Αρχική Blog Σελίδα 1402

Οι Τούρκοι αγρότες σε δεινή θέση: Ασφυξία από το φαύλο κύκλο με χρέη, πληθωρισμό, διολίσθηση λίρας, ανεπαρκείς κρατικές επιδοτήσεις

0

Όπως και στην Ευρώπη, έτσι και στην Τουρκία οι γεωργοί διαμαρτύρονται για το υπέρογκο κόστος παραγωγής και την έλλειψη κρατικής υποστήριξης.

Μέχρι στιγμής πάντως, δεν έχουν κατεβάσει τρακτέρ στους δρόμους. Και αυτό παρότι οι συνθήκες διαβίωσης είναι χειρότερες από ότι στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Όπως επισημαίνει ο Μπακί Ρέμτζι Σικμέζ, πρόεδρος του Τουρκικού Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου, «ένας από τους κύριους παράγοντες που οδήγησαν τους Ευρωπαίους αγρότες να κατεβούν στους δρόμους, είναι η μείωση των κρατικών επιδοτήσεων για το πετρέλαιο αγροτικής χρήσης. Στην Τουρκία δεν προβλέπονται καν φοροαπαλλαγές για το αγροτικό πετρέλαιο…»

Δεν επαρκεί η κρατική βοήθεια

Όπως τονίζουν οι εκπρόσωποι των αγροτών, η υφιστάμενη κρατική επιχορήγηση δεν επαρκεί για να απορροφήσει την τεράστια αύξηση του κόστους. «Ο πληθωρισμός αυξάνεται και πάλι, ήδη πλησιάζει στο 70%», αναφέρει ο Σικμέζ. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία ο πληθωρισμός στην Τουρκία ανέρχεται σε 64%. Ωστόσο, ανεξάρτητοι οικονομολόγοι της ερευνητικής ομάδας Inflation Research Group (ENAG) υπολογίζουν το πραγματικό ποσοστό πληθωρισμού στο 127%.

Το 2024 ο προϋπολογισμός του τουρκικού υπουργείου Γεωργίας για την παροχή ενισχύσεων στους αγρότες αυξάνεται κατά 44,5% και ανέρχεται πλέον σε 2,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Την ίδια στιγμή οι Γερμανοί αγρότες λαμβάνουν- με βάση εκτιμήσεις του Ινστιτούτου της Γερμανικής Οικονομίας (IW)- 6,9 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως από τα κοινοτικά ταμεία συν επιπλέον 2,3 δισεκατομμύρια ως εθνικές επιδοτήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Σε κάθε περίπτωση οι καλλιεργητές στην Τουρκία δύσκολα μπορούν να απορροφήσουν τις τεράστιες αυξήσεις σε πρώτες ύλες και εμπορεύματα που απαιτούνται. Σύμφωνα με τους εκπροσώπους των αγροτών, οι τιμές για τα λιπάσματα έχουν αυξηθεί κατά 16-25%, για ζωοτροφές κατά 41-43,3%, για φυτοφάρμακα κατά 16,7% και για το αγροτικό πετρέλαιο κατά 79%.

Οι κρατικές ενισχύσεις σε καμία περίπτωση δεν καλύπτουν τις ανατιμήσεις αυτές. Κατά συνέπεια, λέει ο Σικμέζ, πολλοί αγρότες καταφεύγουν σε νέο δανεισμό και τα χρέη τους πολλαπλασιάζονται. Μόνο το 2023 τα χρέη των αγροτών προς τις τράπεζες αυξήθηκαν κατά 80%. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, μέσα σε 19 χρόνια οι κρατικές ενισχύσεις προς τους αγρότες έχουν εικοσαπλασιαστεί, πλην όμως στην ίδια περίοδο τα αγροτικά χρέη έχουν αυξηθεί κατά …118 φορές!

 Οι επιπτώσεις της νομισματικής κρίσης

Στην Τουρκία η γεωργία παραμένει ένας οικονομικός κλάδος με ξεχωριστό ειδικό βάρος, καθώς εξακολουθεί να συνεισφέρει μερίδιο άνω του 5% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ). Αντιθέτως, στην ΕΕ το μερίδιο της αγροτικής παραγωγής στην οικονομία περιορίζεται στο 1,4% κατά μέσο όρο.

Για τον Σεμσί Μπαϊρακτάρ, πρόεδρο της Ένωσης Αγροτοβιομηχανικών Επιμελητηρίων (TZOB), το μέλλον του επαγγέλματος προδιαγράφεται δυσοίωνο. «Ήδη από τον χειμώνα οι αγρότες μας προβληματίζονται για το πώς θα πληρώσουν την άνοιξη το πετρέλαιο που θα καταναλώσουν, πρόκειται για ένα εντελώς απαραίτητο μέσο παραγωγής», επισημαίνει.

Κύριος λόγος για τις συνεχείς ανατιμήσεις είναι η διαρκής διολίσθηση της τουρκικής λίρας απέναντι στο δολάριο, καθώς οι τιμές για το πετρέλαιο υπολογίζονται διεθνώς σε δολάρια. Αλλά και απέναντι στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, η λίρα χάνει έδαφος εδώ και χρόνια. Το 2014 ένα ευρώ αντιστοιχούσε με 2,90 τουρκικές λίρες, σήμερα η ισοτιμία βρίσκεται στο 1 προς 34.

Ο πρόεδρος του Τουρκικού Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου προειδοποιεί ότι αν οι αγρότες δεν καταφέρουν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, τότε «θα χάσουν τα ζώα τους, τα τρακτέρ τους ή ακόμη και τη γη τους». Ο ίδιος θεωρεί ότι το κράτος πρέπει να βοήθήσει περισσότερο, γιατί σε διαφορετική περίπτωση «το κόστος παραγωγής θα εκραγεί και τότε πολλοί καταναλωτές δεν θα είναι πλέον σε θέση να αγοράσουν βασικά είδη διατροφής στο σούπερ-μάρκετ».

Mε πληροφορίες από dw.com
Ελλάδα Αθήνα 

https://hellasjournal.com/2024/03/i-tourki-agrotes-se-dini-thesi-asfixia-apo-to-favlo-kiklo-me-chrei-plithorismo-diolisthisi-liras-aneparkis-kratikes-epidotisis/

Παροξύνεται η κρίση στις σχέσεις Ερντογάν-Νετανιάχου: Αλλες 7 συλλήψεις στην Τουρκία για κατασκοπεία προς όφελος του Ισραήλ

0

Άλλα επτά άτομα ύποπτα για κατασκοπεία προς όφελος του Ισραήλ συνελήφθησαν στην Τουρκία, δύο μήνες έπειτα από ένα μεγάλο κύμα συλλήψεων, μετέδωσε σήμερα το επίσημο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Οι ύποπτοι, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ και δημόσιοι υπάλληλοι, κατηγορούνται ότι έδωσαν έναντι αμοιβής πληροφορίες για εγκαταστημένους στην Τουρκία «πολίτες και επιχειρήσεις της Μέσης Ανατολής», μετέδωσε το Anadolu επικαλούμενο πηγές στις δυνάμεις ασφαλείας.

Τριάντα τέσσερα πρόσωπα, ύποπτα κυρίως ότι βοηθούσαν τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών να ετοιμάσουν απαγωγές στο τουρκικό έδαφος, είχαν ήδη συλληφθεί στις αρχές Ιανουαρίου σε όλη την Τουρκία.

Το γραφείο του εισαγγελέα της Κωνσταντινούπολης είχε δήλωσει πως άλλοι 12 ύποπτοι, κατηγορούμενοι για τους ίδιους λόγους, εξακολουθούν να καταζητούνται.

Πηγή στις δυνάμεις ασφαλείας δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο πως οι ύποπτοι, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν ξένη υπηκοότητα, είχαν στρατολογηθεί στο πλαίσιο «επιχειρήσεων με στόχο Παλαιστινίους και τις οικογένειές τους».

«Δεν είναι παρά η αρχή… Θα μάθετε την Τουρκία από την καλή», είχε πει μερικές ημέρες αργότερα ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απευθυνόμενος στο Ισραήλ

Ο Ερντογάν έχει δηλώσει πως δεν υπάρχει «καμιά διαφορά» ανάμεσα στο ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάζου και τον Αδόλφο Χίτλερ.

  AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι δύο πρώτες ελληνίδες σουφραζέτες: Η ιστορία των αδελφών Τσιώμου από τη Θεσσαλονίκη στις ιστορικές για τα γυναικεία δικαιώματα εκλογές το Δεκέμβριο του 1930

0

Η 14η Δεκεμβρίου του 1930 θα μπορούσε να είναι μια συνηθισμένη Κυριακή για τη Θεσσαλονίκη ωστόσο η πόλη έμελλε να καταγράψει εκείνη τη μέρα μια ξεχωριστή πρωτιά στην ιστορία της χώρας.

Ο δήμαρχος Νικόλαος Μάνος είχε κηρυχθεί έκπτωτος και δημιουργήθηκε η ανάγκη για επαναληπτικές εκλογές στον Δήμο Θεσσαλονίκης. Μόνο που για πρώτη φορά, σε αυτές τις εκλογές, δικαίωμα ψήφου είχαν και οι γυναίκες, υπό την προϋπόθεση να έχουν συμπληρώσει το 30ό έτος της ηλικίας τους και να γνωρίζουν γραφή κι ανάγνωση.

Στους εκλογικούς καταλόγους ενεγράφησαν μόλις 241 γυναίκες, μεταξύ των οποίων και οι δύο πρώτες γυναίκες ψηφοφόροι, οι αδελφές Τσιώμου – η Μερόπη Βασιλικού και η Αγγελική Μεταλλινού, στην προσωπικότητα, τη δράση και την εν γένει πρωτοπορία των οποίων εντρυφεί το βιβλίο του δημοσιογράφου Βαγγέλη Πλάκα «Οι πρώτες γυναίκες ψηφοφόροι – Αδελφές Τσιώμου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία.

Πρώτη για να ψηφίσει κατέφτασε στο εκλογικό τμήμα, με έκδηλο ενθουσιασμό, η Μερόπη Βασιλικού, η οποία λίγο αργότερα έριχνε την ψήφο της στην κάλπη έχοντας στα δεξιά της τη μεγαλύτερη αδελφή της Αγγελική, η οποία ακολούθησε αμέσως μετά, περιγράφει, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Βαγγέλης Πλάκας.

«Αι πρώται ελληνίδες που κάμνουν χρήσιν του δικαιώματος της δημοτικής ψήφου. Αι εκλεκταί φίλαι και συνεργάτιδες της “Εφημερίδος των Ελληνίδων” Κυρίαι Μερόπη Βασιλικού και Αγγελική Μεταλλινού ψηφίζουσαι κατά την εν Θεσσαλονίκη δημοτικής εκλογήν της παρελθούσης Κυριακής» αναφέρει δημοσίευμα στον Τύπο της εποχής που συνοδεύεται από φωτογραφία των δύο αδελφών την ώρα της ψηφοφορίας. Μάλιστα, η Βασιλικού δεν ήταν απλώς η πρώτη ψηφοφόρος αλλά στα χρόνια που ακολούθησαν ώς το 1934, όταν οι γυναίκες ψήφισαν για πρώτη φορά σε πανελλαδικό επίπεδο, στις δημοτικές εκλογές, είχε αποδυθεί σε έναν αγώνα ώστε οι γυναίκες να ενημερωθούν και να προσέλθουν στις κάλπες.

Ωστόσο, από τον Τύπο της εποχής δεν έλειψαν και οι …παραφωνίες. «Ενώ ήταν ένα ιστορικό γεγονός -οι ίδιοι ανέδειξαν την ιστορικότητα του γεγονότος γράφοντας ότι οι γυναίκες απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα- έκαναν αναφορές σε αντιδράσεις ανδρών, όπως ότι το φαγητό ήταν κρύο ή ότι εκείνη την ημέρα η γυναίκα του σπιτιού πήγε να ψηφίσει και δεν είχε μαγειρέψει ή ότι οι γυναίκες κοιτούσαν τα ψηφοδέλτια για να δουν ποιος ήταν ο πιο όμορφος για τις αφίσες για να πάνε να ψηφίσουν… Μια προσέγγιση που αδικούσε το ότι κατάφεραν οι γυναίκες, παρά τα στερεότυπα της εποχής και τις δυσκολίες στο οικογενειακό περιβάλλον, να βγουν μπροστά και να πάνε να ψηφίσουν» τονίζει ο συγγραφέας του βιβλίου επισημαίνοντας πως «η ίδια η Μερόπη Βασιλικού, σε συνέντευξή της είχε χαρακτηρίσει ηρωίδες αυτές τις γυναίκες που πήγαν εκείνη την ημέρα να ψηφίσουν καθώς υπήρχαν και αντιδράσεις».

   Η «μακεδονομάχος με το όπλο και την πένα» και η «συντηρητική επαναστάτρια»

«Διδασκάλισσα και μονομάχος η Αγγελική, δημοσιογράφος και συγγραφέας δεκάδων βιβλίων, διέσωσε άγνωστες στιγμές του Μακεδονικού Αγώνα, της τοπικής ιστορίας και κυρίως της καθημερινής ζωής και της λαογραφίας της Μακεδονίας. Κατάφερε δε να μεταφέρει μέσα από τις λέξεις, ως πάλλουσες καρδιές, τα συναισθήματα των ανθρώπων, την ατμόσφαιρα της εποχής» γράφει για τη Μεταλλινού ο Βαγγέλης Πλάκας, ενώ για τη Βασιλικού επιλέγει μια προσέγγιση αλλιώτικη, πιο …επαναστατική, όπως και η προσωπικότητά της. «Οι λέξεις της Μερόπης ήταν διαφορετικές, πάλλονταν μαχητικά και επαναστατικά για την εποχή, για τα πιστεύω της, που υπερασπιζόταν αμετακίνητα και με πάθος. Ειδικά αυτά που αφορούσαν τις γυναίκες» αναφέρει χαρακτηριστικά για τη δημοσιογράφο και πρωτοπόρο εκδότρια του «Ημερολογίου Θεσσαλονίκης» αλλά και της «Εφημερίδας των Γυναικών». Μια γυναίκα πολυταξιδεμένη και πολιτικό πρόσωπο με υποψηφιότητες στην κεντρική πολιτική και την αυτοδιοίκηση.

«Οι δύο αδελφές ήταν ιδιαίτερα ενωμένες, με τη μεγαλύτερη, την Αγγελική Μεταλλινού, να έχει κι έναν προστατευτικό ρόλο απέναντι στη μικρότερη αδελφή της, την οποία είχε μάλιστα βαφτίσει και στη συνέχεια παντρέψει» εξηγεί ο Βαγγέλης Πλάκας, τονίζοντας πως «οι δύο αδελφές ήταν πολύ περισσότερα από τις δύο πρώτες Ελληνίδες ψηφοφόρους».

