Αρχική Blog Σελίδα 1408

Ορθός ξανά μετά από αιώνες κολοσσιαίος Άτλας της Magna Graecia: Αναστηλώθηκε στον Ακράγαντα της Σικελίας άγαλμα 8 μέτρων που προστάτευε τον Ναό του Δία, τον μεγαλύτερο δωρικό ναό που χτίστηκε ποτέ

0

Το τεράστιο αναστηλωμένο άγαλμα του Άτλαντα στον Ναό του Δία στον Ακράγαντα της Σικελίας. Photo via Facebook@Parco Archeologico e Paesaggistico della Valle dei Templi /

Ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Άτλαντα που βρισκόταν θαμμένο για αιώνες ανάμεσα σε αρχαία ερείπια, ανακατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου προκειμένου να ξαναπάρει τη θέση που του αρμόζει ανάμεσα στους ελληνικούς ναούς του Ακράγαντα στη Σικελία, μετά από ένα τιτάνιο επιστημονικό έργο έρευνας και αποκατάστασης που διήρκεσε 20 ολόκληρα χρόνια.

Ο ιστορικός Ακράγαντας (Agrigento στα Ιταλικά) ιδρύθηκε το 580 π.Χ. από αποίκους της Γέλας – σημαντικής αρχαίας Ελληνικής αποικίας. Αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα και έγινε μία από της πλουσιότερες ελληνικές αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας.

Το άγαλμα toυ Άτλαντα, ύψους 8 μέτρων, το οποίο χρονολογείται από τον πέμπτο αιώνα π.Χ., ήταν ένα από τα περίπου 38 αγάλματα που κοσμούσαν τον ναό του Δία – ναός που θεωρείται ο μεγαλύτερος ναός δωρικού ρυθμού που χτίστηκε ποτέ, αν και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ η ανέγερσή του.

 

«Ο Άτλας θα γίνει ένα από τα κορυφαία σημεία της Κοιλάδας των Ναών», δήλωσε ο Φρανσέσκο Πάολο Σκαρπινάτο,  αξιολογητής πολιτιστικής κληρονομιάς, ο οποίος προέβη σε δηλώσεις μαζί με τον κυβερνήτη της Σικελίας, Ρενάτο Σκιφάνι. «Μπορούμε επιτέλους να παρουσιάσουμε αυτό το επιβλητικό έργο στη διεθνή κοινότητα».

  • Τα αγάλματα ανακαλύφθηκαν το 1812 από τον Τσαρλς Μ. Κόκρελ, έναν νεαρό Βρετανό αρχιτέκτονα που επισκεπτόταν τον Ακράγαντα για να μελετήσει τα ερείπια της αρχαίας πόλης, που ιδρύθηκε περίπου το 582 π.Χ. Ο Κόκρελ ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που συνειδητοποίησε ότι ένα τεράστιο κομμάτι ψαμμίτη κοντά στον παλιό Ναό του Δία δεν ήταν μέρος του αετώματος του ιερού, αλλά το κεφάλι ενός αγάλματος του Άτλαντα.

Ο Κόκρελ αργότερα αναγνώρισε και άλλα κομμάτια των αγαλμάτων.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, οι Άτλαντες βρίσκονταν στο εξωτερικό μέρος του ναού του Διός, σε μια στάση υποστήριξης του ναού και ολόκληρου του θριγκού του ιερού, το οποίο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ γιατί δεν είχε ακόμη αποκτήσει στέγη όταν ο Ακράγαντας κατακτήθηκε από τους Καρχηδόνιους.
[σ.σ. Ο θριγκός είναι το τμήμα εκείνο της ανωδομής ενός ναού στην Αρχαία Ελλάδα που βρίσκεται ακριβώς επάνω από τους τοίχους και τους κίονες].

Με την πάροδο του χρόνου ο ναός γκρεμίστηκε από σεισμούς και τον 18ο αιώνα καταστράφηκε για να παράσχει οικοδομικά υλικά για τον Ακράγαντα  και την γειτονική πόλη Πόρτο Εμπέντοκλε [σ.σ. από το όνομα του προσωκρατικού φιλόσοφου Εμπεδοκλή ο οποίος ήταν κάτοικος του Ακράγαντα]

Το άγαλμα ανακατασκευάστηκε με τη χρήση ογκόλιθων ψαμμίτη και με κάθε κομμάτι του να τοποθετείται σε “ράφια” προσαρμοσμένα σε μια μεγάλη μεταλλική κατασκευή – πλαίσιο.

Το 1920, ο αρχαιολόγος Πίρο Μαρκόνι, ανακάλυψε διάφορα τεχνουργήματα που οδήγησαν στην ανακατασκευή του πρώτου Άτλαντα, ο οποίος σώζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ακράγαντα.

Το 2004, το πάρκο της Κοιλάδας των Ναών ξεκίνησε μια εκτεταμένη ερευνητική εκστρατεία υπό την ηγεσία του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Ρώμης και υπό την επίβλεψη του Χάιντς Γιούργκεν Μπέστε.

Αυτή η μελέτη, εκτός από την παροχή νέων γνώσεων για το μνημείο, οδήγησε στη σχολαστική καταγραφή 90 ακόμη θραυσμάτων που ανήκαν σε τουλάχιστον οκτώ διαφορετικούς Άτλαντες και στην απόφαση να συναρμολογηθεί κομμάτι – κομμάτι ένας νέος Άτλας και να τοποθετηθεί όρθιος μπροστά από το Ναό του Δία.

Ο Ρομπέρτο Σκιαράτα, διευθυντής του πάρκου της Κοιλάδας των Ναών, δήλωσε: «Η ιδέα ήταν να επανατοποθετηθεί ένας από αυτούς τους Άτλαντες μπροστά από το ναό, ώστε να μπορεί να χρησιμεύσει ως φύλακας της δομής που είναι αφιερωμένη στον πατέρα των θεών».

  • Η Κοιλάδα των Ναών είναι πλέον μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco και το μεγαλύτερο αρχαιολογικό πάρκο στον κόσμο, καθώς καλύπτει  3.950 στρέμματα και διαθέτει τα ερείπια επτά ναών, τείχη της πόλης, μια πύλη εισόδου, μια αγορά, ένα ρωμαϊκό φόρουμ, καθώς και νεκρόπολη και ιερά.

Η πόλη-κράτος του Ακράγαντα ήταν ένα από τα κορυφαία πληθυσμιακά κέντρα της περιοχής κατά τη χρυσή εποχή της αρχαίας Ελλάδας .

Χτισμένοι σε μια ψηλή κορυφογραμμή μέσα σε διάστημα 100 ετών, οι επτά ναοί παραμένουν από τα πλέον εξέχοντα δείγματα ελληνικής αρχιτεκτονικής. Τον πέμπτο αιώνα ζούσαν εκεί πάνω από 100.000 άνθρωποι. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Εμπεδοκλή, «γλεντούσαν σαν να επρόκειτο να πεθάνουν αύριο και έχτιζαν σαν να επρόκειτο να ζήσουν για πάντα».

Η πόλη καταστράφηκε το 406 π.Χ. από τους Καρχηδόνιους, και η ακμή της δεν επανήλθε μέχρι την άνοδο του Τιμολέοντα στα τέλη του τρίτου αιώνα π.Χ. Κατά τη διάρκεια των Καρχηδονιακών Πολέμων  {από το 264 έως το 146 π.Χ), οι Καρχηδόνιοι υπερασπίστηκαν τον οικισμό ενάντια στους Ρωμαίους, οι οποίοι απέκτησαν τον έλεγχο της πόλης το 210 π.Χ.

Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, η πόλη – που μετονομάστηκε σε Agrigentum (στη συνέχεια γνωστή ως Girgenti) – υπέστη μια περίοδο μνημειακής αστικής ανάπλασης με νέα δημόσια κτίρια, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον δύο ναών.

Τώρα το άγαλμα του Άτλαντα στέκει πάνω από ό,τι έχει απομείνει από τον ίδιο τον ναό – μια πλατιά πέτρινη πλατφόρμα, γεμάτη με πεσμένους πυλώνες και πέτρες.

«Το έργο που έχουμε πραγματοποιήσει στον Άτλαντα και την περιοχή των Ολυμπίων είναι μέρος της αποστολής μας να προστατεύσουμε και να ενισχύσουμε την Κοιλάδα των Ναών», δήλωσε ο Σκιαράτα. «Η επαναφορά αυτών των πέτρινων κολοσσών ήταν πάντα ένας από τους πρωταρχικούς μας στόχους».

Δείτε ΕΔΩ περισσότερες φωτογραφίες από την αποκάλυψη του ανασυγκροτημένου αγάλματος του Άτλαντα

Με πληροφορίες από The Guardian

https://hellasjournal.com/2024/02/orthos-xana-meta-apo-eones-kolossieos-atlas-tis-magna-graecia-anastilothike-ston-akraganta-tis-sikelias-agalma-8-metron-pou-prostateve-ton-nao-tou-dia-ton-megalitero-doriko-nao-pou-chtistike-pote-p/

Το μεγαλείο της Magna Graecia ζει έως σήμερα: Από τους πρώτους αποίκους Ευβοείς, στον εκατονταετή εμφύλιο και στη συμμαχία με τους Καρχηδόνιους που έφερε τους Ρωμαίους

Ancient Greek temple in Magna Graecia, modern day Segesta, Sicily Source Ludvig14, CC BY-SA 4.0 , via Wikimedia Commons

Πολύ πριν εμφανιστεί η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγχαν μεγάλο μέρος της νότιας Ιταλίας. Από τον 8ο έως τον 5ο αιώνα π.Χ., ατρόμητοι Έλληνες άποικοι μετέτρεψαν αυτή την περιοχή σε ένα μωσαϊκό ανεξάρτητων πόλεων-κρατών, καλλιεργώντας ένα μοναδικό μείγμα ελληνικών και γηγενών ιταλικών επιρροών.

Ανάμεσα στα εύφορα τοπία, αποικίες όπως οι Συρακούσες και ο Τάραντας ευδοκίμησαν και έγιναν κόμβοι εμπορίου και καινοτομίας. Με τον καιρό αυτή η σειρά αποικιών έγινε γνωστή ως Magna Graecia.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Magna Graecia ήταν τόσο ειδυλλιακή. Όταν οι Έλληνες δεν καινοτομούσαν, είτε πολεμούσαν μεταξύ τους είτε πολεμούσαν εξωτερικές απειλές. Με την πάροδο του χρόνου η δόξα της Magna Graecia μειώθηκε και τελικά, έπεσε από μια νέα δύναμη, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Σήμερα αυτές οι ελληνικές αποικίες συχνά ξεχνιούνται, αλλά η κληρονομιά τους μπορεί ακόμα να γίνει αισθητή στο πολιτιστικό τοπίο της περιοχής.

Οι Έλληνες ανακαλύπτουν τον αποικισμό

Όταν σκεφτόμαστε τις αυτοκρατορίες που δημιουργούν αποικίες, συνήθως το συνδέουμε με το εμπόριο και τη διάδοση της εξουσίας. Οι αποικίες είναι ένας φανταστικός τρόπος για τα έθνη να προβάλλουν τη δύναμή τους πέρα από τα σύνορά τους και να κυριαρχούν σε μακρινές χώρες.

Ωστόσο, ο ελληνικός αποικισμός ήταν λίγο διαφορετικός. Ενώ η προβολή ισχύος και το αυξημένο εμπόριο ήταν σίγουρα μπόνους, κάτι άλλο οδήγησε τις προσπάθειες αποικισμού τους: η αναγκαιότητα.

  • Κατά την αρχαϊκή περίοδο (800 έως 480 π.Χ.) η αρχαία Ελλάδα έγινε πολύ πιο επιτυχημένη από ότι «άντεχε». Η μαζική αύξηση του πληθυσμού (εκτιμάται ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας αυξήθηκε από 800.000 σε 7-10 εκατομμύρια) σήμαινε ότι η ηπειρωτική χώρα εξάντλησε γρήγορα την απόδοση της καλλιεργήσιμης γης που χρειαζόταν για να θρέψει τόσα πολλά στόματα. Η απάντηση σε αυτό το πρόβλημα ήταν μία και προφανής.

Οι αποικίες διόρθωσαν αυτό το πρόβλημα του υπερπληθυσμού και της έλλειψης τροφίμων με δύο τρόπους.

  • Πρώτον, διεύρυναν και ενίσχυσαν το εμπορικό δίκτυο της Ελλάδας. Αυτό σήμαινε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να εισάγει περισσότερα τρόφιμα και να ταΐσει όλα αυτά τα πεινασμένα στόματα. Έκανε θαύματα και για την οικονομία.
  • Δεύτερον, η αποστολή εποίκων εκτόπισε μέρος της πληθυσμιακής αύξησης της Ελλάδας και βοήθησε στην εξάπλωση του πληθυσμού της.

Σε αντίθεση με τις ρωμαϊκές αποικίες, οι ελληνικές δεν εξαρτώνται από τη μητέρα τους πόλη. Αντίθετα, έδρασαν ως ανεξάρτητες πόλεις-κράτη.

Υπήρχαν δύο βασικοί τύποι ελληνικών αποικιών. Οι πρώτοι ήταν μόνιμοι οικισμοί που ενεργούσαν σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα αλλά ως επί το πλείστον παρέμειναν πιστοί στην ελληνική τους κληρονομιά. Ο δεύτερος, γνωστός ως Emporia, έμοιαζε περισσότερο με εμπορικά φυλάκια. Σε αυτά ζούσαν Έλληνες και μη Έλληνες και ο πληθυσμός επικεντρωνόταν στην κατασκευή και πώληση αγαθών στην ηπειρωτική Ελλάδα και σε άλλες αποικίες.

Ancient Greek colonies and their dialect groupings in Southern Italy, Magna Graecia Πηγή https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Magna_Graecia_ancient_colonies_and_dialects-eu.svg

Οι Πρώτες Αποικίες

Μία από τις παλαιότερες αναφορές στον ελληνικό αποικισμό προέρχεται από τον ιστορικό Στράβωνα του πρώτου αιώνα π.Χ. Στα Γεωγραφικά του αναφέρει ότι ο αποικισμός της Μεγάλης Ελλάδας είχε αρχίσει από την εποχή του Τρωικού Πολέμου και ότι χρειάστηκε αρκετούς αιώνες. Δεν δίνεται ακριβής ημερομηνία (η λεπτομέρεια ενός Τρωικού Πολέμου θεωρείται ευρέως ως ένα μυθικό γεγονός) αλλά στη γραφή του, ο Στράβων σαφώς πιστεύει ότι ο αποικισμός ξεκίνησε πριν από πολύ καιρό.

Ευτυχώς, τα αρχαιολογικά στοιχεία από την περιοχή περιορίζουν κάπως τα πράγματα. Δείχνει ότι οι Έλληνες άρχισαν να εγκαθίστανται στη νότια Ιταλία τον όγδοο αιώνα π.Χ.

  • Πρώτοι ήρθαν οι Ευβοείς (από το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας, την Εύβοια) που άρχισαν να αποικίζουν τον Κόλπο της Νάπολης. Στο νησί Ίσκια έχτισαν τις Πιθηκούσες, που πιστεύεται ότι είναι ο παλαιότερος ελληνικός οικισμός της Ιταλίας. Στη συνέχεια μετακόμισαν γρήγορα στη νότια ηπειρωτική Ιταλία, όπου εγκατέστησαν την πρώτη ελληνική αποικία της περιοχής, την Cumae.

Μετά τους Ευβοείς ήρθαν οι Αχαιοί της δυτικής Ελλάδας. Γύρω στο 720 π.Χ. άρχισαν να αποικίζουν τις ακτές του Ιονίου, χτίζοντας οικισμούς όπως η πόλη Μεταπόντιον, το χωριό Ποσειδωνία στο νησί της Σύρου και η αποικία του Κρότωνα.

Όχι πολύ αργότερα, αλλά σε μια άγνωστη ημερομηνία μεταξύ του όγδοου και του έκτου αιώνα π.Χ., οι Αθηναίοι άρχισαν τελικά να εγκατασταθούν και να χτίσουν την αρχαία ελληνική παραθαλάσσια πόλη Scylletium.

Οι περιοχές στις οποίες εγκαταστάθηκαν αυτοί οι πρώτοι Έλληνες αποικιστές άρχισαν σύντομα να αλλάζουν υπό την ελληνική επιρροή. Οι Έλληνες έφεραν μαζί τους τον πολιτισμό τους – τη γλώσσα τους, τις θρησκευτικές συνήθειες, τις παραδόσεις και την ιδέα μιας ανεξάρτητης ελληνικής πόλης.

Αναπτύχθηκε ένας ολόκληρος πρωτότυπος ελληνικός πολιτισμός, ξεχωριστός αλλά παρόμοιος με αυτόν της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Αποικιακή Επέκταση και Ενδομαχίες

Οι ελληνικές αποικίες εξαπλώθηκαν στη νότια Ιταλία σαν πυρκαγιά και οι κύριες ελληνικές πόλεις της περιοχής αυξήθηκαν γρήγορα σε δύναμη και επιρροή.

Στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ., ωστόσο, ένα πρόβλημα άρχισε να δημιουργείται στη Μεγάλη Ελλάδα. Αποικίες όπως ο Kroton, η Sybaris και το Metapontum είχαν αυξηθεί σε σημείο που ήταν έτοιμες να επεκταθούν.

