Αρχική Blog Σελίδα 1439

Mπορεί η Ελλάδα να έχει νομίμως και διαρκώς στρατιωτικοποιημένα τα νησιά της στο ΒΑ Αιγαίο;

0

Τί υποστηρίζει εσφαλμένα η Τουρκία και τί πράγματι ισχύει

Στο ερώτημα του τίτλου η αυθόρμητη απάντηση είναι σαφώς καταφατική. Ο εξοπλισμός και η διάταξη των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας καλύπτουν προφανώς ολόκληρη την επικράτειά της, όπως συμβαίνει εξ ορισμού με κάθε κυρίαρχο κράτος.

Το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι εάν η Ελλάδα υπέχει την συμβατική υποχρέωση να τηρεί τα εν λόγω εδάφη αποστρατιωτικοποιημένα, όπως προβλέπουν οι σχετικές ρήτρες της Συνθήκης της Λωζάννης (ΣτΛ) του 1923 και της Συνθήκης των Παρισίων (ΣτΠ) του 1947.

Τί υποστηρίζει εσφαλμένα η Τουρκία και τί πράγματι ισχύει

Η γείτων εγκαλεί την Ελλάδα για την αθέτηση συμβατικής υποχρέωσής της, και συγκεκριμένα για την επαναστρατιωτικοποίηση των νήσων της, χωρίς να δικαιολογείται από το άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ. Επικαλείται συναφώς τόσο την ΣτΛ του 1923 όσο και την ΣτΠ του 1947.

Πρώτον, η Τουρκία ψεύδεται ως προς την νομική φύση των ρητρών αποστρατιωτικοποίησης των δύο Συνθηκών.

Τις ταυτίζει με τις αφορώσες την κυριαρχία διατάξεις τους, οι οποίες, ως εμπράγματες ή δικαιοθετικές (real or dispositive), εγκαθιδρύουν ένα αντικειμενικό νομικό καθεστώς, ισχύον έναντι πάντων (erga omnes) και μη επιδεχόμενο διαχρονικά οποιαδήποτε τροποποίηση ακόμη και υπό το πρόσχημα της ριζικής μεταβολής των περιστάσεων (rebus sic stantibus). Για την καλύτερη κατανόηση του εμπράγματου χαρακτήρα της κυριαρχίας αρκεί η σύγκριση με τον τίτλο κυριότητας ενός φυσικού προσώπου επί ακινήτου. Ισχύει έναντι όλων εις το διηνεκές και δεν επιδέχεται οποιαδήποτε αλλαγή χωρίς την βούληση του κυρίου του.

Άρα, με βάση την νομική φύση της ρήτρας αποστρατιωτικοποίησης ως συναλλακτικής, η Τουρκία αδυνατεί να επικαλείται την ΣτΠ του 1947 επειδή απλούστατα δεν φέρει την ιδιότητα του συμβαλλόμενου μέρους. Η εκ μέρους της επίκληση της περίπτωσης των φινλανδικών Νήσων Åland, οι οποίες τελούν υπό μόνιμο καθεστώς ουδετερότητας και αποστρατιωτικοποίησης για ιστορικούς λόγους αλλά και επειδή ο πληθυσμός τους έχει σουηδικό φρόνημα και ομιλεί την σουηδική γλώσσα, ώστε να παρέχει στην Σουηδία το δικαίωμα να ενδιαφέρεται για την διατήρηση του εν λόγω καθεστώτος, ουδεμία σχέση έχει με αυτή των ελληνικών νησιωτικών εδαφών. Αντιθέτως, η Τουρκία ουδέποτε σεβάστηκε την απορρέουσα από την Συνθήκη της Λωζάνης (άρθρο 14) υποχρέωσή της να διασφαλίσει την αυτονομία του ελληνικού πληθυσμού των τουρκικών νήσων Ίμβρου και Τενέδου.

Δεύτερον, η Τουρκία ψεύδεται τόσο ως προς το εύρος (δηλαδή το εδαφικό πεδίο εφαρμογής των ρητρών αποστρατιωτικοποίησης) όσο και ως προς τον βαθμό της συμβατικής υποχρέωσης της Ελλάδας.

Συγκεκριμένα, για τους προαναφερθέντες λόγους, η γείτων αδυνατεί, ως μη συμβαλλόμενο μέρος της, να επικαλείται την αφορώσα τα Δωδεκάνησα ρήτρα αποστρατιωτικοποίησης της ΣτΠ του 1947. Ως προς την ΣτΛ του 1923, η Τουρκία υποστηρίζει ότι η Ελλάδα παραβιάζει το άρθρο 13 επειδή δεν τηρεί την ρήτρα αποστρατιωτικοποίησης των νησιωτικών εδαφών της στο Βορειοανατολικό Αιγαίο. Επ’ αυτού, πρέπει να διευκρινιστεί, αφενός, ότι η Λήμνος και η Σαμοθράκη ανέκτησαν το δικαίωμά τους στην στρατιωτικοποίηση από την έναρξη ισχύος της Σύμβασης του Montreux του 1936 η οποία αντικατέστησε (με πρωτοβουλία της ίδιας της Τουρκίας) στο σύνολό της την ενσωματωμένη στην ΣτΛ του 1923 Σύμβαση της Λωζάννης περί του νομικού καθεστώτος των Στενών.

Έτσι, επέτυχε με την νέα Σύμβαση του 1936, χωρίς καν την συναίνεση της πανίσχυρης ακόμη στη περιοχή και συμβαλλόμενης στην ΣτΛ του 1923 Ιταλίας, την πλήρη επαναστρατιωτικοποίηση των Στενών, συμπαρασύροντας στο νέο νομικό καθεστώς, όπως προαναφέρθηκε, και τις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη, έστω και εάν σήμερα δεν το αποδέχεται εντελώς αυθαίρετα και αβάσιμα. Άρα, δεν συζητείται πλέον το αναμφισβήτητο δικαίωμα του συνόλου των ανωτέρω εδαφών (ηπειρωτικών και νησιωτικών, ελληνικών και τουρκικών) στην στρατιωτικοποίηση.

Αφετέρου, ο ισχυρισμός της Άγκυρας ότι η στρατιωτικοποίηση των νήσων Λέσβου, Χίου, Σάμου και Ικαρίας απειλεί εκ νέου την ασφάλειά της είναι απολύτως έωλος επειδή τα εν λόγω νησιωτικά εδάφη δεν διέπονται από καθεστώς αυστηρής αποστρατιωτικοποίησης.

Η ΣτΛ ουδόλως αναφέρεται στον όρο αποστρατιωτικοποίηση, όπως προκύπτει από το άρθρο 13, το οποίο αναφέρεται σε «μέτρα» («mesures»), κατά την γαλλική και ελληνική απόδοση της σχετικής διάταξης, ή σε «περιορισμούς» («restrictions»), κατά την αγγλική απόδοση της σχετικής διάταξης. Συγκεκριμένα, τα κατονομαζόμενα τέσσαρα ελληνικά νησιωτικά εδάφη υπόκεινται σε μερικούς στρατιωτικούς περιορισμούς (ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν για την εγκατάσταση ναυτικής βάσεως ή για την ανέγερση οχυρωματικών έργων), οι οποίοι ισοδυναμούν στην ουσία με αποψιλωμένη ή αποστεωμένη αποστρατιωτικοποίηση.

Επίσης, για λόγους αμυντικής ισορροπίας προβλέφθηκε η απαγόρευση τόσο στην ελληνική πολεμική αεροπορία να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας όσο και στην τουρκική να υπερίπταται των τεσσάρων αυτών νήσων, όπερ σημαίνει ότι το ίδιο άρθρο επέβαλε «μέτρα» και σε βάρος της γείτονος στο πλαίσιο της αρχής της αμυντικής αμοιβαιότητας. Εν τέλει, καταντά αστειότητα η προβαλλόμενη από την Τουρκία ως απειλή κατά της εδαφικής της ακεραιότητας στρατιωτικοποίησή τους. Η αποψιλωμένη αποστρατιωτικοποίηση τεσσάρων ελληνικών νήσων δεν θα ήταν ικανή να θέσει σε κίνδυνο την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.

Τρίτον, η τουρκική εμμονή ότι η Ελλάδα παραβιάζει την συμβατική υποχρέωσή της στρατιωτικοποιώντας τα εκχωρηθέντα βάσει της ΣτΛ του 1923 νησιωτικά εδάφη επιβάλλει την διάκριση της προσαπτόμενης στην Ελλάδα παραβίασης υπό το πρίσμα, αφενός, του συμβατικού διεθνούς δικαίου (δηλαδή αποκλειστικά και μόνον της ΣτΛ του 1923 και του Χάρτη του ΟΗΕ), αφετέρου, του εθιμικού διεθνούς δικαίου.

Κατά το συμβατικό διεθνές δίκαιο, η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να στρατιωτικοποιεί τα νησιωτικά εδάφη της επειδή απειλείται. Ως διάταξη αναγκαστικού δικαίου (jus cogens), το άρθρο 2§4 του Χάρτη του ΟΗΕ προβλέπει ότι τα μέλη του απέχουν στις διεθνείς σχέσεις τους «από την απειλή ή την χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους» (μέλους ή μη του ΟΗΕ). Εκ περισσού, η ίδια η Τουρκία παραβίαζε συστηματικά (μέχρι πρόσφατα) το άρθρο 13§2 με τις αναρίθμητες πτήσεις τής συνήθως οπλισμένης πολεμικής αεροπορίας της υπεράνω των ελληνικών νησιωτικών εδαφών.

Διάταξη κλειδί εν προκειμένω – πάντοτε στο πλαίσιο του συμβατικού διεθνούς δικαίου- είναι το άρθρο 103 του Χάρτη, σύμφωνα με το οποίο «Σε περίπτωση συγκρούσεως των κατά τον παρόντα Χάρτη υποχρεώσεων των μελών προς τις από οποιαδήποτε άλλη Διεθνή Συμφωνία υποχρεώσεις, προέχουν οι κατά τον παρόντα Χάρτη υποχρεώσεις τους». Είναι προφανές ότι, υπό το φως των τουρκικών ισχυρισμών για παραβίαση εκ μέρους της Ελλάδας της περί αποστρατιωτικοποίησης ρήτρας της ΣτΛ, συντρέχουν οι προϋποθέσεις επίκλησης του άρθρου 2§4, σε συνδυασμό με την διάταξη του άρθρου 103, ενόψει των συνεχών και ευθέων απειλών κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας και του τουρκικού casus belli. Η ανωτέρω διάταξη επιτρέπει στην Αθήνα να αγνοήσει την διάταξη του άρθρου 13 της ΣτΛ. Επικαλούμενη την υπέρτερη ισχύ ενός κανόνα αναγκαστικού δικαίου όπως το άρθρο 2§4, η Ελλάδα παρακάμπτει τον σκόπελο της παραβίασης της συγκεκριμένης συμβατικής της υποχρέωσης, χωρίς να ενδιαφέρει εάν η σχετική ρήτρα είναι παρωχημένη ή όχι.

Είναι λοιπόν αδιανόητο η Ελλάδα να ακροβατεί ακόμη και σήμερα αναζητώντας την ορθή νομική βάση της στρατιωτικοποίησης των νησιών της και επικαλούμενη αλυσιτελώς επί μία πεντηκονταετία το άρθρο 51 του Χάρτη το οποίο προβλέπει ότι, εάν κράτος μέλος του ΟΗΕ υποστεί ένοπλη επίθεση, δύναται να ασκήσει το φυσικό δικαίωμα ατομικής ή συλλογικής «νόμιμης άμυνας» («inherent right of individual or collective self-defence», κατά την αγγλική απόδοση του όρου, και «droit naturel de légitime défense, individuelle ou collective», κατά την γαλλική απόδοσή του).

Όπως προκύπτει από την επί του θέματος νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου, αυθεντικού ερμηνευτή του Χάρτη, δεν συντρέχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις για την επίκλησή του (ένοπλη επίθεση εντός του εθνικού εδάφους). Επίσης, δεν δικαιολογείται, βάσει του άρθρου 51, η λήψη προπαρασκευαστικών μέτρων για την αποτροπή μελλοντικής επίθεσης. Η αμυντική θωράκιση ενός κράτους δεν νοείται να καταλήγει, έστω και εάν αυτό απειλείται, στην αποκαλούμενη αμυντική βία («defensive force»).

Το άρθρο 51 ουδέν αναφέρει συναφώς και, ως εξαίρεση από τον απόλυτο κανόνα της απαγόρευσης της απειλής ή της χρήσης βίας, πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικά. Εξάλλου, το θεμελιούμενο στο άρθρο 51 του Χάρτη αμερικανικό δόγμα της προληπτικής άμυνας δεν πρέπει να υιοθετείται άκριτα λόγω της διασταλτικής ερμηνείας του εκ μέρους της Τουρκίας. Άρα, υπό τις παρούσες περιστάσεις, η επίκληση του άρθρου 51 του Χάρτη δεν καθιστά την στρατιωτικοποίηση ούτε νόμιμη, εφόσον δεν πληρούται η βασική προϋπόθεση της ένοπλης επίθεσης από την Τουρκία, αλλά ούτε και μόνιμη, εφόσον η στρατιωτικοποίηση είναι προσωρινή μέχρις ότου επιληφθεί συναφώς το Συμβούλιο Ασφαλείας ως αρμόδιο για την συλλογική ασφάλεια όργανο του ΟΗΕ.

Ζητούμενο για την στρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών είναι προφανώς, όπως προανέφερα, η νομιμότητα και η μονιμότητα του μέτρου. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν ενδείκνυνται καινοφανείς θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες, για την απαλλαγή από την υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης, αρκεί η μονομερής δήλωση της Ελλάδας του 2015, με την οποία εξαιρούνται από την δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου ζητήματα απτόμενα της εθνικής ασφάλειάς της.

