Το μόνο θετικό: Αποτύπωσαν με ακρίβεια τη γυφτιά και την κακομοιριά της σύγχρονης Ελλάδας
«Φουλ» για «τον κουβά» της Eurovision πάει το τραγούδι της Μ.Σάττι καθώς αυτή η οπτικοακουστική γυφτιά φαίνεται ότι δεν θα περάσει καν από τον προκριματικό γύρο.
Όχι, ότι ενδιαφέρει κανέναν το τι θα συμβεί στο γκέι πανηγυράκι αλλά έχουν ήδη δαπανηθεί εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ από την τσέπη τω Ελλήνων φορολογουμένων για να δημιουργηθεί αυτή η αηδία.
H Μαρίνα Σάττι υπάρχει περίπτωση να μην περάσει στον προκριματικό.
Στην κυβέρνηση είναι αποφασισμένοι να «αποκεφαλίσουν» κόσμο στην ΕΡΤ.
Όλο αυτό το πανηγύρι κόστισε μισό εκατομμύριο ευρώ και αυτή η χώρα δεν μπορεί να στείλε ούτε ένα σοβαρό τραγούδι.
Έστειλε κάτι που αρχίζει ως ινδικό, μετά γίνεται τουρκικό, εν συνέχεια μετατρέπεται σε ραπ και όλοι ψάχνουν να δουν πότε θα γίνει ελληνικό.
Είναι γελοίο, από τον πρώτο στίχο και από την πρώτη νότα, μέχρι την τελευταία νότα και από το πρώτο καρέ του βίντεο, μέχρι το τελευταίο.
Α θέλεις να αναδείξεις την γυφτιά της σύγχρονης Ελλάδας και την κακομοιριά της, είναι το ιδανικό τραγούδι με το ιδανικό βίντεο.
Από τη στιγμή που επιβεβαιωθούν τα προγνωστικά και «κοπεί» στον προκριματικό γύρο θα αναζητηθούν εξιλαστήρια θύματα στο εσωτερικό, της ΕΡΤ, η οποία στο μόνο που επιδεικνύει ιδιαίτερες επιδόσεις εκτός από την ελεεινή κυβερνητική προπαγάνδας που μεταδίδει καθημερινά (επί όλων των κυβερνήσεων πλην της κυβέρνησης Κ.Καραμανλή και της παλιάς κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη), είναι να μασάει παντοιοτρόπως τα λεφτά τω Ελλήνων φορολογουμένων.
Τι συμβολίζει η σκέτη γαλάζια σημαία που κρατάει η Μ.Σάττι;
Η Ρωσία έχει επανεκκινήσει επιθετικά τον κατασκοπευτικό της πόλεμο με τη Δύση και η δημοσιοποίηση από τη Μόσχα μιας τηλεφωνικής συνομιλίας, στην οποία ανώτεροι αξιωματικοί της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας συζητούσαν την αποστολή πυραύλων κρουζ στην Ουκρανία, είναι μόνο το τελευταίο ανατριχιαστικό παράδειγμα.
«Το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι έχει επιστρέψει», δήλωσε ένας αξιωματικός των δυτικών μυστικών υπηρεσιών. «Οι ρωσικές δραστηριότητες … είναι εξίσου υψηλές ή και υψηλότερες από ό,τι κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου», δήλωσε ένας άλλος. «Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες είναι μια τεράστια μηχανή και επιστρέφουν κάνοντας αυτό που έκαναν πάντα», δήλωσε ένας τρίτος αξιωματούχος.
Σχεδόν κάθε εβδομάδα, όπως φαίνεται, μια άλλη μυστική επιχείρηση έρχεται στο φως, δείχνοντας πόσο βαθιά έχουν διεισδύσει οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες στην Ευρώπη από τότε που η Μόσχα ξεκίνησε την πλήρους κλίμακας εισβολή της στην Ουκρανία πριν από δύο χρόνια.
Στις 27 Φεβρουαρίου, ο TihomirIvanovIvanchev έγινε ο έκτος Βούλγαρος που κατηγορείται ότι ήταν μέλος ενός ύποπτου ρωσικού κυκλώματος κατασκόπων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δύο εβδομάδες πριν από αυτό, ο MaksimKuzminov, ένας Ρώσος στρατιωτικός πιλότος που αυτομόλησε στην Ουκρανία πέρυσι, βρέθηκε νεκρός στην Ισπανία, με το σώμα του διάτρητο από σφαίρες – συμπεριλαμβανομένης μιας σφαίρας στην καρδιά του.
Την προηγούμενη εβδομάδα, η Γαλλία αποκάλυψε ένα δίκτυο 193 ιστότοπων που είχαν σχεδιαστεί για τη διάδοση παραπληροφόρησης ενόψει των φετινών ευρωπαϊκών εκλογών. Και δύο εβδομάδες πριν από αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ξεκίνησε έρευνα για το αν ένας Λετονός ευρωβουλευτής μπορεί να είναι πράκτορας της ρωσικής μυστικής υπηρεσίας.
Ωστόσο, η τηλεφωνική συνομιλία, που διέρρευσε το περασμένο Σαββατοκύριακο μεταξύ ανώτερων αξιωματικών της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας, αποτέλεσε το πιο εκρηκτικό προπαγανδιστικό παράδειγμα της Μόσχας μέχρι στιγμής φέτος στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου υβριδικού πολέμου της κατά της Δύσης.
Οι αξιωματικοί της Luftwaffe, ένας εκ των οποίων έθεσε σε κίνδυνο την ασφάλεια καλώντας στη συνομιλία WebEx μέσω μη ασφαλούς σύνδεσης, συζήτησαν πώς το Κίεβο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πυραύλους που προμηθεύτηκαν από τη Γερμανία για να καταστρέψει τη γέφυρα του Κερτς που συνδέει την ηπειρωτική Ρωσία με τη ρωσοκρατούμενη Κριμαία.
Γερμανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι η διαρροή και οι επακόλουθες κατηγορίες της Μόσχας ότι η Γερμανία καταστρώνει “πονηρά σχέδια” για να επιτεθεί στη Ρωσία, ήταν μια απροκάλυπτη προσπάθεια του Ρώσου Πούτιν να διχάσει τους συμμάχους της Ουκρανίας.
Η προφανής εντατικοποίηση των επιχειρήσεων πληροφοριών υπό την ηγεσία του Κρεμλίνου σηματοδοτεί μια νέα αυτοπεποίθηση μεταξύ των κατασκόπων της Ρωσίας μετά τις ταπεινωτικές αποτυχίες που αντιμετώπισαν στις αρχές του 2022, δήλωσαν αξιωματούχοι και αναλυτές των υπηρεσιών πληροφοριών. Οι περισσότερες από τις συνεντεύξεις πραγματοποιήθηκαν πριν από τη διαρροή των γερμανικών συνομιλιών για τους πυραύλους.
Έκτοτε, οι κύριες υπηρεσίες πληροφοριών της Ρωσίας – η στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών GRU, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας FSB και η υπηρεσία εξωτερικών πληροφοριών SVR – ανασυγκροτήθηκαν και αναβάθμισαν την κατασκοπευτική τους τέχνη για να βελτιώσουν τις πιθανότητες των συμβατικών στρατιωτικών επιχειρήσεων της Ρωσίας.
Οι προτεραιότητες παραμένουν οι ίδιες όπως και πριν από τον πόλεμο: να κλέψουν δυτικά μυστικά, να διευρύνουν τις διαιρέσεις εντός του ΝΑΤΟ και να υπονομεύσουν την υποστήριξη προς την Ουκρανία. Αλλά οι μέθοδοι έχουν γίνει πιο έξυπνες για να αντισταθμίσουν τα διαταραγμένα δίκτυα κατασκοπείας τους στην Ευρώπη και να παρακάμψουν τους περιορισμούς για τους Ρώσους που εργάζονται στην ήπειρο.
Μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές του Κρεμλίνου φαίνεται να είναι η αυξημένη χρήση “πληρεξουσίων” παραγόντων πληροφοριών. Πριν από τον πόλεμο, οι δυτικές υπηρεσίες ασχολούνταν κυρίως με τις ρωσικές επιχειρήσεις που πραγματοποιούσαν Ρώσοι υπήκοοι σε όλη την Ευρώπη. Σήμερα, αυτό μπορεί να μην ισχύει πλέον.
Οι ρωσικές μυστικές επιχειρήσεις χρησιμοποιούν πλέον μια σειρά από ξένους υπηκόους που προέρχονται από την πολιτική, τις επιχειρήσεις και το οργανωμένο έγκλημα – όπως η σερβική συμμορία που οργάνωσε πέρυσι την απόδραση του ArtemUss, ενός επιχειρηματία που συνδέεται με το Κρεμλίνο και συνελήφθη στην Ιταλία ως ύποπτος για πώληση αμερικανικής στρατιωτικής τεχνολογίας στη Μόσχα.
“[Οι πληρεξούσιοι] μπορεί να μην γνωρίζουν ότι εργάζονται για τους Ρώσους, μπορεί να είναι εγκληματίες ή άλλα πρόσωπα που πληρώνονται”, δήλωσε ο δεύτερος αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών. Αξιωματούχοι ασφαλείας και των δύο χωρών δήλωσαν ότι υπάρχουν περίπου 150 γνωστοί Ρώσοι πράκτορες που εξακολουθούν να δρουν εκεί υπό διπλωματική κάλυψη.
Ένας άλλος αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών από μια άλλη χώρα εκτίμησε ότι σχεδόν το ένα τρίτο των επιχειρήσεων πληροφοριών της Ρωσίας σε ολόκληρη την ήπειρο διεξάγονται πλέον από τους “ασφαλείς κόμβους” της Βιέννης και της Γενεύης.
Επιπλέον, οι Ρώσοι κατάσκοποι έχουν ενισχύσει τις βάσεις τους εκτός της ζώνης Σένγκεν της ΕΕ χωρίς διαβατήρια. Η Τουρκία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στη Μέση Ανατολή έχουν γίνει σημαντικοί σταθμοί για τις επιχειρήσεις των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών στην Ευρώπη, σύμφωνα με τον αξιωματούχο. Αρκετοί απελαθέντες Ρώσοι πράκτορες φέρονται επίσης να έχουν μετεγκατασταθεί στην πρωτεύουσα της Σερβίας, το Βελιγράδι, που διατηρεί καλές σχέσεις με τη Μόσχα.
