Αρχική Blog Σελίδα 1322

Το «Ιερό Νταραβέρι» με το «Μεγάλο Καβούρι»:  Το κόλπο με την παραχώρηση «Δικαιώματος Επιφανείας» έκτασης – φιλέτο 44.989 τ.μ. στη Βουλιαγμένη, ατακτοποίητης πολεοδομικά – Γύρω – γύρω όλοι και στη μέση ο Εφοπλιστής και ο Ανιψιός, με κάτι …ψωροχιλιάρικα ενοίκιο το μήνα!

0

Mετά την δυσώδη υπόθεση του Ορφανοτροφείου Βουλιαγμένης, οσμή σκανδάλου αναδύεται από την διαδικασία εκποίησης μυθικής έκτασης ανυπολόγιστης αξίας από την Ιερά Μόνη Πετράκη, με επίκληση του άρθρου 16 της Ιεράς Συνόδου!

Μετά το σκανδαλώδες ζήτημα με την υπόθεση του Ορφανοτροφείου στο Λαιμό της Βουλιαγμένης, που ήδη έχει εκθέσει στον υπέρτατο βαθμό την Εκκλησία της Ελλάδος, έρχεται στο προσκήνιο μια νέα αντίστοιχη υπόθεση από την οποία αναδύεται οσμή σκανδάλου, ένα ακόμη «Ιερό Νταραβέρι», πάλι στην πανάκριβη Βουλιαγμένη, αυτή τη φορά όμως στο «Μεγάλο Καβούρι» όπου μέσα από το «κόλπο» της παραχώρησης «Δικαιώματος Επιφανείας», που βασίζεται στο Άρθρο 16 παρ. 2 του Κανονισμού της Ιεράς Συνόδου, εκποιείται άνευ διαγωνιστικής διαδικασίας, έκταση μαμούθ 44.989 τ.μ. μεταξύ των οδών Ακτής και Αρχιμήδους!

Ένα πραγματικό μοναδικό φιλέτο στην Αθηναϊκή Ριβιέρα, ανυπολόγιστης αξίας μόλις τακτοποιηθεί πολεοδομικά διά μέσω της τροποποίησης του ρυμοτομικού σχεδίου!

Ήδη το Ηγουμενοσυμβούλιο της Ιεράς Μονής Ασώματων Πετράκη της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, που αποτελεί και Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, έχει προβεί σε πρόσκληση ενδιαφέροντος αξιοποίησης (δείτε εδώ) εκκλησιαστικής – μοναστηριακής έκτασης 44.989 τ.μ. πολεοδομικώς ατακτοποίητης, εντός των Ο.Τ. 100-101 στη Βουλιαγμένη Αττικής (Μεγάλο Καβούρι)!Όπως έχουμε ήδη αναφέρει πρόκειται για μια έκταση μοναδική, ανυπολόγιστης αξίας, η οποία είναι πολεοδομικά ατακτοποίητη, ενώ είχε τεθεί υπό ρυμοτομική απαλλοτρίωση, η οποία ωστόσο έχει αρθεί αυτοδικαίως, λόγω παρέλευσης 15ετίας!

Υπό αυτό το πρίσμα η Ιερά Μόνη Πετράκη που υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, προσέτρεξε στο «παράθυρο» του Άρθρου 16 της Ιεράς Συνόδου, μέσα από το οποίο της δίνεται η δυνατότητα να παραχωρήσει ή να εκποιήσει άνευ διαγωνιστικής διαδικασίας την έκταση – φιλέτο σε «επενδυτές», στην πραγματικότητα να κάνει ένα «Ιερό Νταραβέρι» λίγο πολύ με τους ίδιους πρωταγωνιστές της δυσώδους και ντροπιαστικής υπόθεσης του Ορφανοτροφείου!

Για όποιον γνωρίζει εκ των έσω τα εκκλησιαστικά κέντρα, τις ισορροπίες, τους παρασκηνιακούς παίκτες, τους προνομιακούς εφοπλιστές και τους «εκλεκτούς συγγενείς», η υπόθεση είναι ξεκάθαρη σε τι αποσκοπεί και πού θα καταλήξει, μέσα από μια ύποπτη διαδικασία που προβλέπει την παραχώρηση της μυθικής αυτής έκτασης, πραγματικής αξίας μόλις τακτοποιηθεί εκατοντάδων εκατομμυρίων, για μερικά ψωροχιλιάρικα τον μήνα!

Σκεφτείτε μόνο ότι για κάθε ένα στρέμμα που αγόρασε ο εφοπλιστής Διαμαντίδης στον Αστέρα κατέβαλε το ποσόν των 40 – 70 εκατ. ευρώ!

Φανταστείτε λοιπόν ποια θα είναι η αξία των 44.989 τ.μ, μόλις τακτοποιηθούν πολεοδομικά, όταν και θα πρέπει να παραχωρηθεί στο Δημόσιο και τον Δήμο 3Β, μόλις το 30%- 35% της έκτασης για δημιουργία κοινόχρηστων χωρών, χωρών αναψυχής, αθλητικών εγκαταστάσεων καθώς και πλατείες, ενώ το 65%-70% θα παραμείνει με σύμβαση παραχώρησης στον «επενδυτή», ο οποίος μέχρι να τακτοποιηθεί η έκταση θα πληρώνει κάτω από 5.000 ευρώ το μήνα (!!!), ενώ όταν η έκταση θα τακτοποιηθεί η Εκκλησία θα λαμβάνει μόλις ένα ποσοστό επί του τζίρου, από την επένδυση (στο τζάμπα!!!) που θα έχει τότε πραγματοποιηθεί!

Πέραν πάσης αμφιβολίας, πρόκειται για μια διαδικασία σκανδαλώδη και προσβλητική, πλήρως αδιαφανή, που θίγει τα συμφέροντα της Εκκλησίας και εκθέτει την ηγεσία της!

Με μόνους ωφελημένους τους κάθε λογής νταραβεριτζήδες μέσα κι έξω από την Εκκλησία και τους «τζάμπα επενδυτές» που βρήκαν το κονέ για να αρπάζουν αντί πινακίου φακής τα φιλέτα της Εκκλησίας!

Γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο Εφοπλιστής και ο «Ανιψιός»!

ΗΠΑ: Εγκρίθηκε το πακέτο βοήθειας στην Ουκρανία από την Βουλή των Αντιπροσώπων – Ο Ζελένσκι παίρνει 60 δισ.$

2

Ο Μπάιντεν “μοιράζει” χρήμα με το αμερικανικό εθνικό χρέος να ανέρχεται στα 34 τρισ.$!

Εγκρίθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, μετά από μήνες αδιεξόδου, το κρίσιμο πακέτο βοήθειας 60,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τον στρατό του Ζελένσκι.

Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι  μετά από μήνες αδιεξόδου  ψήφισαν  την βοήθεια που θα δώσει ώθηση στην Ουκρανία στον πόλεμο που διεξάγει κατά της Ρωσίας.

Με τα 60 αυτά δισ.$ που έχει λαμβάνειν ο Ζελέσνκι, θα χρηματοδοτήσει ένα μέρος των πολεμικών του επιχειρήσεων κατά της Ρωσίας, αγοράζοντας όπλα αλλά και μισθοφόρους. Κανείς πάντως δεν γνωρίζει που θα πάει το σύνολο των κονδυλίων αυτών και ούτε κανείς θα ζητήσει βέβαια παρασιατικά από τον Ουκρανό πρόεδρο.

Με αυτό το ποσό η αμερικανική βοήθεια προς την Ουκρανία, από τον Φεβρουάριο του 2022 ανέρχεται πλέον στα 140 δισ.$, την ώρα που η αμερικανική οικονομία  έχει χρέος 34 τρισ.$.

Στο ίδιο πακέτο περιλαμβάνονται ακόμη 60 δισ.$ για το Ισραήλ και 9 δισ.$ για την Ταϊβάν.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ζήτησε για πρώτη φορά τη χρηματοδότηση τον Οκτώβριο, καθώς οι στρατιωτικές προμήθειες της Ουκρανίας άρχισαν να μειώνονται.

 

Τον Φεβρουάριο, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι προέτρεψε το Κογκρέσο να εγκρίνει τη χρηματοδότηση, λέγοντας ότι αν δεν γίνει «θα με αφήσει να αναρωτιέμαι σε ποιον κόσμο ζούμε».

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/ipa-egkrithike-to-paketo-voitheias-stin-oukrania-apo-tin-vouli-ton-antiprosopon-vinteo/

Γυναίκα χαστούκισε μέσα σε εκκλησία την βουλευτή της ΝΔ Αγγελική Δεληκάρη: Γιατί είχε ψηφίσει το ν/σ για τους ΛΟΑΤΚΙ

1

Το περιστατικό σημειώθηκε το πρωί της Κυριακής

Θύμα επίθεσης μέσα στην εκκλησία Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στο Πουλίδειο γηροκομείο στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, έπεσε το πρωί της Κυριακής (21/4) η βουλευτής της ΝΔ Αγγελική Δεληκάρη, όταν μια γυναίκα την πλησίασε, την έβρισε και τη χαστούκισε.

Η βουλευτής αντέδρασε πολύ ψύχραιμα, ενώ οι λοιποί παρόντες αποδοκίμασαν τη δράστιδα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η δράστιδα φέρεται να ήταν υποψήφια βουλευτής με πολιτικό κόμμα, ενώ το επεισόδιο ξεκίνησε μετά την αναφορά του ιερέα για την παρουσία στη Θεία Λειτουργία της Α.Δεληκάρη.

Τότε η γυναίκα άρχισε να φωνάζει, με αφορμή τον νόμο για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και τελικά χαστούκισε τη βουλευτή.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η δράστιδα είχε στείλει και υβριστικά μηνύματα στο email της βουλευτού, η οποία ήταν καλεσμένη των κυριών του Φιλόπτωχου Ταμείου.

