Αρχική Blog Σελίδα 1404

ΠτΔ Κ.Σακελλαροπούλου: «Να δίνουμε αυτόματα την ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά των αλλοδαπών που γεννιούνται στην Ελλάδα»

2

«Για να μπορέσει να αυξηθεί ο… ελληνικός πληθυσμός»!

Έρχεται και η τελευταία πράξη της ολοκλήρωσης της διαδικασίας εθνολογικής αλλοίωσης της χώρας, όπως προανήγγειλε εμμέσως πλην σαφώς η ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου.

Η ΠτΔ μιλώντας στο συνέδριο «Μεταπολίτευση: 50 Χρόνια Μετά», τάχθηκε υπέρ της αλλαγής του Συντάγματος, έτσι ώστε όσοι αλλοδαποί τεκνοποιούν στην χώρα, τα παιδιά τους να παίρνουν αυτομάτως την ελληνική υπηκοότητα.

Είναι ένα μέτρο που εφαρμόζεται στις ΗΠΑ και τώρα φαίνεται πωσς σύτνομα θα έρθει και στην Ελλάδα, κάνοντας τη χώρα ακόμη πιο ελκυστικό προορισμό για τους άπαντες αλλοδαπούς από χώρες της κεντρικής Ασίας και της βόρειας Αφρικής, καθώς με την ελληνική υπηκοότητα εξασφαλίζουν ταυτόχρονα και ευρωπαϊκή.

Η συζήτηση έγινε  ανάμεσα στην, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, την Εκτελεστική Διευθύντρια στο «Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών» του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Ελένη Παπούλια και τον δημοσιογράφο της «Καθημερινής», Μιχάλη Τσιντσίνη.

Αφού η  κ. Σακελλαροπούλου ανέφερε καταρχάς τα συνήθη χαρακτηρίζοντας   την Ελλάδα κράτος δικαίου με εδραιωμένους δημοκρατικούς θεσμούς, και ότι  «η Δημοκρατία είναι μια συνεχής διεκδίκηση», απάντησε σε  ερώτημα της κ. Παπούλια η οποία έθεσε το θέμα , αν η διεύρυνση των προϋποθέσεων για την απόδοση ιθαγένειας σε ανθρώπους που γεννιούνται στην Ελλάδα ή μετέχουν της ελληνικής παιδείας, θα έχει θετικό πρόσημο για την ελληνική κοινωνία.

«Βεβαίως» έσπευσε να απαντήσει η ΠτΔ αλλά υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι:

 «Υπάρχει μια ειδική διάταξη στο Σύνταγμα, ελπίζω να λυθεί με τον χρόνο» απάντησε η κ. Σακελλαροπούλου.

Σύμφωνα με τον Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, την ελληνική υπηκοότητα παίρνουν αυτομάτως τα τέκνα

«Ι. Αυτοδίκαια, με τη γέννηση

  1. Το τέκνο Έλληνα ή Ελληνίδας αποκτά από τη γέννησή του την Ελληνική Ιθαγένεια.
  2. Την Ελληνική Ιθαγένεια αποκτά από τη γέννησή του όποιος γεννιέται σε ελληνικό έδαφος, εφόσον:

α. ένας από τους γονείς του έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και κατοικεί μόνιμα στη Χώρα από τη γέννησή του ή

β.  δεν  αποκτά  αλλοδαπή ιθαγένεια με  τη  γέννησή του  ούτε μπορεί  να αποκτήσει τέτοια  με  σχετική δήλωση των γονέων του στις οικείες αλλοδαπές αρχές, αν το δίκαιο της ιθαγένειας των γονέων του απαιτεί την υποβολή παρόμοιας δήλωσης, ή

γ. είναι άγνωστης ιθαγένειας, εφόσον η αδυναμία διαπίστωσης της τυχόν αποκτώμενης με τη γέννηση αλλοδαπής ιθαγένειας δεν οφείλεται σε άρνηση συνεργασίας γονέα.»

Σύμφωνα εξάλλου με το νόμο 3284/2004 του 2004 ελληνική ιθαγένεια αποκτά αυτόματα :

Ι. Με τη γέννηση.

  1. Το τέκνο Έλληνα ή Ελληνίδας αποκτά από τη γέννηση του την Ελληνική Ιθαγένεια.
  2. Την Ελληνική Ιθαγένεια αποκτά από τη γέννηση του και όποιος γεννιέται σε ελληνικό έδαφος, εφόσον δεν αποκτά με τη γέννηση του αλλοδαπή ιθαγένεια ή είναι άγνωστης ιθαγένειας.

Τώρα εάν λυθεί το προβληματάκι  αυτό με το Σύνταγμα που απαιτεί ο ένας εκ των γονέων να είναι Έλληνας ή να μην είναι αναγνώστου τόπου προέλευσης, όπως είναι το 99% των παρανόμως εισερχόμενων  αλλοδαπών στην Ελλάδα  η χώρα θα γίνει ένας τεράστιος πόλος έλξης για κάθε αλλοδαπή γυναίκα να γεννήσει στην Ελλάδα δίνοντας αυτομάτως ελληνική και ευρωπαϊκή ιθαγένεια στο τέκνο της,.

Έτσι θα βλέπουμε “στρατιές” εγκύων ρισκάροντας τη ζωή  τους να διασχίζουν το Αιγαίο  ή τον Έβρο για να πάρουν τα παιδιά τους ελληνική υπηκοότητα.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/ptd-k-sakellaropoulou-na-lythei-to-provlima-sto-syntagma-me-tin-aytomati-apodosi-ithageneias-se-allodapous/

59% των Ιρανών αποδοκίμασαν στις εκλογές τους μουλάδες -Ιστορικό ρεκόρ αποχής στα 45 χρόνια του καθεστώτος

0

Οι συντηρητικοί θα ενισχύσουν τον έλεγχό τους στο ιρανικό κοινοβούλιο. Δύο ημέρες μετά τις εκλογές συνεχίστηκε την Κυριακή η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων, εν αναμονή της ανακοίνωσης των οριστικών αποτελεσμάτων από το υπουργείο Εσωτερικών.

Ήδη, επίσημα μέσα ενημέρωσης έχουν εκτιμήσει ότι το ποσοστό συμμετοχής στις βουλευτικές εκλογές είχε φτάσει περίπου το 41%, μια αποχή ρεκόρ στα 45 χρόνια της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Η διπλή ψηφοφορία με στόχο να εκλεγούν 290 βουλευτές και 88 μέλη της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων, υπεύθυνα για τον διορισμό του ανώτατου ηγέτη, κινητοποίησε περίπου 25 εκατομμύρια από τα 61 εκατομμύρια ψηφοφόρους, σε μια χώρα 85 εκατομμυρίων κατοίκων. Δεν υπήρχαν διαθέσιμες ανεξάρτητες εκτιμήσεις.

«Σχέδιο μποϊκοτάζ»

Η συμμετοχή ήταν το κύριο θέμα αυτών των εκλογών, οι οποίες θεωρήθηκαν δοκιμασία για την εξουσία, επειδή είναι οι πρώτες μετά το τεράστιο κίνημα διαμαρτυρίας που συγκλόνισε τη χώρα μετά τον θάνατο της νεαρής Mahsa Amini, τον Σεπτέμβριο του 2022, που συνελήφθη για μη συμμόρφωση. στον αυστηρό ενδυματολογικό κώδικα της χώρας.

Τα στοιχεία δείχνουν μια αισθητή πτωτική τάση στη συμμετοχή, η οποία ανήλθε σε 42,57% στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2020, που διοργανώθηκαν στην αρχή της κρίσης του Covid. Ήταν ήδη στο χαμηλότερο επίπεδο από την ανακήρυξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας το 1979.

Οι αρχές, ωστόσο, χαιρέτησαν το επίπεδο συμμετοχής, το οποίο απέδειξε ότι «το σχέδιο για μποϊκοτάρισμα των εκλογών που υποκινήθηκε από εχθρούς από το εξωτερικό» δεν είχε αποτέλεσμα. Πρόκειται για «μια νέα ιστορική αποτυχία που επιβλήθηκε στους εχθρούς του Ιράν μετά τις ταραχές» του 2022, διακήρευξε το Σάββατο ο πρόεδρος Ebrahim Raïssi.

Με πληροφορίες σπό lefigaro.fr
Ελλάδα Αθήνα 

https://hellasjournal.com/2024/03/59-ton-iranon-apodokimasan-stis-ekloges-tous-moulades-istoriko-rekor-apochis-sta-45-chronia-tou-kathestotos/

ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;

4

του Παντελή Σαββίδη

Τα όσα εξέφρασαν για την εξωτερική πολιτική της μεταπολίτευσης οι «τρείς» του πάνελ της «Καθημερινής» (Μπακογιάννη, Βενιζέλος, Κοτζιάς) αποτελούν αναθεώρηση της εξωτερικής πολιτικής η οποία πρέπει να εξετασθεί.

Η χώρα βρίσκεται σε υπαρξιακό αδιέξοδο.

Την μεταπολίτευση έφερε το πραξικόπημα και η ήττα στην Κύπρο. Μερική αντιστασιακή  δράση υπήρξε κατά τη δικτατορία αλλά δεν μπορούσε να ανατρέψει το καθεστώς.

ΚΥΠΡΟΣ

1.-Η χώρα εισήρχετο στην όποια δημοκρατία με το βαρύ πλήγμα της Κύπρου το οποίο ενεθάρρυναν και υποστήριξαν οι Αμερικανοί. Ο Κίσιγκερ είχε άμεση εμπλοκή στους σχεδιασμούς και η CIA στην παραπλάνηση των αφελών δικτατόρων.

Το ερώτημα της επομένης ήταν τι θα έκανε, πλέον, η χώρα με μια δύναμη, όπως οι ΗΠΑ, η οποία και βοήθησε στον εθνικό ακρωτηριασμό και προσφερόταν να μεσολαβήσει για να μην υποστεί η Ελλάδα τα χειρότερα.

Ανεξαρτήτως της επιλογής εξόδου από το ΝΑΤΟ την οποία, σήμερα, όλοι κατακρίνουν αλλά στο κλίμα των ημερών την επικρότησαν, το ζήτημα της προσκόλλησης, μέχρι ταύτισης, στην Αμερική, κυριάρχησε στην μεταπολίτευση.

Οι δύο γραμμές που διαμορφώθηκαν ήταν του Κ. Καραμανλή με το ανήκομεν εις την Δύσιν (αυτή η παράταξη πάντα κάπου ανήκε, δεν μπορεί να σταθεί μόνη στα πόδια της και επειδή κυβέρνησε από το 1935 μέχρι το 1981, το έκανε δόγμα της εξωτερικής πολιτικής. Και σήμερα δηλώνει δεδομένη. Το νέο δόγμα).

Και η άλλη του Ανδρέα Παπανδρέου η οποία δεν αμφισβήτησε τον δυτικό προσανατολισμό της χώρας αλλά διεκδικούσε βαθμούς αυτονομίας στην χάραξη της εξωτερικής της πολιτικής.

Επικράτησε η πολιτική Καραμανλή του ανήκομεν. Σήμερα ο Μητσοτάκης την μετονόμασε σε δεδομένοι.

Το αν ήταν δυνατή ή όχι μια άλλη πολιτική είναι άλλη συζήτηση. Εναλλακτική πολιτική πρόταση αναζήτησης διεξόδου βαθμών αυτονομίας , όχι αλλαγής προσανατολισμού, στην διαμόρφωση της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής δεν υπάρχει σήμερα. Και αυτό είναι μια επικίνδυνη εξέλιξη.

Το δεδομένοι, σήμερα, τι εξασφαλίζει από τα εθνικά συμφέροντα; Κατά πόσο εγγυάται την ύπαρξη της Κύπρου; Λεκτικά, η Κύπρος βρίσκεται στο λεξιλόγιο της Αθήνας. Ουσιαστικά όχι. Και αυτή είναι η πρώτη αναθεώρηση της μεταπολιτευτικής εξωτερικής πολιτικής.  

ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΖΩΝΕΣ

2.-Η δικτατορία, επίσης, άφησε μια άλλη αρνητική παρακαταθήκη. Επί των ημερών της και με τον λάθος τρόπο διεκδίκησης ετέθη θέμα θαλασσίων ζωνών με την Τουρκία.

Στο θέμα αυτό οι πολιτικές Καραμανλή-Παπανδρέου συνέπιπταν και όπου χρειαζόταν ήταν συμπληρωματικές. Κατά απαράδεκτο τρόπο ο Καραμανλής επιχείρησε να αποδώσει λαϊκισμό και εξτρεμισμό στον Παπανδρέου όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έκανε τη δήλωση: βυθίσατε το Χώρα σε μια συνεννοημένη προσπάθεια λεκτικής κλιμάκωσης της ελληνικής αντίδρασης σε περίπτωση που η Τουρκία επιχειρούσε έρευνες σε ελληνική υφαλοκρηπίδα. Κοινή πρόταση των δύο κομμάτων ήταν η Χάγη.

Σήμερα το θέμα των μεν χωρικών υδάτων που προέκυψε στο μεταξύ μετά το 1982/1995 θεωρείται εκτός συζήτησης αυτήν την στιγμή, κατά την κ. Μπακογιάννη με την σιωπηρή αποδοχή της θέσης από τους άλλους δύο εκ των «τριών», στο δε θέμα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ συμφωνούν να παραπεμφθεί στη Χάγη.

Η παραπομπή στη Χάγη είναι μια ελληνική θέση από εποχής μεταπολίτευσης. Αλλά, σήμερα, λέγεται ότι συζητείται μια ευελιξία των ελληνικών θέσεων σε ό,τι αφορά την Ανατολική Μεσόγειο για να σταθεί δυνατή η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων. Με δύο λόγια για οριοθέτηση ΑΟΖ απαιτείται διαπραγμάτευση, η διαπραγμάτευση προϋποθέτει υποχωρήσεις οι οποίες αν δεν γίνουν δεν θα αξιοποιηθούν τα κοιτάσματα. Εδώ συγκλίνουν οι θέσεις. Και όπως επισημαίνει ο στρατηγικός αναλυτής Κ. Λαμπρόπουλος, από τη συζήτηση των τριών προέκυψε πως «αν υπάρξει ιστορική ευκαιρία συμφωνίας με τη Τουρκία χρειάζεται συναίνεση των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα (ΝΔ ΠΑΣΟΚ Συριζα) ώστε να περάσει παρακάμπτοντας ” ακραίες εθνικιστικές φωνές”.

Συμφωνία των τριών κομμάτων, δηλαδή, για να μη ληφθεί υπόψη η λαϊκή αντίδραση σε μια λύση που θα σημαίνει  υποχωρήσεις. Διαφορετικά, γιατί χρειάζεται η συναίνεση των τριών κομμάτων; Και μια τέτοια συναίνεση με τη βοήθεια των ΜΜΕ θα επιβληθεί στην κοινή γνώμη. Ο κυνισμός της θέσης είναι απροκάλυπτος. Συναίνεση των κομμάτων, επιβολή της θέσης στην κοινή γνώμη από τα ΜΜΕ και όποιος διαφωνεί είναι ακραίος, εθνικιστής, και, ίσως, εκτός συνταγματικού τόξου.

Ενός συντάγματος του οποίου την εφαρμογή επιτηρεί η Πρόεδρος της Δημοκρατίας η οποία συχνάζει σε wine bar με κομματικές παρέες.

Έχουμε, δηλαδή, και εδώ μια αναθεωρητική διολίσθηση από τις θέσεις της μεταπολίτευσης.

Η εξωτερική πολιτική της μεταπολίτευσης προέκρινε το δόγμα της ασφάλειας και της κυριαρχίας της χώρας. Η μετατόπιση, σήμερα, εστιάζει στην οικονομική εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, έστω και αν υπάρξει υποχώρηση απο δικαιώματα που αναγνωρίζονται στην Ελλάδα. Για να γίνει κατανοητότερο η επαφή των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου δίνει γεωπολιτικό εκτόπισμα σε Αθήνα και Λευκωσία. Η εγκατάλειψη της θέσης αυτής αφαιρεί γεωπολιτική βαρύτητα και προσθέτει ευρώ στα ταμεία. Η μεταπολίτευση προέκρινε την προβολή της κρατικής υπόληψης. Η σημερινή πολιτική δεν δίνει βαρύτητα σε παρωχημένες, όπως τις θεωρεί, έννοιες. Σε αντίθεση με την Τουρκία η οποία βασίζει την περιφερειακή της υπόσταση στην προβολή ισχύος. Θα σταματήσει η προβολή αυτή στην οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας με την Ελλάδα; Αποκλείεται.