Η νέα προσέγγιση της Ρωσίας περιγράφηκε από την εγχώρια υπηρεσία πληροφοριών της Νορβηγίας στην πρόσφατη ετήσια έκθεσή της, ως εξής: “Αναμένουμε ότι η Ρωσία θα προσπαθήσει να αντισταθμίσει την απώλεια των αξιωματικών των μυστικών υπηρεσιών με την αποστολή περισσότερων επισκεπτών πρακτόρων”.
Ο πρώην πρόεδρος του Πακιστάν Ασίφ Αλί Ζαρντάρι, σύζυγος της εκλιπούσας Μπεναζίρ Μπούτο, εξελέγη σήμερα πρόεδρος του Πακιστάν, επιστρέφοντας σε μια θέση κυρίως τιμητική, την οποία κατείχε το διάστημα μεταξύ 2008 και 2013, ανακοίνωσε η εκλογική Επιτροπή.
Ο Ζαρντάρι έλαβε 411 ψήφους υπέρ έναντι 181 υπέρ του υποψηφίου που στήριζε η αντιπολίτευση, σε μια ψηφοφορία του εκλεκτορικού σώματος, που συνθέτουν μέλη των σωμάτων του Κοινοβουλίου και τεσσάρων επαρχιακών συμβουλίων.
Η εκλογή του στον προεδρικό θώκο της χώρας θεωρείτο αδιαμφισβήτητη, καθώς προβλεπόταν στο πλαίσιο μιας συμφωνίας που συνάφθηκε μετά τις βουλευτικές και περιφερειακές εκλογές της 8ης Φεβρουαρίου, οι οποίες αμαυρώθηκαν από σοβαρές κατηγορίες για παρατυπίες.
Το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν (PPP), που διευθύνει μαζί με τον γιο του Μπιλαουάλ Μπούτο Ζαρντάρι, κατέληξε σε συμφωνία σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού με τον ιστορικό αντίπαλό του, τον Μουσουλμανικό Σύνδεσμο του Πακιστάν (PML-N) του Σεμπάζ Σαρίφ.
Βάσει της συμφωνίας, ο Σεμπάζ Σαρίφ εξελέγη την 3η Μαρτίου πρωθυπουργός και την προεδρία υποσχέθηκαν στο Ασίφ Αλί Ζαρντάρι, ηλικίας 68 ετών.
Οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι, τους οποίους στήριζε το κόμμα Τεχρίκ ε Ινσάφ (PTI), το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Ιμράν Χαν, ο οποίος είναι φυλακισμένος από τον Αύγουστο, ήταν οι νικητές των εκλογών, παρά την καταστολή των αρχών σε βάρος τους.
Το PTI κατήγγειλε εκτεταμένες νοθεύσεις, με πρωτοβουλία των πανίσχυρων ενόπλων δυνάμεων, και ανήγγειλε μια πολύ ευρύτερη νίκη.
Όμως, η άρνησή του για κάθε συμμαχία άφησε το πεδίο ελεύθερος στους βασικούς αντιπάλους του.
Σε μία πρωτοφανή, ακραία επίθεση κατά του Ισραήλ και της κυβέρνησής του προχώρησε ο ισλαμστής πρόεδρος της Τουρκίας ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Οι δηλώσεις Ερντογάν έγιναν κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του Ιδρύματος Διάδοσης Επιστημών στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Τούρκος Πρόεδρος επανέλαβε τη «σταθερή στήριξη» της Τουρκίας στη Χαμάς, απορρίπτοντας τον χαρακτηρισμό της ως τρομοκρατικής οργάνωσης, ενώ αποκάλεσε τους μαχητές της Χαμάς «μουτζαχεντίν» που υπερασπίζονται τη γη και τον λαό τους.
Turkish President Erdogan said today his country stands firm behind #Hamas, rejected terrorism designation, and called Hamas fighters as mujahideen who defend their lands and people.
Εξαπέλυσε μάλιστα κατά Ισραήλ λέγοντας: «Έχουμε γίνει μάρτυρες τέτοιων σκηνών που είναι αδύνατο για κάποιον, με έχει λίγη ανθρωπιά μέσα του, ή για ένα κράτος που σέβεται το διεθνές δίκαιο με τον ελάχιστο δυνατό τρόπο, να τα κάνει όλα αυτά. Με τα εγκλήματα της ανθρωπότητας που έχουν διαπράξει στη Γάζα, ο Νετανιάχου και η βουτηγμένη στο μίσος κυβέρνησή του έχουν προσθέσει τα ονόματά τους ως «νέοι Ναζί» δίπλα στον Χίτλερ, τον Μουσολίνι, τον Στάλιν, τον Πολ Ποτ, τον Φράνκοκαι άλλους δολοφόνους της σύγχρονης εποχής», δήλωσε ο Ερντογάν.
Θεματικές: 1) Εισαγωγή. 2) Πολιτική ηγεσία και πολιτική παιδεία 3) Προσανατολισμός προς πολιτική ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία. 4) Μεταπολίτευση, προσανατολισμοί και προϋποθέσεις. 5. Μεταπολίτευση και σύγχρονο εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα. 6. Κρατοκεντρισμός, απειλές, ισχύς, στρατηγική. 7. Μεταπολίτευση: Συμμετέχουμε ως κυρίαρχο κράτος ή «ανήκουμε». 8. Συνόψιση ερωτημάτων
.Εισαγωγή
Μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974, την Τουρκική εισβολή αμέσως μετά και την πτώση της χούντας, το Ελληνικό κράτος διένυσε μισό αιώνα, την «περίοδο της Μεταπολίτευσης». Πως θα μπορούσε να γίνει μια αντικειμενική κοινωνικοπολιτική και διπλωματική αποτίμηση; Είναι γεγονός ότι βραχυχρόνια κριτήρια και παράγοντες ενδέχεται να θολώνουν την θέαση της μεγάλης εικόνας, των κύριων και των σημαντικών μιας τόσο μεγάλης περιόδου. Ως εκ τούτου απαιτείται ορθή γνώση και επίγνωση της μεγάλης εικόνας: Του προσανατολισμού του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι εντός του Ελληνικού κράτους και της διπλωματίας του, καθώς επίσης και των προϋποθέσεων εντός αυτού του προσανατολισμού. Επίσης, τις σχέσεις κράτους-κοινωνίας, του ρόλου του πολίτη, των δημοκρατικών βαθμίδων με διαχρονικούς-κλασικούς αντικειμενικούς όρους και τις ποιοτικές βαθμίδες των πολιτικών ηγεσιών Κρίσιμης εάν καθοριστικής σημασίας για μια τέτοια αποτίμηση, επιπλέον, είναι η γνώση και σωστή θέαση των δομών, των προσανατολισμών και των προϋποθέσεων εντός του υπάρχοντος διεθνούς συστήματος.
Πολιτική ηγεσία και πολιτική παιδεία
Η διαχρονική πραγματικότητα -συμπεριλαμβανομένης της κλασικής εποχής- καταμαρτυρεί την σημασία όχι μόνο των προδιαγραφών της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας αλλά και των προδιαγραφών της πολιτικής υπόστασης και του ρόλου των πολιτών. Ακόμη και εάν σήμερα στην Ελλάδα υπήρχαν «πολλοί Περικλήδες», είναι σημαντικό οι πολίτες να διαθέτουν πολιτική παιδεία για να μπορούν να επηρεάζουν την διαμόρφωση και λήψη αποφάσεων που αφορούν την ασφάλειά τους, την ευημερία τους και την ακεραιότητα και βιωσιμότητα του κράτους τους.
Συντελεστικές προϋποθέσεις είναι, για παράδειγμα, α) το κατά πόσο οι πολίτες διαθέτουν επαρκή γνώση της πραγματικότητας τόσο εντός του οικείου κράτους όσο και εντός του υπάρχοντος διεθνούς συστήματος, β) το κατά πόσο τα ένστικτα αυτοσυντήρησης δημιουργούν προϋποθέσεις που εκκολάπτουν ορθολογιστικές αποφάσεις οι οποίες δυναμώνουν την ασφάλεια και την βιωσιμότητα του κράτους τους και των ιδίων, γ) το κατά πόσο μεριμνούν να σμιλεύεται αδιάλειπτα η
πολιτική τους παιδεία για να μπορούν να εγείρουν αξιώσεις αυτεξούσιου βίου εντός μιας δημοκρατικά προσανατολισμένης πολιτείας που «ταξιδεύει» προς την «Ιθάκη» της πολιτικής ελευθερίας, δ) το κατά πόσο μπορούν να υιοθετούν στάσεις που δυναμώνουν τον ρόλο των πολιτών ως εντολέων της εκάστοτε εξουσίας. Αυτά και τα συμπαρομαρτούντα ήταν, είναι και πάντα θα είναι μείζονος σημασίας, εάν όχι και προσδιοριστικά για το πως εξελίσσεται ένα κράτος.
Προσανατολισμός προς πολιτική ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία
Οι Έλληνες της διαχρονίας συμπεριλαμβανομένων των σύγχρονων Ελλήνων είναι κατά κάποιο τρόπο «πολιτικά προνομιούχοι». Διεκδικώντας ότι είναι φορείς του πολιτικού πολιτισμού της διαχρονικής Ελληνικότητας προγραμματικά θέτουν στα θεμέλιά τους τον οικουμενικών προδιαγραφών διαχρονικό πολιτικό πολιτισμό της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Οι κοσμοϊστορικές διαδρομές των Ελλήνων και όσων επηρεάστηκαν από τον πολιτικό πολιτισμό της Ελληνικότητας, ασφαλώς και δεν ήταν ανθόσπαρτες, γραμμικές και ιδεατές. Οδύσσεια ήταν και πάντα Οδύσσεια θα είναι το ταξίδι των ανθρώπων, των κοινωνιών, των κρατών και του κόσμου.