Η Μεταλλινού, η «μακεδονομάχος με το όπλο και την πένα», ακόμη και λίγο προτού φύγει από τη ζωή εργαζόταν ακούραστα για τη διάσωση και διάδοση της ιστορίας, της λαογραφίας και των παραδόσεων. Χαρακτηριστικό είναι δημοσίευμα στο «Περιοδικό Ελληνίδων Βορείου Ελλάδος» -στο οποίο η Μεταλλινού άφησε το αρχείο της- που μετά τον θάνατό της, τον Νοέμβριο του 1963, έγραφε: «όποιος θέλει να μελετήσει την ιστορία της (σ.σ. της Μακεδονίας) από τα αρχαία χρόνια ως τα σύγχρονα, την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα, που η ίδια έζησε και υπήρξε ο κυριώτερος μάρτυς του, όποιος θέλει να μελετήση της ζωής της Θεσσαλονίκης την κάθε λεπτομέρεια, το λαογραφικό γλωσσικό πλούτο του τόπου μας, θα βρη πηγές πολύτιμες στα μικρά και μεγάλα βιβλία που σκόρπισε σε όλη της τη ζωή και ακόμη στο πλούσιο υλικό που άφησε χειρόγραφα».

Η Μερόπη Βασιλικού, η -κατά τον Βαγγέλη Πλάκα- «συντηρητική επαναστάτρια» ή «συντηρητική φεμινίστρια» -κατά τη Δ. Σαμίου- ήταν, όπως αναφέρεται στο βιβλίο, πρωτοπόρα σε πολλά, με μια όμως συντηρητική αντίληψη. «Ήταν υπέρμαχος της έμφυλης ισότητας ως προς την κοινωνική θέση, υπέρ όμως της διάκρισης ως προς τον κοινωνικό ρόλο […] Ήταν υπερήφανη, δεν ετεροπροσδιοριζόταν, είχε ισχυρή προσωπικότητα και ήταν πείσμων στις θέσεις της, σε σημείο που δε δίστασε να συγκρούεται» …ούτε με τον ίδιο τον σύζυγό της, τον πολιτικό Βασίλη Βασιλικό. Συγκεκριμένα, στις επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 1953, στην εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης, διαφωνώντας με την απόφαση του «Ελληνικού Συναγερμού» -κόμμα με το οποίο εκλεγόταν ο σύζυγός της- να υποστηρίξει την Ελένη Σκούρα, κατέθεσε και η ίδια ανεξάρτητη υποψηφιότητα!

Αυτές και πολλές άλλες πτυχές της πολυσχιδούς προσωπικότητας των αδελφών Τσιώμου αναδεικνύει το βιβλίο του Βαγγέλη Πλάκα, που παρουσιάζεται την ερχόμενη Παρασκευή 8 Μαρτίου, στις 18:30, στον πολυχώρο «Μαλλιάρης Παιδεία»/Ανατόλια (Δ. Γούναρη 39, Καμάρα).

Mε πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ/Σ. Παπ.
Ελλάδα Αθήνα 

https://hellasjournal.com/2024/03/i-dio-protes-ellinides-soufrazetes-i-istoria-ton-adelfon-tsiomou-apo-ti-thessaloniki-stis-istorikes-gia-ta-ginekia-dikeomata-ekloges-to-dekemvrio-tou-1930-videos/

Μ.Τεντόγλου: «Δεν το αφιερώνω κάπου. Αυτό το μετάλλιο είναι σάπιο.»

0

«Είδα τους αντιπάλους μου και είναι πολύ δυνατοί, και θα είναι πολύ δυνατοί φέτος και μου αρέσει εμένα αυτό»

Οι δυο πρωταθλητές, Μίλτος Τεντόγλου και Εμμανουήλ Καραλής, που διακρίθηκαν με το χρυσό και χάλκινο μετάλλιο στο μήκος και στο επί κοντώ αντίστοιχα επέστρεψαν τα ξημερώματα στην Αθήνα.

Την ελληνική αποστολή περίμενε πολύς κόσμος στο αεροδρόμιο, ενώ εκεί βρέθηκε και η πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, Μαρία Σακοράφα.

«Είδα τους αντιπάλους μου και είναι πολύ δυνατοί, και θα είναι πολύ δυνατοί φέτος και μου αρέσει εμένα αυτό. Μου αρέσει να έχω καλούς αντιπάλους. Ακόμα και να έχανα σ’ αυτόν τον αγώνα θα ήταν καλύτερο γιατί θα με πείσμωνε περισσότερο. Αυτό που έκανα το μετράω σαν ήττα. Για μένα είναι ήττα. Άρα είναι πολύ καλό πιστεύω για τη συνέχεια», είπε ο Μίλτος Τεντόγλου μιλώντας σε δημοσιογράφους, ενώ όσον αφορά το μετάλλιο και την… κόντρα του με τον Εμμανουήλ Καραλή προσέθεσε:

«Δεν το αφιερώνω κάπου. Αυτό το μετάλλιο είναι σάπιο μετάλλιο. Με 8.22 δεν το αφιερώνω πουθενά. Δεν κρατάω κάτι, κρατάω απλά ότι η αποστολή μας ήταν πολύ καλή σαν Ελλάδα. Και ο Μανόλο, συγχαρητήρια. Να πω κιόλας ότι ο Μανόλο, πρέπει να το πω αυτό, με κέρδισε, ήταν καλύτερος από μένα σ’ αυτόν τον αγώνα, αλλά θα πάρω εκδίκηση στον ανοιχτό το καλοκαίρι», πρόσθεσε.

https://www.pronews.gr/athlitismos/m-tentoglou-den-to-afierono-kapou-ayto-to-metallio-einai-sapio/

Γιατί τα emails της Α.Μ.Ασημακοπούλου διέρρευσαν όντως από το ΥΠΕΣ – Έχουν «σφραγίδα»!

3

Έλληνας του εξωτερικού εξηγεί με πολύ απλά λόγια πώς φαίνεται από που ήρθε το email

Η κυβέρνηση και η ευρωβουλευτής της ΝΔ Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου προσπαθούν να πείσουν ότι δεν διέρρευσαν από το υπουργείο Εσωτερικών τα προσωπικά δεδομένα των Ελλήνων του εξωτερικού, δηλαδή οι διευθύνσεις των ηλεκτρονικών ταχυδρομείων τους, αλλά τους διαψεύδει η πραγματικότητα

Έλληνας του εξωτερικού με ανάρτηση του εξηγεί την πραγματικά συνέβη με τη διαρροή των προσωπικών του δεδομένων προς την ευρωβουλευτή της ΝΔ και για ποιο λόγο αποκλειστικά υπεύθυνο είναι το ΥΠΕΣ.

Ο Εμμανουήλ Μαυραντωνάκης, με ανάρτησή του στο Facebook, αναφέρει πως διαπίστωσε ότι η διαρροή των προσωπικών του δεδομένων έγινε προς την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου από το υπουργείο Εσωτερικών.

Όπως είπε, κάποιοι από τους απόδημους όταν έκαναν εγγραφή στους ειδικούς καταλόγους του υπουργείου Εσωτερικών προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκλογές, επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν ένα email το οποίο έφτιαξαν αποκλειστικά γι΄αυτό το σκοπό.

Έτσι, όταν έλαβαν διαφημιστικό email από την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, ήξεραν ακριβώς από που διέρρευσαν τα προσωπικά τους δεδομένα.

«Όταν λοιπόν κάναμε register στο υπουργείο εσωτερικών για τις εκλογές κάποιοι από εμάς το κάναμε με το email [email protected] ή [email protected] ή [email protected] 

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όταν λάβαμε τα emails από την Ασημακοπούλου να ξέρουμε ακριβώς και πέραν πάσης αμφιβολίας από που έγινε η διαρροή της λίστας. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αυτό», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Εμμανουήλ Μαυραντωνάκης και συνεχίζει:

«Πιθανολογώ όμως ότι σε μια χώρα με τόσο μεγάλο τεχνολογικό αλλά και λειτουργικό αναλφαβητισμό αυτό δεν θα γίνει κατανοητό.

Ούτε καν η δικαιοσύνη θα το κατανοήσει γιατί οι περισσότεροι δικαστές δεν μπορούν να το καταλάβουν.  Γιδότοπος ήταν και γιδότοπος θα παραμείνει».

Αναλυτικά η ανάρτηση:

«Γιατί η Ασημακοπούλου λέει ψέμματα και πως τεκμηριώνεται ότι το ίδιο το Υπουργείο Εσωτερικών της έδωσε την λίστα με τους απόδημους. 

Μια μικρή τεχνική εξήγηση πριν ξεκινήσω. 

Αν εγώ έχω ένα email π.χ. [email protected] μπορώ όταν το μοιράζομαι με διάφορες υπηρεσίες να το διαφοροποιήσω ώστε να ξέρω ποια υπηρεσία μου στέλνει τι. 

Μπορώ δηλαδή όταν κάνω λογαριασμό στην british gas να το κάνω με το email [email protected]

Αν κάνω λογαριασμό στην amazon ξερω γω μπορώ να το κάνω [email protected]. 

Αν λοιπόν κάποιος άσχετος μου στείλει email στο [email protected] ξέρω αυτόματα πως αυτό το email έγινε διαρροή από την amazon. 

Όταν λοιπόν κάναμε register στο υπουργείο εσωτερικών για τις εκλογές κάποιοι από εμάς το κάναμε με το email [email protected] ή [email protected] ή [email protected] 

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όταν λάβαμε τα emails από την Ασημακοπούλου να ξέρουμε ακριβώς και πέραν πάσης αμφιβολίας από που έγινε η διαρροή της λίστας. 

Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αυτό. 

Πιθανολογώ όμως ότι σε μια χώρα με τόσο μεγάλο τεχνολογικό αλλά και λειτουργικό αναλφαβητισμό αυτό δεν θα γίνει κατανοητό. Ούτε καν η δικαιοσύνη θα το κατανοήσει γιατί οι περισσότεροι δικαστές δεν μπορούν να το καταλάβουν. 

Γιδότοπος ήταν και γιδότοπος θα παραμείνει».

Να προστεθεί ότι η Νίκη Κεραμέως ανακοίνωσε σήμερα τη διενέργεια εσωτερικού ελέγχου στο υπουργείο Εσωτερικών.

Η Νίκη Κεραμέως είπε ότι παρότι προβλέπεται ρητά από τη νομοθεσία ότι το υπουργείο Εσωτερικών δεν δίνει στοιχεία επικοινωνίας πολιτών, δεν δίνει τηλέφωνα και email πολιτών σε κανέναν τρίτο και για κανέναν λόγο αποφασίστηκε το εξής:

Δόθηκε οδηγία για την διενέργεια εσωτερικού ελέγχου στο ΥΠΕΣ για την επιβεβαίωση της επάρκειας της ασφάλειας των διαδικασιών προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σε ό,τι αφορά τους εκλογικούς καταλόγους 2023 και ευρύτερα.

Αυτό το οποίο τονίστηκε με έμφαση από την Ν.Κεραμέως είναι ότι «παρότι το υπουργείο Εσωτερικών δεν δίνει email και προκειμένου να μην μείνει καμία σκιά είπαμε να γίνει έλεγχος για να επιβεβαιωθεί η επάρκεια της ασφάλειας των διαδικασιών».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/giati-ta-emails-tis-a-m-asimakopoulou-dierreysan-ontos-apo-to-ypes-exoun-sfragida/

Πρώην Βρετανός υπουργός: «Είναι ανησυχητικό που οι Ρώσοι ανακάλυψαν ότι Βρετανοί στρατιωτικοί πολεμούν εναντίον τους στην Ουκρανία»

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος Οι Βρετανοί παραδέχτηκαν πως έχουν αναπτύξει «μικρού μεγέθους προσωπικό» στην Ουκρανία

«Αλλά αυτό δεν θα πρέπει να αποτρέψει ορισμένες σοβαρές συνομιλίες που λαμβάνουν χώρα στους διπλωματικούς διαδρόμους μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας και μάλιστα του ΝΑΤΟ, καθώς και γιατί συνέβη αυτό εξ αρχής», πρόσθεσε ο Έλγουντ.

Η ηχητική υποκλοπή που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή από τη συντάκτρια του RT, Μαργαρίτα Σιμονιάν, δείχνει αξιωματικούς της γερμανικής Luftwaffe να συζητούν για το πώς οι πύραυλοι cruise Taurus θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να προσπαθήσουν να ανατινάξουν τη γέφυρα του Κερτς που συνδέει την ρωσική ενδοχώρα με την Κριμαία.

Στην συνομιλία ακούγεται ο υποπτέραρχος Ίνγκο Γκέρχαρτζ, ο οποίος υπηρετεί ως επιθεωρητής της Luftwaffe, να περιγράφει ότι Βρετανοί στρατιωτικοί βρίσκονται στην Ουκρανία και βοηθούν τους Ουκρανούς στην επιχειρησιακή χρήση των πυραύλων cruise Storm Shadow κατά στόχων σε απόσταση 150 μιλίων πίσω από τις ρωσικές γραμμές.

Η Βρετανία αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει την παρουσία ενός «μικρού αριθμού προσωπικού» στην Ουκρανία την περασμένη εβδομάδα, αν και δεν ανέφερε ποια καθήκοντα αναλάμβαναν εν μέσω ανησυχιών ότι οποιαδήποτε πιθανή εμπλοκή σε μάχη θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κλιμάκωση από την Μόσχα.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/proin-vretanos-ypourgos-einai-anisyxitiko-pou-oi-rosoi-anakalypsan-oti-vretanoi-stratiotikoi-polemoun-enantion-tous-stin-oukrania/

Τρέμουν οι Τούρκοι για μεγάλο σεισμό στην Κωνσταντινούπολη μετά τα 4,9 Ρίχτερ στα Δαρδανέλια

0

Προπομπός δυναμικότερου χτυπήματος του Εγκέλαδου λένε οι Τούρκοι σεισμολόγοι.

Πανικός στην Τουρκία με τον σεισμό της τάξεως των 4,9 της κλίμακας Ρίχτερ στα Δαρδανέλια, τον οποίο οι σεισμολόγοι θεωρούν προάγγελο δυναμικότερου χτυπήματος του Εγκέλαδου.

«Η περιοχή μας ανησυχεί. ένας σεισμός που θα είναι μεγαλύτερος των 7 Ρίχτερ, νότια του Μαρμαρά ή στο ρήγμα της Ανατολίας, θα είναι ένας σεισμός που θα επηρεάσει όλη την περιοχή την Κων/πολη την Προύσα, τα Δαρδανέλια κτλ», είπε ο σεισμολόγος Σουλεϊμάν Παμπάλ, όπως μεταδίδει ο ΣΚΑΪ.