Και στο σημείο αυτό να προστεθεί και η δήλωση Κοτζιά ότι συντελείται αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Θα δήλωνε κάτι τέτοιο ο πρώην ΥΠΕΞ σε έναν φόρουμ αν δεν είχε σχετικές πληροφορίες;

Το ερώτημα που απασχολούσε την μεταπολίτευση δεν  ήταν, μόνο, αν η αποστρατωτικοποίηση υπονομεύει την άμυνα των νησιών. Που το κάνει. Το ερώτημα είναι γιατί επιμένει, τόσο, η Τουρκία.

Η γειτονική χώρα δεν ανησυχεί ότι η Ελλάδα θα της επιτεθεί απο τα νησιά. Στην προσπάθειά της να καταστεί δύναμη στην περιοχή επιδιώκει να αυξήσει την στρατιωτική, βεβαίως και την οικονομική, παρά τις δυσκολίες που διέρχεται, αλλά και την γεωπολιτική της βαρύτητα.

Ελληνικά στρατεύματα στα νησιά σημαίνει ότι η Ελλάδα αποκτά γεωπολιτική σημασία στον κάθετο διάδρομο απο την Αλεξανδρούπολη ως τα Δωδεκάνησα. Θα την αποκτούσε αν επέμενε στην επαφή των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου μέχρι το Σουέζ αλλά τέτοια πολιτική δεν έχει το αθηναϊκό κατεστημένο.

Η Τουρκία επιδιώκει να περάσει σε αυτήν ο έλεγχος του κάθετου διαδρόμου που προαναφέρθηκε.

Στρατιωτική απουσία της Ελλάδας απο τα νησιά σημαίνει απώλεια του ελέγχου του κάθετου διαδρόμου- άρα και απομείωση της γεωπολιτικής σημασίας της Ελλάδας. Υπέρ της Τουρκίας. Εδώ εδράζεται και η επιμονή ελέγχου του Αιγαίου ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Το τρίτο μεγάλο ζήτημα που απασχόλησε την μεταπολίτευση ήταν το «Μακεδονικό» κυρίως μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Συνασπισμού και την διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Το πάνελ των τριών και τα τρία μεγάλα κόμματα στη Βουλή σήμερα έχουν την σιωπηρή θέση πως η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν μια επιτυχία.

Ο Κοτζιάς είναι φυσικό να το υποστηρίζει. Ο Βενιζέλος δήλωσε πως ταυτίζεται μαζί του σε όλα. Η Μπακογιάννη συμφώνησε ως προς την επιτυχία στο όνομα αλλά είπε πως διαφωνούσε στην ονομασία της γλώσσας και της ταυτότητας. (Μακεδονική).

Ουσιαστικά, το πάνελ των τριών νομιμοποίησε πολιτικά την Συμφωνία σε αντίθεση με την διάθεση της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών.Απο που τεκμαίρεται ότι η αποδεκτή θέση πρέπει να είναι των κομμάτων και όποιος διαφωνεί είναι ακραίος εθνικιστής, όταν η διαφωνία της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης είναι εμφανής. Και αν αμφισβητείται η πλεοψηφία, θα μπορούσε να καταγραφεί με ένα δημοψήφισμα. Είναι ο ίδιος πληθυσμός που εξέλεξε τα κόμματα στη βουλή. Αν τα τρία μεγαλύτερα κόμματα επελέγησαν με ψήφους ακραίων εθνικιστών με τους οποίους διαφωνούν μήπως υπάρχει πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησής τους; 

Αλλά οι τρείς βρίσκονται σε αντίθεση και με τις θέσεις των κομμάτων της μεταπολίτευσης.

Στο μακεδονικό τα κόμματα της μεταπολίτευσης συνέκλιναν σε μια σύνθετη ονομασία την οποία αναζητούσαν αλλά δεν συζητούσαν καν ότι ο λαός της γειτονικής χώρας θα ονομάζονταν Μακεδονικός ως προς την ταυτότητα και την εθνικότητά του. Αν αποδέχονταν το «μακεδονικός» το πρόβλημα θα είχε επιλυθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 90. Και αυτή είναι μια ακόμη αναθεώρηση της πολιτικής της μεταπολίτευσης.

Που οδηγούν αυτές οι αναθεωρήσεις;

Στην διαμόρφωση εξωτερικής πολιτικής της χώρας η οποία δεν έχει έρμα και προσαρμόζεται αναλόγως των περιστάσεων και των πιέσεων (μιας χώρας, δηλαδή η οποία δεν μπορεί να υποστηρίξει την ακεραιότητά της), μιας χώρας δεδομένης που περιμένει να προσαρμοσθεί στις θέσεις του διεθνούς παράγοντα όχι, μόνο, στα διεθνή δρώμενα αλλά και σε ζητήματα που την αφορούν άμεσα.

Το κατεστημένο της χώρας δεν έχει πρόβλημα υποχωρήσεων. Το πρόβλημά του είναι πως θα περάσει τις υποχωρήσεις στην κοινή γνώμη (και εδώ ο ρόλος των ΜΜΕ είναι καταλυτικός), πως θα αποφύγει ενδεχόμενες δικαστικές διώξεις (και εδώ βοηθά το νομικό σύστημα και η εξάρτηση της δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία) και πως δεν θα έχει ενοχλήσεις από την Προεδρία (και εδώ οι επιλογές τύπου σημερινής προέδρου είναι οι επιδιωκόμενες).

Το αποτέλεσμα δεν είναι, μόνο, ότι η χώρα αυτήν την στιγμή έχει μια παρωδία δημοκρατίας, αυτό δεν νομίζω πως απασχολεί κανέναν. Το αποτέλεσμα είναι να κινδυνεύει η ύπαρξή της.

Υπάρχει υπαρξιακό πρόβλημα για την χώρα.

Τέλος, φορέας της αξιέπαινης οργάνωσης του φόρουμ ήταν η εφημερίδα “Καθημερινή”. Θεωρείται εφημερίδα έκφρασης της αστικής τάξης της χώρας. Αλλά τέτοια τάξη δεν διαμορφώθηκε στην Ελλάδα. Η ιθύνουσα τάξη της, όπως την χαρακτήρισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, είναι κομπραδόρικη με ιδεολογία μικροελλαδικού κοτζαμπασισμού.

Για όσους έχουν λησμονήσει την ιστορία, αστική τάξη στη χώρα επιχείρησε να διαμορφώσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος με την “Καθημερινή” να τον αντιμάχεται και να τον πολεμά σθεναρά.

Η “Καθημερινή” δεν εκφράζει την αστική τάξη της χώρας διότι τέτοια τάξη δεν υπάρχει. Εκφράζει, όπως και τα άλλα ανάλογα ΜΜΕ, μια τάξη εκατομμυριούχων ή δισεκατομμυριούχων, χαρακτηριστικής υποκουλτούρας, που κινείται μεταξύ γηπέδου και μπουζουκιών με περιορισμένη αντίληψη του γεωγραφικού χώρου της επικράτειας σε αγαστή συνεργασία με το σύνολο του πολιτικού συστήματος.

Ενός συστήματος που αυτές τις ημέρες αναδιαμορφώνεται ώστε να εκφράζει τις ίδιες θέσεις με διαφορετικά πρόσωπα.

Αυτό το μείγμα δεν αποτελεί αστικό σύστημα, ούτε αστική τάξη. Λυμαίνεται τις σάρκες του έθνους και του κράτους και τις διαμοιράζει μεταξυ 4 με 5 οικονομικών και πολιτικών οικογενειών.

 

ΤΕΜΠΗ: Μαζικός Κρατικός Φόνος στην Ημερήσια Διάταξη

8

 

Οι ασυλίες καλύπτουν τους δολοφόνους

Σκάστε επιτέλους φονιάδες

Διαβάστε το Δελτίο Δεδομένων Ασφαλείας του ξυλόλιου της εταιρείας SLOVNAFT – εδρεύει στη Μπρατισλάβα- που το παρασκευάζει

ξυλόλιο –Xylene έκδοση 14.0 Ελλ

Κλεάνθης Γρίβας

1 Μαρτίου 2023

Θέλεις να έχεις μια εικόνα του μέλλοντος;

Φαντάσου μια μπότα να συντρίβει

ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα…

George Orwell, 1984

 «Το ότι ζω δεν σημαίνει ότι υπάρχω.

Ο πόνος δυναμώνει, η οργή δυναμώνει»

Μαρία Καρυστιανού

«Ο Θρίαμβος του Θανάτου που βλέπουμε

από εχθές εξοργισμένοι στο Κάμπο Σάντο των Τεμπών

είναι έργο του Κράτους».

Γιώργος Βέλτσος, Il Trionfo della Morte

Το Βήμα, 2/3/2023 

Η παιδίατρος Μαρία Καρυστιανού και η κόρη της Μάρθη Ψαροπούλου, 21 ετών

«Για πού το’ βαλες καρδιά μου…»

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, δολοφονήθηκαν 57 νέοι κυρίως, άνθρωποι όταν η επιβατική αμαξοστοιχία της εταιρείας [Italian] Hellenic Train, στις 23:21 συγκρούστηκε μετωπικά με εμπορική αμαξοστοιχία της ίδιας εταιρείας, κοντά στον οικισμό του Ευαγγελισμού Λάρισας.

Η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62, εκτελούσε τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη, μεταφέροντας περισσότερους από 350 επιβάτες, και η εμπορική αμαξοστοιχία 63503 εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Λάρισα, μεταφέροντας παράνομα υλικά που έγιναν εργώδεις προσπάθειες να παραμείνουν μυστικό.

Η σφοδρή σύγκρουση, ο εκτροχιασμός και η ανάφλεξη των συρμών προκάλεσε τον θάνατο 57 νέων κυρίως, ανθρώπων, και τον τραυματισμό άλλων 85 τουλάχιστον. Πρόκειται για το πιο θανατηφόρο προαναγγελθέν σιδηροδρομικό έγκλημα που έχει συμβεί στην Ελλάδα.

  1. Πρώτες παρατηρήσεις

▪ Το είδος της έκρηξης που προκλήθηκε, η εμφάνιση του εφιαλτικού «μανιταριού» και οι τρομακτικά υψηλές θερμοκρασίες, δεν δικαιολογούνταν από τη σύγκρουση,

▪ Στον τόπο του εγκλήματος έσπευσε πρώτος ο στρατός, (!!) ενώ σε παρόμοιες περιπτώσεις σπεύδουν τα ασθενοφόρα για παροχή πρώτων βοηθειών και η αστυνομία για να αποκλείσει το χώρο και να προστατευτούν τα στοιχεία (του εγκλήματος).

▪ Η περιοχή «καθαρίστηκε» και τσιμεντώθηκε εν τάχει με εντολή , προφανώς για να αποτραπεί ο εντοπισμός  στοιχείων που δεν έπρεπε να αποκαλυφθούν, ενώ οι ατμομηχανές μεταφέρθηκαν σε μάντρα για παλιοσίδερα.

▪ Οι αναρμόδιοι «ειδικοί του Τίποτα» κρατικοί αξιωματούχοι και η εταιρεία [Italian] Hellenic Train συνεπικουρούμενοι από τα εξαγορασμένα «δημοσιογραφικά» βοθρολύματα, έσπευσαν αμέσως να συγκαλύψουν το κρίσιμο ερώτημα  «τί πράγματι μετέφερε η μοιραία επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62, που εκτελούσε τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη, μεταφέροντας περισσότερους από 350 επιβάτες;» και να επιβάλλουν το ψευδές αφήγημα του «ατυχήματος», επαναλαμβάνοντας εν χορώ «δυστύχημα… «δυστύχημα… «δυστύχημα…»

Προσπάθειες Συγκάλυψης του εγκλήματος

▪ Πρώτη θεωρία της εταιρίας (Italian) Hellenic Train: Φορτίο με λαμαρίνες

«Η εμπορευματική αμαξοστοιχία 63501 της 28-02-2023 περιλάμβανε στη σύνθεσή της (επισυνάπτεται το φύλλο σύνθεσης) συνολικά δεκατρία (13) βαγόνια, εκ των οποίων, κατά την φορά κίνησης της αμαξοστοιχίας, τα πρώτα τρία (3) βαγόνια εκτροχιάστηκαν και ήταν έμφορτα με πλατιά προϊόντα ελασματοποίησης από σίδηρο (λαμαρίνες) και ακολούθως δέκα (10) βαγόνια ήταν έμφορτα με εμπορευματοκιβώτια (container)».

Παρατήρηση: Οι λαμαρίνες δεν καίγονται και δεν προκαλούν έκρηξη. Απλώς, λιώνουν σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες.

▪ Δεύτερη θεωρία της εταιρίας (Italian) Hellenic Train: Η φωτιά οφείλεται στο «έλαιο σιλικόνης στους μετασχηματιστές» (!!!) 

Η (Italian) Hellenic Train, με έγγραφό της που έστειλε στον εφέτη-ανακριτή στις 28 Μαρτίου 2023, λέει ότι κατά τη γνώμη της η φωτιά, η έκρηξη και η τεράστια ανάφλεξη, «οφείλεται στο έλαιο σιλικόνης στους μετασχηματιστές» (!!!).

Παρατήρηση: Αυτή fake-θεωρία υιοθετήθηκε αργότερα ανενδοίαστα από την Πυροσβεστική, και τους διορισμένους «πραγματογνώμονες» και αντικρούστηκε ως ανεδαφική από τον πραγματογνώμονα των οικογενειών των δολοφονηθέντων κ. Κώστας Λακαφώση, μηχανολόγο-αεροναυπηγό μηχανικό.

Τα ευρήματα της – μετ’ εμποδίων – δειγματοληψίας

Και ενώ η κυβέρνηση των «αρίστων» στην στρεψοδικία, οι ασυνείδητοι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί, οι κρατικοί ανευθυνο-υπεύθυνοι και ο εξωνημένος τύπος  προσπαθούσαν να θάψουν το έγκλημα, 29 ημέρες μετά την ανθρωποθυσία στο Σκοπευτήριο των Τεμπών, έγινε δειγματοληψία στον χώρο φύλαξης των βαγονιών και στον χώρο της σύγκρουσης, όπου παρά την συντονισμένη βιαστική προσπάθεια να εξαφανιστούν τα στοιχεία.

Από την ανάλυση των δειγμάτων εντοπίστηκε –εκτός των άλλων– η εξαιρετικά εύφλεκτη και τοξική χημική ουσία ξυλόλιο, ένας επικίνδυνος χημικός διαλύτης που πρέπει να μεταφέρεται με εξαιρετικά μέτρα προστασίας σύμφωνα με την ευρωπαϊκή και την ελληνική νομοθεσία. Το ξυλόλιο βρέθηκε σε 7 σημεία, από τα οποία σε 3 σημεία στο χώμα, και σε 4 σημεία στις ηλεκτρομηχανές που είχαν μεταφερθεί ως παλιοσίδερα στο Κουλούρι Λάρισας (και όπως κατάγγειλε συγγενής ενός θύματος, εντοπίστηκε ξυλόλιο, τολουόλιο, προπάνιο και βουτάνιο σε προσωπικά αντικείμενα δολοφονηθέντων). 

Φυσικά, δεν έγινε καμιά αναφορά από τους –εν διατεταγμένη υπηρεσία τελούντων– Ειδικών του Τίποτα, ούτε στο ξυλόλιο, ούτε και στο ότι μεταφέρονταν ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΑΙ ΕΝ ΚΡΥΠΤΩ χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας κατά παράβαση και της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής νομοθεσίας.

