Αρχική Blog Σελίδα 1483

ΕΚΤΑΚΤΟ: Η Τουρκία βάσει της συμφωνίας με την Λιβύη ξεκινά έρευνες για υδρογονάνθρακες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας!

1

Τι δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ

Η Τουρκία ετοιμάζει πετρελαϊκές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας (βάσει των συντεταγμένων που κατέθεσε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στην κρίση του «Μαλένε Όστερβολντ» τον Νοέμβριο του 2008), αλλά και της δυνητικής ΑΟΖ βάσει του τουρκολιβυκού Μνημονίου, όπως ανακοίνωσε ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ,.

Ο Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ, βρέθηκε στην πρωτεύουσα Τρίπολη της Λιβύης για τη Σύνοδο Κορυφής για την Ενέργεια και την Οικονομία της Λιβύης και μιλώντας στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu δήλωσε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να συνεργαστεί για την αξιοποίηση του ενεργειακού δυναμικού της Λιβύης.

«Στο πλαίσιο της συμφωνίας μας για τις ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας, θέλουμε να δραστηριοποιηθούμε και στις θαλάσσιες περιοχές της Λιβύης.

Δηλώσαμε ότι μέσω των δικών μας πλοίων μπορούμε να επιτύχουμε πολύ πιο οικονομικά, αποδοτικά και ταχύτερα αποτελέσματα. Την προσεχή περίοδο, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα στείλουμε μια ομάδα εδώ.

Μπορούμε να δηλώσουμε ότι θα κάνουμε σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση με μια πιο εντατική τεχνική εργασία», είπε ο Μπαϊρακτάρ.

Να θυμίσουμε ότι βάσει της δήλωσης του τότε εκπροσώπου του ΥΠΕΞ Γ.Κουμουτσάκου τον Νοέμβριο του 2008:

«Από χθες, 14 Νοεμβρίου, το νορβηγικό ερευνητικό σκάφος “Malene Ostervold” εισήλθε στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Μεσογείου και πιο συγκεκριμένα, νοτίως και ανατολικά του Καστελορίζου, προκειμένου να πραγματοποιήσει, εκτός ελληνικών χωρικών υδάτων, γεωφυσικές έρευνες τουρκικών συμφερόντων, συνοδευόμενο από την τουρκική φρεγάτα “Gediz”. 

Δεδομένου ότι σύμφωνα με τις σχετικές πρόνοιες της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, μεγάλο τμήμα της περιοχής αυτής, περιλαμβάνει ελληνική υφαλοκρηπίδα, το Υπουργείο Εξωτερικών, σε συνεχή επικοινωνία και συντονισμό με το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, έχει προβεί από χθες σε διαβήματα προς το Νορβηγό Πρέσβυ και τον Τούρκο Πρέσβυ στην Αθήνα, καθώς και στο Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών στην Άγκυρα, σε επίπεδο Βοηθού Υφυπουργού Εξωτερικών». 

Αναφερόμενος στην τουρκική παρουσία στη Λιβύη, ο Μπαϊρακτάρ είπε ότι «η υποστήριξη που παρέχουμε στους αδελφούς μας εδώ, γίνεται στο πλαίσιο μιας συνεργασίας από μια βαθιά ριζωμένη σχέση 500 ετών ανάμεσα στην Τουρκία και τη Λιβύη» για να προσθέσει:

«Οι δραστηριότητές μας στον τομέα της ενέργειας απέκτησαν μεγάλη σημασία, ιδίως με τη συμφωνία για την οριοθέτηση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας το 2019. Πέρυσι, δημιουργήσαμε ένα νομικό πλαίσιο συνεργασίας με ένα μνημόνιο κατανόησης στον τομέα των υδρογονανθράκων. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε τις έρευνες στις περιοχές που ορίζει η συμφωνία συνεργασίας μας».

Η Τουρκία και η Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας είχαν υπογράψει Συνθήκη για τα Θαλάσσια Όρια προκειμένου να δημιουργήσουν μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στη Μεσόγειο Θάλασσα, η οποία κατατέθηκε στον ΟΗΕ και καμία χώρα, περιλαμβανομένης; και της Ελλάδας δεν την έχουν αμφισβητήσει εντός του χρονικού ορίου που έπρεπε αυτό να γίνει!

Θεωρητικά, τόσο η Κύπρος όσο και η Αίγυπτος είχαν απορρίψει τη συμφωνία ως παράνομη, ενώ η Ελλάδα την θεώρησε άκυρη και γεωγραφικά παράλογη, επειδή αγνοούσε την παρουσία των νησιών της Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου, του Καστελλόριζου και της Ρόδου μεταξύ των ακτών Τουρκίας και Λιβύης, αλλά κανείς δεν αμφισβήτησε στον ΟΗΕ το περιεχόμενο της συμφωνίας.

Τον Οκτώβριο του 2022, η Τουρκία και η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (Λιβύη) υπέγραψαν προκαταρκτική συμφωνία έρευνας για υδρογονάνθρακες με βάση την προηγούμενη συμφωνία.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/i-tourkia-thetei-se-efarmogi-to-paranomo-mnimonio-me-ti-livyi-thelei-na-ksekinisei-ereynes-stin-anat-mesogeio/

Η Διπλωματία των στρατιωτικών εξοπλισμών αποδίδει αλλά κοστίζει ακριβά

0

Του Χρήστου Καπούτση

«Η Ελληνική Κυβέρνηση έχει καταθέσει ένα τεκμηριωμένο αίτημα για την απόκτηση αεροσκαφών F-35 και θα εγκριθεί από τις αμερικανικές αρχές, έτσι ώστε να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο η πολεμική Αεροπορία της χώρας», δήλωσε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην συνέντευξή του στην κρατική τηλεόραση. Η συνέντευξη του Πρωθυπουργού δόθηκε μετά την συνάντησή του στα Χανιά, με τον επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Α. Μπλίκεν, που περιοδεύει σε χώρες της φλεγόμενης Μέσης Ανατολής και της αραβικής Χερσόνησού. Σε αυτή τη συνάντηση, συζητήθηκαν εκτενώς, οι εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις καθώς και εξοπλιστικά προγράμματα που αφορούν Ελλάδα και Τουρκία. Για την Ελλάδα η αγορά των μαχητικών αεροσκαφών F-35 και για την Τουρκία η αγορά των F-35.

Ειδικά για τα τουρκικά F-16 ο πρωθυπουργός είπε ότι «οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις δεν ετεροπροσδιορίζονται, ούτε μπορούμε να επηρεάσουμε την πώληση αμυντικού υλικού σε μια άλλη χώρα». Βέβαια, υπενθυμίζουμε τον αγώνα που έκανε το ελληνοαμερικανικό λόμπι με επικεφαλής τον πρόεδρο υποεπιτροπής του Κογκρέσου Μενεντεζ, να μην προμηθευτεί η Τουρκία τα F-16, με το εύλογο επιχείρημα, ότι η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα, παραβιάζει με τα αμερικανικά μαχητικά τον εναέριο χώρο της και προβαίνει σε υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά. Φαίνεται ότι αυτή η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνοαμερικανικού λόμπι, απέτυχε, αφού ο Πρόεδρος Μπαιντεν είχε δεσμευτεί στον Τ. Ερντογάν ότι θα ικανοποίηση το αίτημα του και η Τουρκία θα αποκτήσει 100 μαχητικά F-16. Η διπλωματία των εξοπλισμών ενεργοποιείται και συσχετίζεται με τα Στρατηγικά συμφέροντα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, που επιθυμούν διακαώς η Τουρκία να παραμείνει ενεργός σύμμαχος της Δύσης και να μην «αλληθωρίζει», άλλοτε προς τη Μόσχα, άλλοτε προς την Τεχεράνη και να στηρίζει μουσουλμανικές οργανώσεις που η Δύση χαρακτηρίζει τρομοκρατικές όπως η παλαιστινιακή Χαμάς, ο ISIS στο Ιράκ και τη Συρία και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Αιγύπτου. Αλλά και η αμερικανική διπλωματία θα πρέπει να εκτιμά περισσότερο την συμμαχική προσφορά της Ελλάδας. Το σύνολο σχεδόν του στρατιωτικού υλικού των Αμερικανών με προορισμό της Ουκρανία διέρχεται από την Αλεξανδρούπολη. Και ακόμη, η Σούδα, ο Βόλος, η Λάρισα και η Καλαμάτα, παρέχουν σημαντικές διευκολύνσεις στις αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Η Ελλάδα συμμετέχει με στρατιωτικό υλικό στην Ουκρανία και με Φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα που έχει «πάρει φωτιά».

Σχετικά τώρα με το αίτημα να αποκτήσει η πολεμική μας Αεροπορία 24 υπερσύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη F-35 Stealth. Ο Πρωθυπουργός και οι συναρμόδιοι υπουργοί Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας, ασφαλώς έχουν καλύτερη εποπτική εικόνα για τις εθνικές και συμμαχικές ανάγκες της χώρας. Οι εξοπλισμοί αποτελούν τη βάση της στρατιωτικής διπλωματίας, που σχετίζεται ευθέως με την αμυντική αξιοπιστία και το διεθνές κύρος της χώρας.