Το μείζον είναι ο προσανατολισμός προς την Ιθάκη υψηλοτέρων δημοκρατικών βαθμίδων που καθιστούν τους πολίτες εντολείς και εδραιώνουν ως κοσμοθεωρητικό
τους θέσφατο την ελευθερία. Ελευθερία νοούμενη τόσο ως εθνική ανεξαρτησία όσο και ως υψηλότερες βαθμίδες δημοκρατίας που κορυφώνεται με την πολιτική ελευθερία. Ταξιδεύοντας προς αυτή την Ιθάκη το ερώτημα είναι εάν το «καράβι-κράτος» είναι προς τα εκεί προσανατολισμένο, εάν αποφεύγονται οι εκτροπές, οι αντιστροφές και οι λοξοδρομήσεις. Αξίζει να υπογραμμιστεί ξανά, πάντως, ότι τα κεκτημένα του διαχρονικού και οικουμενικών προδιαγραφών πολιτικού πολιτισμού της Ελληνικότητας είναι η δημοκρατία και η ελευθερία την κληρονομιά των οποίων πολλοί διεκδικούν τους τελευταίους αιώνες.
Όσον αφορά την σύγχρονη εποχή, και κανείς είναι ελεύθερος να διαβάσει τα ψηφίσματα των Εθνοσυνελεύσεων της Ελληνικής Επανάστασης, η Εθνεγερσία ενσάρκωσε, αξίωσε και αποτύπωσε πολιτική αναβίωση του πολιτικού πολιτισμού της ελευθερίας και της δημοκρατίας όταν στην Μεγάλη Βρετανία, για παράδειγμα, ψήφιζε λιγότερο από δέκα τοις εκατό.
Στην βάση του πιο πάνω ιδεαλιστικά στερημένου σκεπτικού που αποτυπώνει την Οδύσσεια των ανθρώπων πέντε περίπου χιλιετιών, συμπεριλαμβανομένων όσων ήταν φορείς ή διεκδικούσαν πως ήταν φορείς του πολιτικού πολιτισμού της Ελληνικότητας, θα επιχειρηθεί να σκιαγραφηθεί η μεγάλη εικόνα της νεοελληνικής Μεταπολίτευσης.
Πρωτίστως, για την συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, στους υπόλοιπους διεθνείς θεσμούς και στις συμμαχίες. Το κατά πόσο επίσης τα ταξίδι-Οδύσσεια του πολιτειακού προσανατολισμού είναι προσανατολισμένο προς υψηλότερες βαθμίδες δημοκρατίας και ελευθερίας.
Γίνεται σαφές ότι μια τέτοια θεώρηση αυτονόητα είναι αξιολογικά ουδέτερη, περιγραφική και ερμηνευτική, κάτι το οποίο ασφαλώς και κρίνεται. Εάν κάτι κείται πέραν και υπεράνω υποκειμενισμών και αξιολογικά φορτισμένων απόψεων και ιδεολογικών προκαταλήψεων του καθενός, είναι οι έσχατες λογικές της Ελευθερίας. Ελευθερίας νοούμενης ως 1ον, ως εθνική ανεξαρτησία (στην κλασική εποχή «το ιδεώδες της ανεξαρτησίας») η οποία εξ αντικειμένου αποτελεί υποβόσκων κοσμοθεωρητικό θέσφατο των αξιώσεων όλων των κοινωνιών όταν αξιώνουν να είναι ανεξάρτητες, και 2ον ως πολιτικής ελευθερίας στα πεδία του πολιτειακού γίγνεσθαι σε αναφορά με τον ρόλο του πολίτη και τις δημοκρατικές βαθμίδες που επιτυγχάνονται.
Κάθε απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα με σκοπό την αποτίμηση του τι ισχύει έχει νόημα εάν δεν είναι επηρεασμένη και για αυτό νοθευμένη από εφήμερα ιδεολογικά, κομματικά και ατομικά κριτήρια και παράγοντες. Συμφέρει όλους ή λογικά πρέπει να συμφέρει όλους να απαντηθούν τα ερωτήματα που τίθενται εδώ με αντικειμενικό τρόπο. Εν τέλει, η σωστή και ιδεολογικά-κομματικά στερημένη κατανόηση είναι προϋπόθεση πολιτικά ορθολογιστικών θέσεων που συνηγορούν με υιοθέτηση, έστω και αργοπορημένα, προσανατολισμού και προϋποθέσεων που οδηγούν σε ικανοποιητική εθνική ανεξαρτησία και σε υψηλότερες βαθμίδες δημοκρατίας που οδηγούν προς πολιτική ελευθερία.
Μεταπολίτευση, προσανατολισμοί και προϋποθέσεις
Κατά πρώτον, κάθε πολίτης και κάθε πολιτικό πρόσωπο που διαθέτει στοιχειώδη θέαση της πραγματικότητας, που διαθέτει ένστικτα αυτοσυντήρησης και που μπορεί να συναγάγει σωστά συμπεράσματα για την ισχύουσα κατάσταση, είναι ελεύθερος να απαντήσει απλά αλλά ουσιαστικά ερωτήματα που αφορούν την Μεταπολίτευση:
Η Εθνεγερσία, όπως ήδη αναφέρθηκε πριν δύο αιώνες ήγειρε αξιώσεις για 100% δημοκρατία κλασικά νοούμενη στο επίπεδο των κοινοτήτων, δημιουργία Εθνοσυνέλευσης που θα αντιπροσώπευε τις κοινότητες και το σύνολο του έθνους, δημιουργία προϋποθέσεων εντολοδόχου και ανακλητής πολιτικής εξουσίας σε όλα τα επίπεδα και ασφαλώς εθνική ελευθερία με την έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας που επιτρέπει αυτεξούσια κοινωνικοπολιτική αυτοθέσπιση. Ερωτάται:Πόσο και πως η Μεταπολίτευση αναίρεσε τις εμφύλιες ιδεολογικές-κομματικές διαιρέσεις, πως και πόσο ο πολίτης κατέστη εντολέας της εκάστοτε εξουσίας, πόσο και πως είναι ανακλητή η πολιτική εξουσία όταν δεν εκπληρώνει τις υποσχέσεις και πόσο και πως διασφαλίζονται τα θέσφατα και οι έσχατες λογικές της εθνικής ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας της κρατικής Επικράτειας που προβλέπουν οι Συνθήκες και το Διεθνές Δίκαιο;
Ερωτάται: Είναι, έστω και στοιχειωδώς, δημοκρατικό το πολίτευμα, εάν δεν τηρούνται οι προεκλογικές δεσμεύσεις; Χαρακτηριστική περίπτωση τα μνημόνια αλλά και πολλές άλλες περιπτώσεις που αφορούν ζωτικά συμφέροντα, ακόμη και την ακεραιότητα της κρατικής Επικράτειας. Κατά κανόνα όταν περιοδικά διεξάγονται ψηφοφορίες («εκλογές») ο πολίτης αναπόφευκτα εάν όχι και «υποχρεωτικά» ψηφίζει «κάποιο» από τις εν πολλοίς πανομοιότυπες κομματικές ολιγαρχίες ή με κριτήριο την «λιγότερο χειρότερη επιλογή». Ακολουθούν σημαντικές αποφάσεις που αντιβαίνουν στην καταμαρτυρούμενη βούληση της πλειοψηφίας των μελών της κοινωνίας. Συχνά, μάλιστα, και με «ενδείξεις» ότι ξένα συμφέρονται επηρεάζουν ή και επιβάλλουν αποφάσεις επί ζητημάτων ύψιστης εθνικής σημασίας;
Εν τέλει, έστω και αν δεν κοντέψαμε την Ιθάκη της πολιτικής ελευθερίας που αποτελεί κατάκτηση του οικουμενικών προδιαγραφών πολιτικού πολιτισμού της Ελληνικότητας -του οποίου εξ αντικειμένου τα σύγχρονα δεσποτικά καθεστώτα αλλά και τα δήθεν αντιπροσωπευτικά ολιγαρχικά καθεστώτα τα οποία αυτοονομάζονται «δημοκρατία» είναι φτωχοί συγγενείς- είμαστε τουλάχιστον προς τα εκεί προσανατολισμένοι; Δημιουργήσαμε, τουλάχιστον προϋποθέσεις ούτως ώστε να ταξιδεύουμε προς αυτή την Ιθάκη και με προϋποθέσεις έστω και μακροχρόνιας εκπλήρωσης των υψηλών σκοπών της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας που υπερψήφισαν οι Επαναστάτες τις Εθνεγερσίας πριν δύο αιώνες;
Μεταπολίτευση και σύγχρονο εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα
Δεύτερον, κάθε εθνικά ανεξάρτητο κράτος, δηλαδή κάθε κράτος το οποίο είναι προικισμένο με συλλογική ελευθερία των μελών της κοινωνίας, πέραν του γεγονότος ότι η εθνική ανεξαρτησία / κρατική κυριαρχία είναι έσχατη λογική και κοσμοθεωρητικό θέσφατο όλων των εθνών, καταγράφεται ως υψηλή αρχή του διεθνούς δικαίου στον Καταστατικό του Χάρτη του ΟΗΕ (άρθρο 2, Κεφάλαιο Ι άρθρο 2 παράγραφος 7 όπου ορίζονται οι προϋποθέσεις της εσωτερικής και
εξωτερικής κυριαρχίας). Υπογραμμίζεται ότι αυτός ο υψηλός θεσμός του καθεστώτος της κρατικής κυριαρχίας δεν ονομάστηκε Οργανισμός Ηνωμένων Κρατών αλλά Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Όπως έτυχε περιγραφής εκτενέστερα σε άλλη περίπτωση, συνοπτικά τονίζονται τα εξής:
Ανεξαρτήτως διοικητικών εποικοδομημάτων στα θεμέλια των ηγεμονικών διοικήσεων των Μεταμεσαιωνικών Χρόνων οι οποίες εξελίχθηκαν σε κράτη, τα κατά τον Αριστοτέλη έλλογα ανθρώπινα όντα ως μέλη των κοινωνικών οντοτήτων που βρίσκονται στα θεμέλια των κρατικών διοικήσεων, σταθερά αξιώνουν αυτεξουσιότητα, σμιλεύουν τον οικείο πολιτικό πολιτισμό και εδραιώνουν την εθνική τους οντολογία, η οποία εκκόλαψε ένα πλέον εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα.