(βλ. σχετικά το επισυναπτόμενο Δελτίο Δεδομένων Ασφαλείας σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΚ) Αρ. 2015/830, Ημερομηνία έκδοσης: 23/08/1999 – ενημέρωση: 24/11/2016 – έκδοση: 10.0, της εταιρείας SLOVNAFT (που εδρεύει στη Σλοβακίας και παράγει ξυλόλιο και χορηγεί Δελτίο Δεδομένων Ασφαλείας σε κάθε πελάτη της) ξυλόλιο –Xylene έκδοση 14.0 Ελλ

Κρίσιμα ερωτήματα

▪ Γιατί στον τόπο του εγκλήματος έσπευσε πρώτος ο στρατός, και όχι τα ασθενοφόρα και η αστυνομία;

▪ Γιατί η περιοχή «καθαρίστηκε» και τσιμεντώθηκε εν τάχει, αν όχι για να αποτραπεί ο εντοπισμός  στοιχείων που δεν έπρεπε να αποκαλυφθούν (ενώ οι ατμομηχανές μεταφέρθηκαν σε μάντρα για παλιοσίδερα);

▪ Που βρίσκονται τα ΕΓΓΡΑΦΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ για τη μεταφορά του επικίνδυνου φορτίου;

▪ Ποιος είναι ο ΑΠΟΣΤΟΛΕΑΣ και ποιος ο ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ του φορτίου;

Χρήσεις του ξυλόλιου

Σύμφωνα το επισυναπτόμενο Δελτίο Δεδομένων Ασφαλείας της παραγωγού εταιρείας, μεταξύ των πολλών χρήσεις του ξυλόλιου, αναφέρονται και οι εξής:

▪ Εκρηκτικά υλικά

▪ Κατασκευή και χρήση εκρηκτικών

Πλήρης κατάλογος των χρήσεων στο  ξυλόλιο –Xylene έκδοση 14.0 Ελλ 

ΚΙΝΔΥΝΟΙ 

H226 – Εύφλεκτα Υγρό και ατμοί

H304 – Μπορεί να προκαλέσει θάνατο σε περίπτωση κατάποσης και διείσδυσης στις αναπνευστικές οδούς

H312 – Επιβλαβές σε επαφή με το δέρμα

H315 – Προκαλεί ερεθισμό του δέρματος

H319 – Προκαλεί σοβαρό οφθαλμικό ερεθισμό

H332 – Επιβλαβές σε περίπτωση εισπνοής

H335 – Μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό της αναπνευστικής οδού

H373 – Μπορεί να προκαλέσει βλάβες στα όργανα ύστερα από παρατεταμένη ή επανειλημμένη έκθεση

ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ

210 – Μακριά από θερμότητα/σπινθήρες/γυμνές φλόγες/θερμές επιφάνειες. Μην καπνίζετε

P243 – Πάρτε προστατευτικά μέτρα έναντι ηλεκτροστατικών εκκενώσεων

P280 – Να φοράτε προστατευτικά γάντια, προστατευτικά ενδύματα, προστατευτικά προσώπου, προστατευτικά γυαλιά

P260 – Μην αναπνέετε σκόνη, αναθυμιάσεις, αέρια, σταγονίδια, εκνεφώματα, ατμούς
P303+P361+P353 – ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΠΑΦΗΣ ΜΕ ΤΟ ΔΕΡΜΑ (ή με τα μαλλιά): Αφαιρέστε αμέσως όλα τα μολυσμένα ενδύματα. Ξεπλύνετε το δέρμα με νερό/στο ντους

P301+P310 – ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΤΑΠΟΣΗΣ: Καλέστε το ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΩΝ ή ένα γιατρό

P331 – ΜΗΝ προκαλέσετε εμετό

ΜΕΤΡΑ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗΣ

Απαγορεύεται η μικτή αποθήκευση

[…] ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ Οξέα, Διαλύματα αλισίβας, Αλατογόνα, Πηγές θερμότητας. Οξειδωτικούς παράγοντες, Υπεροξείδια.

[…] Χρήση και αποθήκευση μόνο υπαίθρια ή σε επαρκώς αεριζόμενη περιοχή.

[…] Εάν το προϊόν διατίθεται σε δοχεία (containers): Πρέπει να φυλάσσεται μόνο στην αρχική συσκευασία ή σε κατάλληλο δοχείο για το συγκεκριμένο είδος προϊόντος. Διατηρήστε τα δοχεία ερμητικά κλειστά, με την κατάλληλη επισήμανση. Προστατέψτε τα από την ηλιακή ακτινοβολία.

Οι 57 δολοφονηθέντες

ΑΔΑΜΑΚΗΣ Ιορδάνης, 22 ετών, ποδοσφαιριστής του ΑΟ Υπάτου, από την Καβάλα.

ΑΔΑΜΙΔΟΥ Αναστασία, 24 ετών, φοιτήτρια οδοντιατρικής από την Κύπρο.

ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ Δημήτρης, 26 ετών, από τη Θεσσαλονίκη.

ΒΛΑΧΟΣ Βάιος, 34 ετών από την Καρδίτσα.

ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ Σπύρος, 35 χρονών, μηχανοδηγός, ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη ως επιβάτης.

ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ Ιωάννης, 48 ετών, από τον Πειραιά.

ΔΟΥΡΜΙΚΑ Λένα, 39 ετών, ΕΠΟΠ 1ος Λόχο Διαβιβάσεων Βέροιας, μητέρα δύο μικρών αγοριών.

ΕΓΟΥΤ Μαρία, 55 ετών, διοικητική υπάλληλος νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, από τη Θεσσαλονίκη.

ΕΝΤΡΙΣ Μοχάμεντ, 34 ετών, από το Μπαγκλαντές.

ΗΛΚΕΡΙΔΗΣ Άγγελος, 23 ετών, φοιτητής, από την Ειρηνούπολη Νάουσας.

ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ Δήμητρα-Ευαγγελία, 25 ετών, από τη Θεσσαλονίκη.

ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ Σωτήρης, 28 ετών, από τη Μελίκης Ημαθίας, κάτοικος Θεσσαλονίκης.

ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΟΣ Νικήτας, 23 ετών, πυροσβέστης, από τη Θεσσαλονίκη.

ΚΑΡΑΣΑΒΒΑΣ Γιάννης, 28 ετών, από τη Θεσσαλονίκη.

ΚΑΡΙΩΤΗΣ Γιάννης, 63 ετών, από το Συκάμινο Δήμου Ωρωπού, ελεγκτής εισιτηρίων του τρένου.

ΚΑΤΣΑΡΑ Αθηνά, 34 ετών, μητέρα παιδιού δύο ετών, από την Κατερίνη.

ΚΟΥΚΑΡΙΩΤΗ Ευαγγελία, 63 ετών, κάτοικος Γερμανίας, ήρθε με την αδερφή της Χρυσούλα.

ΚΟΥΚΑΡΙΩΤΗ Χρυσούλα, 56 ετών, κάτοικος Γερμανίας, ήρθε με την αδελφή της Ευαγγελία.

ΚΟΥΛΕΛΑ Ιονέλ, 35 ετών, από τη Ρουμανία.

ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ Αναστάσιος, 21 ετών, φοιτητής γεωπονικής από την Καρδίτσα.

ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ Γιώργος, 59 ετών, μηχανοδηγός του τρένου, από την Αμαλιάδα, κάτοικος Θεσσαλονίκης.

ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ Γιώργος, 67 ετών, πατέρας δύο παιδιών, κάτοικος Κορδελιού.

ΚΩΤΤΑΣ Βασίλειος-Κυριάκος, 52 ετών, από τη Θεσσαλονίκη.

ΛΑΤΑ Κλαούντια, 22 ετών, φοιτήτρια του Ιατρικού Τμήματος ΣΣΑΣ, από τη Λάρισα.

ΜΑΣΣΑΛΗΣ Δημήτρης, 32 ετών, μηχανοδηγός.

ΜΗΤΣΚΑ Ιφιγένεια, 23 ετών, φοιτήτρια ∆ιοίκησης Επιχειρήσεων από τα Γιαννιτσά.

ΜΙΑΡΗ Μαρία, 56 ετών, από την Κέρκυρα.

ΜΟΛΧΟ Εριέττα, 23 ετών (Αγνοείται).

ΜΟΥΡΤΖΑΚΗ Μαρία, 51 ετών, εργαζόταν στο κυλικείο του τρένου, από το Ηράκλειο.

ΜΠΕΖΑ Φραντσέσκα, 21 ετών, φοιτήτρια τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του ΠΑΜΑΚ, από το Πανόραμα Θεσσαλονίκης.

ΜΠΛΕΚΑ Βάγια, 42 ετών, νοσηλεύτρια στην Παθολ. Κλινική Γ.Ν. Λάρισας, από τον Τύρναβο.

ΜΠΟΖΟ Παβλίνι, 62 ετών, από την Αλβανία.

ΜΠΟΥΡΝΑΖΗΣ Βαγγέλης, 54 ετών, αστυνομικός από τη Θεσσαλονίκη, πατέρας του Γιώργου.

ΜΠΟΥΡΝΑΖΗΣ Γιώργος, 15 ετών, μαθητής από τη Θεσσαλονίκη, γιος του Βαγγέλη.

ΝΑΛΜΠΑΝΤΗΣ Νίκος, 27 ετών, μηχανοδηγός, κάτοικος Αθηνών.

ΟΙΚΟΥ Δημήτρης, 29 ετών, μηχανοδηγός, από την Αλεξανδρούπολη/

ΠΑΠΑΓΓΕΛΗ Αναστασία, 19 ετών, φοιτήτρια γεωπονικής από τα Καλάβρυτα.

ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ Γιώργος, 22 ετών, φοιτητής στο πτυχίο, Τμήμα Φυσικής ΑΠΘ, από τη Θεσσαλονίκη.

ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ Κυπριανός, 23 ετών, φοιτητής της Νομικής του ΑΠΘ, από την Κύπρο.

ΠΑΥΛΙΔΗΣ Ανδρέας, 49 ετών, από τη Θεσσαλονίκη.

ΠΛΑΚΙΑ Αναστασία, 20 ετών, φοιτήτρια αισθητικής στη Θεσσαλονίκη, ξαδέλφη των προαναφερθέντων διδύμων.

ΠΛΑΚΙΑ Θώμη, 20 ετών, φοιτήτρια φαρμακευτικής του ΑΠΘ, δίδυμη της Χρύσας, ξαδέλφη της Αναστασίας.

ΠΛΑΚΙΑ Χρύσα, 20 ετών, φοιτήτρια αισθητικής, δίδυμη της Θώμης, ξαδέλφη της Αναστασίας.

ΠΟΡΦΥΡΙΔΟΥ Καλλιόπη, 24 ετών, από τη Θεσσαλονίκη.

ΡΟΥΤΣΙ Ντένις, 23 ετών, από την Αθήνα.

ΣΥΡΟΣ, μετανάστης, 56 ετών (ταυτοποιήθηκε μέσω δείγματος DNA που έστειλε ο αδελφός του από την Ολλανδία).

ΤΑΧΜΑΖΙΔΟΥ Σοφία-Ελένη, 32 ετών, από τη Θεσσαλονίκη, ανιψιά του δημάρχου Λαγκαδά.

ΤΖΟΒΑΡΑΣ Γιάννης, 55 ετών, από τη Λαμία.

ΤΣΑΚΛΙΔΟΥ Αγάπη, 23 ετών, φοιτήτρια του ΑΠΘ, από τη Θεσσαλονίκη.

ΤΣΙΝΤΖΑ Ελένη, 22 ετών, φοιτήτρια παιδαγωγικής του τμήματός ΠΤΔΕ του ΑΠΘ.

ΤΣΙΩΜΑ Αφροδίτη, 23 ετών, από τη Θεσσαλονίκη.

ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Γιώργος, 57 ετών, από την Ελβετία.

ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ελισάβετ, 26 ετών, σοπράνο, από τη Θεσσαλονίκη.

ΧΑΤΖΗΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Παναγιώτης, 29 ετών, βοηθός μηχανοδηγού, από την Αθήνα.

ΧΛΩΡΟΥ Βασιλική, 55 ετών, μητέρα του αθλητή Χ-Α Κωνσταντινίδη, από τη Θεσσαλονίκη.

ΧΟΥΠΑ Ελπίδα, 28 ετών, φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής στο ΑΠΘ.

ΨΑΡΟΠΟΥΛΟΥ Μάρθη (Μαρία Θωμαή), 21 ετών, από το Πανόραμα Θεσσαλονίκης, κόρη της παιδιάτρου Μαρίας Καρυστιανού.

Requiem

Στις 1 Μαρτίου 2023 στα Τέμπη – Αύριο, πού;

ΚΑΝΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ

Σκάστε επιτέλους, φονιάδες

Κλεάνθης Γρίβας

Ένα χρόνο πριν

2/3/2023

«Ο Θρίαμβος του Θανάτου που βλέπουμε από εχθές εξοργισμένοι στο Κάμπο Σάντο των Τεμπών είναι έργο του Κράτους».

Γιώργος Βέλτσος, Il Trionfo della Morte

Το Βήμα, 2/3/2023

Γκόγια, Εκτελέσεις της 3ης Μαΐου 1808 

Δεν θα ζητήσω «δικαίωση» για την άδικη, τραγική και υπό διαρκή προαναγγελία εσκεμμένη δολοφονία 57 αθώων και ανυποψίαστων υπάρξεων που εξαναγκάστηκαν σε μια πορεία προς τον ουρανό χωρίς επιστροφή – όπως οι κρατούμενοι των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης εξαναγκάζονταν στις ανατριχιαστικές πορείες θανάτου κατά τους προθανάτιους σπασμούς του ναζισμού. Γιατί κανένας θάνατος δεν δικαιώνεται.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να απευθυνθώ στους δολοφόνους τους, επαναλαμβάνοντας για λογαριασμό μου την κραυγή συγγενούς του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι της κρατικής νεκροφόρας: «Σκάστε όλοι οι πολιτικοί! Σήμερα ουρλιάζουν οι μανάδες».

Σκάστε επιτέλους, φονιάδες. Πάψτε να υποκρίνεστε  «συντριβή» για μια τραγωδία που εσείς προκαλέσατε. Τώρα τον λόγο έχουν μόνο οι απελπισμένες σπαρακτικές κραυγές των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους. Που ήταν όλα τους δικά μας παιδιά και όχι δικά σας.

Εσείς δεν χάσατε απολύτως τίποτα. Ποτέ δεν χάνετε τίποτα. Αντιθέτως, κερδίζετε. Στην κοινωνία που την απαξιώσατε ως βόθρο-φέουδό σας, κερδίζετε καταστρέφοντας και κερδίζετε «επιδιορθώνοντας» αυτά που καταστρέφετε. Χωρίς καν να σκέφτεστε ότι οι θάνατοι «δεν επιδιορθώνονται». Το ασήκωτο βάρος τους, αφήνετε να το σηκώσουν άλλοι.

Όλοι οι από θέση εξουσίας μαζικοί φονιάδες εκ προμελέτης επέδραμαν στα διεφθαρμένα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και Εκπόρνευσης δήθεν για να εκφράσουν τη «θλίψη» τους για τις αθώες υπάρξεις που στη δολοφονία τους οι ίδιοι συνέργησαν και να «συλλυπηθούν» τις χαροκαμένες οικογένειές που στη διάλυσή τους οι ίδιοι συντέλεσαν. Ενώ στην πραγματικότητα αγωνιούσαν να αποδώσουν την τραγωδία σε «ανθρώπινο λάθος», προκειμένου να αποσείσουν τις ευθύνες τους και να συνεχίσουν το ανθρωποκτόνο έργο τους,

Ένας περιδεής και αμήχανος «πρωθυπουργός» βγήκε να δηλώσει τον πόνο του και να διακηρύξει «τριήμερο πανελλήνιο πένθος», την ίδια ώρα που οι πραιτωριανοί του συμμετείχαν στο «πένθος» του, με βίαιες επιθέσεις εναντίον των νέων που πραγματικά πενθούσαν, έχοντας χάσει συνομηλίκους, φίλους  ή συγγενείς στο Τρένο-Θάνατος (του «πάμε, και όπου βγει»), που κάποια σαπρόφυτα ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί επέτρεπαν να κυκλοφορεί σκορπίζοντας τον όλεθρο, αποδεικνυόμενοι συνεργοί στο μαζική δολοφονία πενήντα-επτά και πλέον ανθρώπων.

Η προφανής εκπόρνευση της πολιτικής και των ανεπάγγελτων επαγγελματιών πολιτικών (ανεξαρτήτως χρώματος και οσμής), ως έσχατη μορφή ηθικής και διανοητικής εξαθλίωσης, οργανώνεται από τις παντός είδους κομματικές συμμορίες. Και αποτελεί το έσχατο σύμπτωμα της παθολογίας ενός αποτυχημένου κράτους-μαφίας  που, μη έχοντας να δώσει τίποτε το ουσιαστικό στους πολίτες του, τους προσφέρει τις ξεχαρβαλωμένες «υπηρεσίες» του, με τις οποίες «παίζουν» καθημερινά ρωσική ρουλέτα, έχοντας μία στις έξι πιθανότητες να χάσουν τη ζωή τους.