Ωστόσο προκύπτουνε κάποια εύλογα ερωτήματα και απορίες όπως:

1. Είναι τα F-35 τα πλέον κατάλληλα για την αντιμετώπιση της μείζονος απειλής , που είναι η Πολεμική Αεροπορία της Τουρκίας; Τα εξελιγμένα πτητικά χαρακτηριστικά του F-35, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα Stealth, την ικανότητα ταυτόχρονης εκτέλεσης πολλαπλών αποστολών, τη μεγάλη εμβέλεια, την ενσωμάτωση τελευταίας τεχνολογίας αισθητήρων κ.τ.λ. καθιστούν το F-35 ιδανικό, για την κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών των ΗΠΑ, για μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή δράσης, της Ανατολικής Μεσογείου, Αιγαίου, Βαλκάνια, Μαύρης Θάλασσας, υπό την απαραίτητη προϋπόθεση, ότι θα επιχειρούν-απογειώνονται από ελληνικές αεροπορικές βάσεις. Στρατηγικός στόχος των αμερικανικών F-35, είναι η εξουδετέρωση των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων. Δεν «προσφέρονται» για επιχειρήσεις στο Αιγαίο.
2. Το Εθνικό σύστημα Αεράμυνας, είναι επαρκώς θωρακισμένο με τα αντιαεροπορικά Patriot, αφού επιστρέψει και εκείνο που στείλαμε με εντολή των ΗΠΑ στην Σαουδική Αραβία, με τα αναβαθμισμένα F-16 Viper και φυσικά με τα Rafale και τα Mirage 2000-5. Και ακόμη με τα αντιαεροπορικά που θα διαθέτουν οι Φρεγάτες Belhara. Η αντιπυραυλική και αντιαεροπορική ασπίδα της Χώρας, είναι άτρωτη από την τουρκική απειλή.
3. Τα εξοπλιστικά της τρέχουσας 5ετίας, συνολικά, προσεγγίζουν τα 15 δισ. ευρω! Το κόστος απόκτησης των F-35 , ξεπερνά τα 3,7 δισ. Ευρω. Κάθε αεροσκάφος κοστίζει περίπου 100 εκατ. δολάρια χωρίς τα οπλικά συστήματα, η δε συντήρησή τους είναι πανάκριβη! Κόστη δυσβάσταχτα για την Εθνική Οικονομία, τα οποία πληρώνει ο ελληνικός λαός με τη φτώχεια του… Και κυρίως το F-35, δεν εξυπηρετεί άμεσες εθνικές ανάγκες γι΄ αυτό άλλωστε είχε απορριφθεί δυο φορές παλαιότερα από το ΑΑΣ, δηλαδή το συμβούλιο των Πτεράρχων.
Για τα ελληνοτουρκικά: Ο Πρωθυπουργός στη συνέντευξή του στη κρατική τηλεόραση δήλωσε: «δεν είμαι αφελής, έχω δει πολλές οβιδιακές μεταμορφώσεις της τουρκικής ηγεσίας, αλλά αυτή τη φορά, είμαι πολύ πιο αισιόδοξος, ότι μπορούμε να κρατήσουμε ως κεκτημένο τη σημαντική εξομάλυνση των σχέσεων μας με την Τουρκία».
Και απάντηση από τον πρόεδρο της Τουρκίας Τ. Ερντογάν. «Η σφαίρα επιρροής και ευθύνης της Τουρκίας είναι πολύ πιο ευρεία, διότι οι καρδιές δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε μια αχανή γεωγραφία από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο, από το κέντρο της Ασίας μέχρι το νότο και την ανατολή, από το βορρά μέχρι τα βάθη της Αφρικής, είναι στραμμένα προς εμάς», επισημαίνοντας πως «η πολιτική μας δεν έχει αλλάξει, θα προστατεύσουμε τη Γαλάζια Πατρίδα από το Αιγαίο μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο… τόσο σε διπλωματικό, όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο».

https://eleftheriaonline.gr/stiles/apopseis/item/310892-i-diplomatia-ton-stratiotikon-eksoplismon-apodidei-alla-kostizei-akriva?fbclid=IwAR1rMwaCFRyNfW_-NrbaZIDBQUKSb5jdo7QG2GzyHrk5_DII92ddEXoSC-U

Αντώνης Σαμαράς: «Να είναι πιο προσεκτικός ο κυβερνητικός εκπρόσωπος»

0
Third day of the 14th congress of New Democracy with an inaugural speech by the president of the party Kyriakos Mitsotakis at the conference center Metropolitan Expo in Athens, Greece on May 7, 2022. / Τρίτη ημέρα του 14ου συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας με εναρκτήρια ομιλία του προέδρου του κόμματος Κυριάκου Μητσοτάκη στο συνεδριακό χώρο Metropolitan Expo, Αθήνα, 7 Μαΐου 2022.

Νέο επεισόδιο στην κόντρα Μαξίμου – Σαμαρά με αφορμή το νομοσχέδιο για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. «Εχθρός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο πρώην πρωθυπουργός» λένε με νόημα οι συνεργάτες του.

Η διαμάχη ανάμεσα στον πρώην πρωθυπουργό και βουλευτή της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά και τον Κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλο Μαρινάκη, συνεχίζεται. Στο επίκεντρο της κόντρας τους βρίσκεται η ψήφιση του νομοσχεδίου για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Οι συνεργάτες του κ. Σαμαρά επεσήμαναν: «Σήμερα, ημέρα έναρξης των υποχρεωτικών “φροντιστηρίων” του κ. Σκέρτσου στους βουλευτές της ΝΔ για τον γάμο ομοφυλοφίλων και την τεκνοθεσία, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέλεξε να “επιτεθεί” στον κ. Αντώνη Σαμαρά επειδή απουσίαζε στην ψηφοφορία τον Δεκέμβριο του 2015, επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα – ΣΥΡΙΖΑ κι επί μεταβατικής προεδρίας της ΝΔ, για το σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλοφίλων!!.

Δεν αντιλαμβανόμαστε το “μάθημα” που θέλησε να δώσει σήμερα ο κ. Παύλος Μαρινάκης στον πρώην πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο της ΝΔ. Επί της ουσίας: πιστεύει η κυβέρνηση ότι το σύμφωνο συμβίωσης και ο γάμος είναι το ίδιο πράγμα;

Δεν γνωρίζει ότι το σύμφωνο συμβίωσης αφορά σε νομικά ζητήματα για τα ομόφυλα ζευγάρια, ενώ ο γάμος αφορά στην τεκνοθεσία, δηλαδή στα παιδιά , στη μητέρα και στον πατέρα; Επί της διαδικασίας: ο Αντώνης Σαμαράς ως πρωθυπουργός ουδέποτε προέτρεψε, ούτε υπέδειξε στους βουλευτές του την “αποχή”.

Κι ως πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας σεβάστηκε απολύτως το “ζήτημα συνείδησης” που του έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την εκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου ως Προέδρου της Δημοκρατίας. Γι αυτό, ας είναι πιο προσεκτικός ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κι ας συνειδητοποιήσει ότι ο πολιτικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ κι όχι ο Αντώνης Σαμαράς!»

Η τοποθέτηση Μαρινάκη που έριξε λάδι στη φωτιά

Νωρίτερα ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης απαντώντας σε ερώτηση για το νομοσχέδιο και τις δηλώσεις του κ. Αντώνη Σαμαρά είχε αναφερθεί στο σύμφωνο συμβίωσης και στην αποχή του από τη σχετική ψηφοφορία το 2015.

«Διατύπωσε απόψεις που έχει ξαναδιατυπώσει. Είναι ξεκάθαρο αυτό που είπε ο πρωθυπουργός ως προς την αποχή. Είναι αυτός που εισηγείται και ζητάει από τους βουλευτές να υπερψηφίσουν. Η αποχή είναι μια στάση. Ο κ. Σαμαράς ως έμπειρος κοινοβουλευτικός το γνωρίζει. Το είχε κάνει στο σύμφωνο συμβίωσης το 2015, είχε επιλέξει την αποχή.

Ζητάμε την υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, αλλά από την καταψήφιση καλύτερη η αποχή», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η απάντηση του Σαμαρά στον Μητσοτάκη

Όλα άρχισαν την περασμένη Παρασκευή όταν ο Αντώνης Σαμαράς είχε βρεθεί σε εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου Καλαμάτας. Κατά την προσέλευσή του στο Δικαστικό Μέγαρο ο πρώην πρωθυπουργός ρωτήθηκε για τη διέξοδο που δίνει μέσω της αποχής ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενόψει της ψήφισης του νομοσχεδίου για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Ο κ. Σαμαράς εξέφρασε την αντίθεσή του με αυτή την επιλογή που έδωσε ο πρωθυπουργός σε βουλευτές και υπουργούς της ΝΔ τονίζοντας ότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που ζητάνε οι πολιτικοί αρχηγοί από τους πολίτες.

«Στη συντριπτική της πλειοψηφία η κοινωνία έχει αποκρυσταλωμένη άποψη για αυτό το ζήτημα και εγώ θα τοποθετηθώ όταν έρθει η ώρα στη Βουλή. Εγώ ξέρω ότι επί χρόνια όλοι οι πολιτικοί λέμε στον Ελληνικό λαό ότι πρέπει να μην απέχει από τις εκλογές και να ψηφίζει για το καλό της Δημοκρατίας.

Θα λέμε, λοιπόν, στον Ελληνικό λαό να ψηφίζει και να μην απέχει, και, λέμε ταυτόχρονα στους βουλευτές και τους υπουργούς να απέχουν;» ήταν το χαρακτηριστικό σχόλιο που έκανε.

 

Το Βήμα

ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ. “ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΓΗΠΕΔΟ”

1
To μέγιστο όνειρο γενεών και γενεών Ηρακλειδέων αποτελεί εμβληματική προτεραιότητα για τη νέα Διοίκηση του Γυμναστικού Συλλόγου.

Η κατασκευή του ιδιόκτητου, του ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ποδοσφαιρικού γηπέδου, αποτελεί το όνειρο, το οποίο ΠΡΕΠΕΙ και ΜΠΟΡΕΙ να μετασχηματισθεί σε απόλυτη πραγματικότητα, δικαιώνοντας του αγώνες και τις αγνές επιθυμίες όλων αυτών, οι οποίοι έδωσαν τη ψυχή τους μέσα από το ιστορικό διάβα του τεράστιου Συλλόγου μας.

Σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε την χαρά να ανακοινώσουμε την σύσταση πενταμελούς επιτροπής από εξέχουσες προσωπικότητες του Συλλόγου, η οποία θα αναλάβει τις επαφές με κορυφαίους πολιτικούς και πολιτειακούς φορείς της χώρας. Τα μέλη της επιτροπής:
1.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΪΤΟΓΛΟΥ. Επιχειρηματίας – πρώην Πρόεδρος ΓΣ ΗΡΑΚΛΗΣ

2. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΖΙΚΑΣ. Επιχειρηματίας – πρώην Αντιπρόεδρος ΤΑΚ ΗΡΑΚΛΗΣ

3. ΕΦΡΑΙΜ ΚΥΡΙΖΙΔΗΣ. Δικηγόρος – Πρόεδρος ΓΣ ΗΡΑΚΛΗΣ

4. ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΡΑΝΗΣ. Πρόεδρος ΦΟΔΣΑ – Μέλος ΓΣ ΗΡΑΚΛΗΣ

5. ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΑΚΗΣ. Δικηγόρος – πρώην μέλος ΚΑΕ ΗΡΑΚΛΗΣ & πρώην Πρόεδρος ΕΣΑΚΕ

Ως Διοικητικό Συμβούλιο, δεσμευόμαστε στον κόσμο του ΗΡΑΚΛΗ, ότι με γνώμονα την σοβαρότητα και την ειλικρίνεια, θα κάνουμε ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό, για να αποκτήσει ο Σύλλογος αυτό που δικαιούται εδώ και δεκαετίες: ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟ.