«Από εδώ και πέρα κάθε σεισμός είναι προάγγελος του μεγάλου σεισμού που περιμένουμε στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή οι μικροί σεισμοί σπάνε σιγά σιγά τα ρήγματα και οδηγούν σε μεγάλους σεισμούς. Σαν να είναι μια προετοιμασία. Ανοίγει το μεγάλο ρήγμα που θα προκληθεί. Αυτοί οι σεισμοί είναι τα σημάδια του μεγάλου σεισμού», προειδοποίησε από την πλευρά του ο σεισμολόγος Χουσεΐν Οζτούρκ.

Υπενθυμίζεται, ότι πρόσφατα, στα τέλη Φεβρουαρίου, όπως σας είχε πληροφορίσει ο Γεωπόλδος του Sportdog, ο Νατζί Γκιορούρ, ένας από τους πιο αξιόπιστους γεωλόγους στην Τουρκία ανέφερε, ότι σύντομα και σίγουρα, θα γίνει μεγάλος σεισμός στην Κωνσταντινούπολη, μεγαλύτερος των 7 Ρίχτερ.

ΠΗΓΗ: Γεωπόλδος/Sportdog.gr

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

14

του Παντελή Σαββίδη

Ο κ. Θεόδωρος Καρυώτης είναι μια αξιόλογη προσωπικότητα ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στη συνειδητοποίηση απο πλευράς ελληνικής κοινωνίας αλλά και πολιτικού προσωπικού της έννοιας και της σημασίας της ΑΟΖ.

Ήταν, μάλιστα, μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του Montego Bay απο την οποία προέκυψε το νέο Δίκαιο της Θάλασσας. Θεωρεί-και δικαίως- την υπόθεση ΑΟΖ κάτι σαν παιδί του. Εξου και ο τίτλος που του αποδόθηκε “ο πατέρας της ΑΟΖ”.

Καθημερινά στέλνει ένα newsletter στους αποδέκτες μιας mailing list που διατηρεί, στην οποία περιλαμβάνει και εμένα.

Καθώς, λοιπόν, άνοιξα σήμερα τα mails μου είδα το δικό του με την εξής σημείωση με αφορμή ένα σχόλιο το οποίο έκανα χθες.

Γράφει ο κ. Καρυώτης:

“Αναθεωρούν την εξωτερική πολιτική της μεταπολίτευσης – slpress.gr

Μια πολύ λανθασμένη ανάλυση:

“Με δύο λόγια για οριοθέτηση ΑΟΖ απαιτείται διαπραγμάτευση. Η διαπραγμάτευση προϋποθέτει υποχωρήσεις οι οποίες αν δεν γίνουν δεν θα αξιοποιηθούν τα κοιτάσματα.”

Η σημερινή θέση της Ελλάδας είναι εντελώς ξεκάθαρη. Καμία διαπραγμάτευση για ΑΟΖ”.

Μου δίνει την αφορμή ο κ. Καρυώτης να διευκρινήσω ορισμένα πράγματα διότι γράφω προσεκτικά σε όσα αναφέρομαι. Προ παντός, μου δίνει τη δυνατότητα να παραθέσω ορισμένες παραγράφους απο το βιβλίο του Ευάγγελου Βενιζέλου: “Οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών και ελληνοτουρκικές σχέσεις” στο οποιο βάσισα σημαντικό μέρος των αντιλήψεων που διαμόρφωσα και για τη νομική φύση του θέματος και για την πρόσληψή του σήμερα απο την πολιτική ηγεσία.

Σε αντίθεση με την πλειοψηφία της κοινής γνώμης υπολήπτομαι και τη νομκκή συγκρότηση και τον πολιτικό ρεαλισμό του κ. Βενιζέλου. Μπορεί να διαφωνώ με ορισμένες πλευρές της πολιτικής του αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση.

Η επιγραμματική απάντηση στον κ Καρυώτη πριν παραθέσω τα αποσπάσματα απο το βιβλίο του κ. Βενιζέλου τα οποία ενισχύουν τις διαπιστώσεις μου.

1.- Αν ο κ. Καρυώτης εντοπίζει το λάθος μου στο:” Η διαπραγμάτευση προϋποθέτει υποχωρήσεις οι οποίες αν δεν γίνουν δεν θα αξιοποιηθούν τα κοιτάσματα”, η εύλογη απορία μου είναι: γνωρίζει ο κ. Καρυώτης διαπραγμάτευση στην οποία να μην υποχώρησαν απο τις διακηρυγμένες θέσεις τους τα μέρη ώτε να καταλήξουν σε συμφωνία; Οι τρείς συμφωνίες που έκανε η Ελλάδα για θαλάσσιες ζώνες (Ιταλία, Αίγυπτος, Αλβανία, με την τελευταία να εκκρεμεί) έγιναν χωρίς υτποχωρήσεις και, μάλιστα, ανησυχητικά βαριές; Σε περίπτωση προσφυγής σε διαιτητικό όργανο ή δικαστήριο υπάρχει περίπτωση πλήρους δικαίωσης ενός εκ των μερών; Αλλά και οι παράγραφοι απο το βιβλίο του κ. Βενιζέλου που παραθέτω, απαντούν στην ένσταση αυτή.

2.-Αν το λάθος εντοπίζεται απο τον κ. Καρυώτη στο ότι η Ελλάδα δεν διαπραγατεύεται για ΑΟΖ τότε το ερώτημα είναι τι συζητά στις μακρόχρονες συνομιλίες;

3.-Αλλά η σχετική αναφορά μου έγινε για να δείξει την αναθεώρηση της λογικής της εξωτερικής πολιτικής της μεταπολίτευσης. Απο την κυριαρχία της πολιτικής στην κυριαρχία της οικονομίας.

Διαβάστε, τώρα, πως προσεγγίζεται το θέμα απο τον κ. Βενιζέλο σε νομκή βάση που έχει πολιτικές προεκτάσεις. Και κρίνετε μόνοι σας:

Βενιζέλος: οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών και ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η επίμονη αναφορά στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου ως της μόνης νομικής διαφοράς μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας που αναγνωρίζει κατά το διεθνές δίκαιο η ελληνική δημοκρατία έγινε σταδιακά και με μεγάλη καθυστέρηση μόλις το 2013 πληρέστερη και ακριβέστερη.

Η Ελλάδα αναγνωρίζει ως μόνη νομική διαφορά μεταξύ των δύο χωρών την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Άλλωστε η ισχύουσα Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας που απηχεί διεθνές εθιμικό δίκαιο κωδικοποιεί γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και εισάγει την έννοια της ΑΟΖ, συνήφθη μεταγενέστερα, το 1982 και τέθηκε σε ισχύ το 1994.

Η οριοθέτηση όμως της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ έχει το πλεονέκτημα να είναι θεσμοθετημένη και επιβεβλημένη κατά το Διεθνές Δίκαιο (άρθρα 74 και 83 ΔΣΔΘ) διαδικασία που περιλαμβάνει διαβουλεύσεις, διαπραγματεύσεις, συμφωνία μεταξύ των κρατών που έχουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές και των οποίων οι δυνητικές ζώνες δικαιοδοσίας επικαλύπτονται ή, σε περίπτωση αδυναμίας να υπάρξει συμφωνία επί της ουσίας, προσφυγή στις διαδικασίες που προβλέπει η ΔΣΔΘ και τελικά «δικονομική»  συμφωνία για την από κοινού προσφυγή σε διεθνή δικαστική ή διαιτητική διαδικασία.

Άλλωστε η χώρα μας δεν έχει εκκρεμότητα ως προς την οριοθέτηση μόνο με την Τουρκία αλλά και με άλλες χώρες στη Μεσόγειο.

Η ανάληψη διπλωματικών πρωτοβουλιών ως προς τον οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ είναι, συνεπώς, υποχρέωση που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο.

…Πτυχές του ζητήματος της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών που τους τελευταίους μήνες κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο, ο οποίος διεξάγεται ευκαίρως – ακαίρως, είχαν τεθεί εγκαίρως, εδώ και χρόνια, αλλά δεν είχαν βρει την προσοχή που αναλογεί στην κρισιμότητα τους.

Δύο παράγοντες συνέτειναν σε αυτό.

Πρώτον η επί δεκαετίες κυρίαρχη αντίληψη ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ των θέσεων μας, άρα δεν ενοχλεί η αναμονή, η αναβολή ή η αδράνεια.

Δεύτερον η εμμονή στο στενό γεωγραφικό ορίζοντα του Αιγαίου και η υποτίμηση του ευρύτερου ορίζοντα της Ανατολικής Μεσογείου, στην οποία βρίσκεται γεωγραφικά σημαντικό τμήμα της ελληνικής επικράτειας και μεγάλο μέρος των υπό οριοθέτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

…Οι θαλάσσιες ζώνες της Υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ που από πλευράς έκτασης συμπίπτουν σε θάλασσες όπως η Μεσόγειος, είναι ζώνες στις οποίες το παράκτιο κράτος ασκεί συγκεκριμένα κυριαρχικά δικαιώματα και δικαιοδοσίες που ορίζονται από το Διεθνές Δίκαιο και όχι εθνική κυριαρχία.

…Η υφέρπουσα σύγκρουση μεταξύ “οπαδών ” της υφαλοκρηπίδας και ” οπαδών ” της ΑΟΖ είναι προϊόν άγνοιας ή παρεξήγησης.

Δεν είναι τυχαίο που η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας παρότι εισάγει την έννοια της ΑΟΖ, διατηρεί την έννοια της υφαλοκρηπίδας.

Το βασικό πλεονέκτημα της υφαλοκρηπίδας, που αφορά σε γενικές γραμμές τον θαλάσσιο βυθό και το υπέδαφος, άρα τα ορυκτά καύσιμα που μπορεί να εμπεριέχονται, είναι το γεγονός ότι αυτή υπάρχει ως ζώνη άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων αυτοδικαίως και εξ υπαρχής.

Δεν απαιτείται ανακήρυξη και μονομερής πράξη του παράκτιου κράτους σύμφωνα με το εσωτερικό του δίκαιο.

Απαιτείται όμως οριοθέτηση.

Από την άλλη πλευρά η ΑΟΖ έχει δύο βασικά πλεονεκτήματα.

Πρώτον, την επέκταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων στη θαλάσσια στήλη πάνω από το βυθό, στα αλιεύματα, στην ωστική δύναμη των κυμάτων, στην επιφάνεια των υδάτων και σε ό,τι αυτό συνεπάγεται από πλευράς Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Δεύτερον, το γεγονός ότι πρόκειται για μια αμιγώς νομική έννοια που αποκλείει σκόπιμες συγχύσεις μεταξύ της νομικής και της γεωλογικής έννοιας της υφαλοκρηπίδας.

Σκόπιμες συγχύσεις πάνω στις οποίες επιχειρήθηκε να θεμελιωθεί το απολύτως ξεπερασμένο, βάση της νεότερης νομολογίας, επιχείρημα ότι ορισμένα ελληνικά νησιά επικάθονται στη (γεωλογική) υφαλοκρηπίδα της τουρκικής ηπειρωτικής ακτής.

Από την άλλη πλευρά η ΑΟΖ, σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα, πρέπει να οριοθετηθεί με τα  γειτονικά (αντικείμενα και παρακείμενα) κράτη.

Στη διεθνή πρακτική η ανακήρυξη της ΑΟΖ μπορεί να έπεται της οριοθέτησης και να είναι τμηματική, να αφορά δηλαδή την οριοθετούμενη κάθε φορά περιοχή.

Κοινό, συνεπώς, στοιχείο των δύο αυτών θαλασσίων ζωνών είναι ότι τα επί αυτών κυριαρχικά δικαιώματα του παράκτιου κράτους ασκούνται σε όλη τους την προβλεπόμενη από το Διεθνές Δίκαιο έκταση και ένταση μόνο μετά την οριοθέτησή τους μεταξύ των γειτονικών κρατών με αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές.

Χωρίς οριοθέτηση που προϋποθέτει σύναψη διεθνούς συμφωνίας ή διεθνή δικαστική ή διαιτητική απόφαση, ούτε η ανακήρυξη της ΑΟΖ, ούτε τα ipso facto και ab initio υφιστάμενα κυριαρχικά δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας αρκούν.

Ο καθορισμός, με εσωτερική νομοθετική πράξη, των απώτερων ορίων της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ με βάση τους κανόνες της ίσης απόστασης / μέσης γραμμής και της πλήρους επήρειας όλων των νησιών, όπως αυτά ορίζονται κατά την ΔΣΔΘ είναι σημαντική πρωτοβουλία που αναλήφθηκε από την Ελλάδα με το νόμο 4001/2011 ο οποίος και γνωστοποιήθηκε στον ΟΗΕ.

Τόσο, όμως, ο νομοθετικός καθορισμός των λεγόμενων απώτερων ορίων όσο και η κατάθεση στον ΟΗΕ των σχετικών χαρτών ή γεωγραφικών συντεταγμένων, δεν συνιστά οριοθέτηση με την έννοια που έχει ο όρος αυτός στην ΔΣΔΘ .

Η οριοθέτηση με τα αντικείμενα ή παρακείμενα κράτη εκκρεμεί έως ότου υπάρξει σχετική διεθνής συμφωνία η σχετική δικαστική ή διαιτητική απόφαση οριοθέτησης, όπως ειδικότερα προβλέπει η  ΔΣΔΘ.

Ο καθορισμός πεδίων (τεμαχίων, οικοπέδων, blogs) έρευνας και εκμετάλλευσης εντός των νομοθετικά καθορισμένων απώτερων ορίων, με βάση τους κανόνες της ίσης απόστασης / μέσης γραμμής και της πλήρους επήρειας όλων των νησιών που μπορούν να υποστηρίξουν αυτόνομη ανθρώπινη διαβίωση ή οικονομική δραστηριότητα, είναι πρακτική διευθέτηση που γίνεται καλή τη πίστη, δεν πρέπει να παρεμποδίζει την τελική οριοθέτηση υπό την προϋπόθεση του σεβασμού των προβλέψεων της  ΔΣΔΘ ως προς την τελική οριοθέτηση.

…Κάθε προσφυγή σε δικαιοδοτική (δικαστική ή διαιτητική) κρίση εμπεριέχει πάντως ένα στοιχείο αβεβαιότητας ως προς την έκβαση, η οριοθέτηση, όμως, είναι αναγκαία προϋπόθεση για την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων επί των ζωνών της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

Αλλιώς οριστική και πλήρης άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων παραμένει στις σφαίρα της προσδοκίας ή της ρητορείας με τον χρόνο να περνάει.

 

Το ελληνοτουρκικό ισοζύγιο κύριων οπλικών συστημάτων έως το 2030 και κάποιες σκέψεις, χωρίς πανηγυρισμούς

2

Ειδικού Συνεργάτη

Εκτόξευση τουρκικού βαλλιστικού πυραύλου Bora (ή Khan στην εξαγωγική του έκδοση), πολεμική κεφαλή 470 kg και ευστοχία <10 m. Το εν λόγω σύστημα υπηρετεί στις τουρκικές ΕΔ από το 2021. Δεν λαμβάνεται υπόψη στην παρούσα μελέτη.