Ας μην αφεθούμε να ξεγελαστούμε γι’ άλλη μια φορά. Η απώλειά των 57 αθώων υπάρξεων δεν είναι προϊόν ανθρώπινου λάθους. Είναι προϊόν ενός γκανγκστερικού συστήματος που  καταδυναστεύει όλες τις πτυχές της ύπαρξής μας, καθιστώντας την άθλια. Γιατί ο θάνατος ως μέσο άσκησης πολιτικής είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους.

Γιατί όπως γράφει ο Γιώργος Βέλτσος (Το Βήμα, 2/3/2023):

«O Θρίαμβος του Θανάτου που βλέπουμε από εχθές εξοργισμένοι στο Κάμπο Σάντο των Τεμπών είναι έργο του Κράτους. Κομβικού σημείου συνάντησης της νοοτροπίας των λειτουργών του, των συμφερόντων των αγορών του, των συμφωνιών πάνω και κάτω από το τραπέζι του, της μέριμνάς του για τη χαμοζωή και τα νούμερα, ευσυγκίνητε φέρελπη υπουργέ, ανιψιέ εκείνου του ανερχόμενου υπουργού Δημοσίων Έργων επί Παπάγου, στεναχωρημένε Πρωθυπουργέ, άφωνε Τσίπρα, λαλίστατε Θανάση Παφίλη, έντρομε Πλεύρη. Ο Θάνατος θριαμβεύει όταν τον διευκολύνει το ημιμαθές, φυγόπονο, αυτάρεσκο, υπερτιμημένο από τον εαυτό του Κράτος σας με την παρατρεχάμενή του, την Βία – για να θυμόμαστε τον Αισχύλο αντί του Θεοδωρικάκου».

Κλεάνθης Γρίβας

2/3/2023

Η εταιρεία SLOVNAFT, που εδρεύει στη Μπρατισλάβα που παράγει ξυλόλιο θα ξέρει κάτι περισσότερο

SLOVNAFT, a.s.

Vicie hrdlo 1   824 12 Bratislava – Slovakia

T +421-(0)2/4055-1111 – F +421-(0)2/5859-9759

[email protected] – www.slovnaft.sk

Η εταιρεία SLOVNAFT, που εδρεύει στη Μπρατισλάβα της Σλοβακίας, που παράγει ξυλόλιο,  μεταξύ άλλων, αναπτύσσει δραστηριότητα κυρίως στις χώρες Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης – Central and Eastern European countries – CEE),  τόσο στις χώρες-μέλη της ΕΕ (Βουλγαρία, Τσεχία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Ρουμανία) όσο και στις χώρες εκτός EU (Σερβία, Ουκρανία).

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

ξυλόλιο

Δελτίο Δεδομένων Ασφαλείας σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΚ) Αρ. 2015/830

Ημερομηνία έκδοσης: 23/08/1999 – ενημέρωση: 24/11/2016 – εκδοχή: 14.0

ξυλόλιο –Xylene έκδοση 14.0 Ελλ

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι…αιρετικές απόψεις των “τριών¨δεν είναι η εξωτερική πολιτική της μεταπολίτευσης

1
του Μίλτου Σαρηγιαννίδη, Καθηγητή Διεθνούς Δικαίου ΑΠΘ
Οι τρείς υπουργοί εξωτερικών που συμμετείχαν στο συνέδριο της Καθημερινής για τη Μεταπολίτευση, δεν εκπροσωπούν την ελληνική εξωτερική πολιτική της Μεταπολίτευσης. Είναι μάλλον η εξαίρεση, και μάλιστα η μειοψηφική εξαίρεση. Επομένως, οι αιρετικές απόψεις των Μπακογιάννη και Βενιζέλου -για τον κ Κοτζιά η λέξη αιρετικός είναι λίγη για να περιγράψει τα έργα και τις ημέρες του στο ΥΠΕΞ- δεν είναι κεραυνός μέσα στην εαρινή καλοκαιρία μας.
Αλλά, αυτό που σου υποδεικνύουν σαν παράθυρο, δεν είναι απαραίτητα παράθυρο. Και δεν είναι απαραίτητα ευκαιρία, γιατί η ευκαιρία συνήθως δεν είναι συγκυρία, αλλά το αποτέλεσμα ζυμώσεων, δηλαδή, διαπραγμάτευσης.
Δυστυχώς, η ανάλυση της εξωτερικής πολιτικής, η άσκησή της και η διαδικασία λήψης αποφάσεων, έχουν μεταφραστεί από το υψηλό πολιτικό προσωπικό σε εύπεπτο λεξιλόγιο και εντυπωσιακές διατυπώσεις που φυσικά είτε δεν ανταποκρίνονται στο περιεχόμενο είτε προσφέρονται για διπλή ανάγνωση και παραπλάνηση. Και δυστυχώς, δεν αποτελεί καν έκπληξη, ότι κ Μπακογιάννη ομιλεί ακόμη για βέτο στο Βουκουρέστι.
*Απο τη σελίδα του κ. Μίλτου Σαρηγιαννίδη στο fb. Ο τίτλος είναι των Ανιχνεύσεων.

Οι… ξεχασμένες «περιπέτειες» της Ελλάδας με τα πυρηνικά όπλα

0

Από τις ατομικές βόμβες B61 των Αμερικανών, μέχρι την πρόταση της… KGB στον στρατηγό Νίκο Γρυλλάκη

Τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία 24ωρα στην Ουκρανία, ξύπνησαν μνήμες από τις πιο εφιαλτικές στιγμές του πλανήτη μας. Στη σύγχρονη τουλάχιστον ιστορία, η μεγαλύτερη καταστροφή από ανθρώπινο χέρι συντελέσθηκε τον Αύγουστο του 1945 στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, όταν η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ατομικές βόμβες για να τελειώσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έκτοτε και ιδιαίτερα την περίοδο του «Ψυχρού Πολέμου», η ανθρωπότητα ζει με τον εφιάλτη ενός νέου πυρηνικού ολοκαυτώματος.

Δυστυχώς, τις τελευταίες ημέρες, λέξεις όπως «πυρηνικές κεφαλές», «ατομικές βόμβες» κ.ά. ακούγονται όλο και πιο συχνά, μετά την ανακοίνωση της Ρωσίας ότι έθεσε σε ετοιμότητα τις πυρηνικές δυνάμεις της, προκαλώντας ανατριχίλα στον κόσμο. Ελάχιστοι ίσως θυμούνται ότι για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, πυρηνικές κεφαλές υπήρχαν και στην Ελλάδα, με αεροσκάφη έτοιμα ανά πάσα ώρα και στιγμή να απογειωθούν και να πραγματοποιήσουν πλήγμα. Όχι, ότι η χώρα μας άνηκε στο «κλειστό κλαμπ» των πυρηνικών δυνάμεων, αλλά ως μέλος του στρατιωτικού σκέλους του ΝΑΤΟ σε μία «ευαίσθητη» γεωγραφικά περιοχή, εξυπηρετούσε… συγκεκριμένες ανάγκες.

Έτοιμοι ανά πάσα ώρα για κρούση από αέρος

Γυρίζοντας αρκετά πίσω στον χρόνο -κάπου στο 1961-, με τον «Ψυχρό Πόλεμο» να βρίσκεται στην κορύφωση του οι ΗΠΑ αποφασίζουν να τοποθετήσουν πυρηνικές κεφαλές σε επτά κράτη – μέλη του ΝΑΤΟ, που βρίσκονται σε σχετικά κοντινή απόσταση με την τότε ΕΣΣΔ. Ένα απ’ αυτά τα κράτη είναι και η Ελλάδα, όπου στην αεροναυτική βάση του Άραξου αποθηκεύονται 20 βόμβες βαρύτητας (B61) σε ειδικούς θόλους για πυρηνικά όπλα.

Παράλληλα, στο πλαίσιο του συμμαχικού σχεδιασμού πυρηνικής αποτροπής, μία μοίρα –με την ονομασία «Στράικ»- αποτελούμενη από αεροσκάφη F-104G Starfighter ήταν σε ετοιμότητα φόρτωσης και εκτόξευσης των συγκεκριμένων κεφαλών. Τα αεροσκάφη αυτά είχαν καλωδιώσεις ειδικά για την μεταφορά και την πυροδότηση πυρηνικής βόμβας, καθώς και ειδικά κουρτινάκια που προστάτευαν τον πιλότο από την πυρηνική λάμψη!

Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε 24ωρη βάση ένα μαχητικό αεροσκάφος ήταν σε επιφυλακή, φορτωμένο με πύραυλο πυρηνικής κρούσης, το οποίο μάλιστα ελάχιστοι ήταν αυτοί που μπορούσαν να προσεγγίσουν, ενώ φρουρούνταν από Αμερικανούς.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, αυτά τα όπλα μαζικής καταστροφής παρέμειναν στον ελλαδικό χώρο και κατά τη διάρκεια της επταετούς χούντας, παρά τις αρχικές ανησυχίες για την ασφάλεια των πυρηνικών κεφαλών που «γεννήθηκαν» από το πραξικόπημα. Οι Αμερικάνοι, άλλωστε, ήταν οι μόνο είχαν τους κωδικούς ενεργοποίησης που μέχρι τη στιγμή της ρίψης δεν θα τους αποδέσμευαν, ώστε ακόμη και ο πιλότος να μην μπορεί να… πατήσει το κουμπί χωρίς έγκριση. Στόχος δεν ήταν προφανώς η Ρωσία, αλλά κάποια από τις γειτονικές χώρες (σ.σ. Βουλγαρία, Αλβανία) που άνηκαν στο «Σύμφωνο της Βαρσοβίας» και η κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία που δεν είχε, όμως, ενταχθεί στο συνασπισμό αυτόν λόγω της διαμάχης του Τίτο με τον Στάλιν.

Μετά την απόσυρση των αεροσκαφών F-104G Starfighter από την Πολεμική Αεροπορία το 1992, η Ελλάδα δεν είχε τη δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικών κεφαλών ενώ οι πληροφορίες αναφέρουν ότι λίγα χρόνια αργότερα, τα όπλα μεταφέρθηκαν αρχικά προς την Ιταλία και μετά προς άγνωστη κατεύθυνση. Τέλος, δυνατότητα φόρτωσης και εκτόξευσης αυτών των όπλων είχε και το αντιαεροπορικό σύστημα μακρού πλήγματος «Νίκη – Ηρακλής».

Η αποκάλυψη του στρατηγού Γρυλλάκη

Στο βιβλίο του με τίτλο «Αποκαλύπτω», ο επονομαζόμενος και ως «αόρατος» στρατηγός των μυστικών υπηρεσιών, Νίκος Γρυλλάκης, γράφει ότι την άνοιξη του 1992 άνθρωποι της KGB πρότειναν στην τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη την αγορά τριών πυρηνικών όπλων μικρής ισχύος από το οπλοστάσιο της ΕΣΣΔ έναντι 6 εκατομμυρίων δολαρίων. Ήταν η περίοδος που η Σοβιετική Ένωση είχε καταρρεύσει και μπορούσε κανείς να αγοράσει σε τιμές ευκαιρίας από… Kalashnikov μέχρι ατομικές βόμβες, με τους Ρώσους πράκτορες να… χτυπούν την πόρτα της τότε ελληνικής κυβέρνησης.

Οι άνθρωποι της KGB, όπως γράφει το «Αποκαλύπτω», φέρονται να διαβεβαίωσαν τον Νίκο Γρυλλάκη ότι αυτοί θα αναλάμβαναν τη μεταφορά των όπλων μέχρι το λιμάνι της Αμβέρσας στο Βέλγιο, όπου εκεί θα τις φόρτωναν σε πλοίο που θα υποδείκνυε η ελληνική κυβέρνηση. Φέρονται, μάλιστα, να είπαν ότι η πληρωμή τους θα γίνονταν μόλις το πλοίο έβγαινε σε διεθνή ύδατα. Σύμφωνα πάντα με το βιβλίο του Νίκου Γρυλλάκη, ο πρωθυπουργός αφού ενημερώθηκε λεπτομερώς, ζύγισε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα μίας τέτοιας κίνησης και αποφάνθηκε ότι δεν έπρεπε να προχωρήσουν οι συζητήσεις για τρεις λόγους: α) υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να διαταραχθούν οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ, β) θα δημιουργούνταν διεθνής θόρυβος σε βάρος της Ελλάδας και γ) είχαμε υπογράψει συμφωνία του ΟΗΕ για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.

Ο Νίκος Γρυλλάκης

Τελικά, ο πιο πολυσυζητημένος άνθρωπος των μυστικών υπηρεσιών της Ελλάδας, φαίνεται να είπε στους Σοβιετικούς πράκτορες ότι η αγορά δεν μπορεί να προχωρήσει επειδή -δήθεν- ανέκυψαν ξαφνικά σοβαρά εσωκομματικά προβλήματα. Αξίζει, πάντως, να σημειώσουμε ότι το «Αποκαλύπτω» έχει προκαλέσει αρκετές αντιδράσεις στους κόλπους της Νέας Δημοκρατίας αν και συγγραφέας του ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά γνώση του πολιτική και γεωπολιτικού «παρασκηνίου» τουλάχιστον τριών δεκαετιών. Διαχρονικά, πάντως, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν επιβεβαίωναν την ύπαρξη πυρηνικών κεφαλών στη χώρα.

www.newsbeast.gr

Κ. Λαμπρόπουλος: παρακμιακό απόγειο

0
του Κωνσταντίνου Λαμπρόπουλου
Τα εξής κατάπτυστα ακούστηκαν σε πρόσφατη σημαντική εκδήλωση:
Αν υπάρξει ιστορική ευκαιρία συμφωνίας με τη Τουρκία χρειάζεται συναίνεση των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα (ΝΔ ΠΑΣΟΚ Συριζα) ώστε να περάσει παρακάμπτοντας ” ακραίες εθνικιστικές φωνές”.
Όποιος θεωρεί οτι το Αιγαίο είναι ελληνική θάλασσα είναι μη ρεαλιστής και ακραίος εθνικιστής
Το βέτο της κυβέρνησης Καραμανλή στο Βουκουρέστι ήταν προσωπικό λάθος του πρώην πρωθυπουργού καθώς στο Υπουργείο Εξωτερικών το βέτο δεν είχε ποτέ θέση..
Η σύνθετη ονομασία ήταν επίτευγμα της υπουργίας Κοτζιά.
Όλα αυτά συνιστούν σαφή και ξεκάθαρη προτροπή προς εθνικές υποχωρήσεις και εκφράζουν πτυχές ενός ρεύματος άκρατης εθελοδουλείας, συντεταγμένου ( κυρίαρχου εντός ΥΠΕΞ) καθολικού κατευνασμού ( όχι μόνο προς τη Τουρκία αλλά και προς Αλβανία και Σκόπια) ενώ παραπέμπουν στο φαινόμενο της εργαλειοποιημένης αντιστροφής της ιστορικής πραγματικότητας, ( engineered reversal of historical facts) προσφιλή τακτική των ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Πρόκειται για την πλήρη παραβίαση ενός βασικού κανόνα στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής του κράτους, του λεγόμενου statist rule σύμφωνα με τον κορυφαίο Αμερικανό Πολιτικό Επιστήμονα και Διεθνολόγο Stephen Krasner στο εκπληκτικό έργο του Defending the National Interest.
Ο Krasner αναφερόταν σε άσκηση της εξωτερικής πολιτικής από κρατικές ελίτ που έχουν εμπεδωμένες αντιλήψεις περί προώθησης του εθνικού συμφέροντος, θέτοντας τα λεγόμενα interest groups στο περιθώριο όταν διακυβεύονται ζωτικά εθνικά συμφέροντα.
Δυστυχώς στην Ελλάδα επικρατεί ένα δομημένο σύστημα ανάδειξης προσωπικών συμφερόντων σε εθνική πολιτική και δη στην εξωτερική πολιτική.
Είναι οι λεγόμενοι beggars κατά τα λεγόμενα Αμερικανού Στράτιωτικού υπηρετήσαντα εν Ελλάδι.
Και ως γνωστόν beggars cant be choosers…
Δεν αξίζει στην Ελλάδα αυτή η ντροπή..
*Στρατηγικός Αναλυτής
**Ο τίτλος είναι των Ανιχνεύσεων

Ντόρα Μπακογιάννη: Όταν αποθέωνε το βέτο του Κώστα Καραμανλή στο Βουκουρέστι

1

Κατά την διάρκεια της εσωκομματικής κόντρας με τον Αντώνη Σαμαρά για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας

Η πρώην υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, το 2009 κατά την διάρκεια της εσωκομματικής κόντρας με τον Αντώνη Σαμαρά για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, όχι απλά υμνούσε την ενέργεια του Κώστα Καραμανλή να βάλει βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, αλλά την καρπωνόταν για μικροπολιτικά οφέλη.

