Ο Ρομπέρ Μπαντεντέρ, ο υπουργός Δικαιοσύνης των κυβερνήσεων του Φρανσουά Μιτεράν που κατήργησε την θανατική ποινή στην Γαλλία το 1981, πέθανε την νύχτα σε ηλικία 95 ετών
Ως υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Μιτεράν (1981-1986), εισήγαγε τον νόμο της 9ης Οκτωβρίου 1981 που κατήργησε την θανατική ποινή, σε μία Γαλλία όπου η πλειονότητα της κοινής γνώμης τασσόταν υπέρ της εσχάτης των ποινών. Στην συνέχεια, αφιερώθηκε «μέχρι την τελευταία του πνοή» στην κατάργηση της θανατικής ποινής παγκοσμίως.
Γεννήθηκε το 1928 σε οικογένεια εβραίων μεταναστών από την Βεσσαραβία (σημερινή Μολδαβία). Επειτα από σπουδές Φιλολογίας και Δικαίου γίνεται δικηγόρος, ακολουθώντας παράλληλα και πανεπιστημιακή καριέρα.
Διαζευγμένος με την γαλλίδα ηθοποιό Αν Βερνόν, ήταν παντρεμένος από το 1966 με την φιλόσοφο Ελιζαμπέτ Μπαντεντέρ.
Μετά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση, έγινε πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου (1986-95). Ως γερουσιαστής από το 1995 έως το 1911 είχε την ικανοποίηση να δει την κατάργηση της θανατικής ποινή να εγγράφεται στο Σύνταγμα το 2007.
Δραστήριος, ασχολήθηκε με σχέδιο μεταρρύθμισης του ΟΗΕ κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 2000 και εργάσθηκε για την μεταρρύθμιση του εργασιακού κώδικα στην Γαλλία επί προεδρίας Φρανσουά Ολάντ.
Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν χαιρέτισε μέσω του X (πρώην Twitter) «μία προσωπικότητα του αιώνα, μία ρεπουμπλικανική συνείδηση, το πνεύμα της Γαλλίας».
«Αφιέρωσε κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του στον αγώνα για κάθε τι δίκαιο, στον αγώνα για τις θεμελιώδεις ελευθερίες. Η κατάργηση της θανατικής ποινής θα είναι για πάντα η παρακαταθήκη του για την Γαλλία», έγραψε ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Γκαμπριέλ Ατάλ.
Former French Justice Minister Robert Badinter, author of of the abolitionist law in France, delivers a speech during a ceremony marking the 40th anniversary of the abolition of the death penalty in France, at the Pantheon in Paris, France, 09 October 2021. In his speech, Macron announced his wish to launch an initiative for universal abolition of the death penalty. EPA/IAN LANGSDON / POOL
«Πήρα, λοιπόν, μία υποτροφία από τη γαλλική κυβέρνηση και ήρθα στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του ’45 με ένα νεοζηλανδέζικο σκάφος, που λεγόταν “Mataroa”. Συναρπαστικό ταξίδι.
Διασχίσαμε την κατεστραμμένη Ιταλία με κάτι απίθανα τρένα. Διασχίσαμε και την Ελβετία, όπου μας μιλούσαν για τις τεράστιες κακοτυχίες των ντόπιων κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Δεν είχαν σοκολάτες, οι άνθρωποι… Μας κάλεσαν να τους συμπονέσουμε.
Κουνήσαμε με κατανόηση το κεφάλι. Στην Αθήνα, χειμώνα του ’41-’42 κείτονταν στους δρόμους τα πτώματα των ανθρώπων, που είχαν πεθάνει από την πείνα…».
Λίγο πριν την αποδημία στα 75 του χρόνια, το 1997, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Έλληνας διανοητής, που έχει ανατρέψει με τη σκέψη και το έργο του το πλαίσιο της φιλοσοφίας, μιλά στη γαλλική τηλεόραση.
Διηγείται δηκτικά, κυνικά -έτσι όπως υπαγορεύει πλέον η έμπειρη κριτική ματιά του- το περιπετειώδες ταξίδι 124 ανθρώπων από την καθημαγμένη μεταπολεμική Ελλάδα του ΄45 στο Παρίσι.
Όταν η συμφωνία της Βάρκιζας προοιωνιζόταν εμφύλιο, και ο ίδιος, αριστούχος νεαρός φοιτητής Κοινωνιολογίας, επιλεγόταν από τη γαλλική κυβέρνηση να συνεχίσει απρόσκοπτα τις σπουδές του στη Γαλλία, εμπλουτίζοντας το νέο αίμα, που θα καλείτο μετά το τέλος και αυτού του πολέμου να ξαναστήσει στα πόδια της την Ελλάδα.
Οι σπουδαστές διψούσαν για εκπαιδευτικά ταξίδια στο εξωτερικό, που η περιοριστική συναλλαγματική πολιτική του καθεστώτος Μεταξά, είχε συρρικνώσει έως και εκμηδενίσει.
Οι δε νεολαίοι της Αντίστασης, που ένιωθαν ηττημένοι με τα Δεκεμβριανά, βρίσκονταν υπό καθεστώς φόβου, σύγχυσης και επαπειλούμενων διωγμών. Αλλά η Γαλλία εξωράιζε και αυτή την ανησυχία…
Με τη σύνθεση της μεταπολεμικής κυβέρνησης, που είχε εντάξει στους κόλπους της αντιστασιακές δυνάμεις, των κομμουνιστών συμπεριλαμβανομένων, αντιπροσώπευε το αδέσμευτο πεδίο ελεύθερης ζύμωσης και παραγωγής ιδεών.
Μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο η δημοφιλία της χώρας ως προορισμού εκπαίδευσης και μετεκπαίδευσης των Ελλήνων φοιτητών ενισχύθηκε σημαντικά.
Γερμανία και Ιταλία είχαν πλέον στιγματιστεί ως δυνάμεις κατοχής, ενώ η Μεγάλη Βρετανία μειονεκτούσε εξαιτίας της απροκάλυπτης επέμβασής της στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας.
Η Γαλλία συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά ενός εκπαιδευτικού παραδείσου.
Ήταν ο προορισμός, που επέτρεπε στα φρέσκα μυαλά να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητά τους, να αναπτύξουν τις ιδέες τους, να κάνουν όνειρα, να παράξουν έργο.
«Αν δεν είχα φύγει τότε, δεν θα μπορούσα να είχα κάνει αυτά, που νομίζω ότι μπόρεσα και έκανα.
Δεν θέλω να πω ότι φοβάμαι πως θα με είχε φάει η Ελλάδα. Αλλά περίπου το αίσθημα είναι αυτό…» θα εξομολογηθεί ο Καστοριάδης μετά την πτώση της χούντας, σε συνέντευξή του στην ελληνική δημόσια τηλεόραση.
Μία ιερή αποστολή
Μέσα σε τρία χρόνια πείνας και πνευματικής στέρησης, χιλιάδες Έλληνες νεολαίοι έσπευσαν να εγγραφούν στο Γαλλικό Ινστιτούτο (από 1.200 το 1939 έφτασαν τους 3.500 το 1943).
Εκείνο το φθινόπωρο του ’45, η 5μελής Επιτροπή Γάλλων, που καλείτο να εγκρίνει υποτροφίες βρέθηκε μπροστά σε ένα βουνό οκτακοσίων και πλέον υποψηφιοτήτων!
Με την ανάρτηση της προκήρυξης των υποτροφιών στον πίνακα ανακοινώσεων του κτηρίου επί της οδού Σίνα 31 ο καθηγητής Οκτάβιος Μερλιέ (Octave Merlier), διευθυντής του Ινστιτούτου, αποσπασμένος από το πανεπιστήμιο της Σορβόννης, έσπευσε να ενθαρρύνει την υποβολή υποψηφιότητας από τους πολλά υποσχόμενους σπουδαστές του, ανεξαιρέτως ιδεολογικής τοποθέτησης.
Ο παθιασμένος φιλέλληνας άνοιγε έναν μεγάλο κύκλο υποτροφιών («υποτροφιάδα»), διώχνοντας τα δυνατά μυαλά της Ελλάδας σε έδαφος ασφαλές.
Ο καθηγητής Οκτάβιος Μερλιέ με τη σύζυγό του Μέλπω Λογοθέτη. Photo via ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Σε μία προσπάθεια αποκατάστασης της πλήρους ιστορικής αλήθειας, ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νικόλας Μανιτάκης, στην παρουσίαση του έργου «Ματαρόα, 1945 – Από τον μύθο στην ιστορία», έκδοση που επιμελήθηκε ο ίδιος με τη συνδρομή της διακεκριμένης Γαλλίδας συναδέλφου του, Σερβάν Ζολιβέ (Servanne Jollivet), θα τονίσει πως ο Μερλιέ δεν οργάνωσε μία φυγάδευση αριστερών διανοουμένων, όπως ειπώθηκε αρχικά.
Αριστεροί ήταν μερικές δεκάδες από τους 124 επιβάτες του Ματαρόα, όχι όλοι (τόσο η Ν. Ανδρικοπούλου όσο και η Μ. Κρανάκη, που επέβαιναν στο Ματαρόα, επιβεβαίωναν στις καταχωρημένες μαρτυρίες τους ότι αρκετοί ταξιδιώτες του πλοίου, χωρίς να μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια ο αριθμός τους, τοποθετούνταν μάλλον στον πολιτικό και ιδεολογικό αντίποδα).
Ενθάρρυνε, όμως, και Αριστερούς, που φοβούνταν ότι δεν θα περνούσαν την αξιολόγηση, να υποβάλουν αίτηση.
Η δε επιτροπή που ενέκρινε τις υποτροφίες, μέλος της οποίας ήταν και ο ίδιος ο διευθυντής του Ινστιτούτου, αλλά κάποια από τα μέλη της μόνον αριστερό προσανατολισμό δεν είχαν, επέλεξε με βασικό κριτήριο τις επιδόσεις των σπουδαστών.
Μάλιστα, με μία ανακοίνωσή της μετά την προκήρυξη των υποψηφιοτήτων προσπαθούσε να καθησυχάσει τους ανησυχούντες:
«Η επιτροπή πιστεύει σε μία εξέταση απολύτως αμερόληπτη των προσόντων των υποψηφίων. Δεν θα λάβει καθόλου υπόψη της τις πολιτικές τους απόψεις ή άλλα τινά.
Δεν θα δεχθεί καμμία σύσταση εκ μέρους της πολιτικής τάξης. Θα βασίσει την κρίση της αποκλειστικά στα προσόντα των υποψηφίων -όπως αυτά περιγράφονται στους φακέλους τους- και στον τόπο που οι υποψήφιοι εξέθεσαν τη δουλειά τους και τα σχέδια των σπουδών τους στη Γαλλία ενώπιον της επιτροπής».
Αλλά και ο Μερλιέ, όταν μετά την έγκριση των υποτροφιών, ερωτήθηκε από τον προϊστάμενό του για τα κριτήρια επιλογής, απάντησε:
«Επιλέξαμε τους σπουδαστές που παρουσίαζαν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και που ήταν και οι πιο φτωχοί».
Η αυλαία, λοιπόν, του μεγάλου πολέμου είχε πέσει, μία άλλη, ωστόσο, που ετοιμαζόταν να σηκωθεί, καθιστούσε επιτακτική τη φυγή σπουδαίων μυαλών από τον τόπο, που μύριζε μπαρούτι.
Μία νέα αιματηρή σελίδα επρόκειτο να ανοίξει στην ελληνική ιστορία και η ύπαρξη μίας… κιβωτού, που θα προστάτευε τους σπόρους της τέχνης και της διανόησης από τη λαίλαπα, θεωρήθηκε επιτακτική ανάγκη.
«Μέσα από πλειάδα διαδρομών και διακυβευμάτων προστατεύτηκαν εκπρόσωποι της γενιάς, που θα συμβάλει ουσιαστικά στη μεταπολεμική αναγέννηση τόσο της Ελλάδας, όσο και της Γαλλίας, καθώς αφορά ένα κομμάτι της κοινής ιστορίας του πνεύματος και της διανόησης των δύο χωρών» θα σημειώσει η Σ. Ζολιβέ σε επετειακή ημερίδα της Γαλλικής Σχολής Αθηνών στο Ίδρυμα Μποδοσάκη.
Την αποστολή οργάνωσε και υλοποίησε ο Μερλιέ, ο οποίος προηγουμένως όχι μόνον είχε καταφέρει με διάφορους τρόπους να εκτινάξει σε 163 τον αριθμό των γαλλικών υποτροφιών για τους Έλληνες φοιτητές (το 1939 ήταν μόλις 24), αλλά και να παρουσιάσει το όλο εγχείρημα ως επίσημη διακρατική συνεργασία, εξασφαλίζοντας για σημαντικό αριθμό γαλλικών υποτροφιών την κάλυψη των εξόδων από την ελληνική κυβέρνηση.