Στην πραγματικότητα, η σχετική δήλωση έχει απλώς ως έννομη συνέπεια ότι το Διεθνές Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να επιληφθεί μονομερούς προσφυγής τρίτου κράτους κατά της Ελλάδας για την επίλυση διαφοράς με αντικείμενο τα εξαιρούμενα ζητήματα. Σε καμία όμως περίπτωση δεν σημαίνει ότι η επίμαχη μονομερής δήλωση της Ελλάδας την απαλλάσσει από την συγκεκριμένη συμβατική υποχρέωσή της διά της αυτόματης μετατροπής τους από νομικά σε πολιτικά ζητήματα. Παρόμοια συλλογιστική μόνο σε νέες επικίνδυνες νομικές ατραπούς μπορεί να οδηγήσει την χώρα με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Είναι ως εκ τούτου πασιφανές ότι η Ελλάδα δεν απαντά με πειστικό τρόπο στο ερώτημα εάν στρατιωτικοποιεί νομίμως τα νησιά της. Στο θέμα επανέρχομαι ευθύς αμέσως δίδοντας την ορθή, ως αντλούμενη από το εθιμικό διεθνές δίκαιο, απάντηση.

Η νόμιμη στρατιωτικοποίηση (legitimate militarisation) των νήσων του Βορειοανατολικού Αιγαίου

Σε επίπεδο εθιμικού διεθνούς δικαίου, οφείλουμε να διακρίνουμε το προαναφερθέν φυσικό δικαίωμα νόμιμης άμυνας του άρθρου 51 από το επίσης φυσικό και διαρκές δικαίωμα κάθε κράτους να θωρακίζει την άμυνά του στο σύνολο της επικράτειάς του ως μέσον αυτοπροστασίας από οποιαδήποτε πιθανή, επικείμενη ή και απρόβλεπτη απειλή κατά της εδαφικής του ακεραιότητας. Το επικαλέστηκε ευθέως ως πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με την από 21 Μαΐου 1976 επιστολή του απαντώντας στις σχετικές αιτιάσεις του Τούρκου ομολόγου του και υποστηρίζοντας ότι η αμυντική θωράκιση της Ελλάδας είναι αποκλειστική της υπόθεση, πέραν κάθε συμβατικής υποχρέωσης. Υπό την έννοια αυτή, πρόκειται για ένα αυτοτελές δικαίωμα το οποίο ανάγεται, ως μετρήσιμο μέγεθος, στην αμυντική ικανότητά της να υπερασπίζεται το έδαφός της σε βάθος χρόνου.

Θυμίζω επίσης ότι η επίκληση της «ριζικής μεταβολής των περιστάσεων» από την Τουρκία το 1936, την Ιταλία το 1952 και την Φινλανδία το 1990 επέτρεψε την οριστική απαλλαγή τους από τις περί αποστρατιωτικοποίησης διατάξεις των ΣτΛ του 1923 και ΣτΠ του 1947.

Στρατιωτικοποιούμε λοιπόν νομίμως κάθε σπιθαμή του εδάφους μας είτε απειλείται είτε όχι (και πέραν δηλαδή του επιτυχούς συνθήματος «ό,τι απειλείται δεν αποστρατιωτικοποιείται»), θέτοντας ως πρόσημο την αμυντική θωράκιση και την αποτρεπτική ικανότητά μας. Ορθά κοφτά και χωρίς περιστροφές. Δεν νοείται να δικαιολογούμε τα μέτρα άμυνας του εδάφους μας θεωρώντας τα ως προπαρασκευαστικά στάδια (τα οποία δεν προβλέπονται πουθενά στο άρθρο 51) ή επικαλούμενοι άλλες ευφάνταστες νομικές κατασκευές οι οποίες βαθαίνουν το ρήγμα στην αναζήτηση της νομικής θεμελίωσης της στρατιωτικοποίησης. Πρέπει να κατανοήσουν άπαντες, Τούρκοι, εταίροι μας στη ΕΕ και σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ, ότι υπερασπιζόμαστε το αυτονόητο και αναφαίρετο δικαίωμα στην επιβίωσή μας ως έθνος. Η αμυντική θωράκιση συμβαδίζει με την επιθετική επί του θέματος διπλωματία.

Huffington Post

Οι διόλου αθώες προτροπές Γκουτέρες και η Τουρκία που καιροφυλακτεί

1

Για ένα νέο σύστημα Διεθνούς Ασφαλείας – Από τις Βερσαλλίες στην Συνθήκη των Σεβρών -. 

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στο οργισμένο του ξέσπασμα κατά την διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας, ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες προειδοποίησε για την “εποχή του χάους” που έρχεται, αποδοκίμασε τις πρωτοφανείς διαιρέσεις που καταγράφονται στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αναγνώρισε τα πολλαπλά αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει εξ αιτίας των ανατροφοδοτούμενων διχασμών και μίλησε ευθέως για βαθιά και επικίνδυνη δυσλειτουργία, αλλά και για το τεράστιο κόστος που αναμένεται να έχει αυτή η συνολικά άσχημη κατάσταση, σε ότι αφορά στην διαφύλαξη της παγκόσμιας Ειρήνης…

Φυσικά – όπως ήταν αναμενόμενο – ο κ. Γκουτέρες δεν έκανε καμία απολύτως αναφορά στις δικές του προσωπικές ευθύνες αναφορικά με την ερμαφρόδιτη τακτική των «ήξεις – αφήξεις» την οποία υιοθέτησε κατά την διάρκεια της θητείας του, μετατρέποντας έτσι ουσιαστικά τον θεσμό του ΓΓ, σε Πόντιο Πιλάτο της σύγχρονης εποχής. Πρόκειται για μια παράμετρο, η οποία προφανώς δεν είναι καθόλου ήσσονος σημασίας, αφού εναρμονίζεται απόλυτα με την ενεργή διεργασία της επιταχυνόμενης αξιακής σήψης και αποσύνθεσης του Διεθνούς Οργανισμού, στα μάτια των κοινωνιών αλλά και κάθε σοβαρού γεωπολιτικού δρώντα. Πολύ δε περισσότερο σήμερα που οι αποκαλύψεις για τον βρώμικο ρόλο των μηχανισμών του στην Γάζα, ξεπερνούν κάθε προσδοκία, ενώ εξαιρετικά προβληματικός θα πρέπει να θεωρείται ο απολογισμός της συνεισφοράς του οργανισμού, τόσο στα σχετιζόμενα με την Κύπρο και την αντιμετώπιση του Κατοχικού καθεστώτος, όσο και ευρύτερα στην Βαλκανική (για να μείνουμε στα καθ’ ημάς και να μην επεκταθούμε περεταίρω)…

Αυτό που αξίζει ωστόσο να προσεχτεί, είναι το γεγονός ότι στην παρέμβασή του ο ΓΓ, εν μέσω φλυαριών για την «κλιματική αλλαγή», τόνισε μεταξύ άλλων την ανάγκη για μείζονες μεταρρυθμίσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αποφεύγοντας ωστόσο, διόλου τυχαία και κυρίως διόλου αθώα, να αποσαφηνίσει το ταυτοτικό στίγμα που θα πρέπει να έχουν αυτές οι μεταρρυθμίσεις.

Προφανώς το ισχύον Σύστημα της Διεθνούς Ασφαλείας, έχει ανάγκη από δραστικές παρεμβάσεις, από δομικές αλλαγές, αλλά και από ουσιαστικές πρόνοιες που θα πρέπει να ενσωματωθούν στον καταστατικό χάρτη, από τον οποίο αντλεί τις αρμοδιότητές του το ΣΑ στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Η συγκεκριμένη επικαιροποίηση όμως, είναι απαραίτητο να στοχεύει πρωτίστως σε τρεις θεμελιώδεις κατευθύνσεις, που θα το καταστήσουν ευέλικτο και κυρίως αποτελεσματικό. Θα πρέπει δηλαδή να στοχεύει…

  • Α. Στην βελτίωση της λειτουργικότητάς του.
  • Β. Στην ενίσχυση της αποτελεσματικότητάς του. Και βεβαίως…
  • Γ. Στην τόνωση της αντιπροσωπευτικότητας της σύνθεσής του, με την προϋπόθεση όμως ότι θα λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα, προκειμένου να διασφαλίζεται η ουσιαστική διαφύλαξη των φυσιογνωμικών του χαρακτηριστικών.

Όλα τα παραπάνω, συνιστούν μια διαδικασία σύνθετη και εξαιρετικά πολύπλοκη, η οποία επιπροσθέτως οφείλει να είναι και ευλαβικά προσηλωμένη, στα διδάγματα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας.

Απαιτούν επίσης, το επικαιροποιημένο σύστημα των προβλέψεων που θα ενσωματωθεί στον Καταστατικό Χάρτη, να είναι εξαιρετικά ισορροπημένο, ούτως ώστε να είναι πάντα και σε κάθε περίπτωση διακριτά τα όρια ανάμεσα σε ένα ισχυρό και αποτελεσματικό Σύστημα Διεθνούς Ασφάλειας, το οποίο θα διασφαλίζει τον εαυτό του από τον κίνδυνο της θεσμικής μετάπτωσης σε άβουλη γραφική και χειραγωγούμενη γεωπολιτική μαριονέτα αλλά θα διασφαλίζει ταυτόχρονα και τα αυτονόητα πολιτικά και άλλα δικαιώματα των λαών, αποκλείοντας πλήρως την ευόδωση των νοσηρών φαντασιώσεων όσων θα ήθελαν να το μετατρέψουν σε υπερεθνικό διαχειριστή των υποθέσεων του πλανήτη, που θα υποκαθιστά και θα υπαγορεύει πολιτικές στις κυβερνήσεις.

Στο πλαίσιο λοιπόν των παραπάνω επισημάνσεων, είναι αυτονόητο ότι…

Πρώτον: Για την αναγκαία βελτίωση της λειτουργικότητάς του, θα πρέπει να υπάρξει μια σοβαρή επαναξιολόγηση των πραγματικών δεδομένων, που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τα ισχύοντα της περιόδου του μεσοπολέμου. Έτσι, το δικαίωμα της αρνησικυρίας, να πρέπει να επανεξετασθεί. Θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί πλήρως ένα περιβάλλον κανόνων και περιοριστικών προϋποθέσεων για την άσκησή του, που θα εξασφαλίζει την ουσιαστική αναβάθμιση του Συμβουλίου και θα αποκλείει την εργαλειοποίησή του για την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων, που αποδομούν σταθερά το κύρος του οργανισμού.

Ένα μέτρο για παράδειγμα – και φυσικά όχι το μοναδικό – που μπορεί να συμβάλει σε αυτήν την κατεύθυνση, θα μπορούσε να είναι η ευθεία συνάρτηση του βέτο (άρα και του συνακόλουθου blocking που ενεργοποιεί) με συγκεκριμένες, σαφώς προσδιορισμένες ενέργειες και αποφάσεις και όχι με το σύνολο των δράσεων που θα μπορούσαν να αναληφθούν, στο πλαίσιο ενός ριζικά αναθεωρημένου πλαισίου αρμοδιοτήτων.

Ένα δεύτερο μέτρο, θα μπορούσε να είναι η εισαγωγή της έννοιας της ποσόστωσης. Δηλαδή της ευθείας συνάρτησης της βαρύτητας που θα έχει βέτο στις αποφάσεις (ή αντίστοιχα στις ΜΗ αποφάσεις) του Συμβουλίου Ασφαλείας, με τον αριθμό των χωρών μονίμων μελών που το ασκούν. Διαφορετική βαρύτητα δηλαδή θα πρέπει να έχει ως προς τις αποφάσεις του οργανισμού, η άσκηση του συγκεκριμένου δικαιώματος από μια και μόνη χώρα (η οποία κατά κανόνα είναι μια άσκηση καταχρηστική) και εντελώς διαφορετική όταν συμπαρατάσσονται στο δικαίωμα της αρνησικυρίας σε συγκεκριμένες αποφάσεις, περισσότερες της μιας.

Ένα τρίτο μέτρο, θα μπορούσε να είναι ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας του «μονίμου μέλους» ή ακόμη καλύτερα η υιοθέτηση της έννοιας του «επικουρικού μέλους» με προσωρινά δικαιώματα μονίμου, πράγμα που θα εκφράζεται με την κυκλική και ανά διετία «πρόσληψη» τεσσάρων (4) χωρών μελών από την λίστα των χωρών μελών του ΟΗΕ, οι οποίες κατά την διάρκεια της τετραετούς θητείας τους στο ΣΑ, θα έχουν πλήρη δικαιώματα Μονίμου Μέλους.

Με την υιοθέτηση ορισμένων τέτοιων μέτρων που θα κινούνται στην αντίστοιχη κατεύθυνση, η λειτουργία του Συμβουλίου αναβαθμίζεται, η θεματολογία του επικαιροποιείται επιθετικά και δεν υποβαθμίζεται σε οργανισμό που σύρεται πίσω από τις εξελίξεις και φυσικά το δικαίωμα της αρνησικυρίας, αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο, απαλλαγμένο από φτηνές σκοπιμότητες και φτηνούς τακτικισμούς που απαξιώνουν συνολικά το Σύστημα της Διεθνούς Ασφάλειας, με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει η συγκεκριμένη εξέλιξη.

Δεύτερον: Για την απαραίτητη ενίσχυση της αποτελεσματικότητάς του, είναι φανερό ότι θα πρέπει να υπάρξει μια δραστική επανεξέταση και εν τέλει ένας καθολικός επαναπροσδιορισμός του πλαισίου που θα διέπει τις δεσμεύσεις της Διεθνούς κοινότητας και κάθε χώρας μέλους ξεχωριστά, απέναντι στις αποφάσεις του Συμβουλίου ασφαλείας. Το ΣΑ δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να εκφυλίζεται σε βιομηχανία παραγωγής ψηφισμάτων και αποφάσεων τα οποία επιμένουν να τα επικαλούνται οι ρομαντικοί, ενώ όλοι οι υπόλοιποι τα αγνοούν επιδεικτικά και προκλητικότατα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν χώρες μέλη που να γράφουν στα παλιότερα των υποδημάτων τους τις αποφάσεις ενός οργανισμού που είναι δημιούργημα της συνολικής μας θέλησης και προσδοκίας και να μην ιδρώνει το αυτί κανενός.

Εάν ενδιαφερόμαστε σοβαρά για την ανακοπή της «πορείας προς το επερχόμενο χάος» για το οποίο σπεύδει όψιμα να προειδοποιήσει ο κύριος Γκουτέρες, τότε είναι φανερό ότι το πρώτο ζήτημα το οποίο οφείλει να αντιμετωπίσει η Διεθνής Κοινότητα, είναι να εξασφαλίσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας, την δυνατότητα αλλά και τους μηχανισμούς που θα του επιτρέψουν να επιβάλει τις αποφάσεις του, ούτως ώστε να σταματήσει επιτέλους να φλυαρεί για το πρόβλημα, επιβεβαιώνοντας απλώς την αναποτελεσματικότητά του.