Ως ανεξάρτητες πόλεις, ωστόσο, δεν είχαν κοινή πίστη. Αυτό σήμαινε ότι άρχισαν να διεξάγουν πόλεμο μεταξύ τους, προσπαθώντας να επεκτείνουν τις επιμέρους περιοχές τους. Καθ’ όλη τη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ., μεγάλο μέρος της Magna Graecia ήταν κόκκινο από το αίμα καθώς οι πιο ισχυρές αποικίες της περιοχής επιτέθηκαν η μία στην άλλη.

Αυτή ήταν μια περίοδος που ορίστηκε από μαζικές μάχες. Γύρω στο 580 π.Χ. οι πόλεις Επιζεφύριοι Λοκροί και Κρότων πολέμησαν. Οι βαριές απώλειες που υπέστη ο Κρότων οδήγησαν στην τελική παρακμή του, ενώ η νίκη της Λοκρίδας τον ώθησε να στοχεύσει άλλες κοντινές πόλεις. Την ίδια περίπου εποχή, η πόλη Σίρις καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από μια ενωμένη Σύβαρη και Μεταπόντιο.

Ενώ αυτή η εσωτερική σύγκρουση δεν εξαφανίστηκε ποτέ εντελώς με την πάροδο του χρόνου, επιβραδύνθηκε και οι ελληνικές αποικίες άρχισαν να επικεντρώνονται στο να επεκταθούν μακριά η μία από την άλλη, παρά η μία στην άλλη.

  • Άποικοι από τις πρώτες ελληνικές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας άρχισαν να εξαπλώνονται, ιδρύοντας νέες πόλεις. Μέσα σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, είχαν επεκτείνει τον ελληνικό πολιτισμό σε όλο το σύνολο αυτού που ονομάζουμε Magna Graecia σήμερα.

Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι η εσωτερική διαμάχη σταμάτησε εντελώς. Η πιο επιθετική επέκταση πραγματοποιήθηκε από την ελληνική πόλη των Συρακουσών υπό την κυριαρχία του Διονυσίου Α’ των Συρακουσών (432- 367 π.Χ.). Ο Διονύσιος ήταν ένας αδίστακτος τύραννος και η κυριαρχία του σημαδεύτηκε από σχεδόν συνεχή πόλεμο. Από το 397-392 π.Χ. πολέμησε τους Καρχηδονίους , θέλοντας να τους διώξει εντελώς από τη Σικελία και να τους πάρει τη γη.

Έπειτα έστρεψε το βλέμμα του στους συναδέλφους του Έλληνες αποίκους, επιτιθέμενος στην Ιταλική Συμμαχία (μια ομάδα Αχαϊκών ελληνικών οικισμών) το 387 π.Χ. Κατέστρεψε τον Κρότωνα (έναν από τους πρώτους ελληνικούς οικισμούς) και μετά από μακρά πολιορκία κατέλαβε το Ρήγιο, πουλώντας τους αποίκους που ζούσαν εκεί σε σκλάβους.

Στην πραγματικότητα, ο Διονύσιος αναμόρφωσε λίγο πολύ το πολιτικό τοπίο των ακτών της Αδριατικής της περιόδου. Μετά από τόσο ακριβό πόλεμο χρειάστηκε να ενισχύσει το εμπόριο των Συρακουσών και το έκανε με την ίδρυση των μεγάλων οικισμών Ανκόνα, Αδρία και Ίσσα, μετατρέποντας την Αδριατική σε θάλασσα των Συρακουσών. Άρχισε να εξαπλώνεται, οδηγώντας στην ίδρυση του Tragurium, της Corcyra Melaina και του Epetium.

Ρωμαϊκή κατάληψη της Μεγάλης Ελλάδας

Το 327 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την ελληνική πόλη Νεάπολη. Ήταν ένα σημάδι για τα πράγματα που θα έρθουν. Στις αρχές του τρίτου αιώνα π.Χ., οι Ρωμαίοι βρέθηκαν στην ίδια θέση που είχαν οι Έλληνες λίγους αιώνες πριν: η τεράστια επιτυχία τους και ο αυξανόμενος πληθυσμός σήμαιναν ότι έπρεπε να επεκταθούν. Και που θα γινόταν αυτό, αν όχι στη Magna Graecia;

Για λίγο, οι Έλληνες που συμμάχησαν με τους ισχυρούς Σαμνίτες (παλαιούς εχθρούς της Ρώμης) τους κράτησαν ασφαλείς, αλλά δεν μπόρεσε να διαρκέσει. Καθώς η ανάγκη της Ρώμης για όλο και περισσότερη γη μεγάλωνε, οι Ρωμαίοι αποφάσισαν να δοκιμάσουν την τύχη τους. Ξεκίνησε προς τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., όταν αρκετές νότιες ελληνικές πόλεις δέχθηκαν επίθεση από Βρούτιους και Λουκάνιους, παλιές ιταλικές φυλές που ήθελαν πίσω τα εδάφη της νότιας Ιταλίας που κατείχαν οι Έλληνες. Αυτές οι ελληνικές πόλεις ζήτησαν βοήθεια από τη Ρώμη και οι Ρωμαίοι απάντησαν τη δεκαετία του 280 στέλνοντας εκεί τις στρατιωτικές τους φρουρές για να εκμεταλλευτούν την αδυναμία.

Την ίδια περίπου εποχή ξέσπασε ο Πύρρειος Πόλεμος μεταξύ της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και του Έλληνα βασιλιά της Ηπείρου, Πύρρου. Οι Ρωμαίοι είχαν επιτεθεί στον Τάρα (Τάραντας, Ιταλία σήμερα), μια ελληνική αποικία, και ο Τάρας είχε πάει στον Πύρρο για βοήθεια.

Ήταν ένας ακατάστατος πόλεμος που είδε πολλές από τις άλλες ελληνικές πόλεις της Magna Graecia να παρασυρθούν στη σύγκρουση. Ο πόλεμος έληξε το 275 π.Χ. με νίκη των Ρωμαίων.

Τρία χρόνια αργότερα η Δημοκρατία πήρε τον Taras και τον μετονόμασε Tarentum. Μετά από αυτό, η πλειονότητα των ελληνικών πόλεων της περιοχής βρέθηκαν βίαια συνδεδεμένες με τη Ρώμη με συνθήκες γνωστές ως foedera.

Αν και ήταν ακόμη τεχνικά ανεξάρτητες, αυτές οι συνθήκες κατέστησαν σαφές ότι στην πραγματικότητα βρίσκονταν υπό έμμεσο ρωμαϊκό έλεγχο. Οι μέρες των ανεξάρτητων πόλεων-κρατών στην περιοχή πλησίαζαν στο τέλος τους.

Ακολούθησε ακόμη περισσότερη αιματοχυσία. Το 264 π.Χ. ξέσπασε ο Πρώτος Πουνικός Πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Καρχηδόνας. Κατά τη διάρκεια των μαχών, οι Ρωμαίοι πήραν τον έλεγχο της Σικελίας. Ο μόνος σημαντικός ελληνικός οικισμός που απέμεινε ήταν οι Συρακούσες, οι οποίες κατόρθωσαν να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους μέχρι το 212 π.Χ. Αυτό συνέβη επειδή ο βασιλιάς της, ο Ιέρων Β’, ήταν αφοσιωμένος στην υποστήριξη των Ρωμαίων.

Ο εγγονός του, ωστόσο, δεν συμφώνησε. Αφού ανέλαβε μετά το θάνατο του Ιέρο το 215 π.Χ., συμμάχησε την πόλη με τον Αννίβα της Καρχηδόνας. Οι Ρωμαίοι απάντησαν πολιορκώντας τις Συρακούσες, παίρνοντας τον έλεγχο το 212 π.Χ.

  • Ο Δεύτερος Πουνικός Πόλεμος ξεκίνησε το 218 π.Χ. και τελείωσε το 201 π.Χ. Κατά τη διάρκεια αυτής, πολλές από τις ελληνικές πόλεις της Magna Graecia παραβίασαν τις συνθήκες τους και αυτομόλησαν στην Καρχηδόνα. Μια ενοχλημένη Ρώμη αποφάσισε ότι η καλύτερη απάντηση σε αυτό ήταν να τους προσαρτήσει στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, μια διαδικασία που ξεκίνησε το 205 π.Χ.

Στην ουσία, οι Ρωμαίοι άρχισαν να καταλαμβάνουν τις ελληνικές πόλεις και να τις μετατρέπουν σε δικές τους αποικίες, γνωστές ως civium romanorum. Σε αντίθεση με τις παλιές ανεξάρτητες ελληνικές πόλεις, αυτές οι αποικίες βρίσκονταν υπό τον αυστηρό έλεγχο της Δημοκρατίας, αποφεύγοντας το είδος των εσωτερικών συγκρούσεων που παρατηρήθηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ.

Το 194 π.Χ. οι Ρωμαίοι τοποθέτησαν φρουρές 300 Ρωμαίων βετεράνων σε όλη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων πόλεων όπως το Volturnum και το Buxentum κατά μήκος της Αδριατικής. Την ίδια χρονιά έκαναν επίσης ρωμαϊκές αποικίες στον Κρότωνα και την Τέμσσα, ακολουθούμενη από την Κόπια το 193 π.Χ. και τη Βαλέντια το 192 π.Χ.

Τον 1ο αιώνα π.Χ. η Magna Graecia ήταν σταθερά υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων και οι αναμενόμενες κοινωνικές, γλωσσικές και διοικητικές αλλαγές άρχισαν να λαμβάνουν χώρα (όπως ακριβώς όταν οι ίδιοι οι Έλληνες είχαν εγκατασταθεί για πρώτη φορά). Αυτό λέγεται ότι η εξαγορά δεν ήταν συνολική.

Ο ελληνικός πολιτισμός παρέμεινε ισχυρός στις παλιές αποικίες και στην πραγματικότητα καλλιεργήθηκε από τους νέους Ρωμαίους ηγεμόνες (που είχαν πάντα τη συνήθεια να αφομοιώνουν πτυχές αυτών που κατακτούσαν).

Ο πολιτισμός Μεγάλης Ελλάδας

Σε όλη την αρχαιότητα, η Magna Graecia ήταν ένα χωνευτήρι πολιτιστικών επιρροών, που συνδύαζε τις ελληνιστικές ελληνικές παραδόσεις με αυτόχθονα ιταλικά στοιχεία. Όσον αφορά την τέχνη, η Magna Graecia κληρονόμησε την πλούσια κληρονομιά των κλασικών ελληνικών καλλιτεχνικών επιτευγμάτων.

Πόλεις όπως οι Συρακούσες και ο Τάραντας έγιναν ακμάζοντα κέντρα καλλιτεχνικής έκφρασης, παράγοντας αγγεία, γλυπτά και πίνακες που αντανακλούσαν τη συγχώνευση ελληνικού και τοπικού στυλ. Η κεραμική, ειδικότερα, ανέδειξε περίπλοκα σχέδια και αφηγηματικές σκηνές, αντλώντας συχνά έμπνευση από τη μυθολογία.

Αρχιτεκτονικά, η Magna Graecia παρουσίαζε ναούς και δομές ελληνικού στυλ, με έμφαση στη συμμετρία και την αναλογία. Τα δωρικά και ιωνικά τάγματα, τυπικά της ελληνικής αρχιτεκτονικής, κοσμούσαν το τοπίο.

Αξιοσημείωτα παραδείγματα περιλαμβάνουν τον ναό της Ήρας στο Μεταπόντιο και τον δωρικό ναό του Απόλλωνα στις Συρακούσες. Αυτά τα αρχιτεκτονικά θαύματα λειτούργησαν τόσο ως θρησκευτικά όσο και ως αστικά μνημεία, υπογραμμίζοντας τη σημασία της πολιτιστικής ταυτότητας στην περιοχή.

  • Φιλοσοφικά, η Magna Graecia συνέβαλε στην ευρύτερη ανάπτυξη της ελληνικής φιλοσοφίας. Ο Πυθαγόρας, γνωστός για τη συνεισφορά του στα μαθηματικά, συνδέθηκε με την πόλη του Κρότωνα. Η Πυθαγόρεια Σχολή του διερεύνησε όχι μόνο τις μαθηματικές αρχές αλλά και τις ηθικές και μεταφυσικές έννοιες, επηρεάζοντας το φιλοσοφικό τοπίο της Μεγάλης Ελλάδας.

Ενώ ο πολιτιστικός ιστός της Magna Graecia ήταν κυρίως ελληνικός, η αλληλεπίδραση με τους αυτόχθονες πολιτισμούς είχε ως αποτέλεσμα μια μοναδική σύνθεση, δημιουργώντας μια ξεχωριστή περιφερειακή ταυτότητα. Αυτή η πολιτιστική συγχώνευση ενθάρρυνε ένα δυναμικό περιβάλλον όπου οι καλλιτεχνικές, αρχιτεκτονικές και φιλοσοφικές ιδέες μπλέκονταν, αφήνοντας μια διαρκή κληρονομιά που αντηχεί στην ιστορική αφήγηση της αρχαίας Μεσογείου.

συμπέρασμα

Με την πάροδο του χρόνου οι Ρωμαίοι τελικά έπεσαν και αντικαταστάθηκαν με τη σειρά τους και η Magna Graecia βρέθηκε και πάλι υπό τον έλεγχο νέων ηγεμόνων. Ωστόσο, η μοναδική του κουλτούρα δεν άλλαξε ποτέ πραγματικά. Μέχρι σήμερα οι πόλεις και οι πόλεις που κάποτε αποτελούσαν τη Magna Graecia μοιράζονται μια μοναδική μικτή ταυτότητα.

Πέρα από την ιστορική του σημασία, η Magna Graecia αφήνει μια διαρκή κληρονομιά μέσα από τη σύνθεση των παραδόσεων, διαμορφώνοντας μια μοναδική πολιτιστική ταπισερί. Αυτό το συχνά ξεχασμένο κεφάλαιο της ιστορίας ξετυλίγεται ως μια διαχρονική ιστορία πολιτιστικής συγχώνευσης, που αντηχεί στους διαδρόμους του χρόνου και εμπλουτίζει την κατανόησή μας για τις αλληλένδετες και διαφορετικές ρίζες του αρχαίου μεσογειακού κόσμου.

Πηγή Ancient Origins / ROBBIE MITCHELL

https://hellasjournal.com/2024/02/to-megalio-tis-magna-graecia-zi-eos-simera-apo-tous-protous-apikous-evvois-ston-ekatontaeti-emfilio-ke-sti-simmachia-me-tous-karchidonious-pou-efere-tous-romeous-chartis-videos/

Βορίδης: Στον «Άγνωστο Στρατιώτη» δεν θα αναγράφεται τίποτε -Να σβηστούν τα ονόματα των θυμάτων των Τεμπών

1

Ευκρινή θέση για όσα έγιναν σχετικώς με την αναγραφή των ονομάτων των νεκρών των Τεμπών στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη πήρε ο υπουργός Επικρατείας Μάκης Βορίδης, σε ραδιοφωνική συνέντευξή του στα «Παραπολιτικά».

Αναλυτικώς, δήλωσε ότι «το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι το σπουδαιότερο σημείο μνήμης, ένας τόπος ιερός και αφορά στους πεσόντες κατά τη διάρκεια των αγώνων του έθνους. Εκεί είναι γραμμένα τα ονόματα των μεγάλων μαχών που έχουμε δώσει. Είναι ένα μνημείο, με το οποίο τιμάμε τη μνήμη όλων των Ελλήνων που έχασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την πατρίδα. Δεν έχει καμία θέση η οποιαδήποτε αναγραφή οποιουδήποτε άλλου πράγματος εκεί. Θέλουμε να κάνουμε ένα μνημείο να θυμόμαστε το φρικτό δυστύχημα των Τεμπών; Να το κάνουμε. Αυτό δεν μπορεί να είναι στον Άγνωστό Στρατιώτη […] Είναι ένα μνημείο με συγκεκριμένο προορισμό», τόνισε.

Και, εν συνεχεία, ανέφερε ότι «δεν πρέπει» να μείνουν γραμμένα τα ονόματα των θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας στον συγκεκριμένο χώρο και «φυσικά» πρέπει να σβηστούν. Και, μάλιστα, «άμεσα» πρέπει να σβηστούν.

Στη συνέχεια της συνέντευξης διευκρίνισε, δε, ότι έχει «πολύ ενδιαφέρον» η πρωτοβουλία του δημάρχου Αθηναίων για ανέγερση μνημείου, και «αν σε αυτή τη συζήτηση για το μνημείο για τα Τέμπη πρέπει να εμπλακούν και φορείς της κυβέρνησης, να εμπλακούν. Αλλά, εδώ συζητάμε για τον Άγνωστο Στρατιώτη. Στον Άγνωστο Στρατιώτη δεν θα αναγράφεται τίποτε. Θα αναγράφονται τα ονόματα, τα μέρη, τα σημεία όπου το έθνος πολέμησε και άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε αυτές τις πολεμικές προσπάθειες που έκανε το έθνος για να απελευθερωθεί. Αυτός είναι ο Άγνωστος Στρατιώτης».