Κύκλοι τις βουλευτού σχολίαζαν την επίθεση λέγοντας πως αποδεικνύει ότι τα άτομα του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου δεν έχουν καμία σχέση με την αγάπη και τον χριστιανικό λόγο.

Αναφορές θέλουν την κ. Δεληκάρη, να έχει δηλώσει ότι δεν θέλει να δώσει καμία συνέχεια στην υπόθεση.

ΝΔ: Καταδικάζουμε απερίφραστα την επίθεση

Με ανακοίνωσή της η Νέα Δημοκρατία «καταδικάζει απερίφραστα την επίθεση» και τονίζει ότι «συμπεριφορές μίσους και διχασμού δεν μπορεί να έχουν καμία σχέση με τη πίστη και τη θρησκεία».

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΝΔ:

«Καταδικάζουμε απερίφραστα την επίθεση που δέχθηκε η βουλευτής Καβάλας της Νέας Δημοκρατίας Αγγελική Δεληκάρη εντός ιερού ναού.

Συμπεριφορές μίσους και διχασμού δεν μπορεί να έχουν καμία σχέση με τη πίστη και τη θρησκεία.

Αποδεικνύουν ότι κόμματα που επικαλούνται την αγάπη και τον χριστιανικό λόγο – στοιχεία που αφορούν συνολικά την ελληνική κοινωνία – δεν αποβλέπουν παρά μόνο στην καπηλεία.

Τέλος, θεωρούμε αυτονόητη και επιβεβλημένη την καταδίκη της επίθεσης από όλα τα κόμματα».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/thyma-epithesis-mesa-se-ekklisia-i-vouleytis-tis-nd-aggeliki-delikari-gynaika-ti-xastoukise/

Η συναλλαγή της ελληνικής κυβέρνησης με τους Αλβανούς: Εξασφάλισαν «ανοχή» για τον Μπελέρη, εξαγριώνοντας τους Σέρβους και τους Έλληνες της Κύπρου

2

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ*, Αθήνα

Οσοι επιχειρούν να ερμηνεύσουν το μυστήριο της υποψηφιότητας του Φρέντη Μπελέρη με πολιτικούς όρους μάλλον αδίκως σπαζοκεφαλιάζουν. Τα μπρος-πίσω του… «εθνικού κυβερνήτη» δεν ερμηνεύονται με παραμέτρους συμβατικής κομματικής στρατηγικής.

Για την βοήθεια της συζήτησης όμως καλό είναι να ξεκινήσουμε με δύο βασικά αξιώματα. Πρώτο και ακλόνητο: Στην αγωνία της να διατηρήσει την εξουσία η φαμίλια Μητσοτάκη είναι ικανή να συμμαχήσει και με τον διάβολο. Το έχει αποδείξει.

Το δεύτερο αξίωμα αφορά την συνέπεια της αλβανικής εξωτερικής πολιτικής. Η Αλβανία μπορεί να παραμένει το πλέον υποανάπτυκτο κράτος των Βαλκανίων, αλλά έχει αποδείξει ότι διαθέτει εθνικό όραμα. Μεγαλοιδεατικού χαρακτήρα.

Μπροστά στην προάσπιση των συμφερόντων του «δικού τους» πληθυσμού, εντός και εκτός συνόρων, οι Αλβανοί πολιτικοί ομονοούν, διαμορφώνουν κοινούς στόχους και χαράσσουν απαράβατες «κόκκινες γραμμές». Σε απόλυτη αντίθεση με τους σημερινούς Ελληνες κοινοβουλευτικούς που, πλην λίγων εξαιρέσεων, προτάσσουν τα κομματικά κελεύσματα και αν χρειαστεί κάνουν τις πάγιες εθνικές θέσεις …λαστέξ για παχουλές.

  • Ο Φρέντι Μπελέρης αναμφίβολα εκνευρίζει τους Αλβανούς. Γιατί συμβολίζει την ανυποταξία της Χειμάρρας.
  • Είναι ένας αγωνιστής με πατριωτική συνείδηση, ίσως λιγότερο εμβληματικός από τον Κώστα Κυριακού της «ΟΜΟΝΟΙΑΣ» που πέρασε εννιά χρόνια στα αλβανικά κάτεργα, σε συνθήκες πολύ πιο δύσκολες από αυτές του Μπελέρη και παρόλα αυτά δεν το έβαλε κάτω. Συνέχισε να δίνει μάχες με άμεσο κίνδυνο της ζωής του.

Ο Κυριακού κατεβαίνει σήμερα υποψήφιος ευρωβουλευτής με το κόμμα της «Νίκης» που μπορεί να μην έχει δοκιμαστεί στην εξουσία, αλλά έχει ξεκάθαρες θέσεις γύρω από το Βορειοηπειρωτικό. Και μακάρι να εκλεγεί γιατί είναι βέβαιον ότι άνθρωπος που πέρασε από τέτοιες δοκιμασίες δεν θα υποστείλει ποτέ την σημαία. Σας το λέω μετά λόγου γνώσεως.

Ο Μπελέρης αντιθέτως αποφάσισε να μετέχει στο ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη που θεωρητικώς υπερασπίζεται τα συμφέροντα του ελληνισμού της Αλβανίας, αλλά όταν βρέθηκε στην εξουσία αποδείχθηκε ότι τα σεβάστηκε λιγότερο και από τις καλλιτεχνικές ανησυχίες του Ράμα.

Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη αποτελεί -κατά γενική ομολογία- την επιτομή του μεταπολιτευτικού ενδοτισμού ακόμη και απέναντι σε διεθνείς οντότητες πολύ χαμηλής δυναμικότητας όπως αυτή της Αλβανίας.

Ο κ. Μπελέρης βίωσε στο πετσί του την εγκατάλειψη, για να μην πω την προδοσία, της μητέρας πατρίδας. Απεσταλμένοι του «εθνικού κυβερνήτη» πηγαινόερχονταν στο κελί του μόνο και μόνο για να τον καθησυχάσουν με ψεύτικες υποσχέσεις την ίδια ώρα που η Ελλάδα δεν έκανε τίποτα για να αναδείξει διεθνώς την σκευωρία εις βάρος του και αντίθετα μισοέκλεινε το μάτι στην ευρωπαική προοπτική της Αλβανίας.

Το γιατί ο Μπελέρης πείσθηκε τελικά για τις καλές προθέσεις της Νέας Δημοκρατίας και αποφάσισε να συνεισφέρει στον εκλογικό της αγώνα, είναι δική του υπόθεση. Ταλαιπωρημένος άνθρωπος, πιθανόν να είδε και μία διέξοδο στην Ευρωβουλή προκειμένου να γλυτώσει από τις διώξεις. Σε κάθε περίπτωση δική του είναι η απόφαση και απολύτως σεβαστή. Το πατριωτικό του φρόνημα δεν αμφισβητείται.

  • Ισως πιο κρίσιμο είναι το ερώτημα αν με την εξέλιξη αυτή ωφελείται ο ελληνισμός της Χειμάρρας. Όχι, λοιπόν δεν ωφελείται γιατί ανοίγει πλέον ο δρόμος διάπλατα στον Έντι Ράμα να πετύχει τον στόχο του. Να επιβάλει τετελεσμένα και να ορίσει δικό του μοντέλο διοίκησης στον δήμο της μαρτυρικής πόλης.

Και τότε γιατί ο «εθνικός κυβερνήτης» κατέληξε σε μία τέτοια επιλογή; Ξαναγυρνάμε στον αρχικό προβληματισμό που δεν ερμηνεύεται με συμβατικούς όρους ακριβώς επειδή η συμβατικότητα στις επινοήσεις που μηχανεύεται η οικογένεια Μητσοτάκη για να παραμένει στην εξουσία είναι είδος άγνωστο.

Η Νέα Δημοκρατία προαισθάνεται το στραπάτσο που έρχεται στις Ευρωεκλογές. Από τα δεξιά. Επειδή όμως ο ενδοτισμός έχει καταστεί πλέον  επίσημο δόγμα διπλωματίας, αρκετοί σύμβουλοι του πρωθυπουργού δίστασαν να προτείνουν την λύση Μπελέρη ως μια «πατριωτική ένεση» σε ένα…ποταμίσιο ψηφοδέλτιο.

Η άτυπη υπουργός εξωτερικών έχοντας αφήσει ιστορία ως επικεφαλής της πρεσβείας μας στα Τίρανα, όρθωσε το παράστημα της. Που είναι και ομολογουμένως επιβλητικό. Προειδοποίησε ότι μία τέτοια «μεταγραφή» θα εξαγριώσει τον Ράμα και θα θέσει σε επικίνδυνη τροχιά τις σχέσεις μας με την Αλβανία.

Προς στιγμήν ο «εθνικός κυβερνήτης» κλονίστηκε. Ωρες ήταν τώρα να χαλάσει η φιλία του με τον μαφιόζο της διπλανής πόρτας. Αντισυμβατικός όμως στην σκέψη του βρήκε την διέξοδο. Εντάξει, ας μην βάλουμε τον ίδιο, είπε. Έναν συγγενή του έστω με το ίδιο επίθετο.

Προς τιμήν της η οικογένεια Μπελέρη δεν δέχτηκε. «Η τον Φρέντι ή κανέναν» ήταν η απάντηση.