Ωστόσο, κατά την εμφάνισή της στο συνέδριο της «Καθημερινής», επιτέθηκε στον Κ.Καραμανλή, χαρακτηρίζοντας μάλιστα το επικό βέτο στο Βουκουρέστι, ως ένα «λάθος».

Δείτε το αποκαλυπτικό από εκείνη την εποχή άρθρο.

 

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/ntora-mpakogianni-otan-apotheone-to-veto-tou-kosta-karamanli-sto-voukouresti/

Βενιζέλος, Μπακογιάννη και Κοτζιάς αναλύουν την πορεία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής

1

Συζήτηση εφ’ όλης της ύλης στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας από την πτώση της δικτατορίας μέχρι σήμερα

Με μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας από την πτώση της δικτατορίας μέχρι σήμερα συνέχισε τις εργασίες του το συνέδριο «ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ: 50 Χρόνια Μετά», το οποίο συνδιοργανώνουν η Καθημερινή, το Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), το Οικονομικό Φόρουμ Δελφών και το Ελληνικό Παρατηρητήριο του London School of Economics και διεξάγεται από τις 29 Φεβρουαρίου έως τις 2 Μαρτίου στην Εθνική Πινακοθήκη.

Στη συζήτηση, την οποία συντόνισε ο διευθυντής της αγγλόφωνης έκδοσης της εφημερίδας Καθημερινή Αθανάσιος Ελλις, συμμετείχαν ο πρώην αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος, η πρώην υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, ενώ με τα ερωτήματά τους πλαισίωσαν την ενότητα ο Κωνσταντίνος Φίλης, διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων (IGA) και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος και η Κωνσταντίνα Μπότσιου, καθηγήτρια Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και γενική διευθύντρια του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων. Προλογίζοντας την ενότητα, ο κ. Ελλις αναφέρθηκε σε αυτήν ως ιδιαίτερα σημαντική. «Μόνο η παρουσία των συγκεκριμένων προσώπων το επιβεβαιώνει», ανέφερε για τους τρεις κεντρικούς ομιλητές. «Τρεις προσωπικότητες από διαφορετικούς χώρους, με διαχρονική παρουσία, μεταξύ άλλων, στην εξωτερική πολιτική, την οποία έχουν σφραγίσει κατά την άποψή μου».

Βενιζέλος, Μπακογιάννη και Κοτζιάς αναλύουν την πορεία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής-1

Με αφορμή τη ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή «ανήκομεν εις τη Δύση», η κ. Μπότσιου έθεσε το ζήτημα του δυτικού προσανατολισμού της χώρας. «Η Ελλάδα γιορτάζει τα 50 χρόνια από τη Μεταπολίτευση και προηγουμένως τα 200 χρόνια από την εθνική ανεξαρτησία. Πώς χειρίστηκε η Ελλάδα τη μεγάλη ρήξη με τη Δύση που έπρεπε να κάνει μετά τη Μεταπολίτευση;». Η κ. Μπακογιάννη απάντησε ότι δεν πιστεύει ότι αμφισβητήθηκε ποτέ η ταύτιση της Ελλάδας με τη Δύση, όμως η ελληνική κοινωνία ήταν «βαθιά πληγωμένη» στη διάρκεια της δικτατορίας. Δεν υπήρχε αμφιβολία για τον ρόλο της Αμερικής στο διάστημα εκείνο, άρα «δικαίως ο ελληνικός λαός ήταν οργισμένος με τις ΗΠΑ».

Αυτό οδήγησε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να λάβει την απόφαση να αποχωρήσει η χώρα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. «Ηξερε το κόστος, αλλά η απόφαση ήταν επιβεβλημένη από την ευρύτερη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της εποχής», παρατήρησε η κ. Μπακογιάννη. Ουδέποτε όμως επί Καραμανλή μπήκε άλλη επιλογή εκτός από τη δυτική, ενώ στη συνέχεια ξεκίνησε ο αγώνας για την Ευρώπη, δίνοντας στην Ελλάδα τη δυνατότητα να μείνει στη Δύση, χωρίς την ταύτιση με τις ΗΠΑ. «Μόνο η Ν.Δ. πίστευε στην Ευρώπη», επισήμανε, κάνοντας μνεία στην περίοδο του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Πολιτικά η Ελλάδα ήταν διχασμένη, αλλά από την ώρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός, όλα ξεχάστηκαν. «Ο Παπανδρέου άλλαξε, άρα ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης άλλαξε». Η οριστική αλλαγή της κοινής γνώμης επήλθε όμως, σύμφωνα με την κ. Μπακογιάννη, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία.

Ο κ. Βενιζέλος έκανε μια εκτενή αναφορά στον ρόλο Καραμανλή-Παπανδρέου στην εξωτερική πολιτική από τη Μεταπολίτευση και μετά, η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, «δεν είναι μια ενιαία περίοδος». Κοινό θεμέλιο είναι το τραύμα του 1974, το πραξικόπημα στην Κύπρο και η τουρκική εισβολή. «Αυτό είναι μια εθνική ήττα», επισήμανε. Ως αποτέλεσμα, η Μεταπολίτευση ξεκινά «ενοχικά και συμπλεγματικά» σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική. Παρ’ όλα αυτά διαμορφώθηκε μια συναίνεση στα ζητήματα αυτά, την οποία ο ίδιος ονόμαζε «πολιτική Καραμανλή-Παπανδρέου», ήταν όμως υπονομευμένη από την αρχή. «Συμφωνούμε ότι είμαστε ευρωπαϊκή, δυτική χώρα, αλλά αυτή η συναίνεση έχει και ένα δεύτερο επίπεδο που είναι, ταυτόχρονα, μια συναίνεση στη “στρατηγική ακινησία”».

Ο κ. Βενιζέλος εξέφρασε την άποψη ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν επηρεάστηκε από τον λαϊκισμό στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, σε αντίθεση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που ενέδωσε στο μεταπολιτευτικό κλίμα, αποχωρώντας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Μπορεί η στάση του ΠΑΣΟΚ μέχρι την εκλογική νίκη του 1981 να είχε λαϊκιστικά χαρακτηριστικά, όμως δεν έκανε κάτι αντίστοιχο, σύμφωνα με τον ίδιο. Πού είμαστε σήμερα σε σχέση με το τραύμα του 1974; Την περίοδο 2010-2018 το οικοδόμημα τινάζεται στον αέρα και ξαναστήνεται. «Εζησα την κατάρρευση της ειδυλλιακής σχέσης της κοινής γνώμης με την Ε.Ε. την περίοδο της κρίσης και των μνημονίων», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στην αριστερή πολιτική προέλευση του κ. Κοτζιά, ο κ. Φίλης επισήμανε ότι επί ημερών του στο υπουργείο Εξωτερικών ξεκίνησε ο στρατηγικός διάλογος με τη Ουάσιγκτον που οδήγησε στα σημερινά αποτελέσματα. «Αλλαξε ο κόσμος από τη δεκαετία του ’80 και αλλάξατε κι εσείς άποψη; Σήμερα η σχέση μας με τις ΗΠΑ είναι μια σχέση υποτέλειας;» ρώτησε ο κ. Φίλης. Είναι άλλο πράγμα ο ακτιβισμός και άλλο η άμεση ευθύνη απέναντι στο κράτος, εξήγησε ο κ. Κοτζιάς. Σύμφωνα με τον ίδιο, αποδείχτηκε ότι η εξωτερική πολιτική στα χρόνια της κυβέρνησης Τσίπρα ανταποκρίθηκε «τόσο στις απαιτήσεις του ακτιβισμού όσο και στην παράδοση της κρατικής συνέχειας». Εφερε μάλιστα το παράδειγμα των καλών σχέσεων με το Ισραήλ και ταυτόχρονα την αναγνώριση του δικαίου των Παλαιστινίων. «Πρέπει κανείς να βρίσκει τη χρυσή τομή», είπε με νόημα.
Ο κ. Κοτζιάς αναφέρθηκε επίσης στη συνάντηση που είχε με τον Ντόναλντ Τραμπ το 2015, πριν εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, μια συνάντηση που ενδεχομένως να μην έχει γίνει γνωστή. «Η γενική αντίληψή μου ήταν ότι πρέπει να επιδράς στις ισχυρές δυνάμεις», εξήγησε, ενώ υπογράμμισε ότι «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική σημαίνει να συζητάς με όλους και να αξιοποιείς όλες τις δυνατότητες που σου δίνονται». Υπενθύμισε τις μεγάλες αλλαγές που συντελέστηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο την εποχή της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε ό,τι αφορά το Μακεδονικό, «παρά το μεγάλο προσωπικό και πολιτικό κόστος, λίγοι παραδέχτηκαν ότι λύσαμε το ζήτημα», επισήμανε ο κ. Κοτζιάς. «Το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης τότε πρότασσε τα εσωτερικά του ζητήματα έναντι της εξωτερικής πολιτικής», σύμφωνα με τον ίδιο. Ανέφερε επίσης ότι θύμα της ίδιας πολιτικής της Ν.Δ. υπήρξε και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Στους δύο λόγους για τους οποίους διαφώνησε με τη Συνθήκη των Πρεσπών αναφέρθηκε η κ. Μπακογιάννη, και συγκεκριμένα στα ζητήματα της ταυτότητας και της γλώσσας, ενώ παραδέχθηκε ότι το ζήτημα της ονομασίας ήταν μια επιτυχία της διαπραγμάτευσης Κοτζιά. Για τη Συμφωνία των Πρεσπών ο κ. Βενιζέλος εξήγησε ότι ήταν στα πρόθυρα της ανοιχτής στήριξής της. Την ώρα, όμως, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συζητούσε το θέμα, «ήθελαν να στείλουν στο Ειδικό Δικαστήριο όλη την ηγεσία της αντιπολίτευσης». «Υπερασπίζομαι τη Συνθήκη και την εφαρμογή της. Είμαι απολύτως σύμφωνος με τον κ. Κοτζιά όσον αφορά τις εκκρεμότητες που υπάρχουν. Οι Πρέσπες είναι μια συνεισφορά της τότε κυβέρνησης», κατέληξε ο κ. Βενιζέλος, με την κ. Μπακογιάννη να συμπληρώνει ότι συμφωνεί.

Για τις ελληνορωσικές σχέσεις μίλησε ο κ. Κοτζιάς, ο οποίος αποκάλυψε ότι, όταν προχώρησαν οι συζητήσεις Λαφαζάνη με τη Ρωσία το 2015, αρνήθηκε να πάει στη συνάντηση που κανονίστηκε στην Αγία Πετρούπολη. «Δεν πίστεψα καμία στιγμή ότι η Ρωσία θα μπορούσε να επέμβει στις διαπραγματεύσεις». Ο κ. Κοτζιάς αναφέρθηκε στην υπόθεση των ρωσικών απελάσεων επισημαίνοντας ότι δεν απέλασε δύο διπλωμάτες, «ο ένας ήταν συνταξιούχος διπλωμάτης και ο άλλος ιδιώτης», που εμπλέκονταν σε πράξεις διαφθοράς στον χώρο της Ελλάδας (όχι με Ελληνες). «Λυπάμαι που έγινα βορά του Τύπου και της αντιπολίτευσης επειδή έκανα το αυτονόητο».

Στον πόλεμο στην Ουκρανία αναφέρθηκε ο κ. Βενιζέλος, τονίζοντας ότι «δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία η εισβολή της Ρωσίας», ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι σήμερα σε αμήχανη, αν όχι δραματική κατάσταση, υπενθυμίζοντας και τη χθεσινή επανάληψη της πυρηνικής απειλής από τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Στις σχέσεις Ελλάδας και Ρωσίας αναφέρθηκε και η κ. Μπακογιάννη, σε αντίστιξη με τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις που είναι στρατηγικής σημασίας. «Οι σχέσεις με τη Ρωσία δεν είχαν στρατηγικό βάθος, αλλά οικονομικό», διαπίστωσε. Ερχόμενη στο σήμερα, τόνισε ότι οτιδήποτε εκπροσωπεί τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης έρχεται σε αντίθεση με τις θέσεις της Ρωσίας. «Η Ευρώπη σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι απέναντι στη Ρωσία», είπε, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι στο αμέσως προσεχές μέλλον είναι μάλλον αδύνατον να φτιάξουν οι σχέσεις.

Αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά, ο κ. Βενιζέλος μοιράστηκε την ανησυχία του, καθώς «δεν πρέπει το momentum να εξελιχθεί σε ένα απλό moratorium», ενώ οι τρεις ομιλητές κλήθηκαν να τοποθετηθούν σε σχέση με την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν. «Είχε ένα θεμελιακό λάθος, ότι, ενώ ήθελε να το απορρίψει, ο Παπαδόπουλος πήγε σε δημοψήφισμα», είπε ο κ. Κοτζιάς. «Η απόρριψη του Σχεδίου Ανάν ήταν λάθος», απάντησε η κ. Μπακογιάννη, ενώ ο κ. Βενιζέλος θύμισε ότι πια υπάρχει το μεγάλο πλεονέκτημα του «δικαιώματος αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού, αλλά και το φορτίο της αυτοδιάθεσης, γιατί πρέπει να αποφασίσει ο κυπριακός λαός». «Το κεκτημένο του Σχεδίου Ανάν ήταν το δημοψήφισμα», κατέληξε.

Τέλος, σε ό,τι αφορά την επέκταση των χωρικών υδάτων, η κ. Μπακογιάννη επισήμανε ότι «δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα». «Υπάρχει σήμερα ένα παράθυρο ευκαιρίας για την Ελλάδα, αυτά τα δεδομένα; Κατά τη γνώμη μου υπάρχει, όμως “το τανγκό θέλει δύο”. Αν όμως δοθεί πραγματική ευκαιρία, θα πρέπει η Ελλάδα να προχωρήσει; Εδώ υπάρχει η προϋπόθεση της εθνικής συναίνεσης». Ο κ. Βενιζέλος διαπίστωσε ότι «πρέπει να υπάρχει ισότητα στην αφετηρία στα ελληνοτουρκικά σε σχέση με τα χωρικά ύδατα», ενώ ο κ. Κοτζιάς εξέφρασε την άποψη ότι «η πρώτη δουλειά που έπρεπε να έχει κάνει η Ελλάδα είναι να κλείσει τους κόλπους», μια συζήτηση που έχει εξαφανιστεί ακαδημαϊκά και πολιτικά.

Σε μια από τις λίγες στιγμές έντασης της συζήτησης, ο κ. Κοτζιάς ανέφερε ότι «ο αέρας μυρίζει ότι ήδη έχει γίνει αποστρατιωτικοποίηση από αρκετά βαριά όπλα στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, το οποίο θυμίζει τον τρόπο της καταστροφής της Κύπρου», με την κ. Μπακογιάννη να απαντά ότι «δεν είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα» και τον κ. Βενιζέλο να σχολιάζει, στο κλείσιμο της ενότητας: «Αποδεικνύεται ότι η Μεταπολίτευση δεν τελείωσε».

Το συνέδριο μεταδίδεται μέσω livestreaming στην kathimerini.gr. Δείτε εδώ το πλήρες πρόγραμμα.

Καθημερινή

Η αυτοκριτική Τσίπρα για τη διακυβέρνησή του έπεσε σαν κεραυνός στον ΣΥΡΙΖΑ -Ποιοι αντέδρασαν έντονα

0

Αλέξης Ταίπρας/ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΛΑΚΗΣ
03/03/2024  11:39
Ο Αλέξης Τσίπρας έγραψε τους τίτλους τέλους στην ιστορική διάσπαση-διάλυση του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, έκοψε τον ομφάλιο λώρο από το «νέο» κόμμα Κασσελάκη και του άφησε προίκα την τοξικότητα της περιόδου 2014-2019 στα πρόσωπα των Πολάκη και Παππά.