Με αφορμή, εξάλλου, τη θέση που αναπτύσσουν κόμματα και πολιτικοί για την πορεία των δικαστικών ερευνών, ο υπουργός Επικρατείας επεσήμανε ότι «οι πολιτικοί οφείλουν να απέχουν από οποιονδήποτε σχολιασμό εκκρεμών δικαστικών υποθέσεων. Γιατί το λένε οι ερμηνείες της Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Το λένε για να μην υπάρχει χειραγώγηση και παρέμβαση στο έργο των δικαστών». Ως εκ τούτου, «θα πρότεινα να συμφωνήσουμε όλοι οι πολιτικοί να δείχνουμε αυτοσυγκράτηση ό,τι αφορά στις ενέργειες της Δικαιοσύνης».

Για το μπάζωμα, ειδικότερα, στον τόπο του σιδηροδρομικού δυστυχήματος, σημείωσε ότι μπαζώθηκε μόνον η μία πλευρά, και διερωτήθηκε: «Αν η συγκάλυψη ήταν ο σκοπός, μπάζωσαν μόνο δεξιά και δεν μπάζωσαν αριστερά;».

Με αφορμή, τέλος, το ψήφισμα πολιτών για τα Τέμπη, προχώρησε σε δύο διαπιστώσεις: Πρώτον, η βουλευτική ασυλία υπάρχει μόνο για την άσκηση των καθηκόντων των βουλευτών. Και, δεύτερον, «όταν ήρθε πρόταση για σύσταση προκαταρκτικής, η οποία αφορούσε παράβαση καθήκοντος και απιστία για τη (Σύμβαση) 717 και τον Καραμανλή, η Βουλή απεφάνθη και την απέρριψε»

“https://www.iefimerida.gr/politiki/boridis-ston-agnosto-stratioti-den-tha-anagrafetai-tipote”>Βορίδης: Στον «Άγνωστο Στρατιώτη» δεν θα αναγράφεται τίποτε -Να σβηστούν τα ονόματα των θυμάτων των Τεμπών

Θα διατηρήσει το παλατάκι τον δημόσιο χαρακτήρα του;

0

Ο Σύλλογος «ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ΠΑΛΑΤΑΚΙ)» παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις που παρατηρούνται το τελευταίο διάστημα γύρω από τη υπόθεση διάσωσης και αξιοποίησης του εμβληματικού ακινήτου που διαθέτει η Θεσσαλονίκη, γνωστό ως «Κυβερνείο» ή «Παλατάκι».

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου σε συνεδρίασή του την Τετάρτη 28/2/2024 ασχολήθηκε εκτενώς με τις θέσεις που διατυπώνει η Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) σε έγγραφό της, με ημερομηνία 9/2/2024 (Απάντηση στην με αρ. πρωτ. 2968/01.02.2024 ερώτηση κοινοβουλευτικού ελέγχου) και έκρινε ότι χρειάζονται διευκρινήσεις σε κάποια ζητήματα που θέτει, και ιδιαίτερα ως προς τη χρήση και τον χαρακτήρα που θα έχει.

Επισημάνθηκε μεταξύ άλλων πως υπάρχουν σημεία διφορούμενα και ακατανόητα που δημιουργούν σύγχυση ως προς τις σκοπούς και τις προθέσεις της ΕΤΑΔ σχετικά με αξιοποίηση του ιστορικού ακινήτου, το οποίο υπενθυμίζεται ότι από το 2001, με απόφαση του τότε Υπουργού Μακεδονίας Θράκης, Γιώργου Πασχαλίδη, έχει κηρυχθεί διατηρητέο.

Στο έγγραφο της ΕΤΑΔ κι ενώ γίνεται προσπάθεια καθησύχασης όλων των δυνάμεων της Θεσσαλονίκης που τάσσονται υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα που πρέπει να έχει το «Κυβερνείο» αφής στιγμής διασωθεί και αξιοποιηθεί, ο τρόπος διατύπωσης κάποιων προτάσεων και η επιλογή λέξεων δημιουργούν ασάφεια ως προς τις πραγματικές προθέσεις της ΕΤΑΔ.

Τέτοιο ζήτημα γεννά, για παράδειγμα, η επιλογή της ΕΤΑΔ να αναφερθεί σε πράξεις που προτίθεται να προβεί «χάριν του δημοσίου συμφέροντος», αλλά αποφεύγει οποιαδήποτε αναφορά στο αν το ακίνητο θα διατηρήσει τον «δημόσιο χαρακτήρα» του.

Ένα άλλο σημείο που γεννά έντονους προβληματισμούς είναι εκείνο όπου η ΕΤΑΔ αναφέρει πως σε μελέτη σκοπιμότητας που έγινε τον Οκτώβριο του 2020 εξετάστηκαν δύο χρήσεις, η μία αφορά την μετατροπή του κτιρίου σε «πολυτελές ξενοδοχείο» και η άλλη σε «πολυχώρο διασκέδασης και πολιτισμού».

Το σωματείο εξαρχής έχει διατυπώσει την αντίθεσή του σε ενδεχόμενη μετατροπή του Κυβερνείου είτε σε «ξενοδοχείο» είτε σε χώρο «διασκέδασης». Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την επιλογή της λέξης «διασκέδασης» διατυπώθηκαν πολλές επιφυλάξεις και προβληματισμοί.

Σε επόμενη παράγραφο όπου η ΕΤΑΔ αναφέρεται σε «μελέτη προσδιορισμού του κόστους των μελετών και των κατασκευαστικών εργασιών», που έγινε τον Μάρτιο του 2023 ανακοινώνεται πως «ως σενάριο λήφθηκε υπόψη η επανάχρηση με χρήσεις Πολιτισμού & Εστίασης».

Εδώ λοιπόν προστέθηκε η λέξη «Εστίαση».

Σε τρίτη παράγραφο του κειμένου εκεί όπου γίνεται αναφορά στη «μελέτη σκοπιμότητας» που έγινε τον Απρίλιο του 2023, σημειώνεται πως αυτή έγινε «λαμβάνοντας υπόψη ως προς τις ενδεχόμενες χρήσεις του ακινήτου, ως χώρου πολιτισμού, εστίασης και αναψυχής». Εδώ πρωτοεμφανίζεται η λέξη «αναψυχή».

Κατόπιν όλων αυτών, το Δ.Σ. του συλλόγου μας, σταθερά προσηλωμένο στους στόχους παρακολουθεί με σχετική ικανοποίηση την κινητικότητα που παρατηρείται επί του θέματος και δεσμεύεται να αξιολογήσει τις προτάσεις της Ε.Τ.Α.Δ. μετά τις διευκρινήσεις που θα επιδιώξει να λάβει σχετικά με τις χρήσεις του Κυβερνείου και βεβαίως ως προς τον Δημόσιο χαρακτήρα που αυτό πρέπει να έχει.

Χημικές ουσίες που μειώνουν τη γονιμότητα προστίθενται σε δημητριακά ολικής άλεσης (Cheerios, Quaker Oats/κουάκερ βρώμης)

0

 

 

Ανάλυση από τον Δρ. Joseph Mercola

26 Φεβρουαρίου 2024

Κατεβάστε αυτό το άρθρο πριν εξαφανιστεί

Λήψη PDF

https://youtu.be/6vSHkCfth6c

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

▪ Μια πιλοτική μελέτη από την Environmental Working Group (EWG) αποκαλύπτει ότι το 80% των Αμερικανών βρέθηκαν θετικοί στο chlormequat chloride, ένα φυτοφάρμακο ρυθμιστή ανάπτυξης.

▪ Το 92% των τροφίμων με βάση τη βρώμη, (συμπεριλαμβανομένων των δημοφιλών εμπορικών σημάτων όπως το Quaker Oats και το Cheerios), περιείχαν επίσης αυτή τη χημική ουσία

▪ Η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (EPA) των ΗΠΑ πρότεινε την επέκταση της χρήσης του chlormequat σε μη συνεχείς κόκκους για να αυξηθούν οι αποδόσεις, παρά τους πιθανούς κινδύνους για την υγεία.

▪ Μελέτες σε ζώα δείχνουν ότι το chlormequat συνδέεται με αναπαραγωγικά και αναπτυξιακά προβλήματα, εγείροντας ανησυχίες για την ανθρώπινη υγεία.

▪ Η EWG αντιτίθεται στο σχέδιο της EPA, προτρέπει περαιτέρω έρευνα και συνιστά την αγορά μόνο βιολογικών προϊόντων βρώμης για την αποφυγή έκθεσης στο chlormequat.

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Tα ευρήματα μιας πιλοτικής μελέτης που διεξήχθη από την Environmental Working Group (EWG) και δημοσιεύτηκε στο Journal of Exposure Science & Environmental Epidemiology στις 15 Φεβρουαρίου 2024,1 , 2 , 3  αποκάλυψαν ότι το 80% των Αμερικανών βρέθηκαν θετικοί στο chlormequat chloride, ένα γεωργική χημική ουσία που χρησιμοποιείται ως φυτοφάρμακο και ως ρυθμιστής ανάπτυξης φυτών. 4

Επιπλέον, η χημική ουσία ανιχνεύθηκε στο 92% των τροφίμων με βάση τη βρώμη που εξετάστηκαν, συμπεριλαμβανομένων δημοφιλών εμπορικών σημάτων όπως οι Quaker Oats και Cheerios. Όπως αναφέρει το EWG: 5

«Η πρωτοποριακή ανάλυση του chlormequat στα σώματα των ανθρώπων στις ΗΠΑ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, επειδή η χημική ουσία συνδέεται με αναπαραγωγικά και αναπτυξιακά προβλήματα σε μελέτες σε ζώα, υποδηλώνοντας την πιθανότητα παρόμοιας βλάβης στους ανθρώπους».

Η EPA εξετάζει την επέκταση του Chlormequat στις καλλιέργειες

Στις ΗΠΑ, το chlormequat chloride είναι προς το παρόν εγγεγραμμένο για χρήση ως ρυθμιστής ανάπτυξης φυτών (PGR) και σε καλλωπιστικά, αλλά η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (EPA) πρότεινε πρόσφατα να επεκταθεί η χρήση τους στο σιτάρι, το κριθάρι, τη βρώμη, το τριτικάλε (υβριδικό σπόρος δημητριακών που προέρχεται από τη διασταύρωση σιτάρι και σίκαλη), για να δοθεί στους αγρότες ένα ακόμη εργαλείο για την αύξηση των αποδόσεων. 6 Όπως εξηγείται από την EPA: 7

«Το chlormequat χρησιμοποιείται για να ελέγχει το μέγεθος των φυτών εμποδίζοντας πριν από την άνθηση τις ορμόνες που διεγείρουν την ανάπτυξη. Σε μικρούς κόκκους όπως το σιτάρι, το κριθάρι, η βρώμη και το τριτικάλε, η παραμονή (το λύγισμα ή το σπάσιμο των μικρών στελεχών) είναι ένα σημαντικό ζήτημα παραγωγής.

Αυτό μπορεί να περιορίσει σοβαρά την απόδοση και τη συγκομιδή των σιτηρών και να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ποιότητά τους. Ως PGR, η εφαρμογή του chlormequat  μειώνει το ύψος του στελέχους του φυτού κόκκου, με αποτέλεσμα μειωμένη κατάθεση και τη δυνητικά αυξημένη απόδοση κόκκου.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να έχει κόστος για την υγεία των καταναλωτών. Ενώ η EPA ισχυρίζεται ότι «Δεν υπάρχουν διατροφικοί, οικιστικοί ή αθροιστικοί κίνδυνοι ανησυχίας»,8 το EWG 9 αναφέρει στοιχεία που δείχνουν το αντίθετο.

Οι τοξικές επιδράσεις του Chlormequat είναι εμφανείς στις μελέτες σε ζώα

Σύμφωνα με το EWG, ιστορικές και πρόσφατα δημοσιευμένες μελέτες σε ζώα έχουν δείξει: 10

Μειώσεις αναπαραγωγής σε χοίρους που εκτρέφονται με σπόρους που έχουν υποστεί επεξεργασία με χλωρομεκουάτ (Chlormequat). Θηλυκά γουρούνια εμφάνισαν διαταραχές του κύκλου του οίστρου και δυσκολία ζευγαρώματος
Μειωμένη ικανότητα γονιμοποίησης του σπέρματος σε αρσενικά ποντίκια
Μειωμένη κινητικότητα σπέρματος σε αρσενικούς αρουραίους
Καθυστερημένη έναρξη της εφηβείας, μειωμένο βάρος των αρσενικών αναπαραγωγικών οργάνων και μειωμένα επίπεδα τεστοστερόνης σε αρσενικούς αρουραίους
Δυσρυθμισμένη εμβρυϊκή ανάπτυξη του κεφαλιού και των οστών
Δυσρυθμισμένος μεταβολισμός

 

Το Chlormequat έχει επίσης αποδειχθεί ότι επηρεάζει τα ενδοκρινικά συστήματα των ζώων, αν και ο ακριβής μηχανισμός είναι ακόμα ασαφής. Προηγούμενες μελέτες υποδεικνύουν ότι το chlormequat δεν δρα όπως οι περισσότερες άλλες χημικές ουσίες που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές. Για παράδειγμα, δεν χρησιμοποιεί υποδοχείς οιστρογόνων ή ανδρογόνων και δεν μεταβάλλει τη δραστηριότητα της αρωματάσης.

Αντίθετα, οι ερευνητές έχουν προτείνει ότι μπορεί να επηρεάσει το ενδοκρινικό σύστημα μεταβάλλοντας τη βιοσύνθεση στεροειδών και προκαλώντας στρες στο ενδοπλασματικό δίκτυο. 11 Όπως σημειώνεται από το EWG, 12 «Αν και αυτές οι μελέτες επικεντρώνονται μόνο στις πιθανές επιπτώσεις της χημικής ουσίας στα ζώα, εγείρουν ερωτήματα σχετικά με το εάν θα μπορούσε επίσης να βλάψει τον άνθρωπο».

Η έκθεση στο Chlormequat είναι σε άνοδο

Όπως δείχνουν οι τρέχουσες δοκιμές, τα άτομα εκτίθενται ήδη στο chlormequat μέσω των τροφίμων, κυρίως σε εισαγόμενα δημητριακά. Η απόφαση της EPA να εγκρίνει την εισαγωγή σιτηρών που έχουν υποστεί επεξεργασία με chlormequat το 2018 13 συνέβαλε σε αυτή την έκθεση.

Αυτά τα ευρήματα και τα δεδομένα τοξικότητας του chlormequat εγείρουν ανησυχίες σχετικά με τα τρέχοντα επίπεδα έκθεσης και δικαιολογούν πιο εκτεταμένες δοκιμές τοξικότητας, παρακολούθηση τροφίμων και επιδημιολογικές μελέτες για την αξιολόγηση των επιπτώσεων στην υγεία από την έκθεση στο chlormequat στους ανθρώπους. ” ~ EWG

Η επέκταση της εφαρμογής του chlormequat ως ρυθμιστή της ανάπτυξης φυτών στις ΗΠΑ για να συμπεριλάβει βασικούς κόκκους, θα αύξανε προφανώς τα επίπεδα έκθεσης, οδηγώντας δυνητικά σε σημαντικές δυσμενείς επιπτώσεις. Όπως αναφέρεται στην επιλεγμένη μελέτη: 14

«Το χλωριούχο του chlormequat είναι ένας ρυθμιστής ανάπτυξης των φυτών του οποίου η χρήση σε καλλιέργειες σιτηρών αυξάνεται στη Βόρεια Αμερική. Τοξικολογικές μελέτες υποδεικνύουν ότι η έκθεση στο chlormequat μπορεί να μειώσει τη γονιμότητα και να βλάψει το αναπτυσσόμενο έμβρυο σε δόσεις χαμηλότερες από αυτές που χρησιμοποιούν οι ρυθμιστικοί φορείς για τον καθορισμό των επιτρεπόμενων ημερήσιων επιπέδων πρόσληψης.

Εδώ αναφέρουμε την παρουσία του chlormequat σε δείγματα ούρων που συλλέχθηκαν από ανθρώπους στις ΗΠΑ, με ποσοστά ανίχνευσης 69%, 74% και 90% σε δείγματα που συλλέχθηκαν το 2017, 2018-2022 και 2023, αντίστοιχα.

Το Chlormequat ανιχνεύθηκε σε χαμηλές συγκεντρώσεις σε δείγματα από το 2017 έως το 2022, με σημαντική αύξηση των συγκεντρώσεων για δείγματα από το 2023. Παρατηρήσαμε επίσης υψηλές συχνότητες ανίχνευσης του chlormequat σε τρόφιμα με βάση τη βρώμη.

Αυτά τα ευρήματα και τα δεδομένα τοξικότητας του chlormequat εγείρουν ανησυχίες σχετικά με τα τρέχοντα επίπεδα έκθεσης των ανθρώπων στο chlormequat και δικαιολογούν την ανάγκη για πιο εκτεταμένες δοκιμές τοξικότητας, παρακολούθηση τροφίμων και επιδημιολογικές μελέτες για την αξιολόγηση των επιπτώσεων στην υγεία από την έκθεση των ανθρώπων στο chlormequat».

Συνεχής έκθεση που υποδεικνύεται από δεδομένα

Οι ερευνητές υπογραμμίζουν επίσης ότι σε δείγματα ούρων που συλλέχθηκαν από άτομα στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σουηδία, το chlormequat εντοπίστηκε σχεδόν στο 100% των συμμετεχόντων, με συχνότητες και συγκεντρώσεις που ξεπερνούν σημαντικά αυτές των μεταβολιτών από άλλα φυτοφάρμακα όπως το chlorpyrifos, τα πυρεθροειδή, η θειαβενδαζόλη και η μανκοβενδαζόλη. Αυτό υποδηλώνει ότι τα άτομα πιθανώς να καταναλώνουν μεγαλύτερες ποσότητες chlormequat σε σύγκριση με τα προαναφερθέντα φυτοφάρμακα.