Ο «εθνικός κυβερνήτης» πάλι βυθίστηκε σε απόγνωση. Το μυαλό του έκανε μαύρες σκέψεις: «Είναι κι αυτός ο Αμερικανός που έχει χαλάσει τον κόσμο ότι φυλλοροούμε προς τα δεξιά… Ο Βελόπουλος καλπάζει. Αλλά πώς δεν θα στεναχωρήσουμε τον Ράμα;»

Στα δύσκολα τις λύσεις δίνει ενίοτε η οικογενειακή αλληλεγγύη. Που στην περίπτωση της φαμίλιας Μητσοτάκη είναι άγραφος κανόνας. Την πρώτη ευγενική χειρονομία προς τους Αλβανούς άλλωστε την είχε κάνει η Ντόρα Μπακογιάννη πριν λίγες μέρες. Με μια θεαματική πιρουέτα που έστειλε τους Σέρβους στα κάγκελα, άλλαξε την εισήγηση της προς την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης καλωσορίζοντας το Κοσσυφοπέδιο στον οργανισμό.

Η κίνηση της προκάλεσε σάλο. Ο Σέρβος πρόεδρος την κατηγόρησε δημοσίως για εξαπάτηση και αθέτηση των υπεσχημένων με οδηγίες ξένου (Γερμανού) υποβολέα.

  • Η κυβέρνηση έκανε μία εβδομάδα να απαντήσει σε αυτές τις κατηγορίες. Κι όταν ρωτήθηκε σχετικά ο εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης άρχισε να λέει κάτι μασημένα, ότι η κυρία Μπακογιάννη έχει την δική της άποψη, αλλά η ελληνική θέση δεν έχει αλλάξει.

Ε, λοιπόν ταυτόχρονα σχεδόν με την ανακοίνωση της υποψηφιότητας Μπελέρη, η ελληνική θέση άλλαξε. Και όλοι οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας (Ν.Δ.) που συμμετείχαν στην Κοινοβουλευτική Διάσκεψη του Συμβουλίου της Ευρώπης, σε αντίθεση με τους Κύπριους συναδέλφους τους, υπερψήφισαν την θετική εισήγηση της Ντόρας που ανοίγει τον δρόμο για διεθνή αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου!

Ακόμη και ο Ευρπίδης Στυλιανίδης που βλέπει το …τρένο να έρχεται στη Θράκη υπάκουσε στη (νέα) κυβερνητική γραμμή.

Ετσι λοιπόν όλοι είναι ευχαριστημένοι. Ο Ράμα που σκοτίστηκε για τον Μπελέρη αφού η Ελλάδα του έκανε το απρόσμενο δώρο του Κοσσυφοπεδίου, η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, η υφυπουργός που φοβήθηκε προς στιγμήν μη θυμώσουν οι Αλβανοί και βεβαίως ο «εθνικός κυβερνήτης» που σκαρφίστηκε την λύση.

Μην παιδεύεστε επομένως. Αυτό ήταν το παρασκήνιο της …ξεχειλωμένης υποψηφιότητας Μπελέρη. Σκοτεινό, άθλιο και …φτηνό.

* Γιώργος Χαρβαλιάς
Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2024/04/i-sinallagi-tis-ellinikis-kivernisis-me-tous-alvanous-exasfalisan-anochi-gia-ton-beleri-exagrionontas-tous-servous-ke-tous-ellines-tis-kiprou/

O Αρχ. Σεβαστιανός «τα έψαλλε» στον Α.Γεωργιάδη για τους «γάμους» των ΛΟΑΤΚΙ: «Είσαι βδέλυγμα – Δεν ντρέπεσαι;»

4

«Τι ήρθες να κάνεις στην εκκλησία;»

Ο Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός τα “έψαλλε” στον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη για την ψήφιση του γάμου ατόμων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Ο Α.Γεωργιάδης βρέθηκε στο Αμύνταιο Φλώρινας το βράδυ της Παρασκευή 19 Απριλίου και επισκέφθηκε τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης.

Ήταν, μάλιστα, μαζί με τον φωτογράφο του, που τον τράβηξε φωτογραφία με τον τίτλο «στον Ακάθιστο Ύμνο στην ιδιαίτερη πατρίδα μου».

Ο ιερέας είπε στον υπουργό Υγείας: «Τι ήρθες να κάνεις στην εκκλησία εσύ που ψήφισες αυτό το βδέλυγμα, και είσαι πλέον και ο ίδιος βδέλυγμα; Δεν ντρέπεσαι;».

Το ποίμνιο καταχειροκρότησε.

Δείτε το βίντεο

Κλεάνθης Βικελίδης, το μακεδονικό τανκ των γηπέδων: Η κόρη του θρύλου του Άρη θυμάται τον άνθρωπο που δεν τα παρατούσε ποτέ

0

«Παίξτε, συνεχίζουμε… Μια χαρά τη βλέπετε την μπάλα», φωνάζει με δύναμη ο Κλεάνθης Βικελίδης, παρά τις αντιρρήσεις των συμπαικτών του πως η νύχτα έχει απλώσει για τα καλά το πέπλο της και δεν υπάρχει ούτε στάλα από φως στον χώρο.

O Κλεάνθης Βικελίδης δεν εγκατέλειπε για κανέναν λόγο. Ζούσε για το ποδόσφαιρο και τον Άρη.

Είχε πάθος με τη «στρογγυλή θεά», με τη νίκη και τις επιτυχίες. Είχε και φιλοδοξίες, τις οποίες ήθελε να εκπληρώσει, με τον σύλλογο που έφερε ως έμβλημα τον θεό του πολέμου και ιδρύθηκε στις 25 Μαρτίου του 1914. Μόλις έναν χρόνο προτού γεννηθεί ο ίδιος…

Πού να ήξερε πως 90 χρόνια αργότερα, χάρη σε αυτή την αγάπη προς την ομάδα του Άρη, στη μαχητικότητά του, στα κρίσιμα γκολ και τις διακρίσεις, το γήπεδο Χαριλάου της Θεσσαλονίκης, θα έπαιρνε το όνομά του. Και πως σήμερα οι σπίκερ, πριν από την έναρξη των ζωντανών μεταδόσεων των αγώνων, θα καλωσόριζαν όλους τους φιλάθλους από το στάδιο «Κλεάνθης Βικελίδης».

Τον έδιωχναν από τα σχολεία γιατί έπαιζε μπάλα!

Τα μεγαλύτερα αδέλφια του, ο Κώστας και ο Νικηφόρος, ήταν ήδη ποδοσφαιριστές στον Άρη. Επομένως, η επιλογή που έκανε ίσως να ήταν μονόδρομος για τον μικρότερο Κλεάνθη, ο οποίος φόρεσε σορτσάκι και ποδοσφαιρικά παπούτσια από τα 12 του χρόνια, αγωνιζόμενος στα τότε «τσικό».

«Ο Άρης ήταν όλη του η ζωή. Ήταν πάνω και από τη σωματική του ακεραιότητα. Χρήματα εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν στο ποδόσφαιρο. Πίστευε, όμως, πως ήταν το χρέος προς τον εαυτό του και προς το σύλλογο. Τον έδιωχναν από τα σχολεία γιατί τότε δεν επιτρεπόταν ο εξωσχολικός αθλητισμός. Πήγαινε σε άλλο σχολείο, πάλι τα ίδια. Τον έδιωχναν ξανά, γιατί έφευγε και πήγαινε να παίξει ποδόσφαιρο», εξιστορεί στο ΑΠΕ, η 78χρονη κόρη του, Κατερίνα Βικελίδου.

Φωτογραφία που δόθηκε στη δημοσιότητα την Κυριακή 21 Απριλίου 2024 και εικονίζει την Κατερίνα Βικελίδου να δείχνει φωτογραφίες και ντοκουμέντα κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, Θεσσαλονίκη, Δευτέρα 15 Απριλίου 2024. «Κρυφές» πτυχές του άσσου των γηπέδων Κλεάνθη Βικελίδη με αφορμή τα 110 χρόνια από την ίδρυση του Άρη εξιστορεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κόρη του, Κατερίνα Βικελίδου. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ
  • Για πρώτη φορά ο Κλεάνθης Βικελίδης έπαιξε με τον Άρη τη σεζόν 1931-’32, σε ηλικία 17 ετών. Στην πολύ πετυχημένη καριέρα του κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1932 και το 1946, όπου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ, τέσσερα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης (1934, 1938, 1946 και 1949), το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου το 1935 ενώ συμμετείχε στον τελικό Κυπέλλου του 1940.

Το «μακεδονικό τανκ» των γηπέδων

Ο Κλεάνθης Βικελίδης, αν και στρατιώτης, έδινε κανονικά το «παρών» στους αγώνες. Σε μια αναμέτρηση, επάνω σε μια δυνατή μονομαχία, τού έσπασαν τη μύτη κι ενώ ο προπονητής τον ρώτησε εάν επιθυμεί να γίνει αλλαγή, ο ίδιος απάντησε: «Δεν βγαίνω».

«Τότε δεν υπήρχε ο κανονισμός εάν ματώσει κάποιος να σταματήσει το παιχνίδι. Συνέχισε με σπασμένη μύτη και το αίμα είχε ποτίσει τις κάλτσες και τα παπούτσια του, κάνοντας αυτό που λέμε: “πλιτς-πλατς”. Μετά τον αγώνα τον μετέφεραν στο στρατιωτικό νοσοκομείο και τον έβαλαν στο θάλαμο των ετοιμοθάνατων, επειδή είχε χάσει πολύ αίμα», θυμάται η κόρη του.

Οι τάπες των παπουτσιών, εκείνη την εποχή, ήταν φτιαγμένες από δερματάκια, κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο και τοποθετημένα στο παπούτσι με ένα καρφί. Στην πρώτη φάση το δέρμα δεν άντεχε με τα γνωστά αποτελέσματα των τραυματισμών. «Δεν λυπόταν τον εαυτό του. Σκοπός του ήταν να σκοράρει. Όλα του τα κόκαλα ήταν σπασμένα. Η μύτη του, οι αγκώνες του, τα δάχτυλά του. Σπασμένα πολλές φορές. Έμεινε σε νάρθηκα για τον Άρη, τη μία φορά τρεις μήνες και τη δεύτερη άλλους έξι», προσθέτει η κυρία Βικελίδου.