Το γεγονός ότι παράλληλα με αυτή την πασίδηλη και καταμαρτυρούμενη πραγματικότητα φούντωσαν εάν όχι οργίασαν τα εσχατολογικά μετακρατικά ανθρωπολογικά εξομοιωτικά και πολιτικά εξισωτικά δόγματα είναι άλλης τάξης ζήτημα που βαίνει αντίρροπα στις εθνοκρατικές οντολογίες, κάτι το οποίο δεν είναι του παρόντος και εξετάστηκε επανειλημμένα και εκτεταμένα σε άλλες περιπτώσεις.
Σημασία έχει να τονιστεί ότι όπως προαναφέρθηκε δημιουργήθηκε ένα εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα, γεγονός βαθύτατων πολιτικών προεκτάσεων. Ούτως ή άλλως, εξάλλου, τα προαναφερθέντα μετακρατικά εσχατολογικά δόγματα δεν ήταν οτιδήποτε άλλο παρά μεταμφιέσεις των ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος (Edward H. Carr) και υπό το πρίσμα της ηγεμονικής διαπάλης ξεκάθαρα αποσκοπούσαν στον έλεγχο των περιφερειακών κρατών.
Αφού υπενθυμίσουμε τον έξωθεν υποκινούμενο τραγικό και άσκοπο Μεταπολεμικό «Ελληνικό» εμφύλιο πόλεμο που διαίρεσε την κοινωνία, προκάλεσε σκληρή ξένη εξάρτηση και διαίρεσε τους Έλληνες γύρω από ανυπόστατες εσχατολογίες και ανορθολογικές ταυτίσεις κάθε είδους, ερωτάται: Η Μεταπολίτευση που προέκυψε λόγω μιας ακόμη καταστροφής στην Κύπρο το 1974 πως και πόσο αναίρεσε τις εμφύλιες διαιρέσεις και π ως και πόσο προσανατόλισε την κοινωνία προς τις υψηλές αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας όπως καταγράφονται επακριβώς στις αξιώσεις της Εθνεγερσίας;
Πως και πόσο αναδομήθηκε το κράτος Συνταγματικά και ποιες πολιτειακές αποφάσεις δημιουργούν προϋποθέσεις ο πολίτης να καθίσταται ολοένα και περισσότερο εντολέας της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας; Εξουσίας η οποία με βάση τον Ελληνικό πολιτικό πολιτισμό πολλών χιλιετιών απαιτείται να λογοδοτεί κατά το δυνατό άμεσα στην κοινωνία και να υπάρχει δυνατότητα ανάκλησης εάν δεν υπηρετεί επαρκώς την συλλογική πολιτική βούληση των μελών της κοινωνίας.
Είναι εν τέλει δημοκρατικά προσανατολισμένο ένα σύστημα αποκλειστικά κομματικά δομημένο και που κατά συνέπεια στερείται τρόπων άμεσης (μη κομματικής) εκπροσώπησης στο κοινοβούλιο των μελών της κοινωνίας ή τουλάχιστον των κοινοτήτων και των τοπικών δήμων; Πόσο και πως εκπληρώνεται, έστω και σταδιακά, η διαχρονικά νοούμενη δημοκρατία;
Είναι τέλει δημοκρατία η μη τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων –και όπως τα μνημόνια και τόσα άλλα καταμαρτύρησαν- αναπόφευκτη εάν όχι και «υποχρεωτική» η υπερψήφιση «κάποιου» από τα τελικά πανομοιότυπα ασυνεπή κόμματα; Όταν μάλιστα οι αποφάσεις ολοφάνερα λαμβάνονται ενάντια στην καταμαρτυρούμενη βούληση της πλειοψηφίας των μελών της κοινωνίας και με «ενδείξεις» ότι ξένα συμφέρονται επηρεάζουν ή και επιβάλλουν αποφάσεις επί ζητημάτων ύψιστης εθνικής σημασίας;
Κρατοκεντρισμός, απειλές, ισχύς, στρατηγική
Τρίτον, πόσο και πως η Μεταπολίτευση όχι μόνο λειτούργησε με τους όρους και τα αξιώματα κάθε κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος και εάν το έπραξε σε κάποιο βαθμό πως και πόσο ανάπτυξε μια αξιόπιστη εθνική αποτρεπτική στρατηγική κατά των πασίδηλων και καθημερινά καταμαρτυρούμενων εξωτερικών αναθεωρητικών απειλών; Και επειδή αυτά τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά αλλά εμπράγματα μείζονος σημασίας ερωτάται:
Εκπληρώθηκαν οι πρόνοιες του διεθνούς δικαίου και των Συνθηκών για την Αιγιαλίτιδα ζώνη, την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ; Συνεκτιμάται δεόντως, ναι ή όχι, η ορθότατη θεώρηση του Morgenthau ότι βιώσιμο είναι το κράτος που διαθέτει επαρκή ισχύ και στρατηγική εκπλήρωσης των προνοιών του διεθνούς δικαίου για την Επικράτειά του; Ποιες είναι οι διαδοχικές στάσεις και αποφάσεις της Μεταπολίτευσης όσον αφορά το μείζον αυτό το ζήτημα και πως όπως έπραξαν όλα τα άλλα κράτη δρομολογούνται σχέδια και αποφάσεις πλήρους εκπλήρωσης των προνοιών των Συνθηκών;
Τι «καταμαρτυρεί-προδίδει» όσον αφορά τα εθνικά συμφέροντα και την εθνική στρατηγική η τελικά καθολική προσκόλληση της Μεταπολίτευσης στο δόγμα «η Κύπρος κείται μακράν» όταν αυτό σημαίνει: 1ον. Παρά το ότι η Αθήνα είναι Μητρόπολη του Ελληνικού έθνους και εγγυήτρια δύναμη της ΚΔ επί μισό αιώνα δεν εφαρμόζονται οι πρόνοιες τη διεθνούς νομιμότητας σύμφωνα με τις πάντοτε ισχύουσες αποφάσεις του ΣΑ του 1974, 1975, 1983,1984 που καλούν για αναίρεση των παράνομων τετελεσμένων της Τουρκικής εισβολής, 2ον. Γιατί εμείς οι ίδιοι δεν επικαλούμαστε αυτές τις αποφάσεις αλλά προσκολλόμαστε σε μεταγενέστερες αρνητικές παραινέσεις των μελών του ΣΑ που είναι αντίθετες στον Καταστατικό Χάρτη μιλώντας για το εσωτερικό καθεστώς (δδο με πολιτική ισότητα) για διευθετήσεις που καταργούν την Κυπριακή Δημοκρατία, καθιστούν όμηρο το ένα δέκατο του έθνους και παγιδεύουν το ελληνικόκράτος και δημιουργούν προϋποθέσεις περιφερειακής αστάθειας πέραν κάθε φαντασίας, 3ον. Πόσο και ποιοι συνεκτιμούν επαρκώς ότι η κατ’ αυτό τον τρόπο εγκατάλειψη του ενός δέκατου του Ελληνισμού συρρικνώνει γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά την Ελλάδα και αναβαθμίζει εάν όχι γιγαντώνει την στρατηγική σημασία της Τουρκίας. 4. Ως προς το τελευταίο ποιες είναι οι κυρίαρχες θέσεις (εάν υπάρχουν) απέναντι στην Τουρκική αναθεωρητική άποψη που τόσο ξεκάθαρα δήλωσε ο μέντορας του νεοοθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου στο «Στρατηγικό βάθος» όταν έκανε σαφή τόσο την κατά τα άλλα γνωστή σε όλους γεωπολιτική σημασία της Μεγαλονήσου (όπου επαναλαμβάνεται ζει το ένα δέκατο του Ελληνισμού και που αποτελεί το 82% των νόμιμων κατοίκων) όσο και τους σκοπούς της Τουρκίας. Εδώ ένα σύντομο χαρακτηριστικό απόσπασμα που περιγράφει την στρατηγική της Τουρκίας και όλοι απαιτείται να διερωτηθούν τι θέσεις και τι πολιτικές κυριαρχούν στην Μητρόπολη του Ελληνισμού μισό αιώνα μετά την εισβολή και την Μεταπολίτευση:
«Η Κύπρος που βρίσκεται μεταξύ των Στενών, που χωρίζουν την Ασία από την Ευρώπη, και της διώρυγας του Σουέζ, η οποία χωρίζει την Ασία από την Αφρική, επέχει επίσης τόπο μιας σταθερής βάσης και αεροπλανοφόρου που είναι σε θέση να ελέγχει τις περιοχές του Περσικού κόλπου και της Κασπίας και τις υδάτινες αρτηρίες του Άντεν και του Ορμούζ, οι οποίες αποτελούν τις σημαντικότερες υδάτινες περιοχές που συνδέουν Ευρασία και Αφρική. Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει τη στρατηγική θέση της Κύπρου λόγω της οποίας οι Άγγλοι παρότι η μεγαλοπρεπής αποικιακή τους περίοδος έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί αποφάσισαν και μέχρι σήμερα διατηρούν σε αυτήν στρατιωτική βάση» … «Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατόν να έχει έναν αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές. Δεν μπορεί να είναι δραστήρια στις παγκόσμιες πολιτικές, διότι αυτό το μικρό νησί κατέχει μία θέση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τους στρατηγικούς συνδέσμους μεταξύ της Ασίας και της Αφρικής, της Ευρώπης και της Αφρικής και της Ευρώπης και της Ασίας. Και δεν μπορεί να είναι δραστήρια στις περιφερειακές πολιτικές, διότι η Κύπρος με την ανατολική της άκρη ομοιάζει με ένα βέλος στραμμένο προς τη Μέση Ανατολή και με τη δυτική της άκρη συγκροτεί τον θεμέλιο λίθο των στρατηγικών ισορροπιών της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής» … «Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα. … είναι ένα είδος πλωτής βάσης, για τη συνολική ασφάλεια της χερσονήσου της Μικράς Ασίας. … σχετίζεται με τη θέση που κατέχει η νήσος για τις περιφερειακές και παγκόσμιες στρατηγικές. Καμία παγκόσμια και περιφερειακή δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη διώρυγα του Σουέζ, στην Ερυθρά θάλασσα και στον Περσικό κόλπο δεν μπορεί να παραμελήσει την Κύπρο. Η Κύπρος βρίσκεται σε μία τόσο εγγύς απόσταση σε όλες αυτές τις περιοχές, ώστε να έχει την ιδιότητα μίας παραμέτρου η οποία είναι σε θέση να επηρεάζει άμεσα όλες μαζί»