Η χημική ουσία έχει επίσης εντοπιστεί στον ορό και το γάλα σε μελέτες σε ζώα, ενώ δεν έχει διεξαχθεί καμιά δειγματοληψία για να εξακριβωθεί η παρουσία του chlormequat στον ανθρώπινο ορό και το μητρικό γάλα, αλλά οι συγγραφείς τονίζουν ότι «όλες οι χημικές ουσίες που σχετίζονται με αναπαραγωγική βλάβη στον ορό και το γάλα έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην έκθεση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και στα βρέφη».

Το Chlormequat έχει χρόνο ημιζωής στο σώμα περίπου δύο έως τρεις ώρες, με ένα σημαντικό μέρος των χορηγούμενων δόσεων να αποβάλλεται μέσα σε διάστημα 24 ωρών. Έτσι, η ανίχνευση της χημικής ουσίας στο 80% των δειγμάτων ούρων υποδηλώνει συνεχή έκθεση κατά τη διάρκεια της ημέρας για την πλειοψηφία των ατόμων.

Όσον αφορά την ποσότητα, οι συγκεντρώσεις κυμαίνονταν από 0,27 μικρογραμμάρια έως 52,8 mcg chlormequat ανά γραμμάριο κρεατινίνης στα δείγματα του 2023, με διάμεσο 1,4 mcg.

Υψηλά επίπεδα chlormequat βρέθηκαν επίσης σε δείγματα τροφίμων

Οι ερευνητές έστειλαν επίσης 25 συμβατικά και 8 βιολογικά δείγματα τροφίμων με βάση τη βρώμη για δοκιμή, μαζί με 9 συμβατικά δείγματα τροφίμων με βάση το σιτάρι. Όλα τα δείγματα τροφίμων αγοράστηκαν σε παντοπωλεία στην περιοχή του μετρό της Ουάσιγκτον, DC μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου 2022 και Φεβρουαρίου και Μαΐου 2023.

23 από τα 25 μη-οργανικά προϊόντα με βάση τη βρώμη είχαν ανιχνεύσιμα επίπεδα chlormequat. Το μέγιστο ανιχνευμένο επίπεδο έφτασε τα 291 mcg ανά κιλό, υποδηλώνοντας σημαντική παρουσία chlormequat στη βρώμη, όπως σημειώνουν οι συγγραφείς. Ένα βιολογικό προϊόν βρώμης περιείχε επίσης χαμηλή ποσότητα (17 mcg), όπως και δύο ψωμιά με βάση το σιτάρι, τα οποία περιείχαν 3,5 mcg και 12,6 mcg αντίστοιχα. Όπως σημειώνεται στην επιλεγμένη μελέτη: 15

«Απομένει να καθοριστεί εάν τα επίπεδα του chlormequat στα δείγματα ούρων και τροφίμων των ΗΠΑ ενδέχεται να αυξηθούν τα επόμενα χρόνια. Στις ΗΠΑ, το chlormequat επιτρέπεται επί του παρόντος μόνο σε εισαγόμενα προϊόντα βρώμης και σίτου, αλλά οι εγχώριες γεωργικές χρήσεις σε μη-βιολογικές καλλιέργειες βρίσκονται επί του παρόντος υπό εξέταση από την EPA των ΗΠΑ.

Είναι πιθανό ότι εάν εγκρίνονταν τέτοιες οικιακές χρήσεις, σε συνδυασμό με την ευρεία υιοθέτηση γεωργικών πρακτικών που χρησιμοποιούν το chlormequat στο εξωτερικό και στο εσωτερικό, τα επίπεδα chlormequat πιθανότατα θα συνεχίσουν να αυξάνονται στη βρώμη, το σιτάρι και άλλα τρόφιμα με δημητριακά, οδηγώντας σε υψηλότερα επίπεδα έκθεσης τον γενικό πληθυσμό των ΗΠΑ.

Οι τρέχουσες συγκεντρώσεις chlormequat στα ούρα από αυτήν τη μελέτη και άλλες υποδηλώνουν ότι μεμονωμένοι δότες δείγματος εκτέθηκαν σε chlormequat σε επίπεδα αρκετές τάξεις μεγέθους κάτω από τη δόση αναφοράς (RfD) που δημοσιεύτηκε από την EPA των ΗΠΑ (0,05 mg/kg σωματικού βάρους/ημέρα) και την αποδεκτή ημερήσια δόση τιμή πρόσληψης (ADI) που δημοσιεύθηκε από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (0,04 mg/kg σωματικού βάρους/ημέρα).

Ωστόσο, σημειώνουμε ότι οι δημοσιευμένες τοξικολογικές μελέτες για το chlormequat υποδηλώνουν ότι η επανεκτίμηση αυτών των ορίων ασφαλείας μπορεί να δικαιολογείται. Για παράδειγμα, ζώα που εκτέθηκαν σε δόσεις χαμηλότερες από τις τρέχουσες RfD και ADI, 0,024 και 0,0023 mg/kg ανά σωματικό βάρος και ημέρα σε ποντίκια και χοίρους αντίστοιχα, εμφάνισαν μειωμένη γονιμότητα.

Σε μια άλλη τοξικολογική μελέτη, η έκθεση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σε δόση ισοδύναμη με το επίπεδο μη παρατηρούμενης ανεπιθύμητης ενέργειας (NOAEL) των 5 mg/kg που χρησιμοποιήθηκε για την εξαγωγή της δόσης αναφοράς EPA των ΗΠΑ, προκάλεσε μεταβολή της ανάπτυξης του εμβρύου καθώς και του μεταβολισμού και της σύστασης του σώματος στο νεογνά ποντίκια.

Επιπλέον, τα ρυθμιστικά όρια δεν λαμβάνουν υπόψη τις δυσμενείς επιπτώσεις των μειγμάτων χημικών ουσιών που μπορεί να επηρεάσουν το αναπαραγωγικό σύστημα, τα οποία έχουν αποδειχθεί ότι προκαλούν αθροιστικά ή συνεργικά αποτελέσματα σε δόσεις χαμηλότερες από ό,τι για μεμονωμένες χημικές εκθέσεις, εγείροντας ανησυχίες για τις πιθανές επιπτώσεις στην υγεία που σχετίζονται με τρέχοντα επίπεδα έκθεσης, ειδικά για άτομα με υψηλότερο όριο έκθεσης σε γενικούς πληθυσμούς της Ευρώπης και των ΗΠΑ».

Η EWG αντιτίθεται στο σχέδιο επέκτασης της χρήσης του Chlormequat

Υπό το πρίσμα των ανακαλύψεών του, το EWG αντιτίθεται σθεναρά στην πρόταση της EPA να επιτραπεί η εφαρμογή του chlormequat σε βρώμη, κριθάρι, σιτάρι και τριτικάλε εγχώριας καλλιέργειας.

Ο Alexis M. Temkin, ο κύριος συγγραφέας της μελέτης EWG, εξέφρασε την ανησυχία του για την ευρεία παρουσία του chlormequat τόσο σε δείγματα τροφίμων όσο και σε δείγματα ούρων, δηλώνοντας ότι «αποτελεί κώδωνα κινδύνου». Ο Temkin υποστηρίζει την πρόσθετη έρευνα για το θέμα και προτρέπει την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ να ενσωματώσει το chlormequat στην ετήσια παρακολούθηση των φυτοφαρμάκων των δημητριακών.

«Η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος πρέπει να εξετάσει πλήρως τους πιθανούς κινδύνους για την υγεία των παιδιών από την έκθεση στο chlormequat και να επανεξετάσει τις πρόσφατες αποφάσεις της να επιτρέψει στο chlormequat να υπάρχει στα είδη διατροφής των παιδιών», δήλωσε ο Temkin στο Newsweek. 16

Άλλοι οργανισμοί εξέφρασαν επίσης αντίθεση, συμπεριλαμβανομένης της Ομάδας Ερευνών Δημοσίου Συμφέροντος (PIRG), 17 που συγκέντρωσε περισσότερες από 10.000 υπογραφές καλώντας τον οργανισμό να απορρίψει την πρόταση. Σε ένα σχόλιο στην πρόταση της EPA πέρυσι, το PIRG έγραψε: 18

«Η έρευνα δείχνει ότι το χλωριούχο chlormequat διαταράσσει την ανάπτυξη του εμβρύου και βλάπτει το αναπαραγωγικό σύστημα. Δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε τη χρήση του σε καλλιέργειες τροφίμων έως ότου αποδειχθεί απολύτως ασφαλές — ειδικά εφόσον γνωρίζουμε ότι μπορούμε να καλλιεργήσουμε χωρίς αυτό…

Το μόνο για το οποίο χρησιμοποιείται αυτή η χημική ουσία είναι να κάνει τα στελέχη των μικρών κόκκων λίγο πιο δυνατά, ώστε λιγότεροι από αυτούς να λυγίζουν ή να σπάνε. Μια ελαφρώς μεγαλύτερη σοδειά δεν αξίζει τον κίνδυνο για την υγεία μας».

Το πλιγούρι βρώμης έχει μεταβολικό δηλητήριο: Λινολεϊκό οξύ (LA)

Όπως τα περισσότερα δημητριακά, εκτός από το λευκό ρύζι, περιέχουν λινολεϊκό οξύ (LA). Αν και είναι μικρή ποσότητα, περίπου 1g ανά φλιτζάνι πλιγούρι βρώμης, μπορεί να συσσωρευτεί με την πάροδο του χρόνου. Στην ιδανική περίπτωση, θα πρέπει να στοχεύσετε να διατηρήσετε την πρόσληψη LA κάτω από 2 γραμμάρια την ημέρα, και σε καμιά περίπτωση όχι πάνω από 5 γραμμάρια την ημέρα.

Είναι σημαντικό να παρακολουθείτε τη συνολική σας κατανάλωση LA από όλα τα τρόφιμα και να αποφασίζετε ποια θα φάτε για να διατηρήσετε τα επίπεδα LA σε αυτό το εύρος. Ενώ το πλιγούρι βρώμης είναι διατροφικά πιο πλούσιο από το λευκό ρύζι, το τελευταίο δεν περιέχει LA. Το πλιγούρι βρώμης προσφέρει ορισμένα μέταλλα, αν και οι ποσότητες μπορεί να ποικίλλουν ανάλογα με την καλλιέργειά του, εξακολουθούν να είναι σχετικά ήσσονος σημασίας.

Επιλέξτε βιολογικά προϊόντα βρώμης

Σε μια συνέντευξη στη New York Post, 19 η Olga Naidenko, αντιπρόεδρος επιστημονικών ερευνών στο EWG, συμβούλεψε τους καταναλωτές να επιλέξουν βιολογικά προϊόντα βρώμης, που καλλιεργούνται χωρίς την χρήση επιβλαβών φυτοφαρμάκων όπως το chlormequat και το glyphosate.

Για να σας βοηθήσουμε να βρείτε το πιο καθαρό φαγητό, σκεφτείτε να κάνετε λήψη της εφαρμογής Healthy Living του EWG . Αυτός ο πόρος παρέχει αξιολογήσεις για περισσότερα από 120.000 είδη τροφίμων και προσωπικής φροντίδας. Απλώς σαρώστε το προϊόν με το κινητό σας τηλέφωνο για να λάβετε τη βαθμολογία του.

Sources and References

1, 9, 14 Journal of Exposure Science & Environmental Epidemiology February 15, 2024 DOI: 10.1038/s41370-024-00643-4

2, 5, 12 EWG February 15, 2024

3 ZeroHedge February 16, 2024

4, 6, 7, 8 EPA.gov April 26, 2023

10, 11, 13 Journal of Exposure Science & Environmental Epidemiology February 15, 2024 DOI: 10.1038/s41370-024-00643-4, Introduction

15 Journal of Exposure Science & Environmental Epidemiology February 15, 2024 DOI: 10.1038/s41370-024-00643-4, Discussion

16 Newsweek February 15, 2024

17, 18 PIRG May 26, 2023

19 New York Post February 15, 2024

Healthy Living

Τουρκία: Ξεκίνησε η ιδέα του σχεδιασμού για το αεροπλανοφόρο

0

Φεβρουάριος 29, 2024. Ελλάδα.

Πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας ανακοίνωσαν ότι έχει ξεκινήσει η σχεδίαση ιδέας για το εντόπιο αεροπλανοφόρο.

Μάλιστα, το αρμόδιο τμήμα του τουρκικού υπουργείου πραγματοποίησε για το θέμα αυτό την εβδομαδιαία ενημερωτική συνάντηση.

Αξιωματούχοι του Υπουργείου, σχετικά με την επίσκεψη του Διοικητή των Ναυτικών Δυνάμεων Ναυάρχου Ερτζουμέντ Τατλίογλου στο «Design Project Office (DPO)» στην Κωνσταντινούπολη, σχετικά με τα σχέδια TF2000 και αεροπλανοφόρου, πηγές του υπουργείου ανέφεραν ότι η Διεύθυνση DPO εργάζεται για να πραγματοποιήσει το «MİLGEM Project», την πρώτη εθνική πλατφόρμα ναυτικού πολέμου της Τουρκίας.

Αναφέρθηκε ότι ξεκίνησε η ομάδα που σχηματίστηκε στο πλαίσιο της Διοίκησης Ναυπηγείων Taşkızak το 1997 για το σκοπό αυτό, και μεταφέρθηκε μετά τον σεισμό στην Gölcük (ελληνικά: Διολκίδες της αρχαίας Βιθυνίας) της 17ης Αυγούστου 1999 και ιδρύθηκε υπό την όνομα του Γραφείου Έργου MİLGEM στη Διοίκηση του Ναυπηγείου Κωνσταντινούπολης στις 12 Μαρτίου 2004.

Πηγές ανέφεραν ότι αυτό το γραφείο μετονομάστηκε σε Διεύθυνση DPO το 2010 και ότι συνέχισε τις δραστηριότητές του στο νέο του κτίριο στην πανεπιστημιούπολη Διοίκησης Ναυπηγείων Κωνσταντινούπολης από τον Σεπτέμβριο του 2015.

Οι πηγές σημειώνουν ότι το κύτος, τα μηχανήματα και τα ηλεκτρικά συστήματα, τα συστήματα μάχης και τα σχέδια ολοκλήρωσης συστημάτων των πολεμικών πλοίων πραγματοποιήθηκαν στη Διεύθυνση DPO, η οποία ενσωματώθηκε στη Ναυτική Τεχνική Διοίκηση στις 11 Αυγούστου 2017.

Σημειώνεται ότι τα TCG HEYBELİADA (F-511), TCG BÜYÜKADA (F-512), TCG BURGAZADA (F-513) και TCG KINALIADA (F-514), είναι μεταξύ των πλοίων του έργου MİLGEM, των οποίων οι δραστηριότητες σχεδιασμού και ολοκλήρωσης πραγματοποιήθηκαν από τη Διεύθυνση DPO,  και ολοκληρώθηκαν, αντίστοιχα,  το 2011, 2013, το 2018 και το 2019.

Πηγές του Υπουργείου, ανέφεραν:

«Με την απόφαση που ελήφθη με την οδηγία του Προέδρου μας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να έχουμε εγχώριο και εθνικό αεροπλανοφόρο, ξεκίνησαν οι δραστηριότητες σχεδιασμού από το Γραφείο Σχεδιασμού της Διοίκησης των Ναυτικών μας Δυνάμεων.

«Έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στον σχεδιασμό της ιδέας, η οποία ξεκίνησε από τη Διεύθυνση του Γραφείου Σχεδιασμού».

TRT

—

The Hellenic Information Team

Διεθνής κατακραυγή για τη «Σφαγή της οδού Ρασίντ» από το Ισραήλ- 104 νεκροί και περίπου 760 τραυματίες που περίμεναν στη σειρά για ανθρωπιστική βοήθεια

0

Φεβρουάριος 29, 2024. Ελλάδα.

Η επαίσχυντη ιστορία της «Σφαγής της οδού Ρασίντ» με Παλαιστίνιους που περίμεναν στην ουρά για ανθρωπιστική βοήθεια, από το Ισραήλ, κατακρίνεται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, γράφει η αραβική Al Ghad.

Η πείνα έκανε τους Παλαιστίνιους να περιμένουν επί ώρες την άφιξη των φορτηγών με επισιτιστική βοήθεια. Ονειρεύονταν να επιστρέψουν με αλεύρι για να φάνε αντί για ζωοτροφές και φύλλα κάκτου, αλλά τα πυρά των Ισραηλινών τους διαπέρασε το άδειο στομάχι, όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Η σφαγή στον κυκλικό κόμβο Nabulsi στην οδό Al-Rashid στη Γάζα είναι ένα νέο έγκλημα που προστέθηκε στο αρχείο σφαγών της κατοχής του Ισραήλ. Η σφαγή είχε ως αποτέλεσμα 104 νεκρούς και περίπου 760 τραυματίες. Είναι μια από τις μορφές γενοκτονίας που διαπράττεται από την ισραηλινή κατοχή εναντίον αμάχων ως μέρος του ισραηλινού πολέμου της πείνας.