Εδώ και κάμποσο καιρό, εμφανίζονται διάφοροι “αμυντικοί αναλυτές” σε διάφορα ΜΜΕ, προσπαθώντας να μας εισάγουν σε μία εικονική πραγματικότητα απόλυτης υπεροχής έναντι του εχθρού. Χρησιμοποιώντας κατά κανόνα παρελθοντικό χρόνο (“τώρα που πήραμε τις Μπελαρά”, “με τα F-35 έχουμε αποκτήσει υπεροχή”) και επιδεικνύοντας κάποιες φανταστικές εμβέλειες πλατφορμών και όπλων (“με το Rafale εγκλωβίζουμε και ρίχνουμε οτιδήποτε σε ακτίνα τουλάχιστον 200 χλμ”), καλλιεργούν το επικρατούν αφήγημα του εφησυχασμού. Όμως, έτσι δημιουργούν σύγχυση στον απλό πολίτη, καθώς το Rafale, αν και θεωρείται ένα πολύ καλό μαχητικό, δεν είναι το Death Star ή το Battlestar Galactica, οι FDI (Μπελαρά) ακόμα ναυπηγούνται κάπου στη Γαλλία, ενώ το πρώτο F-35 δεν θα πρέπει να αναμένεται πριν το 2031 στη χώρα, εφόσον βέβαια προχωρήσει σύντομα η εν λόγω προμήθεια. Η αισιοδοξία των εν λόγω “ειδικών” προσομοιάζει τη συμπεριφορά κάποιου που βρήκε ένα πέταλο στο χώμα και θεώρησε ότι είναι ήδη ιππότης, ενώ του λείπουν ακόμα 3 πέταλα, μερικά καρφιά και … το άλογο.

Όμως εθνικόν είναι το αληθές. Αν και είναι θεμιτό τα ΜΜΕ να διατηρούν το ενδιαφέρον και το ηθικό του κόσμου υψηλό, αυτό δεν μπορεί να γίνεται μέσω υπερβατικών χρονικών μετασχηματισμών, όπου οπλικά συστήματα τα οποία δεν έχουν καν παραγγελθεί, εμφανίζονται στη χώρα και μάλιστα ως να είναι πλήρως επιχειρησιακά.

Με αφορμή λοιπόν ένα άρθρο του Επισμηναγού Ιπταμένου εν αποστρατεία Στέφανου Καραβίδα (Δημοκρατία της Κυριακής, 04-02-24), θα επιχειρηθεί μία ρεαλιστική εκτίμηση της πραγματικής κατάστασης όσον αφορά το ελληνοτουρκικό ισοζύγιο σε ορισμένα κύρια οπλικά συστήματα (μαχητικά, φρεγάτες και υποβρύχια) τα επόμενα έτη. Ο αναγνώστης προειδοποιείται ότι ενδέχεται να ακολουθήσει πτώσις εκ των νεφών, ιδίως εάν είναι ανυποψίαστος.

Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ)

Ξεκινώντας από τον στόλο των μαχητικών της ΠΑ, η κατάσταση κατά τα έτη 2024-2035 αντικατοπτρίζεται στην Εικόνα 1, η οποία έχει δημιουργηθεί με βάση το προαναφερθέν άρθρο και ορισμένες ρεαλιστικές παραδοχές και εκτιμήσεις, οι οποίες αναλύονται ακολούθως ανά τύπο αεροσκάφους (Α/Φ):

Εικόνα 1: Εκτίμηση της δυνάμεως των μαχητικών αεροσκαφών της ΠΑ στο διάστημα 2024-2035.

 

α.            F-4E AUP Phantom: 33 Α/Φ, τα οποία αναμένεται να έχουν αποσυρθεί έως το τέλος της δεκαετίας, λόγω σοβαρών δυσχερειών στη συντήρησή τους, καθώς εδώ και χρόνια δεν υποστηρίζονται από το FMS (πωλήσεις στρατιωτικού υλικού από τις ΗΠΑ).

β.            F-16 Block 30: 32 Α/Φ, προφανώς με πολύ περιορισμένο ρόλο, λόγω παλαιότητας και χωρίς αναβάθμιση.

γ.            F-16 Block 50: 38 Α/Φ, επίσης με περιορισμένο ρόλο. Αν και εδώ και χρόνια υπάρχει μια αέναη συζήτηση για την αναβάθμισή τους, εκτιμάται ότι αυτό δεν θα γίνει τελικά, καθώς τα διαθέσιμα κονδύλια της ΠΑ θα διοχετευθούν στα F-35, εάν υποθέσουμε ότι θα προχωρήσει το πρόγραμμα αυτό.

δ.            Mirage 2000-5: 24 Α/Φ. Δημοσιεύματα εμφανίζουν ότι εξετάζεται συμφωνία με την Ινδία, με σκοπό την πώλησή τους (παράλληλα με τα παλαιά Mirage 2000, τα οποία θα διατεθούν για προσπορισμό ανταλλακτικών). Εκτιμάται ότι εάν υπάρξει τέτοια συμφωνία, τα -5 θα αποσυρθούν γύρω στο 2028, οπότε και εκπνέει η σύμβαση εν συνεχεία υποστήριξης.

ε.            F-16 Block 52+ και F-16 Block 52+ Advanced: 53 και 30 Α/Φ, αντίστοιχα. Αναβαθμίζονται σταδιακά στη διαμόρφωση Viper. Έως σήμερα η ΠΑ έχει παραλάβει 17 Viper, ενώ η αναβάθμιση εκτιμάται ότι θα συνεχίσει με ρυθμό 16 Α/Φ ετησίως, έως ότου παραδοθούν 83 Viper.

στ.          Rafale: 24 Α/Φ, έως το τέλος του 2024. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, μετά την προαναφερθείσα πώληση των Mirage 2000-5, θα μπορούσαν να αγοραστούν 6 επιπρόσθετα Rafale. Λαμβάνοντας υπόψη τον μεγάλο αριθμό παραγγελιών (backlog 211 Α/Φ την 31-12-23) και τον ρυθμό παραγωγής (3 Rafale το μήνα, δηλαδή 33 το χρόνο, με έναν μήνα άδειας), η καθυστέρηση είναι περίπου 6 έτη. Επομένως, εάν η σχετική σύμβαση συναφθεί εντός του 2024, τα 6 επιπρόσθετα Rafale αναμένονται το νωρίτερο το 2030.

ζ.            F-35 (για το οποίο, το παρόν ιστολόγιο έχει εκφράσει επανειλημμένως, αναλυτικώς και τεκμηριωμένως τους ενδοιασμούς του): 20 Α/Φ. Σύμφωνα με δηλώσεις του προηγούμενου ΥΕΘΑ, τα πρώτα F-35 αναμένονταν το 2028-29. Αυτά θα παραδίδονταν στην ΠΑ στις ΗΠΑ, όπου και θα παρέμεναν εκεί για 1-2 έτη για την εκπαίδευση του προσωπικού, επομένως τα πρώτα Α/Φ δεν αναμένονταν πριν το 2030 στη χώρα. Δεδομένης της μετακύλισης του προγράμματος τουλάχιστον κατά ένα έτος, τα πρώτα F-35 δεν θα πρέπει να αναμένονται στη χώρα πριν το 2031. Μπορούμε να υποθέσουμε έναν ρυθμό άφιξης 4 Α/Φ ετησίως, από το 2031 έως το 2035, όπου και θα συμπληρωθεί ο στόλος των 20 F-35. Επομένως, εάν δεν υπάρξουν επιπρόσθετες καθυστερήσεις (πράγμα σύνηθες στο πρόγραμμα του F-35), η αντίστοιχη Μοίρα θα κηρυχθεί σε αρχική επιχειρησιακή ετοιμότητα, με έναν αριθμό Α/Φ τα οποία θα μπορούν να αναλάβουν ορισμένες αποστολές, το νωρίτερο το 2033.

               Διαπιστώνεται ότι, σύμφωνα με την ανωτέρω ρεαλιστική εκτίμηση, τα έτη 2028-2034 η ΠΑ θα πέσει κάτω από το όριο των 200 μαχητικών, ενώ ειδικά τα έτη 2028 και 29 θα είναι στα 182-183 μαχητικά, τον χαμηλότερο ίσως αριθμό μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Σημειωτέον ότι οι ανωτέρω αριθμοί αφορούν τη δύναμη, όχι τα εν ενεργεία Α/Φ, τα οποία θα είναι σαφώς λιγότερα, π.χ. στο 75% της δυνάμεως, ως μία (υπερ)αισιόδοξη εκτίμηση.

               Τουρκική Πολεμική Αεροπορία (Τ/ΠΑ)

               Εξετάζοντας τους αντίστοιχους αριθμούς μαχητικών της Τουρκίας συναρτήσει του χρόνου, λαμβάνοντας υπόψη και τον κατάλογο του FlightGlobal για το 2023, καταλήγουμε σε ένα ανάλογο διάγραμμα για τη δωδεκαετία 2024-2035 (Εικόνα 2), ενώ ακολουθεί η ανάλυση ανά τύπο Α/Φ:

Εικόνα 2: Εκτίμηση της δυνάμεως των μαχητικών αεροσκαφών της Τουρκικής ΠΑ στο διάστημα 2024-2035.

 

α.            F-4E Terminator: 48 Α/Φ, τα οποία αναμένεται να αποσυρθούν σταδιακά έως το τέλος της δεκαετίας, όπως και στην ΠΑ.

β.            F-16 Block 30: 36 Α/Φ. Η Τουρκία υλοποιεί το πρόγραμμα εγχώριας αναβάθμισης Ozgur 2, το οποίο αποβλέπει μεταξύ άλλων στην τοποθέτηση υπολογιστή και ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης (Active Electronically Scanned Array – AESA), αμφότερα εγχώριας ανάπτυξης. Σημειώνεται ότι η γείτων διαθέτει τον πηγαίο κώδικα για τον υπολογιστή αποστολής του Block 30, επομένως έχει δυνατότητες επέμβασης στο λογισμικό του Α/Φ. Για τους σκοπούς της παρούσης σύγκρισης, θα ληφθεί υπόψη η -πολύ ευμενής για την Ελλάδα- παραδοχή ότι δεν θα ευοδωθεί η εν λόγω προσπάθεια έως το 2035.

γ.           F-16 Block 40 CCIP: 96 Α/Φ, τα οποία έχουν ήδη υποστεί το πρόγραμμα αναβάθμισης Common Configuration Implementation Program (CCIP) και διαθέτουν επιδόσεις σχεδόν ανάλογες των F-16 Block 52+ Advanced της ΠΑ, δηλαδή με ένα καλό ραντάρ APG-68(V)9 και δικτυοκεντρικές δυνατότητες μέσω Link 16.

δ.           F-16 Block 50 CCIP: 70 Α/Φ, με διαμόρφωση ανάλογη των Block 40 CCIP. 50 εξ αυτών αναμένεται να αναβαθμιστούν στο επίπεδο Viper, κατόπιν της πρόσφατης έγκρισης των ΗΠΑ, ενώ 20 μάλλον θα παραμείνουν ως έχουν.

ε.            F-16 Block 50+ Advanced: 29 Α/Φ, τα οποία θα αναβαθμιστούν στο επίπεδο Viper. Εάν το πρόγραμμα υπογραφεί εντός του τρέχοντος έτους και ξεκινήσει άμεσα η κατασκευή των συλλογών αναβάθμισης, εκτιμάται ότι τα πρώτα αναβαθμισμένα Viper θα είναι διαθέσιμα το 2027, ξεκινώντας από τα Block 50+ Adv και συνεχίζοντας με τα Block 50 CCIP, με ένα ρυθμό 17 Α/Φ ετησίως (πολύ συντηρητική εκτίμηση).

στ.          F-16 Block 70 Viper: 40 Α/Φ, τα οποία αναμένονται από το 2028 (εάν οι διαπραγματεύσεις ευοδωθούν εντός του 2024 συν 3 έτη για την κατασκευή), με ρυθμό ένα ανά μήνα. Εννοείται ότι θα περιλαμβάνουν όλες τις τελευταίες λειτουργίες και δυνατότητες αξιοποίησης όπλων, εξελιγμένες δικτυοκεντρικές δυνατότητες και ιδίως εξελιγμένο σύστημα αυτοπροστασίας, εξειδικευμένο για το Viper και συμβατό με το ραντάρ AESA APG-83.

Εικόνα 3: Το μη επανδρωμένο αεριωθούμενο Bayraktar Kizilelma της Baykar, το οποίο πρωτοπέταξε τον Δεκέμβριο 2022. Δεν λαμβάνεται υπόψη στην παρούσα μελέτη.

 

Σύγκρισις ΠΑ και Τ/ΠΑ

               Επιχειρώντας μία σύγκριση μεταξύ των δύο αεροπορικών στόλων (ΠΑ και Τ/ΠΑ) στην επόμενη δωδεκαετία, παρατίθεται η Εικόνα 4, όπου τα Α/Φ έχουν διαχωριστεί στις ακόλουθες τρεις κατηγορίες, για λόγους απλότητας (αν και η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη):

                              α.           Σύγχρονα Α/Φ με ραντάρ AESA και δικτυοκεντρικές δυνατότητες (Link 16): F-35, Rafale, Viper. Απεικονίζονται με έντονο μπλε/κόκκινο στην Εικόνα 3.

                              β.            Ικανά Α/Φ με καλό ραντάρ και δικτυοκεντρικές δυνατότητες: F-16 Block 52+/Adv, Mirage 2000-5, F-16 Block 40/50 CCIP. Σημειώνεται ότι τα -5 δεν διαθέτουν Link 16 αλλά έχουν ένα δικό τους εφάμιλλο Link, το οποίο θα μπορούσε να αξιοποιηθεί. Απεικονίζονται με ανοικτό μπλε/κόκκινο στην Εικόνα 3.

                              γ.            Υπόλοιπα μαχητικά, με παλαιότερο ραντάρ, χωρίς Link και γενικά με περιορισμένες δυνατότητες: F-16 Block 30/50. Απεικονίζονται με ανοικτό γαλάζιο/ροζ στην Εικόνα 3. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και τα F-4E Phantom εκατέρωθεν, τα οποία αναπαριστώνται με ανοικτό γκρι.

               Μπορούμε να θεωρήσουμε ως αξιόμαχα Α/Φ, αυτά που ανήκουν στις δύο πρώτες κατηγορίες, δηλαδή τα σύγχρονα και τα ικανά.