Μεταπολίτευση: Συμμετέχουμε ως κυρίαρχο κράτος ή «ανήκουμε»
Τέλος αλλά όχι το τελευταίο πλην ίσως το πιο σημαντικό, ποια στάση και ποια αντίληψη ισχύει Μεταπολιτευτικά όσον αφορά την στρατηγική της Ελλάδας στους διεθνούς θεσμούς: Συμμετέχουμε στις δυτικές συμμαχίες και στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα ως κυρίαρχο κράτος με όρους εθνικών συμφερόντων που αδιάλειπτα και ακούραστα επιδιώκουμε να εκπληρώσουμε ή «ανήκουμε στην Δύση» και «ανήκουμε στην Ευρώπη»;
Κανένα κυρίαρχο κράτος δεν «ανήκει» οπουδήποτε, διαρκώς συναλλάσσεται και παλεύει να μεγιστοποιήσει τα θεμιτά, νόμιμα και νομιμοποιημένα εθνικά συμφέροντα. Τίποτα δεν αποδέχεται εάν δεν δημιουργούνται ισόρροπες και συμμετρικές σχέσεις, ενώ θέτει κόκκινες γραμμές για τα έσχατα συμφέροντα που αφορούν την κυριαρχία της Επικράτειας και τις προϋποθέσεις που την διασφαλίζουν. Ερωτάται: Τι εικόνα δίνει ένα κράτος εάν και όταν δηλώνεται ότι δήθεν «ανήκουμε»; Τι παραστάσεις δημιουργούνται όταν δηλώσεις του τύπου «ανήκουμε εδώ και εκεί» εκπέμπονται ακόμη και ως αιτιολόγηση για νόμους που α φορούν, για παράδειγμα, το φύλο των ανθρώπων και τις Ελληνικές πολιτικές παραδόσεις;
Κανένα κυρίαρχο κράτος δεν «ανήκει» οπουδήποτε, διαρκώς συναλλάσσεται και παλεύει να μεγιστοποιήσει τα θεμιτά νομικά συμφέροντα, τίποτα δεν αποδέχεται εάν δεν δημιουργούνται ισόρροπες και συμμετρικές σχέσεις και θέτει κόκκινες γραμμές για τα έσχατα συμφέροντα που αφορούν την κυριαρχία της Επικράτειας και τις προϋποθέσεις που την διασφαλίζουν. Τι εικόνα δίνει ένα κράτος όταν δηλώσει ότι δήθεν «ανήκουμε» εκπέμπεται ακόμη και ως αιτιολόγηση για νόμους που αφορούν, για παράδειγμα, το φύλο των ανθρώπων και τις Ελληνικές πολιτικές παραδόσεις;
Εν τέλει, ποια είναι τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα, ποιος και πότε τα όρισε; Έχει η Ελλάδα όπως κάνουν όλα τα κράτη ορίσει και ιεραρχήσει με όρους σύγχρονων κρατοκεντρικών προϋποθέσεων τα εθνικά συμφέροντα στην βάση των οποίων συμμετέχει και αποφασίζει στην διεθνή πολιτική; Είναι μήπως εικόνα σοβαρού και αξιόπιστου κράτους άτομα που κατείχαν ή κατέχουν θέσεις ευθύνης να ομιλούν για την ακεραιότητα της Επικράτειας που ορίζει το διεθνές δίκαιο με ελαστικότητα ως και να επιτρέπονται «παζάρια» που οδηγούν σε συρρίκνωση των ορίων που προβλέπουν οι Συνθήκες; Ως προς αυτό χρήζει να γίνει σαφές κάτι που είναι αντικειμενικά και καθολικά αποδεκτό: Σε όλα τα βιώσιμα κράτη όχι μόνο δεν γίνονται «παζάρια», ακόμη και εάν αυτό αφορά μια ίντσα της κρατικής Επικράτειας που προβλέπει το διεθνές δίκαιο, αλλά καμιά υποχώρηση δεν γίνεται αποδεκτή για όλα τα μείζονα εθνικά συμφέροντα τα οποία μονίμως και σταθερά ορίζονται και ιεραρχούνται.
Συνόψιση ερωτημάτων
Καταληκτικά, πέραν υποκειμενισμών ή ιδεολογικών και κομματικών ταυτίσεων που λογικά όλοι αντιλαμβάνονται ότι είναι παρωχημένες, όλοι αξίζει να ερωτήσουν και να απαντήσουν με αντικειμενικό τρόπο τα εξής κύρια απορρέοντα ερωτήματα, τα οποία και συνοψίζουμε:
1) Εάν είμαστε προσανατολισμένοι προς υψηλότερες βαθμίδες του πολιτικού πολιτισμού της Ελληνικότητας που προϋποθέτει ολοένα και υψηλότερο ρόλο του πολίτη και μεταρρυθμίσεις που καθιστούν την εκάστοτε πολιτική εξουσία εντολοδόχο και ανακλητή. Τον προσανατολισμό τον όρισαν, επαναλαμβάνουμε, τα ψηφίσματα των Εθνοσυνελεύσεων της Εθνεγερσίας.
2) Εάν συνεκτιμάται δεόντως το προαναφερθέν γεγονός ότι εξ αντικειμένου οι Μεταπολεμικές ιδεολογικές εσχατολογίες είναι παρωχημένες, το ίδιο και οι συνεπαγόμενες κομματικές διαιρέσεις εν πολλοίς πελατειακά προσανατολισμένες που είχαν ως αποτέλεσμα τις συνεχιζόμενες εμφύλιες διαιρέσεις των νεοελλήνων (γεγονός που επιτάσσει πολιτειακές μεταρρυθμίσεις που ενισχύουν τον ρόλο του πολίτη σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι και που καθιστούν την εξουσία ανακλητή).
3) Εάν η Μεταπολίτευση δρομολόγησε στρατηγικές συμβατές με το ισχύον κρατοκεντρικό σύστημα και όχι ενθάρρυνση χαλαρότητας με όρους κάποιας μυστήριας φαντασιόπληκτης «παγκοσμιοποίησης» η οποία δήθεν αναιρεί την κρατική κυριαρχία και τους εθνικούς πολιτισμούς (όπως ακόμη και κατέχοντες υψηλά αξιώματα συχνά υποστηρίζουν).
4) Εάν το κράτος διαθέτει επαρκή ισχύ και αξιόπιστη στρατηγική στερημένη παλινωδιών και αντιφάσεων που εκπληρώνει πλήρως τις πρόνοιες των Συνθηκών για την Ελληνική Επικράτεια και κατά πόσο στο σημαντικότερο γεωπολιτικό σημείο του πλανήτη, την Κύπρο, εξισορροπήθηκε η αναθεωρητική-κατακτητική παρουσία της απειλητικής Τουρκίας και εκπληρώθηκαν οι εγγυητικές υποχρεώσεις για το ένα δέκατο του Ελληνισμού.
5) Εάν τελικά διανύοντας την Μεταπολίτευση διορθώθηκαν παθογένειες του τύπου «ανήκουμε» που δεν αρμόζουν σε ένα κυρίαρχο κράτος και εάν αναπτύχθηκε στρατηγική διαπραγματευτική στρατηγική ισότιμης συμμετοχής στις Δυτικές συμμαχίες και στην ΕΕ. Εάν εν τέλει στους θεσμούς, στις συμμαχίες και σε όλες τις άλλες διακρατικές σχέσεις επιδιώκονται και επιτυγχάνονται ισόρροπες και συμμετρικές σχέσεις που εκπληρώνουν τα εθνικά συμφέροντα;
Ένα πολύ στοχευμένο πρόγραμμα για ένα μέλλον που να περιλαμβάνει τη μητρότητα για γυναίκες που νοσούν από καρκίνο, ανακοινώθηκε στο πλαίσιο του 4ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Αναπαραγωγικής Ιατρικής, στην Αθήνα.
Πρόκειται για το πρόγραμμα «ΗΒΗ», που αποσκοπεί στην ενημέρωση και υποστήριξη νέων γυναικών που έχουν διαγνωσθεί με κάποια μορφή καρκίνου και πληρούν ορισμένα κριτήρια, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να καταψύχουν και συντηρούν τα ωάριά τους για μελλοντική χρήση. Όλη αυτή η διαδικασία θα γίνεται χωρίς δική τους οικονομική επιβάρυνση και υπό την καθοδήγηση εξειδικευμένων γιατρών.
Σήμερα γνωρίζουμε πως οι θεραπείες κατά του καρκίνου, όπως η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία, μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά μια γυναίκα, προκαλώντας είτε προσωρινή είτε μόνιμη υπογονιμότητα. Η κατάψυξη των ωαρίων πριν από την έναρξη της θεραπείας δίνει στις γυναίκες τη δυνατότητα να διατηρήσουν τα γενετικά τους υλικά άθικτα και να προγραμματίσουν μια εγκυμοσύνη στο μέλλον, όταν η υγεία και οι συνθήκες θα το επιτρέψουν.
Η ιδέα για το πρόγραμμα ανήκει στον γυναικολόγο Κωνσταντίνο Πάντο και στον διευθυντή και επιστημονικά υπεύθυνο του γυναικολογικού τμήματος του νοσοκομείου «ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ» Δημήτρη Παπαθεοδώρου.
«Με τον αριθμό άτοκων γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας που διαγιγνώσκονται με κακοήθη νεοπλάσματα να αυξάνεται, δίνεται η δυνατότητα υπό αυστηρές προϋποθέσεις να διατηρήσουν τα ωοθυλάκια τους χωρίς απολύτως κανένα κόστος πριν την έναρξη της θεραπείας τους», επισημαίνει ο Δ.Παπαθεοδώρου. Από την πλευρά του ο Κ.Πάντος εξηγεί πως το πρόγραμμα «ΗΒΗ» αποτελεί μια πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα κοινωφελή δράση με τη σύμπραξη ιδιωτικού με δημόσιο τομέα για την προάσπιση της διατήρηση της γονιμότητας σε γυναίκες που έχουν έρθει αντιμέτωπες με την ασθένεια του καρκίνου. «Το ηχηρό μήνυμα που θέλουμε να μεταφέρουμε είναι ότι κανένας νέος άνδρας και καμία νέα γυναίκα δεν θα είναι μόνος ή μόνη σε αυτόν τον αγώνα. Η επιστημονική κοινότητα, με πρωτοποριακές μεθόδους, εξασφαλίζει την αναπαραγωγική τους αυτονομία και είναι παρούσα να συμβάλλει με κάθε τρόπο προς αυτήν την κατεύθυνση», τονίζει χαρακτηριστικά.