Προφανώς οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για επιβολή λύσεων στο πλαίσιο των αποφάσεων του ΣΑ, προϋποθέτει ότι το ζήτημα του ΠΟΙΝΟΛΟΓΙΟΥ, θα πρέπει να πάψει πλέον να αντιμετωπίζεται ως ταμπού. Αντιθέτως, θα πρέπει να ενσωματωθεί με κατεπείγοντα τρόπο στην Ημερήσια Διάταξη, προκειμένου να ληφθούν συγκεκριμένες αποφάσεις.

Έτσι, στο πλαίσιο ενός επικαιροποιημένου καταστατικού χάρτη, η μη συμμορφούμενη χώρα, θα πρέπει να προβλέπεται ότι θα υφίσταται τις συνέπειες της επιλογής της. Συνέπειες διαβαθμισμένες και κλιμακούμενες, σε συνάρτηση με την συνολική της συμπεριφορά. Συνέπειες διπλωματικές και πολιτικές. Συνέπειες που θα περιορίζουν την δυνατότητά της να έχει πρόσβαση στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και στην καταφυγή σε διεθνή δανεισμό, χρηματοδοτήσεις, επιδοτήσεις κλπ. Συνέπειες που θα σχετίζονται με την δυνατότητά της να υλοποιήσει τα εξοπλιστικά της προγράμματα, με την έκδοση βίζας για τις ταξιδιωτικές ανάγκες των πολιτών της, με την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της κλπ. Συνέπειες που εν τέλει θα επεκτείνονται μέχρι και την προσωρινή ή ακόμη και μόνιμη αποβολή της από μέλος του Οργανισμού.

Προφανώς η επιτυχία του συγκεκριμένου εγχειρήματος, προϋποθέτει δυο πράγματα:

  • Α. Την υποχρεωτικότητα στην εφαρμογή του από τους πάντες. Και φυσικά…
  • Β. Την ύπαρξη αντίστοιχης σοβαρότητας κυρώσεων για τα κράτη μέλη τα οποία δεν θα εφαρμόζουν στην πράξη τα προβλεπόμενα, σε βάρος εκείνων για τους οποίους έχουν υπάρξει καταδικαστικές αποφάσεις.

Τρίτον: Σε ότι αφορά τέλος στην τόνωση της αντιπροσωπευτικότητας της σύνθεσής του, είναι φανερό ότι θα πρέπει να υπάρξουν αλλαγές, που δεν θα καταστήσουν την αντιπροσωπευτικότητα αυτοσκοπό που θα πρέπει να επιτυγχάνεται χωρίς όρους και προϋποθέσεις, αλλά μέσον για την περαιτέρω ενίσχυση του κύρους του και εργαλείο που θα διευκολύνει την εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής.

Παράλληλα, είναι αναγκαίο να αποφευχθούν προχειρότητες και πειραματισμοί κατά την εφαρμογή αυτής της διαδικασίας, που θα παραβλέψουν την ιστορική εμπειρία και θα υποβαθμίσουν την όλη υπόθεση, σε μια συναλλαγή χωρίς αρχές και κανόνες και με αποκλειστική επιδίωξη την διαχείριση ισορροπιών στην κατανομή των ρόλων. Η ιστορική εμπειρία άλλωστε υπήρξε ξεκάθαρη…

  • Α. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο φτάσαμε μεταξύ άλλων ΚΑΙ γιατί η Κοινωνία των Εθνών δεν είχε την δυνατότητα να επιβάλει την εφαρμογή των αποφάσεών της.
  • Β. Οι Συνθήκες τόσο των Βερσαλλιών όσο και αυτή των Σεβρών, έβαλαν στο κάδρο ΚΑΙ την πρωταίτιο Γερμανία αλλά και την εγκληματικά δρώσα Τουρκία και όχι άδικα αφού, η μεν Γερμανία πρωταγωνίστησε στον εφιάλτη ΚΑΙ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με τα εκατομμύρια θύματα, η δε Τουρκία διακρίθηκε και εδώ για την ύπουλη στάση που επέλεξε να κρατήσει, «χτίζοντας» την υποδομή που της επέτρεψε τα μεταγενέστερα χρόνια να συμπεριφέρεται ως ο κατ’ εξοχήν περιφερειακός ταραξίας και μακελάρης στην ευρύτερη περιοχή.
  • Γ. Οι νικήτριες δυνάμεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Σοβιετική Ένωση και Κίνα) μπορεί να ήταν η ενδεδειγμένη λύση προκειμένου να μανατζάρουν τον μεταπολεμικό ΟΗΕ και να τον απαλλάξουν από την κακοδαιμονία της μειωμένης ισχύος που οδήγησε σε ναυάγιο την ΚτΕ, ωστόσο, κατά την διάρκεια της 75χρονης διαδρομής τους, λειτούργησαν πρωτίστως ως επικαρπωτές των ωφελημάτων που προκύπτουν από την ιδιότητα του μονίμου μέλους του ΣΑ, αδιαφορώντας συχνά για τις προβλέψεις του Καταστατικού Χάρτη, αφού πρωταγωνίστησαν σε εγκληματικούς τυχοδιωκτισμούς, ενώ πλειοδότησαν σε παιχνίδια σκοπιμοτήτων με την προκλητική εργαλειοποίηση του δικαιώματος Αρνησικυρίας, κατά τα «καλά και συμφέροντα».

Είναι φανερό ότι αυτή η κατάσταση ΔΕΝ μπορεί να συνεχιστεί. Οι νικήτριες δυνάμεις του Β’ ΠΠ, δεν έχουν πλέον ούτε λόγο ούτε την ικανότητα να ηγούνται κατ’ αποκλειστικότητα ενός οργανισμού, εντεταλμένου να λειτουργεί για την διαφύλαξη της παγκόσμιας Ειρήνης και την ενίσχυση της Διεθνούς Ασφαλείας.

Η φυσιογνωμία του σύγχρονου κόσμου και φυσικά του Διεθνούς Συστήματος, έχει αλλάξει δραματικά. Οι υπόλογες χώρες τόσο των Βερσαλλιών όσο ΚΑΙ των Σεβρών, συνεχίζουν να παραμένουν ακόμη και σήμερα, παράγοντες αποσταθεροποίησης, με την Τουρκία κατά μείζονα λόγο να πρωταγωνιστεί σε επικίνδυνους τυχοδιωκτισμούς και να ενορχηστρώνει τον φονταμενταλιστικό τυχοδιωκτισμό που απειλεί με εξαγωγή αποσταθεροποίησης ολόκληρη την Μ. Ανατολή, την Αφρικανική Ήπειρο αλλά και την Ευρώπη.

Είναι φανερό ότι και οι δύο αυτές χώρες, δεν μπορούν να έχουν απολύτως κανέναν λόγο και ρόλο σε οποιοδήποτε μελλοντικό σύστημα Διεθνούς Ασφάλειας και η Διεθνής κοινότητα στο σύνολό της οφείλει να οδηγήσει στο απόλυτο ναυάγιο τις ονειρώξεις του Ερντογάν ο οποίος διεκδικεί για την Τουρκία και για λογαριασμό ολόκληρου του Ισλαμικού κόσμου, μια θέση μεταξύ των μονίμων μελών του ΣΑ. Το Ισλάμ, ως ένας κατ’ εξοχήν παράγοντας αποσταθεροποίησης και επιθετικού αναθεωρητισμού, δεν μπορεί κατά κανόνα να συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των εγγυητών της παγκόσμιας Ειρήνης και της Διεθνούς Ασφαλείας.

Το μετριοπαθές Ισλάμ, είναι προφανές ότι θα μπορούσε – ΚΑΤ’ ΕΞΑΙΡΕΣΗ – να εκπροσωπηθεί με μια θέση στα μόνιμα μέλη του ΣΑ (με την ιδιότητα του επικουρικού μέλους) από μια μικρή όμως και σοβαρή χώρα που δεν επιδίδεται ιστορικά σε αποσταθεροποιητικούς τυχοδιωκτισμούς και δεν φιλοδοξεί να εργαλειοποιήσει αυτήν την θέση για ευρύτερα γεωπολιτικά παιγνίδια.

Όλα τα παραπάνω, είναι φανερό ότι δεν θα προκύψουν ως παροχή των ισχυρών που λυμαίνονται σήμερα με όρους αποσταθεροποιητικού δρώντα το ΣΑ αλλά θα είναι αποτέλεσμα ενός ισχυρού, μακροχρόνιου διεκδικητικού κινήματος στο οποίο θα πρέπει να πρωταγωνιστήσουν μικρότεροι περιφερειακοί δρώντες και φυσικά πεδίον δόξης λαμπρόν για την ανάληψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών σε αυτήν την κατεύθυνση, υπάρχει ΚΑΙ για την δική μας την χώρα, η οποία οφείλει να δραπετεύσει από την μίζερη λογική της ψωροκώσταινας και του φτωχού συγγενή ο οποίος τρέχει μόνιμα πίσω από τις εξελίξεις… Αλλά φυσικά αυτά δεν γίνονται με Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη στο τιμόνι, ούτε βεβαίως με μια κοινωνία που συμβιβάζεται με την ατζέντα που ιεραρχούν αυτοί οι πολιτικοί…

Μαθήματα από την δοκιμαστική εβδομάδα της Ουγγαρίας με τις Βρυξέλλες

0

Alexander Brotman

5 Φεβρουαρίου 2024

Το 2024 φαίνεται να είναι ένα ακόμη έτος ανταγωνιστικών σχέσεων μεταξύ της ΕΕ, των κρατών μελών της και της Ουγγαρίας. Την περασμένη εβδομάδα, οι Βρυξέλλες απείλησαν να λάβουν έκτακτα μέτρα για να βλάψουν την οικονομία της Ουγγαρίας, εάν επέλεγε να ασκήσει βέτο στο πακέτο βοήθειας των 50 δισεκατομμυρίων ευρώ του μπλοκ για την Ουκρανία. Η Βουδαπέστη τελικά λύγισε, και προς το παρόν οι Βρυξέλλες είναι ακόμη πιο μπροστά από την Ουάσιγκτον όσον αφορά την αλληλεγγύη και την υλική υποστήριξή της προς την Ουκρανία, καθώς η πλήρους κλίμακας εισβολή της Ρωσίας πλησιάζει στα δύο χρόνια.

Η περασμένη εβδομάδα αποκάλυψε επίσης τη δύναμη τόσο των ευρωκεντρικών όσο και των ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων να συνεργάζονται για την προώθηση των προτεραιοτήτων του μπλοκ, με τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν και τον Ιταλό Πρωθυπουργό Μελόνι να διαδραματίζουν, σύμφωνα με πληροφορίες, καθοριστικό ρόλο στην παρακίνηση του Ορμπάν στην τελική του θέση.

Στη διάθεση των Βρυξελλών καθ’ όλη τη διάρκεια των τεταμένων διαπραγματεύσεων ήταν η λεγόμενη πυρηνική επιλογή του άρθρου 7, η οποία θα είχε αναστείλει τα δικαιώματα ψήφου της Ουγγαρίας λόγω «προφανούς κινδύνου σοβαρής παραβίασης» των αρχών της ΕΕ. Αν και ικανοποιούσε την ΕΕ, αυτή η ανταγωνιστική μέθοδος κινδύνευε να τροφοδοτήσει τον Όρμπαν και να ενισχύσει περαιτέρω την εσωτερική του θέση.

Σε παρόμοιο πνεύμα με τον ρόλο που παίζει ο Τούρκος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο ΝΑΤΟ, ο Όρμπαν απολαμβάνει να παίζει τον ρόλο του βασιλιά στις υποθέσεις της ΕΕ, αξιοποιώντας τη θέση του για να αποσπάσει τις μέγιστες παραχωρήσεις από τις Βρυξέλλες.

Η συναίνεση είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, και ενώ η συνοχή μπορεί να μην είναι πάντα δυνατή για 27 διαφορετικά κράτη μέλη, ο εξοστρακισμός μπορεί να λειτουργήσει για να βλάψει ακούσια την εικόνα της ΕΕ στο μυαλό των Ούγγρων που αγωνίζονται ενάντια στον ανελευθερισμό του Όρμπαν.

Υπάρχουν λίγες εύκολες απαντήσεις για τις Βρυξέλλες στις σχέσεις τους με την Ουγγαρία, και είναι πιθανό να υπάρξουν περαιτέρω σημεία πίεσης στον ορίζοντα. Η απάντηση της ΕΕ θα βοηθήσει επίσης στη διαμόρφωση του διαλόγου γύρω από τη μελλοντική διεύρυνση που πιθανότατα θα συμβεί με την Ουκρανία, τη Μολδαβία και τα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων. Επιπλέον, ο Όρμπαν μπορεί να έχει καταγράψει στο εσωτερικό με επιτυχία την πολιτική του με το ανελεύθερο, εθνικιστικό μήνυμά του, αλλά αυτό δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε επιθυμία για την Ουγγαρία να αποχωρήσει από την ΕΕ, εάν τεθεί το ερώτημα στους ψηφοφόρους. Η ΕΕ πρέπει να καταστήσει σαφές ότι το θέμα της δεν είναι η Ουγγαρία και η θέση της στην ένωση, αλλά ο Όρμπαν και η ικανότητά του να καταπνίγει μόνος του την πρόοδο του μπλοκ σε μια περίοδο μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας.

Ο χαρακτήρας του Orban δεν είναι επίσης μοναδικός και στοιχεία της προσωπικότητάς του βρίσκονται σε ηγέτες και κόμματα στη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Σλοβακία, την Ιταλία και τη Σουηδία.

