του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου

του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου

Του Γιώργου Χαρβαλιά
Ξεκίνησα τη δημοσιογραφία από το λεγόμενο «διπλωματικό ρεπορτάζ», οπότε τα χάλια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είχα την ευκαιρία να τα ζήσω από πρώτο χέρι τα τελευταία 30 χρόνια. Δεν θυμάμαι ποτέ όμως τόσο πολλούς πρέσβεις επί τιμή να ασκούν δημόσια κριτική στην κυβερνητική πολιτική και να προειδοποιούν ότι βαδίζουμε σε λάθος δρόμο. Ότι ξεφτιλιζόμαστε κυνηγώντας, για παράδειγμα, τους Σκοπιανούς από πίσω να εφαρμόσουν μια συμφωνία που εμείς -υποτίθεται- κρίνουμε βλαπτική για τα ελληνικά συμφέροντα.
Παλιές καραβάνες της διπλωματίας, όπως ο Δημήτρης Καραϊτίδης, ο Λευτέρης Καραγιάννης, ο Βασίλης Μπορνόβας, ο Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος και ο Γιώργος Αϋφαντής, με τεράστια εμπειρία στις πλάτες τους, νιώθουν την ανάγκη να τοποθετηθούν για τα συνεχή στραβοπατήματα στα εθνικά θέματα. Και αυτό λέει πολλά. Γιατί οι πρέσβεις, ακόμη και μετά την αποστρατεία τους, είναι συνήθως φειδωλοί στα σχόλια για τους χειρισμούς των πολιτικών.
Την ώρα, ωστόσο, που η παλαιότερη φουρνιά διπλωματών έχει «απασφαλίσει» με τις διαδοχικές υποχωρήσεις, κάποιοι άλλοι εν ενεργεία υποδύονται με προθυμία τους εντολοδόχους του κυρίου Μητσοτάκη, ο οποίος πλέον ασκεί προσωπική στρατηγική στα εθνικά θέματα, εξυπηρετώντας επιδιώξεις τρίτων.
Το είδος αυτό του «ευπειθούς υπαλλήλου», του γλείφτη υποτακτικού δηλαδή, που πλειοδοτεί σε επινοήσεις ενδοτισμού για να γίνει αρεστός στους πολιτικούς προϊσταμένους, πάντα ανιχνευόταν στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών – ας μην κοροϊδευόμαστε. Ανθρωπάκια που δεν τολμούν να πουν τη γνώμη τους ή να προτείνουν λύσεις που εμπεριέχουν πολιτικό ρίσκο, επειδή φοβούνται τη δυσμένεια του «κυρίου υπουργού» και την πιθανή μετάθεση σε ένα δύσκολο πόστο. Και, από την άλλη, «πρόθυμοι» για… όλες τις δουλειές. Έτοιμοι να υπηρετήσουν την νέα τάξη πραγμάτων και να φανούν αρεστοί σε ξένες διπλωματικές αποστολές, όπως εκείνος ο ανεκδιήγητος πρόξενος που έσπευσε στη Μαριούπολη όχι για να διασφαλίσει την τύχη του ελληνικού πληθυσμού, αλλά για να απεγκλωβίσει τους «χαφιέδες» του ΟΑΣΕ, που έδιναν πληροφορίες για τη διάταξη των ρωσικών δυνάμεων στους Ουκρανούς.
Το μικρόβιο της υποτέλειας
Στις μέρες μας, το μικρόβιο του ενδοτισμού και της υποτέλειας, που έχει για τα καλά παρεισφρήσει στα κοινοβουλευτικά έδρανα της χώρας, μεταφέρεται πλέον και στους διαδρόμους του υπουργείου Εξωτερικών μέσα από ένα πανίσχυρο γυναικείο δίδυμο: την υφυπουργό Εξωτερικών Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου και την επικεφαλής του διπλωματικού γραφείου του πρωθυπουργού Άννα Μαρία Μπούρα. Κοινό μυστικό είναι ότι η πρώτη επέβαλε τη δεύτερη. Γιατί έχουν την ίδια ακριβώς διπλωματική αντίληψη – της «μικράς, εντίμου και υπάκουης» ευρωπαϊκής αποικίας, που δεν πρέπει να έχει φιλοδοξίες και αξιώσεις μεγαλύτερες από το μπόι της.