Η αγωνιστικότητα αυτή οδήγησε τους αθλητικογράφους εκείνης της εποχής να τού αποδώσουν πολλούς χαρακτηρισμούς, όπως το «μακεδονικό τανκ», που ήταν το επικρατέστερο καθώς τον ζωγράφιζαν με έξι πόδια. «Κίτρινος αετός», «Ο τρομοκράτης των τερματοφυλάκων», «Ο γυπαετός», «Ο Αθάνατος Μακεδόνας», «Ο Καταπέλτης», «Ο Εκπορθητής» ήταν ορισμένα ακόμη από τα υπόλοιπα «παρατσούκλια» που κόλλησαν στον Κλεάνθη Βικελίδη.

Ακόμη και ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης γράφει: «Εγώ απόψε ρε παιδιά, μα τω Θεώ, άγγιξα τη φανέλα του Κλεάνθη του Βικελίδη» (από το συλλογικό έργο «Στα γήπεδα η πόλη αναστενάζει», μία ανθολογία 16 κειμένων για τη Θεσσαλονίκη του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ).

Η παρέμβαση του δημάρχου ώστε να τον αφήσει η ετοιμόγεννη σύζυγός του να αγωνιστεί για την τιμή της Θεσσαλονίκης

Η αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπό του ήταν μεγάλη και οι φίλαθλοι εκείνης της εποχής ιδιαίτερα εκδηλωτικοί προς το ίνδαλμά τους. Σε ένα ματς του Άρη, στον ημιτελικό του Κυπέλλου κόντρα στην ΑΕΚ, ο φορ Κλεάνθης Βικελίδης ισοφάρισε σε 2-2, δύο λεπτά πριν από τη λήξη. Οι οπαδοί ενθουσιάστηκαν τόσο που έσπασαν τα κιγκλιδώματα. Μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο και μετέφεραν τον ποδοσφαιριστή σηκωτό μέχρι τον Λευκό Πύργο. Το παράδοξο της υπόθεσης; Ότι ο αγώνας συνεχίστηκε για τα τελευταία δύο λεπτά χωρίς αυτόν, αφού δεν είχε σφυρίξει ακόμη ο διαιτητής.

Τον Ιούνιο του 1946 ο Άρης έπαιζε στην Αθήνα και πάλι με την ΑΕΚ και ουσιαστικά αυτός ο αγώνας καθόριζε το πρωτάθλημα. Η σύζυγος του Κλεάνθη Βικελίδη, όμως, ήταν ετοιμόγεννη στο πρώτο τους παιδί, την Κατερίνα Βικελίδου, και αμετάπειστη. Ήθελε τον άντρα της στο πλευρό της.Το να πάρει ο Άρης, όμως, το πρωτάθλημα ήταν ένα ζήτημα τιμής για τη Θεσσαλονίκη. Για τον λόγο αυτό, ο δήμαρχος της πόλης μαζί με το δημοτικό συμβούλιο πήγαν στο μαιευτήριο για να παρακαλέσουν τη σύζυγο του Κλεάνθη Βικελίδη να τον αφήσει να ταξιδέψει στην πρωτεύουσα. Έτσι, ο Κλεάνθης Βικελίδης έφυγε με ταξί, ταξίδεψε όλη τη νύχτα, πέτυχε το γκολ του Άρη, οι κιτρινόμαυροι κατέκτησαν το πρωτάθλημα και στην επιστροφή έμαθε τα ευχάριστα νέα: η γυναίκα του είχε φέρει στον κόσμο μια κόρη!

Ο θαυμασμός προς το πρόσωπό του υπήρχε από όλους τους φίλους του ποδοσφαίρου εκείνης της εποχής που τον σταματούσαν και συζητούσαν μαζί του για τα κατορθώματα εντός γηπέδου. Ακόμη κι όταν έβγαινε βόλτα με την οικογένειά του στην πόλη για να διασχίσει μια μικρή απόσταση που κανονικά απαιτούνταν λίγα λεπτά, για τον ίδιο κρατούσε ώρες!

  • «Τεράστια τιμή στο πρόσωπο του πατέρα μου η ονομασία του γηπέδου»

Ο Κλεάνθης Βικελίδης κρέμασε τα παπούτσια του το 1949, σε ηλικία 34 ετών- από τραυματισμό και αφού αρνήθηκε για χάρη του Άρη μεταγραφή στο εξωτερικό, στη ρουμανική Βένους, όπου θα λάμβανε ένα ιδιαίτερα μεγάλο χρηματικό ποσό. Ενώ βρισκόταν στο σιδηροδρομικό σταθμό, έτοιμος να ανέβει στο τρένο, βλέποντας την αγάπη του κόσμου που τού ζητούσε να παραμείνει στο σύλλογο, έσκισε τα εισιτήρια που είχε στο χέρι.

Το σαράκι συνέχισε και εκτός γηπέδων… Αρχικά παίρνοντας από το χέρι την κόρη του και στη συνέχεια τον εγγονό του, πήγαινε στο γήπεδο, όπου καθόταν πάντα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. «Οι Κυριακές ήταν αφιερωμένες στον Άρη», τονίζει η κυρία Βικελίδου, χαρακτηρίζοντας ως τεράστια τιμή προς το πρόσωπο του πατέρα της την ονομασία του γηπέδου το 2004.

«Όταν ακούω στην αρχή της μετάδοσης “καλησπέρα σας από το Κλεάνθης Βικελίδης” είναι ανατριχιαστικό», προσθέτει.

Τι θα έλεγε ο Κλεάνθης Βικελίδης στους ποδοσφαιριστές του Μάντζιου για το Κύπελλο Ελλάδας

  • Ο Άρης πριν από λίγες ημέρες γιόρτασε 110 χρόνια από την ίδρυσή του με μία λαμπρή εκδήλωση, με τη συμμετοχή σπουδαίων προσωπικοτήτων του συλλόγου, που έγραψαν τη δική τους ιστορία με τα «κιτρινόμαυρα», αλλά και με μια μεγάλη γιορτή στην Πλατεία Αριστοτέλους.

Στις 18 Μαΐου ετοιμάζεται για τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας απέναντι στον Παναθηναϊκό. Τι θα έλεγε, όμως, ο Κλεάνθης Βικελίδης στους ποδοσφαιριστές του Άκη Μάντζιου, εάν υπήρχε αυτή η δυνατότητα; Ποια συμβουλή θα τους έδινε; «Δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα. Έντεκα εμείς, έντεκα κι αυτοί… Αυτό έλεγε πάντα ο μπαμπάς μου. Αυτό θα έλεγε και σήμερα ο Κλεάνθης Βικελίδης προς τους ποδοσφαιριστές που θα διεκδικήσουν το τρόπαιο», καταλήγει η κόρη του.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ, Αναστασία Καρυπίδου
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα 

https://hellasjournal.com/2024/04/kleanthis-vikelidis-to-makedoniko-tank-ton-gipedon-i-kori-tou-thrilou-tou-ari-thimate-ton-anthropo-pou-den-ta-paratouse-pote/

Ο Ερντογάν προκαλεί τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς με την υποδοχή του Ισμαήλ Χανίγιε στα ανάκτορα: Η Τουρκία θα γίνει η νέα βάση της Χαμάς, μετά το Κατάρ;

0

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν υποδέχθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον ηγέτη της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε, προκαλώντας στα ίσια τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, με τον οποίο συζήτησε τις προσπάθειες για επίτευξη εκεχειρίας στη Γάζα και την παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας.

Η τουρκική προεδρία, ανακοίνωσε ότι οι δύο άνδρες συζήτησαν «θέματα σχετικά με τις επιθέσεις του Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη, ιδιαίτερα τη Γάζα, τι πρέπει να γίνει για να διασφαλιστεί η επαρκής και αδιάλειπτη παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα και μια δίκαιη και διαρκής ειρηνευτική διαδικασία στην περιοχή».

Περίπου δυόμισι ώρες διρκέσε η συνάναντηση στην Κωνσταντινούπολη του επικεφαλής του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, με τον Τούρκο ισλαμιστή πρόεδρο.

Στη συνάντηση, που έλαβε  χώρα στα ανάκτορα του Ντολμάμπαχτσε, παρών ήταν και ο Χάλεντ Μασάλ, ισχυρή φιγούρα της Χαμάς και βασικός διαπραγματευτής για τους ομήρους.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο Ερντογάν είπε ότι «η Τουρκία συνεχίζει τις διπλωματικές της προσπάθειες για να επιστήσει την προσοχή της διεθνούς κοινότητας στην καταπίεση των Παλαιστινίων» και ότι τονίζεται με κάθε ευκαιρία «η ανάγκη τερματισμού της βαρβαρότητας και επείγουσας μόνιμης κατάπαυσης του πυρός».

 

H συνάντηση πραγματοποιήθηκε στη σκιά της ανακοίνωσης του Κατάρ ότι επανεξετάζει τη στάση του οσον αφορά τον διαμεσολαβητικό του ρόλο στον πόλεμο της Γάζας και την ώρα που η Χαμάς φέρεται να αναζητεί νέα έδρα.

Στη συνάντηση παρόντες ήταν από την τουρκική πλευρά ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ Ιμπραχίμ Καλίν, ο διευθυντής επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας Φαχρετίν Αλτούν, ο διπλωματικός σύμβουλος του προέδρου πρέσβης Ακίφ Τσαγατάι Κιλίτς και ο επικεφαλής σύμβουλος του προέδρου Σεφέρ Τουράν.