Ένας φιλοευρωπαίος ηγέτης όπως ο πρώην πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε που προεδρεύει σε ένα κεντροδεξιό κόμμα για πάνω από μια δεκαετία είναι πιθανό να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας της ευρωπαϊκής πολιτικής. Δεδομένου ότι η κεντροαριστερά και η κεντροδεξιά έχουν καταργηθεί σε διάφορους βαθμούς στα κράτη μέλη της ΕΕ, η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα θα είναι το κλειδί για τον τρόπο με τον οποίο οι Βρυξέλλες συνεργάζονται με τους ηγέτες σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η Ευρώπη είναι πιθανό να παραμείνει πολιτικά κατακερματισμένη και επιρρεπής στον περιφερειακισμό, ανεξάρτητα από το πόσο υπερεθνική γίνεται η ΕΕ.

Η σύγκρουση στην Ουκρανία έδειξε και τις δύο πλευρές αυτού, με συναίνεση στην προσπάθεια ένταξης της Ουκρανίας, αλλά αναπτύσσονται διαμαρτυρίες στην Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία υπέρ των αγροτών και των οικονομικών συμφερόντων τους έναντι αυτών της Ουκρανίας.

Η μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ, η Γερμανία, δεν είναι άτρωτη ούτε από αυτό το συναίσθημα, με τις διαμαρτυρίες των αγροτών να φέρνουν σε αδιέξοδο το Βερολίνο και η άνοδος του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία ενόψει των επικείμενων εκλογών αυξάνει για άλλη μια φορά το φάσμα του οικονομικού εθνικισμού.

Προχωρώντας, ο Όρμπαν είναι πιθανό να επιμείνει στις ανησυχίες του για τη μεταχείριση της Ουκρανίας προς την ουγγαρόφωνη μειονότητά της και να παραμείνει σε θερμές σχέσεις με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν τόσο για ενεργειακές όσο και για ιδεολογικές ανάγκες.

Η απειλή της ΕΕ να βλάψει την οικονομία της Ουγγαρίας εάν δεν συμφωνήσει με το πακέτο βοήθειας προς την Ουκρανία μπορεί να έχει αποδειχθεί επιτυχής προς το παρόν, αλλά η «κόπωση του Ορμπαν», όπως έχει διακηρύξει ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ, είναι ένα πολύ πραγματικό πρόβλημα για τις Βρυξέλλες.

Η ΕΕ έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ανθεκτική στην αντιμετώπιση πολλαπλών κρίσεων τις τελευταίες δεκαετίες, από τη χρηματοπιστωτική κρίση έως τη μεταναστευτική κρίση και τώρα τον μεγαλύτερο χερσαίο πόλεμο στην Ευρώπη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η γραφειοκρατία της ΕΕ είναι τόσο το μεγαλύτερο δώρο όσο και το μεγαλύτερο βάρος της, παρέχοντας τα τεχνοκρατικά μέτρα στα κράτη για να προχωρήσουν στον δρόμο της δημοκρατικής ανάπτυξής τους και στη συνέχεια το βάρος της ομοιομορφίας και του περιορισμού της κυριαρχίας που έρχεται μόλις ολοκληρωθεί η ένταξη.

Μέχρι στιγμής, ο Όρμπαν και η ΕΕ εξακολουθούν να μοιράζονται την άποψη ότι είναι καλύτερο για την Ουγγαρία να βρίσκεται μέσα στη σκηνή και να τσατίζεται, παρά να τσατίζεται έξω όπως είπε περίφημα ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον. Η πολιτική του Όρμπαν πιθανότατα θα συνεχίσει να βασίζεται στο παράπονο και στην αποκατάσταση της εθνικής υπερηφάνειας, βασιζόμενη στο αίσθημα δυσπιστίας που πρωτοεμφανίστηκε μετά τον διαμελισμό της Ουγγαρίας στη Συνθήκη του Τριανόν του 1920. Η Ουγγαρία μπορεί ακόμα να παίξει το ρόλο του σπόιλερ και του θύματος, αλλά η ΕΕ δεν πρέπει να παίξει το ρόλο του επιθετικού επόπτη, επιλέγοντας την Ουγγαρία για τους δικούς της σκοπούς. Για να αναπτυχθούν πιο αρμονικές σχέσεις, οι Βρυξέλλες θα πρέπει να θεωρούν τη Βουδαπέστη ως καθαρό συνεισφέροντα σε ένα μπλοκ στο οποίο οι αρχές και ο χαρακτήρας του Όρμπαν δεν είναι καθόλου μοναδικές, αλλά μάλλον αντιπροσωπευτικές ενός αιώνιου υπόγειου ρεύματος του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο ανήκουν μόνο στους συγγραφείς και δεν αντικατοπτρίζουν απαραιτήτως αυτές του Geopoliticalmonitor.com.

www.geopoliticalmonitor.com

Υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλους: Μελέτες και «μελέτες»

1

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
12 Φεβρουαρίου 2024

Έχουν ασφαλώς τη σημασία τους, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθούν ο κύριος τρόπος απάντησης σε πολύπλοκα ανθρωπιστικά, ηθικά, κοινωνικά και φιλοσοφικά ερωτήματα.

«Η απουσία συμπληρωματικότητας σε αυτές τις ενώσεις (του ιδίου φύλου) δημιουργεί εμπόδια στην κανονική ανάπτυξη των παιδιών που θα τεθούν υπό την φροντίδα αυτών των ενώσεων. Θα τους στερήσει την εμπειρία είτε της πατρότητας είτε της μητρότητας. Το να επιτραπεί σε παιδιά να υιοθετηθούν από πρόσωπα που ζουν σε τέτοιες ενώσεις θα σήμαινε πρακτικά βιαιοπραγία κατά των παιδιών, με την έννοια ότι θα χρησιμοποιηθεί μια σχέση εξάρτησης για να τα θέσει σε ένα περιβάλλον που δεν οδηγεί στην πλήρη ανθρώπινη ανάπτυξη».
Καρδινάλιος Joseph Ratzinger

Ένα από τα επιχειρήματα των νεοφιλελεύθερων και ατλαντιστών, που είναι ως επί το πλείστον οι οπαδοί της υιοθεσίας (ή και παραγγελίας) παιδιών από ομοφυλόφιλους και οι εισηγητές του παρόντος νομοσχεδίου στην Ελλάδα, είναι οι πολλές μελέτες που, όπως υποστηρίζουν, αποδεικνύουν ότι δεν έχει αρνητικές συνέπειες για τα παιδιά η υιοθεσία τους από ομοφυλόφιλους και δεν οδηγεί σε αύξηση των ομοφυλόφιλων μεταξύ τους. Ας το συζητήσουμε κι αυτό, παρόλο που καταντάει κάπως γελοίο να κουβεντιάζουμε για το καλό των παιδιών με μια κυβέρνηση που κοντεύει να κλείσει το Νοσοκομείο Παίδων της χώρας!

Μόλις ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης την πρόθεση κατάθεσης του νομοσχεδίου έπιασε δουλειά η παγκοσμίως γνωστή για την εξαιρετικά αληθή ενημέρωση ΕΡΤ για να μας πείσει ότι οι «μελέτες» αποδεικνύουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν από ομοφυλόφιλα ζεύγη είναι μια χαρά, δεν γίνονται περισσότερο ομοφυλόφιλοι από τα άλλα παιδιά και τα ενοχλεί ελάχιστα το άγριο μπούλινγκ που θα φάνε, κατά πάσα πιθανότητα στο σχολείο τους. Η ΕΡΤ επικαλείται σχετικά εντελώς αναξιόπιστες «μελέτες» με ελάχιστο δείγμα και είναι πολύ θλιβερό να βλέπει κανείς δημοσιογράφους και επιστήμονες να δέχονται να επιστρατεύεται το όνομά τους με τέτοιο τρόπο σε ζητήματα που μπορεί να έχουν εξαιρετικά σπουδαίες επιπτώσεις στην ψυχική υγεία παιδιών, που θα τις κουβαλάνε σε όλη τους τη ζωή.

Στη συνέχεια έπιασαν δουλειά με ιεραποστολικό ζήλο και οι δύο, τρεις εφημερίδες της υποτιθέμενης «αριστεράς». Εδώ η δημοσιογραφική έρευνα γνώρισε θριάμβους. Πήγαν οι ρεπόρτερ βρήκαν μία, δύο ή τρεις οικογένειες ομοφύλων, τους ρώτησαν πως πάνε τα παιδιά, τους απάντησαν περίφημα, κατέγραψαν τον ενθουσιασμό τους, τους έβγαλαν φωτογραφία και δημοσίευσαν τα ρεπορτάζ στα σαλόνια των εντύπων τους. Όπερ έδη δείξαι!

Αυτό είναι δημοσιογραφία, αυτό είναι επιστήμη. Και να σκεφτεί κανείς ότι αριστεροί ήταν στο παρελθόν οι λαμπρότεροι διανοούμενοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι της Ελλάδας σε καιρούς τρομερά δύσκολους. Πώς φτάσαμε στη σημερινή κατάντια;

Η αξία των μελετών

Οι μελέτες έχουν ασφαλώς τη σημασία τους, πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν, εφόσον τηρούνται οι μεθοδολογικές αρχές διεξαγωγής τους, αλλά δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θεωρηθούν ο κύριος τρόπος απάντησης σε πολύπλοκα ανθρωπιστικά, ηθικά, κοινωνικά και φιλοσοφικά ερωτήματα, που θέτουν μάλιστα μείζονα ζητήματα για τις πιο ουσιώδεις και βαθιές πτυχές του ανθρώπινου όντος, που είναι και πολύ δύσκολο να «μετρηθούν». Όσο χρήσιμη κι αν είναι η στατιστική, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αληθινή γνώση, μόνο επιβοηθητικό ρόλο μπορεί να έχει, ελέγχοντας διάφορες υποθέσεις μας. Και όπως υπογράμμισα σε προηγούμενο άρθρο μου για το θέμα, σε περίπτωση αμφιβολίας, είναι προτιμότερο να μην κάνει κανείς πράγματα που μπορεί να βλάψουν (ωφελέειν και μη βλάπτειν) και εδώ προτεραιότητα έχουν τα δικαιώματα των παιδιών, όχι το δικαίωμα των (πλουσίων) ομοφυλόφιλων να κάνουν το κέφι τους  -σε αυτό συνίσταται το δήθεν ενδιαφέρον για την «ισότητα» των εισηγητών του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια. Δεν υπάρχει καμία «ανισότητα» προς επιδιόρθωση μεταξύ ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων. Οι πρώτοι μπορούν να κάνουν παιδιά, οι δεύτεροι όχι, αυτό όμως δεν προκύπτει από κάπου είδους ανισότητα αλλά λόγω φυσικής ανομοιότητας. Δυστυχώς η Φύση δεν γνώριζε την επιθυμία του Μητσοτάκη, του Κασσελάκη, του Τάιλερ και των ΗΠΑ, ώστε να μας εφοδιάσει με ένα διπλό σετ αναπαραγωγικών οργάνων.

Σε σχέση τώρα με τις μελέτες, η σχετικότητα της σημασίας τους είναι πολύ μεγαλύτερη αν μιλάμε για μελέτες στις ανθρωπιστικές επιστήμες που τελούν υπό καταθλιπτικές πολιτικές επιρροές και είναι εντελώς σχετικής επιστημονικής αξιοπιστίας. Αυτό συμβαίνει κατ’ εξοχήν στα οικονομικά και, ακόμα περισσότερο, στην ψυχιατρική. Το ξέρουμε και από την ταχύτητα με την οποία αλλάζουν τις ιδέες τους οι ίδιοι οι επιστήμονες. Σχεδόν όλοι οι Καθηγητές Οικονομικών Πανεπιστημίου στην Ελλάδα του 1980 ήταν κεϋνσιανοί οπαδοί της κρατικής παρέμβασης. Οι ίδιοι είχαν γίνει Νεοφιλελεύθεροι είκοσι χρόνια αργότερα. Με τον ίδιο τρόπο – και μάλιστα την ίδια περίοδο – μεταβλήθηκαν και οι απόψεις των δυτικών ψυχιάτρων για την ομοφυλοφιλία, που εθεωρείτο στο παρελθόν ψυχική διαταραχή έπαυσε όμως να θεωρείται μετά τη δεκαετία του 1980. Είναι φανερό ότι οι μεταβολές στις επικρατούσες ιδέες και στα οικονομικά και στην ψυχιατρική δεν έχουν να κάνουν με κάποιες νέες ανακαλύψεις της επιστήμης, αλλά με την αλλαγή στις πολιτικές συνθήκες.

Το πράγμα έχει επιδεινωθεί λόγω της σοβαρής κρίσης της ίδιας της επιστήμης στις μέρες μας και τη στροφή μέρους των ίδιων των επιστημόνων σε έναν αντιεπιστημονικό, μεταμοντέρνο σκοταδισμό και την άρνηση της πραγματικότητας. Για παράδειγμα, η Αμερικανίδα «φεμινίστρια βιολόγος» και σεξολόγος Anne Fausto-Sterling γράφει στο βιβλίο της «Sexing the Body»: «Το να ονομάσεις κάποιον άντρα ή γυναίκα είναι μια κοινωνική απόφαση. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε επιστημονική γνώση για να πάρουμε την απόφαση, αλλά είναι μόνο οι πεποιθήσεις μας για το φύλο -όχι η επιστήμη- που μπορεί να καθορίσει το φύλο μας». Με τέτοια μυαλά καταλαβαίνει κανείς πού πάει ο (δυτικός τουλάχιστο) κόσμος και γιατί κινδυνεύουμε να ζούμε σε λίγο σε ένα απέραντο Δρομοκαΐτειο.

Σύμφωνα με μια μελέτη το 91.5% των μελετών ψυχιατρικής και ψυχολογίας σήμερα επιβεβαιώνουν τα αποτελέσματα που επιδιώκουν να επιβεβαιώσουν οι ερευνητές συγγραφείς τους. Το αντίστοιχο ποσοστό είναι πέντε φορές μικρότερο σε επιστημονικούς τομείς όπως η αστρονομία ή οι γεωεπιστήμες και αυτό συμβαίνει γιατί είναι πολύ λιγότερα τα εμπόδια στη μεροληψία των ψυχιατρικών από ό,τι των μελετών για τις φυσικές επιστήμες. Δυστυχώς, υπάρχει μια σοβαρότατη «κρίση επανάληψης» (replication crisis) των μελετών, είναι όλο και πιο δύσκολο δηλαδή να επαναληφθούν και να επιβεβαιωθούν ανεξάρτητα, κρίση που θέτει πια σε κίνδυνο το ίδιο το μέλλον της επιστήμης, δηλαδή της μεγαλύτερης κατάκτησης του ανθρώπου μετά την ομιλία.