Να σημειωθεί, ότι για το μέγιστο ζήτημα της κατασκευής του γηπέδου μας, ΜΟΝΟ τα προαναφερθέντα μέλη της Επιτροπής διατηρούν το δικαίωμα να μιλούν, εξ ονόματος του Γυμναστικού Συλλόγου ΗΡΑΚΛΗΣ και απολύτως ουδείς άλλος!

 

Αυτή είναι η νέα ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων -Όλα τα ονόματα [λίστα]

0

Φωτογραφία: EUROKINISSI/ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
15/01/2024  16:35
Ανακοινώθηκε η νέα ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Αναλυτικότερα, μετά τη σημερινή απόφαση του ΚΥΣΕΑ για την τοποθέτηση των Αντιστρατήγων, Αντιναυάρχων, Αντιπτεράρχων, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων διαμορφώνεται ως εξής:

Αρχηγός ΓΕΕΘΑ: Στρατηγός Δημήτριος Χούπης (έως σήμερα Διοικητής Διοίκησης Ειδικού Πολέμου)
Αρχηγός ΓΕΣ: Αντιστράτηγος Γεώργιος Κωστίδης (έως σήμερα Διοικητής Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Υποστήριξης Στρατού-ΑΣΔΥΣ)
Αρχηγός ΓΕΝ: Αντιναύαρχος Δημήτριος Ελευθέριος Κατάρας (έως σήμερα Αρχηγός Στόλου)
Αρχηγός ΓΕΑ: Αντιπτέραρχος Δημοσθένης Γρηγοριάδης (έως σήμερα Διοικητής Διοίκησης Αεροπορικής Υποστήριξης)
ΕΛΛΑΔΑ  12/01/2024  12:02
Κρίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις: Νέος αρχηγός ΓΕΕΘΑ ο Δημήτρης Χούπης
ΕΛΛΑΔΑ  13/01/2024  15:42
Έκτακτες Κρίσεις ανωτάτων αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων -Ποιοι προήχθησαν, ποιοι αποστρατεύτηκαν

Διοικητής 1ης Στρατιάς: Αντιστράτηγος Δημόκριτος Κωνσταντάκος (έως σήμερα Διοικητής Δ’ Σώματος Στρατού)
Αρχηγός Στόλου: Αντιναύαρχος Πολυχρόνης Κουλούρης (έως σήμερα Διοικητής Διοίκησης Ναυτικής Εκπαίδευσης-νεοπροαχθείς)
Αρχηγός Τακτικής Αεροπορίας: Αντιπτέραρχος Παναγιώτης Γεωργακόπουλος (έως σήμερα Διευθυντής Δ’ Κλάδου ΓΕΑ-νεοπροαχθείς)
Διοικητής Δ’ Σώματος Στρατού: Αντιστράτηγος Σταύρος Παπασταθόπουλος (έως σήμερα Επιτελάρχης ΓΕΣ)
Διοικητής Διοίκησης Ειδικού Πολέμου: Αντιστράτηγος Προκόπιος Μαυραγάνης (νεοπροαχθείς)
Υπαρχηγός ΓΕΣ: Αντιστράτηγος Ανδρέας Κορωνάκης (παραμένων)
Διοικητής Γ’ Σώματος Στρατού/NRDC-GR: Αντιστράτηγος Αθανάσιος Γαρίνης (νεοπροαχθείς)
Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ: Αντιναύαρχος Χρήστος Σασιάκος (έως σήμερα Διοικητής Σχολής Ναυτικών Δοκίμων-νεοπροαχθείς)
Επιτελάρχης ΓΕΕΘΑ: Υποπτέραρχος Κωνσταντίνος Ζολώτας (έως σήμερα Επιτελάρχης ΑΤΑ)
Επιθεωρητής Αναδιοργάνωσης Στρατού Ξηράς στο ΓΕΕΘΑ-Συντονιστής Σύστασης Διοίκησης Κατασκευών και Αντιμετώπισης Φυσικών Καταστροφών-Διοικητής Διοίκησης Κατασκευών και Αντιμετώπισης Φυσικών Καταστροφών (από ενεργοποίησή της): Αντιστράτηγος Μιχαήλ Κλουβάς (νεοπροαχθείς)
Επιτελάρχης ΓΕΣ: Αντιστράτηγος Δημήτριος Βακεντής (νεοπροαχθείς)
Διοικητής ΑΣΔΕΝ: Αντιστράτηγος Εμμανουήλ Θεοδώρου (νεοπροαχθείς)
Γενικός Επιθεωρητής Στρατού-Διοικητής Δόγματος Εκπαίδευσης: Αντιστράτηγος Σπυρίδων Αλφαντάκης (έως σήμερα Διοικητής Σχολής Εθνικής Άμυνας)
Διοικητής Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Υποστήριξης Στρατού (ΑΣΔΥΣ): Αντιστράτηγος Δημήτριος Μπολομύτης (νεοπροαχθείς)
Διοικητής Σχολής Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ): Αντιστράτηγος Αθανάσιος Σαρδέλλης (νεοπροαχθείς)
Διοικητής Διοίκησης Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού (ΔΔΜΝ): Αντιναύαρχος Χαρίλαος Παπαδημητρίου (παραμένων)
Γενικός Επιθεωρητής ΓΕΑ: Αντιπτέραρχος Κωνσταντίνος Κλενιάτης (έως σήμερα Επιτελάρχης ΔΑΥ-νεοπροαχθείς)
Διοικητής Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης (ΔΑΥ): Υποπτέραρχος Απόστολος Χόρτης (έως σήμερα Διευθυντής Α’ Κλάδου ΓΕΑ)
Στρατιωτικός Αντιπρόσωπος στη Στρατιωτική Επιτροπή του Βορειοατλαντικού Συμφώνου και Στρατιωτικός Αντιπρόσωπος στην Ευρωπαική Ένωση (ΣΑ/ΣΕΒΑΣ – ΣΑ/ΕΕ): Αντιστράτηγος Πέτρος Δεμέστιχας (παραμένων).

Γ. Πινακίδης: ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ. «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ» ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ;

3

 

Του Γιώργου Πινακίδη, δικηγόρου

Στην πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη στην κρατική τηλεόραση (10.01.2024), ο Πρωθυπουργός, αναφερόμενος στη νομοθέτηση του γάμου ομόφυλων ζευγαριών, δήλωσε ότι πρόκειται για θέμα συνείδησης και ότι δεν προτίθεται να επιβάλει κομματική πειθαρχία στους βουλευτές, κατά την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου. Αφού επισήμανε ότι ψηφίζουν οι βουλευτές και όχι οι υπουργοί, σημείωσε ότι οι τελευταίοι μετέχουν στη ψηφοφορία υπό τη βουλευτική τους ιδιότητα, αν και έχουν «μεγαλύτερη δέσμευση» στη συλλογική απόφαση του υπουργικού συμβουλίου. Περαιτέρω, χαρακτήρισε την αποχή από τη σχετική ψηφοφορία «αξιοπρεπή στάση», την οποία μπορούν να τηρήσουν όσοι κυβερνητικοί βουλευτές επιθυμούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους, χωρίς να δημιουργήσουν πρόβλημα στην κυβερνητική πλειοψηφία.

Με την τοποθέτησή του αυτή ο Πρωθυπουργός επιδιώκει έναν τριπλό στόχο, πέραν φυσικά του προφανούς, που είναι η ευόδωση της νομοθετικής του πρωτοβουλίας. Προσπαθεί, πρώτον, να αποφύγει την ευθεία καταψήφιση του υπό κατάρτιση νομοσχεδίου από μεγάλη μερίδα βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος. Παρότι αυτή δεν θα έθετε τυπικά ζήτημα κοινοβουλευτικής εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση, θα ήγειρε ωστόσο πολιτικό θέμα. Ιδίως αν ο αριθμός των διαφωνούντων τοποθετούσε τον πήχη εσωκομματικής αποδοχής της πρότασης κάτω ή πολύ κάτω από το συμβολικό όριο της απόλυτης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Για τον λόγο αυτό, απαλλάσσει τους βουλευτές από την τήρηση κομματικής πειθαρχίας και, επιπλέον, υποδεικνύει στους διαφωνούντες την επιλογή της αποχής, παρά της αρνητικής ψήφου. Ακόμη και χωρίς κομματική πειθαρχία πάντως, αναπόφευκτα θα εξαχθούν πολιτικά συμπεράσματα από τον συνολικό αριθμό όσων θα καταψηφίσουν ή θα απόσχουν από τη σχετική ψηφοφορία (ή ενδεχομένως θα ψηφίσουν «παρών»). Δεν αποκλείεται μάλιστα η στάση του Πρωθυπουργού να «λύσει τα χέρια» ακόμη περισσότερων βουλευτών που ως τώρα δεν έχουν εκφράσει ενδοιασμούς. Το πολιτικό πρόβλημα δεν μπορεί να παρακαμφθεί.

Δεύτερον, ο Πρωθυπουργός επιχειρεί να κατευνάσει το συντηρητικό του ακροατήριο, διατηρώντας τους βουλευτές που κυρίως το εκφράζουν εντός των κόλπων του κυβερνώντος κόμματος. Αποτρέπει, έτσι, εκλογικές διαρροές προς όμορους πολιτικούς χώρους που εφάπτονται με το δεξιό άκρο της Νέας Δημοκρατίας. Εάν ετίθετο θέμα κομματικής πειθαρχίας, τυχόν «απειθαρχία» βουλευτών θα έθετε πιθανώς αυτούς εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας και θα δυσαρεστούσε τμήμα, όχι ευκαταφρόνητο ποσοτικά, των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος. Και αυτό θα ήθελε προφανώς να το αποφύγει, εν όψει Ευρωεκλογών. Η αποχή από την ψηφοφορία γίνεται έτσι βαλβίδα ασφαλείας της κυβερνητικής σταθερότητας, της ακεραιότητας της κοινοβουλευτικής ομάδας και, ταυτόχρονα, αξιοπρεπής ατομική διέξοδος για τους βουλευτές. Διέξοδος αλλά όχι έξοδος.