Σύμφωνα με εκθέσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο στρατός κατοχής στοχεύει πολίτες όταν συγκεντρώνονται κοντά σε σημεία εισόδου και διανομής ανθρωπιστικών προμηθειών στην πόλη της Γάζας, είτε με πυροβολισμούς είτε με βομβαρδισμούς πυροβολικού, με αποτέλεσμα εκατοντάδες να πέφτουν νεκροί και χιλιάδες  εκφοβισμένοι να τραυματίζονται στην αγωνία τους να βρουν φαγητό.

Δορυφορική λήψη της σφαγής στην οδό Al-Rashid

Κι άλλες σφαγές στην οδό Αλ Ρασίντ

Στην οδό Αλ Ρασίντ  δεν είναι η πρώτη φορά που έγιναν σφαγές αμάχων από τους Ισραηλινούς.

Στις 11 Ιανουαρίου, στόχευσαν εκατοντάδες Παλαιστίνιους που περίμεναν τα φορτηγά αλευριού των Ηνωμένων Εθνών, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πενήντα και να τραυματιστούν δεκάδες.

Σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, άνθρωποι συγκεντρώθηκαν εκείνη την ημέρα για να λάβουν επισιτιστική βοήθεια, αλλά ένα ισραηλινό τανκ εμφανίστηκε κοντά στον κυκλικό κόμβο Nabulsi και άνοιξε πυρ και στη συνέχεια οι διαδηλωτές άρχισαν να πυροβολούν τους παρευρισκόμενους.

Σφαγή στα «Πεινασμένα Στόματα»

Με τον ίδιο τρόπο, η ισραηλινή κατοχή στόχευσε πεινασμένα στόματα στον κυκλικό κόμβο «Κουβέιτ» στη Γάζα στις 25 Ιανουαρίου, αφού οι πολίτες έλαβαν μηνύματα στα τηλέφωνά τους για την επικείμενη άφιξη φορτηγών του ΟΗΕ που μετέφεραν τρόφιμα, αλλά τα ισραηλινά τανκς τους περίμεναν, με αποτέλεσμα να θανατωθούν περισσότεροι από 25 πεινασμένοι Παλαιστίνιοι.

Ο κυκλικός κόμβος  «Κουβέιτ» στη Γάζα θεωρείται σημείο συγκέντρωσης για τη λήψη βοήθειας

Το Ευρωμεσογειακό Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων περιέγραψε τα γεγονότα εκείνης της σφαγής: «Οι δυνάμεις του ισραηλινού στρατού συνεχίζουν να σκοτώνουν Παλαιστίνιους ενώ περιμένουν να λάβουν βοήθεια νότια της πόλης της Γάζας, σε μια περίοδο που ο λιμός εξαπλώνεται στα βόρεια της Λωρίδας. Αυτό επιβεβαιώνει την επιμονή στη διάπραξη του εγκλήματος της γενοκτονίας κατά του άμαχου πληθυσμού στη Λωρίδα της Γάζας από τις 7 Οκτωβρίου του περασμένου έτους.

Το Παρατηρητήριο κατέγραψε τη χρήση βλημάτων πυροβολικού από τον ισραηλινό στρατό για να στοχοποιηθούν εκατοντάδες πεινασμένοι πολίτες που συγκεντρώθηκαν στον δρόμο Salah al-Din κοντά στον κυκλικό κόμβο του Κουβέιτ, νοτιοανατολικά της πόλης της Γάζας, περιμένοντας φορτηγά των Ηνωμένων Εθνών που μετέφεραν περιορισμένη βοήθεια, κάτι που οδήγησε σε έναν αριθμό θανάτων και τραυματισμών.

Αυτό δεν ήταν το μόνο περιστατικό στον κυκλικό κόμβο του Κουβέιτ, καθώς η κατοχή στόχευε επανειλημμένα αμάχους που πήγαιναν σε αυτό το μέρος εν αναμονή της άφιξης φορτηγών, καθώς είναι η πλησιέστερη περιοχή στην πόλη της Γάζας που μπορούν να φτάσουν τα φορτηγά.

Δημοσιεύματα του Τύπου τεκμηρίωσαν επίσης ότι οι δυνάμεις κατοχής παρέσυραν πολίτες σε αυτά τα μέρη μέσω παραπλανητικών μηνυμάτων και διαδίδοντας φήμες για την άφιξη φορτηγών του ΟΗΕ, στο πλαίσιο της χρήσης της πείνας ως όπλο πολέμου εναντίον αμάχων στη Γάζα.

Στόχευση παρόχων βοήθειας

Οι εργαζόμενοι που διανέμουν βοήθεια δεν γλίτωσαν να στοχοποιηθούν, καθώς επαναλαμβάνονταν περιστατικά σκόπιμων πυροβολισμών κατά νηοπομπών και υπαλλήλων που εργάζονταν σε ιδρύματα του ΟΗΕ, με στόχο να προκληθεί χάος και να αποτραπεί η παροχή βοήθειας σε όσους την αξίζουν, σύμφωνα με έκθεση του Γραφείου Συντονισμού των Ηνωμένων Εθνών.

Έτσι, το Ισραήλ χρησιμοποιεί σκόπιμα το όπλο της πείνας εναντίον των αμάχων, εμποδίζοντας την άφιξη βοήθειας και στοχεύοντας όσους αναζητούν φαγητό με ενέδρες που προφανώς θα επαναλαμβάνονται συχνά, δεδομένου των εκατοντάδων χιλιάδων στη βόρεια Γάζα που υποφέρουν από το φάσμα της πείνας.

Το υπουργείο ανέφερε σε προηγούμενη δήλωση ότι ο απολογισμός της ισραηλινής επίθεσης ξεπέρασε τους 30.035 μάρτυρες και τους 70.457 τραυματίες από τις 7 Οκτωβρίου 2023.

Λευκός Οίκος: Σοβαρό το περιστατικό…

Παλαιστίνιοι περιμένουν τα φορτηγά για επισιτιστική βοήθεια στη Γάζα (φωτό Reuters)

Ο Λευκός Οίκος δήλωσε την Πέμπτη ότι εξετάζει αναφορές ότι το Ισραήλ άνοιξε πυρ εναντίον Παλαιστινίων που περίμεναν βοήθεια κοντά στην πόλη της Γάζας, χαρακτηρίζοντάς το «σοβαρό περιστατικό».

Εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου ανέφερε χαρακτηριστικά: «Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας για την απώλεια αθώων ζωών και αναγνωρίζουμε τη δεινή ανθρωπιστική κατάσταση στη Γάζα, όπου αθώοι Παλαιστίνιοι προσπαθούν να ταΐσουν τις οικογένειές τους», σημειώνει η Al Ghad.

—

The Hellenic Information Team

Ανάθεση από το ΝΑΤΟ: Τουρκικό απόσπασμα έφτασε στο Κοσσυφοπέδιο

0

Φεβρουάριος 29, 2024. Ελλάδα.

Αναφέρθηκε ότι το τουρκικό απόσπασμα, που διατέθηκε κατόπιν αιτήματος του ΝΑΤΟ μετά την ένταση στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο, έφτασε στο Κόσοβο, σημειώνουν σήμερα τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Στη ανακοίνωση που εξέδωσε η Ειρηνευτική Δύναμη του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο (KFOR), αναφέρθηκε ότι το τουρκικό απόσπασμα θα αντικαταστήσει το ιταλικό απόσπασμα που είχε αναπτυχθεί προηγουμένως στην περιοχή.

«Η ανάπτυξη του τουρκικού σώματος αντανακλά την αποφασιστικότητα της KFOR να συνεχίσει να διασφαλίζει ένα ειρηνικό, ασφαλές περιβάλλον και ελευθερία κινήσεων, πάντα αμερόληπτα, προς όφελος όλων των κοινοτήτων που ζουν στο Κοσσυφοπέδιο», ανέφερε η ανακοίνωση.

Δεκάδες στρατιώτες της KFOR τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των εντάσεων στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο τον Μάιο-Ιούνιο του 2023. Η κορύφωση της έντασης σημειώθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2023, στο χωριό Μπάισκα της περιοχής, και 1 αστυνομικός και 3 επιτιθέμενοι σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις που ξεκίνησαν με την ένοπλη σερβική ομάδα να επιτίθεται στην αστυνομία του Κοσσυφοπεδίου και συνεχίστηκε όλη την ημέρα.

Η KFOR αύξησε την παρουσία της και τις δραστηριότητες περιπολίας στην περιοχή μετά την επίθεση.

Σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να διασφαλίσει την ασφάλεια και τη σταθερότητα, η KFOR, η οποία ξεκίνησε το καθήκον της στο Κοσσυφοπέδιο στις 12 Ιουνίου 1999, διαθέτει περισσότερους από 4.500 διεθνείς στρατιωτικούς από 27 χώρες, συμπεριλαμβανομένων 21 μελών του ΝΑΤΟ και 6 Χώρες εταίροι του ΝΑΤΟ..

Σημειώνεται ότι η Τουρκία ανέλαβε τη διοίκηση της KFOR για 1 χρόνο στις 10 Οκτωβρίου 2023.

—

The Hellenic Information Team

Πέθανε ο σκηνοθέτης Πάολο Ταβιάνι, σημείο αναφοράς του ιταλικού σινεμά

0

Πέθανε την Πέμπτη 29/02 στη Ρώμη σε ηλικία 92 ετών ο σκηνοθέτης Πάολο Ταβιάνι ο οποίος, μαζί με τον αδελφό του Βιτόριο, ήταν ένα από τα ισχυρότερα ονόματα του ιταλικού κινηματογράφου.

Στον μακροχρόνιο βίο του, ο Πάολο Ταβιάνι δούλεψε ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός και συγγραφέας. Στα γνωστότερα έργα των αδελφών Ταβιάνι (ο Πάολο απεβίωσε το 2018) συμπεριλαμβάνονται το «Ο Σαν Μικέλε είχε έναν κόκορα», του 1972, το «Αλοζανφάν», το οποίο γυρίστηκε δυο χρόνια αργότερα με τους Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Λάουρα Μπέτι και Λέα Μασάρι, και το «Πατέρας Αφέντης,» του 1977, το οποίο βραβεύθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών.

Το 2012 οι αδελφοί Ταβιάνι βραβεύθηκαν με τη Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ του Βερολίνου για το έργο τους «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» στο οποίο έπαιζαν κρατούμενοι των φυλακών της Ρώμης.

Όπως υπογραμμίζει η εφημερίδα La Repubblica, «οι αδελφοί Ταβιάνι συνεργάστηκαν με απόλυτη αρμονία, τόσο που ήταν αδύνατον να ξεχωρίσει κανείς τις σκηνές που γύρισε ο Πάολο από εκείνες του Βιτόριο» ενώ «κινήθηκαν με απόλυτη άνεση σε όλα τα είδη του κινηματογράφου: με έμπνευση από την επικαιρότητα, την Ιστορία (συχνά με μεταφορική σημασία) και την λογοτεχνία.

Τα Τέμπη, οι ευθύνες και η ατιμωρησία

2

Η FAZ γράφει για την επέτειο από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, ενώ η taz αναφέρεται στις γυναικοκτονίες που λαμβάνουν χώρα στην Τουρκία.

Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη Εικόνα: SAKIS MITROLIDIS/AFP

Ένας χρόνος συμπληρώθηκε χθες (28 Φεβρουαρίου) από το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, με απολογισμό 57 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Σε ανταπόκριση από την Ελλάδα ο δημοσιογράφος Κρίστιαν Σούμπερτ της Frankfurter Allgemeine Zeitung φιλοξενεί τις σκέψεις επιζώντων και συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας.

«Στα λόγια της καταλαβαίνει κανείς τον θυμό, την απελπισία, την παραίτηση, τον κυνισμό: εάν γνώριζε πόσο επικίνδυνο είναι το ταξίδι μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης, δεν θα εμπιστευόταν το τρένο ούτε για να στείλει λαχανικά, λέει η παιδίατρος Μαρία Καρυστιανού, η οποία πριν από έναν χρόνο έχασε την 20χρονη κόρη της στο χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ελληνική ιστορία.

Νέοι διαδηλώνουν στη Θεσσαλονίκη μετά το δυστύχημα στα Τέμπη
Χιλιάδες νέοι κατέβηκαν στους δρόμους σε ένδειξη διαμαρτυρίας προς την κυβέρνησηΕικόνα: Florian Schmitz/DW

[…] “Η συγκάλυψη της αλήθειας για το έγκλημα αυτό είναι προσβολή προς τα παιδιά μας”, δηλώνει μία άλλη μητέρα, που έχασε επίσης την κόρη της στην τραγωδία. “Στο τέλος θα φταίμε εμείς που επιβιβαστήκαμε στο τρένο”, λέει από την πλευρά της η νεαρή επιζήσασα Ευδοκία Τσαγκλή. Η ίδια επιβίωσε με τραυματισμούς από τη μετωπική σύγκρουση, αλλά δεν τρέφει ιδιαίτερες ελπίδες πως η έρευνα για το δυστύχημα θα γίνει σωστά και θα τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι».

Ανθρώπινο λάθος ή σωρεία ελλείψεων;

Η τραγωδία αποδόθηκε αρχικά στο ανθρώπινο λάθος, όπως επισημαίνει όμως ο Γερμανός δημοσιογράφος «κανείς δεν θέλει να πιστέψει πως αυτός ήταν ο αποκλειστικός λόγος. Αυτό που συνέβη κοντά στα Τέμπη, έναν οικισμό τριάντα χιλιόμετρα βόρεια της Λάρισας,  ήταν “ένα έγκλημα”, τονίζει η ΑΔΕΔΥ, η οποία κάλεσε και σε απεργία ανήμερα της επετείου του δυστυχήματος, ζητώντας ταυτοχρόνως και υψηλότερες απολαβές για τους εργαζομένους», συνεχίζει ο Κρίστιαν Σούμπερτ στη F.A.Z.

«Έπειτα από διαμαρτυρίες ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης άλλαξε και αυτός γρήγορα την αρχική του θέση περί ανθρώπινου λάθους. Η γενικότερη εκτίμηση είναι πως το δυστύχημα ήταν αποτέλεσμα μίας σειράς βαθιά ριζωμένων αποτυχιών του συστήματος, από τις οποίες η Ελλάδα υποφέρει εδώ και καιρό, όπως είναι η διαφθορά, ο νεποτισμός, η τσαπατσουλιά, οι πεπαλαιωμένες δομές και η σχετική με τις αρμοδιότητες σύγχυση που επικρατεί στις δημόσιες υπηρεσίες».

Κατεστραμμένο βαγόνι μετά το δυστύχημα στα Τέμπη
Προφανείς οι διαχρονικές παθογένειες του συστήματος και του σιδηροδρόμουΕικόνα: AFP/Getty Images

«Ευθύνη φέρονται να έχουν ακόμη και ανώτατα πολιτικά στελέχη – μέχρι και δύο πρώην υπουργοί Μεταφορών – ή τουλάχιστον αυτό πιστεύει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. […] Υπάρχουν βάσιμες υποψίες πως έχουν τελεστεί ποινικά αδικήματα σχετικά με τον μη εκσυγχρονισμό του σιδηροδρόμου της χώρας και μάλιστα αυτές βαρύνουν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος λίγο μετά την τραγωδία υπέβαλε την παραίτησή του, όπως και τον προκάτοχό του Χρήστο Σπίρτζη, που βρέθηκε στο αξίωμα με την αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα».

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θέλησε να φέρει τους υπευθύνους ενώπιον της δικαιοσύνης, «βάσει του ελληνικού Συντάγματος όμως μόνο η Βουλή μπορεί να διώξει νυν και πρώην μέλη της ελληνικής κυβέρνησης – η Δικαιοσύνη δεν έχει τέτοια εξουσία ούτε στην Ελλάδα ούτε και σε επίπεδο Ε.Ε. Αυτή η εκτεταμένη ασυλία αποτελεί εδώ και καιρό πεδίο διαμάχης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ελληνικής κυβέρνησης», τονίζει η εφημερίδα της Φρανκφούρτης.

Στο σημείο όπου έλαβε χώρα το σιδηροδρομικό δυστύχημα συγκεντρώθηκαν το περασμένο Σάββατο συγγενείς των θυμάτων και πολλοί φοιτητές για να καταθέσουν λουλούδια και να κρεμάσουν φωτογραφίες των νεκρών. (…) Η παιδίατρος Καρυστιανού δηλώνει πως θα συνεχίσει να αγωνίζεται για δικαίωση – προσθέτο«ντας πως δεν έχει να χάσει τίποτα πια».

«Τραγικό ρεκόρ»: Οι γυναικοκτονίες στην Τουρκία

Μεταξύ Τρίτης και Τετάρτης (27 και 28 Φεβρουαρίου) καταγράφηκαν στην Τουρκία οκτώ γυναικοκτονίες – σε διάστημα δηλαδή μόλις 24 ωρών.