Στατιστική και Λογική

Είναι γεγονός ότι έχουν δημοσιευτεί δεκάδες μελέτες διεθνώς που υποστηρίζουν ότι τα παιδιά των ομοφυλόφιλων είναι μια χαρά, ίσως και λίγο καλύτερα από τα άλλα και δεν γίνονται πιο ομοφυλόφιλα. Προτού δούμε τα προβλήματα με αυτές τις μελέτες, αξίζει να θέσουμε ορισμένα βασικά ερωτήματα χρησιμοποιώντας και λίγη από τη φαιά ουσία που μας έχει δώσει ο Θεούλης ή η φυσική επιλογή του Δαρβίνου.

Όλες οι μελέτες που συγκρίνουν παιδιά δείχνουν ότι ακόμα και μικρές διαφορές σε κάθε παράγοντα, περιβάλλον, ευημερία, που ζουν, πως μεγαλώνουν κλπ. έχουν τεράστια συνέπεια στην εξέλιξή τους.

Είναι άραγε δυνατόν να πάμε και να αλλάξουμε το ίδιο το θεμέλιο, εδώ και χιλιάδες χρόνια, όχι μόνο του ανθρώπινου είδους, αλλά ενός μεγάλου μέρους του όλου ζωϊκού βασιλείου που στηρίχτηκε στην αμφιγονική αναπαραγωγή και ένα τέτοιο πείραμα να μην έχει σοβαρότατες συνέπειες; Θα μπούμε σε τέτοιο βάθος, στα ίδια τα θεμέλια του ανθρώπινου ψυχισμού και της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και δεν θα προκαλέσουμε κανένα άξιο λόγου αποτέλεσμα; Τι είδους επιστήμονες μπορούν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο;

Μελέτες σκοπιμότητας και παραπλανητικές

Οι προπαγανδιστές του λόμπι των ΛΟΑΤΚΙ+ εμφανίζουν τις μελέτες που υποστηρίζουν ότι τα παιδιά των ομόφυλων δεν έχουν κανένα πρόβλημα, είναι ίσως και λίγο καλύτερα από τα άλλα, αποκρύπτουν όμως μελέτες που υποστηρίζουν τα ακριβώς αντίθετα, όπως και τις σοβαρές αμφισβητήσεις της αξιοπιστίας των πρώτων.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε π.χ. μια μελέτη με μεγάλο δείγμα και επί μακρό χρόνο για παιδιά που ανατρέφονται από λεσβίες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος ‘Ατζελες (UCLO) που συμπεραίνει ότι «τα παιδιά λεσβιών γονέων είναι λιγότερο πιθανό να γίνουν ετεροφυλόφιλοι ως ενήλικες και πολύ πιο πιθανό να αναφέρουν έλξη από το ίδιο φύλο».

Στο υπόμνημα που κατέθεσε στη Βουλή η ψυχίατρος Προκοπάκη εξετάζει αναλυτικά τα σφάλματα όλων αυτών των μελετών που δήθεν αποδεικνύουν ότι τα παιδιά των ομοφυλόφιλων δεν εμφανίζουν κανένα πρόβλημα.

Ο καθηγητής Douglas W. Allen εξέτασε 60 μελέτες που καταλήγουν στο ότι δεν υπάρχει αρνητική επίπτωση στα παιδιά από ομοφυλόφιλους γονείς και συμπέρανε ότι δεν είναι πολύ αξιόπιστες και, στην καλύτερη περίπτωση, μπορούν απλώς να χρησιμεύσουν για τον σχεδιασμό νέων ερευνών.  «Από τις 60 μελέτες, μόνο 5 χρησιμοποίησαν τυχαία δείγματα. Τρεις από αυτές τις μελέτες χρησιμοποίησαν το ίδιο σύνολο δεδομένων: 44 λεσβιακά ζευγάρια. Μία είχε μέγεθος δείγματος… 18 λεσβιακών ζευγαριών. Από τις 60 μελέτες, οι 55 περιείχαν μεροληπτικά δείγματα. ΚΑΜΙΑ μελέτη για τα παιδικά αποτελέσματα δεν είχε μέγεθος δείγματος μεγαλύτερο από 500 άτομα. Μόνο 8 μελέτες είχαν περισσότερες από 100 παρατηρήσεις. Το μέσο μέγεθος δείγματος ήταν μόλις 74. Με αυτοβιογραφικές-αυτοαναφορικές πολλές φορές περιγραφές, λεσβιών μητέρων που γνώριζαν την πολιτική ατζέντα πίσω από τη μελέτη. Μόνο πέντε για παράδειγμα χρησιμοποίησαν τυχαία δείγματα και μόνο μία στηρίχτηκε σε πάνω από 800 οικογένειες, που θεωρείται το απολύτως ελάχιστο για μια έρευνα επί τόσο πολύπλοκων επιρροών». Οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες, υποστηρίζει ο καθηγητής Allen, έγιναν για σκοπούς κοινωνικής δικαιοσύνης, όπως τους αντιλαμβάνονταν οι συντάκτες τους, για παράδειγμα για να στηριχθεί μια λεσβία που ήθελε να μην της αφαιρεθεί από το δικαστήριο η επιμέλεια του παιδιού που μεγάλωνε μαζί της. Οι συντάκτριες, υποστηρίζει, ήταν στην πλειοψηφία τους γυναίκες, συχνά λεσβίες και έντονα φεμινίστριες και υποστηρικτικές των δικαιωμάτων των γκέι, ενώ η επιστημονική έρευνα σε θέματα που έχουν τόσο έντονο πολιτικό διακύβευμα θα πρέπει, πιστεύει, να διεξάγεται από ένα ευρύτερο και πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα επιστημόνων. Στα ίδια συμπεράσματα είχε καταλήξει και παλαιότερη μελέτη του 2001 (Nock, S. L. (2001). Sworn affidavit of Stephen Lowell Nock. Ontario Superior Court of Justice. Between Hedy Halpern et al.. and the Attorney General of Canada et al..: Court File No. 684/00.)

Πολλοί ισχυρίζονται ότι το μπούλινγκ στο σχολείο δεν επηρεάζει αποφασιστικά τα παιδιά. Πρόκειται περί προφανούς ανοησίας, όπως ξέρουμε όλοι από την εμπειρία μας, ανεξαρτήτως τυχόν πτυχίου που έχουμε. Μάλιστα το μπούλινγκ σε παιδιά μπορεί να τα τραυματίσει βαθειά και ισοβίως. Ακόμα και στους ενήλικες μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις. Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου της Γιούτα στις ΗΠΑ ο κοινωνικός στιγματισμός συμβάλλει στο υψηλό ποσοστό ψυχιατρικών διαταραχών στους ομοφυλόφιλους και κατ’ εξοχήν στους trans, που φτάνει το 400% εν σχέσει με τους ετεροφυλόφιλους. Μια άλλη μελέτη συμπεραίνει ότι «υπάρχουν σημαντικοί παράγοντες κινδύνου συχνά συνδεόμενοι με την εμπειρία σεξουαλικής μειοψηφίας και σχετικής οικογενειακής λειτουργίας, όπως στίγμα, φτωχή κοινωνική υποστήριξη και στυλ γονεϊκότητας».

Για όποιον θέλει να ενημερωθεί και για την αντίθετη της «πολιτικά ορθής» άποψης, μπορεί επίσης να συμβουλευθεί τα παρακάτω ενδεικτικά εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Όρεξη έχετε να διαβάζετε.

Κυνήγι μαγισσών

Πάντως πρέπει να πούμε ότι ιδίως στην Αμερική επικρατεί μια ατμόσφαιρα κυνηγιού μαγισσών κατά επιστημόνων που επιμένουν στις απόψεις τους και δεν υποκύπτουν στην παραφροσύνη του trans λόμπι. Διαβάστε εδώ πως περίπου «έκαψαν ζωντανή» μια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου που είχε το «θράσος» να υποστηρίζει ότι τα φύλα είναι αντικειμενικώς προσδιορισμένα και όχι «κοινωνική κατασκευή», να υποστηρίζει δηλαδή την επιστήμη και τον ορθολογισμό εναντίον ενός «πολιτικά ορθού» μεταμοντέρνου σκοταδισμού. Πολύ ενδιαφέρουσα και διδακτική και η ιστορία του Peter Boghossian.  Πολύ ενδιαφέρουσα και η κριτική στις πολιτικές των ταυτοτήτων και την άρνηση της αντικειμενικής πραγματικότητας από τη μεταμοντέρνα δήθεν αριστερά εδώ, εδώ , εδώ ή εδώ.

«Κυνήγι Μαγισσών» υφίστανται και στην Ελλάδα όσοι τυχόν αμφισβητούν τις νέες ανακαλύψεις των Trans ιδεολόγων, που έχουν αντικαταστήσει τον Καπιταλισμό με τον Άνδρα ως πηγή όλων των κακών και έχουν κάνει ένα κολοσσιαίο δώρο στην άκρα δεξιά μετατρέποντας μεγάλα τμήματα της Αριστεράς από οργανώσεις του σφυροδρέπανου και των εργαζομένων σε οργανώσεις των ΛΟΑΤΚΙ και του Ουράνιου Τόξου.

Δεν υπάρχει άρθρο στην Αυγή, την Εφημερίδα των Συντακτών ή το Ντοκουμέντο για το θέμα των ομόφυλων που να μη ξεκινάει χαρακτηρίζοντας ομοφοβικό και σκοταδιστή οποιονδήποτε μπορεί τυχόν να έχει διαφορετική άποψη.

Ένας πρώην διευθυντής στο Αγλαΐα Κυριακού, που δεν είναι καν εναντίον της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλους, έγραψε ένα άρθρο στο αριστερό σάιτ Κατιούσα υπέρ των εννοιών της πατρότητας και μητρότητας. Διαβάστε τι οχετό από βρισιές και ανοησίες (κανένα επιχείρημα βεβαίως) δέχτηκε στο Facebook και ο ίδιος και το σάιτ που φιλοξένησε τις απόψεις του.

Όσο για τον Κασσελάκη που απειλεί με διαγραφή όποιον βουλευτή του δεν ψηφίσει το νομοσχέδιο Μητσοτάκη, τι να πρωτοθαυμάσουμε: το γελοίο ή το αυταρχικό του πράγματος;

Βεβαίως, το κόστος για όλα αυτά θα πληρώσουν όσοι ψήφισαν πέρυσι τον ΣΥΡΙΖΑ για να αποκτήσουν ένα ανάχωμα στην καταστροφική δεξιά του Μητσοτάκη και κατέληξαν εν τέλει με έναν Μητσοτάκη Νο2! Όπως και η ελληνική κοινωνία που γίνεται πάλι αντικείμενο νέων, καταστροφικών πειραματισμών. Η τεκνοθεσία είναι άλλωστε μόνο η αρχή. Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό, καινούριο κόσμο.

Πηγή: konstantakopoulos.gr

Lessons From Hungary’s Trying Week with Brussels

0

2024 is looking to be another year of antagonistic relations between the EU, its member states, and Hungary. This past week, Brussels threatened to take extraordinary steps to harm Hungary’s economy if it chose to veto the bloc’s 50 billion EUR aid package for Ukraine. Budapest ultimately bended, and for the time being Brussels is even ahead of Washington in terms of its solidarity and material support for Ukraine as Russia’s full-scale invasion nears the two-year mark. The past week also revealed the power of both Euro-centric and Eurosceptic forces in working together to advance the priorities of the bloc, with French President Macron and Italian Prime Minister Meloni reportedly playing a pivotal role in swaying Orban to his final position.

At Brussels’ disposal throughout the tense negotiations was the so-called nuclear option of Article 7, which would have suspended Hungary’s voting rights due to a ‘clear risk of a serious breach’ of the EU’s principles. While satisfying to the EU, this antagonistic method risked feeding right into Orban’s hands and further strengthening his domestic position. In a similar vein as the role Turkey’s Recep Tayyip Erdogan plays in NATO, Orban relishes playing the role of kingmaker in EU affairs, leveraging his position to extract maximum concessions from Brussels. Consensus is one of the hallmarks of the European project, and while cohesion may not always be possible for 27 different member states, ostracization can work to inadvertently harm the image of the EU in the minds of Hungarians fighting against Orban’s illiberalism.

There are few easy answers for Brussels in its dealings with Hungary, and there are likely to be further pressure points on the horizon. The EU’s response will also help shape the dialogue around future enlargement that will likely occur to Ukraine, Moldova, and states in the Western Balkans. Furthermore, Orban may have successfully captured Hungarian politics with his illiberal, nationalist message, but that does not necessarily translate into a desire for Hungary to leave the EU should it be put to the voters. The EU should make clear that its issue is not with Hungary and its place in the union, but with Orban and his ability to singlehandedly stifle the progression of the bloc at a time of great geostrategic importance.

The character of Orban is also not unique, and elements of his persona are found in leaders and parties in France, the Netherlands, Slovakia, Italy, and Sweden. A pro-European leader like former Dutch Prime Minister Mark Rutte presiding over a center-right party for over a decade is likely to be the exception and not the norm of European politics. Given the center-left and the center-right have been hollowed out to varying degrees across EU member states, flexibility and adaptability will be key to how Brussels engages with leaders across the political spectrum. Europe is likely to remain politically fragmented and prone to regionalism regardless of how supranational the EU becomes. The conflict in Ukraine has shown both sides of this, with consensus emerging on Ukraine’s accession bid, but protests developing in Poland, Hungary, and Slovakia in favor of their farmers and economic interests over those of Ukraine’s. The EU’s largest economy, Germany, is not immune from this sentiment either, with farmers protests bringing gridlock to Berlin, and the rise of the Alternative for Deutschland party ahead of upcoming elections raising the specter of economic nationalism once again.

Moving forward, Orban is likely to retain his concerns over Ukraine’s treatment of its Hungarian-speaking minority and stay on warm terms with Russian President Vladimir Putin for both energy and ideological needs. The EU’s threat to harm Hungary’s economy if it failed to agree to the Ukraine aid package may have proved successful for now, but ‘Orban fatigue’, as Polish Prime Minister Donald Tusk has proclaimed, is a very real problem for Brussels. The EU has proven remarkably resilient in dealing with multiple crises over the past decades from the financial crisis to the migrant crisis and now the largest land war in Europe since World War II. The EU’s bureaucracy is both its greatest gift and its greatest burden, providing the technocratic measures for states to advance on their path of democratic development, and then the weight of uniformity and the restriction of sovereignty that comes once accession is complete.