Τρίτον, με δεδομένες τις επιφυλάξεις βουλευτών του κόμματός του, ο Πρωθυπουργός απευθύνει εμμέσως, στην ίδια συνέντευξη, έκκληση σε βουλευτές άλλων κομμάτων να στηρίξουν την πρωτοβουλία του. Με τον τρόπο αυτό, αφενός επιδιώκει να αναπληρώσει τις οικείες απώλειες και αφετέρου υλοποιεί το αφήγημα του «πολυδιάστατου εκσυγχρονισμού», το οποίο τέμνει οριζόντια, όπως φαίνεται να πιστεύει, τα κόμματα και υπερβαίνει τα μεταξύ τους στεγανά. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι κάνει συγκριτική αναφορά στην κεντροαριστερής κατεύθυνσης μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου των αρχών της δεκαετίας του 1980. Την ίδια στιγμή όμως, χαράζει διακριτικά και μια γραμμή έναντι (των αντιρρησιών) της δικής του κοινοβουλευτικής ομάδας, ώστε η υπερψήφιση του νομοσχεδίου να πιστωθεί προσωπικά στον ίδιο και στο «μεταρρυθμιστικό» του προφίλ, όχι όμως κατ’ ανάγκη και στο κόμμα του· τόσο περισσότερο, όσο αυτό δεν εμφανίζεται αρραγές στην κρίσιμη ψηφοφορία και όσο συμπλέουν μαζί του και βουλευτές από περισσότερα κόμματα.

Στις θέσεις που εξέφρασε ο Πρωθυπουργός υπάρχει σοβαρός αντίλογος. Πρώτα από όλα, επικαλούμενος τη συνείδηση των βουλευτών ως λόγο αποκλεισμού της κομματικής πειθαρχίας, αναφέρεται προφανώς στις ηθικές τους αντιλήψεις, που μπορεί να θέτουν ζητήματα συνειδησιακά. Οι αντιλήψεις όμως αυτές δεν είναι αποκομμένες από την, εν προκειμένω κρίσιμη, πολιτική τους συνείδηση. Συχνά, μεγάλες νομοθετικές πρωτοβουλίες θέτουν ζητήματα κοσμοθεωρητικά, κοινωνικά, νομικά κ.ο.κ. και αξιώνουν λεπτές και δύσκολες σταθμίσεις. Αξιολογούνται όμως και αποτιμώνται εν τέλει με κριτήρια πολιτικά, όχι ηθικά. Και έτσι μένουν στην Ιστορία.

Από την άλλη πλευρά, η άποψη ότι οι υπουργοί ψηφίζουν ως βουλευτές μπορεί να οδηγήσει σε παρερμηνείες. Η συντρέχουσα βουλευτική ιδιότητα δεν υπερκαλύπτει ούτε επικαθορίζει την υπουργική. Ούτε εξάλλου μπορεί να αποτελέσει πρόσχημα ή άλλοθι κατακερματισμού της συλλογικής πολιτικής ευθύνης της κυβέρνησης, στο πλαίσιο ενός κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Το πρόβλημα επιτείνεται προφανώς από την ειδική συνθήκη του πολυπληθούς κυβερνητικού σχήματος. Η ασαφής και αμφιλεγόμενη προσέγγιση του Πρωθυπουργού στο θέμα της υπουργικής ψήφου με δυσκολία συγκαλύπτει την αμήχανη θέση του.

Τέλος, κινείται στη σφαίρα της παραδοξότητας η πολιτικά αντιφατική παραίνεση προς τους διαφωνούντες βουλευτές του κόμματός του να επιλέξουν, αντί καταψήφισης, τη λύση της αποχής, αναφορικά με μια νομοθετική πρωτοβουλία στην οποία ο ίδιος, ως Πρωθυπουργός, εμφατικά επιμένει. Όχι μόνο γιατί προδίδει προσωπική αγωνία για το μέγεθος της αντίδρασης στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Αλλά κυρίως γιατί η άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής, ιδίως μάλιστα αν πρόκειται για προαναγγελθείσες «τομές» ή «μεταρρυθμίσεις», δεν μπορεί να υλοποιείται δια της αποχής της κυβερνητικής πλειοψηφίας από την ψήφιση των σχετικών μέτρων. Τουναντίον, απαιτεί την αμέριστη στήριξή της και δεν επαφίεται σε πιθανή υποστήριξη της κυβερνητικής πρωτοβουλίας και από άλλες κοινοβουλευτικές δυνάμεις. Διαφορετικά, δημιουργούνται ρωγμές στην πολιτική νομιμοποίηση της κυβέρνησης.

 

Σερ. Μηχιώτης: NEOΣ ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

0

του Σεραφείμ Μηχιώτη

-Τί σημαίνουν οι κρίσεις της περασμένης Παρασκευής με έντονη την σφραγίδα του ΥΕΘΑ Ν. Δένδια

Οι κρίσεις στις ΕΔ –ιδίως στην κορυφή της στρατιωτικής ηγεσίας τους- δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελούν μία εν κρυπτώ διαδικασία, που αντιμετωπίζεται ως αποστειρωμένη και απόμακρη από τις πραγματικές απαιτήσεις ασφαλείας της χώρας. Ομοίως δεν νοείται, δεν είναι επιτρεπτό,  ότι οι προτεραιότητες ασφαλείας της χώρας μπορούν να κινούνται χιλιοστό καν εκτός του μέγιστου βεληνεκούς των εκάστοτε κυβερνητικών στοχεύσεων, αλλά και τελικώς των αντίστοιχων διεργασιών και προσεγγίσεων του πολιτικού προσωπικού του τόπου.

Μεταξύ αυτών των δύο «παραμέτρων», από τις οποίες καμία δεν μπορεί να υποτιμάται, αλλά ούτε και να υπερτιμάται, είναι περισσότερο από απαραίτητη μία στρατηγική ισορροπίας και αμοιβαίας αλληλοσυμπλήρωσης, με πλήρη ενσυναίσθηση του ύψιστου διακυβεύματος που επιχειρείται.

Οι κρίσεις στην ηγεσία των ΕΔ που έγιναν στο κορυφαίο επίπεδο του ΚΥΣΕΑ, υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού της χώρας αυτή την Παρασκευή, τοποθετούνται ασφαλώς σε αυτή τη βάση, κρίνονται αναλόγως και διαγράφονται τα εκάστοτε κορυφαία ζητούμενα.

Δεν υπάρχει αμβιβολία ότι οι επιλογές στα πρόσωπα της νέας στρατιωτικής ηγεσίας των ΕΔ από το ΚΥΣΕΑ φέρουν ισχυρή «σφραγίδα Δένδια», με την αποδοχή του Πρωθυπουργού ο οποίος και τις προσυπέγραψε και τελικώς ενέκρινε. Από εδώ και στο εξής οι εξελίξεις στο ΥΠΕΘΑ θα κινούνται με έναν «ισχυρό ΥΕΘΑ» στο τιμόνι του, με ΕΔ στις οποίες θα επιλέγει να έχει και τον τελευταίο λόγο, με την παρουσία του κατά τρόπο απολύτως εμφατικό.

Τα προηγούμενα αντανακλούν εξ αντιδιαστολής στο προηγούμενο σχήμα πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ, το οποίο εξέλιπε πλήρως από την Παρασκευή, μετά την  επιλογή και τοποθέτηση εξ ολοκλήρου νέας στρατιωτικής ηγεσίας στις ΕΔ, που οδήγησε σε νέους Αρχηγούς ΓΕΕΘΑ-ΓΕΣ-ΓΕΝ-ΓΕΑ, αφού προηγήθηκε τον περασμένο Ιούλιο, με τη δεύτερη Κυβέρνηση της ΝΔ, μετά τις εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023, η έξοδος του επί τετραετία ΥΕΘΑ, Νίκου Παναγιωτόπουλου. Με την έλευση τότε του Ν. Δένδια, ως επόμενου ΥΕΘΑ, ήταν προφανές ότι θα ήταν θέμα χρόνου και μόνον η αλλαγή των κρατούντων στο ΥΠΕΘΑ.

Ο απελθών ΥΕΘΑ, Νίκος Παναγιωτόπουλος, στην αδιατάρακτη τετραετή θητεία του στο τιμόνι του ΥΠΕΘΑ από τον Ιούλιο του 2019, δεν επεδίωξε να ασκήσει πολιτική ισχυρής προσωπικής σφραγίδας στο χώρο ευθύνης του. Γιά έξι περίπου μήνες, μέχρι τον Ιανουάριο του 2020, πορεύθηκε με «συγκατοίκηση» με την στρατιωτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ που τοποθετήθηκε από την προηγούμενη Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποχώρηση του ΥΕΘΑ Καμμένου από αυτήν. Και στη συνέχεια, με την ίδια στάση «ήπιας εξουσίας» που ακολούθησε μέχρι την έξοδό του από το κυβερνητικό σχήμα, δεν τον απασχόλησε η εικόνα ενός «ισχυρού ΥΕΘΑ», που ο ίδιος ώφειλε εις εαυτόν να προσδώσει.

Είναι φανερό, λοιπόν,ότι, επειδή η φύση απεχθάνεται το κενό, αυτό θα εκαλύπτετο εκ των ενόντων, πράγμα εύλογο και ιδιαιτέρως απαραίτητο, γιά ένα τόσο κρίσιμο Υπουργείο, όπως το ΥΠΕΘΑ. Ο απελθών την Παρασκευή Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Κων. Φλώρος, ισχυροποιημένος ήδη από τις ημέρες της προηγούμενης κυβερνητικής εξουσίας ΣΥΡΙΖΑ φθάνοντας στο βαθμό του Αντιστρατήγου μετά πολλών επαίνων, έσπευσε και επέτυχε εν πολλοίς να καλύψει το κενό αυτό, εξαντλώντας το όριο της τετραετούς θητείας που προβλέπει ο Νόμος γιά τον Α/ΓΕΕΘΑ.

Απολύτως χρήσιμο «εργαλείο» σε αυτή την στρατηγική του ο Στρατηγός Φλώρος είχε τις πρόνοιες πλήρους διοίκησης  και των τριών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων,επιχειρησιακής, όπως εξ ίσου και διοικητικής, στο πρόσωπό του, χάρις την υφιστάμενη νομοθεσία που «κούμπωσε» απολύτως με σχετική διάταξη που πέρασε, ως Α/ΓΕΕΘΑ, ο Ναύαρχος ε.α. Ευάγ. Αποστολάκης, σήμερα Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, εκ των πιστότερων υποστηρικτών του Προέδρου Κασσελάκη.