Εικόνα 4: Σύγκριση των στόλων μαχητικών αεροσκαφών της Ελληνικής και της Τουρκικής ΠΑ στο διάστημα 2024-2035, διαχωρίζοντας τα Α/Φ σε τρεις κατηγορίες:
α. σύγχρονα (F-35, Rafale, F-16 Viper), με έντονο μπλε/κόκκινο.
β. ικανά (F-16 Block 52+/Adv, 40/50 CCIP, Mirage 2000-5), με ανοικτό μπλε/κόκκινο.
γ. περιορισμένων δυνατοτήτων λόγω παλαιότητας (F-16 Block 30/50, F-4E Phantom), με ανοικτό γαλάζιο/ροζ/γκρι.
Αυτά που έχουν σημασία είναι κυρίως τα αξιόμαχα Α/Φ, δηλαδή τα σύγχρονα και τα ικανά, με τα πιο έντονα χρώματα (και όχι αυτά που απεικονίζονται με ανοικτό γαλάζιο/ροζ/γκρι).

 

               Από την Εικόνα 4 διαπιστώνεται ότι η υφιστάμενη σχετική υπεροχή της ΠΑ σε σύγχρονα Α/Φ, ένεκα των Rafale και Viper, εξανεμίζεται σταδιακά με την έλευση των Viper της γείτονος. Παράλληλα όμως η γείτων διατηρεί και έναν σημαντικό αριθμό ικανών Α/Φ, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι το αεροπορικό ισοζύγιο αξιόμαχων Α/Φ είναι υπέρ της.

               Στην ανωτέρω σύγκριση δεν έχουν ληφθεί υπόψη τα μη επανδρωμένα αεροχήματα, στα οποία η Τουρκία προηγείται κατά πολύ, ενώ έχει αναπτύξει και συστήματα με σημαντικές επιδόσεις (Akinci, Aksungur, ANKA 3), ανάλογα ακόμα και με μαχητικά (Kizilelma). Επίσης, δεν περιλαμβάνεται το νέο Α/Φ που αναπτύσσει, το Kaan, το οποίο πέταξε για πρώτη φορά την 21-02-24, καθώς εκτιμάται ότι θα είναι επιχειρησιακό σε πολύ μεταγενέστερο χρόνο.

               Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι γείτονες έχουν δώσει την ανάλογη σημασία στα όπλα, ανεξαρτήτως πλατφόρμας. Έτσι, το 2030 θα διαθέτουν πλήρως επιχειρησιακούς τους βαλλιστικούς πυραύλους Tayfun, με εμβέλεια >560 km και ευστοχία <10 m, πέραν των Bora που είναι ήδη πλήρως επιχειρησιακοί. Επίσης, θα διαθέτουν αρκετές εκατοντάδες πυραύλους πλεύσης SOM, αντιπλοϊκούς πυραύλους ATMACA και διάφορες αεροπορικές βόμβες, όλα εγχώριας ανάπτυξης και κατασκευής. Τέλος, θα διαθέτουν και αρκετά όπλα από το τεράστιο πακέτο που ενέκριναν προσφάτως οι ΗΠΑ.

Εικόνα 5: Το επόμενο μαχητικό της Τουρκίας θα είναι το χαμηλής παρατηρησιμότητας Kaan, παλαιότερα γνωστό ως TF-X. Δεν λαμβάνεται υπόψη στην παρούσα μελέτη.

 

Λοιποί Κλάδοι των Ενόπλων Δυνάμεων

               Ξεκινώντας με τον ΣΞ, διαπιστώνεται μία στασιμότητα, παρά τις εξελίξεις και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τις πρόσφατες συγκρούσεις στην Λιβύη, το Αρτσάχ, την Ουκρανία και το Ισραήλ. Ιδίως στην Ουκρανία, επιβεβαιώθηκε εκ νέου ότι το Πυροβολικό είναι ο βασιλιάς της μάχης, ενώ διαπιστώθηκε η καταλυτική δράση των μη επανδρωμένων, σε όλες τις μορφές τους. Η αντιαεροπορική/αντιβαλλιστική άμυνα αποδεικνύεται εκ των ων ουκ άνευ (διαφορετικά η Ουκρανία θα είχε καταρρεύσει σε ελάχιστο διάστημα), ενώ παράλληλα και ο ηλεκτρονικός πόλεμος έχει σημαντική συνεισφορά. Τέλος, απαιτείται να υπάρχουν επαρκή αποθέματα, γενικότερη δυνατότητα υποστήριξης και κατάλληλη διοικητική μέριμνα.

               Εδώ, τα αυτοκινούμενα πυροβόλα μας δεν ξεπερνούν τα 30 χλμ εμβέλεια, ενώ το πυραυλικό πυροβολικό έχει μείνει στην δεκαετία του ‘90 (MLRS, ATACMS, RM-70), χωρίς αναβάθμιση. Και όμως, αυτό είναι το Όπλο που θα μπορούσε να κάνει την διαφορά, συνεισφέροντας στην αποτροπή, εάν ενισχυθεί με βαλλιστικούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς. Όσον αφορά το αντιαεροπορικό πυροβολικό, αυτό έχει παραμείνει με παλαιά συστήματα (Hawk, OSAK/M, Tor-M1), χωρίς πρόβλεψη ανάκαμψης. Στα μη επανδρωμένα, ομοιάζουμε ως να αγνοούμε την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, αρνούμενοι να τα ενσωματώσουμε στους αριθμούς και τους ρόλους που θα έπρεπε.

               Το ΠΝ, στην παρούσα φάση δεν έχει κανένα πρόγραμμα εν εξελίξει, πλην των 3 φρεγατών FDI. Προσφάτως, ακυρώθηκε η 4η FDI, παρότι το εν λόγω πρόγραμμα φαίνεται να προχωράει κανονικά. Επίσης, ακυρώθηκε και η (πολυετής) διαδικασία επιλογής 4 κορβετών, παρότι και τα δύο υποψήφια σχέδια (Gowind και Doha) ήταν ιδιαίτερα ικανά, με ισχυρό οπλισμό, ενώ υπόσχονταν σημαντική συμπαραγωγή. Επομένως, δεδομένου ότι ένα πρόγραμμα ναυπήγησης ή αναβάθμισης απαιτεί τουλάχιστον 5 χρόνια για να υλοποιηθεί από την στιγμή που θα αποφασισθεί και θα ξεκινήσει, δεν αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί τίποτα στα επόμενα χρόνια.

Εικόνα 6: Οι φρεγάτες του ΠΝ και του Τ/ΠΝ σήμερα και το 2030 (κατ’ εκτίμηση, λαμβάνοντας υπόψη και τις αναμενόμενες αποσύρσεις). Εάν δεν ξεκινήσει σύντομα κάποιο πρόγραμμα προμήθειας ή αναβάθμισης, το 2030 το ΠΝ θα διαθέτει μόνο 3 αξιόμαχες φρεγάτες, εν αντιθέσει με το Τ/ΠΝ, που θα έχει 20!

 

Ως εκ τούτου, κατά το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας, το ΠΝ αναμένεται να διαθέτει τις ακόλουθες κύριες Μονάδες: 3 FDI, 4 παρωχημένες ΜΕΚΟ σχεδόν 40 ετών (στην καλύτερη περίπτωση υπό αναβάθμιση) και 6 φρεγάτες τύπου S περίπου 50 ετών με εξαιρετικά αμφίβολες ικανότητες. Οι 3 φρεγάτες S που δεν είχαν υποστεί εκσυγχρονισμό μέσης ζωής, αναμένεται να έχουν αποσυρθεί. Επίσης, θα διαθέτει 4 υποβρύχια τύπου 214 ηλικίας 15-26 ετών και 4 τύπου 209/1200 (εκ των οποίων το ένα είναι αναβαθμισμένο) άνω των 50 ετών. Τα 2 τ. 209/1100 εκτιμάται ότι θα έχουν αποσυρθεί, καθώς πλησίαζαν τα 60 έτη. Εν ολίγοις, οι αξιόμαχες κύριες μονάδες του ΠΝ θα είναι μόνο 3 φρεγάτες και 4+1 υποβρύχια. Την ίδια στιγμή, το Τ/ΠΝ “χτίζει” διαρκώς πλοία δικής του σχεδίασης, ορισμένα εκ των οποίων φαίνονται πολύ ικανά, με στόχο τις 20 φρεγάτες και τα 14 υποβρύχια, ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι θα έχουν αποσυρθεί τα 4 παλαιότερα υποβρύχια τ. 209/1200. Το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούμαστε είναι πασιφανές.

Εικόνα 7: Τα υποβρύχια του ΠΝ και του Τ/ΠΝ σήμερα και το 2030 (κατ’ εκτίμηση, λαμβάνοντας υπόψη και τις αναμενόμενες αποσύρσεις). Με την σταδιακή ένταξη των 6 Υ/Β τύπου 214 στο Τ/ΠΝ, το ισοζύγιο θα μεταβληθεί δραματικά υπέρ του Τ/ΠΝ, το οποίο θα διαθέτει 14 αξιόμαχα υποβρύχια, έναντι 5 αντίστοιχων δικών μας.

 

Στην ανωτέρω συζήτηση δεν περιλαμβάνεται η ενδεχόμενη προμήθεια των 4 παράκτιων πλοίων LCS, καθώς ο οπλισμός τους είναι κατά πολύ υποδεέστερος ακόμα και από κορβέτα, με ακτίνα εμπλοκής το πολύ έως 10-15 km. Τα εν λόγω πλοία εκτιμάται ότι δεν θα προσφέρουν ουσιαστικά στο ΠΝ, ενώ θα απομυζήσουν σημαντικά κονδύλια για την ένταξή τους σε υπηρεσία (προμήθεια, επισκευή, μετασκευή, τοποθέτηση όπλων) και κυρίως για την εν συνεχεία υποστήριξη. Ίσως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του U.S. Navy, του ισχυρότερου πολεμικού ναυτικού στον πλανήτη, όπου Αξιωματικοί του καταφέρονται εναντίον πλοίων τους, δημοσίως, επωνύμως, επανειλημμένως και ευθαρσώς.

Επίσης, δεν περιλαμβάνεται ενδεχόμενη προμήθεια φρεγατών Constellation, καθώς το όλο θέμα αγγίζει τα όρια της υπερβολής: δεν είναι δυνατόν να θεωρούμε ακριβές τις FDI με κόστος λίγο πάνω από 1 δισ. € εκάστη και να συζητάμε για εγχώρια ναυπήγηση πλοίων σχεδόν διπλάσιου εκτοπίσματος και ανάλογου κόστους, όταν τώρα προσπαθούμε να επαναφέρουμε τα ναυπηγεία μας σε λειτουργία. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν ξεκινούσε κάτι τέτοιο, δεν αναμένεται οποιαδήποτε ουσιαστική εξέλιξη πριν το 2030, ίσως και πολύ μεταγενέστερα.

 

Μερικές βασικές αρχές και κάποιες σκέψεις

  1. Τα οπλικά συστήματα που συμβάλλουν στην αποτροπή (μαχητικά, πλοία, πυροβόλα, άρματα κλπ) είναι αυτά που είναι εδώ, πλήρως λειτουργικά και ετοιμοπόλεμα, με έμπειρα και εκπαιδευμένα πληρώματα, με κατάλληλα πυρομαχικά και όπλα σε επαρκείς ποσότητες και με ανάλογη δυνατότητα υποστήριξης. Ο αντίπαλος δεν πτοείται σήμερα από οπλικά συστήματα που ναυπηγούνται στη Γαλλία, κατασκευάζονται στη Γερμανία, παραλαμβάνονται στην Αμερική, θα έρθουν σε 5 χρόνια και θα είναι επιχειρησιακά σε 10 χρόνια, με κάποια παλαιά όπλα. Ασχέτως των εγχωρίων πανηγυρισμών.
  2. Τα κύρια οπλικά συστήματα είναι σε μεγάλο βαθμό μετρήσιμα και προβλέψιμα, όπως άλλωστε αποδεικνύει το παρόν άρθρο. Με άλλα λόγια, ο αντίπαλος γνωρίζει πότε παραλαμβάνεται κάποιο σύστημα και πότε είναι επιχειρησιακό. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Ιδίως για τα αεροπλάνα, τα οποία κάνουν θόρυβο όταν απογειώνονται, γεγονός το οποίο επιτρέπει την εκ του μακρόθεν παρακολούθηση και καταγραφή του πτητικού έργου μίας Πτέρυγας Μάχης.
  3. Η κατάσταση σχετικά με τους ελληνικούς εξοπλισμούς είναι ιδιαίτερα δυσχερής, καθώς προηγήθηκε μία δεκαετία απραξίας, όπου σε πολλά οπλικά συστήματα δεν γινόταν ούτε καν η στοιχειώδης συντήρηση, με αποτέλεσμα να έχουν συσσωρευθεί πολλά και δυσεπίλυτα προβλήματα. Τα οποία είναι απολύτως γνωστά απέναντι.
  4. Πασιφιστικές δηλώσεις, δήθεν καλές προθέσεις, κενά γράμματα όπως η περιβόητη “διακήρυξη των Αθηνών” (η οποία επί της ουσίας επέτρεψε στην Τουρκία την προμήθεια των Viper και των συναφών όπλων, τα οποία θα μεταβάλλουν άρδην το τοπίο) ή η “επιστολή του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ στο Κογκρέσο” (την οποία αρνείται η γείτων, ενώ ουδείς την έχει δει) κλπ, δεν πρόκειται να βοηθήσουν ουσιαστικά την κρίσιμη ώρα. Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί άριστα την προβοκάτσια, στην οποία άλλωστε βασιζόταν και η επιχείρηση Βαριοπούλα. Με τον τρόπο αυτό, θα μπορούσε σε ελάχιστο χρόνο να εξανεμισθεί το υποτιθέμενο καλό κλίμα που έχει επικρατήσει μετά τους σεισμούς της 06-02-23 και η Ελλάς να βρεθεί απολογούμενη διεθνώς για κάτι που δεν έχει κάνει.
  5. Οποιοδήποτε μεγάλο αμυντικό πρόγραμμα αποφασίζεται και ξεκινά σήμερα, θα έχει αποτέλεσμα μετά από περίπου μια πενταετία, ενώ απαιτείται και χρόνος για την εκπαίδευση του προσωπικού. Δηλαδή οτιδήποτε σπείρει μία κυβέρνηση, οι καρποί θα εμφανιστούν μιάμιση κυβερνητική θητεία αργότερα. Τα Rafale είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Όμως, οφείλουμε να είμαστε Προμηθείς, και όχι Επιμηθείς. Ακόμα κι αν τους καρπούς δρέψει μία άλλη κυβέρνηση.
  6. Τα χρήματα δεν είναι άπειρα. Δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα. Ό,τι αγοράζεται ακριβά, θα μειώσει τα διαθέσιμα κονδύλια για άλλες αγορές. Σημειωτέον ότι το ακαθάριστο δημόσιο χρέος της Ελλάδος έχει ξεπεράσει τα 400 δισ. €.
  7. Τα αποθέματα ανταλλακτικών, όπλων και πυρομαχικών δεν είναι άπειρα, ούτε εδώ, ούτε σε άλλες χώρες. Δεν υπάρχουν πλέον πουθενά διαθέσιμα αποθέματα, τα οποία θα ήταν δυνατόν να προμηθευτούμε και να μεταφερθούν εδώ σύντομα, σε περίπτωση ανάγκης. Στην κρίσιμη φάση, θα παίξουμε με ό,τι έχουμε εκείνη τη στιγμή εδώ. Ακόμα περισσότερο, θα πρέπει να θεωρείται εξαιρετικά απίθανο κάποια χώρα του ΝΑΤΟ να μας συνδράμει στρατιωτικά, εναντίον άλλης χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ. Εάν κάποιος περιμένει Αμερικανούς πεζοναύτες ή Γάλλους λεγεωνάριους να πολεμήσουν εναντίον Τούρκων στρατιωτών πλανάται πλάνην οικτράν.
  8. Εν τω πολλώ το ευ. Οι τελευταίες συρράξεις έχουν αποδείξει την υπεροχή της ποσότητας έναντι της ποιότητας. Διατυπώνοντας το λίγο διαφορετικά, δεν υπάρχουν υπεραεροπλάνα, υπερπλοία, υπερόπλα και λοιπά υπερατού, τα οποία έχουν φανταστικές ιδιότητες και σε ελάχιστους αριθμούς θα κατατροπώσουν τον αντίπαλο. Απαιτούνται πολλά και καλά οπλικά συστήματα, τα οποία όταν χρειαστεί θα κάνουν αυτό που πρέπει, αξιόπιστα και χωρίς περιορισμούς και ελλείψεις.
  9. Τα καινούργια οπλικά συστήματα είναι κατά κανόνα πολύ ακριβά και με υψηλότατο κόστος εν συνεχεία υποστήριξης. Επομένως, δεν είναι τόσο απλή η υπόθεση προμήθειας και ένταξης ενός νέου οπλικού συστήματος, καθώς μεσο/μακροπρόθεσμα το υψηλό κόστος υποστήριξης μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική και στρατηγική εξουθένωση. Ως εκ τούτου, η παρούσα ανάλυση δεν αποσκοπεί οπωσδήποτε στην προώθηση επιπρόσθετων πλατφορμών αλλά στην καταγραφή της πραγματικής κατάστασης, τουλάχιστον για συγκεκριμένα οπλικά συστήματα (αντικειμενικά και χωρίς πανηγυρισμούς), και συνεπακόλουθα στην αναζήτηση και εξεύρεση άλλων λύσεων.
  10.  Η έμφαση λοιπόν θα πρέπει να μετατεθεί από τις πολύ ακριβές πλέον πλατφόρμες (σύγχρονα αεροπλάνα, πλοία κλπ) στα όπλα, καθώς αυτά είναι που δημιουργούν το αποτέλεσμα, προκαλώντας την ζημιά στον αντίπαλο. Στο πλαίσιο αυτό, πέραν των αεροπορικών όπλων, θα πρέπει να εξεταστούν όπλα μακρού βεληνεκούς, όπως βαλλιστικοί πύραυλοι, πύραυλοι πλεύσης (cruise), οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροχήματα (Unmanned Combat Air Vehicle – UCAV), καθώς και περιφερόμενα πυρομαχικά (loitering munition).
  11. Η αποτελεσματική στρατιωτική αντίδραση, πέραν των μέσων, προϋποθέτει ανάλογα πληρώματα και προσωπικό εν γένει, με την απαιτούμενη εκπαίδευση, γνώση, εμπειρία, φρόνημα και αυτοπεποίθηση.
  12. Τέλος, όλα τα ανωτέρω έχουν έννοια όταν υπάρχει Στρατιωτική και Πολιτική Ηγεσία που αντιλαμβάνεται το ιστορικό βάρος της ευθύνης της, εμπνέει εμπιστοσύνη προς τα μέσα και επιδεικνύει αποφασιστικότητα προς τα έξω, διασφαλίζοντας τα διαχρονικά συμφέροντα του έθνους.