Thus far, Orban and the EU continue to share the view that it is better for Hungary to be inside the tent pissing out than outside pissing in, as President Lyndon Johnson famously opined. Orban’s politics will likely continue to be based on grievance and the restoration of national pride, building on the sense of distrust that first emerged after Hungary’s dismemberment in the 1920 Treaty of Trianon. Hungary can still play the roles of spoiler and victim, but the EU must not play the role of aggressive overseer, co-opting Hungary for its own ends. For more harmonious relations to develop, Brussels should view Budapest as a net contributor to a bloc in which Orban’s principles and character are far from unique but rather representative of a perennial undercurrent of the European project.

The views expressed in this article belong to the authors alone and do not necessarily reflect those of Geopoliticalmonitor.com.

www.geopoliticalmonitor.com

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: Ο,ΤΙ ΛΑΜΠΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ

1
της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη
Είναι, όντως, δύσκολη η επιχειρηματολογία εναντίον της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα, όταν σε ολόκληρη την υφήλιο αυτά έχουν γίνει δεκτά και σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούν, με λιγότερα ή περισσότερα προβλήματα, εδώ και χρόνια.
Θα προσπαθήσω, ωστόσο, να υποστηρίξω ότι η λήψη σχετικής, με την ίδρυσή τους, απόφασης στην Ελλάδα θα όφειλε να είχε προβληματίσει περισσότερο και σοβαρότερα τους αρμόδιους με τη γνώση ότι «ότι λάμπει δεν είναι χρυσός».
Οι σοβαρές μου αντιρρήσεις, σχετικά με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αναφέρονται, καταρχήν στην άκρως προβληματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η οικονομία μας, χωρίς διακοπή, από το 2010 και μέχρι σήμερα, υπενθυμίζοντας ότι επί 13 χρόνια το ΑΕΠ δεν άγγιξε ακόμη το αντίστοιχο της παραμονής των μνημονίων. Συνεπώς, υπάρχουν πολύ πιο επιτακτικές προτεραιότητες, στην πατρίδα μας, από νεοπλουτίστικες επιλογές περί ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Και για να μείνουμε στο χώρο των ελληνικών πανεπιστημίων. Έχουν αναρωτηθεί, και έχουν ερευνήσει, έστω και στοιχειωδώς, οι αρμόδιοι, την όντως προβληματική, για να μην προσθέσω και οικτρή κατάσταση, στην οποίαν έχουν περιέλθει τα ΑΕΙ της χώρας, μετά την εισβολή των εγκληματικού περιεχομένου μνημονίων; Και αν ναι, εύλογα τίθεται το ερώτημα του αν οι αρμόδιοι φρόντισαν να διαπιστώσουν τη θλιβερότητα που τυλίγει το σύνολο των δραστηριοτήτων και των συνεπειών της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης. Και αν ναι, θα πρέπει να απαντηθεί με ποια επιχειρήματα, και ποιες ελπίδες δικαιολογείται η ειλημμένη απόφαση πρόσκλησης ξένων ιδιωτικών πανεπιστημίων; Δεν είναι ηλίου φαεινότερο, ότι με τις παρούσες συνθήκες, τα δημόσια πανεπιστήμια, στην Ελλάδα, θα μετατραπούν, από την επομένη της λειτουργίας των ιδιωτικών, σε φτωχούς, σε ρακένδυτους συγγενείς των εισαγομένων;. Είναι αλήθεια ότι άκουσα, σήμερα, από επίσημα χείλη τη δήλωση ότι……… « η Πολιτεία θα βελτιώσει ΤΩΡΑ και τα δημόσια πανεπιστήμια, θα κάνει επενδύσεις σε αυτά». Αλλά μάλλον δεν άκουσα καλά! Στη Σορβόννη, πριν από κάποια χρόνια, υπήρχε ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα, που προοριζόταν μόνο για ξένους (καθώς οι Γάλλοι δεν ήθελαν να δίνονται σε αλλοδαπούς τα πολύτιμα κρατικά διδακτορικά τους) και τα οποία είχαν επικρατήσει με το χαρακτηρισμό «καλά για την Ανατολη»! Δεν ξέρω γιατί, αλλά ωστόσο δεν φεύγει από το μυαλό μου αυτή η πολύ γνωστή φράση σε όσους παλαιότερους έκαναν μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία.
Εύχομαι να κάνω λάθος Αλλά φοβούμαι ότι η εσπευσμένη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, στην Ελλάδα, πριν σταθούν, έστω και οριακά στα πόδια τους, τα δικά μας δημόσια, ανοίγει διάπλατες πόρτες για την απονομή, στα Ελληνόπουλα, ‘Διπλώματα καλά για την Ανατολή» (όταν, βέβαια, η Ανατολή δεν ήταν αυτή που ήταν στις ημέρες μου στη Σορβόννη).
Αναπόφευκτα, το μυαλό των οικονομολόγων, και όχι μόνο, ενόψει αυτής της βεβιασμένης απόφασης, για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, πηγαίνει στην ίδια γραμμή με ότι έχει προηγηθεί, και με ότι ετοιμάζεται με την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών κοινωνικής ωφέλειας, στα πλαίσια πολιτικής άκρατου φιλελευθερισμού. Ωστόσο, προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου, ότι η απόφαση για ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν φέρει αυτήν της επικίνδυνη σφραγίδα ιδεολογικής υπερβολής.
“Δημοκρατία”

Εμφύλιοι στη «δεξιά πολυκατοικία» – Τι συμβαίνει στο τρίγωνο Ελληνική Λύση, Νίκη και Σπαρτιάτες

1

 

Τρία κόμματα στα δεξιά της ΝΔ ανταγωνίζονται για το ποιος θα καταγγείλει πρώτος… το Netflix.

Μια… «πολυκατοικία» με τα ματαιόδοξα «εγώ» των «ενοίκων» να είναι πολύ μεγαλύτερα από τα «διαμερίσματα» που διαμένουν. Με λυκοφιλίες μεταξύ των ορόφων για την πρωτοκαθεδρία και κυρίως για το ποιος θα είναι ο «διαχειριστής». Η σύντομη περιγραφή για τον χώρο στα δεξιά και δεξιότερα της ΝΔ.

Τρία κόμματα της συντηρητικής πτέρυγας της Βουλής, Ελληνική Λύση, Νίκη, Σπαρτιάτες, ανταγωνίζονται για τα σκήπτρα, για το ποιος θα καταγγείλει πρώτος… το Netflix για το τηλεοπτικό φιλί του Μέγα Αλέξανδρου με τον Ηφαιστίωνα και για το ποιος θα μπει μπροστά να προκαλέσει την ονομαστική ψηφοφορία στο νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια.

Οι μέρες στη Βουλή, την ώρα που συζητείται το νομοσχέδιο για την ισότητα στον γάμο, είναι ενδεικτικές για τις σχέσεις της υπερπατριωτικής, και με έντονο άρωμα θυμιατού, σειράς των εδράνων στην Ολομέλεια. Τα ντεσιμπέλ της ομοφοβίας, ωστόσο, δεν κρύβουν τον ασίγαστο υπόγειο πόλεμο για το ποιος θα ηγηθεί στον χώρο που απλώνεται δεξιά της ΝΔ. Με στόχο να καταφέρουν να φέρουν κοντά τους όσο περισσότερο κόσμο μπορούν να τραβήξουν από το συντηρητικό κοινό της «γαλάζιας» παράταξης.

Αυτός ο… «εμφύλιος» αγώνας, πάντως, για την πρωτοκαθεδρία κρύβει εκπλήξεις. Ιδιαίτερα από την στιγμή που δεν διαθέτει κανείς τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις έτσι ώστε να κρατάει το παιχνίδι, αποκλειστικά, στα δικά του χέρια. Και εξαιτίας αυτού, αναγκαστικά, μπαίνουν μπροστά τα «κομπρεμί» και οι τακτικές.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο πιο έμπειρος μεταξύ των νεόκοπων ανταγωνιστών του στα δεξιότερα της ΝΔ στα κοινοβουλευτικά κόζια, βρέθηκε απομονωμένος την στιγμή που αυτός πρώτος εκδήλωσε την πρόθεση να κυνηγήσει το ζήτημα της ονομαστικής ψηφοφορίας στο νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια, το οποίο ψηφίζεται την ερχόμενη Πέμπτη στην Ολομέλεια της Βουλής.

Η αρχική διάθεση για σύμπλευση μεταξύ της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης στο ζήτημα της ονομαστικής ψηφοφορίας έδειχνε, όπως έλεγαν στους διαδρόμους της Βουλής οι επιτελείς του Βελόπουλου, πως τελικά βρέθηκαν οι 15 βουλευτές που απαιτούνται (η Ελληνική Λύση έχει 12) με βάση τα δέοντα του Κανονισμού της Βουλής.

Η ομιλία στη Βουλή του Δημήτρη Νατσιού της Νίκης, ωστόσο, εκτιμήθηκε από τα στελέχη της Ελληνική Λύσης πως κινήθηκε στην ανάληψη της πατρότητας της πρωτοβουλίας από την στιγμή που ο Κυριάκος Βελόπουλος πρώτος είχε εκδηλώσει την πρόθεση για κατάθεση του σχετικού αιτήματος. Ο καυγάς δεν άργησε να έρθει μεταξύ των δυο κομμάτων και εν μέσω της σφοδρής σύγκρουσης σε κοινοβουλευτικό επίπεδο όλα έδειχναν πως η κίνηση για αίτημα ονομαστικής ψηφοφορίας ναυαγεί.

Μετά από αυτά οι Σπαρτιάτες δήλωσαν πως στηρίζουν την πρόταση του Δημήτρη Νατσιού για ονομαστική ψηφοφορία, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την κατάθεση του σχετικού αιτήματος καθώς τα δυο κόμματα, Σπαρτιάτες και Νίκη, αθροίζουν 20 βουλευτές. Μια πρωτοβουλία, πάντως, που μένει να επιβεβαιωθεί την ερχόμενη εβδομάδα στην ψήφιση του νομοσχεδίου.

Βελόπουλος και Νατσιός έστησαν το Netflix στο… απόσπασμα

Σε ένα παράλληλο δρόμο σκληρού διαγκωνισμού η Ελληνική Λύση και η Νίκη, με προφανή στόχευση για το κοινό και τους ψηφοφόρους που στοχεύουν, έβαλαν στο στόχαστρο το Netflix με αφορμή την σειρά της τηλεοπτικής πλατφόρμας για τον Μέγα Αλέξανδρο.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος κατέθεσε προσφυγή στο ΕΣΡ κατά του… Netflix. «Η Ελληνική Λύση κατέθεσε προσφυγή στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης κατά της διαδικτυακής πλατφόρμας NETFLIX. Με άρτια τεκμηριωμένη νομική επιχειρηματολογία, απαιτούμε τις άμεσες ενέργειες του ΕΣΡ, ώστε η εταιρεία να λογοδοτήσει για το ιστορικό ανοσιούργημα που διέπραξε στην τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο “Μέγας Αλέξανδρος: Η γέννηση ενός θεού”» σημειώνουν χαρακτηριστικά από το κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Νίκης Δημήτρης Νατσιός κατέθεσε επίκαιρη ερώτηση προς την Λίνα Μενδώνη καλώντας την υπουργό Πολιτισμού «να προστατεύσει την πολιτιστική μας κληρονομιά και να προβεί στις δέουσες ενέργειες κατά των ιδιοκτητών της εταιρίας NETFLIX για την σκόπιμη παραποίηση ιστορικών στοιχείων της προσωπικότητας του Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Ο πρόεδρος της Νίκης σημειώνει πως «στη σειρά-ντοκιμαντέρ “Αλέξανδρος, η δημιουργία ενός θεού” (Alexander, The Making of a God) η οποία άρχισε να προβάλλεται από τη συνδρομητική υπηρεσία NETFLIX, από το πρώτο επεισόδιο παρουσιάζεται ο Μέγας Αλέξανδρος σε ομοφυλοφιλικές περιπτύξεις με τον επιστήθιο φίλο του Ηφαιστίωνα. Το γεγονός αυτό δεν έχει καμία ιστορική βάση, αφού στην αρχαιότητα οι αρσενοκοίτες (ομοφυλόφιλοι) στερούνταν ακόμη και τα πολιτικά τους δικαιώματα, λόγω της ατιμωτικής τους συμπεριφοράς. Συνεπώς δεν είναι δυνατόν ένας Βασιλιάς-Στρατηγός που τον θαύμαζαν και οι στρατιώτες του και οι αντίπαλοί του, να ήταν ομοφυλόφιλος».

https://www.ieidiseis.gr/politiki/234511/emfylioi-sti-deksia-polykatoikia-ti-symvainei-sto-trigono-elliniki-lysi-niki-kai-spartiates

Ο Κασσελάκης παρουσίασε το νέο Think Tank Έρευνας του ΣΥΡΙΖΑ

0

Το νέο Think Tank έρευνας αποτελείται από 8 διακεκριμένους επιστήμονες. Δείτε το βίντεο που «ανέβασε» ο Στέφανος Κασσελάκης.

Μετά το Think Tank Παιδείας, ο Στέφανος Κασσελάκης παρουσίασε σήμερα το Think Tank Έρευνας.

Η νέα ομάδα απαρτίζεται από 8 διακεκριμένους επιστήμονες, οι οποίες πλέον θα συμβουλεύουν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στα θέματα Έρευνας.