Το δόγμα λοιπόν του «καρπαζοεισπράκτορα» των Βαλκανίων, που ξεδιπλώθηκε με μοναδική μαεστρία από τον πρωθυπουργό τις προηγούμενες ημέρες, εκπονείται, προετοιμάζεται και προσαρμόζεται στις λεπτομέρειές του από αυτές τις δύο κυρίες. Η κυρία Μπούρα επιμελείται κυρίως τον φάκελο των Ελληνοτουρκικών υπό την επιστασία της κυρίας Παπαδοπούλου, ενώ η τελευταία διατηρεί και την αρμοδιότητα για τα ζητήματα των Δυτικών Βαλκανίων και τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Ο Γεραπετρίτης ασχολείται μόνο με ζητήματα πρωτοκόλλου. Ξέρετε, υποκλίσεις, χοροεσπερίδες και τα συναφή.
Οι δύο κυρίες
Από αυστηρά διπλωματική σκοπιά, αυτές οι δύο κυρίες ευθύνονται για όσα κωμικοτραγικά ζήσαμε τις τελευταίες μέρες. Και οι ευθύνες, όταν φτάνουν στις παρυφές της εθνικής μειοδοσίας, δεν είναι ακαδημαϊκού χαρακτήρα – να το ξεκαθαρίσουμε αυτό.
Η κυρία Παπαδοπούλου έχει χρηματίσει επικεφαλής της πρεσβείας μας στα Τίρανα. Επομένως, γνωρίζει τις κουτοπόνηρες αλβανικές πρακτικές απέξω και ανακατωτά. Κι όμως, ήταν εκείνη που είχε ενστάσεις για τη συμμετοχή του Μπελέρη στο ευρωψηφοδέλτιο της Ν.Δ., προκειμένου να μη «θυμώσουν» οι Αλβανοί. Είναι η ίδια που εισηγήθηκε (ως αντάλλαγμα;) διολίσθηση της ελληνικής θέσης για το Κοσσυφοπέδιο από το «καταψηφίζουμε» στο «απέχουμε», και φυσικά είναι εκείνη που έδωσε το πράσινο φως για το εθνικιστικό πανηγύρι του Ράμα στο Γαλάτσι. Ένα πανηγύρι που εξελίχθηκε σε φιέστα του UCK με Κοσοβάρους στην καρδιά της Αθήνας.
Αυτό το τελευταίο αποτελεί ασυγχώρητο ατόπημα για ανώτερη Ελληνίδα διπλωμάτη που έχει υπηρετήσει στα Τίρανα. Είναι αδύνατον να μην ήξερε η κυρία Παπαδοπούλου ποιος θα οργάνωνε την ομιλία του Ράμα. Ποιος θα έφερνε τα πούλμαν και θα συντόνιζε τις μετακινήσεις σε ρόλο «συγκεντρωσιάρχη». Και αυτός δεν ήταν άλλος από έναν κατ’ όνομα συνάδελφο της κυρίας Παπαδοπούλου, τον επικεφαλής του «γραφείου συνδέσμου του Κοσόβου στην Αθήνα» που υποδύεται τον διπλωμάτη, αλλά είναι σίγουρα κάτι άλλο.
Δεν χρειάζεται να είσαι μάντης για να προβλέψεις τι ακριβώς ήθελε να κάνει ο Ράμα στην Αθήνα. Να προκαλέσει ήθελε, διαβεβαιώνοντας τους συμπατριώτες του ότι πλέον αυτοί είναι τα αφεντικά στην Ελλάδα. Η εκδήλωση δεν είχε καμία σχέση με προεκλογική ομιλία. Γι’ αυτό και πουθενά, μα πουθενά, δεν υπήρχε μια σημαία ή ένα σήμα έστω του αλβανικού σοσιαλιστικού κόμματος. Οι μοναδικές σημαίες που κυμάτιζαν ήταν οι κόκκινες, με τον δικέφαλο αετό της Σκιπερίας. Και, δυστυχώς, ήταν πολλές.
Από την πλευρά της, η κυρία Μπούρα ήταν αυτή που είχε την ευθύνη για την προετοιμασία της επίσκεψης του πρωθυπουργού στην Άγκυρα. Αντί να εισηγηθεί την ακύρωσή της έπειτα από μια σειρά σκόπιμων προκλήσεων που στόχο είχαν να γελοιοποιήσουν τον Μητσοτάκη, όπως η διδασκαλία της «Γαλάζιας Πατρίδας» στα τουρκικά σχολεία και η μετατροπή ενός ακόμη χριστιανικού μνημείου σε τζαμί, ήταν εκείνη που επέμενε να πραγματοποιηθεί το ταξίδι. Και έστησε τον Έλληνα πρωθυπουργό σαν ατζέντη του Ισραήλ. Μόνο για τη Χαμάς είχε αποφασιστική θέση, μη τυχόν και τον παρεξηγήσουν οι Αμερικανοί. Για όλα τα υπόλοιπα που αφορούν την πατρίδα μας, την Κύπρο, τη Θράκη, το Αιγαίο, μασούσε τα λόγια του. Και, στο τέλος, κατάπιε όλες τις προκλήσεις αμάσητες.