Μετά τη συνάντηση η Διεύθυνση Επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρει επί λέξη τα εξής:

«Κατά τη διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκαν θέματα που σχετίζονται με τις ισραηλινές επιθέσεις στα Παλαιστινιακά Εδάφη, ιδίως στη Γάζα, με τις ενέργειες για να διασφαλιστεί η επαρκής και αδιάλειπτη παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα, καθώς και θέματα που σχετίζονται με μια δίκαιη και διαρκή διαδικασία ειρήνευσης στην περιοχή.

»Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι η Τουρκία συνεχίζει τις διπλωματικές της προσπάθειες για να επιστήσει την προσοχή της διεθνούς κοινότητας στην καταπίεση των Παλαιστινίων και τονίζει με κάθε ευκαιρία την ανάγκη να δοθεί τέλος στις φρικαλεότητες καθώς και να εφαρμοστεί εφαρμογή επειγόντως μόνιμη κατάπαυση του πυρός.

»Ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι το Ισραήλ θα πληρώσει σίγουρα μια μέρα το τίμημα για την καταπίεση των Παλαιστινίων, ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να μιλά για τις σφαγές στη Γάζας σε όλα τα φόρα και ότι καταβάλλονται όλες οι προσπάθειες για την ίδρυση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, το οποίο αποτελεί το κλειδί για την περιφερειακή ειρήνη και για την εγκαθίδρυση μόνιμης ηρεμίας στην περιοχή.

»Ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι είναι ζωτικής σημασίας για τους Παλαιστίνιους να δράσουν ενωμένοι σε αυτή τη διαδικασία, ότι η ισχυρότερη απάντηση που πρέπει να δοθεί στο Ισραήλ και ο δρόμος προς τη νίκη περνάει μέσα από την ενότητα και την ομοψυχία και ότι οι πραγματικότητες και ο δίκαιος αγώνας της Παλαιστίνης κατά του Ισραήλ κατά του Ισραήλ, το οποίο παραπλανά τη διεθνή κοινή γνώμη, και πρέπει να εξηγηθούν περισσότερο.

»Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε επίσης ότι η Τουρκία συνεχίζει να παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια στην Παλαιστίνη προκειμένου να ανακουφίσει σε κάποιο βαθμό τα δεινά, ότι μέχρι στιγμής περισσότεροι από 45 χιλιάδες τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας έχουν προωθηθεί στην περιοχή και ότι έχει εφαρμοστεί μια σειρά κυρώσεων κατά του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων περιορισμών στο εμπόριο”.

Σχολιάζοντας τις εντάσεις μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν, ο πρόεδρος Ερντογάν τόνισε ότι τα περιστατικά αυτά δεν πρέπει να δώσουν λαβές στο Ισραήλ και ότι πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για να προσελκύσουν την προσοχή στη Γάζα, ώστε να διατηρηθεί το αρνητικό κλίμα στη Δύση κατά του Ισραήλ σχετικά με τις επιθέσεις του.

Ο Ερντογάν μετέφερε επίσης τα συλλυπητήριά του στον Χανίγε για τα παιδιά και τα εγγόνια του που μαρτύρησαν, όπως αναφέρει η ανακοίνωση, σε ισραηλινή επίθεση.

Με πληροφορίες από: ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή μας Γ. Μανδαλίδη
Κωνσταντινούπολη, Turkey

https://hellasjournal.com/2024/04/o-erntogan-prokali-tous-amerikanous-ke-tous-israilinous-me-tin-ipodochi-tou-ismail-chanigie-sta-anaktora-i-tourkia-tha-gini-i-nea-vasi-tis-chamas-meta-to-katar/

Τουρκικά ΜΜΕ: «Ο Ερντογάν ακυρώνει το ταξίδι στις ΗΠΑ»

0

Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν / AP Photo
21/04/2024  10:33
Τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης αναφέρουν πως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποφάσισε να ακυρώσει το προγραμματισμένο ταξίδι του στις ΗΠΑ για τις 9 Μαΐου.

Στο ταξίδι, ο Τούρκος πρόεδρος έχει προγραμματισμένη συνάντηση με τον Τζο Μπάιντεν, ωστόσο το κανάλι OdaTv μετέδωσε ότι ακύρωσε την επίσκεψή του, με αιτία, όπως εκτιμά το κανάλι, την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων για στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ.

Προς το παρόν δεν υπάρχει επίσημη τοποθέτηση από την τουρκική κυβέρνηση.

iefimerida.gr

Ελληνοτουρκική συνάντηση στον Εβρο

1

Ηελληνοτουρκική συνάντηση του Εβρου τον Σεπτέμβριο 1967 αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση βιαστικής και ελλιπώς προετοιμασμένης διπλωματικής προσπάθειας που κατέληξε σε αποτυχία. Ταυτόχρονα, υπήρξε μια σημαντική στροφή στη διαχείριση του Κυπριακού με αρνητικές βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες συνέπειες. Η σύλληψη της πολιτικής που οδήγησε στη συνάντηση του Εβρου μπορεί να αποδοθεί σε δύο παράγοντες. Η πρώτη παραδοχή της ηγεσίας του στρατιωτικού καθεστώτος, που προέκυψε από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ήταν ότι μπορούσε να επιτύχει ταχύτατα την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, ακολουθώντας μια διπλωματία που δεν θα υφίστατο τους περιορισμούς των κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων. Η δεύτερη παραδοχή της ήταν ότι η Αθήνα μπορούσε να επιτύχει μια πολιτική διευθέτηση στη βάση του σχεδίου Ατσεσον (Acheson) του Αυγούστου του 1964, όταν ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, στο πλαίσιο αμερικανικής πρωτοβουλίας επίλυσης του Κυπριακού, είχε προτείνει την ένωση του νησιού με την Ελλάδα έναντι της εκμίσθωσης μιας έκτασης ίσης με το 5% του κυπριακού εδάφους. Αυτή η ζώνη θα χρησιμοποιείτο ως στρατιωτική βάση από την Τουρκία. Επίσης προβλεπόταν και ευρεία αυτοδιοίκηση σε περιοχές όπου πλειοψηφούσαν Τουρκοκύπριοι.

Οι προδιαθέσεις των δικτατόρων στο Κυπριακό

Η επιδίωξη διμερούς συμφωνίας με την Τουρκία αποτελούσε βασικό σημείο στην κυπριακή πολιτική της ηγεσίας της δικτατορίας, καθώς η τελευταία θεωρούσε τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ανθενωτικό και ρέποντα σε αδέσμευτη και φιλοσοβιετική πολιτική ακριβώς για να επιτύχει την οριστική ματαίωση της ένωσης. Αρκετοί από τους αξιωματικούς που είχαν πραγματοποιήσει το πραξικόπημα είχαν υπηρετήσει στην ελληνική μεραρχία που στάθμευε στην Κύπρο κατά την τριετία 1964-67. Προσλάμβαναν τον Αρχιεπίσκοπο και την πολιτική του αρνητικά στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης μεταξύ της κυβέρνησης της Λευκωσίας και του ελλαδικού στρατιωτικού στοιχείου που υπηρετούσε στη Μεγαλόνησο.

Ενα συγκυριακό στοιχείο επέτεινε ενδεχομένως την πεποίθηση της ηγεσίας του στρατιωτικού καθεστώτος ότι η πραγματοποίηση της ένωσης ήταν ευχερής. Ο υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης των αποστατών της Ενωσης Κέντρου Ιωάννης Τούμπας (Μάιος-Δεκέμβριος 1966) είχε αναλάβει διμερείς διαπραγματεύσεις με την Τουρκία για την επίλυση του Κυπριακού. Αυτές είχαν καταλήξει στη σύνταξη και υπογραφή εκ μέρους των υπουργών Εξωτερικών Τούμπα και Τσαγλαγιανγκίλ ενός πρακτικού τον Δεκέμβριο του 1966. Σύμφωνα με αυτό, οι δύο πλευρές επέμεναν στις θέσεις τους, η Αθήνα στην ένωση, με αντάλλαγμα την παραχώρηση της μιας από τις δύο βρετανικές βάσεις στην Τουρκία και η Αγκυρα σε καθεστώς δεσμευμένης ανεξαρτησίας. Αν και από γραπτά τεκμήρια δεν προκύπτει κάτι τέτοιο, ο Τούμπας πίστευε ότι η τουρκική πλευρά συζητούσε την επίλυση του Κυπριακού στη βάση της ένωσης και η ερμηνεία του αυτή ενέτεινε πιθανότατα την παραδοχή της ηγεσίας του στρατιωτικού καθεστώτος ότι η πολιτική αυτή ήταν δυνατή.