«… Ήθελα νέους επιστήμονες που θα πήγαιναν στο Παρίσι ή σε άλλα κέντρα, όπως η Λυών, το Μοντπελιέ, τα Νανσύ, το Στρασβούργο, θα παρακολουθούσαν τη γιγάντια δουλειά ανοικοδόμησης και γυρνώντας κατόπιν στην Ελλάδα θα προσφέρανε τη δημιουργική τους εμπειρία» θα δηλώσει σε κάποια συνέντευξή του στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα», επιχειρώντας να θέσει στην ακριβή του διάσταση το «σχέδιο φυγάδευσης και προστασίας αριστερών διανοουμένων», που του χρεώθηκε (ή του πιστώθηκε) στην πορεία της ιστορίας.
«Η απουσία ενός τέτοιου σχεδίου δεν σημαίνει, βέβαια, ότι στη μετα-Βάρκιζα εποχή, γνωστή ως περίοδο της “λευκής τρομοκρατίας”, εξέλειπαν οι κάθε λογής κίνδυνοι για τους αριστερούς που ετοιμάζονταν να αναχωρήσουν για τη Γαλλία, ιδιαιτέρως για όσους είχαν λάβει μέρος στις συγκρούσεις των Δεκεμβριανών.
Ο Κώστας Αξελός στο γραφείο του στο Παρίσι. Photo via ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Φαίνεται όμως ότι ο πραγματικός βαθμός κινδύνου, αλλά και η υποκειμενική αίσθηση απειλής διέφερε από περίπτωση σε περίπτωση» θα διευκρινίσει ο καθηγητής Ν. Μανιτάκης, σημειώνοντας ότι πράγματι, για ορισμένους ο κίνδυνος στέρησης της ελευθερίας έδειχνε να είναι υψηλός, όπως για παράδειγμα για τον τότε 21χρονο φοιτητή Νομικής και κατοπινό στοχαστή και καθηγητή Φιλοσοφίας, Κώστα Αξελό, που ως Ελασίτης είχε συλληφθεί, κακοποιηθεί και φυλακισθεί στα Δεκεμβριανά, είχε συλληφθεί εκ νέου μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και εντέλει αφέθηκε ελεύθερος ύστερα από σύντομο διάστημα κράτησης.
Φεύγοντας από την Ελλάδα και διαφωνώντας ριζικά με θέσεις και αποφάσεις του Κόμματος, αποσύρθηκε. («Όσο ήμουν στην Ελλάδα δεν ήθελα να δηλώσω τη διαφωνία μου με το ΚΚ… Τώρα που έφυγε το καράβι την εκδηλώνω» θα εκμυστηρευθεί ο ίδιος επάνω στο «Ματαρόα» στους συνταξιδιώτες του Κορνήλιο Καστοριάδη, Κώστα Παπαϊωάννου και Μιμίκα Κρανάκη).
Η πρόθεση υπήρξε, η επιλογή των υποτρόφων ολοκληρώθηκε, η προεργασία για την εξεύρεση πηγών χρηματοδότησης έγινε επιτυχώς. Το μέγα πρόβλημα ήταν η ανεύρεση του μέσου μεταφοράς.
«Οι θάλασσες ήταν γεμάτες νάρκες, πλοία δεν κυκλοφορούσαν, ο Μερλιέ αγωνιζόταν να βρει ένα καράβι για να μας διώξει, αλλά δεν έβρισκε» θα διηγηθεί αργότερα η συγγραφέας και εικαστικός Νέλλη Ανδρικοπούλου.
«Έναν μήνα και παραπάνω είμασταν έτοιμοι, με τις αποσκευές μας και περιμέναμε να βρεθεί το πλεούμενο» θα συμπληρώσει ο σκηνοθέτης Μάνος Ζαχαρίας.
Όταν πια βρέθηκε το πλοίο, ειδοποιήθηκαν όλοι να βρίσκονται στο λιμάνι του Πειραιά τη νύχτα της 21ης Δεκεμβρίου.
Στο νεοζηλανδέζικο Liberty, στη «γυναίκα με τα μεγάλα μάτια» (κατά τη μετάφραση της λέξης «mataroa» από τη γλώσσα των Αβορίγινων), επιβιβάστηκαν ύστερα από μακρά αγωνιώδη αναμονή 52 υπότροφοι με έξοδα της γαλλικής κυβέρνησης, 45 υπότροφοι με έξοδα της ελληνικής και 28 σπουδαστές, που ταξίδεψαν με δικά τους έξοδα μαζί με τέσσερις συνοδούς γονείς.
Βολεύτηκαν όπως όπως. Άνθρωποι και αποσκευές γινήκαν ένα κουβάρι στην κοιλιά του καραβιού, αυτού του ίδιου που κάποτε είχε μεταφέρει στρατιώτες κατά την απόβαση στη Νορμανδία, που κάποτε είχε φυγαδεύσει και εβραιόπουλα στην Παλαιστίνη.
Μάτι δεν έκλεισαν εκείνη τη νύχτα. Κάποιοι βυθισμένοι στη σιωπή προσπαθούσαν να μαντέψουν το μέλλον τους κι άλλοι φλύαροι να διασκεδάσουν την αγωνία και τον φόβο τους.
Ήταν παιδιά 20, 22, 24 χρόνων οι περισσότεροι. Οι ώρες κυλούσαν βασανιστικά αργά έως ότου η μπουρού ηχήσει την αναχώρηση του πλοίου.
«Όταν κατά τις 6 το πρωί αναχωρήσαμε και βγήκαμε από το λιμάνι, νιώσαμε ότι αφήναμε πίσω μας έναν διαρκή απροσδιόριστο κίνδυνο» (Ζαχαρίας).
Το πλοίο απέπλευσε από το λιμάνι του Πειραιά στις 22 Δεκεμβρίου του ΄45 με ρότα τον Τάραντα της νότιας Ιταλίας.
Από εκεί οι επιβάτες θα ταξίδευαν σε τρένα -όπως όπως- ίσαμε το Παρίσι. Τη χερσαία μεταφορά τους είχε αναλάβει το ταξιδιωτικό πρακτορείο «Hermes» (στο αρχείο του Γαλλικού Ινστιτούτου σώζεται λίστα των ταξιδιωτών, που στάλθηκε από το πρακτορείο στον Μερλιέ, στις 8 Οκτωβρίου του 1945).
«Έβλεπες σακίδια, καλάθια, ό,τι μπορούσε να σκαρφιστεί η φτώχια των ανθρώπων, που μένανε στην αποβάθρα του Πειραιά να κουνάνε μαντίλια στα παιδιά τους» (Κρανάκη)
«Οι πιο πολλοί δεν είχαν σκοπό να επιστρέψουν σύντομα στην Ελλάδα. Ούτε λεφτά είχαν για να ξοδέψουν στο Παρίσι. Οπότε κουβαλούσαν ό,τι μπορούσαν» (Ανδρικοπούλου).
Η διαδρομή του χερσαίου ταξιδιού των επιβατών του Ματαρόα. Photo via ΑΠΕ-ΜΠΕ
Δύο τα πλοία της φυγής
Στην πραγματικότητα, οι σπουδαστές που έφυγαν για τη Γαλλία εκείνη την εποχή με πρωτοβουλία του Μερλιέ, ήταν 238.
Αρκετοί από αυτούς ταξίδεψαν με προορισμό τη Μασσαλία τον Φεβρουάριο του ΄46 -έναν και πλέον μήνα μετά την ομάδα του Ματαρόα- με το σουηδικό πλοίο Gripsholm.
Σ΄ εκείνη τη δεύτερη ομαδική αποστολή συμμετείχαν 11 καθηγητές της Γαλλικής, 13 υπότροφοι από πόλεις της ελληνικής περιφέρειας, που προορίζονταν για επιβάτες του Ματαρόα χωρίς, ωστόσο, να προλάβουν τον απόπλου του, αλλά και σπουδαστές και υπότροφοι, που για γραφειοκρατικούς λόγους είχαν καθυστερήσει να φύγουν νωρίτερα.
Χωρίς να αποκλείονται περιπτώσεις αριστευσάντων, στη λίστα των Ελλήνων επιβατών του Gripsholm δεν εντοπίστηκαν άτομα, που να απέκτησαν στη συνέχεια, με τη δράση και το έργο τους, πνευματικό, επιστημονικό ή καλλιτεχνικό, κάποιας μορφής διακεκριμένη αναγνωρισιμότητα.
Ίσως γι αυτό, στην ιστορία έμεινε το πλοίο της πρώτης αποστολής και όχι της δεύτερης.
Το σίγουρο είναι ότι δύο «καραβιές» δεν ήταν αρκετές για να απομακρύνουν το σύνολο των πνευματικών ανθρώπων της χώρας, που αναζητούσαν τρόπο να φύγουν για τη Γαλλία.
Αρκετοί σπουδαστές, υπότροφοι και μη, δεν έβρισκαν τρόπο να ταξιδέψουν.
Μόνο 23 ήταν οι υπότροφοι της γαλλικής κυβέρνησης, που παρέμεναν ακόμα στην Ελλάδα. Ο Μερλιέ μηχανεύτηκε διάφορους τρόπους για την αποστολή τους.
Ακόμη και με στρατιωτικό αεροπλάνο, που εκτελούσε το δρομολόγιο Παρίσι-Ρώμη-Αθήνα για τη μεταφορά του διπλωματικού σάκου και ανώτατων κρατικών αξιωματούχων, κατάφερε να στείλει κάποιους Έλληνες φοιτητές.
Αλλά ο ρόλος του δεν περιορίστηκε μόνον στο θέμα της μεταφοράς. Οι υπότροφοι που θα έφταναν στη Γαλλία, θα έπρεπε να έχουν εξασφαλισμένη στέγη.
Η γαλλική πρωτεύουσα εκείνη τη μεταπολεμική εποχή δεχόταν κόσμο από παντού, αλλά δεν έβριθε κλινών φιλοξενίας.
Η ελληνική φοιτητική εστία, που στη διάρκεια της κατοχής είχε χρησιμοποιηθεί ως στρατιωτικός κοιτώνας είχε κλείσει.
Η λύση για τη διαμονή 200 και πλέον Ελλήνων υποτρόφων όλο και απομακρυνόταν, ώσπου ο Μερλιέ κατάφερε να ενεργοποιήσει την επαναλειτουργία της ελληνικής φοιτητικής εστίας, να δεσμεύσει μερικές κλίνες στη φοιτητική εστία της γαλλικής πανεπιστημιούπολης και να κλείσει ορισμένα δωμάτια στο επιταγμένο από τη γαλλική κυβέρνηση περίφημο ξενοδοχείο Lutetia, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα.
Έτσι, σ΄ εκείνο το ιστορικό κατάλυμα, που μοιράστηκε το πεπρωμένο της Γαλλίας τα κρίσιμα χρόνια από το 1938 έως το 1945, την άνοδο και την πτώση του Χίτλερ, που από τα πολυτελή σαλόνια του παρήλασαν εμιγκρέδες και αντιναζί συγγραφείς, πολιτικοί και καλλιτέχνες, Έλληνες φοιτητές συνυπήρξαν την ίδια χρονική στιγμή με τον Τόμας Μαν, τον Αλμπέρ Κοέν, τους κατοπινούς νομπελίστες Αντρέ Ζιντ και Σάμιουελ Μπέκετ, την Πέγκυ Γκούγκενχαϊμ, τον Σαρλ ντε Γκωλ κ.α.
Η αποσπασματική αποστολή φοιτητών στη Γαλλία διήρκεσε ίσαμε τον Μάιο του ΄46, αλλά και πάλι, παρά τις κοπιώδεις προσπάθειες του Μερλιέ, δεν έγινε κατορθωτή η μετακίνηση όλων εκείνων των υποτρόφων, που είχαν επιλεχθεί από τη γαλλική κυβέρνηση.
Αρκετοί εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα και συνέχισαν τις σπουδές και τη ζωή τους εδώ.
Ωστόσο, το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα της γαλλικής «υποτροφιάδας» δικαίωσε όχι τόσο τον σπουδαίο φιλέλληνα, ο οποίος εντέλει δέχθηκε τα συγχαρητήρια εκείνων, που νωρίτερα του είχαν χρεώσει «μυστικό σχέδιο φυγάδευσης κόκκινων εξτρεμιστών», όσο την ίδια την Ελλάδα, που πιστώθηκε τη φήμη των υποτρόφων της, οι περισσότεροι εκ των οποίων απέσπασαν στη Γαλλία εντυπωσιακές διακρίσεις στη φιλοσοφία, την ιατρική, την αρχιτεκτονική, τη γλυπτική, τη μουσική, τη ζωγραφική…
Η αποστολή εκείνη απέδωσε περί τις 30 διδακτορικές διατριβές και περισσότερους από 50 μεταπτυχιακούς τίτλους!
Ο σπόρος είχε «δέσει», αλλά αρκετοί από τους φοιτητές που κάποτε αντάλλασσαν αγωνίες και όνειρα στην κουπαστή του Ματαρόα δεν επέστρεψαν στην Ελλάδα.