Εκτιμώ, ότι, έμμεση πλην σαφή αναφορά στην εξουσία Φλώρου ως Α/ΓΕΕΘΑ, αποτελεί η σχετική αναφορά στη συνέντευξη του ΥΕΘΑ, Νίκου Δένδια, στη συνέντευξή του προς την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» προς το Βας. Νέδο: «Η Ουκρανία, παραδείγματος χάρη, μας δείχνει καθαρά ότι η αποφασιστική αρμοδιότητα πρέπει να είναι σε χαμηλότερο επίπεδο, πρέπει δηλαδή και ο κατώτερος και ο μεσαίος αξιωματικός να έχουν δυνατότητα αυτενέργειας και λήψης απόφασης. Επίσης πρέπει να επιβραβεύεται ο προβληματισμός με στόχο την καλύτερη δυνατή απόφαση. Η εντολή, όταν τελικά δίνεται από την ηγεσία, πρέπει οπωσδήποτε να εκτελείται. Aλλά στη φάση του σχεδιασμού οφείλει ο καθένας να έχει πλήρη αίσθηση της υποχρέωσής του να λέει αυτό που θεωρεί ορθό. Μόνο έτσι μπορούμε να καταλήξουμε στις βέλτιστες λύσεις. Σ’ αυτό το επίπεδο, το ιστορικό παρελθόν των ενόπλων δυνάμεων του Ισραήλ νομίζω ότι είναι ένα πολύ σημαντικό παράδειγμα».

Προφανώς θα πρέπει να αναμένονται με ενδιαφέρον, όσα θα πει αύριο, στην τελετή. παράδοσης/παραλαβής καθηκόντων Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, στην ΣΣΕ, ο Στρατηγός Φλώρος προς τον αντικαταστάτη του, Στρατηγό Δημ. Χούπη.

Γεγονός είναι, πάντως, ότι ο απελθών Α/ΓΕΕΘΑ κλήθηκε να διοικήσει υπό συνθήκες θυέλλης διαδοχικών προβλημάτων, στις οποίες, ως Α/ΓΕΕΘΑ, κατόρθωσε να ανταποκριθεί προφανώς επιτυχώς, με την αγόγγυστη προσφοράς του σύμπαντος προσωπικού και των τριών Κλάδων των ΕΔ. Ιδιαιτέρως, όμως, σε σχέση με το ΠΝ, μάλλον είδε το συγκεκριμένο Κλάδο των ΕΔ με δυσπιστία και μία αντιπαλότητα κυριάρχησε στην στάση του ΓΕΕΘΑ προς το Προσωπικό του ΠΝ, οδηγώντας στην αποστρατεία του Αρχηγού Στόλου, Αντιναυάρχου Παν. Λυμπέρη, τον Ιανουάριο του 2023. Η αποκατάσταση ηρεμίας στο ΠΝ προβάλλει τώρα ως πρώτη προτεραιότητα, όπου σωρεύθηκε ροή παραιτήσεων και οικονομικά προβλήματα, προς άμεση αντιμετώπιση.

Για λόγους, πάντως, που δεν είναι κατανοητοί, ούτε τελικώς επιτρεπτοί, ο Στρατηγός Φλώρος έγινε αποδεκτης οξείας πολεμικής εναντίον του από μερίδα του αντιπολιτευόμενου ειδικού Τύπου, μέχρις και βαθμού ανοικτής εχθροπάθειας, βρέθηκε απέναντι σε ένα τοξικό κλίμα, δίχως ποτέ ο ίδιος να επηρεασθεί από αυτά  και να επιδοθεί σε βλαπτικές αντικρούσεις, εν ενεργεία ων και μάλιστα στην κορυφή της στρατιωτικής ηγεσίας  των ΕΔ.

Ωστόσο, από την άποψη αυτή και το προηγούμενο κλίμα, όπως περιγράφηκε, η δημόσια δήλωση ευαρέσκειας από τον Πρωθυπουργό, Κυρ. Μητσοτάκη, από το Μέγαρο Μαξίμου, προς το πρόσωπο του απελθόντος Α/ΓΕΕΘΑ, μετά την ανακοίνωση της αποστρατείας του και ενώπιον των μελών του ΚΥΣΕΑ, αποτελούσε επιβεβλημένη κίνηση, στη μετάβαση στο σημείο καμπής γιά τη νέα τάξη πραγμάτων στο ΥΠΕΘΑ, με ΥΕΘΑ τον Νίκο Δένδια και τη νέα στρατιωτική ηγεσία των Στρατηγού Δημ. Χούπη, Αντιστρατήγου Γ. Κωστίδη, Αντιναυάρχου Δημ. Κατάρα και Αντιπτεράρχου Δημ. Γρηγοριάδη, αντιστοίχως Αρχηγών ΓΕΕΘΑ-ΓΕΣ-ΓΕΝ-ΓΕΑ

Ήδη η άμεση, πρώτη δήλωση του ΥΕΘΑ, Νίκου Δένδια, μετά το ΚΥΣΕΑ της Παρασκευής, ανοίγει και σκιαγραφεί το νέο τοπίο γιά τις ΕΔ της χώρας στο οποίο και θα κινηθεί η δεύτερη Κυβέρνηση της ΝΔ που ανέδειξαν οι εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023, σε συνέχεια του αμέσως προηγουμένου, διαχειριστικού μιάς εξαιρετικώς δυσχερούς κατάστασης που έπρεπε να αντιμετωπισθεί άμεσα, αλλά και εμβληματικών εξοπλιστικών επιλογών, των οποίων η υλοποίηση δεν χωρούσε την παραμικρή καθυστέρηση…

Στη νέα φάση όπου μπαίνουμε, οι απαιτήσεις από τις ΕΔ εξειδικεύονται και εντατικοποιούνται, με περισσότερη δημιουργική ενδοσκόπηση γιά όσα μπορούμε να κάνουμε εξ ιδίων ή με τη δική μας αποφασιστική συμβολή, όσο περισσότερο και καλύτερα είναι εφικτό. Η επιστράτευση της καινοτομίας, επί παραδείγματι, στην οποία προσανατολίζεται ο Ν.Δένδιας έχει τη δική της ιδιαίτερη διάσταση και σημαντική…

Στις επόμενες «100 ημέρες» που θα ακολουθήσουν η νέα στρατιωτική ηγεσία των ΕΔ θα κληθεί να απαντήσεις στις απαιτήσεις που προβάλλουν από όσα προτάσσει ο ΥΕΘΑ, δίνοντας το απαραίτητο δείγμα γραφής.

Η αναφορά στην ανάγκη ισορροπίας και αμοιβαίας αλληλοσυμπλήρωσης, για τα οποία έγινε λόγος στην αρχή αυτού του σημειώματος μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ επιβάλλεται να μετουσιωθούν σε έργα.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

Προς το παρόν  δεν υπάρχει κανένα ελληνικό οικονομικό  “θαύμα”

0

 

Δημήτρης Α. Ιωάννου – Χρήστος Α. Ιωάννου

Οι διθύραμβοι που ακούστηκαν πρόσφατα, από τον διεθνή οικονομικό τύπο, για το ελληνικό οικονομικό  “θαύμα” και για την Ελλάδα ως οικονομική “πρωταθλήτρια” χώρα του 2023, είναι παντελώς άστοχοι και μόνο επίκινδυνη σύγχυση μπορούν να δημιουργήσουν στο πνεύμα των Ελλήνων πολιτών.  Σε αντίθεση με τους διθυράμβους αυτούς η πικρή αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει, προς το παρόν τουλάχιστον, κανένα ελληνικό οικονομικό “θαύμα” και πως στην πραγματικότητα  οι πρόοπτικές για την ελληνική οικονομία και για την χώρα παραμένουν δυσοίωνες. Ένα μεγάλο μέρος της παρανόησης προκύπτει από το γεγονός πως, παρά την τραγική χρεοκοπία της προηγούμενης δεκαετίας, πολύ λίγοι έχουν καταλάβει πως “συμπεριφέρεται” η ελληνική οικονομία ως μέλος μίας πολύ ευρύτερης από την ίδια νομισματικής ένωσης. Το γεγονός είναι πως πέρα από ένα μικρό ποσοστό ανάπτυξης που οφείλεται στην αυτόνομη αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, (και καθρεφτίστηκε στην αύξηση των εξαγωγών), το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της μεγέθυνσης των τριών τελευταίων ετών δεν είναι παρά απ΄ εύθείας μεταγραφή του αυξημένου δημοσιονομικού ελλείμματος (του μεγαλύτερου στην ευρωζώνη στην περίοδο της πανδημίας, μαζί με εκείνα της Γαλλίας και της Ισπανίας),, σε τεχνητά διογκωμένο ΑΕΠ συν την αύξηση των εισπράξειων ταξιδιωτικού συναλλάγματος συν την ανάκτηση του ΑΕΠ που χάθηκε από την αδράνεια των εγκλεισμών της πανδημίας. Και το δημόσιο χρέος παραμένει ένας μεγάλος κίνδυνος. (Όσο για την επιλογή του καλού περιοδικού Economist να αναγορεύσει την ελληνική οικονομία σε παγκόσμια “πρωταθλήτρια” κυρίως λόγω της ανόδου του χρηματιστηρίου της, αφού προφανώς θεωρεί τον ΟΠΑΠ κάτι αντίστοιχο της Alphabet, ενώ ξεχνά πως η κεφαλαιοποίησή του είναι λιγότερο από το 1/2 του ΑΕΠ, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, για παράδειγμα, όπου είναι 200%, μόνο χαριτωμένα σχόλια μπορεί να κάνει κανείς. Και να θυμηθεί την επίσκεψη του τότε προέδρου των ΗΠΑ  Clinton στην Αθήνα, το 1999, όπου, μεταξύ άλλων, στον λόγο του, είχε εκφράσει τον θαυμασμό του για τα επιτεύγματα της ελληνικής οικονομίας που εκφραζόταν κυρίως μέσα από την δυναμική ανάπτυξη του ελληνικού χρηματιστηρίου!).

Το δημόσιο χρεος παραμένει ένας κίνδυνος.       