Μ’ αυτόν τον μάλλον αβασάνιστο τρόπο η Αθήνα θα επεδίωκε εφεξής τη συμφωνία με την Τουρκία. Ούτως ή άλλως, ο στρατηγικός σχεδιασμός του στρατιωτικού καθεστώτος ήταν μάλλον χαώδης και άφηνε αδιευκρίνιστα καίρια ζητήματα. Ετσι, για ένα διάστημα πέραν του διμήνου δεν είχε καταστεί σαφές αν η Αθήνα θα επεδίωκε πρώτα την ανατροπή του Μακαρίου και εν συνεχεία συμφωνία με την Τουρκία ή, αντίστροφα, αν θα επεδίωκε πρώτα διευθέτηση με την Αγκυρα και εν συνεχεία θα επιχειρούσε να την επιβάλει στην Κύπρο με την ελληνική μεραρχία που ήταν εγκατεστημένη εκεί. Τον Ιούλιο του 1967 φαίνεται ότι το στρατιωτικό καθεστώς επέλεξε τον δεύτερο δρόμο, δηλαδή την επιδίωξη της συμφωνίας με την Τουρκία πρώτα και την επιβολή της εν συνεχεία. Μπορεί να υποτεθεί ότι συνέβαλαν στην εξέλιξη αυτή τόσο οι έντονες παραστάσεις της Βρετανίας, εγγυήτριας δύναμης και κατόχου κατά κυριαρχία δύο βάσεων στην Κύπρο, όσο και η εκδήλωση της ανησυχίας της Σοβιετικής Ενωσης για ενδεχόμενη επιβολή μονομερών λύσεων στο Κυπριακό σε αντίθεση με τις επιθυμίες της νόμιμης κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας υπό τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Το νέο διπλωματικό περιβάλλον

Το διπλωματικό περιβάλλον εντούτοις είχε μεταβληθεί από την εποχή του σχεδίου Ατσεσον. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν ευμενώς το ενδεχόμενο μιας ελληνοτουρκικής συμφωνίας για την ένωση. Πράγματι, έτσι θα εξέλιπε μια εστία έντασης που χαλάρωνε τη συνοχή της Ατλαντικής Συμμαχίας στην ανατολική Μεσόγειο και η Κύπρος θα ετίθετο υπό τον έλεγχο ενός κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, όμως, η Ουάσιγκτον δεν ήταν διατεθειμένη να παίξει ενεργό ρόλο στην αναζήτηση λύσης, καθώς η εμπειρία του σχεδίου Ατσεσον του 1964 είχε αναδείξει τα σοβαρά μειονεκτήματα μιας αμερικανικής εμπλοκής: Οι ΗΠΑ δεν είχαν επιτύχει την επίλυση του προβλήματος και ταυτόχρονα είχαν βρεθεί στο επίκεντρο της διαμάχης μεταξύ των συμμάχων τους. Ενώ συνεπώς ενθάρρυναν την εξεύρεση λύσης από την Αθήνα και την Αγκυρα, απέφευγαν μάλιστα να αναφερθούν στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ως αναγκαίο παράγοντα σε διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού, δεν αναλάμβαναν κανέναν ενεργό ρόλο. Ο βρετανικός παράγων δεν διέθετε την ισχύ για να επιβάλει κάποια λύση. Οι απόψεις του όμως δεν αγνοούνταν, ιδίως όταν επισήμαινε ότι δεν θα συναινούσε σε μια λύση που θα επιχειρούσε να επιβάλει βιαίως στην Κύπρο το καθεστώς των συνταγματαρχών παρά τη θέληση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Η Σοβιετική Ενωση τέλος, με ισχυρότερη πλέον ναυτική παρουσία στη Μεσόγειο απ’ ό,τι στα πρώτα στάδια του Ψυχρού Πολέμου, προειδοποιούσε τις δυτικές δυνάμεις εναντίον της προσπάθειας επιβολής λύσης που θα εξυπηρετούσε τα δυτικά στρατηγικά συμφέροντα.

Το σημαντικότερο παρά ταύτα αρνητικό στοιχείο για την εφαρμογή της πολιτικής της χούντας στο Κυπριακό ήταν η Τουρκία η οποία αντιλαμβανόταν ότι το στρατιωτικό καθεστώς διέθετε μειωμένο διεθνές κύρος. Τη χώρα κυβερνούσε από το 1965 μια ισχυρή κοινοβουλευτικά κυβέρνηση του Κόμματος της Δικαιοσύνης, διαδόχου σχήματος του Δημοκρατικού Κόμματος του Αντνάν Μεντερές. Οι ασταθείς συνασπισμοί υπό την ηγεσία της ιστορικής φυσιογνωμίας του κεμαλικού κατεστημένου, του Ισμέτ Ινονού, ο οποίος ευνοούσε στο πλαίσιο πάντοτε των τουρκικών στρατηγικών αντιλήψεων, μια συμβιβαστική λύση στο Κυπριακό ανήκαν στο παρελθόν. Αμερικανική πίεση της έντασης που είχε ασκηθεί το 1964 στο πλαίσιο της μεσολάβησης Ατσεσον δεν επρόκειτο να επαναληφθεί. Η Αγκυρα αισθανόταν εξάλλου ότι η θέση της ήταν ενισχυμένη εντός του δυτικού στρατοπέδου μετά τον πόλεμο των Εξι Ημερών στη Μέση Ανατολή τον Ιούνιο του 1967. Τέλος, το αντάλλαγμα μιας περιορισμένης έκτασης βάσης στην Κύπρο θεωρείτο αμελητέο.

Οι σοβαρές συνέπειες της αποτυχίας

Παρά τις επιφυλάξεις πάντως που διατηρούσε η τουρκική κυβέρνηση αποδέχθηκε την πρόσκληση της Αθήνας για μια συνάντηση κορυφής, η οποία και πραγματοποιήθηκε στην ελληνοτουρκική μεθόριο στον Εβρο, τη μία μέρα σε τουρκικό έδαφος, στην Κεσάν, και την άλλη σε ελληνικό, στην Αλεξανδρούπολη. Στη συνάντηση αυτή ο Τούρκος πρωθυπουργός Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ θα απέρριπτε χωρίς περιστροφές την ελληνική πρόταση για ένωση έναντι παραχώρησης μιας βάσης κατά κυριαρχία. Το πλήγμα για τη δικτατορία ήταν ισχυρό, καθώς στη συνάντηση συμμετείχε εκτός από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Κόλλια και ο ισχυρός άνδρας της χούντας συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος. Δεν είναι γνωστό πώς ακριβώς εξελίχθηκαν οι συνομιλίες και ιδίως αν η τουρκική πλευρά περιορίστηκε σε μια σκληρή απόρριψη της ελληνικής πρότασης ή αντιπρότεινε κάποιο είδος διχοτόμησης το οποίο η Αθήνα δεν ήταν διατεθειμένη να αποδεχθεί. Πρέπει να σημειωθεί ότι σε αυτή την αρχική φάση της δικτατορίας, η ηγεσία του στρατιωτικού καθεστώτος, και σε αντίθεση ενδεχομένως με μεταγενέστερες αντιλήψεις της των αρχών της δεκαετίας του 1970, δεν ήταν διατεθειμένη να καταβάλει υψηλό τίμημα για την εξασφάλιση της τουρκικής συγκατάθεσης για την ένωση. Επρόκειτο για μια περίοδο κατά την οποία οι στρατιωτικοί δεν είχαν αποκτήσει ρεαλιστική αντίληψη των δεδομένων του Κυπριακού.

Οι συνέπειες της αποτυχημένης συνάντησης του Εβρου ήταν σοβαρές. Το στρατιωτικό καθεστώς δεν έβγαλε τα αναγκαία συμπεράσματα τόσο για τα απαιτούμενα ανταλλάγματα προς την Τουρκία όσο και για τη δυσμενή για τον στόχο της ένωσης στρατηγική εξίσωση που είχε διαμορφωθεί. Το τουρκικό τίμημα για την ένωση ήταν εξαιρετικά υψηλό και αν υποτεθεί ότι η Αθήνα ήταν διατεθειμένη να το καταβάλει, το διεθνές πλαίσιο ήταν εξαιρετικά δυσμενές έως απαγορευτικό για έξωθεν επιβολή διευθέτησης στην Κύπρο. Το στρατιωτικό καθεστώς θα τρεπόταν όμως στο επόμενο δίμηνο στην άσκηση μιας «πολιτικής πυγμής» η οποία και θα οδηγούσε στη μείζονα κρίση του Νοεμβρίου 1967.

* Ο κ. Σωτήρης Ριζάς είναι διευθυντής ερευνών στο Κέντρο Ερευνας Ιστορίας Νεώτερου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών.

Καθημερινή

Κ. Βενιζέλος: οι “τροχονόμοι” της χούντας που πούλησαν την Κύπρο

0

20/04/2024

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 στην Ελλάδα, η κατάργηση της δημοκρατίας, οι εθνικές ήττες και η τραγική κατάληξη με την καταστροφή της Κύπρου, συνθέτουν την ιστορική πραγματικότητα. Στρατιωτικοί εξαρτημένοι από ξένες υπηρεσίες, φασίστες και ξένοι προς κάθε δημοκρατία, κράτησαν όμηρο μια ολόκληρη χώρα. Μια κάστα στην οποία συμμετείχαν ξενοκίνητοι, επικίνδυνοι φανατικοί, δεν θα μπορούσαν παρά «να ρίξουν στα βράχια» την Ελλάδα και μαζί και την Κύπρο.

Η Ουάσιγκτον, ως γνωστό, είχε αναγνωρίσει τη χούντα του Παπαδόπουλου, τον οποίο οι Αμερικανοί γνώριζαν πολύ καλά. Ήταν ο σύνδεσμος της ΚΥΠ με τη CIA, πριν από το πραξικόπημα. Η χούντα, όπως φάνηκε, ήθελε εξαρχής να ασχοληθεί με την Κύπρο. Άλλοι θεωρούν πως επιδίωκε μια “επιτυχία” για να εδραιωθεί εντός και εκτός της χώρας. Άλλοι εκτιμούν ότι οι χουντικοί ήθελαν να τελειώνουν με την Κύπρο.

Η πρόταση, για παράδειγμα, για την παραχώρηση της βάσης της Δεκέλειας στην Τουρκία ως αντάλλαγμα την Ένωση, κατατέθηκε επειδή ήξεραν προφανώς και την απάντηση της Άγκυρας. «Τυχαία» αυτή η ιδέα ήταν ένα θέμα που απασχόλησε νωρίτερα εκείνη την περίοδο τους Αμερικανούς. Σε ένα τηλεγράφημα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, ημερομηνίας 2 Μάιου 1967, η Ουάσινγκτον ζητούσε τις απόψεις του σε εννέα σημεία σε σχέση με την «κυβέρνηση» της Ελλάδος. Το όγδοο σημείο αναφερόταν στην Κύπρο. Γινόταν αναφορά σε πιέσεις προς την Αθήνα για αποδοχή τουρκικής κυρίαρχης βάσης στο νησί ( χωρίς αναφορά σε Ένωση) ή σε μεταφορά πίσω στην Ελλάδα του Γρίβα.