Η απουσία του Αλέξη Τσίπρα από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ σχολιάστηκε αρνητικά ακόμη και από τους άλλοτε ένθερμους υποστηρικτές του, όμως από το περιβάλλον του και από τους εναπομείναντες και πιστούς «προεδρικούς» η προτροπή προς τους επίγονους της παρακαταθήκης του είναι να σκεφτούν «γιατί δεν θέλησε να έρθει στο Συνέδριο αυτό».

Τα όσα ίσως να ήθελε να πει ο Αλέξης Τσίπρας για την τρέχουσα κατάσταση στο κόμμα του οποίου ηγήθηκε επι 15 χρόνια τα είπε για εκείνον η παλιά του γειτόνισσα στους Αμπελόκηπους, η δημοσιογράφος της εφημερίδας  Ξένια Κουναλάκη προλογίζοντάς τον στο συνέδριο για τα 50 χρόνια της μεταπολίτευσης.
«Χαίρομαι που είστε σε αυτό το Συνέδριο της Καθημερινής, στο σωστό Συνέδριο και έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για τα 50 χρόνια της μεταπολίτευσης και όχι για τους τελευταίους πέντε μήνες. Το σκεφτόμουν σήμερα το πρωί και λέω είναι σαν να έχεις το Μέσι μπροστά σου και να του κάνεις συνέντευξη για την ομάδα του Μαϊάμι, είναι λίγο φαιδρό».

Σε αυτή την εισαγωγή στη συζήτησή τους ο κ. Τσίπρας δεν άλλαξε ούτε κόμμα. Μόνο το ότι δεν περίμενε να τον παραλληλίσει η δημοσιογράφος με τον Μέσι σχολίασε, για να προσθέσει ότι η πρόσκληση για την παρουσία του στο αμφιθέατρο του Συνεδρίου είχε κλειστεί προτού ακόμη σκεφτεί να παραιτηθεί από το τιμόνι της Κουμουνδούρου.

Ακολούθησε μια συζήτηση-ποταμός, στην οποία για πρώτη φορά ο κ. Τσίπρας έκανε έναν συνολικό απολογισμό της «πρώτης φοράς Αριστεράς», αναγνώρισε λάθη και αστοχίες στην 4ετή διακυβέρνηση της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ χαρακτήρισε τις παρεμβάσεις στη Novartis και στις τηλεοπτικές άδειες «ατυχείς».
Εμφανιζόμενος πιο ώριμος και απελευθερωμένος από την τρέχουσα πολιτική, ο πρώην πρωθυπουργός παραδέχτηκε τα λάθη «την υπόθεση της Novartis και στην υπόθεση της αδειοδότησης των τηλεοπτικών αδειών «φωτογραφίζοντας» τον αρμόδιο τότε Υπουργό, Νίκο Παππά, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, χωρίς η αναφορά του πρώην Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην υπόθεση Novartis να εξαιρεί τον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης, Δημήτρη Παπαγγελόπουλο.


Ο Αλέξης Τσίπρας με την δημοσιογράφο Σοφία Κουναλάκη
Τοξική βεντέτα
Αυτός που σήκωσε το γάντι δεν ήταν άλλος από τον Παύλο Πολάκη που ίσως και να θέλησε να πάρει το λόγο αντί του κ. Κασσελάκη.

«ΛΑΘΟΣ, σύντροφε Αλέξη Τσίπρα! Ατυχές ήταν πως δεν ήρθες στο συνέδριο να τα πεις αυτά αλλά πήγες στο συνέδριο της Καθημερινής;» έγραψε στον τοίχο του στο facebook ο Παύλος Πολάκης για να υπερασπιστεί ό,τι απομένει ως αντισυστημική παρακαταθήκη στο ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη.

Πολλοί είναι σήμερα αυτοί που ένα χρόνο ακριβώς μετά την παρ’ ολίγο διαγραφή του αψύ Σφακιανού μετανιώνουν οικτρά γιατί εισηγούνταν προσωπικά στον κ. Τσίπρα να μη σβήσει το άλλο πρόσωπο του Ιανού όπως τον κατηγορούσαν οι σφοδροί πολέμιοί του για το ρόλο του κ. Πολάκη δίπλα του.

Και ένα χρόνο μετά ο κ. Πολάκης παρά το ότι τότε στοίχισε στο ΣΥΡΙΖΑ τρεις μονάδες στις τότε δημοσκοπήσεις από τη παραμονή του στο κόμμα επανήλθε με εκείνη την περίφημη ανάρτησή του δηλώνοντας δικαιωμένος.

Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για ατυχείς χειρισμούς στις τηλεοπτικές άδειες και στο σκάνδαλο της Novartis οι οποίοι όμως θόλωσαν το σκοπό και στις δυο περιπτώσεις. Οι χειρισμοί αφορούν βέβαια σε συγκεκριμένα πρόσωπα και αυτά τα πρόσωπα τώρα ο κ. Τσίπρας δεν θέλει πλέον να τα κουβαλά στην πλάτη του.

Όλα αυτά δεν είναι παρά η αποκρυστάλλωση των όσων συνέβησαν στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ με τους Πολάκη και Παππά να στέκονται απέναντι στην πρόταση Τσίπρα για προσφυγή στα μέλη σηκώνοντας το γάντι που πέταξε ο κ. Κασσελάκης.

Το συναγερμό σοβαρότητας που θέλησε να σημάνει ως πρώην πρόεδρος τα δυο στελέχη τον αγνόησαν ίσως περισσότερο και από τον ίδιο τον κ. Κασσελάκη.

Δεν είναι μάλιστα λίγοι εκείνοι που εν μέσω εκφυλισμού του χαρακτήρα και της ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν πίσω από την αναδίπλωση της ηγετικής ομάδας από την προσφυγή στα μέλη το φόβο μη τυχόν και συνέβαινε ένα δεύτερο ατύχημα… όπως αυτό του Σεπτεμβρίου.


Αυτοκριτική
Η αυτοκριτική Τσίπρα στο Συνέδριο της Καθημερινής και μάλιστα εκτός έδρας έφερε μεγάλη νευρικότητα στην Κουμουνδούρου.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ως το πρόσωπο το οποίο στοχοποιεί συστηματικά και ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ για να τραβήξει διαχωριστικές γραμμές από τον κ. Μητσοτάκη και τη ΝΔ ήταν εκείνος που υπενθύμισε στον ορκισμένο εχθρό του ότι αν δεν υπήρχε ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα τον ήξερε κανείς ούτε και θα είχε εκλεγεί καν βουλευτής.

Αντίστροφα την υπόμνηση αυτή την κάνει καθημερινά στον εαυτό του ο Νίκος Παππάς. Στο γραφείο του στην Κουμουνδούρου τα κάδρα με τις γελοιογραφίες του Πάνου Ζάχαρη είναι πάντα κρεμασμένα στον τοίχο.

Η φράση του Απόστολου Κατσιφάρα «αν δεν υπήρχε ο Ανδρέας Παπαπνδρέου, δεν θα ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας» είναι ίσως πιο επίκαιρη από ποτέ.

Ο Νίκος Παππάς, ο άλλοτε στενός συνεργάτης του κ. Τσίπρας και συνδιαμορφωτής της στρατηγικής του πρώην πρωθυπουργού, για την ώρα δεν σχολιάζει δημόσια.
Σε συνομιλητές του πάντως ειδικά τώρα λέει ότι μπροστά είναι οι ευρωεκλογές αλλά και οι επόμενες μάχες, δίνοντας εμμέσως λευκή επιταγή στον νέο πρόεδρο.

Αποδρομή και νευρικότητα
Σε κάθε περίπτωση η πρώτη δημόσια εμφάνιση του κ. Τσίπρα και η σκληρή σε σημείο αυτομαστιγώματος αυτοκριτική του έχει προκαλέσει μια νέα κρίση ταυτότητας σε πρόσωπα που αποτέλεσαν προσωπικές επιλογές του.

Χαρακτηριστική η ανάρτηση της κας Ακρίτα που τοποθετήθηκε στη δεύτερη εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας από τον κ. Τσίπρα που σχολιάζει με ειρωνικό τόνο ξεχνώντας ότι και εκείνοι τότε είχε σχολιάσει αρνητικά τις κάλπες που στήθηκαν για τα δέκα πολιτικά πρόσωπα στην υπόθεση Novartis.

Ακόμη πιο ενδεικτική της αποδρομής που βρίσκονται τώρα πρόσωπα που είχαν και οργανική σχέση με την Κουμουνδούρου όπως ο στιχουργός Νίκος Μωραΐτης ο οποίος πλέον δηλώνει πολιτικά ορφανός από ηγέτη.

Μετάλλαξη
Τα όσα συντελούνται στο ΣΥΡΙΖΑ μετά από δυο διαδοχικές παρεμβάσεις του δεν είναι τίποτα περισσότερο από την μετάλλαξη που υφίσταται ο ΣΥΡΙΖΑ με γεωμετρική πρόοδο.

Όταν ακόμη και η ιστορική Αυγή στο πρωτοσέλιδό της δίπλα στη φωτογραφία του κ. Κασσελάκη και στην αναφορά σε οργανωτική ανασυγκρότηση βάζει τη λέξη μετάλλαξη, τότε κάθε άλλη συζήτηση ίσως και να περισσεύει για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον κάποια σχέση με το κόμμα που παρέδωσε ο Αλέξης Τσίπρας στο νέο κύμα.

Όλα αυτά έχουν σταθμιστεί και έχουν μετρηθεί εδώ και αρκετό καιρό από τον κ. Τσίπρα πριν ακόμη κάνει την παρέμβασή του στο «σωστό» ή στο «λάθος» Συνέδριο της Καθημερινής.

Ακόμη και η παρέμβασή του στο Συνέδριο είχε προηγουμένως μετρηθεί σε επίπεδο κοινωνίας και στον αντίκτυπο που έχει ή δεν έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και η νέα του ηγεσία στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του.

Ο Στέφανος Κασσελάκης μετά το Συνέδριο επιχειρεί να δώσει την εικόνα του παντοδύναμου ηγέτη που η βάση κραυγάζει «κάτω τα χέρια από τον Κασσελάκη».

Στην τελευταία του συνέντευξη φρόντισε πρώτος να κλείσει τον κύκλο της περιόδου της ακμής του Αλέξη Τσίπρα την πενταετία ’14-’19.

Και μπορεί όντως ο κύκλος αυτός να έχει κλείσει όπως είπε ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο ο πρώην πρόεδρος του θυμίζει τώρα ότι από εκείνη την περίοδο κρατά ό,τι εκείνος τώρα θέλει να πετάξει από πάνω του, τους Παππά και Πολάκη και ό,τι αυτοί εξακολουθούν να υπερασπίζονται ως κατακτήσεις της πρώτης φορά Αριστεράς.

iefimerida.gr

Η πιο τολμηρή ενέδρα του Γρηγόρη Αυξεντίου το 1956

0

Θέλω να διαβάσουν όλοι αυτή την ξεχωριστή επιχείρηση του Γρηγόρη Αυξεντίου– δημοσιεύεται με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 67 χρόνων από τη θυσία του στα βουνά του Μαχαιρά- αλλά ιδιαίτερα οι νέοι μας που δεν έζησαν, ή δεν είχαν την ευκαιρία ή την υπομονή ή δεν τους άφησαν να διαβάσουν ή δεν τους δίδαξαν τις ηρωικές πράξεις της απελευθερωτικής οργάνωσης ΕΟΚΑ του 1955.

Σήμερα γράφω για μια ξεχωριστή ενέδρα, που έγινε όλο ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα κάτω από ξεχωριστές συνθήκες που σήμερα φαντάζει απίθανο να βρέθηκαν άνθρωποι για να την διενεργήσουν. Φανταστείτε τη σκηνή για να αντιληφθείτε αυτό που θέλω να σας μεταδώσω. Οι χιλιάδες των Βρετανών να κυκλοφορούν με στρατιωτικά ή θωρακισμένα αυτοκίνητα στις ορεινές διαβάσεις της Κύπρου ιδιαίτερα του Τροόδους και της Πιτσιλιάς όπου οι αντάρτες του προκαλούν κάθε μέρα μεγάλες ζημιές αι απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό. Σε επικίνδυνες στροφές στήνουν ενέδρες και μόλις αντιληφθούν αντάρτες να μετακινούνται, συνήθως πεζοί, αρχίζουν να πυροβολούν χωρίς να γνοιάζονται ποιον θα πλήξουν οι σφαίρες τους. Όποιος κυκλοφορούσε ένοπλος ή μετέφερε βόμβες στην περιοχή αλλά και σε όλη την Κύπρο συλλαμβάνεται, βασανίζεται και οδηγείται στην αγχόνη. Ο σιδερένιος Κυβερνήτης Σερ Τζον Χάρντινγκ δεν αστειεύεται. Αυτό έκανε στον δεκαεξάχρονο Ευαγόρα Παλληκαρίδη όταν συνελήφθη από τους βρετανούς στρατιώτες να μεταφέρει όπλο.

17 Μαρτίου 1956: Στο μικρό χωριό Ποταμίτισσα λοιπόν, ένα χωριό τρία χιλιόμετρα δυτικά του Αγρού, βρίσκεται ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αυξεντίου ο οποίος όργωσε κυριολεκτικά όλη την ορεινή περιοχή από το Παλαιχώρι μέχρι τον Αγρό και όλα τα χωριά της Πιτσιλιάς οργανώνοντας τους νέους την οργάνωση. Ακόμα τους εκπαίδευσε στη χρήση των όπλων. Δεν χρειάζονταν πολλά οι νέοι της εποχής. Το’ λεγε η καρδιά τους και με ένα νεύμα του Γρηγόρη μπορούσαν να πέσουν στη φωτιά για την πατρίδα. Ο Γρηγόρης είχε τα σχέδιά του. Ήθελε να στήσει τη πιο μεγάλη ενέδρα που είχε οργανώσει η επαναστατική οργάνωση ώστε να ντροπιάσει για άλλη μια φορά τον σιδερένιο κυβερνήτη που προσπαθούσε να επιβάλει τη θέληση του στον τόπο διά πυρός και σιδήρου.
Ήταν στο Λευκόνοικο τον προηγούμενο χρόνο, τον Οκτώβρη του 1955, που είχε οργανώσει την πιο εντυπωσιακή επιχείρηση μέχρι την ημέρα εκείνη, για να υποδεχθεί τον Σερ Τζον Χάρντινγκ. Όρμησε μέρα μεσημέρι με τα παλικάρια του στον αστυνομικό σταθμό Λευκονοίκου και αφού εξουδετέρωσαν τους φρουρούς του σταθμού, έκλεψαν όλο τον οπλισμό. Ήθελε να ετοιμάσει για τον Χάρντινγκ μια μεγαλύτερη επιχείρηση. Και δείτε την φαντασία αλλά και την αποφασιστικότητα του Γρηγόρη και των ανδρών του. Ειδοποίησε 17 από τους άνδρες του να ετοιμαστούν. Να πάρουν μαζί τους τα όπλα τους και να συγκεντρωθούν στην Ποταμίτισσα. Εκεί αφού τους ενημέρωσε για τις αποφάσεις του και τους έδωσε τις τελευταίες οδηγίες και τους μοίρασε τις λίγες χειροβομβίδες που έκρυβε με κάθε προφύλαξη βεβαιώθηκε ότι κανένας δεν θα ορρωδούσε. Τους μίλησε για τον αντίπαλο που θα κτυπούσαν και το στόχο. Ήταν στα Αγρίδια στο δρόμο μεταξύ Αγρού και Χαντριών.

Το εντυπωσιακό σε αυτή την επιχείρηση ήταν ότι οι αντάρτες θα πήγαιναν στην επιχείρηση με το λεωφορείο και όχι από τα άγρια ορεινά μονοπάτια. Στην κατάλληλη ώρα έφθασε το λεωφορείο. Το οδηγούσε ένας τολμηρός και αποφασιστικός νέος από την Ποταμίτισσα, ο Κυριάκος Τρύφωνος. Ο Κυριάκος ήταν δοσμένος ψυχή τε και σώματι στην οργάνωση και μετέφερε, παρά τους κινδύνους που παραμόνευαν από και προς την Πιτσιλιά ότι του εμπιστευόταν η οργάνωση χωρίς να ρωτά αν ήταν επιστολές, διαταγές ή όπλα και βόμβες. Και τα μετέφερε στους αντάρτες που βρίσκονταν σε επαφή με τον Διγενή. Δεν ήταν δυνατό να έκανε πίσω αυτή τη φορά.