Η κυρία Μπούρα έχει ευθύνη που δημοσιεύτηκε προκαταβολικά συνέντευξη του Τούρκου πρωθυπουργού σε «πρόθυμη» ελληνική εφημερίδα, οριοθετώντας την ατζέντα της συνάντησης, χωρίς να φροντίσει να υπάρξει ανάλογη συνέντευξη του Μητσοτάκη σε τουρκικό μέσο. Αντ’ αυτού, λίγες ώρες πριν από τη συνάντηση με τον Ερντογάν, ανέβηκε στο επίσημο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της γείτονος, το περιβόητο Anadolu, ένα εμπρηστικό άρθρο του ψευδομουφτή της Ξάνθης, που διεκτραγωδούσε τα… δεινοπαθήματα των Τούρκων στη Θράκη. Η πρόκληση ήταν εμφανής. Αλλά η κυρία Μπούρα δεν την είδε. Και παρέμεινε στην εισήγηση «χαμηλών τόνων» για το Μειονοτικό, με αναφορές στην ελληνική μειονότητα, η οποία, πέραν κάποιων εκατοντάδων ηρωικών ομογενών, δεν υφίσταται. Εκτός αν εννοεί ο κ. Μητσοτάκης ως Έλληνες της Κωνσταντινούπολης κάποιους περίεργους επιχειρηματίες, που πηγαινοέρχονται μεταξύ Λονδίνου και Πόλης σε απόλυτη διαπλοκή με την (πέριξ του Ερντογάν) τουρκική οικονομική ολιγαρχία και το Φανάρι.
Η κυρία Μπούρα, τέλος, φέρει ευθύνες που στο επίσημο γεύμα παρακάθισε σαν γλάστρα και ο Βαρθολομαίος, νομιμοποιώντας ντε φάκτο τις αθλιότητες των Τούρκων με τα μνημεία της Ορθοδοξίας.
Ασφαλώς, οι αποφάσεις και οι επιλογές βαρύνουν πρωτίστως εκείνους τους πολιτικούς που τις κάνουν. Αλλά, όταν οι λεγόμενοι «υπηρεσιακοί» πλειοδοτούν στο ξεπούλημα, σημαίνει ότι το σαράκι του ενδοτισμού ή της εθελοδουλίας (όπως θέλετε πείτε το) έχει διαποτίσει για τα καλά και τον κρατικό μηχανισμό…
https://www.antinews.gr/54171/politiki/ena-tragiko-didymo-sto-ypoyrgeio-exoterikon/
Φωτογραφία: Intime/ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
19/05/2024 22:02
Ο ΠΑΟΚ πήρε το «διπλό» στην έδρα του Άρη με σκορ 2-1 και κατέκτησε το πρωτάθλημα της Super League 2023/24.
Ο «δικέφαλος του Βορρά», την ώρα που η ΑΕΚ επικρατούσε με 3-0 της Λαμίας, χρειαζόταν μόνο νίκη για να πανηγυρίσει το 4ο πρωτάθλημα της Ιστορίας του, κάτι το οποίο εν τέλει κατάφερε.
Μπορεί ο Μπράντον Τόμας στο 30ό λεπτό της αναμέτρησης να έδωσε προβάδισμα στους φιλοξενούμενους, ωστόσο, ο Μορόν με καταπληκτικό τελείωμα έκανε το 1-1 και πρόσθεσε άγχος στην ομάδα του Ραζβάν Λουτσέσκου.
Τελικά τη λύση για τον ΠΑΟΚ έδωσε ο 36χρονος Τάισον, ο οποίος νίκησε τον Κουέστα, έκανε το 1-2 και χάρισε τον τίτλο στους «ασπρόμαυρους». Μάλιστα, ο «Δικέφαλος του Βορρά» αγωνίστηκε για παραπάνω από 12 λεπτά με παίκτη λιγότερο, λόγω της αποβολής του Μιχαηλίδη με δεύτερη κίτρινη κάρτα.