Πρόκειται για τους:

-Ελένη Χατζηχρήστου:

XATZHXRISTOU_883f7.jpg

Η Ελένη Χατζηχρήστου είναι αστροφυσικός, κάτοχος μάστερ του Αστεροσκοπείου του Παρισιού και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Leiden. Έχει εργαστεί επί σειρά ετών σε μεγάλα ερευνητικά και ακαδημαϊκά ιδρύματα παγκοσμίως (Πανεπιστήμιο Yale, Ινστιτούτο Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble, NASA Goddard Space Flight Center, Νότιο Ευρωπαϊκό Αστεροσκοπείο Χιλής, Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών) και διετέλεσε πρύτανης του Ελληνικού παραρτήματος του City University of Seattle–City Unity College επί σειρά ετών. Τα τελευταία έτη εργάστηκε στo Universite Paris-Diderot (Γαλλία) συντονίζοντας το Laboratoire d’Excellence UniEarthS. Από το 2019 εργάζεται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας (European Research Council Executive Agency) στις Βρυξέλλες. Είναι συγγραφέας δεκάδων δημοσιευμένων πρωτότυπων επιστημονικών εργασιών, περισσότερων από 200 εκλαϊκευτικών άρθρων, βιβλιοκριτικών και συνεντεύξεων με σημαίνοντα πρόσωπα της επιστήμης και της τέχνης. Το 2006 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Εξερευνώντας το Σύμπαν». Το 2011 ανακηρύχθηκε ως μία από τις 13 γυναίκες MCFA ρόλους-μοντέλα επιστημόνων της Ευρώπης.

-Χάρης Αναστόπουλος:

ANASTOPOYLOS_b6f4e.jpg

O Χάρης Αναστόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Η διδακτορική του διατριβή υποστηρίχθηκε στο Imperial College με αντικείμενο στην Θεωρητική Φυσική την οποία εκπόνησε ως υπότροφος του ΙΚΥ Έπειτα από μία πλούσια μεταδιδακτορική έρευνα σε μία σειρά διακεκριμένων πανεπιστημίων του αγγλοσαξονικού και ηπειρωτικού χώρο, τα ευρύτερα ερευνητικά του αντικείμενα επικεντρώνονται στην διασύνδεση κβαντικής επιστήμης και της τεχνολογίας και στην θεωρητική βαρύτητα. Στο συγγραφικό και ακαδημαϊκό του δυναμικό απαριθμούνται του 70 ερευνητικές εργασίες εκ των οποίων 18 μονογραφίες, έχει προσκληθεί ομιλητής σε 15 διεθνή συνέδρια και έχει υπάρξει επιβλέπων 6 ολοκληρωμένων διδακτορικών. Τα δύο αγγλόφωνα πονήματα του για τα οποία έχει ξεχωρίσει στην διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα είναι αφενός το βιβλίο του με τίτλο “Particle or Wave: The evolution of the concept of matter in modern physics” (Princeton University Press, 2008) καθώς επίσης και το “Quantum Theory, a Foundational Approach” (Cambridge University Press, 2023), επιδεικνύοντας ιδιαίτερη εξοικείωση με τον τρόπο λειτουργίας πολυεθνικών εκδοτικών οίκων. Πέραν όλων αυτών, ο κος Αναστόπουλος έχει διατελέσει επιστημονικός σύμβουλος (science definition team) για το σχεδιαζόμενο πρόγραμμα Deep Space Quantum Link της NASA για το οποίο η ερευνητική ομάδα διεκρίθη με το NASA Group achievement award, το 2022. Συν τοις άλλοις, έχει διακριθεί ως επιστημονικός υπεύθυνος σε 5 έργα συνολικού προϋπολογισμού 220.000 ευρώ από το 2016 ως σήμερα.

-Γιώργος Πλουμπίδης:

PLOUMPIDIS_0ec75.jpg

Ο Γιώργος Πλουμπίδης είναι Καθηγητής Υγείας του Πληθυσμού και Στατιστικής στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών του UCL και διευθυντής της Εθνικής Μελέτης για την Ανάπτυξη του Παιδιού του 1958 Εντάχθηκε στο Centre for Longitudinal Studies το 2014 ως επικεφαλής στατιστικολόγος του Κέντρου, ενώ το 2016 έγινε ο πρώτος διευθυντής έρευνας του CLS. Πριν από την ένταξή του στο UCL ο George κατείχε θέσεις στο London School of Hygiene and Tropical Medicine και στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Ο εν λόγω καθηγητής είναι διεπιστημονικός ποσοτικός κοινωνικός επιστήμονας και μεθοδολόγος διαχρονικών πληθυσμιακών ερευνών. Τα κύρια ερευνητικά του ενδιαφέροντα αφορούν τους κοινωνικοοικονομικούς και δημογραφικούς παράγοντες της υγείας κατά τη διάρκεια της ζωής και τους μηχανισμούς που διέπουν τις διαφορές των γενεών στην υγεία και τη θνησιμότητα. Το μεθοδολογικό του έργο σε διαχρονικές έρευνες επικεντρώνεται σε εφαρμογές για τον χειρισμό ελλιπών δεδομένων, την αιτιώδη συμπερασματολογία και το σφάλμα μέτρησης.

-Μανόλης Μικράκης:

MIKRAKIS_8cc5e.jpg

Ο Μανόλης Μικράκης είναι Eπίκουρος Kαθηγητής αρχαίας και μεσαιωνικής τέχνης στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όπου υπηρετεί από το 2014. Σπούδασε αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1995) και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα κλασικής αρχαιολογίας από το Πανεπιστήμιο Χαϊδελβέργης Γερμανίας (2006). Υπηρέτησε στην ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία και στο αντίστοιχο κυπριακό Τμήμα Αρχαιοτήτων με κύριο αντικείμενο την ψηφιοποίηση πολιτιστικής κληρονομιάς και τη συνεργασία σε αρχαιολογικές ανασκαφές και εκθέσεις. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα και οι δημοσιεύσεις του εστιάζονται στον προϊστορικό και πρωτοϊστορικό πολιτισμό του Αιγαίου και της Κύπρου, στις σχέσεις τους με τους πολιτισμούς της Ανατολικής Μεσογείου, και στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Έχει λάβει υποτροφίες και ερευνητικές χορηγίες από το Γερμανικό Κράτος, το Ινστιτούτο Αιγαιακής Προϊστορίας (Φιλαδέλφεια, Η.Π.Α.) και άλλες πηγές και συνεργάζεται ως αξιολογητής ερευνητικών έργων με οργανισμούς ενίσχυσης της έρευνας στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Σερβία.

-Δημήτρης Πινότσης:

PINOTSIS_d95af.jpg

Ο Δημήτρης Πινότσης, PhD (PI)είναι θεωρητικός νευροεπιστήμονας με διδακτορικό στα Μαθηματικά και MSc στη Θεωρητική Φυσική από το Πανεπιστήμιο του Cambridge στην Αγγλία όπου συνεργάστηκε με τον Θανάση Φωκά. Ο Δημήτρης εργάστηκε με τον Peter Grindrod και στη συνέχεια πέρασε εξήμισι χρόνια στο University College του Λονδίνου (UCL) δουλεύοντας με τον Karl Friston στη μηχανική μάθηση και στην ανάπτυξη μαθηματικών μεθόδων για την ανάλυση των δεδομένων του εγκεφάλου. Στη συνέχεια συνέχισε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT), όπου εργάστηκε με τον Earl Miller για τη χρήση προγνωστικής κωδικοποίησης και βαθιάς νευρωνικών δικτύων για την αντιμετώπιση θεμελιωδών ερωτημάτων στη γνωστική νευροεπιστήμη. Το 2018, εντάχθηκε στο Κέντρο Μαθηματικής Νευροεπιστήμης και Ψυχολογίας στο City-University of London ως Επίκουρος Καθηγητής (Λέκτορας). Τώρα είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο και Ερευνητικός Συνεργάτης στο Τμήμα Εγκεφάλου και Γνωστικών Επιστημών του MIT.

Έχει λάβει πάνω από 10 υποτροφίες από το Cambridge Isaac Newton Trust, το Ίδρυμα Ωνάση, τον Οργανισμό Bernstein και άλλους. Είναι επίσης αποδέκτης πολλών βραβείων, όπως βραβείο OCNS, βραβείο Smith-Rayleigh του Πανεπιστημίου του Cambridge και βραβείο του Ινστιτούτου Poincare. Η έρευνα του Δημήτρη έχει χρηματοδοτηθεί από το Γραφείο Επιστημονικής Έρευνας της Αεροπορίας των ΗΠΑ, το Picower Innovation Fund, UKRI, Innovate UK, Gambling Commission, EPSRC και το Wellcome Trust. Καλύπτει διάφορους τομείς, όπως η μηχανική μάθηση, η ανάλυση μεγάλων δεδομένων στη νευροαπεικόνιση, η θεωρητική νευροβιολογία και τα μη γραμμικά συστήματα στη μαθηματική φυσική.

-Νικόλαος Μαρκάτος:

MARKATOS_7ab43.jpg

Ο Νικόλαος Μαρκάτος είναι πρώην πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, πρώην Κοσμήτορας Σχολής Χημικών Μηχανικών και νυν ομότιμος καθηγητής της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ και Επισκέπτης Καθηγητής του Πανεπιστημίου Τέξας. Υπήρξε Επισκέπτης και Bye-Fellow στο τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge και Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Surrey.

-Αλέξανδρος Τσομπανίδης:

TSOMPANIDIS_ab728.jpg

Ο Δρ Αλέξανδρος Τσομπανίδης έχει διδακτορικό (PhD) στην Ψυχιατρική. Σπούδασε στο Κολέγιο Peterhouse και στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Είναι: Μεταδιδακτορικός Ερευνητικός Συνεργάτης, Κοινοπραξία ‘APEX’, Κέντρο Έρευνας του Αυτισμού, Πανεπιστήμιο του Cambridge. Αξιολογητής Μελετών για επιστημονικά περιοδικά (BMJ, Psychoneuroendocrinology, Autism κα). Ιατρική Υπηρεσία στη Νευρολογία (επίπεδο FY2), Νοσοκομείο John Radcliffe, Οξφόρδη. Διεθνές βραβείο καλύτερης διδακτορικής διατριβής στο θέμα του αυτισμού, INSAR – 2023. Ανακήρυξη στους “40 καλύτερους ερευνητές αυτισμού κάτω των 40 ετών”, ίδρυμα Simons, ΗΠΑ. Χρηματοδοτήθηκε (6 εκατομ. λίρες) από το ίδρυμα Simons,ΗΠΑ, για 4ετές ερευνητικό πρόγραμμα στον αυτισμό. Βραβείο Νεοφυούς Επιχειρηματικότητας, Βρετανική Κυβέρνηση για καταπολέμηση της πανδημίας Βραβείο Charles Slater, για διεξαγωγή έρευνας, Τμήμα Ιατρικής, Πανεπιστήμιο Cambridge.

-Γεώργιος Χαλκιαδάκης:

XALKIADAKIS_c3669.jpg

O Γεώργιος Χαλκιαδάκης, Διδάκτορας Φιλοσοφίας (PhD) στην Επιστήμη Υπολογιστών από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, Καναδάς. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πολυτεχνείο Κρήτης. Διακρίσεις και βραβεία σε διάφορα διεθνή συνέδρια και διαγωνισμούς. Έχει επιδόσεις στον τομέα της έρευνας με σημαντικό αντίκτυπο, όπως αποδεικνύουν οι 2886 αναφορές. Συμμετοχή σε διεθνείς διαγωνισμούς, διδακτορικές διατριβές και τεχνικές αναφορές, δημοσιεύσεις σε διεθνή συνέδρια, άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά, βιβλία, εμπειρία σε βιομηχανικά και ερευνητικά έργα, καθήκοντα προεδρίας και προγραμματισμού συνεδρίων. Συγκεκριμένα, έχει συνδράμει στην οργάνωση και έχει προεδρεύσει σε διεθνείς εργαστηριακές συναντήσεις και θερινά σχολεία. Επιπλέον, ήταν συνεδριάρχης στον 17ο EUMAS-2020.

https://www.ieidiseis.gr/politiki/234713/o-kasselakis-parousiase-to-neo-think-tank-erevnas-tou-syriza

«Είναι ψέμα, είναι ψέμα»: Όταν ο Μητσοτάκης «κατακεραύνωνε» τον Τσίπρα για τα F-16 στην Τουρκία

4

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διέψευδε μέσα στη Βουλή τον Αλέξη Τσίπρα για τα όσα έλεγε για την αγορά των F-16 από την Τουρκία. 21 μήνες μετά ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δικαιώνεται…

Το ημερολόγιο έγραφε 12 Μαΐου 2022 όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σαν κακομαθημένο σχολιαρόπαιδο, φώναζε «είναι ψέμα, είναι ψέμα», απαντώντας στον Αλέξη Τσίπρα που έλεγε από το βήμα της Βουλής ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ προτίθεται να δώσει 40 νέα F-16 στην Τουρκία.

«Το τι είναι ψέμα και τι είναι αλήθεια θα φανεί όταν θα σταθείτε δίπλα δίπλα με τον Αμερικανό πρόεδρο, όταν από τα χείλη σας θα βγει αυτό που λέτε τώρα εδώ, «είναι ψέμα, είναι ψέμα» και όταν ο ίδιος ο πρόεδρος θα διαψεύσει κατηγορηματικά ότι θα δοθούν 40 νέα F-16 και θα εκσυγχρονιστούν άλλα 80 προς όφελος της Τουρκίας, αλλάζοντας της ισορροπίες στο Αιγαίο. Τότε θα μου πείτε είναι ψέμα», είπε στη συνέχεια ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε.

Η Τουρκία θα πάρει 40 νέα F-16 και θα αναβαθμιστούν άλλα 80 (79 για την ακρίβεια) αεροσκάφη. Ό,τι ακριβώς, δηλαδή, είχε σημειώσει και ο Αλέξης Τσίπρας.

Προφανώς και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα παραδεχθεί ποτέ ότι έλεγε ψέματα μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο για τα τουρκικά F-16. Δεν του το επιτρέπει ο χαρακτήρας του και η φωτογραφία που έχει βάλει στο γραφείο του από την ομιλία του στο Κογκρέσο, για την οποία άνοιγαν σαμπάνιες τα φιλικά τους ΜΜΕ.

Ούτε «υποβαθμισμένη» είναι τελικά η Τουρκία, ούτε «απομονωμένος» ο Ερντογάν…

Δείτε το σχετικό απόσπασμα στο 47.40’’ του βίντεο:

 

 

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/234708/einai-psema-einai-psema-otan-o-mitsotakis-katakeraynone-ton-tsipra-gia-ta-f-16-stin-tourkia-vinteo

Πανηγυρίζουν τα τουρκικά ΜΜΕ για την έγκριση του Κογκρέσου για τα F16 χωρίς δεσμεύσεις

0

Η προθεσμία 15 ημερών για την υποβολή ενστάσεων στο επίσημο αίτημα για την πώληση στην Τουρκία νέων μαχητικών έληξε χωρίς εμπόδια.