 

Όλοι βέβαια γνωρίζουν πως το δημόσιο χρέος, τόσο το φανερό όσο και το κρυφό, τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί σε απόλυτους αριθμούς. Πλην όμως αυτό δε φαίνεται να ανησυχεί κανέναν. Από όλες τις έγκυρες πηγές ακούμε ότι δεν είναι σοβαρό πρόβλημα πως το χρέος, σαν απόλυτο μέγεθος, αυξάνεται σταθερά διότι εκείνο που έχει πραγματική σημασία είναι το γεγονός ότι το ονομαστικο ΑΕΠ, και λόγω του πληθωρισμού και λογω της ανάπτυξης, αυξάνεται ταχύτερα με αποτέλεσμα το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να μειώνεται. Αυτο, εκ πρώτης όψεως και γενικά, είναι μία πολύ καλή σκέψη, αλλά όχι απαραιτητα σε μία χώρα σαν την Ελλάδα. Όσοι το ισχυρίζονται, παρά τις καλές τους προθέσεις, φαίνεται πως έχουν ασθενή μνήμη και θα πρέπει να τους απευθύνει κάποιος το ερώτημα εαν θυμούνται να έχει ξαναγίνει ποτε κάτι τέτοιο στην πρόσφατη ιστορία της χωρας και ιδιαίτερα μετά την είσοδο στην ευρωζώνη. Θα πρέπει, δηλαδή, να ερωτηθούν μήπως και στην περίοδο πριν από το 2010, παλι δεν είχαμε κανένα πρόβλημα αφού μπορεί μεν το χρέος να αυξανόταν και τότε ως απόλυτο μέγεθος πλην όμως, και τότε, η αυξηση του ονομαστικου ΑΕΠ ήταν ταχύτερη. Ετσι ώστε οι κ.κ.  Αλογοσκούφης και Παπαθανασίου να μπορούν με άνεση, και αξιοπρέπεια, να δανείζονται στις διεθνείς αγορές όσα  επιθυμούσαν. Αν, τότε λοιπόν, συνέβαινε κάτι τέτοιο, (που, δυστυχώς, συνεβαινε), σήμερα μάλλον, αντί να είμαστε τόσο ευτυχεις για την μείωση του ποσοστού το χρέους ως προς το ΑΕΠ θα έπρεπε να ανησυχούμε μήπως ζουμε στο νεο 2005 βαδιζοντας προς το νεο 2010. Διότι σε μία περίπτωση κρίσης που δεν είναι καθόλου απίθανη υπό τις σημερινές συνθήκες ανισορροπίας των θεμελιωδών παραμέτρων της παγκόσμιας, (καθώς και της ελληνικης), οικονομίας, αν οι επενδυτές αποκτήσουν και πάλι το αίσθημα της αποστροφής του κινδύνου  για δανεισμό σε υπερχρεωμένες χώρες τότε  η εθνική οικονομία θα μπορουσε να βρεθεί ξανά σε αδιέξοδο οσον αφορά την δυνατότητα αναχρηματοδοτησης του χρεους της. Δεν υπάρχει κανένας κανόνας που να λέει ότι μία χώρα που το χρέος της ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώθηκε από το 200% στο 170% ή στο 150% δεν μπορεί να χρεοκοπήσει εάν οι συνθήκες που την αφορούν καταστούν δυσμενείς.

Βέβαια εδώ και πάλι καποιοι θα απαντήσουν ότι η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να φοβάται επί του παρόντος διότι αφ΄ενός μεν έχει το μακρύτερης ωρίμανσης χρέος στην ευρωζώνη, αφ’ ετέρου δε το μεγαλύτερο ποσοστό του χρέους της (70%) δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης στην αγορά αλλά  διακρατειται από τους  θεσμικούς εταίρους, και ως εκ τούτου  δεν υπάρχει κίνδυνος να βρεθεί ξανά η χώρα στην κατάσταση που βρέθηκε το 2010

Μόνο που αυτό δεν είναι παρηγοριά, και αν αποτελεί την μόνη απάντηση που έχουμε σε ένα υπαρκτό πρόβλημα επιδείνωσης των μεγεθών της οικονομίας μας όπως είναι η διόγκωση του χρέους ως απόλυτου μέγεθους τότε τα πράγματα δεν είναι καλά. Διότι η χώρα έχει ετήσιες ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες περίπου 15 δισεκατομμυρίων ευρώ, και αυτές πρέπει να τις εξυπηρετεί από την αγορά. Σε ένα ενδεχόμενο “ατύχημα”, ακόμη και αν μας διατηρήσουν  στην ζωή οι θεσμικοί εταίροι μας, αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις σε όλες τις πτυχές της οικονομικής δραστηριότητας. (με πρώτη επίπτωση, για παράδειγμα ,το κόστος χρηματοδότησης της ιδιωτικής οικονομίας και,παρεπόμενα, τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας) .

Το κυριότερο, όμως, είναι πως κάτι τέτοιο μπορεί να μην συμβεί μετά από 2 μήνες. Αν σήμερα ζούμε στο νέο 2005 και δεν το έχουμε κατανοήσει, αυτό μπορεί να συμβεί στο νέο 2010, μετά από 3 ή 5 χρόνια, που οι ετήσεις χρηματοδοτικές μας ανάγκες θα είναι πάνω από  20 δισεκατομμύρια ευρώ. Τότε, λοιπόν, μπορεί και πάλι να πέσουμε από τα σύννεφα και να αναρωτιόμαστε ξανά πώς γίνεται αυτό το πράγμα ενώ το καράβι έπλεε με αίθριο καιρό ξαφνικά να βυθιστεί στα ανοιχτά κάποιας κατηραμένης νήσου.

Εάν το ποσοστό του χρέους ως προς το ΑΕΠ ήταν 60 ή 70%, τότε πραγματικά θα είχε μικρή σημασία ότι το απόλυτο μέγεθός του θα αυξανόταν, την στιγμή που η άυξηση του ονομαστικού ΑΕΠ θα ήταν ταχύτερη. Όμως στην Ελλάδα του στρατοσφαιρικού σε απόλυτους αριθμούς χρέους, η περαιτέρω αύξησή του κυοφορεί μεγάλους κινδύνους, μεσοπρόθεσμα, και πρέπει να σταματήσει. Και εκείνο, βέβαια, που μπορεί να μας γλυτώσει από έναν τέτοιον κίνδυνο δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μεταμνημονιακή μας υποχρέωση για αυξημένα πρωτογενή πλεονάσματα.

Βραχυχρονίως η αύξηση του ΑΕΠ μπορεί να είναι εικονική

Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ δυνατότητα δημιουργίας πραγματικού εισοδήματος 242 δισεκατομμυρίων ευρώ, όπως αυτο μετρήθηκε στατιστικά το 2008. Το γεγονός ότι υπάρχουν πάρα πολλοί σε υπεύθυνες θέσεις για την οικονομική πολιτική ή για την διαμόρφωση των αντιλήψεων του κοινού, οι οποίοι συνεχίζουν να αναφέρονται στα 242 δισεκατομμύρια ευρώ ως ΑΕΠ του 2008 και να τα συγκρίνουν με κάποιες άλλες χρονικές στιγμές είναι απλά τραγικό. Αυτό, πάνω από όλα δείχνει πως δεν έχουν καταλάβει τίποτα για το τί συνέβη στην Ελλάδα στην δεκαετία της κρίσης άλλα και στη δεκαετία που προετοίμασε την κρίση. Πράγμα που σημαίνει πως ίσως δεν καταλαβαίνουν και τι γίνεται σήμερα καθώς και τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Αυτή η άγνοια της πραγματικότητας συσχετίζεται άμεσα και με το γεγονός ότι μπορεί ξαφνικά το ίδιο ονομαστικό χρέος από 150% του ΑΕΠ να ξαναγίνει 170%, και όλοι να πέσουν από τα σύννεφα, ή και με το ότι, εξ ίσου ξαφνικά, μία οικονομία που είναι η “ταχύτερα αναπτυσσόμενη στην ευρωζώνη” μπορεί να βρεθεί σε στασιμότητα ή και σε συρρίκνωση και να μην ξέρουμε ποιόν να κατηγορήσουμε γι’ αυτό. Ο λόγος είναι πως το μετρούμενο ΑΕΠ μίας “μικρής ανοικτής οικονομίας” της ευρωζώνης που ακολουθεί ιδιαίτερα επεκτατικές οικονομικές πολιτικές, (με “τόνωση της ζήτησης”), συνήθως εμφανίζεται διογκωμένο στατιστικά, σε σχέση με το πραγματικό του μέγεθος.

Ας κάνουν όσοι αμφιβάλλουν γι αυτό μία πνευματική άσκηση για το πως θα είχε κινηθεί η οικονομία της χώρας τα έτη 2021 και 2022, όπου σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ υπήρξε αντίστοιχα αύξηση του ΑΕΠ κατά 8,4 % και 5,9%, υποθέτοντας όμως πως η Ελλάδα αντί να είναι χώρα-μέλος της ευρωζώνης, είχε ένα δικό της εθνικό νόμισμα, (ας πούμε το τάλαντο), και αυτο ήταν ένα νόμισμα ελεύθερα κυμαινόμενο. Με 6,8% και 9,7% έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών για το 2021 και 2022 αντίστοιχα, (αλλά και με σχεδόν 10% πληθωρισμό για το 2022), θα ήταν άραγε η αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ, υπολογιζόμενη σε ευρώ ή δολλάρια, ίδiα με αυτήν που “μετρήθηκε” στην Ελλάδα-μέλος της ΟΝΕ; Φυσικά δεν θα ήταν διότι με τέτοια τρομερά ελλείμματα το εθνικό νόμισμα θα είχε υποτιμηθεί εξαιρετικά πολύ- κάτι λιγότερο από όσο υποτιμάται τα τελευταία χρόνια η λίρα της Τουρκίας, ίσως, αλλά πολύ. Αποτέλεσμα αυτού θα ήταν πώς σε διεθνείς μονάδες, σε ευρώ ή σε δολάρια, το ΑΕΠ θα ήταν χαμηλότερο από ότι εμφανίζεται σήμερα. Και, συνεπώς, γεννάται το ερώτημα: ποιά από τις δύο περιπτώσεις θα ήταν πιό κοντά στην πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας; Η ¨ανάπτυξη΄ που είχαμε με το ευρώ ή η σχετική στασιμότητα που θα είχαμε με το εθνικό, και κυμαινόμενο, νόμισμά μας;

Όταν το ΑΕΠ διογκώνεται εικονικά μέσω υπερκατανάλωσης, τότε στην συνεχεια “διορθώνεται” πραγματικά.

Πριν από το 2010, λόγω του υπερδανεισμού και της υπερκατανάλωσης, το ΑΕΠ διογκωνόταν τεχνητά μέσα από την δημιουργία αυξημένων τιμών σε ορισμένα αγαθά κυρίως στα ακίνητα και στις υπηρεσίες αλλά και στις δαπάνες και στις υποχρεώσεις του Δημοσίου. Μόνο που οι τιμές αυτές δεν είχαν καμία σχέση με τον πραγματικό πλούτο που μπορούσε να παραχθεί στην χώρα. Το διεθνές αντίκρυσμα του εγχώριου παραγωγικού δυναμικού, (του τομέως των “διεθνώς εμπορευσίμων” αγαθών και υπηρεσιών) δεν ήταν τόσο ισχυρό ώστε να μπορεί να υποστηρίξει σταθερά και διαχρονικά ένα τέτοιο επίπεδο, εσωτερικών τιμών, στους τομείς που παίρνουν την αξία τους από την εσωτερική ζήτηση και μόνο (οι τομείς των “διεθνώς μη εμπορευσίμων” αγαθών και υπηρεσιών). ¨Ολη η σταδιακή αύξηση του ΑΕΠ έως τα 242 δισεκατομμύρια ευρώ, στην κορύφωση της πορείας, ήταν αποτέλεσμα της κατανάλωσης που δημιουργούσε ο παροξυστικός εξωτερικός υπερδανεισμός, και έχουμε υπολογίσει πως εάν η Ελλάδα το 2008 είχε την μέση καταναλωτική ροπή των υπολοίπων χωρών της ευρωζώνης, τότε το συνολικό ΑΕΠ της, για να μπορεί να υποστηρίξει αυτό το επιπεδο κατανάλωσης θα έπρεπε να είναι περίπου 320 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι η άμεση κατανάλωση όλων σχεδών των δανεικών που δημιουργούσε τις εκτός ισορροπίας διογκώσεις των τομέων που δεν είχαν διεθνή ανταγωνισμό και, συνεπώς, την λογιστική οφθαλμαπάτη του ΑΕΠ των 242 δισεκατομμυρίων. (Βλ. “Ανατέμνοντας την κρίση”, εκδ. Παπαζήσης, 2015).