Η εικόνα του αγώνα
Το παιχνίδι ξεκίνησε, όπως ήταν λογικό, με μεγάλη ένταση. Προτού συμπληρωθεί μισό λεπτό, ο Μιχαηλίδης πήρε κίτρινη κάρτα για μαρκάρισμα πάνω στον Μορόν. Τα πολλά φάουλ και οι συνεχείς διακοπές δε βοήθησαν στο να βρει ρυθμό το ματς, με τον ΠΑΟΚ να έχει μια κεφαλιά με τον Τάισον στο 15’. Λίγο πριν το ημίωρο, οι γηπεδούχοι ζήτησαν πέναλτι σε μονομαχία του Μορόν με τον Ζόαν Σάστρε, ωστόσο διαιτητής και VAR έκριναν πως δεν υπήρχε κάτι μεμπτό.
Εν τέλει, οι φιλοξενούμενοι άνοιξαν το σκορ εκμεταλλευόμενοι λάθος του Μορόν. Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς πήρε την μπάλα, βρήκε τον Τόμας που πλάσαρε τον Χουλιάν Κούεστα για το 0-1. Οι «κίτρινοι» προσπάθησαν να αντιδράσουν και να ισοφαρίσουν πριν βγει το ημίχρονο, ωστόσο οι προσπάθειες των Κίκε Σαβέριο (41’) και Σάπι Σουλεϊμάνοφ (44’) δε βρήκαν στόχο.
Βρήκε, όμως, ο Μορόν και το έκανε με απίθανο τρόπο στο ξεκίνημα του δευτέρου μέρους. Οι γηπεδούχοι συνεργάστηκαν από τα δεξιά, ο Μόουζες Οντουμπάτζο έκανε τη σέντρα και ο Μορόν με εντυπωσιακό γυριστό σουτ έκανε το 1-1 – ξέσπασμα χαράς σε Χαριλάου και Νέα Φιλαδέλφεια για το 20ο γκολ του Ισπανού στη Super League που έφερνε το πρωτάθλημα στην ΑΕΚ.
Η χαρά, πάντως, κράτησε λίγα λεπτά στην «κίτρινη» πλευρά. Από τρομερή ενέργεια του Γιάννη Κωνσταντέλια που προσπέρασε τον Οντουμπάτζο, ο Τάισον με σουτ νίκησε τον Κουέστα για το 1-2, στέλνοντας ξανά το τρόπαιο στην Τούμπα. Από εκτέλεση φάουλ του Σουλεϊμάνοφ ο Φαμπιάνο Λέισμαν αστόχησε στο 71’ ενώ έξι λεπτά αργότερα οι φιλοξενούμενοι έμειναν με παίκτη λιγότερο λόγω της αποβολής του Μιχαηλίδη με δεύτερη κίτρινη.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου πέρασε τον Ίβαν Νάσμπεργκ στο ματς αντί του Κωνσταντέλια, με τους «ασπρόμαυρους» να προσπαθούν να ροκανίσουν τα τελευταία λεπτά χωρίς να πιεστούν. Ένα σουτ του Άλβαρο Ζαμόρα από δύσκολη θέση πέρασε έξω ενώ στο πέμπτο λεπτό των καθυστερήσεων ο Καρίμ Ανσαριφάρντ σπατάλησε τρομερή ευκαιρία να ισοφαρίσει με κεφαλιά και να στείλει τον τίτλο στην ΑΕΚ.
Το 1-2 έμεινε μέχρι τέλους, ο ΠΑΟΚ για τέταρτη φορά στην ιστορία του και πρώτη από το 2019 κατέκτησε τον τίτλο, εξασφαλίζοντας την παρουσία του στα προκριματικά του UEFA Champions League. Ο Άρης, από την άλλη, θα αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό το ερχόμενο Σάββατο (25/5, 20:30 – Πανθεσσαλικό Στάδιο), με την ομάδα που θα κατακτήσει το Κύπελλο να εξασφαλίζει και την έξοδό της στην Ευρώπη, έπειτα από το 2-2 των «πράσινων» με τον Ολυμπιακό που τους άφησε στην τέταρτη θέση.
Άρης-ΠΑΟΚ 1-2
ΆΡΗΣ (Άκης Μάντζιος): Κουέστα, Οντουμπάτζο, Μοντόγια (86’ Φεράρι), Μπράμπετς, Φαμπιάνο, Εμβοντό (86’ Φετφατζίδης), Νταρίντα, Σουλεϊμάνοφ (86’ Ανσαριφάρντ), Βερστράτε (66’ Μάνου Γκαρθία), Σαβέριο (72’ Ζαμόρα), Μορόν.