Το φιάσκο του Έβρου, η αποχώρηση της Μεραρχίας, η συστηματική υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Προέδρου Μακαρίου διαμόρφωναν την εικόνα. Κι όλα αυτά, που κάποιοι αμφισβητούν, επιβεβαιώνονται με ντοκουμέντα. Κι όλες οι προσπάθειες για “καλό Παπαδόπουλο” και “κακό” Ιωαννίδη δεν τεκμηριώνονται. Απασχολούν, μόνο, όσους θεωρούν πως υπάρχουν και… καλές δικτατορίες!

Η “θυσία” της Κύπρου δεν ήταν “μια τρέλα της στιγμής”. Είχε να κάνει με γεωπολιτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ με την εμπλοκή της Ελλάδος και της Τουρκίας. Είχε να κάνει με τις ισορροπίες στην περιοχή και την αντιμετώπιση της Σοβιετικής Ένωσης.

Αλλά πέραν από τις όποιες αρχειακές πηγές, την προδοσία την ακούσαμε από τα ηχητικά ντοκουμέντα, που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά “Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974”. Τα όσα ειπώθηκαν σε εκείνη τη σύσκεψη των χουντικών, πρωί της 20ης Ιουλίου 1974, ημέρα εκδήλωσης της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, επιβεβαιώνουν το τι έγινε:

  • Δ. Ιωαννίδης – Ταξίαρχος, Διοικητής ΕΣΑ: «Την ξέρουμε την λύση κύριε Πρωθυπουργέ. Αυτοί θα βγούνε στην Κερύνεια. Αυτό που θέλουν οι Τούρκοι το κάνουν».
  • Αδ. Ανδρουτσόπουλος – “Πρωθυπουργό”»: «Όχι, αν τους σταματήσουμε».
  • Δ. Ιωαννίδης – Ταξίαρχος, Διοικητής ΕΣΑ: «Μα θα τους σταματήσουμε μετά. Αφού πάρουν το λιμάνι, την Κερύνεια κι ενώσουν την Λευκωσία, τότε θα σταματήσουν. Γι αυτό είμαστε σίγουροι».

Στημένο παιχνίδι… 

Το παιχνίδι ήταν στημένο: Να καταλάβουν εδάφη της Κύπρου οι Τούρκοι με τη χούντα σε ρόλο «τροχονόμου». Οι χουντικοί δεν δικάστηκαν ποτέ για το έγκλημα κατά της Κύπρου. Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν ήθελε να εκθέσει συμμάχους. Γιατί σε μια δίκη θα αναφερόταν και ο ρόλος των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ. Στο βιβλίο των Α. Συρίγου και Ε. Χατζηβασιλείου “Μεταπολίτευση 1974-1975”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, γίνεται αναφορά και στα πρακτικά του υπουργικού συμβουλίου της Ελλάδος( 7 Μαρτίου 1975).

Η κυβερνητική ανακοίνωση για το θέμα αυτό σημείωνε ότι η απόφαση ελήφθη για να αποφευχθεί «διατάραξις των διεθνών σχέσεων της χώρας». Αναφορά που επιβεβαιώνει τα πιο πάνω. Με βάση τα πρακτικά, πάντως, το κίνητρο της απόφασης ήταν «το ότι η πολύ απειλητική ελληνική κυπριακή ακροδεξιά έθετε σε κίνδυνο τη θέση του Μακάριου και ήγειρε τον κίνδυνο να γίνουν δυναμικές ενέργειες…». Το ίδιο, σημειώνεται, έπραξε και ο Μακάριος στην Κύπρο. Δεν προχώρησε σε δίκες.

Ως αποτέλεσμα της ατιμωρησίας, κάποιοι πρωταγωνιστές επιβραβεύθηκαν και οι απόγονοι τους “δοξάζονται” εκλογικά. Και η Κύπρος βιώνει ακόμη τις επιπτώσεις της προδοσίας!

slpress.gr

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, η χούντα και η Κύπρος

1

Η Θέση του «Φ»
ΤO πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, κατέλυσε τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Έβαλε στον «γύψο» τη δημοκρατία και καταπίεσε, δίωξε, βασάνισε  για επτά χρόνια τον ελληνικό λαό. Η πτώση της χούντας συνδέθηκε με την τραγωδία της Κύπρου. Η χούντα προκάλεσε την τραγωδία ανοίγοντας τις κερκόπορτές στην Τουρκία και κατέρρευσε κάτω από το βάρος της τραγωδίας.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ αναφέρει πως εξαρχής, οι δικτάτορες είχαν ψηλά στους σχεδιασμούς τους την Κύπρο. Έδειξαν από την αρχή, που επιβλήθηκαν, ότι ήθελαν να τελειώσουν με το Κυπριακό. Πρέπει να σημειωθεί πως η Ουάσιγκτον, ως γνωστό,  είχε αναγνωρίσει τη χούντα του Παπαδόπουλου, τον οποίο οι Αμερικανοί γνώριζαν πολύ καλά. Ήταν, άλλωστε, ο σύνδεσμος της ΚΥΠ με τη CIA, πριν από το πραξικόπημα.

ΟΙ εξελίξεις σε σχέση με την Κύπρο κατά την περίοδο 1967-1974, σύμφωνα με το πόρισμα Φακέλου της Κύπρου της Κυπριακής Βουλής, αναδεικνύουν μια σειρά από γεγονότα: Η χούντα απέσυρε τη μεραρχία από την Κύπρο, αποδυναμώνοντας ουσιαστικά την άμυνα έναντι ενδεχόμενης τουρκικής επιβουλής. Επεδίωξε τη διαίρεση του λαού σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, σε εθνικόφρονες και κομμουνιστές‐ συνοδοιπόρους.

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ, στήριξε πλήρως την παράνομη δραστηριότητα του Εθνικού Μετώπου και στη συνέχεια της ΕΟΚΑ Β, την οποία χρηματοδοτούσε και την ενίσχυε με οπλισμό. Είχε εμπλοκή σε δολοφονίες και σε απόπειρες δολοφονίας, μεταξύ άλλων και κατά του Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Είχε, ακόμη, σχέση με την εκκλησιαστική κρίση καθώς είχε παρακινήσει τους τρεις Μητροπολίτες να προχωρήσουν σε αντικαταστατική καθαίρεση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, προκαλώντας μείζονα εκκλησιαστική κρίση και περαιτέρω διχασμό του λαού.

Ριφαάτ Πασάς: «Μόνο η αλήθεια πονάει».- Γκρίζες ζώνες και Πράσινα Πάρκα στο Αιγαίο

4

 

του Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη*

Είναι λογικό κάθε Έλληνας πολίτης να εκνευρίζεται, όταν ακούει καθημερινά για τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και για νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, που δεν έχουν αποδοθεί οριστικά στην Ελλάδα με κάποια διεθνή συνθήκη. Προσφάτως δε, αμφισβητούμενες νησίδες βρέθηκαν στη μέση των Κυκλάδων με αφορμή τα ελληνικά σχέδια για δημιουργία θαλάσσιου πάρκου στο Αιγαίο. Έχει όμως κάποια επιστημονική βάση η τουρκική θεωρία των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο και πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται από τη Διεθνή Κοινότητα;

Θα πρέπει να τονιστεί πως το υπουργείο των Εξωτερικών της Τουρκίας φρονεί πως η Ελλάδα είναι η αναθεωρητική Δύναμη στο Αιγαίο, που προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα στην περιοχή. Χαρακτηριστικά, η ιστοσελίδα του τουρκικού υπουργείου αναφέρεται στη

«δίψα της Ελλάδας για εδαφική επέκταση πέρα ​​από περιοχές, που της παραχωρήθηκαν με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923 και τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947.»

Η υπερασπιστική γραμμή της Ελλάδας βασίζεται στην επίκληση του Διεθνούς Δικαίου με ακρογωνιαίο λίθο τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Διαχρονικά έλληνες πολιτικοί και ερευνητές επικαλούνται την Λωζάννη για να καταδείξουν ότι η τουρκική κυριαρχία στο Αιγαίο περιορίζεται στα τρία μίλια από τις ακτές της. Επομένως, πάγια θέση της Ελλάδας είναι πως ό,τι βρίσκεται πέραν των τριών μιλίων από τις τουρκικές ακτές δεν ανήκει στην Τουρκία.

Ο καθηγητής διεθνών σχέσεων του πανεπιστημίου της Άγκυρας Erdem Denk, θεωρεί πως όλα τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου πέρασαν στην οθωμανική κυριαρχία το 1669, όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κρήτη. Στην Ελλάδα παραχωρήθηκαν συγκεκριμένα νησιά με συγκεκριμένες συνθήκες, ξεκινώντας με τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Ό,τι δεν έχει παραχωρηθεί ρητά στην Ελλάδα, παραμένει και σήμερα τουρκικό, με την έννοια ότι η Τουρκία αποτελεί το διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό είναι συνοπτικά το τουρκικό αφήγημα που ανέκυψε μετά το 1995 κατά την κρίση των Ιμίων και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ότι δηλαδή υφίσταται τουρκική κυριαρχία στο Αιγαίο πέραν των τριών μιλίων από τις μικρασιατικές ακτές, σε απροσδιόριστο αριθμό νησιών, νησίδων και βραχονησίδων.