Τους έβλεπα και τους χαιρόμουν αυτούς τους νέους, αφηγείται ο Κυριάκος Τρύφωνος. Ήσαν χαρούμενοι. Έδιναν την εντύπωση ότι θα πήγαιναν εκδρομή ή σε κάποιο προσκύνημα σε διπλανό μοναστήρι ή σε πανηγύρι. Κανένας δεν έδειχνε να ανησυχεί ότι μπορούσε να πέσουν σε κάποια ενέδρα των Άγγλων και ποιος ξέρει ποια θα ήταν η συνέχεια.

Η ομάδα των ανταρτών

Το λεωφορείο ήταν ένα 15θέσιο και όλοι έσπευσαν να εξασφαλίσουν μια θέση σε αυτό. Άφησαν τα όπλα τους στο δάπεδο του λεωφορείου κι άρχισαν να σιγοτραγουδούν κάποιο επαναστατικό σκοπό.

Στο λεωφορείο ανέβηκαν οι Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, Χρίστος Τσιάρτας, Ανδρέας Τσιάρτας, Γεώργιος Μάτσης, Κυριάκος Κόκκινος, Νίκος Σπανός, Σάββας Κουλλαπής, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντωνάκης Αντωνάς, Μιχαήλ Ασσιώτης, Χριστόφορος Χριστοφίδης, Ανδρέας Νικολαΐδης, Χαράλαμπος Μπαταριάς, Γιαννάκης Παύλου και Γεώργιος Λοϊζίδης (Απόστρατος), ο Πιπίνος κι ο Γιώργος Μιχαήλ. Ήταν κάτι το πρωτοφανές στα χρονικά της δράσης της ΕΟΚΑ. Δίπλα του ο Γρηγόρης, ο αρχηγός. Όταν ανέβηκε και ο τελευταίος των ανταρτών, ο Κυριάκος έκανε τον σταυρό του και ξεκίνησε. Έμοιαζε σαν σκηνή βγαλμένη μέσα από κινηματογραφική ταινία για τον ανταρτοπόλεμο.

Ο Κυριάκος Τρύφωνος είχε αντιμετωπίσει πολλές φορές τους Βρετανούς καθώς κυκλοφορούσε στην Πιτσιλιά εφαρμόζοντας οδηγίες της οργάνωσης. Πάντοτε είχε και κάποια δικαιολογία για να πει στους Βρετανούς καθώς μετέφερε φρούτα, λαχανικά και άλλες προμήθειες. Τον έβλεπαν με καχυποψία και πάντα βρισκόταν κάτω από το άγρυπνό τους μάτι. Έτσι τώρα, με μια ομάδα από 18 άνδρες, με επικεφαλής τον πλέον καταζητούμενο άνδρα της ΕΟΚΑ, μετά τον Διγενή, τον Γρηγόρη Αυξεντίου, και με τους άνδρες να είναι πάνοπλοι, τα πράγματα δεν ήταν και τόσο απλά. Σκεφτόταν ότι αν συναντούσε Βρετανούς στρατιώτες σίγουρα το αποτέλεσμα θα ήταν μια σκληρή μάχη ζωής και θανάτου…

Το λεωφορείο αγκομαχούσε καθώς ανέβαινε τον ορεινό δρόμο προς τα Αγρίδια. Πέρασαν από τις Δύμες, την Κυπερούντα και τα Χαντριά.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες που πολλές φορές μπορεί να κουράζουν τον αναγνώστη. Έφτασαν στο σημείο της ενέδρας, χωρίς κανένα πρόβλημα. Ο Γρηγόρης έταξε τους άνδρες του και περίμεναν τον εχθρό… που δεν άργησε να έλθει. Από μακριά φάνηκε μια μεγάλη φάλαγγα στρατιωτικών αυτοκινήτων να κινούνται προς τις θέσεις τους. Ο Γρηγόρης είπε ότι αυτός θα έδινε το σύνθημα για να βάλουν εναντίον των Βρετανών όταν θα έκρινε τη στιγμή κατάλληλη. Είχαν στήσει την πιο εντυπωσιακή ενέδρα και ήθελε να είχε επιτυχία για να τρομοκρατήσει αυτούς τους κιοτήδες. Και ήταν η ενέδρα που προκάλεσε στο τέλος δέος ακόμα και στους Άγγλους για τη δυναμικότητα και αποτελεσματικότητα της επιχείρησης.

Η επίθεση εναντίον 30 οχημάτων

Το σημείο της ενέδρας βρισκόταν σε μια στροφή του δρόμου Αγρού- Χαντριών σε απόσταση δυο χιλιομέτρων περίπου από τα Χαντριά. Η τοποθεσία ήταν σε μια απότομη στροφή κυκλική και μεγάλη. Το έδαφος ήταν πετρώδες και ξεσκέπαστο. Όλοι περίμεναν το σύνθημα του Αυξεντίου. Τα στρατιωτικά αυτοκίνητα πέρασαν κάτω από τη μπούκα των όπλων τους, αλλά εκείνος καθυστερούσε. Ήταν γύρω στα 30 αυτοκίνητα και ο Γρηγόρης φοβόταν ότι δεν θα μπορούσαν οι άνδρες του να αντιμετωπίσουν τους Βρετανούς που επέβαιναν σε αυτά.

Τα άφησε ν’ απομακρυνθούν και διέταξε τους άνδρες του να ξεκινήσουν για τα Χαντριά για να πάρουν το δείπνο τους. Όμως δεν έμελλε να προχωρήσουν για πολύ γιατί σε λίγο φάνηκαν από μακριά τα φώτα τριών αυτοκινήτων.

Ο Αυξεντίου έκρινε ότι αν ήταν Άγγλοι, θα μπορούσε άνετα να τους κτυπήσει χωρίς προβλήματα. Διέταξε τους άνδρες του να πάρουν και πάλι τις θέσεις τους. Πρώτα πέρασε μια πολύ μεγάλη αυτοκινητοπομπή. Περνούσε κάτω από τη μπούκα των όπλων τους, αλλά ο Αυξεντίου φοβήθηκε ότι οι άνδρες του δεν μπορούσαν να τα βάλουν με τους βρετανούς που μεταφέρονταν με 30 τουλάχιστον αυτοκίνητα. Όταν, όμως, φάνηκαν τρία άλλα, δυο τζιπ και ένα πολιτικό αυτοκίνητο. Σε λίγο τα δυο από τα τρία αυτοκίνητα βρίσκονταν κάτω από τις κάννες των όπλων τους. Ο Αυξεντίου έδωσε το σύνθημα και τα όπλα των ανταρτών άρχισαν να βάλλουν.

Η θυσία του Χρίστου Τσιάρτα

Σύμφωνα με περιγραφές των ανδρών του Αυξεντίου, ένας από τους επιβαίνοντες κατόρθωσε να κατέβει, να πάρει θέση άμυνας και να πυροβολεί. Τελικά κρίθηκε ότι οι Βρετανοί είχαν εξουδετερωθεί και ο Αυξεντίου σε κάποιο στάδιο διέταξε κατάπαυση του πυρός και έδωσε το σύνθημα της αποχώρησης με μια χειροβομβίδα που έρριψε ο ίδιος. Έτσι ένας- ένας εγκατέλειπαν τις θέσεις τους. Αυτόν που έφευγε τον κάλυπτε ο διπλανός του και ούτω καθ’ εξής.

Οι περισσότεροι άνδρες είχαν ήδη αποχωρήσει. Τελευταίοι έμειναν ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, ο Χρίστος Τσιάρτας κι ο αδελφός του Ανδρέας Τσιάρτας. Κι’ εκεί που η επιχείρηση τελείωσε χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα ξαφνικά ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Όπως περπατούσε ο Χρίστος Τσιάρτας, που έφευγε τελευταίος, πρόβαλε, χωρίς να το θέλει, στον ορίζοντα. Κι’ ένας Βρετανός στρατιώτης που φαίνεται ότι δεν είχε εξουδετερωθεί, αλλά είχε κρυφθεί περιμένοντας την ευκαιρία να εκδικηθεί το θάνατο των συναδέλφων του, έβαλε εναντίον του.

Από ψηλά το μπρεν που είχε μετακινηθεί σε άλλη θέση και κάλυπτε την αποχώρηση των ανταρτών έβαλε εναντίον τους Βρετανούς αμέσως εξουδετερώνοντας τον. Όμως ήταν πλέον αργά. Γιατί η σφαίρα του βρήκε τον Τσιάρτα κατάστηθα. Σε λίγο πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο το κακό μαντάτο. Ο Χρίστος Τσιάρτας έπεσε στο σημείο που δέχθηκε κατάστηθα τη σφαίρα.

Η πιο αιματηρή επίθεση 

Στην αξιολόγηση για την επιχείρηση που έκαμαν οι Βρετανοί, την χαρακτήρισαν σαν την πιο άγρια και πιο αιματηρή. Απόσπασμα της έκθεσης του Βρετανού ταγματάρχη Μακλάουντ αναφέρει ότι «αυτή η εξ ενέδρας επίθεση ενάντια σε αυτοκινητοπομπή μας πού έγινε σε μια πολύ επικίνδυνη καμπή του δρόμου, ανάμεσα στα χωριά Χαντριά και Αγρός, ήταν η πιο άγρια και αιματηρή, απ’ όλες τις άλλες, επιθέσεις που έκαναν οι τρομοκράτες τις μέρες εκείνες σε διάφορα μέρη της νήσου, σε αντίποινα για την εξορία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και των συντρόφων του».

Με βαριά καρδιά οι αντάρτες προχώρησαν προς το λημέρι τους στην Παπούτσα παρά το Παλαιχώρι.

Συγκλονίζει η Ευγενία Τσιάρτα

Συγκλονιστική ήταν η περιγραφή της συζύγου του  Χρίστου Τσιάρτα, Ευγενίας, όταν πρωτοαντίκρυσε το νεκρό σώμα συζύγου της. Είπε: «Συγκέντρωσα όλες μου τις δυνάμεις και είπα μέσα μου: Χαλάλι Χρίστο μου, η θυσία στην πατρίδα. Θεέ μου στείλε γρήγορα τη Λευτεριά μας. Θέλω να δω πού τον κτύπησε η σφαίρα των Άγγλων, είπα στον υπεύθυνο και με άφησε. Φίλησα την πληγή κι ευχήθηκα να τελειώσουν πια οι πληγές της Κύπρου μας».

Κι η μάνα του ήρωα, Πολυξένη Τσιάρτα, συμπλήρωσε: «Τέτοιοι νεκροί δεν θέλουν κλάματα».

Ο Χρίστος Τσιάρτας γεννήθηκε στον Πολύστυπο το 1924 κι έπεσε στη μάχη των Χαντριών  (μεταξύ Αγρού- Χαντριών) στις 17 Μαρτίου 1956 σε ηλικία 32 ετών.

Η αγωνιώδης προσπάθεια της Ρίτας Κουρούπη να σώσει τον Γρηγόρη…

Η Ρίτα Καλλινίκου-Κουρούπη, κόρη του πρωτοψάλτη Καλλίνικου, ήταν από τις πρώτες αγωνίστριες του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955. Είχε την τιμή να συνδεθεί με την οργάνωση από τα πρώτα στάδια και αποτέλεσε έναν από τους βασικούς συνδέσμους επικοινωνίας, του γνωστού ταχυδρομείου της ΕΟΚΑ. Λόγω της θέσης της αυτής η Ρίτα Καλλινίκου βρέθηκε σε επαφή με τις πιο δυναμικές ομάδες της ΕΟΚΑ μεταξύ των οποίων και η ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου. Μαζί της και οι δυο μεγάλοι αγωνιστές, Αντρέας Τσιάρτας και Μιχαλάκης Κατσούρης.

Στις αρχές του 1957 η νεαρή αγωνίστρια της ΕΟΚΑ πήρε ένα μήνυμα από συναγωνιστή της να φροντίσει να ειδοποιηθεί ο Γρηγόρης Αυξεντίου στον Μαχαιρά να απομακρύνει από την περιοχή, γιατί θα ακολουθούσαν σαρωτικές έρευνες. Η αγωνία της βρισκόταν στο απόγειο της καθώς κινδύνευε ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ. Όμως δυστυχώς δεν τα κατάφερε και το μήνυμά της έφθασε στον Μαχαιρά με λάθος τρόπο και επιβεβαίωσε μάλιστα στους Άγγλους την παρουσία του Γρηγόρη στην περιοχή της Μονής Μαχαιρά.Τι συνέβη; Να τι μού αφηγήθηκε η κ. Κουρούπη: Το Γενάρη του 1957 έφθασε μια διαταγή από τη Λεμεσό που έλεγε ότι έπρεπε να ειδοποιηθεί ο «Αίαντας» (ψευδώνυμο του Αυξεντίου) να φύγει από την περιοχή του Μαχαρά γιατί θα γίνονταν έρευνες από τους Άγγλους.

Μετά από χίλιες-δυο δυσκολίες η αγωνίστρια τα κατάφερε να έλθει σε επαφή με τον σύνδεσμο της στον οποίο έδωσε τις σαφείς οδηγίες ότι έπρεπε να πήγαινε μόνος σε χωριό της επαρχίας Λευκωσίας, να εύρισκε τον επόμενο σύνδεσμο, στον οποίο θα παρέδιδε το μήνυμα για να το μεταφέρει. Έτσι λειτουργούσε η ΕΟΚΑ ώστε οι πληροφορίες των Άγγλων να φθάνουν σε αδιέξοδο. Ωστόσο μετά το θάνατο του Αυξεντίου πληροφορήθηκε ότι ο σύνδεσμος δεν μετέφερε το μήνυμα στον επόμενο, αλλά το μετέφερε ο ίδιος προσωπικά στον Μαχαιρά, στον Αυξεντίου. Ο Αυξεντίου μόλις πήρε το μήνυμα έγινε έξω φρενών όχι για το περιεχόμενο του, αλλά για τον τρόπο που είχε φθάσει κοντά του το μήνυμα. Και αυτό που φοβόταν συνέβη. Γιατί οι Άγγλοι με τον τρόπο αυτό είχαν επιβεβαιώσει μαζί με τις άλλες πληροφορίες τους ότι ο Αυξεντίου βρισκόταν και δρούσε στην περιοχή Μαχαιρά. Και ενέτειναν τις προσπάθειές τους.

Η μέρα του θανάτου του Γρηγόρη Αυξεντίου χαιρετίστηκε με πανηγυρισμούς από τους Άγγλους, θυμάται η κυρία Κουρούπη που όταν έπεσε ο Γρηγόρης βρισκόταν υπόδικη στις φυλακές αναμένοντας να καταδικασθεί ακόμα και σε θάνατο λόγω της δράσης της. Εκείνη την ημέρα οι γυναίκες φρουροί μας, μού διηγήθηκε, κυκλοφορούσαν χαρούμενες μέσα στο στρατόπεδο και είχαν ανοίξει τα ραδιόφωνα στη διαπασών για να δείξουν τη χαρά τους και για να παίξουν με τον πόνο και το δράμα μας, λέγοντας ότι ο αγώνας μας τελείωνε …

Κάποτε έφθασε η μέρα της δίκης και η Ρίτα Κουρούπη ετοιμάστηκε για τα χειρότερα. Η κατηγορία της κατοχής πιστολιού και εκρηκτικών υλών συνεπαγόταν την ποινή του θανάτου, αλλά ο δικηγόρος της Γλαύκος Κληρίδης κατάφερε να την απαλλάξει από τα νύχια του δικαστή Σω. Ωστόσο μόλις αθωώθηκε επανσυνελήφθη και κλείστηκε στα κρατητήρια όπως έκαναν οι Άγγλοι με όλους τους άλλους αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Η δράση της Ρίτας Κουρούπη στην ΕΟΚΑ είχε αρχίσει στα μέσα του 1955. Νεαρή τότε αποτελούσε τον σύνδεσμο που μετέφερε την αλληλογραφία του Διγενή, το ένα μέρος στο άλλο κάτω από τα μάτια των Άγγλων, οι οποίοι ποτέ δεν την υποψιάστηκαν. Τα έγγραφα μεταφέρονταν στο σπίτι του Μιχαλάκη Κατσούρη, στην οδό Πέντε Πηγαδιών και στη συνέχεια στέλλονταν με τους διάφορους άλλους συνδέσμους στον προορισμό τους. Εκτός από την αλληλογραφία μετέφερε καταζητούμενους οπλισμό και ό,τι άλλο της ανατίθετο.