Συμπέρασμα

               Παρά τους συχνούς πανηγυρισμούς ορισμένων “ειδικών” στα ΜΜΕ, η σημερινή κατάσταση των Ενόπλων Δυνάμεων απέχει πολύ από το ιδανικό, ενώ μεσο/μακροπρόθεσμα τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα και για τους τρεις Κλάδους, αν δεν ληφθούν μέτρα. Ο ΣΞ και το ΠΝ βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από την ΠΑ, με παλαιά οπλικά συστήματα ως επί το πλείστον. Εκτός από τα Rafale και τις 3 φρεγάτες FDI, δεν υπάρχει κανένα άλλο σημαντικό πρόγραμμα προμήθειας ή αναβάθμισης εν εξελίξει, παρά μόνο διάφορες αμφιλεγόμενες και αλληλοσυγκρουόμενες εξαγγελίες.

               Η κυβέρνηση οφείλει να σχεδιάσει και να δράσει σήμερα για το αύριο και το μεθαύριο. Εάν δεν προβεί στις απαραίτητες ενέργειες σήμερα, αύριο θα είναι αργά. Και δεν επιτρέπονται παραλείψεις, λανθασμένες κινήσεις ή υπερβολικές αγορές, που θα επιβαρύνουν υπέρμετρα αύριο τις Ένοπλες Δυνάμεις, με λογική του τύπου “μα δεν θα είμεθα εμείς”.

               Με βάση τα ανωτέρω, κρίνεται σκόπιμο να γίνει ένας ριζικός επανασχεδιασμός. Απαιτείται να καταρτιστεί ένα μακροπρόθεσμο, συγκεκριμένο και υλοποιήσιμο πρόγραμμα, με τη βέλτιστη κατανομή κονδυλίων, με λελογισμένες εισαγωγές νέων οπλικών συστημάτων και με έμφαση στην υποστήριξη και την βελτίωση των υφιστάμενων μέσων και με σημαντική συμμετοχή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας στην ανάπτυξη φθηνών και πρακτικών λύσεων, οι οποίες θα μπορούν να επιφέρουν σημαντικά πλήγματα στον αντίπαλο, χωρίς περιορισμούς και εξαρτήσεις από τρίτους.

belisarius21.wordpress.com

Irena Gjoka – Shpata: Ο δάκτυλος Ράμα στη δίκη Μπελέρη και οι ανοιχτή λογαριασμοί της με την Ελλάδα

0
Η «ανεξάρτητη» αλβανική δικαιοσύνη επί το έργον

Η δίκη του εκλεγμένου δημάρχου Χειμάρρας, ο οποίος παραμένει κρατούμενος από τις παραμονές των εκλογών στην Αλβανία, το Μάιο του 2023, Φρέντι Μπελέρη έχει εξελιχθεί σε εάν διπλωματικό παιχνίδι ανάμεσα σε Αθήνα και Τίρανα.

Μία υπόθεση που η Αθήνα έχει συνδέσει και με την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας και έχει βρεθεί στο στόχαστρο κριτικής από τις άλλες χώρες μέλη της ΕΕ.

Πέρα από το διπλωματικό παιχνίδι που είναι σε εξέλιξη ενδιαφέρον παρουσιάζει και η σύνθεση του δικαστηρίου και δη η ιστορία μας εκ των τριών δικαστών που δικάζουν τον Μπελέρη.

Η δικαστής

Η ιστορία της Irena Shpata του Hekuran και της Dallandyshe, γεννηθείσα στις 15-2-1970. Η Irena Shpata που από το 2011 και μετά χρησιμοποιεί το επώνυμο του σημερινού (δεύτερου) συζύγου της Gjoka.

Και η οποία σύμφωνα με στοιχεία έχει «ανοιχτούς λογαριασμούς» με την Ελλάδα.

Η σύλληψη

Σύμφωνα με στοιχεία στο παρελθόν η Irena Shpata συνελήφθη στην Ελλάδα για χρήση πλαστών εγγράφων με τα οποία προσπαθούσε να δείξει ότι είναι ελληνικής καταγωγής.

Εξ αιτίας αυτού του λόγου, της απαγορεύτηκε η είσοδος στις χώρες Schengen για 12 χρόνια και τα στοιχεία της μαζί με τα δακτυλικά της αποτυπώματα καταχωρήθηκαν στη σχετική βάση.

Η πλαστογραφία

Πιο συγκεκριμένα η Irena Shpata μαζί με τον πρώτο της σύζυγο που είχε το επώνυμο Maneku προσπάθησε να εισέλθει στην Ελλάδα την 24 Δεκεμβρίου 2002 από το Α.Τ. Κακαβιάς κάνοντας χρήση παραποιημένης Προξενικής Θεώρησης ως προς τη διάρκεια ισχύος.

Έως τότε οι Βορειοπηειρώτες έπαιρναν προξενική θεώρηση 100 ημερών και οι Αλβανοί έως 90 ημερών.

Εάν κάποιος είχε προξενική θεώρηση 100 ημερών μπορούσε να πάρει στην Ελλάδα το ειδικό δελτίο ταυτότητας ομογενούς (ΕΔΤΟ).

Η συγκεκριμένη είχε πλαστογραφήσει τη διάρκεια ισχύος της προξενικής θεώρησης ώστε να φαίνεται ότι είχε διάρκεια 100 ημερών προσπαθώντας να δείξει ότι είναι δήθεν Βορειοηπειρώτισσα.

Μαζί με τον τότε σύζυγό της προσέφυγαν σε διοικητικό δικαστήριο στην Ελλάδα. Η αίτησή τους απορρίφθηκε.

Ο διορισμός της στο SPAK

Το 2019 Irena Shpata -Gjoka υπέβαλε αίτηση για να μπει στο δικαστήριο κατά της διαφθοράς GJKKO. Το δικαστήριο το οποίο σήμερα δικάζει τον Μπελέρη.

Οι υποψηφιότητες έπρεπε κατ’ αρχήν να εγκριθούν από την Διεθνή Εξεταστική Επιτροπή – International Monitoring Operation (στα αλβανικά γνωστή ως OMN) που αποτελείτο από ξένους.

Η συγκεκριμένη επιτροπή διαπίστωσε ότι η Irena Shpata-Gjoka είχε κάνει πλαστογραφία και επίσης είχε πρόβλημα με το «πόθεν έσχες» της και την έκοψε.

Ακολούθως, ωστόσο επανήλθε, μετά από προσφυγή κατά της απόφασης της Διεθνούς Εξεταστικής Επιτροπής και αφού η ανεξάρτητη επιτροπή αξιολογήσεως προσόντων (που είναι αλβανική) την έκανε δεκτή θεωρώντας ότι όλα έχουν καλώς.

Σε εντεταλμένη υπηρεσία στην δική Μπελέρη

Δεδομένης αυτής της εξέλιξης η Irena Shpata -Gjoka είναι – σύμφωνα με πολλούς που παρακολουθούν την υπόθεση – ελεγχόμενη από τον Ράμα αφού του οφείλει ευγνωμοσύνη που την έβαλε σε αυτή τη θέση παρά την πλαστογραφία.

Την ίδια στιγμή σύμφωνα με τις ίδιες πηγές θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι αρνητικά προκατειλημμένη έναντι της Ελλάδας και του μειονοτικού δημάρχου Μπελέρη.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η δίκη του Φρέντι Μπελέρη έχει προγραμματιστεί να συνεχιστεί την Τρίτη 5 Μαρτίου, με την απολογία του και την ολοκλήρωση της διαδικασίας.

Πηγή:in.gr 

Κρεσέντσιο Σαντζίλιο: μήπως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μία ουτοπία;

3

     Το να λέμε τώρα – μετά από 70 χρόνια περίπου ευρωπαϊκών «ενώσεων» και «συνασπισμών» που απέτυχαν παταγωδώς, ιδίως από πολιτική και κοινωνική σκοπιά και το μόνο που πέτυχαν ήταν η παραγωγή μιας τεράστιας διακρατικής και υπερκρατικής οικονομικής μαφίας με αρχηγό το ίδιο εκείνο κράτος που προκάλεσε 100.000.000 νεκρούς στους δυο παγκόσμιους πολέμους που εξαπέλυσε, μια μαφία που μόνο «ένωση» δεν μπορεί να λέγεται όντας συνώνυμο αποτρόπαιης «διαίρεσης» σε λίγους πλούσιους και πάμπολλους φτωχούς – το να μιλάμε, λοιπόν, για «Ευρώπη» ως Ευρωπαϊκή «Ένωση», είναι ό, τι πιο αναχρονιστικό και παράλογο θα μπορούσε να ειπωθεί.

Μήτε επίσης μπορούμε να παίρνουμε σαν παράδειγμα τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ή/και άλλες «Ηνωμένες» τοιαύτες αλλού στον κόσμο υποθέτοντας πως κάτι ανάλογο έχει συμβεί ή θα ήταν εφικτό και με τα ευρωπαϊκά κράτη σαν «πολιτείες» μιας «Ηνωμένης Ευρώπης».

Και ακόμη είναι βλακώδες μόνο το να συζητάμε για κάτι παρόμοιο κάνοντας πως δεν ξέρουμε/δεν καταλαβαίνουμε ότι μια «ένωση» της ιδίας περιεκτικότητας για τις χώρες της Ευρώπης αποκλείεται παντελώς. Ούτε καν per absurdum!

Όπως είναι γνωστό στους πάντες από την Ιστορία, στις ΗΠΑ η «ένωση» άρχισε από το μηδέν: από «πολιτείες» οι οποίες μόνο τότε άρχιζαν να έχουν μια «ιστορία», μια «κουλτούρα», μια «οικονομία», μια «οντότητα». Προηγουμένως ήταν το μηδέν μέσα στα σκόρπια αποικιακά συντρίμμια όπου οι διάφορες «ενότητες» πληθυσμού ήταν τα πάντα εκτός από «ιστορικούς λαούς» με μεγάλο ή μικρό παρελθόν.

Οι μόνοι «ιστορικοί λαοί» μέσα στην επικράτεια της τότε βόρειας αμερικάνικης ηπείρου ήταν οι «Ινδιάνοι», που οι «πολιτισμένοι» λευκοί διαφόρων συνοθυλευμάτων μερίμνησαν με περίσσιο ζήλο να εξοντώσουν όσο πιο βάρβαρα μπορούσαν και συστηματικά,  πραγματοποιώντας τη πρώτη πιστοποιημένη ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ στη μοντέρνα ιστορία του πλανήτη Γη.

Ήδη από τότε κιόλας οι πρωτο-αμερικάνοι έδειξαν στην ανθρωπότητα τι εστί η pax americana. Ποιος ξέρει; ζήτησαν καμιά συγγνώμη για το μακελειό που έκαναν;

Έτσι «τσιμεντώθηκε» η αμερικάνικη οντότητα από το τίποτα και από τις στάχτες του πολέμου, δίχως κανένα «βαρίδιο»  αξεδιάλυτων παρελθόντων και με μόνη προοπτική το Μέλλον, όταν όλοι οι «διαφορετικοί» κόσμοι που κατοικούσαν τη χώρα, παρθένοι και ελεύθεροι από ιστορικές ή άλλες υποθήκες, ξεκίνησαν μια διαδρομή που διέθετε μόνο παρόν και μέλλον και κανένα αξιόλογο παρελθόν.