Η Εριέττα Κούρκουλου – Λάτση μέσω του ιδρύματος «Kind Things» θα καλύψει με τη μορφή δωρεάς το κόστος της διαδικασίας συλλογής και κατάψυξης των ωαρίων.
Στον σχεδιασμό και την υλοποίησή του προγράμματος, εκτός από το κοινωφελές ίδρυμα «Kind Things», συμμετέχουν τα δημόσια νοσοκομεία «ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ», «ΜΕΤΑΞΑ», «ΕΛΕΝΑ», η ιδιωτική κλινική «ΓΕΝΕΣΙΣ ΑΘΗΝΩΝ» και η φαρμακευτική εταιρεία «FARAN», η οποία στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης της θα διαθέσει τα απαιτούμενα φαρμακευτικά και παραϊατρικά προϊόντα.
Πιο συγκεκριμένα, τα δημόσια νοσοκομεία «ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ» και «ΜΕΤΑΞΑ» θα αναλάβουν τη διαδικασία επιλογής των γυναικών, καθώς και συνολικά τη διαχείριση του προγράμματος, συμπεριλαμβανομένης της συλλογής και διατήρησης των προσωπικών στοιχείων και του ιατρικού ιστορικού τους. «Είναι μεγάλη χαρά και τιμή για εμένα να ευχαριστήσω, εκ μέρους του Νοσοκομείου Μεταξά, την κα Κούρκουλου – Λάτση για τη σημαντική της δωρεά στο πρόγραμμα «ΗΒΗ», ανέφερε ο Γεώργιος Βοργιάς, διευθυντής Γυναικολογικής Κλινικής του νοσοκομείου «ΜΕΤΑΞΑ».
Η ιδιωτική κλινική «ΓΕΝΕΣΙΣ ΑΘΗΝΩΝ» θα αναλάβει τη διαδικασία συλλογής και κατάψυξης των ωαρίων των ωφελούμενων, σύμφωνα με τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης, καθώς και την επίβλεψη της αποστολής τους στις εγκαταστάσεις του «ΕΛΕΝΑ».
Το νοσοκομείο «ΕΛΕΝΑ» θα αναλάβει δωρεάν τη διαδικασία φύλαξης, αποθήκευσης και διατήρησης των κατεψυγμένων ωαρίων .
Τα επιστημονικά συμβούλια των νοσοκομείων έχουν δώσει την έγκριση τους για την εκτέλεση του προγράμματος. «Η ελπίδα και η αισιοδοξία που αντλείται από την διαδικασία κρυοσυντήρησης είναι το μεγαλύτερο κίνητρο ώστε βγαίνοντας νικήτριες από την δύσκολη δοκιμασία, οι γυναίκες αυτές να δημιουργήσουν την δική τους οικογένεια, μετά την ολοκλήρωση της χειρουργικής, ορμονικής, ακτινικής θεραπείας που μπορεί να υποβληθούν», λέει εμφατικά η Μ. Καργάκου, Μαιευτήρας Γυναικολόγος, Διευθύντρια Μονάδας Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής του νοσοκομείου «ΕΛΕΝΑ».
«Η προσφορά αυτής της επιλογής στις γυναίκες που αντιμετωπίζουν την πρόκληση του καρκίνου και αδυνατούν να καλύψουν το κόστος της κρυοσυντήρησης, δεν είναι μόνο ένα σημαντικό βήμα προς τη διασφάλιση της ικανότητάς τους να αποκτήσουν παιδιά στο μέλλον, αλλά επίσης τους παρέχει μια αίσθηση ελέγχου πάνω σε έναν τομέα της ζωής τους, σε μια περίοδο που πολλά μπορεί να φαίνονται αβέβαια και εκτός ελέγχου. Είναι μια υπόσχεση για το μέλλον, ένα φως ελπίδας που διαπερνά την αβεβαιότητα και τον φόβο που συχνά συνοδεύει τη διάγνωση του καρκίνου», αναφέρει σε ανακοίνωση του για το πρόγραμμα «ΗΒΗ» το ίδρυμα «Kind Things».
Σύμβολο εξισλαμισμού και υποταγής ή ένδειξη ανεκτικότητας; Ο στολισμός κεντρικού δρόμου στη Φρανκφούρτη και η φωταγώγηση της επιγραφής “Χαρούμενο Ραμαζάνι” διχάζει αλλά και ενώνει.
“Χαρούμενο Ραμαζάνι” εύχεται ο δήμος της ΦρανκφούρτηςΕικόνα: Boris Roessler/dpa/picture alliance
Θα ήταν σαν να αποφάσιζε ο Δήμος Αθηναίων να στολίσει έναν κεντρικό πεζόδρομο των Αθηνών – αίφνης την Ερμού με φωτάκια, στολίδια και μια φωτισμένη ημισέληνο με την επιγραφή “Χαρούμενο Ραμαζάνι“, με την ευκαιρία της έναρξης της πιο ιερής γιορτής των μουσουλμάνων από την Κυριακή. Αυτό κάνει ο δήμος της Φρανκφούρτης, μιας πόλης-παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κέντρο, με το δεύτερο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Ευρώπης και με δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνους κατοίκους. Πρώτη διδάξασα η βρετανική πρωτεύουσα, το Λονδίνο. Τώρα και η Φρανκφούρτη θέλει να τη μιμηθεί ως πρώτη πόλη της Γερμανίας δίνοντας εορταστική ατμόσφαιρα στη Fressgasse, έναν κεντρικότατο πλατύ δρόμο με πλακόστρωτο και ψηλά πλατάνια που πεζοδρομήθηκε το 1977, ανάμεσα στην πλατεία της Όπερας και τον δρόμο του Χρηματιστηρίου. Εκτός από χρηματοπιστωτικό κέντρο η Φρανκφούρτη έχει από 100.000 έως 150.000 κατοίκους μουσουλμάνους που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της “πολύχρωμης” ζωής της πόλης, συμβάλλουν με την εργασία τους – και με τους φόρους τους – σε αυτό που κάνει σήμερα τη Φρανκφούρτη μια πολυπολιτισμική πόλη με κατοίκους από 180 εθνικότητες.
Ρόμπερτ Λάμπρου: “Χειρονομία υποταγής” στο Ισλάμ
Ο επικεφαλής της ΚΟ του AfD στο κρατίδιο της Έσσης Ρόμπερτ ΛάμπρουΕικόνα: Sebastian Gollnow/dpa/picture alliance
Για την Πράσινη δήμαρχο της πόλης, γεννημένη στην Τεχεράνη, την Νάργκες Εσκαντάρι-Γκρίνμπεργκ, δεν τίθεται καν θέμα. Ο στολισμός και η φωταγώγηση στη διάρκεια του Ραμαζανιού συμβολίζει “την ειρηνική συνύπαρξη όλων των ανθρώπων στη Φρανκφούρτη, την ανθρωπιά και είναι κατά της περιθωριοποίησης και του μίσους” και εναντίον του αντισιμιτισμού. Σύμφωνα με το Γραφείο Πολιτών της πόλης – κάτι σαν τα ελληνικά ΚΕΠ – ο λόγος που δόθηκε ο δρόμος για τη φωταγώγηση ήταν οι 100.000 ως 150.000 μουσουλμάνοι στη Φρανκφούρτη που διαχειρίζονται περίπου 50 κοινότητες τζαμιών και συμμετέχουν σε εθελοντική βάση στις γειτονιές της πόλης με προγράμματα για τη νεολαία κατά του εξτρεμισμού και της ριζοσπαστικοποίησης. “Το Ισλάμ και οι κοινότητες τζαμιών αποτελούν αναπόσπαστο και σημαντικό μέρος της πολυπολιτισμικής κουλτούρας της Φρανκφούρτης, η οποία έχει αναπτυχθεί ιστορικά”, αναφέρεται. Στολίζοντας το κέντρο της Φρανκφούρτης και την περιοχή του σταθμού κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού, η πόλη στέλνει ένα σημαντικό μήνυμα προς τη μουσουλμανική κοινότητα για τη μουσουλμανική ζωή. Βέβαια, oι εμπνευστές αυτής της πρωτοβουλίας δεν είχαν αυταπάτες. Και επειδή η περίοδος είναι οιονί προεκλογική με τις ευρωεκλογές να πλησιάζουν, το ακροδεξιό εθνολαϊστικό κόμμα AfD δεν έχασε την ευκαιρία να το εκμεταλλευτεί. Ο επικεφαλής της ΚΟ του κόμματος στο κρατίδιο της Έσσης, ελληνικής καταγωγής Ρόμπερτ Λάμπρου, έσπευσε να το χαρακτηρίσει ως “χειρονομία υποταγής” στο Ισλάμ.
Το επιχείρημά του; “Είναι αρκετά ανησυχητικό όταν οι εργοδότες και τα σχολεία καλούνται να δείξουν σεβασμό για τη νηστεία και να αποδεχθούν τη μείωση της απόδοσης που αυτό συνεπάγεται”. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το κύμα αντιδράσεων οργής και αγανάκτησης ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Το τι γράφεται, δεν περιγράφεται. Ο εορταστικός διάκοσμος ερμηνεύεται ως ένδειξη “εξισλαμισμού”, οι χρήστες μιλούν για το Ισλάμ ως “ιδεολογία της λίθινης εποχής” και γίνονται εκκλήσεις για μποϊκοτάζ των καταστημάτων που βρίσκονται στον επίμαχο δρόμο Η influencer της ακροδεξιάς Άναμπελ Σούνκε μοιράστηκε επίσης ένα βίντεο σχετικά με το θέμα. Σε αυτό, αποκαλεί το κάλεσμα του μουεζίνη, τις δημόσιες προσευχές και το σπάσιμο της νηστείας στο δρόμο: “ισλαμικές και ισλαμιστικές εκδηλώσεις εξουσίας”. Υπάρχουν όμως πολέμιοι της πρωτοβουλίας που προβάλλουν οικονομικά επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν την άπωσή τους. Οι Χριστιανοδημοκράτες του κρατιδίου απορρίπτουν τη συγχρηματοδότηση από την πόλη για τον φωτισμό της γιορτής του Ραμαζανιού για λόγους ίσης μεταχείρισης. Αλλωστε όπως λένε, πρόκειται για χρήματα των φορολογουμένων.