Το ότι κάτι αντίστοιχο, δηλαδή “εκτός ισορροπίας” αύξηση του ΑΕΠ μπορεί, εν μέρει, να παρατηρείται και σήμερα το αντιλαμβάνεται καλύτερα κάποιος αν σκεφτεί το εξής: εάν είχαμε στην οικονομία του ταλάντου  έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών για το έτος 2022 που θα έφτανε περίπου το 10% του ΑΕΠ, (όπως συνέβη στην πραγματική ελληνική οικονομία του ευρώ), το οποίο, σε μεγάλο βαθμό θα το είχαμε χρηματοδοτήσει με το αντίστοιχο πρωτογενές έλλειμμα του 4,5%, του 2021, και δεδομένου πως θα ήταν σαφές πως τα συγκεκριμένα ελλείμματα θα επέφεραν μείωση του καθαρού πλούτου της χώρας, (national net wealth),  η πρώτη άμεση επιπτωση θα ήταν η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, (κυρίως έναντι του ευρώ και του δολλαρίου).  Επειδή όμως η ελληνική οικονομία είναι μέλος της ευρωζώνης, και το ευρώ, είναι το σταθερό και αμετάλλαχτο μέτρο των εθνικών μας λογαριασμών, εκείνο που συνέβη, λογιστικά, (παρά την πραγματική μείωση του national net wealth εξ αιτίας του θηριώδους ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών) είναι το εξής: ναι μεν οι  εισαγωγές λογιστικά αφαιρούνται από το ΑΕΠ αλλά, όταν εισάγονται στο κύκλωμα της ελληνικής οικονομίας για να αναλωθούν δημιουργούν αυξημένη προστιθέμενη αξία στο λιανικό και στο χονδρικό εμπόριο και -καταληκτικά- αύξηση του ΑΕΠ! Για να διατηρείς, όμως, αυτήν την συνολική προστιθέμενη αξία στους συγκεκριμένους κλάδους σταθερή, άν όχι και αυξανόμενη, θα πρέπει να έχεις κάθε χρόνο κατανάλωση 10% τουλάχιστον περισσότερο από τις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας. Μέσω του ανάλογου δανεισμού. Και αυτό απλά δεν μπορεί να γίνει!

Εκεί εντοπίζεται το  βασικό πρόβλημα από την συμμετοχή μίας πολύ “μικρής ανοικτής οικονομίας” σαν την Ελλάδα στην ευρωζώνη. Ναι μεν κάθε αύξηση του πραγματικού πλούτου λόγω βελτίωσης της συνολικής παραγωγικότητας της οικονομίας μεταφράζεται σε αυξημένο ΑΕΠ. Αυτό είναι κάτι πολύ θετικό και δεν μπορεί να το εμποδίσει κανένας όταν και αν συμβαίνει. Πλην όμως υπάρχει και κάτι άλλο που δεν είναι τόσο πολύ θετικό και έχει συμβεί, και συμβαίνει κατά κόρον, στην ελληνική περίπτωση. Αυτό είναι το ότι κάθε αυξημένη δαπάνη, αν δεν προέρχεται από ανάπτυξη του παραγωγικού δυναμικού, διογκώνει το ΑΕΠ εκτός ισορροπίας-σε μία πρώτη περίοδο τουλάχιστον. Συμβαίνει έτσι διότι το ευρώ είναι απλά ενα numeraire που ουδόλως επηρεάζεται από το πως έχει χρηματοδοτηθεί η συγκεκριμένη αύξηση της δαπάνης. Συνεπώς, χωρίς διακύμανση, δηλαδή χωρίς υποτιμητικές ή ανατιμητικές πιέσεις από την αγορά, δεν μπορεί να λειτουργήσει “διορθωτικά” για τις σχετικές τιμές στο εσωτερικό της οικονομίας. Μόνο που, αυτό ακριβώς το στοιχείο, δηλαδή η συνεχής τάση των σχετικών τιμών στο εσωτερικό μίας οικονομίας προς την διαμόρφωση “τιμών ισορροπίας”, είναι εκείνο που αποτελεί την πρώτη απαραίτητη προϋπόθεση της αναπτυξιακής δυναμικής. Στην περίπτωση, λοιπόν, που η νομισματική μονάδα λειτουργεί απλά σαν numeraire, εκείνο που επηρεάζεται, σε μεγάλο βαθμό, και με καταστρεπτικό τρόπο για την ανάπτυξη τις περισσότερες φορές είναι οι σχετικές τιμές, ανάμεσα σε διάφορες ομάδες προϊόντων στο εσωτερικό της “μικρής ανοικτής οικονομίας”.

Ως εκ τούτου, για να έχουμε τις αναγκαίες, τουλάχιστον, (καθ΄ ότι όχι και ικανές) συνθήκες πραγματικής ανάπτυξης, αλλά επίσης και για να είμαστε ασφαλείς και να ξέρουμε πού περίπου πηγαίνει η χώρα και να μην είναι αναπόφευκτες μεγάλες “διορθώσεις” με τη μορφή κρίσεων υπάρχει μόνο ένας χρυσός κανόνας ο οποίος τυγχάνει και πολύ επίκαιρος τώρα που επανέρχεται η ανάγκη της δημοσιονομικής πειθαρχίας και δεν θα επιτρέπονται έκτακτες δαπάνες: η χώρα να έχει ισοσκελισμένους ή πλεονασματικούς προϋπολογισμούς δηλαδή πρωτογενή πλεονάσματα ίσα ή μεγαλύτερα από τις ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους. Μόνο τότε θα ξέρουμε ότι η μετρούμενη ανάπτυξη του ΑΕΠ, -αν υπάρχει βεβαίως-, θα είναι πραγματική και όχι συγκυριακή που πρόκειται να “διορθωθεί” στο εγγύς μέλλον με μία κρίση. Είναι ευτύχημα πως οι μεταμνημονιακές υποχρέωσεις μας θα μας επιβάλλουν να ακολουθήσουμε τα επόμενα έτη την “ορθή” δημοσιονομική πολιτική. Το δυστύχημα, είναι, όμως πως με την παρούσα “ενδογενή” αναπτυξιακή δυναμική οι προοπτικές δεν είναι για περισσότερο από 1-1,5% μέσο όρο ετήσιας αύξησης του ΑΕΠ. Και αυτό δεν είναι αρκετό. Η χώρα για να είμαστε βέβαιοι πως θα διατηρηθεί σε κατάσταση βιωσιμότητας και θα παραδοθεί ακέραια στις επόμενες γενεές χρειάζεται τουλάχιστον μία υπερδεκαετή πορεία με ρυθμούς ανάπτυξης 4 με 5%. Δυστυχώς, προς το παρόν, δεν φαίνεται κανένα τέτοιο ελληνικό οικονομικό “θαύμα” στον ορίζοντα.

*Ο Δημήτρης Α. Ιωάννου και Χρήστος Α. Ιωάννου είναι οικονομολόγοι 

www.ot.gr

Κ. Λαμπρόπουλος: η Υπηρεσία Πληροφοριών σε Τουρκία και Ελλάδα

0
του Κωνσταντίνου Λαμπρόπουλου*
H Τουρκία κινείται πλέον στη δημιουργία μιας επιστημονικής παραγωγής κατηρτισμένων στελεχών στις υπηρεσίες πληροφοριών.
Πρόκειται για ένα Πανεπιστήμιο- Ακαδημία στα πρότυπα του αμερικανικού National Intelligence University το οποίο εδρεύει στο Μέριλαντ και στη Βιρτζίνια.
Προφανώς πρόκειται για ιδέα του Φιντάν ο οποίος σπούδασε στο Μέριλαντ και γνωρίζει την διεπιστημονική προσέγγιση που χαρακτηρίζει το σύγχρονο Intelligence και περιλαμβάνει θεωρητικά και τεχνολογικά μοντέλα συλλογής και επεξεργασίας πληροφοριών και αξιοποίησης σε στρατηγικό επίπεδο.
Το Ηνωμένο Βασίλειο σημειωτέον έχει εντάξει τις σπουδές Intelligence σε μεταπτυχιακά και προπτυχιακά προγράμματα σε αρκετά πανεπιστήμια.
Στην Ελλάδα ακόμη ασχολούμαστε με ήσσονος σημασίας αν όχι αστεία ζητήματα που ευτελίζουν τον δημόσιο διάλογο.
Αυτό που πρέπει να μας ανησυχεί είναι το γεγονός οτι το όραμα της Τουρκίας στον 21ο αιώνα απέχει πόρρω απ το αντίστοιχο στον 20ο..
Και αυτό γιατί οι Τούρκοι κατάλαβαν οτι πρέπει να ευθυγραμμίσουν τις δομές τους με τις αυξημένες δυνατότητες που απέκτησαν στη πρώιμη φάση της παγκοσμιοποίησης.
Πως αντιμετωπίζεται αυτό από μια χώρα σαν την Ελλάδα που βαυκαλίζεται οτι αναβαθμίζεται ενώ έχει ένα απολύτως σαθρό σύστημα παραγωγής αποτελεσμάτων?
Αυτά και άλλα πολλά θα συζητήσουμε στο μεγάλο συνέδριο που οργανώνεται στη Θεσσαλονίκη στις 9-10-11 Φεβρουαρίου στο Hyatt Regency.
Υγ Για πρώτη φορά θα υπάρξει ένα πάνελ κλειστού τύπου με αποκλειστική συμμετοχή στρατιωτικών το οποίο θα έχω τη χαρά να συντονίσω και θα αφορά την Επιχειρησιακή Τέχνη με αναφορά στη Τουρκία.
Υγ2 Stay tuned!