Το μόνο πρόβλημα που έπρεπε να «λυθεί» υπήρξε η ανάγκη μιας «ομογενοποίησης» των διαφόρων ευρωπαίων «μεταναστών» που συνέρρεαν με ατέλειωτες καραβιές(το είπαμε: οι «ιθαγενείς» Ινδιάνοι νομικά ήταν «ανύπαρκτοι» και ακόμη χειρότερα οι «μαύροι» που κουβαλούσαν από την Αφρική!) σε μια διαδικασία απόκτησης μιας μονο-αμερικάνικης ταυτότητας ενός έθνους και ενός λαού.

Τότε οι ΗΠΑ ήταν γεγονός και πραγματικότητα!

Τώρα όμως ας διαρωτηθούμε:

1) κάτι ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί και στην ευρωπαϊκή ήπειρο;

2) οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν κάποιες αναλογίες με τους πολλούς μη αμερικανικούς λαούς που ενώθηκαν και συγκρότησαν το αμερικανικό έθνος;

3) υπάρχουν κοινοί παρανομαστές μεταξύ των υπαρχόντων και δεδομένων «ηνωμένων αμερικανικών κρατιδίων» και των παρόντων και φαντασιακών «ηνωμένων ευρωπαϊκών κρατών»;

Είναι προφανές πως σε αυτές τις τρεις ερωτήσεις θα απαντήσουμε αρνητικά. Το γιατί το ξέρουμε όλοι:  στην Ευρώπη, η υπερβολική ιστορία, η υπερβολική εθνική προσωπικότητα, τα υπερβολικά θρησκευτικά προγενέστερα και παρόντα και τα υπερβολικά «στερεωμένα» πολιτιστικά που διαθέτει το κάθε ευρωπαϊκό κράτος αποκλείεται να επιτρέψουν τη δημιουργία κάποιου είδους «ένωσης» κρατών μέσα στην οποία να μπορούν να εξαφανιστούν όλες αυτές οι καθιερωμένες πια «κληρονομιές» και να δημιουργηθεί μα τεράστια ομογενοποίηση με έναν βασικό και απαράγραπτο εθνικό ευρωπαϊκο κορμό.

Οι Ευρωπαίοι «οραματιστές» του 1950 και μετέπειτα, έβλεπαν με αγαθό μάτι, με υπερβάλλοντα συναισθηματικό ζήλο και υπερβάλλουσα καλή πίστη μια «συνένωση» των δυτικο-ευρωπαϊκών χωρών (μου είναι αδύνατον να φανταστώ ότι συμπεριλάμβαναν και τις σκανδιναβικές και ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες!), ίσως και πεπεισμένοι πως η κάποια γενική κοινή πολιτιστική και πολιτισμική «περιουσία» που υπήρχε θα αρκούσε, με λίγη καλή διάθεση, να ενώσει τα αιώνες χωρισμένα, να «ομοιογενοποιήσει» τα ανόμοια (όπως είχε γίνει στις ΗΠΑ) και να αφομοιώσει τα αναφομείωτα.

Ίσως και κάποια στιγμή αυτοί οι «οραματιστές» και οι επίγονοί τους να νόμισαν επίσης ότι το να υιοθετήσουν μια γενική και υποχρεωτική γλωσσική έκφραση (τα αγγλικά), με μόνο «βοηθητικές» όλες τις άλλες γλώσσες και, αργότερα, ένα κοινό, μοναδικό νόμισμα (το ευρώ), θα ήταν αρκετό ώστε οι αιωνόβιες, γονιδιακές ή μη, ακατάλυτες όμως διαφορετικότητες να μπορούσαν να «συμφιλιωθούν» και να συγχωνευτούν σε μια συνολική, περιληπτική και προσδιοριστική μονο-ευρωπαϊκή ταυτότητα, σε «έναν» λαό από cives europeos, ίσους και ισάξιους με τους πέραν του Ατλαντικού cives americanos.

Οι επίγονοι των «οραματιστών» όμως θέλησαν να το παρακάνουν και να είναι «βασιλικότεροι του βασιλιά», δηλαδή πιο αμερικανολάγνοι των αμερικανών, οπ ότε και επινόησαν, με την πονηρή «ηθική» υποστήριξη των ΗΠΑ, την περίφημη και ηλίθια «ολοκλήρωση» του «ευρωπαϊκού οικοδομήματος»: ένας πραγματικός σύγχρονος Πύργος της Βαβέλ και μια τερατώδης «κοινοτική κυβέρνηση» των 30.000 παράσιτων πλουσιοπάροχα αμειβόμενων γραφειοκρατών πάνω σε έναν πληθυσμό 450 εκατομμυρίων κατοίκων, η μεγαλύτερη οικονομική στον κόσμο με μέτρο το ΑΕΠ.

Πενήντα δύο (απλές) Πολιτείες αυτοί (οι ΗΠΑ);! Είκοσι επτά (ολόκληρα) Κράτη εμείς (η ΕΕ)! 200 εκατομμύρια πολίτες αυτοί, 450 εκατομμύρια εμείς!

Και οι Αμερικανοί βεβαίως δεν έχασαν την ευκαιρία να βοηθήσουν θερμά την καταστροφική (αυτοί το ήξεραν απ’ την αρχή, εμείς όχι!) «ολοκλήρωση» της βαβελικής «Ενωμένης Ευρώπης» που δεν πρόκειται ποτέ να γίνει «Ηνωμένα Κράτη της Ευρώπης» και ακόμη λιγότερο «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης».

Και ο πιο βλάκας των ανθρώπων θα μπορούσε να καταλάβει πως ένα συνεχώς αυξανόμενο συνονθύλευμα ανθρώπων και εθνών φυλετικά και πολιτιστικά ανομοιογενές  ποτέ δε θα μπορούσε να παράγει μια αρμονική ενότητα πολιτών και εθνών, μια μοναδική περιεκτική ταυτότητα.

Δυστυχώς για τους Ευρωπαίους λαούς, οι Αμερικανοί είναι σαν τον μαϊντανό και χειρότερα: όχι μόνο φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνεις, αλλά υπάρχουν και οι «καλοί ευρωπαίοι ηγέτες» που τους σπέρνουν οι ίδιοι στις χώρες τους χωρίς ασφαλώς να ρωτήσουν τους λαούς τους αν τους θέλουν ή όχι!

Οπότε, ας δούμε λοιπόν εν συντομία πού «μπαίνουν» αυτοί οι «μαϊντανοί», συνήθως απρόσκλητοι ή εκβιαστικοί, έτσι, για να ξέρουμε τί  συμβαίνει και τί μας λάχει :

– Αν υπάρχει η ΕΕ, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ.

– Αν υπάρχει το ευρώ, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ.

– Αν υπάρχει η ευρωπαϊκή οικονομική διάλυση, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ.

– Αν υπάρχει η μουσουλμανική(ασιατικο-αφρικανική) εισβολή στην ΕΕ(και η αμερικανόφιλη Ελλάδα θα το «νιώθει» αυτό για πολύ καιρό ακόμη) με την ευγενή συνδρομή της Τουρκίας, την οποία η περίοπτη εγκληματική Κομισιόν προσδοκά να «χώσει» στην «ευρωπαϊκή οικογένεια» διαλύοντάς την, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ.

– Αν υπάρχουν οι «επαναστατικές» περιπτώσεις της «Νέας Ευρώπης», αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ.

– Αν υπάρχει ο τεράστιος πολιτικο-οικονομικός προβληματισμός με τη Ρωσία και η ζημιά για την Ευρώπη, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ.

– Αν υπάρχει η διάχυτη ανασφάλεια σε ολόκληρη της ΕΕ, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ, που επεμβαίνουν (θα λέγαμε: χώνουν τη μύτη τους) σε όλες τις χώρες και σπέρνουν αναμπουμπούλες παντού.

– Αν υπάρχει ο κίνδυνος πολέμου στις πόρτες της ΕΕ με πρώτη καταστραμμένη την ίδια, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ, με τις επιθετικές βάσεις της παντού σπαρμένες, τον επιθετικό «προσηλυτισμό» με παρελάσεις πυραύλων στις χώρες που συνορεύουν με τη Ρωσία, τις επιθετικές κινήσεις του ΝΑΤΟ και τον ψυχρό πόλεμο που «παίζουν» αποκλειστικά σε ευρωπαϊκό έδαφος (όχι βέβαια σε αμερικανικό!).

– Αν όλη η Ε .Ε. βασανίζεται και καταπιέζεται από τον πόλεμο Ρωσία-Ουκρανία, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ και στη longa manus τους, το ΝΑΤΟ

– Αν υπάρχει κίνδυνος να ξεσπάσει πόλεμος στο κέντρο της ευρωπαϊκής ηπείρου, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ για τους ίδιους λόγους που εκφράστηκαν λίγο πριν.

– Αν υπάρχει, εκτός από τα φονικά ΤΤΙΡ, TiSA, CETA, τώρα και η Privacy Shiel, μια άλλη ετεροβαρή για την ΕΕ «συμφωνία» με θέμα ούτε λίγο ούτε πολύ την αποθήκευση στις ΗΠΑ των προσωπικών δεδομένων των πολιτών της ΕΕ, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ.

– Αν η κοινοτική Ευρώπη είναι ανίκανη να οργανώσει μια σύνθετη δομή στρατιωτικής άμυνας, αυτό οφείλεται στις ΗΠΑ

Επομένως, αυτών και πολλών άλλων δοθέντων, ων ουκ εστί τέλος,  ο ρόλος των ΗΠΑ στα δρώμενα της Ευρώπης υπήρξε και είναι καταλυτικά ολέθριος, πίσω από όλες τις όμορφες «βιτρίνες» φιλίας και συμμαχίας..

Είναι ήδη ένας αιώνας που η Ευρώπη προσφέρει στις ΗΠΑ το καλύτερο έδαφος επίδειξης υπεροχής – και φαίνεται πως το ζητάει ο οργανισμός των Ευρωπαίων να έχουν από πάνω τους Αμερικανούς αφέντες και να χαίρονται επιπλέον σαν τέλειοι μαζόχες!

Μια Ευρώπη, μια ΕΕ η οποία – υπερβολικά, ή μάλλον καταστροφικά για την ίδια  δέσμια των αμερικανικών επιλογών και γεωστρατηγικών στόχων, θα ‘λεγε κανείς πιο σωστά «πουλημένη» – υπήρξε απελπιστικά και εγκληματικά ανίδεη και ανίκανη διαχρονικά σνα ασκήσει εξωτερική πολιτική (όχι που στην εσωτερική πολιτική τα πήγε καλύτερα!) όχι μόνο στις διηπειρωτικές εξακτινώσεις με μακρινές χώρες, αλλά ούτε και στην ίδια την γειτονιά της, στα άμεσα σύνορά της! Αφάνταστα μειωτικό.

Ένα τεράστιο μηδέν, ντροπιαστικό για μια υποτιθέμενη μεγάλη υπερεθνική οργάνωση με μεγάλες δυνατότητες έκφρασης στη παγκόσμια σκακιέρα.

Και μεγάλα, πολύ μεγάλα τα λάθη της, λάθη από μια μυωπική, πλήρως υποταγμένη, διαχρονικά νάνα ηγεσία. Όντως τεράστια τα τέσσερα κύρια λάθη της τα οποία ούτε και τώρα που βρίσκεται με το νερό στο λαιμό εννοεί να τα διορθώσει, δηλαδή:

1) η λεγόμενη «ολοκλήρωση»

2) η άρνηση ενσωμάτωσης της Ρωσίας στο κοινοτικό οικονομικό πεδίο

3) η άκριτη ζημιογόνα συμμετοχή στην «συμφεροντολογική» αμερικανική επίθεση στη Ρωσία μέσω της Ουκρανίας

4) η ανόητη χορήγηση στην Ουκρανία του status υποψήφιου μέλους της ΕΕ μολονότι περισσότερο από φανερά η χώρα αυτή δεν πληροί με κανέναν τρόπο τα κριτήρια που απαιτούνται από άλλους υποψήφιους.

Ναι, αυτή η Ουκρανία που ήρθε τώρα για να ξεσκεπάσει τη γύμνια και μηδαμινότητα της ΕΕ, την απόλυτη έλλειψη διορατικότητας της ΕΕ, την απόλυτη περιφρόνησή της των συμφερόντων  και δικαιωμάτων των δικών της πολιτών προς όφελος τρίτων (που συνωμοτούν εις βάρος της – βλ. ΗΠΑ  – και είναι  τελείως ανάξιοι δημοκρατικά – βλ. Ουκρανία).

Αλλά, με την ευκαιρία, ας πούμε, παρενθετικά, δύο λόγια γι’ αυτή την Ουκρανία για την οποία χύνονται τόνοι δακρύων, ψεύτικων ή αληθινών, και όλοι οι κοινοτικοί λαοί ειδικά αναγκάζονται να υποφέρουν χωρίς να έχουν φταίξει σε τίποτα, και στην οποία πάντως η ΕΕ, με την δύναμη του χρηματοοικονομικού βάρους της (ούτε λίγο ούτε πολύ, χρηματοδοτεί τους Ουκρανούς για την διαμετακόμιση των υδρογονανθράκων  στους αγωγούς που διατρέχουν το ουκρανικό έδαφος!)  θα έπρεπε σε όλα αυτά τα οκτώ χρόνια πολέμου στο Ντονμπάς να είχε επιβληθεί για μια εφικτή ολική διπλωματική λύση και όχι να εξουθενώνει τα κράτη-μέλη της με έναν πόλεμο τον οποίο η ίδια δείχνει πως δεν θέλει να τελειώσει!

Σχετικά με την Ουκρανία όμως οι πάμπλουτοι κοινοτικοί ιθύνοντες ακόμη μια φορά μας έδειξαν την ελαφρότητα του μυαλού τους διότι παντελώς και πολύ κακώς αμέλησαν να μελετήσουν και να λάβουν υπόψη τους τα εξής σημαντικά και βασικά «ουκρανικά στοιχεία»:

– στο Global D emocracy Index 2020 του The Economist η Ουκρανία κατέχει την 79η θέση, πρώτη ευρωπαϊκή θέση, μεταξύ των λιγότερο δημοκρατικών χωρών.

–  ως προς την «ποιότητα της δημοκρατίας», στο Ranking of Countries by Quality of Democracy του Πανεπιστημίου του Wurzburg για το 2020, η Ουκρανία βρίσκεται στην 92η θέση πίσω από την Βιρμανία και μπροστά από την Σρι Λάνκα.