Βρήκαν στη Γαλλία μία δεύτερη πατρίδα, πιο οργανωμένη και ίσως πιο πρόθυμη να υπηρετήσει τους στόχους και τις φιλοδοξίες τους…
Πληροφόρηση και παραπληροφόρηση
Οι πληροφορίες γύρω από το ταξίδι της «μεγάλης φυγής» προέκυψαν αποσπασματικά και καθυστερημένα. Η πρώτη πληροφόρηση έκανε λόγο για 238 επιβάτες του Ματαρόα, πλην όμως αρχικά υπήρξε η λίστα των υποτρόφων και όχι των επιβατών του συγκεκριμένου πλοίου.
Ο ακριβής αριθμός προέκυψε από έρευνα στα αρχεία του Γαλλικού Ινστιτούτου, απ΄ όπου άλλωστε έγιναν γνωστά η ύπαρξη του δεύτερου πλοίου και η λίστα των επιβατών του.
Από τους επιστήμονες ιστορικούς ερευνητές, διευκρινίστηκε πως οι Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, Ιωάννης Ξενάκης και Άδωνις Κύρου, τα ονόματα των οποίων κυκλοφόρησαν ως ταξιδιωτών με το Ματαρόα, δεν επέβαιναν στο πλοίο.
Για την ακρίβεια, η Γλύκατζη-Αρβελέρ ταξίδεψε για τη Γαλλία το 1953, ο Ξενάκης έφτασε το καλοκαίρι του ΄47 και ο Κύρου ήταν ήδη στο Παρίσι, όπου μάλιστα υποδέχθηκε στον σιδηροδρομικό σταθμό τους επιβάτες του Ματαρόα, που είχαν αφιχθεί από τη Βασιλεία.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορία της χάλκινης κεφαλής, που κοσμεί το προαύλιο του Μετσόβιου Πολυτεχνείου και είναι αφιερωμένη στους αγώνες των φοιτητών απέναντι στα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Μέμο Μακρή και αποτυπώνει τον ιστορικό Νίκο Σβορώνο, επιβάτες και οι δύο του θρυλικού πλέον πλοίου.
Οι αδελφοί Μαρινόπουλοι, φοιτητές Φαρμακευτικής, που επιβιβάστηκαν με δικά τους έξοδα στο Ματαρόα, ανέπτυξαν πλούσια επιχειρηματική δραστηριότητα όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα μετά τη λήξη του εμφυλίου.
Σε συνεργασία με Γάλλους επιχειρηματίες, με τους οποίους είχαν συγχρωτισθεί στο Παρίσι, δημιούργησαν τη μεγάλη αλυσίδα των super market Prisunic Μαρινόπουλος.
Το πλοίο «Ματαρόα» με το οποίο έφυγαν από την Ελλάδα οι έλληνες υπότροφοι. Photo via ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Ισραέλ Κατς χαρακτήρισε χθες Σάββατο «επιβεβλημένη» την άμεση παραίτηση του Φιλίπ Λαζαρίνι, επικεφαλής του Γραφείου Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή (UNRWA), αφότου ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε «σήραγγα της Χαμάς» κάτω από την έδρα της υπηρεσίας στη Γάζα.
Το Ισραήλ καταγγέλλει ότι η Χαμάς έχει διεισδύσει στους κόλπους της UNRWA, της κύριας υπηρεσίας για την παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας στον δοκιμαζόμενο πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας.
«Η άμεση παραίτηση» του Φιλίπ Λαζαρίνι, επικεφαλής της υπηρεσίας του ΟΗΕ, «είναι επιβεβλημένη», έγραψε ο ΥΠΕΞ Ισραέλ Κατς σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ (πρώην Twitter).
Από την πλευρά της, η UNRWA υπογραμμίζει ότι έχει εγκαταλείψει την έδρα της από τις 12 Οκτωβρίου – πέντε ημέρες μετά την άνευ προηγουμένου επίθεση της Χαμάς – και ζήτησε τη διεξαγωγή ανεξάρτητης έρευνας.
Σύμφωνα με τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις (IDF) και τη Σιν Μπετ (σ.σ. την υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας του Ισραήλ), σε στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων εβδομάδων στην πόλη της Γάζας ανακαλύφθηκε «είσοδος σήραγγας» κοντά σε σχολείο που διαχειρίζεται η ανθρωπιστική υπηρεσία του ΟΗΕ. «Η είσοδος οδηγούσε σε υπόγεια σήραγγα των τρομοκρατών» και «περνούσε κάτω από το κτίριο που χρησιμεύει ως έδρα της UNRWA στη Λωρίδα της Γάζας», αναφέρει η σχετική ανακοίνωση. Επισημαίνεται μάλιστα πως η ηλεκτροδότηση της σήραγγας – η οποία εκτεινόταν σε απόσταση 700 μέτρων και έφθανε σε βάθος 18 μέτρων – είχε συνδεθεί με την έδρα της υπηρεσίας του ΟΗΕ. «Οι εγκαταστάσεις της UNRWA προμήθευαν τη σήραγγα με ηλεκτρικό ρεύμα», υπογραμμίζεται. Έγγραφα και κρυμμένα όπλα μέσα στις εγκαταστάσεις του ΟΗΕ «επιβεβαίωσαν ότι τα γραφεία είχαν χρησιμοποιηθεί επίσης από τρομοκράτες της Χαμάς», προσθέτουν ο ισραηλινός στρατός και η Σιν Μπετ.
«Δεν έχουμε χρησιμοποιήσει αυτό το κτίριο από τότε που το εγκαταλείψαμε και δεν γνωρίζουμε για οποιαδήποτε δραστηριότητα ενδεχομένως να έγινε εκεί», αναφέρει η UNRWA και ο επικεφαλής Φιλίπ Λαζαρίνι υπογραμμίζει ότι οι κατηγορίες του Ισραήλ «χρήζουν ανεξάρτητης έρευνας».
Το Ισραήλ κατηγόρησε πρόσφατα την UNRWA ότι είχε 12 υπαλλήλους – επί συνόλου 13.000 εργαζομένων της υπηρεσίας στη Λωρίδα της Γάζας – που ενεπλάκησαν στις επιθέσεις που εξαπέλυσε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Την προηγούμενη εβδομάδα διαβεβαίωσε ότι θα αποδείξει «τους δεσμούς της UNRWA με την τρομοκρατία».
FILE PHOTO: Τέντες καλύπτουν μία από τις είσοδους στο δίκτυο των υπόγειων σηράγγων. Φωτογραφία από τη Ράφα στη Λωρίδα της Γάζας το 2013. EPA/MOHAMMED SABER
Η ίδρυση του νέου κόμματος DAVA (Δημοκρατική Συμμαχία για την Πολυμορφία και την Αφύπνιση) έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις στη Γερμανία.
Το κόμμα πρόσκειται στην Άγκυρα και ορισμένοι το κατηγορούν πως αποτελεί το «μακρύ χέρι» του προέδρου Ερντογάν στη γερμανική πολιτική σκηνή.
Το DAVA θέλει ήδη να συμμετάσχει στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου, έχοντας γνωστοποιήσει μέχρι στιγμής τέσσερις υποψηφίους. Όλοι τους στο παρελθόν είχαν τραβήξει την προσοχή, λόγω των δεσμών τους με την Άγκυρα.
Κορυφαίος υποψήφιος είναι ο δικηγόρος Φατίχ Ζινγκάλ, επί μακρόν εκπρόσωπος της Ένωσης Διεθνών Δημοκρατών (UID), η οποία θεωρείται από τις γερμανικές αρχές ως οργάνωση-λόμπι του τουρκικού κυβερνώντος κόμματος AKP στη Γερμανία. Η UID είναι αυτή που οργανώνει και τις προεκλογικές εμφανίσεις του Ερντογάν και άλλων βουλευτών του AKP στη Γερμανία και την Ευρώπη.
Υποψήφια με το DAVA είναι και η Γιόντσα Καγιάογλου, πρώην πρόεδρος της νεολαίας της UID στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Η νεαρή μηχανικός κάνει εκστρατεία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μαζεύει υπογραφές για να της επιτραπεί η συμμετοχή στις ευρωεκλογές. Η συγκέντρωση των 4.000 απαιτούμενων υπογραφών θα αποδειχθεί μάλλον μία καθαρά τυπική διαδικασία.
Οι δύο άλλοι υποψήφιοι, οι Μουσταφά Γιολντάς και Αλί Ιχσάν Ουνλού, είναι αμφότεροι γνωστά μέλη της τουρκικής-μουσουλμανικής κοινότητας στη Βόρεια Γερμανία. Ο Γιολντάς δραστηριοποιούταν για χρόνια στην Ισλαμική Κοινότητα Milli Görüs (IGMG), το ίδιο και ο Ουνλού στην Τουρκική-Ισλαμική Ένωση (DITIB). Πρόκειται για δύο οργανώσεις που έχουν στενές σχέσεις με την Άγκυρα.
Είναι το DAVA το «μακρύ χέρι» του Ερντογάν;
Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Τεϊφίκ Οζτσάν, ο οποίος γράφει εδώ και καιρό για το παρακλάδι του τουρκικού κρατικού σταθμού TRT στη Γερμανία, που τα τελευταία 20 χρόνια προωθεί την προπαγάνδα του Ερντογάν. Για τη δημοσιογραφική του δουλειά ο Οζτσάν έχει κατηγορηθεί επανειλημμένως πως προβαίνει σε μονοδιάστατη παρουσίαση των ζητημάτων, ότι δηλαδή επικεντρώνεται στα προβλήματα που υπάρχουν στη Γερμανία, όπως τον ρατσισμό, την ισλαμοφοβία ή τον υψηλό πληθωρισμό, αλλά δεν θίγει ποτέ τα αντίστοιχα στην Τουρκία, όπου ο πληθωρισμός φτάνει σε ύψη-ρεκόρ.
Ο Οζτσάν άσκησε κατά καιρούς δριμεία κριτική στους Γερμανούς πολιτικούς, επέκρινε τον υπουργό Γεωργίας Τζεμ Οζντεμίρ για δηλώσεις του σχετικά με τον Ερντογάν και απαξίωσε τη βουλευτή του CDU Σεράπ Γκιουλέρ, επειδή κατά τη γνώμη του, παραβρέθηκε στη Διάσκεψη για το Ισλάμ φορώντας πολύ κοντή φούστα.
Παρά τις στενές του σχέσεις με την Άγκυρα πάντως το DAVA απορρίπτει επισήμως τις κατηγορίες πως είναι κόμμα του Ερντογάν. Σε ερώτηση της DW ο Ζινγκάλ δήλωσε πως η δραστηριοποίηση υποψηφίων στην IGMG ή τη DITIB δεν καταδεικνύει τίποτα τέτοιο. «Περισσότερο από το 65% των Τούρκων στη Γερμανία, μεταξύ αυτών και ο κύριος Οζτσάν και εγώ, θεωρεί πως ο Ερντογάν και οι πολιτικές του είναι καλύτερες συγκριτικά με αυτές που ακολούθησαν άλλοι επικεφαλής της τουρκικής κυβέρνησης. Παρ’ όλα αυτά δεν είμαστε το μακρύ χέρι του Ερντογάν», επανέλαβε ο Ζινγκάλ.
Ο καθηγητής Κεμάλ Μποζάι από το Κέντρο Έρευνας και Πρόληψης της Ριζοσπαστικοποίησης στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Κολωνίας διαφωνεί. «Οι ενώσεις και τα κινήματα που πρόσκεινται στο AKP και τον Ερντογάν προσπαθούν εδώ και καιρό να δημιουργήσουν δικά τους λόμπι στη Γερμανία, ώστε να ενισχύσουν την επιρροή τους στο γερμανικό πολιτικό τοπίο». Η ίδρυση του DAVA αποτελεί επίσης μία τέτοια προσπάθεια. Το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι του DAVA «είναι γνωστές προσωπικότητες που είναι ταυτοχρόνως ενεργές και σε δίκτυα και λόμπι που πρόσκεινται στο AKP, μας επιτρέπει να υποθέσουμε πως, ως μακρύ χέρι του Ερντογάν, το κόμμα επιδιώκει να ενισχύσει την επιρροή του στη Γερμανία», εξηγεί ο Μποζάι.
Προηγούμενες απόπειρες με παρατάξεις όπως το Κόμμα BIG και η Συμμαχία Γερμανών Δημοκρατών δεν έφεραν πάντως τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το κόμμα Team Todenhöfer κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερες από 200.000 ψήφους στις εκλογές του 2021, έχοντας και τη στήριξη του γνωστού ποδοσφαιριστή Μεσούτ Οζίλ.
Και προσέλκυση ψηφοφόρων εκτός τουρκικής κοινότητας;
Κατά τον Τσανέρ Αβέρ, πολιτικό επιστήμονα στο Κέντρο Μελετών για την Τουρκία και την Ενσωμάτωση, υπάρχουν στη Γερμανία περίπου 800.000 άνθρωποι τουρκικής καταγωγής με δικαίωμα ψήφου, εκ των οποίων γύρω στο 50% συμμετείχε στις πρόσφατες ομοσπονδιακές εκλογές και ψήφισε ως επί το πλείστον κεντρώα και αριστερά κόμματα. Εξ ου και ο ειδικός δεν θεωρεί πως το DAVA έχει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας.