Στόχος των τούρκων ερευνητών είναι να δοθεί η «τουρκική» ερμηνεία της Λωζάννης, αποκομμένη από τα ιστορικά γεγονότα της εποχής, ως αποτέλεσμα ανάλυσης ενός κοινού νομικού κειμένου. Στην ακραία του μορφή το τουρκικό αφήγημα, όπως διατυπώθηκε από τον καθηγητή Acer στην Αθήνα το 2023, πέρα από τα έξι νησιά που αναφέρονται ονομαστικά στο άρθρο 12 της Λωζάννης, όλα τα μικρότερα νησιά θα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συζητήσεων με στόχο να καθοριστεί ο νόμιμος ιδιοκτήτης τους. Το συνέδριο του περασμένου καλοκαιριού, με αντικείμενο τα 100 χρόνια από τη Συνθήκη της Λωζάννης, κατέδειξε και πάλι ότι συνυπάρχουν δύο διαφορετικές ερμηνείες, η ελληνική και η τουρκική ερμηνεία της συνθήκης. Η νομική αντιπαράθεση μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής νομικής υπηρεσίας των δύο υπουργείων των Εξωτερικών Αθήνας-Άγκυρας κρατά από την εποχή των Οικονομίδη-Παζαρτζί.

Το συμπέρασμα είναι πως δεν υπάρχει κανένα περιθώριο σύγκλισης μεταξύ των ελληνικών και των τουρκικών νομικών θέσεων.

Ο γράφων έχει διαπιστώσει μια συντεταγμένη προσπάθεια από συγκεκριμένο τμήμα της επιστημονικής κοινότητας τούρκων διεθνολόγων και νομικών να υποτιμηθούν τα διπλωματικά τεκταινόμενα της περιόδου 1912-14 ή ακόμα και να επιχειρηθεί η αλλοίωση της διπλωματικής ιστορίας των Βαλκανικών Πολέμων. Χαρακτηριστικά ο Denk αναγνωρίζει ότι παρόλο που την περίοδο 1911-1921 υπάρχουν πρωτοβουλίες που αναφέρονται στην κυριαρχία των νησιών, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο, αυτές δεν θα πρέπει να εξεταστούν, καθώς παρέμειναν ημιτελείς.

Υπό αυτό το πρίσμα ο Denk καταλήγει ότι η Ελλάδα και η Τουρκία συμφωνούν πως το σημείο μηδέν αποτελεί η Λωζάννη.

Πράγματι, το ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών έχει επιλέξει να αντικρούσει τις τουρκικές θεωρίες με αφετηρία την Λωζάννη, χωρίς καμία αναφορά στην περίοδο του 1912-14 ή στην περίοδο 1919-20.

Εξαιρετικά ειρωνικό και υποκριτικό από την τουρκική πλευρά είναι το γεγονός πως, ενώ ως προς το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου επικαλείται την «Απόφαση των Έξι Δυνάμεων» του 1914, δεν αναφέρεται το ίδιο διεξοδικά στα γεγονότα της περιόδου 1912-14 αναφορικά με το ζήτημα της κυριαρχίας. Έτσι, οι Τούρκοι σήμερα ισχυρίζονται πως, ενώ κάποια νησιά του Ανατολικού Αιγαίου μετά το 1923 παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα υπό τον όρο της διαχρονικής τους αποστρατιωτικοποίησης, τα υπόλοιπα νησιά παρέμειναν στην τουρκική κυριαρχία και σήμερα βρίσκονται υπό «παράνομη ελληνική κατοχή.»

Άκρως εντυπωσιακή είναι η ιστορική καταγραφή της περιόδου στο βιβλίο «Η ξεχασμένη τουρκική [εθνική] ταυτότητα των νησιών του Αιγαίου: η τουρκική ταυτότητα στη Ρόδο και στην Κω.» Παρεμπιπτόντως το βιβλίο αυτό εκδόθηκε το 2018 και αποτελεί ένα συλλογικό έργο στα αγγλικά από τούρκους ερευνητές με βασικό στόχο να υπερασπιστεί τα δικαιώματα της «τουρκικής μειονότητας» της Ρόδου και της Κω, η οποία και «καταδιώχτηκε» από τους Έλληνες. Παρατηρούμε πως πριν μια νέα τουρκική θεωρία πέσει στο τραπέζι των ελληνοτουρκικών (τουρκική μειονότητα στα Δωδεκάνησα), έχει προηγηθεί η απαραίτητη προεργασία σε ακαδημαϊκό επίπεδο.

Για το «Μακεδονικό» υπήρχε το ΙΜΧΑ, το οποίο με την οικονομική κρατική υποστήριξη, αντέκρουε με ερευνητικό έργο την προπαγάνδα των Σκοπίων. Σήμερα δεν υπάρχει συντεταγμένη κρατική χρηματοδότηση σε ερευνητικά ιδρύματα, ώστε να αντικρούουν με επιτυχία τον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Στο προαναφερθέν βιβλίο αναφέρεται πως στο τέλος της ημέρας, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου θα παρέμεναν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αν αυτή αρνούνταν την απόφαση των Έξι Δυνάμεων του 1914. Άρα, επειδή οι Τούρκοι δεν αποδέχτηκαν την απόφαση, δεν αποποιήθηκαν ποτέ την κυριαρχία τους στα νησιά του Αιγαίου και παρέμεινε σε ισχύ η προηγούμενη κατάσταση πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους. Δηλαδή καταλήγουμε και πάλι στη θεωρία των «γκρίζων ζωνών», ότι

υπάρχει αδιάλειπτη κυριαρχία των Τούρκων στο Αιγαίο σε ό,τι δεν παραχωρήθηκε ρητά σε Έλληνες και Ιταλούς από το 1669 μέχρι και σήμερα.

Όμως η ιστορική πραγματικότητα είναι σκληρή για τους Τούρκους. Με τον πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο έχασαν όλες τις ευρωπαϊκές τους κτήσεις στη Βαλκανική Συμμαχία, καθώς και την Κρήτη. Η Αλβανία θα γινόταν και αυτή ανεξάρτητο κράτος. Διατήρησαν με την ανοχή των Δυνάμεων μόνο την ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, γιατί το 1913 οι Δυνάμεις δεν ήταν διατεθειμένες να συζητήσουν το ζήτημα των Στενών. Έχασαν, προσωρινά, την Αδριανούπολη, την πρώτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε ευρωπαϊκό έδαφος. Έχασαν οριστικά και αμετάκλητα όλα τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στα νησιά του Αιγαίου, ώστε να αποτρέψουν τη μεγαλύτερη ντροπή που θα μπορούσε να τους συμβεί: την είσοδο των Σλάβων στην Κωνσταντινούπολη, κάτι που είχαν αποφύγει την τελευταία στιγμή το 1829 με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης και το 1878 με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου.

Η απόγνωση των Τούρκων στις 30 Μαρτίου του 1913 αποτυπώνεται στα λόγια του Οθωμανού πρεσβευτή στο Παρίσι Ριφαάτ Πασά, ο οποίος προσπαθεί διακαώς να πείσει την οθωμανική κυβέρνηση να αποδεχτεί τους όρους της εκεχειρίας των Δυνάμεων, καθώς η Αδριανούπολη είχε πέσει και ο βουλγαροσερβικός στρατός όδευε προς την Τσατάλτζα.

«Αυτή η αλήθεια πληγώνει την αυτοεκτίμησή μας, αλλά η στιγμή είναι πολύ τραγική για να μας παραπλανήσει με μάταιες ελπίδες. Αν η τελευταία μας άμυνα σπάσει [της Τσατάλτζας], τι θα γίνει; Η Βουλγαρική εισβολή στην Κωνσταντινούπολη θα έχει πολύ πιο τρομερές συνέπειες… Παρακαλώ λοιπόν το υπουργικό συμβούλιο να πάρει όλο του το θάρρος στα χέρια του για να σκεφτεί μόνο τη σωτηρία της Ασιατικής μας Αυτοκρατορίας και να κάνει ειρήνη μια ώρα αρχύτερα. Η ιστορία θα πει ότι πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες όχι μόνο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά και στον Ισλαμικό κόσμο.»

Δύο μέρες μετά η οθωμανική κυβέρνηση θα έλεγε ΝΑΙ σε όλα. Οι Τούρκοι θα έχαναν όλα τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στα νησιά του Αιγαίου, μικρά ή μεγάλα, κατοικημένα ή ακατοίκητα, μαζί με όλες τις ευρωπαϊκές τους κτήσεις.

Συμπερασματικά, η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 θα πρέπει πάντα να ερμηνεύεται με γνώμονα τη Συνθήκη του Λονδίνου του 1913, η οποία και αποτελεί τη βάση της σημερινής ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και στα Δωδεκάνησα.

Μάλιστα η διαιτητική απόφαση των «Principal Allied and Associated Powers» (Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία) του Νοεμβρίου του 1921 επικύρωσε τα συμφωνηθέντα του 1913, ώστε να αποδώσει οριστικά τη Βόρειο Ήπειρο στην Αλβανία.

Έτσι όπως, ούτε μια πέτρα της Βορείου Ηπείρου δεν παρέμεινε ελληνική, ούτε μια πέτρα στο Αιγαίο πέραν των τριών μιλίων από τις Μικρασιατικές ακτές δεν μπορεί να παραμείνει τουρκική.

Για την καλύτερη κατανόηση των ιστορικών γεγονότων του 1912-13, σημαντικό είναι το δίτομο έργο των αντικειμενικών τούρκων ιστορικών Sinan Kuneralp και Gül Tokay με τα οθωμανικά διπλωματικά έγγραφα των Βαλκανικών Πολέμων. Μπροστά στα δύο δεινά, επιδρομή των Σλάβων στην Ασιατική Τουρκία ή οριστική απεμπόληση των νησιών του Αιγαίου, οι Οθωμανοί επέλεξαν το δεύτερο. Επανερχόμενοι στα λόγια του Ριφαάτ Πασά, Il n’y a que la vérité qui blesse, δηλαδή ελληνιστί μόνο η αλήθεια πονάει!

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι ιστορικός ερευνητής.