“Χειρονομίες κοινωνικής συνοχής”
Η δήμαρχος Νάργκες Εσκαντάρι-ΓκρίνμπεργκΕικόνα: Heike Lyding/epd-bild/picture alliance
“Θα πρέπει να υπάρχει ένα δημοτικό ταμείο για να επιχορηγεί εορταστικό στολισμό, από το οποίο όλες οι θρησκευτικές κοινότητες θα μπορούν να ζητούν επιχορήγηση εφόσον απαιτείται”, δήλωσε ο εκπρόσωπός τους Γιόαχιμ Ρότμπεργκ. Το CDU προειδοποιεί επίσης κατά της “υπερβολής” της εκστρατείας. Ο εορταστικός φωτισμός μπορεί να αποτελεί έκφραση θρησκευτικής χαράς ή να συμβολίζει αξίες όπως η αγάπη και η ειρήνη, ωστόσο η παράταξή του θεωρεί “υπερβολικό” να του αποδίδεται σημαντική λειτουργία για την υπέρβαση πιθανών πολιτικών ή θρησκευτικών διαιρέσεων στον πληθυσμό, όπως είχε διατυπώσει η δήμαρχος Νάργκες Εσκαντάρι-Γκρίνμπεργκ κάνοντας αναφορά στον αντισημιτισμό.
Αλλά και το κόμμα η Αριστερά (Die Linke) ψήφισε επίσης κατά της πρότασης για οικονομικούς λόγους, σύμφωνα με τον δημοτικό σύμβουλο Μίχαελ Μίλερ. „Ο δήμος κάνει περικοπές όπου μπορεί, ήταν θέμα κρίσης”. Εν τω μεταξύ όμως ο Μίλερ είναι υπέρ της εκστρατείας όπως ανακοινώνει πλέον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κι όταν τον ρωτούν, απαντά: “Είναι ένα σημαντικό μήνυμα προς τους ανθρώπους της μουσουλμανικής πίστης. Οι χώροι για διάλογο περιορίζονται. Είναι σωστό να τείνουμε χείρα”.
Για τους Πράσινους στο δημοτικό συμβούλιο, η εκστρατεία αποτελεί “έκφραση της βαθιάς δέσμευσής μας στις αξίες της συντροφικότητας, της ανεκτικότητας και του διαλόγου”, λέει ο αναπληρωτής επικεφαλής Έμρε Τελιακάρ. Στην κριτική ότι ο φωτισμός ευνοεί τους μουσουλμάνους, ο Τελιακάρ αντιτείνει ότι η παράταξή του είναι ανοιχτή σε οποιονδήποτε “θέλει να εισαγάγει νέες και καινοτόμες μορφές για τον εορτασμό των δημόσιων εορτασμών… οι χειρονομίες κοινωνικής συνοχής είναι ιδιαίτερα σημαντικές σε περιόδους κρίσης και πολέμου προκειμένου να ενισχυθεί η ποικιλομορφία της κοινωνίας”.
Αλλά και η Εβραϊκή Κοινότητα της Φρανκφούρτης χαιρετίζει την κίνηση και την αποκαλεί “ευγενική χειρονομία”. Η μεγαλύτερη προβολή των θρησκειών στους δημόσιους χώρους είναι γενικά σημαντική, θεωρεί ο Μαρκ Γκρινμπάουμ, μέλος του ΔΣ. Ωστόσο, θα ήθελε οι άνθρωποι να “σκέφτονται ευρύτερα”. Άλλες γιορτές, όπως η Ρος Χασανά, η εβραϊκή Πρωτοχρονιά ή οι βουδιστικές και ινδουιστικές γιορτές θα πρέπει επίσης “να γίνουν πιο ορατές”. Ο Γκρινμπάουμ είναι ενοχλημένος από τη δήλωση της δημάρχου Εσκαντάρι-Γκρίνμπεργκ ότι η φωταγώγηση θα λειτουργήσει κατά του αντισημιτισμού. “Δεν αντιλαμβάνομαι αυτή τη σύνδεση” λέει.
Σε κάθε περίπτωση ακόμη κι αν από την απόφαση για τη φωταγώγηση που πάρθηκε πέρισυ μεσολάβησε η φρικιαστική επίθεση της Χαμάς κατά του Ισραήλ με εκατοντάδες νεκρούς και ομήρους, τα φώτα στην Fressgasse θα ανάψουν την Κυριακή βράδυ, ημέρα έναρξης του Ραμαζανιού. Το βέβαιο είναι ότι ο διάλογος θα συνεχιστεί σε διάφορα επίπεδα. Η χειρονομία και το νόημά της όμως θα μείνει.
Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι συμφώνησε για την υποψηφιότητα του πρώην αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας Βαλέρι Ζαλούζνι για τη θέση του πρέσβη της Ουκρανίας στη Βρετανία, ανακοίνωσε το ουκρανικό υπουργείο Εξωτερικών.
Όπως ανέφερε το τμήμα, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας συμφώνησε για την υποψηφιότητα του Βαλέρι Ζαλούζνι για τη θέση του Έκτακτου και Πληρεξουσίου Πρέσβη της Ουκρανίας στο Ηνωμένο Βασίλειο της Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας.
Σημειώνεται ότι το υπουργείο Εξωτερικών της Ουκρανίας απέστειλε στη βρετανική πλευρά αντίστοιχο αίτημα για agreman, αναφέρει το TASS.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, αναφέρθηκε ότι μια έρευνα από το ουκρανικό κέντρο έδειξε την ικανότητα του Ζαλούζνι να νικήσει τον Ζελένσκι και τον πρώην πρόεδρο της χώρας Πέτρο Ποροσένκο στις προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία.
Ο Αμπντούλ Χαμίντ αλ Ντμπεϊμπά, ο απερχόμενος Πρωθυπουργός, αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις, που αντιπροσωπεύονται από το τέλος της νομιμότητάς του και την αυξανόμενη πίεση πάνω του να παραδώσει την εξουσία ειρηνικά ή να καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα εγκαταλείψει την έδρα της κυβέρνησής του στην οδό Al-Sikka στην πρωτεύουσα Τρίπολη και αν θα επιλέξει ειρηνική έξοδο ή θα καταφύγει στη βία σε μια προσπάθεια να παραμείνει στην εξουσία, γράφει λιβυκό δημοσίευμα.
Ο αλ Ντμπεϊμπά διέπραξε πολλά λάθη, τα οποία του προκάλεσαν εχθρότητα με όλα τα μέρη.
Ποια είναι αυτά:
Ο Μασούντ Μπουατζίλα παραδόθηκε στην Αμερική
Παραβιάζοντας τους νόμους της Λιβύης, η κυβέρνηση Ντμπεϊμπά παρέδωσε τον Λίβυο πολίτη, Μασούντ Μπουατζίλα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την κατηγορία της συμμετοχής στη βομβιστική επίθεση με αεροπλάνο της Pan America το 1988 στο Λόκερμπι, στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά το κλείσιμο της υπόθεσης και την καταβολή αποζημιώσεων, γεγονός που έφερε τον Ντμπεϊμπά σε δυσάρεστη θέση ενώπιον του λιβυκού λαού.
Συνάντηση της Ναζλά Μανγκούς με τον Ισραηλινό Υπουργό Εξωτερικών
Η συνάντηση της Ναζλά Μανγκούς, της τότε Υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Ντμπεϊμπά, με τον Υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ, προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στην πολιτική σκηνή της Λιβύης και πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις που απορρίπτουν την ομαλοποίηση και έφτασαν στο σημείο να κάψουν το σπίτι του Ντμπεϊμπά για να εκτονώσουν αυτόν τον θυμό.
Υπογραφή Θαλάσσιας συμφωνίας με την Τουρκία
Παρά την απόρριψη της Βουλής των Αντιπροσώπων, η κυβέρνηση Ντμπεϊμπά υπέγραψε θαλάσσια συμφωνία με την Τουρκία με στόχο την εκμετάλλευση της θαλάσσιας προστασίας και των φυσικών πόρων σε αμφισβητούμενες θαλάσσιες περιοχές, η οποία πυροδότησε διεθνή και τοπική διαμάχη σχετικά με την εγκυρότητα αυτής της συμφωνίας και τον αντίκτυπό της στις περιφερειακές σχέσεις.
Η σύγκρουσή του με τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Λιβύης, αλ Σιντίκ αλ Καμπίρ
Η κρίση κλιμακώθηκε μεταξύ του Ντμπεϊμπά και του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Λιβύης, αλ Σιντίκ αλ Καμπίρ, σχετικά με την κατανομή των οικονομικών πόρων και τη χρηματοδότηση του προϋπολογισμού, που επηρέασε τη σταθερότητα της λιβυκής οικονομίας και η χρηματοπιστωτική κρίση κλιμακώθηκε.
Η κρίση χρηματοδότησης και ο αντίκτυπός της στη σχέση του με τις πολιτοφυλακές
Η σχέση του Ντμπεϊμπά με τις ένοπλες πολιτοφυλακές καταστράφηκε ως αποτέλεσμα της κρίσης χρηματοδότησης και της αδυναμίας του να πληρώσει μισθούς και να ανταποκριθεί στις οικονομικές απαιτήσεις τους, γεγονός που αύξησε τις εσωτερικές εντάσεις και την πίεση για να βρει γρήγορες λύσεις σε αυτό το πρόβλημα.
Η σύγκρουσή του με τη Βουλή των Αντιπροσώπων και η απόσυρση της εμπιστοσύνης από αυτόν
Η κυβέρνηση του Ντμπεϊμπά αντιμετωπίζει αυξανόμενες πιέσεις από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς αποσύρθηκε η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του, λόγω της λήξης της θητείας της κυβέρνησης και της αδυναμίας της να επιλύσει τις εσωτερικές κρίσεις και να επιτύχει σταθερότητα.