Από την άλλη πλευρά οι ιδρυτές του DAVA φαίνονται σίγουροι για την επιτυχία τους στις ευρω-εκλογές. «Για μία έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο χρειάζονται περίπου 250.000 ψήφοι και σύμφωνα με όλες τις προγνώσεις των ειδικών, θα καταφέρουμε να τις συγκεντρώσουμε», λέει ο Ζινγκάλ.
Θα μπορούσαν να είναι ακόμη περισσότερες έδρες; Αυτό θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο το DAVA θα καταφέρει να κερδίσει τη στήριξη και πολιτών εκτός της τουρκικής κοινότητας. «Η τεράστια κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης τις τελευταίες ημέρες μας ευνοεί. Έχουμε γίνει πλέον γνωστοί σε όλη τη Γερμανία. Και αυτό δεν θα μπορούσαμε να το καταφέρουμε ούτε με έναν γενναιόδωρο προϋπολογισμό», λέει ο Φατίχ Ζινγκάλ.
Εάν τελικά το DAVA κερδίσει κι άλλους ψηφοφόρους πέραν εκείνων με τουρκική καταγωγή, όπως τους μουσουλμάνους με γερμανικό διαβατήριο, θα μπορούσε να στείλει πράγματι βουλευτή στο Στρασβούργο, εκτιμά ο Αβέρ. Όμως αμφιβάλλει για το εάν θα συμβεί τελικά κάτι τέτοιο. Διότι «πολλοί πολιτικοποιημένοι άνθρωποι τουρκικής καταγωγής έχουν ταχθεί λιγότερο ή περισσότερο ενεργητικά στο πλευρό των συστημικών γερμανικών κομμάτων και δεν πρόκειται να στραφούν στο DAVA», εξηγεί ο ειδικός.
Μακροπρόθεσμοι στόχοι για το DAVA
Το DAVA δεν στοχεύει πάντως μόνο στις επόμενες ευρωεκλογές. Έχει μακροπρόθεσμο πλάνο και σκοπεύει να ιδρύσει τμήματα σε περιφερειακό και ομόσπονδο επίπεδο, προκειμένου να μπορεί μελλοντικά να συμμετάσχει σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Ο Μποζάι επισημαίνει πως η ενίσχυση τέτοιων κομμάτων με εθνοτικό – θρησκευτικό – εθνικιστικό προσανατολισμό όπως το DAVA γίνεται ευκολότερη «λόγω και του παρόντος ρατσιστικού κλίματος στη Γερμανία». Ακόμη, ο καθηγητής διαβλέπει τον εξής κίνδυνο: το DAVA θα μπορούσε με τη σειρά του να συμβάλλει στην ενίσχυση εξτρεμιστικών τάσεων ή εντάσεων μεταξύ διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων. Ιδίως σε δημοτικό επίπεδο το DAVA θα μπορούσε να προσπαθήσει να επηρεάσει τις πολιτικές αποφάσεις και κοινότητες και μέσω αυτών τη συνύπαρξη των κοινοτήτων. «Πρωτίστως στις πόλεις, όπου το ποσοστό των πολιτών με τουρκική καταγωγή είναι πολύ υψηλό», προσθέτει ο Μποζάι.
Η τραγωδία με τους 5 νεκρούς Έλληνες στη Λιβύη είναι μια από τις υποθέσεις που δεν πρόκειται να κλείσουν «έτσι απλά». Όπως και στο έγκλημα των Τεμπών, υπάρχουν άνθρωποι που δεν πρόκειται να το βάλουν κάτω, μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη. Θα αποδοθεί; Η απάντηση στην Ελλάδα είναι αμφίβολη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι υποθέσεις θα «κλείνουν» άρον ,άρον ,χωρίς έρευνα, όπως θέλει η σημερινή κυβέρνηση. Στη Λιβύη σκοτώθηκαν τρεις στρατιωτικοί μας και δύο πολίτες. Η κυβέρνηση και το ΓΕΕΘΑ θέλουν να κλείσουν το θέμα με την ένδειξη «τροχαίο δυστύχημα». Μόνο που υπάρχουν επιζήσαντες που αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να σιωπήσουν.Γιατί αν σιπωπήσουν όχι μόνο δεν θα έχουν ήσυχη της συνείδηση τους, αλλά θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη μεγάλη τραγωδία. Η ατιμωρησία είναι δυστυχώς συνηθισμένη στην Ελλάδα και ειδικά τα τελευταία χρόνια τείνει να γίνει κανόνας .
Η εφημερίδα Documento και ο δημοσιογράφος Βαγγέλης Τριάντης αποκαλύπτουν ότι ο δικηγόρος των επιζήσαντων Κωνσταντίνος Μορτόπουλος προχωρά όλες τις διαδικασίες και καταγγέλει την προσπάθεια του ΓΕΕΘΑ να εμποδίσει κάθε πρόοδο της δικαστικής έρευνας! Η έρευνα έχει ως πρωταγωνιστές τον πρώην Α/ΓΕΕΘΑ Κώστα Φλώρο και τον νυν Α/ΓΕΕΘΑ Δημήτρη Χούπη!
Την ημέρα της τραγωδίας ο κ.Χούπης ήταν επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου. Έγινε Α/ΓΕΕΘΑ και είχαμε θέσει αρκετές φορές το ερώτημα για την δικαστική έρευνα στην οποία θα κληθεί να καταθέσει. Η θέση του είναι δύσκολη,γιατί για να αποδείξει ότι είχε τεθεί εκτός του σχεδιασμού της αποστολής, θα πρέπει να πει και να αποδείξει ποιοι και πως σχεδίασαν την επιχείρηση και ποιοι και γιατί τον έθεσαν εκτός της διαδικασίας σχεδίασης.
Τα ερωτήματα που θα θέσει ο μέσος πολίτης ευνόητα:
•Θα κινηθεί η Δικαιοσύνη με τις ταχύτητες που επιβάλει η σοβαρότατητα της υπόθεσης;
•Το ΓΕΕΘΑ θα συνεχίζει να «κρύβεται» ή θα συνεργαστεί όπως οφείλει με τη Δικαιοσύνη, δίνοντας όσα του ζητηθούν. Θα κρυφτεί μήπως πίσω από το απόρρητο; Αν ο νέος Α/ΓΕΕΘΑ είχε «μείνει στο περιθώριο», όπως λένε «κύκλοι» ,στην επιχείρηση της Λιβύης θα πρέπει να το αποδείξει. Ήταν επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου.
Δημοσιεύουμε ολόκληρο το ρεπορτάζ από το Documento με υπογραφή του Βαγγέλη Τριάντη:
Τον τότε αρχηγό ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνο Φλώρο τον σημερινό αρχηγό ΓΕΕΘΑ Δημήτριο Χούπη και ακόμη πέντε ανώτατους και ανώτερους αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων δείχνουν με την παράθεση αδιάψευστων στοιχείων ως υπευθύνους για την αποστολή θανάτου στη Λιβύη επιζήσαντες από την τραγωδίας της 17ης Σεπτεμβρίου με τους πέντε νεκρούς και τουςέξι τραυματίες.
Με νέο υπόμνημα και μήνυση αποκαλύπτουν τα σημεία και τέρατα που προηγήθηκαν αλλά και ακολούθησαν την αποστολή και ζητούν δικαίωση για νεκρούς και ζωντανούς θέτοντας τη στρατιωτική Δικαιοσύνη ενώπιον των ευθυνών της.
•Γιατί ενδιαφέρει
Μια επιχείρηση φιάσκο αντιστρόφως ανάλογη της επικοινωνιακής της εκμετάλλευσης.Η αποστολή αυτοκτονίας στη Λιβύη που έγινε χάριν πολιτικών σκοπιμοτήτων και προσωπικής προβολής των αστραφτερών γαλονιώνέχει υπεύθυνους .
Πίσω από τον θάνατο των πέντε μελών της αποστολής κρύβονται συγκεκριμένα πρόσωπα. Είναι οι πέντε ανώτατοι και οι δύο ανώτεροι αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων που είχαν την ευθύνη της επιχείρησης αλλά απ ό,τι προκύπτει από τα γεγονότα περισσότερο είχαν μεριμνήσει για την τηλεοπτική κάλυψη της αποστολής παρά για την ασφάλεια των μελών της που πήγαν σαν πρόβατα στη σφαγή.
Πρόκειται για τον τότε αρχηγό ΓΕΕΘΑ και παρακολουθούμενο από την ΕΥΠ του Κυριάκου Μητσοτάκη αντιστράτηγο Κωνσταντίνο Φλώρο, τον τότε υπαρχηγό ΓΕΕΘΑ αντιναύαρχο Φραγκίσκο Λελούδα, τον τότε διοικητή της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου και νυν αρχηγό ΓΕΕΘΑ Δημήτριο Χούπη ,τον τότε αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού Α/ΓΕΣ αντιστράτηγο Αγγελο Χουδελούδη,τον τότε επικεφαλής του Α Κλάδου επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ υποστράτηγο Προκόπη Μαυραyàvn καθώς και για δύο ανώτερους αξιωματικούς που είχαν εμπλοκή στον σχεδιασμό της αποστολής και στην αναζήτηση τυχόν πειθαρχικών ευθυνών μετά την τραγωδία που βύθισε στο πένθος τις Ενοπλες Δυνάμεις.
Τους αξιωματικούς αυτούς κατονομάζουν ως υπεύθυνους μάλιστα και για διάπραξη κακουργήματος ορισμένοι από τους επιζήσαντες της φονικής αποστολής σε υπόμνημα που κατέθεσε πριν από λίγες μέρες στην Εισαγγελία Στρατοδικείου Αθηνών ο δικηγόρος τους Κωνσταντίνος Μορτόπουλος.
Γιατί αυτοί φέρουν την ευθύνη
Επειδή:
• Σχετίζονται με την ελλιπή σχεδίαση και αποσιώπηση των κινδύνων της αποστολής την υπερέκθεση της αποστολής και των μελών της στα MME κατά την αναχώρηση, την παράλειψη συλλογής πληροφοριών για τον εχθρό και το έδαφος, τιη μηδενική εκπαίδευση και ενημέρωση του προσωπικού, τη μηδενική μέριμνα για την καταλληλότητα του μέσου κίνησης που θα μετέφερε την αποστολή, τη μηδενική μέριμνα και μάλιστα εγκληματική αποδοχή της συνοδείας του μέσου κίνησης από πρόσωπα ανεπαρκή και ανεκπαίδευτα.
• Μετά το τραγικό αποτέλεσμα της αποστολής το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κατευθύνουν τα εν ζωή θύματα δηλαδή τους τραυματίες με έμμεσο σκοπό στην απόσειση των δικών τους ευθυνών.
Η καταγραφή των λεπτομερειών αυτής της αποστολής στη μήνυση και στο σχετικό υπόμνημα καταδεικνύει τις τραγικές παραλείψεις και τα λάθη του σχεδιασμού της.
Επιζώντες της αποστολής υποστηρίζουν ότι η σωματική τους ασφάλεια έγινε βορά της φιλοδοξίας της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων να προβληθεί η χώρα ως σημαντικός παράγοντας στην περιοχή της Μεσογείου.
Για να εμπλουτίσουν κάποιοι τα βιογραφικά τους
Παντελώς ανεκπαίδευτα για τέτοια αποστολή στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων εστάλησαν άοπλα στη μέση του πουθενά χωρίς καμία γνώση για το περιβάλλον ούτε καν για την αποστολή που έπρεπε να φέρουν σε πέρας. Δεν είχε καν προβλεφθεί τροφή εκστρατείας και νερό για τα μέλη της αποστολής ενώ ακόμη και η μέριμνα για το μέσο διακίνησής τους ήταν μηδενική.
Την ίδια ώρα το έγκλημα συνεχίζεται διά της ομερτά.
Το ΓΕΕΘΑ αρνείται να παραδώσει στους επιζήσαντες συγκεκριμένα έγγραφα που έχουν να κάνουν με τον σχεδιασμό και την εκτέλεση της αποστολής.
Μάλιστα ο δικηγόρος Κ.Μορτόπουλος έχει καταθέσει αίτημα στη Στρατιωτική Εισαγγελία ώστε να τα λάβει με εισαγγελική διάταξη ενώ απέστειλε εξώδικο και επιστολή στο ΓΕΕΘΑ .Σημειωτέον ότι στην ηγεσία του ΓΕΕΘΑ βρίσκεται ένας από τους καταγγελλόμενους ως υπεύθυνους για την τραγωδία αξιωματικούς.
Πάμε όμως να ξετυλίξουμε το κουβάρι της συγκλονιστικής υπόθεσης που έκανε όλους τους Ελληνες να δακρύσουν.
Να διωχθούν για κακούργημα
Πριν από λίγες ημέρες ο Κ. Μορτόπουλος πέρασε το κατώφλι της Εισαγγελίας Στρατοδικείου Αθηνών.