Διαδήλωση κατά της βίας εναντίον των γυναικών στην Τουρκία
Περισσότερες από 1.700 γυναικοκτονίες έχουν λάβει χώρα στην Τουρκία την τελευταία πενταετίαΕικόνα: Cansu Alkaya/REUTERS

«Οι γυναικοκτονίες έλαβαν χώρα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Τουρκίας, από τη Σμύρνη, στις ακτές του Αιγαίου, μέχρι την Κωνσταντινούπολη και το Ερζερούμ, στα ανατολικά της χώρας. […] Οι φερόμενοι ως δράστες είναι είτε νυν είτε πρώην σύζυγοι, ενώ μία εκ των γυναικών δολοφονήθηκε από τον πατέρα της», παρατηρεί η tageszeitung, που κάνει λόγο για ένα «τραγικό ρεκόρ» .

«Η οργάνωση “Σταματάμε τις γυναικοκτονίες”, που από το 2010 καταγράφει τις δολοφονίες γυναικών και παρέχει υποστήριξη σε θύματα οικογενειακής βίας, υποστηρίζει ότι δεν είναι τυχαίο που δολοφονήθηκαν τόσες γυναίκες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Αντιθέτως, η εξέλιξη αυτή είναι αποτέλεσμα της πολιτικής της τουρκικής κυβέρνησης: “Οι γυναίκες σκοτώνονται μέσα στις ίδιες τις οικογένειές τους, επειδή υποτίθεται ότι βλάπτουν το ιδεώδες της “ιερής οικογένειας” που προπαγανδίζει η κυβέρνηση. “Σε μία εποχή όπου η κυβέρνηση αμφισβητεί τα ατομικά, πολιτικά μας δικαιώματα, μπορεί να ανά πάσα στιγμή να σκοτωθεί μία γυναίκα”».

Το 2021 η Τουρκία αποχώρησε από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Από την πλευρά τους «ο Ερντογάν και οι υπουργοί του ισχυρίζονται πως η Τουρκία δεν έχει ανάγκη κάποια διεθνή σύμβαση και πως είναι σε θέση να προστατέψει επαρκώς τις γυναίκες μέσω της εθνικής νομοθεσίας της». Τα στοιχεία ωστόσο φαίνεται να διαφωνούν: από το 2019 μέχρι σήμερα έχουν συμβεί περισσότερες από 1.700 γυναικοκτονίες στην Τουρκία.

Autorenbild Georgios Passas PROVISORISCH
Γιώργος Πασσάς Δημοσιογράφος στην Ελληνική Σύνταξη της DW και φοιτητής νομικής.
DW

 TIMES OF ISRAEL: ΠΩΣ ΕΧΕΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

0

Ο ηγέτης της Χαμάς, Yahya Sinwar: «είμαστε στο δρόμο της νίκης κατά του Ισραηλινού Στρατού»

LAZAR BERMAN

TIMES OF ISRAEL

29-02-2024

Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, ο ηγέτης της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς στη Γάζα Yahya Sinwar [ΣτΕ: Χαμάς – Εσωτερικού] έστειλε ένα μήνυμα στους ανώτερους αξιωματούχους της Χαμάς στο Κατάρ [Χαμάς-Εξωτερικού] υποστηρίζοντας ότι ο κόσμος θα αναγκάσει το Ισραήλ να τερματίσει τον πόλεμο λόγω του αριθμού των αμάχων

Ο Yahya Sinwar (C), ο αρχηγός της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, χαιρετά τους υποστηρικτές της στην πόλη της Γάζας, στις 14 Απριλίου 2023. (MOHAMMED ABED / AFP)

Η Χαμάς κερδίζει τη μάχη στη Γάζα, είπε ο ηγέτης της οργάνωσης στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο Λωρίδα στους ανώτερους αξιωματούχους της Χαμάς στο Κατάρ στις αρχές αυτού του μήνα, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal την Πέμπτη.

Στις αρχές Φεβρουαρίου, η εξόριστη ηγεσία της Χαμάς συνήλθε στη Ντόχα, ανησυχώντας ότι ο Ισραηλινός Στρατός αποδυνάμωνε την τρομοκρατική ομάδα καθώς τα ισραηλινά στρατεύματα και οι αεροπορικές επιδρομές σκότωσαν μαχητές και κατέλαβαν περισσότερο έδαφος, ανέφερε η Wall Street Journal, επικαλούμενη «άτομα που ενημερώθηκαν για τη συνάντηση».

Έφτασε ένα μήνυμα από τον ηγέτη της Χαμάς στη Γάζα Yahya Sinwar, που υποστήριζε ότι παρά τις τακτικές απώλειες, η Χαμάς είχε το πάνω χέρι, ότι η διεθνής πίεση θα ανάγκαζε το Ισραήλ να τερματίσει τον πόλεμο, και ότι τα 4 τάγματα της Χαμάς στη Ράφα ήταν προετοιμασμένα για την πιθανή χερσαία επίθεση των IDF στη συνοριακή πόλη.

Δεν είναι σαφές πόσο πλήρως κατανοεί ο Sinwar την πραγματικότητα στο πεδίο της μάχης, καθώς πιστεύεται ότι κρύβεται σε σήραγγες, πιθανότατα κάτω από το Khan Younis. Οι Αιγύπτιοι αξιωματούχοι που αναφέρονται στο άρθρο πιστεύουν ότι «έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα».

Ο Ισραηλινός Στρατός λέει ότι κατά τους 4 μήνες της χερσαίας επίθεσης στη Γάζα, σκοτώθηκαν 242 στρατιώτες του, και ότι σκότωσε περίπου 12.000 άνδρες της Χαμάς και τραυμάτισε πολλούς άλλους. Επίσης σκότωσε 1.000 τρομοκράτες μέσα στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου.

Το Ισραήλ πιστεύει ότι η Χαμάς είχε περίπου 30.000 άνδρες στις 7 Οκτωβρίου 2023.

Στρατιώτες από το τάγμα Tzabar επιχειρούν στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας, 25 Φεβρουαρίου 2024 (Lazar Berman/Times of Israel)

Το υπουργείο Υγείας της Γάζας που ελέγχεται από τη Χαμάς ανέφερε την Πέμπτη ότι από την έναρξη του πολέμου, έχουν σκοτωθεί στη Γάζα περισσότεροι από 30.000 άνθρωποι. Τα στοιχεία δεν μπορούν να επαληθευτούν ανεξάρτητα και πιστεύεται ότι περιλαμβάνουν τόσο αμάχους όσο και μέλη της Χαμάς που σκοτώθηκαν στη Γάζα, μεταξύ άλλων ως συνέπεια των αστοχιών πυραύλων των ίδιων των τρομοκρατικών ομάδων.

Η WSJ ανέφερε επίσης ότι η Χαμάς άλλαξε τις τακτικές της από την εκεχειρία του Νοεμβρίου, απομακρυνόμενη από μεγαλύτερες επιθέσεις έως και 30 ανδρών προς ενέδρες χτυπήματος και φυγής χρησιμοποιώντας φορητά όπλα και RPG.

Οι επιθέσεις έχουν σκοπό να αιμορραγήσουν το Ισραήλ μέχρι να αναγκαστεί να τερματίσει τον πόλεμο, πιθανώς ως μέρος μιας συμφωνίας ομήρων με τη Χαμάς. Οι συνομιλίες για μια τέτοια συμφωνία βρίσκονται σε εξέλιξη, με Ισραηλινούς διαπραγματευτές να συνεργάζονται με εταίρους των ΗΠΑ, του Κατάρ και της Αιγύπτου στη Ντόχα.

Φωτογραφία που δόθηκε από το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών στις 13 Φεβρουαρίου 2024, δείχνει τον πάμπλουτο επικεφαλής του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε, να ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών στη Ντόχα. (Υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν/AFP)

Παραμένουν σημαντικά κενά, συμπεριλαμβανομένης της διάρκειας μιας ηρεμίας στις εχθροπραξίες. Η Χαμάς θέλει να τελειώσει ο πόλεμος και το Ισραήλ να αποσύρει τα στρατεύματά του.

Οι Ισραηλινοί ηγέτες δεσμεύονται να συνεχίσουν να πολεμούν έως ότου επιτευχθεί η «ολική νίκη», την οποία ορίζουν ως την ανατροπή της Χαμάς ως στρατιωτικής και κυβερνητικής οργάνωσης και την απελευθέρωση όλων των ομήρων που κρατούνται στη Γάζα.

Η WSJ ανέφερε ότι η Χαμάς χρησιμοποιεί επίσης ηχογραφήσεις ισραηλινών ομήρων που εκλιπαρούν για διάσωση στα εβραϊκά για να σύρει στρατιώτες σε ενέδρα, και ότι τοποθέτησε εκρηκτικά σε σακούλες που στέλνονταν από ισραηλινά κιμπούτζ σε στρατιώτες.

Αξιωματικοί του Ισραηλινού Στρατού εντός της Λωρίδας της Γάζας είπαν στους Times of Israel αυτή την εβδομάδα ότι επισήμαναν παρόμοιες αλλαγές στην τακτική της Χαμάς.

«Υπάρχει αντίσταση, αλλά δεν είναι όπως ήταν στην αρχή. Πυροβολούν και τρέχουν μακριά. Η μάχη είναι πολύ λιγότερο περίπλοκη από ό,τι ήταν. Όσο περισσότερο εμείς και η Ταξιαρχία Ναχάλ λειτουργούμε, τόσο περισσότερο οι δυνατότητες [της Χαμάς] συνεχίζουν να μειώνονται»», είπε ο Αντισυνταγματάρχης Aviran Alfasi, διοικητής του τάγματος Tzabar της Ταξιαρχίας Γκιβάτι, στη συνοικία Ζεϊτούν της πόλης της Γάζας.

Ο αντισυνταγματάρχης Aviran Alfasi, διοικητής του τάγματος Tzabar, μιλά στους Times of Israel στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας, 25 Φεβρουαρίου 2024 (Lazar Berman/The Times of Israel)

Σύμφωνα με τη WSJ, οι διοικητές των IDF, συμπεριλαμβανομένων των ανώτερων κλιμακίων, αμφιβάλλουν ολοένα και περισσότερο ότι οι τακτικές τους επιτυχίες θα οδηγήσουν σε ξεκάθαρη νίκη σε στρατηγικό και πολιτικό επίπεδο.

Σε κάποιο σημείο, το Ισραήλ – και οι διεθνείς εταίροι του – θα πρέπει να αντικαταστήσουν τη Χαμάς με μια άλλη οντότητα που θα κυβερνά τη Γάζα.

Ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu (2ος από αριστερά) στην εβδομαδιαία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στο Υπουργείο Άμυνας στο Τελ Αβίβ στις 7 Ιανουαρίου 2024. (RONEN ZVULUN / POOL / AFP)

«Αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στην επικράτηση στη Γάζα και στην ανατροπή της Χαμάς είναι μια διαφορετική πολιτική κυβέρνηση», επέμεινε ο στρατιωτικός θεωρητικός Έραν Ορτάλ.

Όμως ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου αρνείται να συζητήσει το σχέδιό του για το ποιος θα αντικαταστήσει τη Χαμάς στη διακυβέρνηση της Λωρίδας. Λέει μόνο ότι δεν θα παραδώσει την εξουσία στην Παλαιστινιακή Αρχή, την οποία δεν εμπιστεύεται, και ότι το Ισραήλ θα διατηρήσει τον πλήρη έλεγχο ασφαλείας.

«Μετά τη μεγάλη θυσία των πολιτών και των στρατιωτών μας, δεν θα επιτρέψω την είσοδο στη Γάζα όσων εκπαιδεύονται για την τρομοκρατία, υποστηρίζουν την τρομοκρατία και χρηματοδοτούν την τρομοκρατία. Η Γάζα δεν θα είναι ούτε Χαμαστάν ούτε Φαταχστάν», είπε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Την περασμένη εβδομάδα, ένας ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε στο Reuters υπό τον όρο της ανωνυμίας ότι:

«Το Ισραήλ αναζητά Παλαιστίνιους που δεν συνδέονται με τη Χαμάς για να διαχειριστούν τις πολιτικές υποθέσεις σε περιοχές της Λωρίδας της Γάζας που έχουν σχεδιαστεί ως πεδία δοκιμής για τη μεταπολεμική διοίκηση της Λωρίδας. Οι προγραμματισμένοι ανθρωπιστικοί θύλακες θα βρίσκονται σε περιοχές της Λωρίδας της Γάζας από τις οποίες έχει εκδιωχθεί η Χαμάς, αλλά η τελική επιτυχία θα εξαρτηθεί από το ότι το Ισραήλ θα επιτύχει τον στόχο του να καταστρέψει την ισλαμιστική τρομοκρατική ομάδα σε όλη τη μικροσκοπική παράκτια περιοχή που κυβερνά εδώ και 16 χρόνια. Αναζητούμε τους κατάλληλους ανθρώπους για να προχωρήσουν στο σχέδιο. Αλλά είναι σαφές ότι αυτό θα πάρει χρόνο, καθώς κανείς δεν θα εμφανιστεί εάν πιστεύει ότι η Χαμάς θα του ρίξει μια σφαίρα στο κεφάλι».

Ο αντισυνταγματάρχης Oz Meshulam, διοικητής του τάγματος 931, και ο ταγματάρχης Tal Klichovsky, αναπληρωτής διοικητής του τάγματος, μιλούν στους Times of Israel από την κεντρική Λωρίδα της Γάζας, 20 Φεβρουαρίου 2024 (Lazar Berman/The Times of Israel)

Ισραηλινοί αξιωματικοί, ωστόσο, λένε στους Times of Israel ότι βρίσκονται στο δρόμο για να νικήσουν τη Χαμάς.

«Αν δεν το πιστεύαμε, δεν θα είχαμε λόγο να είμαστε εδώ. Καθημερινά νικάμε και αποδυναμώνουμε τη Χαμάς. Για την πραγματική αντιμετώπιση, χρειάζεται χρόνος. Τουλάχιστον μέχρι το τέλος της χρονιάς», είπε ο διοικητής του τάγματος 931, αντισυνταγματάρχης Oz Meshulam.

 

Γάζα: Ισραηλινοί άνοιξαν πυρ κατά Παλαιστινίων που περίμεναν ανθρωπιστική βοήθεια -Τουλάχιστον 100 νεκροί

0

Δεκάδες Παλαιστίνιοι στη Γάζα σκοτώθηκαν προσπαθώντας να πάρουν προμήθειες
29/02/2024  16:29
Ένα τραγικό γεγονός έλαβε χώρα στην Γάζα με δεκάδες Παλαιστίνιους να βρίσκουν τον θάνατο κατά την διάρκεια επιχείρησης μεταφοράς και διανομής ανθρωπιστικής βοήθειας.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδουν διεθνή ΜΜΕ πάνω από 107 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να πάρουν ανθρωπιστική βοήθεια, τρόφιμα και φάρμακα.

Η πλευρά της Γάζας υποστηρίζει ότι οι 107 νεκροί είναι αποτέλεσμα πυροβολισμών από δυνάμεις του Ισραήλ, ενώ το Ισραήλ υποστηρίζει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των νεκρών προέρχεται από ποδοπάτημα κατά την διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας και ότι από τους πυροβολισμούς που έριξαν δυνάμεις των IDF -όταν ένιωσαν ότι απειλούνται από το πλήθος- σκοτώθηκαν 10 άτομα.

Το πώς έγινε το περιστατικό διερευνάται.

Τι υποστηρίζουν η Γάζα, γιατροί και τραυματίες
Υπουργείο Υγείας της Γάζας: Το υπουργείο που διοικείται από τη Χαμάς ισχυρίστηκε ότι 107 άνθρωποι σκοτώθηκαν από ισραηλινά πυρά ενώ περίμεναν βοήθεια στον κυκλικό κόμβο Nabulsi.

Παλαιστίνιος πρόεδρος: Ο Μαχμούντ Αμπάς, επικεφαλής της Παλαιστινιακής Αρχής που εδρεύει στη Δυτική Όχθη, δήλωσε ότι πρόκειται για μια «άσχημη σφαγή που διεξήγαγε ο ισραηλινός στρατός κατοχής».

Γιατροί: Κάποιοι στην περιοχή ανέφεραν ότι παρέλαβαν πτώματα και βαριά τραυματίες με πυροβολισμούς στο πάνω μέρος του σώματός τους.
Οι επικεφαλής των νοσοκομείων: Ο επικεφαλής του νοσοκομείου Kamal Adwan στην πόλη της Γάζας, Hussam Abu Safieyah, δήλωσε ότι είχε παραλάβει 10 πτώματα και δεκάδες τραυματίες. Ο επικεφαλής της υπηρεσίας ασθενοφόρων του νοσοκομείου, Fares Afana, δήλωσε στο Associated Press ότι οι γιατροί που έφτασαν στο σημείο βρήκαν «δεκάδες ή εκατοντάδες» πεσμένους στο έδαφος.
Τραυματίας: Ένας άνδρας που νοσηλεύεται με τραύμα από πυροβολισμό στο νοσοκομείο Shifa, ο Kamel Abu Nahel, δήλωσε στο Associated Press ότι πυροβολήθηκε στο πόδι από τους IDF αφού άνοιξαν δύο φορές πυρ εναντίον του πλήθους.
Χαμάς: Η Χαμάς εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία κατηγορεί το Ισραήλ για στοχευμένη “αποτρόπαια σφαγή”.

Τι υποστηρίζει το Iσραήλ
Εκπρόσωπος της ισραηλινής κυβέρνησης δήλωσε ότι οι οδηγοί των φορτηγών «έπεσαν» πάνω στο πλήθος, σκοτώνοντας «δεκάδες ανθρώπους», ενώ μια ισραηλινή πηγή σύμφωνα με τον Guardian δήλωσε ότι στρατιώτες άνοιξαν πυρ στο πλήθος που είχε περικυκλώσει τα φορτηγά, όταν αισθάνθηκαν απειλή.