Χαμόγελα και ικανοποίηση στην Τουρκία για την πώληση των F-16 από τις ΗΠΑ.

«Η απόφαση του Κογκρέσου αυτή την εβδομάδα να εγκρίνει την απόκτηση 40 νέων και 79 αναβαθμισμένων αεροσκαφών F-16 από την Τουρκία είναι ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Ο στόλος των F-16 της Τουρκίας είναι ζωτικής σημασίας για την ισχύ του ΝΑΤΟ, διασφαλίζοντας τη μελλοντική διαλειτουργικότητα μεταξύ των συμμάχων», έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στην πλατφόρμα Χ (πρώην Twitter) ο Αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία, Τζεφ Φλέικ, μήνυμα το οποίο μεταδόθηκε από τα ΜΜΕ της γειτονικής χώρας ως επίσημη επιβεβαίωση ολοκλήρωσης της διαδικασίας έγκρισης πώλησης των F-16 στην Τουρκία.

Υπενθυμίζεται πως η προθεσμία 15 ημερών για την υποβολή ενστάσεων στο επίσημο αίτημα της κυβέρνησης για την πώληση στην Τουρκία 40 νέων μαχητικών και κιτ αναβαθμίσεων και εξοπλισμού για 79 αεροσκάφη του υφιστάμενου τουρκικού στόλου F-16 έληξε χωρίς εμπόδια.

F16_26431.jpg

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα ειπώθηκαν, όπως μετέδωσε ο ανταποκριτής του ΣΚΑΪ στην Κωνσταντινούπολη, Μανώλης Κωστίδης.

ΟΪΛΟΥΜ ΤΑΛΟΥ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΡΙΑ HABERTURK: «Ολοκληρώθηκε το χρονικό διάστημα αναμονής στο Κογκρέσο για την πώληση των F-16 στην Τουρκία. Σε αυτή την διαδικασία δεν υπήρξε κάποια αντίρρηση κι αυτό σημαίνει πως εγκρίθηκε η πώληση των μαχητικών. Άλλωστε δεν υπήρχε κάποια υποψία για αντιρρήσεις. Το ερώτημα φυσικά είναι πότε θα έρθουν αυτά τα αεροσκάφη και ποια θα είναι η συμβολή τους στην αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας».

ΧΟΥΣΕΪΝ ΜΠΑΓΤΖΙ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΙΝΤΙΤΟΥΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ: «H πώληση των F-16 όπως και ο εκσυγχρονισμός τους σημαίνει πως η Τουρκία ενισχύει την αεροπορία της και διατηρεί τη θέση της στους αιθέρες. Η παραχώρηση των F-35 στην Ελλάδα και η μη παραχώρηση τους στην Τουρκία, δεν σημαίνει πως θα γίνει μια επίθεση στην Τουρκία καθώς και οι δυο χώρες είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ παίρνουν όπλα από τις ΗΠΑ και η Τουρκία κάποια στιγμή θα επιστρέψει στο πρόγραμμα των F-35».

METEXAN NTEMIΡ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: «Για να ξεκινήσει το πρόγραμμα της παραλαβής των F-16 θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον 3 χρόνια. Τα κιτ εκσυγχρονισμού θα μπορούν να παραχωρηθούν λίγο νωρίτερα και είναι σημαντικό να ενταχθούν στην Αεροπορία έστω λίγο νωρίτερα».

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ A HABER: Ολοκληρώθηκε η διαδικασία της πώλησης των F-16 στο Κογκρέσο δίχως να υπάρξει καμία αντίρρηση και ένσταση. Για το ζήτημα αυτό υπήρξε και ανάρτηση του πρέσβη των ΗΠΑ στην Άγκυρα Τζεφ Φλέικ.

Η μυστική επιστολή του State Department και ο όρος που διαψεύδει η Τουρκία

Το προηγούμενο διάστημα έγινε αρκετός ντόρος σχετικά με τη μυστική επιστολή του State Department προς τις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου για την πώληση των F-16 στην Τουρκία. Η ελληνική πλευρά διατείνεται ότι αυτά δεν θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για υπερπτήσεις στο Αιγαίο, ωστόσο η Τουρκία αναφέρει ότι δεν υπάρχει κανένας τέτοιος όρος.

«Δεν μπορούμε να καθορίσουμε τα εξοπλιστικά των ΗΠΑ. Εκείνο που μπορούμε να καθορίσουμε είναι ότι αυτοί οι εξοπλισμοί δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον της Ελλάδας», ανέφερε τις προάλλες ο Γιώργος Γεραπετρίτης, ενώ το ίδιο ανέφερε, υπενθυμίζουμε, σε σχετικό ρεπορτάζ της η εφημερίδα «Καθημερινή».

Η Τουρκία ωστόσο έχει αντίθετη άποψη, πως τέτοιος όρος δεν υπάρχει πουθενά.

«Είναι παράλογο να έρχεται στην επικαιρότητα κάτι τέτοιο. Η ελληνική πλευρά κάνει αυτό που κάνει πάντα. Είναι δυνατόν η Τουρκία να δεχτεί κάτι τέτοιο; Κανείς δεν μπορεί καν να προσφέρει κάτι τέτοιο στην τουρκική πλευρά, πόσο μάλλον να το αποδεχτεί. Η Τουρκία, ως ανεξάρτητη χώρα που μπορεί να πάρει τις δικές της αποφάσεις, θα χρησιμοποιήσει τα F-16 που θα αγοράσει όπου χρειαστεί, χωρίς να ρωτήσει κανέναν», ανέφεραν πηγές της τουρκικής ασφάλειας στην εφημερίδα Αksam.

Στο ίδιο μήκος κύματος και το τουρκικό ΥΠΕΞ, το οποίο διέψευσε κατηγορηματικά ότι υπάρχουν όροι κι ότι τα μαχητικά, όταν παραληφθούν, δεν θα μπορούν να πετάνε πάνω από τα νησιά του Αιγαίου.

Ειδικότερα, μέσω διαρροών το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε ότι είναι «αδιανόητο να δέχτηκε ο Ερντογάν έναν τέτοιον όρο, καθώς αν ίσχυε, τότε τίθεται θέμα «εθνικής κυριαρχίας».

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/234697/panigyrizoun-stin-tourkia-gia-tin-polisi-ton-f-16

Θρίλερ στη Γλυφάδα: Ένοπλος ταμπουρωμένος σε ναυτιλιακή εταιρεία – Ένας νεκρός, δύο τραυματίες

0

Πληροφορίες αναφέρουν πως ο άνδρας που άνοιξε πυρ στη ναυτιλιακή εταιρεία στη Γλυφάδα είναι Αιγύπτιος πρώην εργαζόμενος.
Αλέξανδρος Γυγος

Θρίλερ βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γλυφάδα, όπου άνδρας άνοιξε πυρ στα γραφεία ναυτιλιακής εταιρείας και παραμένει ταμπουρωμένος.

Το περιστατικό σημειώθηκε περίπου στις 10.20 το πρωί της Δευτέρας, όταν ο ένοπλος εισέβαλε στην εταιρεία που βρίσκεται στην οδό Αρτεμισίου και Φλέμινγκ ανοίγοντας πυρ. Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν πως δράστης της επίθεσης είναι Αιγύπτιος πρώην εργαζόμενος.

Οι πρώτες αναφορές κάνουν λόγο για έναν νεκρό και δύο τραυματίες.

Έξω από το κτήριο βρίσκονται ισχυρές δυνάμεις της Αστυνομίας, με τα ΕΚΑΜ να μην έχουν μπει ακόμα στο κτήριο.

Αυτή την ώρα έχει διακοπεί η κυκλοφορία στην περιοχή.

Κλειστοί είναι οι εξής δρόμοι:

  • Λ. Ποσειδώνος και πλατεία Φλέμινγκ
  • Λ. Καραμανλή και Καλυψούς
  • Αρτεμισίου και Ροντήρη

Το περιστατικό βρίσκεται σε εξέλιξη.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/234717/synagermos-sti-glyfada-pyrovolismoi-se-naftiliaki-etaireia

Δυσάρεστα νέα για τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Λόιντ Όστιν: Μεταφέρθηκε στη Mονάδα Eντατικής Θεραπείας αμέσως μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο

0

Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Λόιντ Όστιν, οι πολλές νοσηλείες του οποίου που διατηρήθηκαν μυστικές έχουν προκαλέσει αντιδράσεις, μεταφέρθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας αφού εισήχθη χθες Κυριακή εκ νέου στο νοσοκομείο για «ένα επείγον πρόβλημα στην ουροδόχο κύστη», ανακοίνωσε το Πεντάγωνο.

«Σήμερα το βράδυ, έπειτα από σειρά διαγνωστικών τεστ και αξιολογήσεων, ο υπουργός μεταφέρθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας του εθνικού στρατιωτικού νοσοκομείου Ουόλτερ Ριντ ώστε να λαμβάνει υποστηρικτική θεραπεία και να παρακολουθείται στενά», επεσήμανε στην ανακοίνωσή του το Πεντάγωνο.

Νωρίτερα χθες Κυριακή ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Πατ Ράιντερ είχε δηλώσει ότι από τις 17:00 (τοπική ώρα, 00:00 ώρα Ελλάδας) η υφυπουργός Κάθλιν Χικς ανέλαβε τα καθήκοντα του υπουργού.

Λίγες ώρες νωρίτερα το Πεντάγωνο είχε ανακοινώσει ότι ο Όστιν «εισήχθη στο νοσοκομείο με τα απόρρητα και μη απόρρητα συστήματα επικοινωνίας απαραίτητα» για την άσκηση των καθηκόντων του.

Ο Όστιν, ο οποίος πρόσφατα υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για καρκίνο στον προστάτη, εισήχθη στο στρατιωτικό νοσοκομείο Ουόλτερ Ριντ, σε προάστιο της Ουάσινγκτον, για «επείγον πρόβλημα στην ουροδόχο κύστη», είχε εξηγήσει ο Ράιντερ, προσθέτοντας ότι ο υπουργός εξακολουθεί να λαμβάνει θεραπεία και ότι ο Λευκός Οίκος και το Κογκρέσο έχουν ενημερωθεί σχετικά.

Στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου την 1η Φεβρουαρίου ο 70χρονος υπουργός Άμυνας ζήτησε συγνώμη που κράτησε μυστικό τον καρκίνο του, μια υπόθεση που είχε προκαλέσει αντιδράσεις σε όλη τη χώρα.

Εν μέσω προεκλογικής χρονιάς και την ώρα που οι ΗΠΑ παρακολουθούν στενά δύο μεγάλες συγκρούσεις, στην Ουκρανία και τη Λωρίδα της Γάζας, ο Όστιν υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και νοσηλεύτηκε δύο φορές τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο χωρίς ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν να γνωρίζει κάτι.

«Ήταν ένα λάθος», παραδέχθηκε ο υπουργός σε εκείνη τη συνέντευξη Τύπου.

«Θα έπρεπε να έχω ενημερώσει τον πρόεδρο ότι διαγνώστηκα με καρκίνο. Θα έπρεπε επίσης να το έχω πει στην ομάδα μου και στους Αμερικανούς πολίτες και αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη.

Ζητώ συγνώμη από τους συναδέλφους μου και τους Αμερικανούς πολίτες», είχε προσθέσει.

Ωστόσο ο Όστιν είχε υπογραμμίσει ότι «δεν υπήρξε κενό εξουσίας και κανένας κίνδυνος για τη διοίκηση και τον έλεγχο του υπουργείου».

Είχε μάλιστα υπογραμμίσει ότι ζήτησε «απευθείας» συγνώμη στον Μπάιντεν, ο οποίος αντέδρασε «με ευγένεια», ενώ είναι προγραμματισμένο να καταθέσει ενώπιον του Κογκρέσου για το θέμα στις 29 Φεβρουαρίου.

Δεν είναι ξεκάθαρο για πόσο καιρό θα νοσηλευθεί αυτή τη φορά ο υπουργός, αν και στελέχη του νοσοκομείου διευκρίνισαν ότι η πρόγνωση για την εξέλιξη της υγείας του αναφορικά με τον καρκίνο παραμένει εξαιρετική και ότι το πρόβλημα στην ουροδόχο κύστη δεν αναμένεται να επηρεάσει την πλήρη ανάρρωσή του.

Αναστάτωση και εκκλήσεις για παραίτηση

Η υπόθεση είχε προκαλέσει αναστάτωση στους Δημοκρατικούς, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν ζητήσει την παραίτηση του Όστιν.

Αυτή τη φορά το υπουργείο ενημέρωσε εγκαίρως για τη νέα του νοσηλεία: τα μέσα ενημέρωσης έλαβαν σχετική ειδοποίηση περίπου δύο ώρες μετά την εισαγωγή του.

Η αντιπαράθεση για τα προβλήματα υγείας του υπουργού Υγείας έχει ξεσπάσει την ώρα που οι αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ και τη Συρία γίνονται τακτικά στόχος επιθέσεων φιλοϊρανών μαχητών, σύμφωνα με την Ουάσινγκτον.

Ο υπουργός Άμυνας διαδραματίζει επίσης ρόλο κλειδί στις προσπάθειες της κυβέρνησης Μπάιντεν να διατηρηθεί η στήριξη της Ουάσινγκτον προς την Ουκρανία, καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι αρνούνται να εγκρίνουν την παροχή νέας στρατιωτικής βοήθειας στο Κίεβο.

Πολλοί Ρεπουμπλικάνοι κοινοβουλευτικοί έχουν ζητήσει την αποπομπή του, όμως ο Μπάιντεν δήλωσε ότι εξακολουθεί να τον εμπιστεύεται.

Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ   

Ουάσινγκτον, ΗΠΑ

https://hellasjournal.com/2024/02/disaresta-nea-gia-ton-ipourgo-aminas-ton-ipa-loint-ostin-metaferthike-sti-monada-entatikis-therapias-amesos-meta-tin-isagogi-tou-sto-nosokomio/