Στα χέρια του κρατούσε ένα φάκελο ο οποίος περιείχε υπόμνημα που είχε συντάξει γτα λογαριασμό επιζησάντων της τραγωδίας στη Λιβύη τους οποίους εκπροσωπεί νομικά.
Ηταν η δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα που επισκεπτόταν την Εισαγγελία Στρατοδικείου. Στις 1 2 Δεκεμβρίου 2023 είχε καταθέσει εκεί μήνυση κατά παντός υπευθύνου για λογαριασμό των εντολέων του. Με τη μήνυση ζητείται η ποινική δίωξη τυχόν υπευθύνων για το κακουργηματικού χαρακτήρα αδίκημα της θανατηφόρας έκθεσης σε κίνδυνο και τα πλημμελήματα της παράνομης απεικόνισης μεταφορών στρατού, της παράβασης καθήκοντος της απιστίας και της παραβίασης απορρήτων.
Στο υπόμνημα κατονομάζονταν μια σειρά από ανώτατοι και ανώτεροι αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων ως υπεύθυνοι για τον πλημμελή σχεδιασμό και εκτέλεση της αποστολής θανάτου στη Λιβύη. Σε ό,τι αφορά τους ανώτατους αξιωματικούς επρόκειτο για την τότε ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και του Γενικού Επιτελείου Στρατού και συγκεκριμένα ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ αντιστράτηγος Φλώρος, ο υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ αντιναύαρχος Λελούδας ,ο τότε Α/ΓΕΣ αντιστράτηγος Χουδελούδης και ο τότε επικεφαλής του Α Κλάδου επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ υποστράτηγος Μαυραγάνης.
Μεταξύ όσων κατονομάζονται είναι και ο σημερινός αρχηγός ΓΕΕΘΑ αντιστράτηγος Δ Χούπης ο οποίος την περίοδο εκείνη ήταν επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου . Μάλιστα σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ για την αποστολή υγειονομικού προσωπικού και ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λιβύη ο αντιστράτηγος Χούπης ήταν αυτός που επέβλεπε τη διαδικασία αναχώρησης της αποστολής . Επίσης ο σημερινός αρχηγός ΓΕΕΘΑ φέρεται σύμφωνα με πληροφορίες του Documenta να είχε γίνει αποδέκτης εύλογων ανησυχιών από μέλη της αποστολής με τον ίδιο να μην τις λαμβάνει σοβαρά υπόψη.
Επιπλέον στο υπόμνημα Μορτόπουλου περιλαμβάνονταν και δύο ανώτεροι αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο ένας συμμετείχε στη σχεδίαση της αποστολής και την παροχή πληροφοριών ενώ ο δεύτερος διενήργησε ένορκη διοικητική εξέταση ΕΔΕ αμέσως μετά την τραγωδία δίχως να εντοπίσει ευθύνες των ανωτέρων του.
Σε δήλωσή του στο Documento οδικηγόρος Κ Μορτόπουλος υπογραμμίζει:
Με υπόμνημα που καταθέοαμε πριν unô δύο εβδομάδες ενώπιον της Εισαγγελίας Στρατοδικείου Αθηνών προσωποποιήθηκαν οι ευθύνες των εμπλεκόμενων στην υπόθεση της Λιβύης καθώς υπάρχουν συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία είναι ύποπτα τέλεσης εγκλημάτων και πρέπει να διερευνηθούν.
Τους έστειλαν σαν πρόβατα στη σφαγή πως έχει αναφέρει και σε δηλώσεις του ο κ Μορτόπουλος τα 1 9 μέλη της αποστολής εστάλησαν στη Λιβύη δίχως να έχουν ενημερωθεί επαρκώς για το ακριβές περιεχόμενο της και χωρίς να έχουν καν τον κατάλληλο εξοπλισμό για την προστασία τους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι τα μέσα μεταφοράς που περίμεναν την αποστολή ήταν εντελώς ακατάλληλα καθώς δεν πληρούσαν κανένα μέτρο προστασίας ειδικά για εμπόλεμο περιβάλλον. Το λεωφορείο για παράδειγμα ήταν ακατάλληλο κινεζικής προέλευσης ενώ τα συνοδευτικά οχήματα ήταν δύο αγροτικά.
Επίσης ως ακατάλληλοι χαρακτηρίζονται οι άνθρωποι που υποδέχτηκαν την αποστολή όπως και αυτοί που τη συνόδευαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια της μεταφοράς δεν τηρήθηκαν οι στοιχειώδεις κανονισμοί προστασίας της αποστολής σε ό,τι αφορά την κίνηση των οχημάτων. Επίσης κατά τη διάρκεια της μεταφοράς η αποστολή συναντούσε διαρκώς μπλόκα με ενόπλους στον δρόμο. Παρ όλα αυτά τα μέλη της αποστολής δεν είχαν εφοδιαστεί ούτε καν με αλεξίσφαιρα γιλέκα ώστε να προστατευτούν σε περίπτωση επίθεσης.
Εκτός από αυτά στη στρατιωτική εισαγγελία καταγγέλλονται και άλλες πλημμέλειες αλλά και παραλείψεις αρμοδίων .Καταρχάς όπως αποδείχτηκε οι αρμόδιοι σε ΓΕΕΘΑ και ΓΕΣ δεν είχαν συλλέξει επαρκείς πληροφορίες για το τι ακριβώς επρόκειτο να αντιμετωπίσει η αποστολή στην περιοχή.
Επίσης δεν τήρησαν καμία μυστικότητα καθώς το ίδιο το ΓΕΕΘΑ εξέδωσε ανακοίνωση και δημοσιοποίησε φωτογραφίες με τα μέλη και το υλικό της αποστολής δύο τόνοι εφόδια και είδη πρώτης ανάγκης και ένας τόνος φαρμακευτικού υλικού.
Ακόμη ένα σημείο το οποίο χρήζειδιερεύνησης είναι το γεγονός ότι λόγω προβλήματος στον αεροδιάδρομο της Αλ Μπάιντα η ελληνική αποστολή έπρεπε να προσγειωθεί 210 χλμ μακριά στη Βεγγάζη.
Παρ όλα αυτά το ΓΕΕΘΑ δεν ματαίωσε την αποστολή αλλά άφησε τα μέλη της να ταξιδέψουν οδικώς εκατοντάδες χιλιόμετρα σε εμπόλεμο περιβάλλον χωρίς στοιχειώδη προστασία.
Το ΓΕΕΘΑ δεν δίνει κρίσιμα έγγραφα
Την ίδια ώρα το ΓΕΕΘΑ στο οποίο προΐσταται ένας από τους καταγγελλόμενους αντιστράτηγους αρνείται σιωπηρά να χορηγήσει στοιχεία ναρκοθετώντας στην ουσία την έρευνα της στρατιωτικής Δικαιοσύνης. Αρνείται να παραδώσει κρίσιμα έγγραφα όπως η διαταγή επιχειρήσεων και η προειδοποιητική διαταγή ,ο φάκελος ενημέρωσης εισηγήσεων της επιχείρησης ,υπηρεσιακά σημειώματα ,ενημερώσεις σχετικά με την κατάσταση και σχεδίαση της επιχείρησης κ.λπ.
Για τον λόγο αυτό ο δικηγόρος Κ Μορτόπουλος προέβη στην κατάθεση αιτήματος ενώπιον της Εισαγγελίας Στρατοδικείου Αθηνών ώστε να δοθούν τα έγγραφα με εισαγγελική διάταξη ενώ προηγουμένως είχε αποστείλει εξώδικο και επιστολή στο ΓΕΕΘΑ.
Οπως αναφέρει στο Documento ο κ Μορτόπουλος «αποστείλαμε επιστολή και εξώδικο στο ΓΕΕΘΑ με το οποίο ζητούσαμε να αποδοθούν κρίσιμα έγγραφα για τα οποία υπήρχε σιωπηρή άρνηση και αφορούσαν το ταξίδι στη Λιβύη. Πρόκειται για έγγραφα όπως φάκελοι ενημέρωσης εισηγήσεων τυχόν σημειώσεις διαταγή επιχείρησης και όλα τα συνημμένα. Για τον λόγο αυτό κατατέθηκε αίτημα προς την Εισαγγελία Στρατοδικείου Αθηνών προκειμένου να δοθούν με εισαγγελική διάταξη. Ευελπιστούμε ότιη στρατιωτική εισαγγελία θα κάνει δεκτό το αίτημα.
Εκτός από τη στρατιωτική Δικαιοσύνη ταυτόχρονη έρευνα διενεργείται και από τμήμα Ανθρωποκτονιών της ΓΑΔΑ κατόπιν εντολής της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών. Αντικείμενο της έρευνας είναι αν τυχόν έχουν τελεστεί αξιόποινες πράξεις όπως ανθρωποκτονία κατά συρροή και σωματικές βλάβες κατά συρροή από πρόθεση ή και αμέλεια».
Προχώρησε σε αυτές τις δηλώσεις κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης στο Κόνγουεϊ της Νότιας Καρολίνας
Ο Ντόναλντ Τραμπ, κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης στο Κόνγουεϊ της Νότιας Καρολίνας χθες Σάββατο (10/2), ανέφερε ότι θα «ενθάρρυνε» τη Ρωσία να επιτεθεί σε οποιονδήποτε από τους συμμάχους των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ που θεωρεί ότι δεν έχουν εκπληρώσει τις οικονομικές τους υποχρεώσεις.
Ο πρώην πρόεδρος εξέφρασε επιφυλάξεις για τη βοήθεια προς την Ουκρανία καθώς και για την ύπαρξη του ΝΑΤΟ.
Συγκεκριμένα, ο Ντόνλαντ Τραμπ ισχυρίστηκε χθες ότι κατά τη διάρκεια μιας απροσδιόριστης συνάντησης του ΝΑΤΟ είπε σε έναν αρχηγό κράτους ότι οι ΗΠΑ υπό την ηγεσία του δεν θα υπερασπίζονταν καμία χώρα που ήταν «παραβατική».
«Ένας από τους προέδρους μιας μεγάλης χώρας σηκώθηκε και είπε: “Λοιπόν, κύριε, αν δεν πληρώσουμε και δεχτούμε επίθεση από τη Ρωσία, θα μας προστατέψετε;”»είπε ο Τραμπ, προσθέτοντας «Εγώ είπα: Δεν πλήρωσες, είσαι παραβατικός; Όχι, δεν θα σε προστάτευα. Μάλιστα, θα τους παρότρυνα να κάνουν ό,τι διάολο θέλουν. Πρέπει να πληρώσεις. Πρέπει να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου» ανέφερε χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο Ντόναλντ Τραμπ.
Τα σχόλια του Τραμπ έρχονται καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία μαίνεται και οι Ρεπουμπλικάνοι στο Κογκρέσο γίνονται όλο και πιο δύσπιστοι ως προς την παροχή πρόσθετης βοήθειας στη χώρα καθώς αγωνίζεται με τελματωμένες αντεπιθέσεις και ελλείψεις όπλων.
Αιγυπτιακά στρατεύματα τοποθετούνται στα σύνορα με την Γάζα στην Ράφα που έχουν συγκεντρωθεί 1,5 εκατ. Παλαιστίνιοι
Υπό την απειλή ισραηλινής επίθεσης συνεχίζει να βρίσκεται σήμερα η Ράφα, στο νότιο τμήμα της Γάζας, όπου η Χαμάς εκφράζει φόβους για «δεκάδες χιλιάδες νεκρούς» μεταξύ των αμάχων, στους οποίους θα δοθεί η δυνατότητα ενός «ασφαλούς περάσματος» για να φύγουν από εκεί, σύμφωνα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό.
Το ερώτημα είναι που; Γιατί μόλις πριν λίγη ώρα η Αίγυπτος έκανε γνωστό ότι ανάπτυξε στην συνοριακή περιοχή της Γάζας (Ράφα) 40 άρματα μάχης M-1 Abrams μαζί με ανάλογο αριθμό ΤΟΜΑ και με αυστηρή προειδοποίηση προ το Τελ Αβίβ ότι αν πιέσουν τους Παλαιστίνιους να πάνε προς την χώρα τότε το Κάιρο θα προχωρήσει από την συνθήκη ειρήνης του 1979.
Πάνω από 1,3 εκατ. Παλαιστίνιοι ζουν στη Ράφα, σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, η μεγάλη πλειονότητα των οποίων είναι άμαχοι που διέφυγαν από τις συγκρούσεις που μαίνονται εδώ και τέσσερις μήνες μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς.
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έδωσε εντολή την Τετάρτη να εκπονηθούν σχέδια για στρατιωτική επιχείρηση.
«Η νίκη είναι κοντά. Θα τα καταφέρουμε. Θα πιάσουμε τα τελευταία τρομοκρατικά τάγματα της Χαμάς στη Ράφα, που είναι το τελευταίο προπύργιο», δήλωσε ο Νετανιάχου σε συνέντευξή του στο δίκτυο ABC News, η οποία θα μεταδοθεί σήμερα και αποσπάσματα της οποίας δόθηκαν στη δημοσιότητα αργά χθες.