Οι Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας (ΙDF) δήλωσαν ότι κάτοικοι της Γάζας τραυματίστηκαν ως αποτέλεσμα σπρωξίματος και ποδοπατήματος καθώς περικύκλωσαν τα φορτηγά βοήθειας και τα λεηλάτησαν, καθώς και ότι καταπλακώθηκαν από φορτηγά. Yποστήριξε ακόμη ότι ένοπλοι άνοιξαν επίσης πυρ στην περιοχή καθώς λεηλατούσαν τις προμήθειες. Ο στρατός δήλωσε ότι δεν πυροβόλησε εναντίον του πλήθους που έσπευσε στην κύρια αυτοκινητοπομπή βοήθειας. Υποστήριξε ότι τα στρατεύματα άνοιξαν πυρ εναντίον αρκετών κατοίκων της Γάζας που κινήθηκαν προς τους στρατιώτες και ένα τανκ σε ένα σημείο ελέγχου των IDF, θέτοντας σε κίνδυνο τους στρατιώτες, αφού είχαν σπεύσει στο τελευταίο φορτηγό της αυτοκινητοπομπής νοτιότερα.

Οπως αναφέρει το Israel Times, σύμφωνα με μια πρώτη έρευνα των IDF για τη συντριβή, η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων ήταν αποτέλεσμα του ποδοπατήματος και του χτυπήματος από τα φορτηγά βοήθειας. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η αρχική έρευνα των IDF διαπίστωσε ότι ορισμένα από τα φορτηγά κατάφεραν να συνεχίσουν βορειότερα, όπου ένοπλοι φέρεται να άνοιξαν πυρ κατά της αυτοκινητοπομπής κοντά στο Ριμάλ και το λεηλάτησαν. Δεκάδες Παλαιστίνιοι που όρμησαν στο τελευταίο φορτηγό της αυτοκινητοπομπής, νοτιότερα, άρχισαν να κινούνται προς ένα τανκ των IDF και στρατιώτες που βρίσκονταν στο σημείο ελέγχου του στρατού. Ένας αξιωματικός που βρισκόταν στην περιοχή διέταξε τους στρατιώτες να ρίξουν προειδοποιητικές βολές στον αέρα καθώς οι Παλαιστίνιοι βρίσκονταν σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων, καθώς και πυροβολισμούς στα πόδια όσων συνέχιζαν να κινούνται προς τα στρατεύματα, ανέφερε η έρευνα.Οι IDF δήλωσαν ότι λιγότεροι από 10 από τους νεκρούς ήταν αποτέλεσμα ισραηλινών πυρών.

Λευκός Οίκος: Σοβαρό συμβάν, θρηνούμε απώλεια αθώων ζωών
Ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι εξετάζει τις αναφορές για ισραηλινά πυρά εναντίον Παλαιστινίων που περίμεναν για βοήθεια κοντά στην Πόλη της Γάζας, χαρακτηρίζοντας το “σοβαρό συμβάν”.

“Θρηνούμε την απώλεια αθώων ζωών και αναγνωρίζουμε την επείγουσα ανθρωπιστική κατάσταση στη Γάζα, όπου αθώοι Παλαιστίνιοι προσπαθούν απλώς να θρέψουν τις οικογένειές τους”, ανέφερε σε μια δήλωση εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου.

“Αυτό υπογραμμίζει πόσο σημαντικό είναι να επεκταθεί και να διατηρηθεί η ροή ανθρωπιστικής αρωγής στη Γάζα, μεταξύ άλλων μέσω μιας ενδεχόμενης προσωρινής κατάπαυσης του πυρός”.

Μπάιντεν: Θα περιπλακούν οι συνομιλίες για κατάπαυση του πυρός
Ο Μπάιντεν υποστηρίζει ότι οι αναφορές για πυροβολισμούς στο πλήθος των φορτηγών βοήθειας θα περιπλέξουν τις συνομιλίες για κατάπαυση του πυρός για την οποία αισιοδοξούσε ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί μέχρι τη Δευτέρα.

Οι συνομιλίες διεξάγονταν στο Κάιρο και το Παρίσι, με τη συμμετοχή των διαμεσολαβητών Κατάρ, Αιγύπτου και ΗΠΑ.

Προτάθηκε παύση των μαχών για έξι εβδομάδες, συμπεριλαμβανομένης της ανταλλαγής ομήρων με Παλαιστίνιους κρατούμενους.

Επικεφαλής ανθρωπιστικής βοήθειας του ΟΗΕ: «Η ζωή εξαντλείται από τη Γάζα με τρομακτική ταχύτητα»
Ο υφυπουργός Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ δήλωσε ότι «η ζωή εξαντλείται από τη Γάζα με τρομακτική ταχύτητα».

Ο Martin Griffiths: «Ακόμα και μετά από σχεδόν πέντε μήνες βίαιων ολοκαυτωμάτων, η Γάζα έχει ακόμα την ικανότητα να μας σοκάρει. Είμαι συγκλονισμένος από την αναφερόμενη δολοφονία και τον τραυματισμό εκατοντάδων ανθρώπων κατά τη διάρκεια μιας μεταφοράς προμηθειών βοήθειας δυτικά της πόλης της Γάζας σήμερα. Αυτό συμβαίνει καθώς ο απολογισμός των νεκρών σε όλη τη Γάζα από τις 7 Οκτωβρίου αγγίζει τα 30.000 άτομα. Η ζωή εξαντλείται από τη Γάζα με τρομακτική ταχύτητα».

Το βίντεο που ανήρτησαν οι Ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις
Το Ισραήλ έδωσε στη δημοσιότητα πλάνα που, όπως είπε, δείχνουν το πλήθος να περιβάλλει τα φορτηγά, στα οποία ένα φορτηγό κινείται ελαφρώς προς τα εμπρός, ενώ άνθρωποι βρίσκονταν εκατέρωθεν του, πριν σταματήσει ξανά.

 

Ένας δημοσιογράφος στην πόλη της Γάζας δήλωσε στο BBC ότι τα ισραηλινά τανκς πυροβόλησαν κατά του πλήθους που είχε έρθει για να πάρει προμήθειες.

Σκληρά βίντεο που αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν τους νεκρούς στην Πόλη της Γάζας να φορτώνονται σε άδεια φορτηγά βοηθείας και σε ένα κάρο με γαϊδούρια.

Χαμάς: Θα μπορούσαν να τερματιστούν οι διαπραγματεύσεις για τους ομήρους
Η Χαμάς εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία προειδοποιεί ότι θα μπορούσε να σταματήσει να συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις για τους ομήρους μετά το σημερινό περιστατικό που σύμφωνα με τις υγειονομικές αρχές της Γάζας προκάλεσε τον θάνατο τουλάχιστον 104 Παλαιστινίων που αναζητούσαν ανθρωπιστική βοήθεια εν μέσω της εκτεταμένης επισιτιστικής στέρησης στη Λωρίδα της Γάζας.

Το Reuters μεταδίδει ότι στην ανακοίνωσή της η Χαμάς ανέφερε: «Οι διαπραγματεύσεις που διεξάγει η ηγεσία του κινήματος δεν είναι μια ανοιχτή διαδικασία εις βάρος του αίματος του λαού μας».

«Συγκλονισμένος» δηλώνει αξιωματούχος του ΟΗΕ
Ο υπεύθυνος των Ηνωμένων Εθνών για τον συντονισμό των ανθρωπιστικών επιχειρήσεων Μάρτιν Γκρίφιθς δήλωσε σήμερα πως είναι συγκλονισμένος από τις πληροφορίες για θανάτους και τραυματισμούς ανθρώπων στη διάρκεια της μεταφοράς εφοδίων βοήθειας δυτικά της Πόλης της Γάζας.

“Ακόμη και έπειτα από πέντε σχεδόν μήνες σκληρών εχθροπραξιών, η Γάζα εξακολουθεί να έχει την ικανότητα να μας σοκάρει”, ανέφερε ο Γκρίφιθς σε ανάρτηση στην πλατφόρμα X. “Είμαι συγκλονισμένος από τις πληροφορίες για τον θάνατο και τον τραυματισμό εκατοντάδων ανθρώπων στη διάρκεια μεταφοράς εφοδίων βοήθειας δυτικά της Πόλης της Γάζας σήμερα”.

Οι υγειονομικές αρχές στη Γάζα δήλωσαν σήμερα πως ισραηλινά πυρά εναντίον ανθρώπων που περίμεναν για να λάβουν βοήθεια κοντά στην Πόλη της Γάζας σκότωσαν 104 Παλαιστίνιους και τραυμάτισαν 280, με ένα νοσοκομείο να λέει ότι παρέλαβε 10 σορούς και δεκάδες τραυματίες.

Το Ισραήλ αμφισβήτησε τον απολογισμό και τον αριθμό των θανάτων που έδωσαν υγειονομικοί αξιωματούχοι στη διοικούμενη από τη Χαμάς Γάζα, λέγοντας πως τα φορτηγά που μετέφεραν βοήθεια περικυκλώθηκαν από εκατοντάδες ανθρώπους και μέσα στη σύγχυση πολλοί ποδοπατήθηκαν ή χτυπήθηκαν, αν και παραδέχθηκε ότι οι δυνάμεις του άνοιξαν αργότερα πυρ.

Ισραηλινός κυβερνητικός εκπρόσωπος επέρριψε αρχικά την ευθύνη στους Παλαιστίνιους οδηγούς των φορτηγών που μετέφεραν τη βοήθεια λέγοντας ότι έπεσαν πάνω στο πλήθος εν μέσω χάους.

Αξιωματούχος του ισραηλινού στρατού έκανε λόγο αργότερα για δύο ξεχωριστά συμβάντα καθώς η φάλαγγα των φορτηγών εισερχόταν στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας από τον νότο κατά μήκος του κύριου παραλιακού δρόμου.

Στο πρώτο συμβάν, είπε πως τα φορτηγά που μετέφεραν τη βοήθεια περικυκλώθηκαν από εκατοντάδες ανθρώπους και μέσα στη σύγχυση, δεκάδες τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν αφού ποδοπατήθηκαν ή χτυπήθηκαν από τα φορτηγά. Καθώς έφευγαν τα φορτηγά, είπε, υπήρξε ένα δεύτερο συμβάν κατά το οποίο κάποιοι από τους ανθρώπους που έτρεξαν προς τη φάλαγγα των φορτηγών πλησίασαν τις ισραηλινές δυνάμεις, περιλαμβανομένου ενός άρματος μάχης, το οποίο στη συνέχεια άνοιξε πυρ.

“Οι στρατιώτες έριξαν προειδοποιητικές βολές στον αέρα και στη συνέχεια πυροβόλησαν προς εκείνους που αποτελούσαν απειλή και δεν απομακρύνθηκαν”, δήλωσε σε ενημέρωση των δημοσιογράφων. “Από τη δική μας οπτική, αυτό καταλαβαίνουμε. Εξακολουθούμε να αξιολογούμε τις συνθήκες”.

Είπε πως δεν πιστεύει τον απολογισμό των θανάτων που έχουν δώσει οι παλαιστινιακές αρχές, αλλά δεν έδωσε οποιαδήποτε ισραηλινή εκτίμηση για το πόσοι άνθρωποι σκοτώθηκαν. “Δεν έχω κάποιον αριθμό, ήταν μια μετρημένη απάντηση”, είπε.

Ο Ασράφ αλ Κίντρα, εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας της Γάζας, απέρριψε την ισραηλινή εκδοχή των γεγονότων. Είπε πως οι δηλώσεις δείχνουν πως το Ισραήλ είχε “προσχεδιασμένες προθέσεις να πραγματοποιήσει το νέο έγκλημα και τη σφαγή” και πως ο απολογισμός των νεκρών μπορεί να αυξηθεί.

iefimerida.gr

Parties and Movements

0

A roundtable discussion on the challenges that left-wing political formations face around the world.

Brazilian President Luiz Inácio Lula da Silva at a meeting with members of the Landless Workers’ Movement (MST) in March 2022 (Ricardo Chicarelli/AFP via Getty Images)

For many socialists, the classic political model comes from the left-wing parties grounded in workers’ movements that formed in Europe over a hundred years ago. Today, many of the left’s broadest goals, and its primary antagonists, remain the same. But the conditions under which socialists pursue those goals have changed drastically. And the social and political climate varies greatly across our unequal planet.

This conversation, held in October, brings together scholars who focus on different regions in order to help us understand the challenges that left political formations and popular movements face around the world. What do they hold in common? Where do their perspectives diverge? What brought them to this point—and where are they headed?

Nick Serpe: Let’s start with one story about what’s going on with the left, particularly in the Global North: the development of what Thomas Piketty calls a Brahmin left, against a populist right, in a moment of class dealignment. Sheri, is this story a good framework for thinking about current challenges in Europe?

Sheri Berman: There clearly is a story to tell about how the groups that vote for the left have shifted over the past few decades. People are concerned about right-wing populist parties not only because they are a potential threat to democracy, but also because they have captured a significant share of working-class voters. Piketty has written a lot about how the left these days is often more associated with folks like those who read Dissent— highly educated, middle-class people who are socially liberal and perhaps also economically liberal, but are defined primarily by the former rather than the latter.

It’s important to note that the postwar left in Europe and in the United States never received its votes entirely from the working class, because the working class never became a majority of the voters as Marx and others had predicted. Putting together a cross-class coalition has always been part of the democratic left’s strategy. The concern is that the balance of that coalition has shifted, and the leadership, the activists, and a significant part of the electorate has become more educated and more middle class. This has changed what the left means in ways that are important not only for understanding the left, but also for understanding why right-wing populist parties have managed to gain traction. 

Serpe: Andre, Brazil offers a case of a signficant cross-class coalition on the left. Has this coalition changed since Lula was first elected twenty years ago?

Andre Pagliarini: One of the major issues in the last election was the deindustrialization that’s been happening in Brazil for decades. Lula argued that he was particularly attuned to that trend, and the fact that Brazil’s economy depends increasingly on agribusiness, which was part of Jair Bolsonaro’s electoral coalition—the kinds of economic forces that are decimating the rainforest in the Amazon for more grazing land. There was a stark dispute between these different visions.

Brazil is a country with over two dozen political parties. The vast majority of them have little ideological clarity. The Workers’ Party (PT) is one of the few exceptions. The party Bolsonaro contested the presidency with, the Liberal Party, was a nonentity until he joined. Now, it is the largest party in Congress, and the PT is second. These two figures polarized the electorate to an extent that had not really been the case in the past in Brazil.  

Serpe: Zachariah, you wrote a piece for Dissent on the tenth anniversary of Occupy about why the Western left had ignored Occupy Nigeria, and more generally gives little attention to African popular movements. To what extent does this conversation about the left map onto the dynamics of these movements, which might not even identify with the left? 

Zachariah Mampilly: Many of the dynamics that Piketty identified are even more visible in the African context, and in South Asia, where there’s been a massive spike in inequality, in contrast to the 1970s and ’80s, when these places were very poor but much more equal. In the United States, we often conflate the left position and the liberal position; the language of the left is applied to things that, historically, the left might have been uncomfortable with, such as the rise of a type of identity politics that has very little interest in class issues. Those contradictions are perhaps more visible in parts of the Global South than they are in the West.

What do I mean by that? If you look at the landscape of African popular movements, many of them are articulating positions that are very tied to material conditions—the reality of the tremendous amount of growth that has unfolded across the Global South being concentrated in the hands of very narrow minorities. One of the challenges that we have is trying to make legible what, exactly, their politics are. They don’t use the language that we have historically associated with the left in the United States. They articulate a much more amorphous set of demands around fundamental transformations of the system. What they lack is any sort of institutional base to manifest these politics. You see this increasing disconnect not only in the growing class divide, but in terms of the lack of an alliance between, say, the forces of Occupy and any political party that is trying to capture that energy and make it a reality within Nigerian politics. The problem is not right-wing populism, but left-wing populism without a leader or an institutional channel. 

Serpe: What accounts for the disconnect between movements for democracy and equality and political parties?

Mampilly: We have to go back to the 1990s and look at the disciplining of African opposition parties. South Africa is the most prominent example. The Communist Party and other left parties played a central role in the dismantling of the apartheid regime, and yet when the new dispensation came to power with the Communist Party as a part of that coalition, almost all of the economic policies that were put forth were neoliberal. Across the African landscape, throughout the 1980s and ’90s, there was a robust set of communist parties. Many of them were banned by the regimes in power, but they were still very vibrant intellectual and political spaces. Today, the absence of left parties across Africa is striking. 

Serpe: We’ve experienced over a decade of large protest movements around the world. It seems that the story in Latin America has been somewhat different, because there are left-wing parties of various stripes that have captured popular momentum. The Pink Tide began long before this moment.

Pagliarini: One recent episode in Brazil is related to what Zachariah mentioned—how identity politics interact with governing strategies. Lula had the opportunity to name a new Supreme Court justice, and there was a strong grassroots movement pressuring him to appoint a Black woman. Various Afro-Brazilian organizations drafted a manifesto asking Lula to consider it. The amount of backlash that received on social media and from some members of the PT, who claimed to speak for its more traditional working-class base, was shocking to many. They called this kind of identity politics an imperialist imposition of the Global North, and argued that there’s no guarantee that a Black justice would be a progressive, so the president should choose who he personally believes would be the best person for the job. His first Supreme Court pick, earlier this year, was a white, blonde man—his personal attorney when he was facing corruption charges. And now, it doesn’t look like he’s going to name a Black woman to the court.