Η διαμάχη του με το Προεδρικό Συμβούλιο και ο αγώνας εξουσίας
Ο αλ Ντμπεϊμπά έγινε αντικείμενο κλιμακούμενης σύγκρουσης με το Προεδρικό Συμβούλιο λόγω του ανταγωνισμού για εξουσίες, που αντανακλά πολιτικές εντάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις στην κυβέρνηση.
Η θέση της Δύσης και των Ηνωμένων Εθνών
Η Δύση και τα Ηνωμένα Έθνη φαίνεται να προτιμούν μια ειρηνική έξοδο και τη δημοκρατική μετάβαση στη Λιβύη, και αυτό φαίνεται στις δηλώσεις τους που υποστηρίζουν την πολιτική διαδικασία και την ειρηνική παράδοση της εξουσίας.
Διαθέσιμες επιλογές για την «αρκούδα»
Η απερχόμενη κυβέρνηση Ντμπεϊμπά αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις στον καθορισμό της μοίρας της και πρέπει να λάβει σοφές αποφάσεις που είναι προς το συμφέρον του λιβυκού λαού και συμβάλλουν στην επίτευξη σταθερότητας και ειρήνης στη χώρα. Είναι σημαντικό ο Ντμπεϊμπά να επιλέξει την ειρηνική επιλογή, να αποφύγει τη βία και να εργαστεί για την παράδοση της εξουσίας με ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο.
Πιθανά σενάρια για την έξοδο του Αμπντούλ Χαμίντ αλ Ντμπεϊμπά από την εξουσία
Παραίτηση
Ο αλ Ντμπεϊμπά θα μπορούσε να επιλέξει να παραιτηθεί ειρηνικά και να παραδώσει την εξουσία σε άλλο κόμμα, είτε μια νέα προσωρινή κυβέρνηση είτε ένα νέο υπουργικό συμβούλιο.
Δημόσια πίεση και διαμαρτυρίες
Η λαϊκή πίεση και οι αυξανόμενες διαμαρτυρίες κατά της κυβέρνησης του αλ Ντμπεϊμπά μπορεί να τον οδηγήσουν σε αναγκασμό να παραιτηθεί από την εξουσία και αυτό το σενάριο μπορεί να συνοδεύεται από το ξέσπασμα βίας και αναταραχής στη χώρα.
Εξωτερική παρέμβαση
Εάν κλιμακωθούν οι εσωτερικές συγκρούσεις και η πολιτική κατάσταση γίνει πιο περίπλοκη, γειτονικές χώρες ή περιφερειακές δυνάμεις μπορεί να παρέμβουν για να διευκολύνουν την έξοδο του αλ Ντμπεϊμπά από την εξουσία και να επιλύσουν την πολιτική κατάσταση.
Πραξικόπημα πολιτοφυλακής
Ορισμένα ένοπλα στοιχεία μπορεί να επιχειρήσουν να κάνουν πραξικόπημα για να απομακρύνουν τον Ντμπεϊμπά από την εξουσία και αυτό το σενάριο θα μπορούσε να οδηγήσει στο ξέσπασμα ενός νέου εμφυλίου πολέμου στη χώρα.
Δίκη και αγχόνη
Ο αλ Ντμπεϊμπά μπορεί να πέσει και να δικαστεί για τα εγκλήματά του κατά του λιβυκού λαού και τότε το θέμα μπορεί να φτάσει στην αγχόνη.
Ο αλ Ντμπεϊμπά αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις στον καθορισμό της μοίρας και του μέλλοντός του, και το σενάριο που θα συμβεί θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, όπως η αλληλεπίδραση μεταξύ διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων, η διεθνής πίεση και η έκταση της προθυμίας του αλ Ντμπεϊμπά να εγκαταλείψει την εξουσία ειρηνικά.
Ο Πρόεδρος της Αλβανίας, Μπαϊράμ Μπεγκάι, πραγματοποίησε επίσκεψη στη Στρατηγική Διοίκηση Επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ, όπου είχε κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Ανώτατο Διοικητή, Στρατηγό Κρίστοφερ Καβόλι.
Η παγκόσμια ασφάλεια, η ασφάλεια στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων, ο ρόλος της Αλβανίας ως συμβάλλοντος στην ειρήνη, την ασφάλεια και τον ευρωατλαντικό προσανατολισμό της περιοχής, καθώς και η ενίσχυση των στρατιωτικών ικανοτήτων της Αλβανίας και η άμεση συνεισφορά στο ΝΑΤΟ ήταν μερικά από τα ζητήματα στα οποία εστιάστηκαν οι συνομιλίες Μπεγκάι Καβόλι.
«Σήμερα η κατάσταση της ασφάλειας έχει επιδεινωθεί και η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, καθώς και η βάναυση ρωσική επιθετικότητα κατά της Ουκρανίας, έχουν την τάση να εξαπλωθούν και σε άλλες περιοχές. Η κατάσταση στα Δυτικά Βαλκάνια συνεχίζει να είναι εύθραυστη, γεγονός που μας υπενθυμίζει πόση προσπάθεια χρειάζεται για να προστατευθούν όχι μόνο οι δημοκρατικές αρχές, αλλά και η ειρήνη και η ασφάλεια των χωρών μας», είπε ο Πρόεδρος Μπεγκάι.
Ο Πρόεδρος Μπεγκάι διαβεβαίωσε τον στρατηγό Καβόλι ότι «η Αλβανία θα είναι πάντα εκεί που τη χρειάζεται το ΝΑΤΟ, όπως έχει αποδείξει με την παρουσία της σε αποστολές και επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, την KFOR (Κόσοβο), τη Λετονία, τη Βουλγαρία, το Ιράκ».
Από την άλλη, ο Πρόεδρος Μπεγκάι εκτίμησε ιδιαίτερα την επένδυση που έκανε το ΝΑΤΟ στην αεροπορική βάση Κουτσόβα, η οποία εγκαινιάστηκε μόλις πριν από 4 ημέρες, τονίζοντας ότι «η Αλβανία προσφέρει και χαιρετίζει τη δέσμευση και την επένδυση του ΝΑΤΟ να μετατρέψει το λιμάνι του Πόρτο Ρομάνο σε ναυτική του βάση».
Turkey’s Foreign Minister Hakan Fidan begins his Washington trip today. He will meet Secretary of State Antony Blinken and National Security Advisor Jake Sullivan on March 7, 2024. The SETA Foundation will host him for a private roundtable on March 8. Fidan’s trip may be consequential, but not for the reasons either President Joe Biden or Recep Tayyip Erdoğan expect.
Fidan’s Washington trip marks the first by a senior Turkish official since Turkey [Türkiye] lifted its hold on Sweden’s NATO membership.
Biden entered office critical of Erdoğan. He waited three months to telephone him after taking office, and shrugged off Erdoğan’s objection. His stance stood in contrast to President Barack Obama who described Erdoğan as one of his closest foreign friends and even quipped that he took advice from the Turkish leader on how to raise daughters, a curious joke given skyrocketing femicide under Erdoğan. President Donald Trump, too, was largely deferential to Erdoğan outside a brief crisis surrounding Erdogan’s detention of Pastor Andrew Brunson. Prior to his re-election last year, Erdoğan accused Biden of seeking to undermine him.
Officially, Fidan seeks to reset relations. Defense and energy cooperation are high on the agenda, as is a discussion of the current wars in Ukraine and Gaza. Fidan may also ask for an official Erdoğan visit to the White House before year’s end. During his recent visit to Turkey, Secretary of State Antony Blinken floated such an offer.
Behind-the-scenes, Fidan has another agenda. Rumors swirl in Turkey about the 70-year-old Erdoğan’s health. In 2006, his driver and bodyguards accidentally locked him unconscious in his armored car. His epilepsy is public record as are his bouts with cancer. Amidst his election campaign last year, Erdoğan fell ill during a live television interview. Lack of press freedom and acknowledgment of past health issues fans rather than tampers rumors.
Succession talk runs rife in Turkey. Conspiracy is part of Turkish political culture. Erdoğan received an important boost in his ambitions to become prime minister when former American officials like Richard Perle introduced him around Washington. He therefore assumes others will seek Washington’s greenlight to rise to take Turkey’s helm.
This is one reason why Erdoğan purged previous foreign ministers like Abdullah Gül and Ahmet Davotuglu after they privately floated their own names as possible replacements. Son-in-law Berat Albayrak was subsequently an odds-on favorite, though his mishandling of the economy and alleged infidelity sideline such ambitions.
Fidan is ambitious. His long tenure as Turkey’s intelligence chief also makes him untouchable; Turks say he knows too much about Erdoğan, corruption, and Fidan’s own rivals. Short of his death, he will remain a fixture. He is J. Edgar Hoover on steroids. Fidan’s current portfolio as foreign minister essentially puts lipstick on a pig, softening the image of a man better known for assassination, terror support, and kidnapping than statecraft.
Rather than entertain Fidan’s ambitions, the Biden administration should derail them. Fidan is perhaps the only man in Turkey more dangerous than Erdoğan himself. Since his days as a junior officer, his international sympathies aligned more with the Islamic Republic of Iran than with the West. As intelligence chief, he exposed Israeli operations against Iran’s nuclear program and provided logistical, if not financial and material support to both the Islamic State and Hamas.
Among Turks, Fidan has as ruthless a reputation. When Erdoğan turned against Fethullah Gülen, a one-time ally turned rival theologian, Fidan masterminded the purge of Gülen followers in the government, military, media, and private sector. Under Fidan’s supervision as intelligence chief, Turkey kidnapped dissidents from Kosovo to Kenya to Kyrgystan. While Erdoğan called the 2016 coup attempt “a gift from God” because it allowed him to crackdown on Gülenist (and other) rivals, Fidan is among only a small handful of Turkish officials who know the true story about the “Reichstag Fire” coup and the state’s role in it.
Rather than roll out the red carpet for Fidan or bolster his ambitions to succeed Erdoğan, another tack would better defend U.S. interests, regional security, and Turkey’s own freedom and ability to thrive. If any figure deserved Global Magnitsky Act designation, it is Fidan. Designating him for corruption and repeated human rights abuses would signal to Turks that the United States is an ally for freedom rather than a partner to a man whose ambition is their subjugation for another two decades.
Michael Rubin is director of policy analysis at the Middle East Forum and a senior fellow at the American Enterprise Institute.