«Θα τα καταφέρουμε διασφαλίζοντας παράλληλα ένα ασφαλές πέρασμα για τον άμαχο πληθυσμό για να μπορέσει να φύγει» από το σημείο, πρόσθεσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.
Η Χαμάς προειδοποίησε για «καταστροφή και μακελειό που μπορεί να οδηγήσει σε δεκάδες χιλιάδες μάρτυρες και τραυματίες».
Η ισραηλινή επιχείρηση προκαλεί ανησυχία στο εξωτερικό και κυρίως στη Σαουδική Αραβία, της οποίας η διπλωματία προειδοποίησε χθες για «πολύ σοβαρές συνέπειες» για τον άμαχο πληθυσμό από μια επίθεση στη Ράφα.
Στα Τέμπη σκοτώθηκαν 57 νέοι άνθρωποι σε ένα σιδηροδρομικό ατύχημα με την δικαιοσύνη- και τη βουλή- να ψάχνουν αν φταίει κανείς. Όχι ποιος φταίει.
Λες και μια τέτοια τραγωδία μπορεί να συμβεί μόνη της ή πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι θα μας συμβαίνει συχνά. Κατά δήλωση της κ. Καρυστιανού, η οποία έχασε το παιδί της στο δυστύχημα, η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου της συνέστησε να πάει στην Εκκλησία να την παρηγορήσει.
Ο σιδηρόδρομος, ένα στρατηγικό μέσο για μια χώρα που βρίσκεται στην εξωτερική περιφέρεια μια ζώνης αστάθειας, σταματά στα Τέμπη, η χώρα δεν έχει σιδηροδρομική σύνδεση της πρωτεύουσάς της με την δεύτερη πόλη της, ούτε η δεύτερη πόλη με την ακριτική Αλεξανδρούπολη της οποίας ο γεωπολιτικός ρόλος είναι αναβαθμισμένος λόγω του αμερικανικού ενδιαφέροντος. Όχι του αθηναϊκού.
Η Αλεξανδρούπολη μπορεί να γίνει πύλη με όλες τις χώρες ως τη βαλτική αλλά ούτε από τη Θεσσαλονίκη, ούτε πολύ περισσότερο από την Αθήνα είναι προσβάσιμη σιδηροδρομικά. Και ο σιδηρόδρομος σε περιόδους κρίσης είναι στρατηγικής σημασίας μέσο. Και γι την ασφάλεια της ίδιας της πόλης.
Στην Αίγινα, ένας αγωγός που τροφοδοτεί με νερό το νησί υπέστη για τέταρτη φορά δολιοφθορά χωρίς να μπορούν να εντοπιστούν οι δράστες και στην Αθήνα ονειρεύονται EastMed.
Στην πρωτεύουσα της χώρας το οργανωμένο έγκλημα δολοφονεί όποιον θέλει και όποτε θέλει στους δρόμους χωρίς οι αρχές να μπορούν να εντοπίσουν τους υπεύθυνους των ενεργειών αυτών και ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι θα πατάξει την τρομοκρατία, όχι, γενικώς, το έγκλημα. Ίσως διότι, θεωρεί πως οι τρομοκρατικές ενέργειες περιορίζονται στο πεδίο που ο ίδιος γνώριζε όταν πρωτοπήγε στο υπουργείο. Η ψηφιακή εποχή είναι δύσκολη για πολιτικούς της γενιάς του. Το οργανωμένο έγκλημα απέδειξε ότι βρίσκεται μπροστά από τις διωκτικές αρχές στα μέσα, την τεχνολογία και την προσαρμογή στον ψηφιακό κόσμο.
Από μια κακοκαιρία καταστράφηκε μέρος των πολεμικών ελικοπτέρων χωρίς να ιδρώσει το αυτί κανενός, αντιθέτως, έγινε προσπάθεια συγκάλυψης. Κανείς δεν γνωρίζει, αυτήν την στιγμή το μέγεθος της ζημιάς. Από μια ανθρωπιστική αποστολή στη Λιβύη οι Ένοπλες Δυνάμεις έχασαν πέντε, αν δεν κάνω λάθος, στελέχη τους, στο ναυτικό αλλά και στους άλλους κλάδους τα στελέχη αποχωρούν από τις Ένοπλες Δυνάμεις. Οι φρεγάτες κανιβαλίζονται για να αποσταλεί μια στην Ερυθρά Θάλασσα σε μια αχρείαστη προσπάθεια επίδειξης σκληρής ισχύος ενώ, για τους παροικούντες τη Ιερουσαλήμ, η επιτυχία της προσπάθειας είναι αδύνατη.
Η μόνη λύση για να ομαλοποιηθεί η ροή των πλοίων είναι να σταματήσει το Ισραήλ να δολοφονεί παλαιστίνιους αλλά κανείς δεν τολμά να το πιέσει.
Τα Ανώτατα Ιδρύματα βρίσκονται υπό κατάληψη επειδή οι φοιτητές-και πολλοί καθηγητές τους- δεν θέλουν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Λένε πως ενδιαφέρονται για την αναβάθμιση της Ανώτατης Παιδείας αλλά τόσα χρόνια δεν μας έχουν πείσει περί αυτού. Για να εκλεγεί πρύτανης στο ΑΠΘ χρειάστηκε περισσότερος από ενάμισης χρόνος. Δείχνει πολλά. Πρωτίστως το ενδιαφέρον των καθηγητών, πια, όχι των φοιτητών για την Ανώτατη Εκπαίδευση. Τα υπόλοιπα είναι φιλολογίες.
Τα Μέσα Ενημέρωσης στριμώχνονται σε έναν ανταγωνισμό αγιογραφίας και συγκάλυψης αδιαφορώντας για τις συνέπειες που προκαλούν στην πολιτική συνείδηση της κοινωνίας. Μια ολιγαρχία βαθιάς υποκουλτούρας έχει περιορίσει τον δημόσιο λόγο μεταξύ ποδοσφαίρου, μπουζουκιών και πρωϊνάδικων. Στις Βρυξέλλες η Ελλάδα καταγγέλλεται για έλλειψη Κράτους Δικαίου και στα ελληνικά μέσα δεν αναφέρεται ούτε λέξη.
Το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για απουσία Κράτους Δικαίου στην ελλαδα αποτελεί κόλαφο για τη χώρα.
Μια αυτοβαυκαλιζόμενη αθηναϊκή νομενκλατούρα έχει την ψευδαίσθηση πολιτισμικής υπεροχής επειδή ζει στον τόπο που αναπτύχθηκε στην αρχαιότητα ένας πολιτισμός, με συμμετόχους πολίτες από όλες τις πόλεις κράτη από τις οποίες υφήρπασε τον πλούτο και τις κατέστησε υποτελείς. Ούτε αυτόν τον πολιτισμό είναι ικανή να αναπαράγει αν δει κανείς το υπόβαθρο κλασικής παιδείας των νέων αποφοίτων της μέσης εκπαίδευσης. Βρήκε, όμως, έναν εθνικό στόχο. Να επιστραφούν τα γλυπτά του Παρθενώνα. Είναι η νέα Μεγάλη Ιδέα του αθηναϊκού κράτους του οποίου η εμβέλεια φθάνει, μετά δυσκολίας, ως την Λάρισα. Από εκεί και πάνω στο μυαλό των κυβερνώντων υπάρχει κάτι συγκεχυμένο που ονομάζεται Μακεδόνες και Θράκες. Είναι οι Νέες Χώρες, όπως αποκλήθηκαν. Η παλιά χώρα, η Ελλάδα, δηλαδή, και οι Νέες Χώρες.
Οι αντιθέσεις της αρχαίας εποχής είναι παρούσες 2500 χρόνια μετά. Με συγχωρείτε που θα το επισημάνω, αλλά, η Συμφωνία των Πρεσπών βάζει σε προβληματισμό κατά πόσο ο σημερινός νοτιοελλαδισμός συμμερίζεται τους Έλληνες που στην αρχή του 20ου αιώνα πολέμησαν για τα εδάφη αυτά.
Τους δικούς τους, δηλαδή, προγόνους, που άφησαν την ψυχή τους στη Μακεδονία, την Ήπειρο και την Θράκη.
Είναι η ίδια ακριβώς ιδεολογία που ηττήθηκε το 1922 και κατέστρεψε τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας. Τον ελληνισμό που πρώτος παρήγαγε το ελληνικό θαύμα. Μια μικρονοϊκή, ιδεοληπτική εμμονή στα περιορισμένα όρια της πόλεως κράτους με σύμβολο τον βασιλιά, έστω και αν αποτελούσε κόκκινο πανί για τις δυνάμεις που εκείνη την στιγμή το έθνος είχε ανάγκη. Μια στρατιωτική ηγεσία εμφανούς ανικανότητας που δεν αντιλήφθηκε το στοιχειώδες της μη επέκτασης στο εσωτερικό μιας αχανούς εκτάσεως και σήμερα, οι ιδεολογικοί τους απόγονοι, με τη βοήθεια ενός κράτους μικρών κλιμάκων επιχειρεί να αναθεωρήσει την ιστορία. Και το κάνει επιτυχώς.
Είναι η ισχυρή Ελλάδα, η Ελλάδα που Επανιδρύθηκε πριν μερικά χρόνια και διοικείται, σήμερα, από ένα Επιτελικό Κράτος το οποίο μετέφερε στην Αθήνα και τα διοικητικά συμβούλια τοπικών συλλόγων ανά την επικράτεια.
Είναι η Ελλάδα που φθίνει. Μια Ελλάδα που ξεπεράσθηκε από χώρες που εισήλθαν διαλυμένες στην ευρωπαϊκή οικογένεια και σήμερα βρίσκονται πάνω από αυτήν. Μια Ελλάδα στην οποία ο κομματισμός και ο «ημετερισμός» αποτελούν τα κυρίαρχα στοιχεία.
Η Ελλάδα αυτή λικνίζεται στην γεωπολιτική αρένα της περιοχής ως ερωτευμένη-δεδομένη κορασίς. Δεν θα πείραζε τίποτε από όλα αυτά. Σιγά σιγά θα διορθώνονταν αν δεν υπήρχε δίπλα της μια υπαρξιακή απειλή. Η Τουρκία. Μια χώρα που κατέστη, ήδη περιφερειακή δύναμη και έχει την δυνατότητα όχι να αρνείται αλλά να υπαγορεύει τους όρους του παιχνιδιού. Στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε. Με ένα ορθολογικό σκεπτικό ο τούρκος υπουργός εξωτερικών αρνήθηκε την προσφορά της υφυπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτώριας Νούλαντ να εγκαταλείψει η Τουρκία τους S-400 (το λογικό σενάριο λέει να τους δώσει στο Αζερμπαϊτζάν ή σε άλλη φιλική της Τουρκίας χώρα, όπως έκανε η Κύπρος με τους S-300 που παραχώρησε στην Ελλάδα) και να μπει στο πρόγραμμα των F-35.
Είναι μύθος το σενάριο ότι η Ουάσιγκτον φροντίζει την αεροπορική ισορροπία στο ελληνοτουρκικό ισοζύγιο με την δυνατότητα που παραχώρησε στην Ελλάδα να αποκτήσει τα F-35. Όπως είπε ο κ. Φιντάν το F-35 είναι το πολεμικό αεροπλάνο που προορίζεται για τις χώρες του ΝΑΤΟ και αργά ή γρήγορα θα το προμηθευόταν η Ελλάδα. . Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν σκέφτονται με τη λογική της ισορροπίας ισχύος. Βλέπουν το συμφέρον τους σε χρονικό ορίζοντα που θέλουν να το διαχειριστούν. Την ώρα που βομβαρδίζουν τους Χούτι βρίσκουν δίοδο επαφής μαζί τους για διαπραγματεύσεις. Η Αθήνα γιατί εκτίθεται και εμπλέκεται σε μια μεσανατολική περιπέτεια που θα αμαυρώσει την εκτίμηση των λαών της περιοχής για τους γιουνάν οι οποίοι άφησαν το αποτύπωμά τους από την εποχή του Αλεξάνδρου; Ήταν η Ελλάδα της οικουμένης που δεν μπορεί να συλλάβει ο αθηναϊκός μικροελλαδισμός. Και τότε, οι δύο πόλεις που πρωταγωνίστησαν στην αρχαία εποχή (Αθήνα και Σπάρτη) έφεραν εμπόδια, μέχρι και με τους εχθρούς των Μακεδόνων συνεργάστηκαν αλλά δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στο πρώτο εθνικό κράτος που δημιούργησαν οι Μακεδόνες και στην διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην τότε γνωστή οικουμένη.
Στα ίδια διλήμματα βρισκόμαστε και σήμερα, αν προσθέσει κανείς και την παπική τιάρα ή το τουρκικό φακιόλιο. Ίδιοι προβληματισμοί αναπτύσσονται με εκείνους της Κωνσταντινούπολης που παρήκμασε πριν πέσει, εγκαταλείποντας την ύπαιθρο που την συντηρούσε.