– όσο για την διαφθορά, ο Corruption Perceptions Index                                                   του 2021 τοποθετεί την Ουκρανία στην 122η θέση μεταξύ 180 χώρες, ενώ σχετικά με τις ανθρώπινες ελευθερίες το Human Freedom Index μαζί με το                                                      Friedrich NaumannFoundation for Freedοm                                                           βλέπουν την Ουκρανία στην 98η θέση.

– για τις οικονομικές ελευθερίες, ειδικά, η                                                          Economic Freedοm Heritage Foundation τοποθετεί την Ουκρανία στην 130ή θέση, πίσω από χώρες όπως ο Νίγηρας, η Μαυριτανία, αι η Μπουρκίνα Φάσο.

– κάπως καλύτερα βρίσκεται στην ανάλυση των Reporters Sans Frontiéres                                          για την ελευθερία Τύπου με την 106η θέση πίσω από το Γκαμπόν και το Τσαντ, μπροστά όμως από το Μπουρούντι.

– και  last but not least, αναφορικά με την διαφθορά και το οργανωμένο έγκλημα, όλοι γνωρίζουν τα ουκρανικά πρωτεία, από την εποχή της διάλυσης της ΕΣΣΔ κιόλας, όταν πούλησαν για δισεκατομμύρια δολάρια τα σοβιετικά όπλα που είχαν μείνει στην Ουκρανία (για όλα βλ.G. Gaiani, La U.E. “a tutto gas” verso il disastro econοmico e irrιlevanza strategica, www.analisidifesa.it).

Άλλωστε το ίδιο απαράλλαχτο γίνεται και σήμερα με τη αφθονία των δυτικών όπλων, κυρίως αμερικανικών, όπως εκφράζονται απορίες και αμφιβολίες στην Washington Post του Μαΐου 2022, στην New York Times του Ιουνίου 2022, αλλά και στα πλαίσια της Ίντερπολ, πάλι τον Ιούνιο 2022, με τα ερώτημα «πού θα καταλήξουν τα όπλα που χορηγούνται στην Ουκρανία;» μαζί με τον φόβο της τροφοδότησης των παράνομων εμπόρων όπλων γα μακρινές χώρες και εγκληματικές/τρομοκρατικές οργανώσεις.

Πώς γίνεται επομένως και ο Ζελένσκι ζητά συνέχεια νέα όπλα από τους Δυτικούς γιατί δεν αρκούν εκείνα που συνέχεα λαμβάνει επειδή πουλιούνται στη ουρανική μαφιόζικη μαύρη αγορά.

Τώρα, επιστρέφοντας στις res europeae, ένα μόνο συμπέρασμα «βγαίνει» από όλο το «αισιόδοξο» παρελθόν, το δυσοίωνο παρόν και το αποσαθρωτικό μέλλον της  ΕΕ: η «εταιρική» σχέση των μελών της είναι τελείως παρά φύση και δεν στέκεται στα πόδια της.

Το να ζητάς επομένως αγωνιωδώς να κρατήσεις εν ζωή ένα ον που ψυχορραγεί χωρίς ελπίδα ανάνηψης, παραδομένο όπως είναι σε μια τρομερά και αποκλειστικά ωφελιμιστική πανδαισία και σε έναν πόλεμο αντίθετο με τα κοινοτικά συμφέροντα που ωφελεί μόνο τρίτους,  είναι σαν να θέλεις να συντηρήσεις κάποιον σε κωματώδη κατάσταση παραγνωρίζοντας ότι η ζωή που θέλεις να κάνει δεν είναι ζωή, αλλά ένας ατέρμονος προθάλαμος θανάτου.

Όπου και να κοιτάξεις, μόνο «Ένωση» δεν βλέπεις στο «κοινοτικό οικοδόμημα»: ο κάθε ισχυρός κάνει τα δικά του, ο κάθε αδύναμος κάνει ό, τι τον υποχρεώνει να κάνει ο ισχυρός, όλοι ζητούν, όλοι θέλουν να πάρουν, κανένας δεν δίνει. Η ίδια η ιδέα μιας «Ενωμένης Ευρώπης» του σημερινού είδους είναι και θα είναι εντελώς και παντοιοτρόπως «υπαρξιακά» αδόκιμη, παραπλανητική, άψυχη και στείρα φαντασιακή.

Ουσιαστικά: ανυπόστατη! Μια αέναη εξαπάτηση που ωφέλησε και ωφελεί μόνο και αποκλειστικά τους κερδοσκόπους της οικονομίας (όπως τώρα οι Αμερικανοί, καλή ώρα, με το πανάκριβο τους και τελείως ασύμφορο LNG με το οποίο «σκλάβωσαν» τους βλάκες Κοινοτικούς) και τα χρηματο-εμπορικά λόμπι. Οτιδήποτε άλλο: μια σκέτη απογοήτευση.

Τελικά, όταν κάποιος διερωτάται: «πού είναι το όραμα της ενωμένης Ευρώπης;», θα πρέπει προκαταρτικά να διερωτηθεί: «μα υπήρξε ποτέ ουσιαστικά αυτό το όραμα;» Και: «ήταν στ’ αλήθεια ένα όραμα;». Επίσης: «μήπως ήταν μόνο ένας ευσεβής πόθος;»

Απ’ ό, τι φαίνεται, δεν υπήρξε κανένα πραγματικό «όραμα» και, εάν ποτέ υπήρξε, δεν θα πρέπει να ήταν τόσο αληθινό ώστε να είναι και να μείνει πραγματικό. Ή ακόμα αι να υπήρξε ποτέ ρομαντικά (όπως «νοσταλγικά» μας υ[ενθυμίζουν κάθε τόσο), εύκολα χάθηκε μέσα στη λεγόμενη «ολοκλήρωση» της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» η οποία όχι  μόνο δεν «ολοκλήρωσε» τίποτα το συμφέρον, αλλά και πάει να

την «τελειώσει» με νέα «κρατικά εξογκώματα» που υπολογίζει να προσθέσει στο σώμα της που διόλου απίθανο να είναι και η άδοξη λήξη της.

Εξάλλου, τί απέμεινε από τα περίφημα «θεμέλια» που δήθεν οι «Συνθήκες» τοποθέτησαν για μια «πολιτική ένωση» των Ευρωπαίων; Το απόλυτο τίποτα, ή μάλλον όχι: μόνο μια αποπνιχτική οικονομικο-χρηματιστική δημαγωγία και ένα δογματικά διεφθαρμένο κατεστημένο: περιχαρακωμένος αυτοσκοπός που παράγει μόνο αδιέξοδα τα οποία αδυνατεί να λύσει και διάχυτες δημοκρατικές ελλείψεις.

Ας κρίνουν οι πολίτες κατά πόσο αυτό αρκεί για να συνεχίσουν να ζουν σε μια τέτοια μοιραία «Ένωση».

Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Συγγραφέας  Ελληνιστής

…………………………………………………………………………………

 

 

 

 

 

RND: Αντιδράσεις προκαλεί ο νόμος για τις παραλίες

0

Ο γερμανικός Τύπος αναφέρεται στη νέα ελληνική νομοθεσία για τις παραλίες, καθώς και στους αιτούντες άσυλο που αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, αλλά καταφεύγουν στη Γερμανία.

Το «κίνημα της πετσέτας» διαμαρτύρεται ενάντια στην παράνομη κατάληψη των παραλιών από ιδιωτικές επιχειρήσειςΕικόνα: Konstantinos Bizas/DW

Πέρυσι τον Ιούλιο εκατοντάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν στη Σάντα Μαρία της Πάρου διαμαρτυρόμενοι για τις παράνομες καταλήψεις των παραλιών της χώρας από ιδιωτικές τουριστικές επιχειρήσεις. Μέσα σε λίγες εβδομάδες το «κίνημα της πετσέτας» διαδόθηκε σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια: από τη Χαλκιδική μέχρι την Κρήτη και από την Κέρκυρα μέχρι την Κω.

Οι διαμαρτυρίες «ανάγκασαν την κυβέρνηση να δραστηριοποιηθεί και να υποσχεθεί νέες νομικές ρυθμίσεις», γράφει ο ανταποκριτής του Γερμανικού Δημοσιογραφικού Δικτύου (RND) στην Αθήνα, Γκερντ Χέλερ. Την περασμένη Πέμπτη (29 Φεβρουαρίου) η νέα νομοθεσία υπερψηφίστηκε στη Βουλή με τις ψήφους του συντηρητικού κυβερνώντος κόμματος. Όμως η νομοθεσία είναι αμφιλεγόμενη – και όλοι οι βουλευτές της αντιπολίτευσης την καταψήφισαν.

Οργανωμένη παραλία στην Πάρο
Ο νέος νόμος καταργεί την προστατευτική ζώνη μη εκμετάλλευσης στις παραλίεςΕικόνα: Konstantinos Bizas/DW

«Το σημαντικότερο σημείο κριτικής αφορά το γεγονός ότι καταργείται η προϊσχύσασα πρόβλεψη, σύμφωνα με την οποία η εκμετάλλευση μίας παραλίας επιτρέπεται μονάχα σε απόσταση 30 μέτρων από τη θάλασσα. Η συγκεκριμένη διάταξη δεν τηρούταν ούτως ή άλλως σχεδόν ποτέ, όμως οι επικριτές είναι πεπεισμένοι πως η διαγραφή της θα οδηγήσει στην καταστροφή πολλών παραλιών. Στη Γαλλία προβλέπεται αντίστοιχη προστατευτική ζώνη μήκους 100 μέτρων, στη Γερμανία 150 μέτρων και στη Δανία 300 μέτρων», υπενθυμίζει ο Γερμανός δημοσιογράφος.

«Ο Κωνσταντίνος Συνολάκης, καθηγητής Μηχανικής Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, τονίζει πως “οι πρόσφατες εκτιμήσεις μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μέχρι το 2100 η στάθμη της Μεσογείου θα ανέβει κατά ένα μέτρο”. Οι επιστήμονες προειδοποιούν πως ακόμη και οι μικρές παρεμβάσεις στη φύση, όπως είναι για παράδειγμα η κατασκευή ενός μπιτς μπαρ, ενός παραθαλάσσιου εστιατορίου ή μίας προβλήτας επιταχύνει σημαντικά τη διάβρωση των ακτών.

[…] Αλλά και οι διατάξεις του νέου νόμου για την εκμετάλλευση των παραλιών από επιχειρήσεις που τοποθετούν ξαπλώστρες και ομπρέλες, απογοητεύουν πολλούς νησιώτες. Οι τελευταίοι θα συνεχίσουν να δυσκολεύονται στο να βρουν έστω και έναν μικρό ελεύθερο χώρο στις παραλίες. Εξ ου και οι επόμενες αντιδράσεις του “κινήματος της πετσέτας” φαίνεται να είναι ήδη προγραμματισμένες για το ερχόμενο καλοκαίρι», καταλήγει το γερμανικό μέσο.

Γιατί η Γερμανία υποδέχεται τόσους πρόσφυγες από την Ελλάδα;

Πρόσφυγες στη δομή Καρά Τεπέ στη Λέσβο
Στην Ελλάδα οι κοινωνικές παροχές προς τους πρόσφυγες είναι ελάχιστεςΕικόνα: Manolis Lagoutaris/Getty Images/AFP

Σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας για τη Μετανάστευση και τους Πρόσφυγες (BAMF) οι γερμανικές αρχές χορήγησαν κατά το προηγούμενο έτος καθεστώς προστασίας σε 12.300 μετανάστες, που είχαν προηγουμένως αναγνωριστεί ως πρόσφυγες στην Ελλάδα.

Σε σχετικό ρεπορτάζ η WELT AM SONNTAG επισημαίνει πως «πολλοί άνθρωποι που τους έχει χορηγηθεί άσυλο στην Ελλάδα κάνουν εκ νέου αίτηση στη Γερμανία, η οποία δεν τους στέλνει πίσω στην Ελλάδα – και αυτοί δεν αποτελούν εξαιρέσεις, αλλά τον κανόνα. […] Το 2023 μόλις 158 άτομα στάλθηκαν από τη Γερμανία πίσω στην Ελλάδα σύμφωνα με το γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών».

Γιατί συμβαίνει αυτό; Ο σημαντικότερος λόγος είναι «οι αρκετές δικαστικές αποφάσεις που έκριναν την αποστολή των ανθρώπων πίσω στην Ελλάδα ως απάνθρωπη λόγω των ανεπαρκών κοινωνικών παροχών στη χώρα».

Οι γερμανικές αρχές είναι δυσαρεστημένες, καθώς εκτιμούν πως η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο Εσωτερικών της Νάνσι Φέζερ (SPD), ερμηνεύουν πολύ διασταλτικά τις δικαστικές αποφάσεις. «Δεν αναστέλλεται η επιστροφή στην Ελλάδα μόνο για εκείνους που θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα εξαρτημένοι από τις κοινωνικές παροχές, αλλά και για νέους, υγιείς άνδρες, που μάλλον θα έβρισκαν δουλειά στη χώρα και δεν θα χρειάζονταν καθόλου τις ελλιπείς κοινωνικές παροχές. Και αυτό δεν οφείλεται στα δικαστήρια, αλλά στις αποφάσεις του Υπουργείου Εσωτερικών», όπως δήλωσαν στη WELT AM SONNTAG εκπρόσωποι των αρχών που ασχολούνται με το εν λόγω ζήτημα.

Πρόσφυγες στη δομή Καρά Τεπέ στη Λέσβο
Στη δομή Καρά Τεπέ οι συνθήκες διαβίωσεις των προσφύγων είναι εξαθλιωτικέςΕικόνα: Anthi Pazianou/Getty Images/AFP

Σε άρθρο επί του ιδίου θέματος στο FOCUS Online διαβάζουμε: «Ιδίως στα ελληνικά νησιά οι πρόσφυγες πρέπει να ζήσουν υπό απαράδεκτες συνθήκες, σε καταυλισμούς με σκηνές. Έπειτα από επίσκεψη στην προσφυγική δομή Καρά Τεπέ στη Λέσβο τον Δεκέμβριο του 2020 ο τότε υπουργός Ανάπτυξης Γκερντ Μίλερ (CSU) έκανε λόγο για “παιδιά που ζουν σε υγρές σκηνές” και τα οποία “φέρουν δαγκωνιές από αρουραίους”.

Η Ελλάδα πάντως απορρίπτει τις περισσότερες κατηγορίες για απάνθρωπη μεταχείριση των προσφύγων. Επιπλέον, η κυβέρνηση στην Αθήνα υποστηρίζει πως η υπόλοιπη Ευρώπη την έχει αφήσει να αντιμετωπίσει μόνη της το πρόβλημα».

Autorenbild Georgios Passas PROVISORISCH
Γιώργος Πασσάς Δημοσιογράφος στην Ελληνική Σύνταξη της DW και φοιτητής νομικής.
DW