This is a very different moment than the Pink Tide. When the PT emerged in the late ’70s and early ’80s, it  was a kind of vanguard party. There was an LGBT strain within the party. There was an Afro-identity strain. At the time, these were causes that had gone unaddressed by the Brazilian left for decades. Today, while these forces still exist within the PT, it’s the Party of Socialism and Liberty (PSOL)—the party of Marielle Franco, the city councilwoman in Rio who was assassinated in 2018—that has embraced these issues much more visibly. It has trans women in its ranks elected to Congress. And you have figures like Guilherme Boulos, who is looking like the PSOL candidate for the mayorship of São Paulo next year, the largest city in Latin America. He is of the urban social movements for whom occupying abandoned housing is strategically imperative.

The PT is a robust, experienced party. But one thing we’ve been seeing since Lula was inaugurated last January is its caution about the precariousness of Brazilian democracy after Bolsonaro—the idea that the PT needs to be careful not to press too hard on certain issues. Not to push its luck, for example, on abortion, which is illegal in Brazil except under extreme circumstances. This cautiousness was absent in the original Pink Tide, which was defined by bold, progressive action in policy terms. I don’t want to diminish it, because it’s a big deal, but the most we’ve seen from Lula so far is a revival of that earlier agenda. We’re not seeing a spurt of creative new thinking. That speaks to new constraints in this moment. 

Serpe: Sheri, in Europe, there’s been a pretty universal decline in party membership, regardless of ideology. How much does that affect the prospects for the left, which traditionally has been rooted in mass politics, and an organized base?

Berman: Up through the postwar decades, political parties in Europe were very strong, in the sense of having mass memberships. Parties had extensive ties to a whole variety of civil society organizations, including unions, and they were all-encompassing organizations. During the heyday of the German SPD, the saying was that you could live in it from cradle to grave. You could be born in a hospital and be treated by a nurse who was affiliated with the party, and then your funeral would be partially funded by the socialist movement’s burial association. Those days are long gone. And the decline of that kind of party influenced the kind of policies that the parties offer. And then those policies pushed people further away from that close identification with the party.

We use the term “partisanship” pejoratively in the United States, because if it’s too strong, it can lead to the kinds of polarization and division that can be very problematic for democracy. But that’s exactly what you had in Europe up through the initial postwar decades, and it strengthened democracy. It really depends on the kinds of issues that people polarize around, and the kinds of parties that they are partisans of.

Another important role played by democratic left parties in Europe was stabilizing democracy after 1945, not only because they were committed to the system, but because they integrated the underprivileged—low-educated, low-income voters—into democracy. So the decline of these parties is tied up with larger questions about democratic decay.  

Serpe: Democracy is a good place to turn next. Andre, the experience of the Bolsonaro presidency raised major questions about the fragility of Brazilian democracy. Has this changed the approach of the left to governing, or to campaigning? Has democracy become a primary issue?

Pagliarini: In recent years, global politics has called into question things that, for better or for worse, many assumed to be settled. In the case of Brazil, since the return of democracy in the 1980s, we had never seen a candidate running for office explicitly celebrating the 1964 coup and the dictatorship that followed—until Bolsonaro.

Brazil’s very different than, say, Chile, where there were legal cases brought against dictators and torturers. Brazil signed an amnesty law in 1979 that basically covered the military’s ass as it prepared to leave the stage. That had historical consequences. It helped perpetuate a narrative that what the military did in those years was justified given broader political conditions.

Bolsonaro came along at an important moment in the country’s history. Economic disaster, political crisis. Dilma Rousseff, Lula’s successor, had lost the ability to govern. Yet there had been a succession of centrist or center-right candidates that the PT had defeated at the polls. So between 2016 and 2018, conservative voters looked around for the most extreme anti-PT voice. It’s similar to the United States, where Donald Trump comes along after Mitt Romney and John McCain had lost.

Bolsonaro had spent his career as a congressional backbencher, a gadfly, who said the problem with the dictatorship was that it didn’t go far enough—it didn’t kill enough people. In 2018, many warned that to elevate this person was a real danger for Brazilian democracy. He brought the country to the edge of several constitutional crises.

If Trump had been in power when Brazil had its election last year, we might have seen a very different story play out. To its credit, the Biden administration made it very clear that if the Bolsonaro government tried something, the United States would not support the Brazilian military, and sanctions would follow. So when Bolsonaro attempted to sound out the military brass for a potential coup, there was no support, except for—reportedly—the head of the navy. That was a close call for Brazil, and it divided people on the left. Some important people in the PT were very mad the CIA said anything at all about Brazil’s election. Other people on the left said, “Isn’t it better to have them say the elections should be respected?” 

Bolsonaro’s gambit in 2018 was that if democracy produces political and economic crisis, we should try something different. Lula argued no—that democracy in Brazil is, as elsewhere, messy, often unsatisfying, but through incremental means we can improve the lives of millions of people, as we’ve done before. Last year, that argument prevailed. My concern is, once Lula leaves the stage, is there anyone capable of credibly making that argument in a context of multiple overlapping crises? This is not a new Pink Tide moment. Someone like Lula was able to win, but I’m not sure anybody else could hold that coalition together. 

Mampilly: One question that I’ve been thinking about a lot is, why do we valorize political parties? What role do they play in democracies? The push for multi-party democracy in Africa came out of the idea that peoples’ voices have been denied by authoritarianism, and nurturing political parties will provide people with a democratic choice. But the idea that more political parties equates to more democracy has been a farce for several decades now. Especially in parts of the Global South, political parties are a tool or a preference of the international community, with no direct relationship to the popular will. This wasn’t always the case: if we look at the anti-colonial movements in many parts of Africa, political parties emerged out of social movements. But today parties are vehicles of elite enrichment. They are a tool for elites to gain or hold power, and they are often deeply disconnected from the interests of the broader population.

Social movements, like LUCHA in the Democratic Republic of Congo, are responding to that reality. They refuse to align with any political party, even though they’ve been asked for their endorsement. Across Africa, social movements are by and large rejecting electoral politics. That’s something that we all have to reckon with. Maybe we shouldn’t be so obsessed with the decline of political parties and we should pay more attention to the new formations that are emerging, and the kinds of institutional and non-institutional politics that they’re trying to articulate, even if they’re not always as successful as we would like. 

Berman: That parties can be clientelistic and corrupt, that they can be vehicles for individuals without any ties to or desire to represent the grassroots—those criticisms are valid, and they hold in Europe as well, which has a longer history of parties and electoral democracy. But the question is: do we want to throw the baby out with the bath water? It’s true that parties can have a negative impact on democracy, but can we imagine well-functioning democracy without something resembling political parties? That question does not have a clear answer to me. Parties have historically provided the link between citizens and the government; they aggregate interests, mobilize voters, provide information flows back and forth, and come up with multifaceted political agendas. Social movements—which tend to focus on a single interest or single group—don’t have the same structure or function.

Pagliarini: In Brazil, Latin America’s largest nation and one of the biggest democracies in the world, parties really matter, but there are so many of them that their relative importance diminishes. Lula was elected with the PT, a party with a robust, social democratic vision. But there are something like thirty parties in Congress. To execute anything Lula spoke of during the campaign, he needs the support of many of those parties. The way presidents of Brazil have traditionally gone about that is to create dozens of ministries—there are over twenty-five cabinet positions—and to dole them out proportionally, according to representation in Congress. So Lula has a cabinet filled with center-right people who used to support Bolsonaro. The incentive is to create a small party totally divorced from any kind of natural constituency, because in a very split country, five votes in Congress matters, and you have the president coming to you and saying, “What would you like? What do you need?” Dilma was abandoned by this fickle base when the economy turned sour, and she was cast out from power. 

Mampilly: Sheri has provided a strong defense of the role that political parties play in democracies, and I am enamored of this golden era in Europe that she describes. In the parts of the world that I pay attention to, South Asia and Africa, there are some examples of political parties that might meet that standard: the Communist Party of India is a party that you can join as a young person and grow old with. The Economic Freedom Fighters in South Africa are similarly trying to build a party structure that provides people with various services while also trying to articulate viewpoints in the legislature that represent their constituency. But beyond that, it’s hard to think of examples.

That raises a question for me: from where do we generalize? Should we privilege this golden era of political parties in Europe, and suggest that’s what democracy should look like? Or should we look to the activists that I speak to in the Democratic Republic of Congo? Across the Global South, at least, it’s clear that Congo is no exception. We might dismiss these forms of democracy; we might say that African democracy is not fully matured. But ultimately, the type of democracy that has prevailed in many of these places has been a very cynical process in which the political party makes no pretense of representing the public will.

The next question is whether there is some trajectory through which the superficial electoralism that prevails in most African democracies can be transformed into a more substantive form, in which political parties play the roles that we would like them to play. At this point, it is so far from being imaginable in a place like the Democratic Republic of Congo, where neither the political parties nor the electoral system are even close to allowing for those kinds of parties to exist and function.

LUCHA emerged from people trying to hold the president from running for a third term. Their origin was an attempt to make democracy stronger. And then the president decided to stay on for another term. When he finally agreed to step down from power, he banned several opposition candidates from running, and then when the election occurred, he simply pushed aside the figure who won the most votes, and put the second-most-voted-for candidate into office. And he did that with the full approval of the U.S. government and the larger international community, which almost immediately expressed support for a peaceful democratic transition. So why should these activists continue to believe that this form of democracy that has been imposed upon them is superior to the somewhat poorly defined version of movement-led democracy that they are trying to champion? I, for one, would have a hard time telling them that they are getting it wrong; that they should, like the State Department argues, channel their efforts into supporting the existing political process and have faith in the electoral system. 

Berman: Democracy is not only free and fair elections. It means much more than that. A well-functioning democracy requires social movements, because people have a right to organize to try to achieve whatever collective goals they want that are not directly related to accessing political power or winning elections. But democracy can’t exist without free and fair elections. I’m not suggesting that the forms of democracy that exist in many other parts of the world, including Europe and the United States, are ideal. But if you want a political system that is democratic—that allows people to choose their own leaders and governments, to participate in the political process, to organize as they want, to speak freely—it’s very hard for me to imagine how that happens without political parties.

Anyone who would deny that the forms of democracy that exist in many parts of the world are corrupt, clientelistic, incomplete, and poorly functioning is blind. And democratic rating indexes classify Congo as a democracy in name only, despite the fact that governments and international organizations pretend otherwise. There’s not even a well-functioning state there, so how could you have a functioning democracy?

Pagliarini: The sweet spot is a political culture in which you have a sufficiently responsive and developed party system and robust social movements. One of the things that characterized the Pink Tide was this arrival in power through democratic social movements. Coca growers in Bolivia were behind Evo Morales; Lula and the PT came out of the auto industry; grassroots organizing in Venezuela brought Hugo Chávez to power. But a healthy, productive party system and a civil society that produces responsive social movements are both historically contingent. There’s no guarantee that when you have one, you have the other. In Brazil, you have strong, stable, vibrant social movements, like the MST, the Landless Workers’ Movement. The movement is most active, and most combative, under a left-wing government, because the assumption is that the government will respond. Whereas, in the Bolsonaro years, MST leaders hunkered down and held onto what they had, lest they lose gains made over decades.

The best moments for the material progress of the majority of Brazilians have come when you have a party in power that is responsive to social movements and feels that it won’t hurt them politically. In this respect, Lula’s third term is very different from his first two terms. The MST, for example, is dissatisfied with the pace of agrarian reform. In part that’s because the MST pushes left-wing governments hard. But in this context of democracy being called into question, and Lula being elected as a coalition figure, there’s much more hesitancy to be seen as giving into a left-wing social movement. We might see a breakdown of that virtuous cycle that defined the previous era, where you had an alignment between social movements and parties in power. 

Mampilly: The question for me is, which way are we moving? The decline of political parties is a concern for a particular vision of democracy, but it has also been accompanied by an explosion of social movements. I think the trajectory is clear right now: there is an increasing loss of faith in the role that political parties can play, and more faith, at least at the street level, that social movements are a better vehicle to bring about change. Whether or not that’s empirically true is still to be determined. But I do think that we should be paying a lot more attention to social movements not as something meant to feed into the political party, but for the kinds of democratic practices and forms that they may develop on their own.

What do you do when the state no longer understands its role as ensuring good governance for its citizens—a condition that prevails in much of the world today? I work with a movement in Atlanta called Project South, which is experimenting with the concept of movement governance. Social movements take the relationship between states and governance as a serious concern. Not necessarily as a long-term play to strengthen democracy, but as a more immediate response to the state’s abdication of its role as a good governor.

LUCHA emerged in eastern Congo, an area where the state has failed for at least twenty-five years to provide anything like governance to its citizens. Instead of putting their faith in the idea that the state will suddenly start to assume this role, LUCHA has started to engage in direct governance, in the form of what we might refer to as mutual aid societies. They are providing services, for example, to displaced peoples who are fleeing fighting in other parts of the country. I visited camps where they’re providing this population with basic food and some limited healthcare. Obviously, this is not sufficient. This is minimalist governance. But it is, perhaps, more than what the state is doing, and in some cases, more than what the international community is doing.

Serpe: Given these trends, where do you think the politics of democracy and egalitarianism that are traditionally associated with the left are heading?

Mampilly: Last week, I was with a group of Chinese intellectuals whose vision of the state is also different from the classical social democratic vision that comes out of the West. China’s experiments in rethinking the nature of capitalism, governance, and so on are really important. Some of the things that China has done domestically are impressive, but at the global level it’s not as clear-cut to me. Both China and the West seem to be competing for the attention and interests of the political elites in many countries across Africa and South Asia, which is making it much more difficult overall for popular movements. I’ve always been a critic of Western intervention in Africa, but I’m not somebody who views the rise of China as necessarily leading to improvements, either in terms of support for democracy or economic development. The West is less and less relevant to many of these countries, and we need to start reckoning with the role that China and other Asian countries will play going forward. 

Berman: At its best, the left is an international movement, and internationalism means not only supporting the left and struggles for freedom all over the world, but learning from the innovations that other peoples and other parties have come up with. On one level, the main challenge for the left is the same challenge it has always been: dealing with capitalism. While having some upsides, like producing incredible growth and innovation, capitalism can also be incredibly destructive. Not just economically, in creating vast inequalities and poverty, but also socially and politically. It has been the left’s job to figure out how to maximize the upsides and minimize the downsides.

We are, of course, living in a very different world than Marx lived in, so the specifics of that challenge have changed. But the left, whether it is in Africa, Latin America, Europe, or the United States, needs to come up with a program to create societies where people have the ability to live productive, respectful, equal, and at least semi-prosperous lives. Everything else is secondary. It’s very hard for me to imagine how you can have diverse societies without that. It’s very hard for me to imagine how you can have successful democracies without that kind of economic foundation. If you want social stability and political democracy, nobody can feel like they are permanently left behind, permanently disadvantaged, or don’t have the ability to create secure and prosperous lives for themselves.

That is the historic mission of the left. I’m not suggesting that it’s easy, but it remains the same. I’m somewhat more optimistic than I was ten years ago. Despite the financial crisis and other failings, the neoliberal world order remained remarkably hegemonic at the intellectual level. That is much less true today. There are signs of people trying to push toward an alternative. 

Pagliarini: In Latin America, the link between material conditions and support for democracy has never been more crucial. If Lula is enjoying high approval ratings, this is because economic growth is surpassing expectations, inflation is coming down, joblessness is coming down. One can easily imagine a situation where these trends reverse—a new economic crisis, a new pandemic—and all of a sudden, because of the emergence of a robust, anti-democratic movement in recent years, someone like Bolsonaro comes back to power. 

We need new leaders to emerge out of the new struggles that will occur. But the leaders who are genuinely new in Latin America in recent years—Gabriel Boric in Chile, Gustavo Petro in Colombia—are deeply unpopular. Boric essentially beat a neo-Nazi in his election, and it wasn’t by all that much. One could see a situation where the far right prevails in the next election. Comparisons can be made to France, where the victory of Marine Le Pen is not only thinkable, it’s perhaps likely. I’m torn between the hope that new leaders and new types of social organization that fit the historical moment will arise—there are all kinds of movements doing that work—and the recognition that this is a really dark moment, where new leaders who do emerge might not be up to the task.  Lula had to run for president three times and build up the PT over almost two decades before he prevailed. In a lot of ways, we don’t have that kind of time. We need answers and solutions fast.


Sheri Berman is a professor of political science at Barnard College, Columbia University. Her latest book is Democracy and Dictatorship in Europe: From the Ancien Régime to the Present Day.

Zachariah Mampilly is the Marxe Endowed Chair of International Affairs at CUNY and the cofounder of the Program on African Social Research.

Andre Pagliarini is Elliott Assistant Professor of History at Hampden-Sydney College in central Virginia, a faculty fellow at the Washington Brazil Office, and non-resident expert at the Quincy Institute for Responsible Statecraft. In addition to writing a monthly column for the Brazilian Report, he is finalizing a book on the politics of nationalism in twentieth-century Brazil.

Nick Serpe is senior editor of Dissent.

Dissent