Τι είναι αυτό που κάνει έναν λαό να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι μετά την μεγαλειώδη αρχαία εποχή του και ηρωϊκές στιγμές στην ιστορική διαδρομή του;
Αν υποθέσουμε πως η αρχαία εποχή ήταν η μητέρα μας μήπως ο Λακάν θα μας έλεγε πως βρισκόμαστε στο στάδιο του καθρέπτη; Στο στάδιο, δηλαδή, που από την φαντασιακή μας σχέση με το παρελθόν μας πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε ποιοι είμαστε σήμερα και πως θέλουμε να ενηλικιωθούμε;
Μήπως είναι καιρός; Αν δεν θέλουμε να εκλείψουμε; Αν δεν θέλει η ολιγαρχική τάξη να αναλάβει αυτόν τον ρόλο υπάρχει οδός διαφυγής;
Την τελευταία τριακονταετία ο κόσμος έχει αλλάξει δραματικά, αφού το γεωπολιτικό πεδίο παρουσιάζει μια καινοφανή μεταβλητότητα, έτσι που η συνολική επανεκτίμηση είναι επιβεβλημένη. O κόσμος μας, έχει εισέλθει σε μια φάση που θα τολμούσα να την ονομάσω, “φάση της γεωπολιτικής δημιουργικής καταστροφής”. Βρισκόμαστε στη διαδρομή μιας περιόδου όπου τα έθνη της παγκόσμιας κοινότητας ξεδιπλώνουν την ισχύ τους. Είμαστε αντιμέτωποι με μια ριζική αναθεώρηση, διότι όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν ακόμη η μοναδική στρατιωτική υπερδύναμη παγκοσμίως, δεν ακολούθησαν μια συνεκτική και συνετή στρατηγική εξωτερικής πολιτικής, μετά από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, και διαδραμάτισαν ηγεμονικό ρόλο ενεργώντας δαπανηρούς πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν καθώς και διά αντιπροσώπων στη Συρία, στη Λιβύη, στην Υεμένη και οπουδήποτε αλλού θεωρούσαν χώρο επιρροής τους. Αυτή η εμπειρία κάνει την Ουάσινγκτον σήμερα, πιο απρόθυμη να αναλάβει κινδύνους και περισσότερο αντιδραστική από κάθε άλλη φορά από τη δεκαετία του 1930.
Ωστόσο, η Ρωσία επανεμφανίζεται στο γεωπολιτικό προσκήνιο, μάλιστα σε μια ιστορική αναγνωρίσιμη μορφή ανάκαμψης που παραπέμπει στη ρωσική αυτοκρατορία, στηριζόμενη σε παραδοσιακές αξίες, όπως η αίσθηση του ιστορικού μεγαλείου. Προσθέστε μια πιο δυναμική και εξωστρεφή Κίνα, μια όλο και πιο ασταθή Μέση Ανατολή, μια διακεκαυμένη Αφρική και την Ευρώπη να εξακολουθεί να αναζητά τη μοίρα της, αφού γνωρίζουμε πολύ καλά πως η Ευρώπη όπως υπάρχει σήμερα, δεν είναι μια εφεύρεση των Ευρωπαίων, αλλά ένα κατασκεύασμα των ΗΠΑ αμέσως μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι ώστε να τη διατηρήσουν υπό τον έλεγχό τους και να δημιουργήσουν μια ουδέτερη ζώνη έναντι της Σοβιετικής Ένωσης. Δούλεψε μέχρι την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Όμως σήμερα η παγκόσμια τάξη πραγμάτων βρίσκεται προ μιας διάλυσης.
Σ’ αυτό το “γεωπολιτικό εργόχειρο” αν διαπλέξουμε το άγχος που προκαλείται από τις εθνοτικές τις θρησκευτικές και τις ρεβιζιονιστικές διαμάχες, καθιστά πιο δύσκολα τα θέματα για όποια κυβέρνηση, ώστε να αγνοήσει τα προβλήματα των γειτόνων της. Μπορεί οι προκλήσεις να είναι παγκόσμιες, αλλά οι απαντήσεις παραμένουν τοπικές. Για όλους τους παραπάνω λόγους μπορούμε να πούμε ότι παγκόσμια τάξη πραγμάτων βρίσκεται προ μιας διάλυσης βάζοντας τέλος στον πολιτικό, οικονομικό και ιδεολογικό ανταγωνισμό της Ανατολής-Δύσης.
Η καθοδηγούμενη από τη Δύση, φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη που προέκυψε στην αυγή της δεκαετίας του 1990 βιώνει τώρα πολύπλευρους μετασχηματισμούς, παρά τη φαινομενική σταθερότητα της. Αυτή η παρουσία έχει αποδυναμωθεί, ακόμη και αν εξακολουθεί να εμφανίζεται εδραιωμένη μέσω φαινομενικά καθολικής αποδοχής των πολιτικών και οικονομικών αξιών καθώς και των θεσμών της.
Δύο παράγοντες εξηγούν αυτές τις τάσεις. Ο ένας, όπως ήδη αναφέρθηκε, είναι η εμφάνιση των μη-δυτικών αμφισβητιών, Κίνας και Ρωσίας, που επιθυμούν να αντισταθούν στην κυριαρχία των ΗΠΑ στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η διεύρυνση του χάσματος Βορρά-Νότου, η οποία τονίζει την οικονομική, την κοινωνικοπολιτική ανισότητα, και τα παράπονα του αναπτυσσόμενου κόσμου. Εκτός αυτού, οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης έχουν προκαλέσει θεμελιώδεις μετασχηματισμούς, όχι μόνο για τη σταθερή πτώση της κρατικής κυριαρχίας υπέρ των καθολικών κανόνων και κανονισμών, αλλά και μια επαναστατική άνοδο στο ρόλο ορισμένων εθνοτήτων και διακρατικών θεσμών, οι οποίοι ολοένα και περισσότερο επιθυμούν την πολιτική τους αυτονομία, επιδεικνύοντας φαντασιακές πολιτισμικές ιδιαιτερότητες. Τα πενιχρά αποτελέσματα (αν όχι η προφανής αποτυχία) των υφιστάμενων διεθνών πολιτικών και οικονομικών θεσμών για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων του σήμερα, δείχνει ότι η τρέχουσα κατάσταση έχει πάρει το δρόμο προς τον γκρεμό. Τι σημαίνει λοιπόν ο παρατεταμένος πόλεμος για τη Ρωσία και την Ουκρανία. Επίσης ποια θα είναι η λύση που θα δοθεί στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής;
Δύο χρόνια μετά τη μαζική επίθεση στην Ουκρανία, το Κρεμλίνο εμμένει στους μέγιστους στόχους του, χωρίς να διαφαίνεται ακόμη μια λύση με διαπραγματεύσεις. Στο Ισραηλινό μέτωπο οι προσπάθειες των ΗΠΑ είναι να προωθήσουν ένα πολιτικό πλαίσιο για την επόμενη ημέρα του πολέμου. Η αμερικανική διοίκηση επικεντρώνεται στην προσπάθεια εδραίωσης μιας φόρμουλας που θα περιλαμβάνει την επιστροφή των ομήρων, ενώ ταυτόχρονα θα αναστέλλει την ισραηλινή στρατιωτική δραστηριότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Εάν συμβεί αυτό, ελπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, θα υπάρξει πιθανότητα για μόνιμη κατάπαυση του πυρός και προώθηση μιας διττής διευθέτησης. Όπως η εξεύρεση μιας συμφωνημένης λύσης για την κυβερνητική εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας ως μέρος της προώθησης μιας πολιτικής διαδικασίας που περιλαμβάνει επίσης ευθύνη για μια «αναζωογονημένη» Παλαιστινιακή Αρχή. Παράλληλα, είναι πρόθυμοι να προωθήσουν τη διαδικασία ομαλοποίησης μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας και να δημιουργήσουν έναν αντιιρανικό περιφερειακό άξονα.
Συμπεράσματα
Η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας που βασιζόταν στις αρχές του Ελσίνκι και στους μεταψυχροπολεμικούς γεωπολιτικούς σχηματισμούς έχει καταρρεύσει. Οι περισσότερες συμφωνίες που συνήφθησαν από τη Δύση και τη Ρωσία τη δεκαετία του 1990 υπάρχουν μόνο στα χαρτιά. Επιπλέον ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος ήταν μια προσπάθεια της Μόσχας να αποτρέψει τον προσανατολισμό των ΗΠΑ προς την Ασία, να αναδείξει τη διατλαντική ευθραυστότητα και την αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) να επιβάλει τη δική της αντίληψη για ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο ασφάλειας.
Κάποια στιγμή τα ρωσικά στρατεύματα μπορεί να επιστρέψουν στους στρατώνες τους. Ωστόσο, το ευρωπαϊκό χάσμα ασφάλειας θα παραμείνει όσο οι Ευρωπαίοι δεν είναι σε θέση να προσαρμοστούν στον νέο γεωπολιτικό πλαίσιο ή όσο η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν δεν εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Κανένα από τα δύο δεν φαίνεται να συνβεί, οπότε δικαίως τα χρονιά που έρχονται χαρακτηρίζονται ως χρόνια «φωτιάς και οργής».
Ακόμα κι αν η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσπαθούν να μετατρέψουν τον πόλεμο στο Ισραήλ σε πολιτική ευκαιρία, δεν μπορεί κανείς να υποψιαστεί ότι είναι άπειροι πολιτικοί και είναι σαφές ότι γνωρίζουν ότι πρόκειται για μια δύσκολη διαδικασία που έχει ήδη αντιμετωπίσει πολλές αντιρρήσεις και από τις δύο πλευρές. Ωστόσο, κατά την άποψη της αμερικανικής κυβέρνησης, ο σωστός και μόνος τρόπος είναι να μεγιστοποιήσει την ευκαιρία, και ως εκ τούτου είναι επίσης πρόθυμη να επενδύσει χρόνο, πόρους και κύρος. Στον απόηχο όλων αυτών είναι το ρολόι των επερχόμενων προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ.
*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), και του Strategy International (SI). Συγγραφέας του βιβλίου «Ο Σύγχρονος Πόλεμος» Προκλήσεις για την Ελληνική Ασφάλεια. Εκδόσεις Ινφογνώμων.
Ακόμα και αν δεν συμβεί κάτι εξαιρετικά συνταρακτικό και οι κάλπες των Ευρωεκλογών, όπως όλα δείχνουν, επιβεβαιώσουν την πολιτική υπεροχή της ΝΔ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος.
Ηκυβέρνηση, αυτή την περίοδο, δεν είναι στα καλύτερα της. Τα μέτωπα που έχει ανοίξει είναι πολλά και της ασκούν πίεση μεγάλη. Τα τρακτέρ ετοιμάζονται να κατέβουν στην Αθήνα. Οι τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ κρατούν ψηλά την κοινωνική δυσαρέσκεια. Το νομοσχέδιο για τα μη κρατικά ΑΕΙ αλλά και αυτό του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών υπόσχονται κοινωνική και εσωκομματική ένταση. Και το Ευρωκοινοβούλιο λέει ότι η κυβέρνηση εκτός από τη χαμηλή βαθμολογία στην αντιμετώπιση των θεμάτων της καθημερινότητας δεν τα πάει και τόσο καλά με τα θέματα που σχετίζονται με το κράτος δικαίου. Με τη διαφάνεια και τη λογοδοσία.
Όλο αυτό το σκηνικό θα μπορούσε να προκαλέσει αναταράξεις σε κάθε κυβέρνηση. Να μείωνε την απήχηση της, να δημιουργούσε ρωγμές στην (απόλυτη) κυριαρχία της. Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Υπάρχει, αυξημένη, η αίσθηση ότι η χώρα οδεύει προς τη λάθος κατεύθυνση, μια δυσφορία για την αδυναμία της κυβέρνησης στα μέτωπα της καθημερινότητας και όλα αυτά μεταφράζονται σε μια μικρή δημοσκοπική υποχώρηση της ΝΔ και μέχρι εκεί. Τίποτα, στην παρούσα φάση δεν δείχνει να απειλεί την εκλογική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Έχει λοιπόν κρίσιμη σημασία το ερώτημα «ποιος μπορεί να τον νικήσει;»
Ο τελευταίος που εμφανίστηκε βέβαιος ότι μπορεί να νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ο Στέφανος Κασσελάκης. Την πρώτη περίοδο, της επικοινωνιακής καταιγίδας λατρείας προς το πρόσωπο του φάνηκε να πλανάται στον αέρα, ένα, «λες;». Αυτή τη στιγμή, όμως, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει μια εικόνα αρχηγού υπό προθεσμία, παρά εν αναμονή Πρωθυπουργού. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει τον κυβερνητικό του κύκλο και σε κάθε περίπτωση είναι εμφανές ότι δύσκολα θα ξαναβρεί το δρόμο προς την εξουσία. Το πιθανότερο, αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις Ευρωεκλογές, να εισέλθει σε ένα κύκλο εσωστρέφειας με άγνωστη κατάληξη.