Η προσφορά της Ρίτας Καλλινίκου κράτησε μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 1957 οπότε ένα πρωί συνελήφθη μαζί με τον τομεάρχη Λευκωσίας Ανδρέα Τσιάρτα, αδελφό του ήρωα της ΕΟΚΑ Χρίστου Τσιάρτα, που φιλοξενείτο στο σπίτι του Κατσούρη ως και τον ίδιο τον Κατσούρη. Η σύλληψη λέγει η κ. Κουρούπη έγινε έπειτα από προδοσία γιατί οι Άγγλοι πήγαν κατ’ ευθείαν στην κρύπτη όπου φυλάγονταν τα διάφορα έγγραφα.

phileleftheros

Η λογική της ρεαλιστικής σχολής στο Κυπριακό – Γιατί η Αθήνα πρέπει να σιωπά

0

Το πρόσφατο λεκτικό ατόπημα στη Βουλή των Ελλήνων, Χρήστου Στυλιανίδη, υπουργού Ναυτιλίας, για το ότι «η μισή Κύπρος είναι τουρκική» δεν δείχνει μόνο ένα υποσυνείδητο ειρμό σκέψης που έχει κυριαρχήσει στις αθηναϊκές ελίτ και στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις τους σε σχέση με το Κυπριακό ζήτημα. Δείχνει κάτι πολύ βαθύτερο που είναι βαθειά ριζωμένο μέσα στον ιστορικό χρόνο.

Ο Στυλιανίδης είναι παράγωγο της παράδοσης της υποτέλειας. Στόχος αυτών των ελίτ είναι να δείξουν έμπρακτα στον ελληνικό λαό ότι οι προτεινόμενες λύσεις του κυπριακού δεν μπορούν να προέλθουν από το ελληνικό συμφέρον, αλλά από τα μείζονα συμφέροντα της αρχιτεκτονικής της γεωπολιτικής πυραμίδας. Προηγούνται οι ΗΠΑ, μετά ακολουθεί η Τουρκία με την Αγγλία, μετά η Ελλάδα – που παλεύει να ισορροπήσει τη Τουρκία στο Αιγαίο και τη Θράκη – και ότι ψίχουλο μείνει, αν μείνει, πάει στον Κυπριακό Ελληνισμό. Αυτό είναι που κρύβεται πίσω από το λεκτικό ατόπημα του Στυλιανίδη: η λογική της ψωροκώσταινας ή, κατ’ άλλους, η «ρεαλιστική λογική». Αυτή είναι και η λογική της θεωρίας του Ευάγγελου Αβέρωφ για το κυπριακό ως «ιστορία χαμένων ευκαιριών». Αλλά ο Ευάγγελος Αβέρωφ δεν είναι τυχαίο πρόσωπο στην ιστορική πορεία του κυπριακού ζητήματος. Πολύ περισσότερο από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο Ευάγγελος Αβέρωφ υπήρξε ο άνθρωπος που έβαλε τα θεμέλια της ελληνικής πολιτικής στο ζήτημα δίνοντας σαφείς προτεραιότητες στην αρχιτεκτονική της γεωπολιτικής πυραμίδας.

Από το 1956-57 είχε ξεκαθαρίσει ότι η Κύπρος είναι στρατιωτικά υποθηκευμένη στη Τουρκία και ότι ο όποιος αγώνας μπορεί να δοθεί πρέπει να δοθεί σε διπλωματικό επίπεδο. Από τότε είχε προτείνει στο Τούρκο ομόλογό του τη διχοτόμηση/τριχοτόμηση του νησιού με βάση τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα της Τουρκίας, της Αγγλίας και της Ελλάδας. Αν δεν ήταν ο Μακάριος στο τιμόνι της Κύπρου η διχοτόμηση, θεσμικά και με τη βούλα, θα είχε επιτευχθεί από το 1959-60, ίσως και νωρίτερα, αν και δεν είμαι σίγουρος στο πόσο θα συναινούσε η Αγγλία σ’ αυτό εκείνη την εποχή. Το μυστικό πρωτόκολλο Καραμανλή-Μεντερές του 1959 που, εμμέσως πλην σαφώς, προέβλεπε περιθωριοποίηση του Μακάριου ενώ ρητά καθιέρωνε την πολιτική υποχρέωση της Τουρκίας και της Ελλάδας να εργαστούν για τη ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου, είναι εμπνευσμένο από τη ΝΑΤΟϊκή λογική του Ευάγγελου Αβέρωφ. Από εκεί και πέρα ο δρόμος ήταν στρωμένος. Οι δε συνειδήσεις του κόσμου έπρεπε να πάρουν θέση: ή να στηρίξουν το Μακάριο και την αδέσμευτη πολιτική του σε συνθήκες Ψυχρού Πολέμου, ή να στοιχηθούν με τη λογική της αρχιτεκτονικής της γεωπολιτικής πυραμίδας του Αβέρωφ, δηλ. το «ρεαλισμό» του και τη καρατόμηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο ελληνικός λαός, σε Ελλάδα και Κύπρο, συμπεριλαμβανομένων και πολλών τουρκοκυπρίων, συντάχθηκε με το Μακάριο. Από το 1960 έως το 1974, ο Μακάριος αποτελούσε όνειδος για τις Αθηναϊκές ελίτ, οι οποίες τον φοβόντουσαν και τον μισούσαν, για τον απλούστατο λόγο ότι, όπως είπε ο μεσολαβητής του ΟΗΕ, Γκάλο Πλάζα, «είναι ο καλύτερος Έλληνας πολιτικός, head and shoulders above anyone else». Ο Κίσινγκερ τον θεωρούσε πολύ μεγάλο για τη μικρή χώρα που εκπροσωπούσε. Ο Ανδρέας Παπανδρέου τον χαρακτήρισε ως ένα άνθρωπο «εκπληκτικών γνώσεων και ευφυίας, που μπορεί να μιλά για ώρες χωρίς να σου αποκαλύπτει τη σκέψη του».

Παρά τις αντιξοότητες, ο Μακάριος, με σύμφωνη γνώμη της Αγγλίας, καταφέρνει αναθεώρηση του δυσλειτουργικού Συντάγματος το 1963, με πολλές μάλιστα απ’ τις τροποποιήσεις να είναι υπέρ των τουρκοκυπρίων. Επίσης, καταφέρνει να αποσπάσει νίκη στον ΟΗΕ με την απόφαση 186 του ΣΑ (4 Μαρτίου 1964), η οποία καταδικάζει έμμεσα την τουρκανταρσία με την αναγνώρισή του ελληνοκυπριακού κράτους ως του μόνου κυρίαρχου στην επικράτεια. Ακριβώς εκείνη την περίοδο, οι μυστικές συζητήσεις μέσα στην Αγγλική κυβέρνηση έβλεπαν ως μόνη λύση στις νίκες του Μακαρίου την ένωση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Ελλάδα, επειδή φοβόντουσαν ολίσθημα του Μακαρίου προς τα σοβιετικά συμφέροντα. Το κράτος των Αθηνών, όμως, με εξαιρέσεις την ομάδα του Ανδρέα Παπανδρέου μέσα στην Ένωση Κέντρου και την ΕΔΑ του Ηλία Ηλιού, ήταν βαθειά ενθυλακωμένο στο «ρεαλισμό» του Αβέρωφ. Βλέπετε, ο Μακάριος δεν δημιουργούσε, ευκαιρίες, μόνο η αμερικανο-τουρκική λογική δημιουργούσε και ο λαός, «τι ηλίθιος που είναι!», τις απέρριπτε με το να στηρίζει το Μακάριο.

Ο Μακάριος κατήγγειλε τα διχοτομικά σχέδια Άτσεσον που παζάρευαν πίσω από την πλάτη του τη «διπλή ένωση». Η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, ταλαντευόμενη, αποδέχτηκε την αρχή της δημιουργίας τουρκικής στρατιωτικής βάσης στη Κύπρο με αντάλλαγμα την ένωση. Είναι σαν να λέμε η Λέσβος ανήκει στην Ελλάδα με μια τουρκική μεραρχία και ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο στη πεδιάδα της Καλλονής. Ωστόσο, ήταν η Τουρκία που δεν δέχτηκε το σχέδιο, διότι η έκταση της βάσης που ζητούσε ήταν πολύ μεγάλη και δεν δεχόταν την ενοικίαση που πρότεινε ο Παπανδρέου. Ο Μακάριος, εποικοδομητικά, πρότεινε ως αντίτιμο της ένωσης με την Ελλάδα την μετατροπή της βάσης της Δεκέλειας σε ΝΑΤΟϊκή βάση με συμμετοχή του τουρκικού και ελληνικού στρατού. Αν η Τουρκία κόπτοταν για την ασφάλειά της, τότε αυτό θα έπρεπε να το δεχτεί. Δεν το δέχτηκε. Βέβαια, δεν άκουσα κανέναν Τούρκο πολιτικό να μιλά για «χαμένες ευκαιρίες».

Η δε ελληνική μεραρχία που έστειλε η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε διττό σκοπό: αφενός να πραγματώσει τη «διπλή ένωση» με, αν χρειαστεί, την ανατροπή του Μακάριου – απόδειξη γιαυτό είναι το που είχε στρατοπεδεύσει: στη περίμετρο της Λευκωσίας – αφετέρου να αποσοβήσει τουρκική προέλαση στη Κύπρο πέραν των επιτρεπτών ορίων της ΝΑΤΟϊκής συμφωνίας. Τελικά, αποχώρησε υπό ταπεινωτικές συνθήκες για το κράτος των Αθηνών το οποίο, αφού εξέθρεψε την εφτάχρονη δικτατορία, σε αγαστή σύμπνοια με τη ΣΙΑ – οι περισότεροι πραξικοπηματίες ήταν στο μισθολόγιό της – συνομωτούσε για την ανατροπή του Μακάριου τόσο μαζί με τη Τουρκία όσο και με χίλιους άλλους τρόπους: απόπειρες δολοφονίας εναντίον του, επιστολές μητροπολιτών για την καθαίρεσή του από το κοσμικό αξίωμα ως Προέδρου της Δημοκρατίας, ΝΑΤΟϊκές συμφωνίες με Τουρκία όπως αυτή των Παλαμά-Ολτσάϋ, χρησιμοποίηση του Γρίβα για δημιουργία καθεστώτος ανωμαλίας, αποτυχημένο πραξικόπημα το οποίο ανακάλυψε ο Μακάριος, ο κατάλογος είναι μακρύς.

Που στόχευαν όλα αυτά; Τι επεδίωκε το κράτος των Αθηνών; Μήπως δημιουργούσε ευκαιρίες που δεν εκμεταλλευόταν ο Μακάριος και ο κυπριακός ελληνισμός; Καμία ευκαιρία δεν δημιουργούσε για το Ελληνικό συμφέρον. Δούλευε για το Τουρκικό συμφέρον υπό την αιγίδα των ΗΠΑ και των γενικότερων ηγεμονικών συμφερόντων της υπερδύναμης.

Μύθοι και πραγματικότητες αλλά και  ευθύνες

Η ελληνική δεξιά, από συνήθεια, ντροπή ή/και αλαζονεία τα ρίχνει όλα στη χούντα. Τη θεωρεί τη μόνη υπεύθυνη για το τι συνέβη το καλοκαίρι του 1974. Δυστυχώς για εκείνη, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Η χούντα διαχειρίστηκε – με κάκιστο τρόπο, αυτό είναι αλήθεια – τη πολιτική που κληρονόμησε απ’ τους προκατόχους της για το κυπριακό, η οποία ήταν η πολιτική της καρατόμησης, ούτε καν διχοτόμησης, μεταξύ της Τουρκίας, της Ελλάδας και της Αγγλίας, δηλ. τη «ρεαλιστική» πολιτική της αρχιτεκτονικής της γεωπολιτικής πυραμίδας του Αβέρωφ. Μόνο από αυτόν τον «ρεαλισμό» πηγάζουν οι «χαμένες ευκαιρίες».

Ο ρεαλισμός του Μακαρίου και της σθεναρής αντίστασης στην επιβολή ξένων συμφερόντων στον τόπο σου δεν φτουράει. Σύσσωμη η Ελληνική δεξιά, για παράδειγμα, παραβλέπει τις ευθύνες της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Καραμανλή, η οποία κατά την εκεχειρία (22 Ιουλίου – 13 Αυγούστου), κι ενώ ο Αττίλας προέλαυνε στη Κύπρο, δεν ενίσχυσε στρατιωτικά την Εθνοφρουρά και την ΕΛΔΥΚ με την αποστολή των υποβρυχίων και τη συμμετοχή των φάντομ στην άμυνα της Κύπρου. Να σημειώσω ότι η μοίρα των φάντομ είχε επιχειρησιακό χρόνο 10 λεπτών πάνω από τη Κύπρο και επιστροφή στη βάση τους στη Κρήτη. Είναι μύθος όλα τα υπόλοιπα, τα οποία ίσχυαν μόνο για ένα τύπο αεροπλάνων. Αν η κυβέρνηση Καραμανλή έπαιρνε αυτή την επιβεβλημένη απόφαση για τη σωτηρία της Κύπρου, οι ΗΠΑ, υπό το φόβο της διάλυσης του ΝΑΤΟ, θα σταμάταγαν το δεύτερο Αττίλα. Ο Αβέρωφ, ο οποίος ήταν ο βασικός συντελεστής της πρωθυπουργοποίησης του Καραμανλή μετά από συμφωνία με τους χουντικούς, σταμάτησε το Καραμανλή από το να λάβει μια εθνικά ανεξάρτητη απόφαση.

Το καθεστώς που επέβαλε ο Αττίλας εξυπηρετεί τον ελάχιστο στόχο της Τουρκίας, αυτό της διοτόμησης/τριχοτόμησης, που δέχτηκε η Ελλάδα από το 1956-57. Δεν εξυπηρετεί τον μέγιστο στόχο, που είναι ο στρατηγικός έλεγχος όλης της Κύπρου, έτσι όπως τον είχε θέσει ο Νιχάτ Ερίμ, ο αντίστοιχος Αβέρωφ της Τουρκίας. Αυτό προσπάθησε να κάνει η πλειονότητα των «λύσεων» που προτάθηκαν από το σχέδιο Γκιουνές της 15ης Αυγούστου 1974 μέχρι το σχέδιο Ανάν. Είναι χάρη στον κυπριακό λαό και τη Μακαριακή παράδοση της ηγεσίας του που αποσοβήθηκε μέχρι σήμερα η τουρκοποίηση της Κύπρου. Υπάρχει, ισχυρίζομαι, απόλυτη συνέχεια της πολιτικής όλων των ελληνικών κυβερνήσεων από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα σε ότι αφορά τη Κύπρο.

Ο βασικός συντελεστής αυτής της πολιτικής ήταν ο «ρεαλισμός» του Ευάγγελου Αβέρωφ. Ο ρεαλισμός του Μακάριου έπρεπε να ανατραπεί με οποιοδήποτε τρόπο από όλες τις Ελληνικές κυβερνήσεις ανεξαρτήτου πολιτικής και ιδεολογικής τοποθέτησης. Ευτυχώς, δεν έχει ακόμη ανατραπεί. Και λέω «ευτυχώς» γιατί ο «ρεαλισμός των χαμένων ευκαιριών» του Αβέρωφ ή των νεο-κυπριακών νεφελοκοκκυγιών οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επανασύσταση της τουρκοκρατίας στην Κύπρο, η οποία αυτή τη φορά θα είναι στυγνός αυταρχικός εθνικισμός χωρίς καν τα όποια ανεκτικά πρόσημα του Οθωμανισμού των μιλέτ. Μ’ αυτή την έννοια, το κράτος των Αθηνών, στο οποίο ανήκει ο κ. Στυλιανίδης, καλά θα κάνει να σιωπήσει κι όταν πιάνει στο στόμα του τη Κύπρο να το πλένει πρώτα καλά στη σοφία της ιστορίας.

*Καθηγητής στο School of Business

& Law, University of East London

& Founding Editor, Journal of Balkan

& Near Eastern Studies (Routledge-Taylor & Francis, 8 issues a year since 1998).

Φιλελεύθερος