Κων. Χολέβας: απο τις Αιγές στις Πρέσπες

0

του Κωνσταντίνου Χολέβα

Αξίζουν συγχαρητήρια στην αρχαιολόγο κ. Αγγελική Κοτταρίδη και στους συνεργάτες της για την ανάδειξη του Ανακτόρου του Φιλίππου Β΄ στις αρχαίες Αιγές (κοντά στη σημερινή Βεργίνα). Δικαίως αποκλήθηκε «ο Παρθενώνας της Μακεδονίας». Εκεί έζησε, αλλά και εκεί δολοφονήθηκε ο Φίλιππος, σπουδαίος πολιτικός και στρατιωτικός νους. Εκεί στέφθηκε βασιλεύς ο γιος του, ο Μέγας Αλέξανδρος.

Στη Μακεδονία και οι πέτρες έχουν φωνή. Μιλούν για την ελληνικότητα της ιστορίας, του χώρου, των προσώπων. Από εκεί ξεκίνησε ο νεαρός Αλέξανδρος για να φέρει το όνομα και τη δόξα του Ελληνισμού μέχρι την Αίγυπτο, την Ινδία, τον Καύκασο. Το θαύμα που δημιούργησε η Μακεδονία, όπως το χαρακτήρισε ο Βρετανός ιστορικός Νίκολας Χάμμοντ, ονομάσθηκε Ελληνιστικός Πολιτισμός. Εκατομμύρια άνθρωποι σε κοντινές αλλά και σε εξωτικές χώρες της Ασίας έμαθαν τα ελληνικά. Δημιουργήθηκαν πολιτισμοί με έντονη ελληνική σφραγίδα. Κτίσθηκαν πόλεις με το όνομα του Αλεξάνδρου. Ιδρύθηκε στη Μέση Ανατολή η Μακεδονική Δεκάπολις. Η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου γράφει ακόμη και σήμερα το όνομά της στα ελληνικά, όταν εισέρχεσαι στην πόλη. Και στην Ιορδανία οι ξεναγοί μάς δείχνουν τα Γέρασα (Τζέρας) και την Πέτρα με εμφανή τα ίχνη του Αλεξάνδρου και των Επιγόνων του.

Έλληνες και ξένοι ιστορικοί, όπως ο αείμνηστος Σαράντος Καργάκος και ο καθηγητής του Yale Ian Worthington, έχουν αναδείξει τις απαράμιλλες ικανότητες του Φιλίππου και του Μ. Αλεξάνδρου στους τομείς της πολιτικής, της στρατηγικής, της διπλωματίας, της οικονομίας. Ο λαός μας στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας διατήρησε την εθνική του συνείδηση και την ελπίδα για απελευθέρωση διαβάζοντας τη «Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου», μία εκλαϊκευμένη διήγηση με ιστορικά και φανταστικά στοιχεία. Η Φυλλάδα γνώρισε  τουλάχιστον 60 εκδόσεις στα χρόνια της δουλείας και έκανε τους υπόδουλους να αισθάνονται υπερήφανοι για την καταγωγή τους και για τον πολιτισμό τους.

Και ενώ στη λαϊκή συνείδηση «ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος» ήλθαν κάποιοι ανιστόρητοι Έλληνες και χάρισαν «μακεδονική»  γλώσσα, εθνότητα και ταυτότητα σε ένα πολυεθνικό γειτονικό κράτος. Η Συμφωνία των Πρεσπών με την υπογραφή της κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  προσβάλλει την ιστορική αλήθεια και την εθνική αξιοπρέπειά μας. Η Βουλγαρία, για να εξασφαλίσει αυτά που εκείνη θεωρεί σημαντικά έναντι των Σκοπίων, έκανε και συνεχίζει να κάνει πολύ σκληρή διαπραγμάτευση.

Δεν θα εγκαταλείψουμε τον αγώνα. Η ύπαρξη ενός θαυμαστού νέου πόλου ιστορικής γνώσης και πολιτιστικής διπλωματίας στις Αιγές πρέπει να αξιοποιηθεί με κάθε τρόπο. Οι λίθοι κεκράξονται. Ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος απαντούν στους διαστρεβλωτές της Ιστορίας μας. Να καλέσουμε και να ξεναγήσουμε εκεί τους διπλωμάτες όλων των χωρών που υπηρετούν στην πατρίδα μας. Να γίνουν οι Αιγές ένα ανοικτό σχολείο για τα παιδιά μας, ένα Ανοικτό Πανεπιστήμιο για τους νέους.

Με χαρά πληροφορούμαι ότι στη Γ΄ Γυμνασίου, με το νέο Αναλυτικό Πρόγραμμα, οι μαθητές και οι μαθήτριες θα διδάσκονται από το πρωτότυπο τον «Αλέξανδρο» του Πλουτάρχου. Οι παλαιότερες γενιές μεγαλώσαμε με τον Αρριανό και το έργο του «Αλεξάνδρου Ανάβασις». Σε μία εποχή, κατά την οποία ορισμένοι γειτονικοί λαοί συνεχίζουν να διεκδικούν εδάφη, αλλά και κεφάλαια της Ιστορίας μας, θα απαντήσουμε με όπλα την ιστορική αλήθεια, την εθνική αυτοπεποίθηση, την ψυχραιμία και την πολιτιστική διπλωματία.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 13.1.2024

H υποκρισία και ο εμπαιγμός της ηγεσίας του ΔΗΣY

0

του Χάρη Φωκά

Ρωτήθηκε τις προάλλες η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αννίτα Δημητρίου, κατά την συνέντευξη της στο ΡΙΚ και στον δημοσιογράφο Ανδρέα Κημήτρη, για τις πολιτικές διαφορές μεταξύ της κυβέρνησης και του ΔΗΣΥ.

Αφού ξεπέρασε την εμφανέστατη αρχική της αμηχανία θυμήθηκε…. τον καύσωνα και τις αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου και του ηλεκτρικού ρεύματος!!

Δεν χρειάζεται φυσικά να έχει κανείς διδακτορικό στις πολιτικές επιστήμες για να αντιληφθεί το προφανές, ότι δηλαδή μια διαφωνία που θα μπορούσε να επικαλεστεί ο οποιοσδήποτε απο το οποιαδήποτε κόμμα από την άκρα αριστερά μέχρι το ΕΛΑΜ, δεν μπορεί να θεωρείται σοβαρή πολιτική διαφορά.

Παράδεχθηκε πάντως αμέσως μετά ότι οι όποιες διαφορές δεν είναι “έντονες”!!

Αλήθεια όμως σε ποιο κεφαλαιώδες ζήτημα αρχής η θέμα υψηλής πολιτικής διαφωνεί η σημερινή ηγεσία του ΔΗΣΥ με τον Νίκο Χριστοδουλίδη;;

Μήπως στον ξεκάθαρο δυτικό προσανατολισμό της χώρας;

Στην προσέγγιση από την Κυπριακή κυβέρνηση της κρίσης στην Μέση Ανατολή και των σχέσεων με το Ισραήλ;;

Στο ζήτημα των παραβιάσεων των κυρώσεων κατά της Ρωσίας και της αξιοπιστίας της Κύπρου έναντι της Δύσης;

Στην ανάγκη για πιο ενεργή εμπλοκή της ΕΕ στην επίλυση του Κυπριακού;;

Στα θέματα της άμυνας;;

Στην προσήλωση στην δημοσιονομική πειθαρχία ως εγγύηση για μια δυνατή οικονομία αλλά και στην ανάγκη για ένα σύγχρονο κράτος δικαίου;;

Στο νομικό πλαίσιο επίλυσης του θέματος των εκποιήσεων στην βάση της προστασίας των ευάλωτων συμπατριωτών μας και των αντοχών της οικονομίας;;

Γιατί αγαπητή Αννίτα ο καθένας μας μπορεί να επικαλείται (και να έχει) επί μέρους διάφορες η προσεγγίσεις (ακόμα εντός του ιδίου κόμματος) αυτό όμως δεν σημαίνει διαφορετική πολιτική φιλοσοφία και στόχους διακυβέρνησης.

Αν λοιπόν δεν υπάρχουν ουσιαστικές πολιτικές διαφορές προς τι η εμμονή για παραμονή του ΔΗΣΥ στην αντιπολίτευση;;

Ποιος και τι σας δεσμεύει κα Δημητρίου;;

Μήπως η αντικαταστατική ως προς τον τρόπο που λήφθηκε πολιτική απόφαση του συνεδρίου του Μαΐου κόντρα στην εκφρασμένη στήριξη του 75% της βάσης του κόμματος στον Νίκο Χριστοδουλίδη;;

Οι προσωπικές σας φιλοδοξίες;

Η επιμονή της Αβερωφικής πτέρυγας σε μια μελλοντική εκλογική συνεργασία με το ΑΚΕΛ;

Και αν ναι, στην βάση ποιων πολιτικών συγκλίσεων και έναντι ποιων ανταλλαγμάτων;

Τι λένε για όλα αυτά οι υπόλοιποι της ηγεσίας του ΔΗΣΥ;;

Ακούστε λοιπόν κυρία μου.

Η περίοδος χάριτος δεν είναι για κανέναν ανεξάντλητη.

Ο καθένας μας φυσικά μπορεί να λέει και να υποστηρίζει ότι θέλει και όποτε θέλει.

Αστική δημοκρατία έχουμε.

Δεν έχει όμως δικαίωμα να παίζει όχι απλά με την πορεία μιας ολόκληρης παράταξης αλλά και με το μέλλον της δύσμοιρης Πατρίδας μας.

Φτάνει λοιπόν με τις λαϊκίστικες προφάσεις και αντιφάσεις.

Φτάνει με τον εμπαιγμό.

Αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων και συμπεριφερθείτε υπεύθυνα και πατριωτικά όπως οι προκάτοχοι σας σε ιστορικά ορόσημα έπραξαν.
Η χώρα θα βρει τον δρόμο της με η χωρίς εσάς.

speaknews.gr

Ο Κ.Μητσοτάκης έσβησε τα ίχνη του VIP αεροσκάφους από το flight radar – «Αγνοείται» και η λίστα επιβατών

0

«Πανικός» από την αποκάλυψη των Data Journalists

Η αποκάλυψη των Data Journalist για μυστική πτήση του Κυριάκου Μητσοτάκη προκαλεί ανησυχία.

Όπως αποκαλύπτει λοιπόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσβησε τα ίχνη του VIP αεροσκάφους από το flight radar κ εντελώς αντισυμβατικά δεν στέλνει πλέον λίστα επιβατών.

Την είδηση σχολίασε με μια ανάρτηση στο «Χ» και το γνωστό «τρολ» «Πεν Νταλαούρα».