Ποιος λοιπόν θα είναι απέναντι στον Μητσοτάκη;
«Μα προφανώς, το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης» είναι η απάντηση του …Μανώλη Χριστοδουλάκη. Την έδωσε στο πλαίσιο των διευκρινίσεων για την παρουσία του στην εκδήλωση που προκάλεσε ενόχληση στη Χαριλάου Τρικούπη και πολλές συζητήσεις στα ηγετικά κλιμάκια και τη βάση των κομμάτων της κεντροαριστεράς. Μπορεί, όμως, ο Νίκος Ανδρουλάκης να νικήσει τον Μητσοτάκη;
Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν στοιχηματίζουν ούτε οι ψηφοφόροι του ΠαΣοΚ. Ο κ. Ανδρουλάκης είναι πιθανόν να καταφέρει να έλθει δεύτερος στην κούρσα των ευρωεκλογών. Ωστόσο, όπως όλα δείχνουν, το ποσοστό που αναμένεται πάρει το ΠαΣοΚ δεν θα αποτελέσει αφετηρία μιας πορείας προς τη διακυβέρνηση της χώρας. Και η εικόνα του κ. Ανδρουλάκη χρειάζεται ενίσχυση. Είναι μικρό το ποσοστό, ακόμα και όσων ψηφίζουν ΠαΣοΚ, που τον θεωρεί κατάλληλο για Πρωθυπουργό.
Οπότε; Εδώ βρίσκεται η πηγή της συζήτησης που προκαλεί αναταράξεις στην Κεντροαριστερά. Αφού, υποστηρίζεται, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠαΣοΚ δεν μπορούν από μόνοι τους να νικήσουν τον Μητσοτάκη, μήπως θα πρέπει να το προσπαθήσουν όλοι μαζί; Μήπως να υπάρξει μια προσπάθεια συγκρότησης ενός μετώπου των καλούμενων προοδευτικών δυνάμεων που θα διεκδικήσει με αξιώσεις την αποκαθήλωση του σημερινού Πρωθυπουργού; Είναι μια πρόταση που ακούγεται εύλογη αλλά και εύηχα στα αυτιά των κεντροαριστερών ψηφοφόρων.
Όμως, είναι άλλο η επιθυμία και άλλο η πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει ότι το πρόβλημα της κεντροαριστεράς δεν είναι μόνο η απουσία μιας χαρισματικής ηγετικής προσωπικότητας που θα μπορέσει να σταθεί απέναντι στον Μητσοτάκη. Και δεν φαίνεται να υπάρχει, στην παρούσα φάση, αυτή η προσωπικότητα στην κεντροαριστερά. Η μόνη βεβαιότητα που υπάρχει είναι ότι τα κόμματα που κινούνται στο χώρο αυτό ψάχνονται. Ψάχνονται πολιτικά, ψάχνονται και ιδεολογικά. Προσπαθούν να πουν τι διαφορετικό μπορούν να κάνουν σε σχέση με τον Μητσοτάκη και δεν τα πολυκαταφέρνουν. Προσπαθούν να πείσουν ότι δεν επιζητούν να προσεγγίσουν τα σύγχρονα προβλήματα με την οπτική και τα εργαλεία του περασμένου αιώνα και δεν φαίνεται να πείθουν. Όσο τα κόμματα αυτά φαντάζουν στην κοινή γνώμη σαν «τυφλά» είναι βέβαιο ότι ο «μονόφθαλμος» δεν θα έχει πρόβλημα.
Υπάρχει πράγματι σοβαρή πιθανότητα να ενωθεί ο κεντροαριστερός χώρος; Να καθίσουν σε ένα τραπέζι το ΠαΣοΚ, η Νέα Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, πρόσωπα και συλλογικότητες και να τα βρουν, δημιουργώντας ένα ενιαίο σχήμα στα αριστερά της ΝΔ; Αν βοηθήσει ο …Ιούλιος Βερν, ναι. Άλλος τρόπος εν φαίνεται να υπάρχει. Οι πολιτικές διαφορές είναι πολλές και ακόμα πιο πολλές είναι οι προσωπικές φιλοδοξίες προσώπων που βλέπουν την προσέγιση αυτή όχι ως μέσο για να αποκτήσει η χώρα ισχυρή αντιπολίτευση αλλά ως μέσο απόκτησης ρόλου η ενίσχυσης αυτού που έχουν στο σημερινό κομματικό σύστημα.
Είναι λοιπόν, κατά το κοινώς λεγόμενο, «άχαστος ο Μητσοτάκης;» Άχαστοι χαρακτηρίστηκαν πολλοί, ο πιο πρόσφατος τέτοιος τίτλος είχε αποδοθεί στον Αλέξη Τσίπρα. Πολιτικά κυρίαρχοι υπάρχουν, άχαστοι, όμως, όχι. Είτε επειδή έδειξαν μια χρόνια αδυναμία αντιμετώπισης των θεμάτων της καθημερινότητας. Είτε επειδή κούρασαν και κουράστηκαν. Είτε επειδή υποτίμησαν τους αντιπάλους τους, που στην πορεία πήραν τα πάνω τους. Είτε επειδή ήλθαν αντιμέτωποι με απρόβλεπτα γεγονότα που μέτρησαν τις πραγματικές τους δυνατότητες. Με κρίσεις που δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία.
Ο δρόμος από τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές είναι μακρύς. Ακόμα και αν δεν συμβεί κάτι εξαιρετικά συνταρακτικό και οι κάλπες, όπως όλα δείχνουν, επιβεβαιώσουν την πολιτική υπεροχή της ΝΔ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Αρκεί μια μέρα, ένα γεγονός, για να αλλάξουν τα πάντα.
Η πρόεδρος της Ουγγαρίας Καταλίν Νόβακ ανακοίνωσε σήμερα την παραίτησή της μετά τις αυξανόμενες πιέσεις που δέχθηκε για την απόφασή της να δώσει χάρη σε έναν κατάδικο εμπλεκόμενο σε υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών σε οικοτροφείο για παιδιά.
Η απονομή χάριτος σε έναν άνδρα που καταδικάστηκε ως συνεργός στη συγκάλυψη της υπόθεσης προκάλεσε αγανάκτηση στη χώρα της κεντρικής Ευρώπης.
«Παραιτούμαι από τη θέση μου», δήλωσε κατά τη διάρκεια επίσημης ομιλίας που μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση η στενή συνεργάτης του πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν. «Έκανα λάθος… Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που απευθύνομαι προς εσάς ως πρόεδρος», τόνισε.
Τον Μάρτιο του 2022, η Νόβακ έγινε η πρώτη γυναίκα που κατέλαβε αυτό το αξίωμα εθιμοτυπικού κυρίως χαρακτήρα
“https://www.iefimerida.gr/kosmos/paraitithike-proedros-oyggarias-orgi-gia-hari”>Παραιτήθηκε η πρόεδρος της Ουγγαρίας: Οργή για την απόφασή της να δώσει χάρη σε κατάδικο σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών
Η μεταγωγή των κρατουμένων¨/ Φωτογραφία: INTIME NEWS / ΖΑΧΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
10/02/2024 11:38
Στον ανακριτή μεταφέρθηκαν υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας οι 4 συλληφθέντες για κατοχή όπλων και εκρηκτικών – ανάμεσά τους και το πρώην ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης Πυρήνες της Φωτιάς .
Οι συλληφθέντες, εκτός από το πρώην ηγετικό στέλεχος της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς», είναι δύο μέλη της Μονάδας Υποβρύχιων Καταστροφών του Πολεμικού Ναυτικού και ένας πορτιέρης γνωστού κλαμπ της Αθήνας.
Οι συλλήψεις έγιναν κατά την διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης σε Αθήνα, Πειραιά και Πέραμα στο πλαίσιο της καταπολέμησης του οργανωμένου εγκλήματος ενώ κατασχέθηκαν όπλα, εκρηκτικά και άλλα αντικείμενα, πρόσφορα για χρήση σε εγκληματικές ενέργειες.
Οι κατηγορούμενοι συνελήφθησαν από το Τμήμα Δίωξης Εκβιαστών της Διεύθυνσης, μετά από κατάλληλη αξιοποίηση πληροφοριών, και σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για τα -κατά περίπτωση- αδικήματα της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικών και εμπρηστικών υλών και για παράβαση των νόμων περί όπλων και ναρκωτικών.
Συνελήφθη πρώην ηγετικό στέλεχος των Πυρήνων της Φωτιάς
Οι συλληφθέντες – ο παλιός γνώριμος των Αρχών από τους «Πυρήνες της Φωτιάς», οι δύο ΟΥΚάδες του Λιμενικού και ένας πορτιέρης σε κλαμπ – είχαν στην κατοχή τους πιστόλια, πολλές σφαίρες διαφόρων διαμετρημάτων, βραδυκαυστα φυτίλια και δύο κουτιά σημαντικής ποσότητας ΤΝΤ, και χειροβομβίδες κρότου λάμψης. Κατά τις ίδιες πληροφορίες το πρώην στέλεχος των Πυρήνων φέρεται να είχε στην κατοχή του πιστόλι και σφαίρες.
Όπως επισημαίνεται από την ΕΛΑΣ εκτός από τον ένα συλληφθέντα, που έχει απασχολήσει στο παρελθόν για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, οι υπόλοιποι έχουν κατηγορηθεί για -κατά περίπτωση- επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράβαση των νόμων περί όπλων, περί αθλητισμού (κατοχή εκτοξευτήρα φωτοβολίδων) και περί ντόπινγκ και για βιασμό.
Η ανακοίνωσή της η ΕΛ.ΑΣ
Από το Τμήμα Δίωξης Εκβιαστών της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής συνελήφθησαν το μεσημέρι της Παρασκευής, 9 Φεβρουαρίου 2024, τέσσερις (4) ημεδαποί κατηγορούμενοι για τα -κατά περίπτωση- αδικήματα της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικών και εμπρηστικών υλών και για παράβαση των νόμων περί όπλων και ναρκωτικών.
Ειδικότερα, μετά από κατάλληλη αξιοποίηση πληροφοριακών στοιχείων, εντοπίστηκαν -4- ημεδαποί να κατέχουν στις οικίες τους σε Αθήνα, Πειραιά και Πέραμα, όπλα, εκρηκτικά και άλλα αντικείμενα, πρόσφορα για χρήση σε εγκληματικές ενέργειες.
Πιο αναλυτικά, από τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:
-2- κυτία εκρηκτικής ύλης ΤΝΤ,
-4- πυράγωγες ακαριαίες θρυαλλίδες,
χειροβομβίδα,
πιστόλι με φυσίγγιο στη θαλάμη και γεμιστήρα με -5- φυσίγγια,
γεμιστήρα πολεμικού τυφεκίου,
-2- κενές γεμιστήρες πιστολιού,
-281- φυσίγγια διαφόρων διαμετρημάτων,
κυτίο μεταφοράς φυσιγγίων,
φορητός ασύρματος,
αυτοσχέδια συσκευασία με κάνναβη βάρους -6- γραμμαρίων,
υφασμάτινη θήκη πιστολιού,
αλεξίσφαιρο γιλέκο,
πτυσσόμενη μεταλλική ράβδος,
-5- μαχαίρια, από τα οποία -3- αναδιπλούμενα,
-4- σιδερογροθιές,
ρόπαλο,
φωτοβολίδα, καπνογόνο και -4- πυρσοί,
αναβολικές ουσίες,
αμπούλες αερίου,
-11- κινητά τηλέφωνα,
-6- φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές,
εξωτερικός σκληρός δίσκος,
ατζέντα και τετράδιο με χειρόγραφες σημειώσεις.
Τα ευρήματα από την επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ
Το πρώην στέλεχος των Πυρήνων είχε κατηγορηθεί και καταδικαστεί σε 76 χρόνια φυλάκισης για τη δράση του με την οργάνωση και είχε αποφυλακιστεί υπό όρους το 2019.
ΕΛΛΑΔΑ 10/02/2024 00:30
Συνελήφθη πρώην ηγετικό στέλεχος των Πυρήνων της Φωτιάς
Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, το μέλος της «Συνομωσίας των Πυρήνων της φωτιάς» φέρεται να ήταν «συνέταιρος» με τον Β. Ρ. ή «Ράμπο» ή «ταξιτζή», όπως ήταν γνωστός στην Greek Mafia, ο οποίος είχε πέσει νεκρός σε μαφιόζικη ενέδρα τον Ιούνιο του 2023 στον Κορυδαλλό.
Οι ίδιες πηγές εικάζουν πως οι συλληφθέντες τα εκρηκτικά τα χρησιμοποιούσαν στις βομβιστικές επιθέσεις που είχαν γίνει σε βάρος ομογενών απο χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης σε Θεσσαλονίκη και Ασπρόπυργο για την επικυριαρχία στο λαθρεμπόριο τσιγάρων και για εκδίκηση.
, οι οποίες είναι πιθανόν να προκαλέσουν εξελίξεις στην Greek Mafia.