ΠΑΟΚ (Ραζβάν Λουτσέσκου): Κοτάρσκι, Σάστρε, Κεντζιόρα, Μιχαηλίδης, Μπάμπα, Σβαμπ, Μεϊτέ, Κωνσταντέλιας (80’ Νάσμπεργκ), Τάισον (65’ Ντεσπόντοφ), Α. Ζίβκοβιτς, Τόμας (65’ Σαμάτα).
*Στα τελευταία λεπτά αποβλήθηκε από τον πάγκο του ΠΑΟΚ ο Παντελής Κωνσταντινίδης.
*Μεγάλη ένταση στο φινάλε του ματς, με τον Ραζβάν Λουτσέσκου να γυρίζει προς την κερκίδα και να ανταλλάσσει λόγια με τους φίλους του Άρη.
Κυριακή, 19 Μαΐου 2024 1:11 μ.μ. [ Τελευταία ενημέρωση: Κυριακή, 19 Μαΐου 2024 17:42]
Ο υπουργός Εσωτερικών του Ιράν Ahmad Vahidi επιβεβαίωσε ότι το ελικόπτερο που μετέφερε τον Πρόεδρο Ebrahim Raeisi πραγματοποίησε ανώμαλη προσγείωση στην πόλη Jolfa στη βορειοδυτική ιρανική επαρχία του East Azarbaijan.
Το ελικόπτερο μετέφερε τον Πρόεδρο Raeisi, τον υπουργό Εξωτερικών Hossein Amir-Abdollahian, τον κυβερνήτη του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν Malek Rahmati, τον ηγέτη των προσευχών της Παρασκευής της πόλης Ταμπρίζ Mohammad Ali Al-e Hashem και αρκετούς άλλους επιβάτες όταν αντιμετώπισε δυσκολίες και αναγκάστηκε να κάνει μια «ανώμαλη προσγείωση. ”
Το περιστατικό συνέβη στο δάσος Dizmar, μεταξύ των πόλεων Varzaqan και Jolfa.
Μία ώρα μετά το συμβάν, σωστικά συνεργεία έφτασαν στην περιοχή και ξεκίνησαν επιχειρήσεις έρευνας.
Ο Πρόεδρος της Ερυθράς Ημισελήνου Πιρ Χοσεΐν Κολιβάντ ανακοίνωσε ότι σαράντα ομάδες έκτακτης ανάγκης από έξι επαρχίες της Τεχεράνης, του Αλμπορζ, του Αρνταμπίλ, του Ζαντζάν, του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν και του Δυτικού Αζερμπαϊτζάν, έχουν αναπτυχθεί στον τόπο του συμβάντος και ερευνούν αυτήν τη στιγμή την περιοχή.
Δεκαπέντε ομάδες K-9 της Ερυθράς Ημισελήνου (σκύλοι ανιχνευτές) μαζί με δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη της Ερυθράς Ημισελήνου ερευνούν επίσης την περιοχή για τυχόν ίχνη του ελικοπτέρου που μετέφερε τον Ιρανό Πρόεδρο, είπε.
Λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών και της έντονης ομίχλης στην περιοχή, τα σωστικά ελικόπτερα της Ερυθράς Ημισελήνου δεν μπορούν να πετάξουν αυτή τη στιγμή και οι ομάδες διενεργούν έρευνα εδάφους στην περιοχή, πρόσθεσε.
Ο εκπρόσωπος των Υπηρεσιών Έκτακτης Ανάγκης του Ιράν είπε ότι οκτώ ασθενοφόρα στάλθηκαν στην περιοχή καθώς η πυκνή ομίχλη έχει καταστήσει αδύνατες τις προσπάθειες αεροπορικής διάσωσης.
Ο Babak Yektaparast είπε στο πρακτορείο ειδήσεων IRNA ότι ιατρικές ομάδες έκτακτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένων τεχνικών και γιατρών, στάλθηκαν στο σημείο αμέσως μετά την αναφορά του συμβάντος.
Πρόσθεσε ότι ένα ελικόπτερο έκτακτης ανάγκης αναπτύχθηκε επίσης για την παροχή βοήθειας, αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει καθώς δεν μπόρεσε να προσγειωθεί λόγω της πυκνής ομίχλης.
Ο Αρχηγός του Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων του Ιράν, Υποστράτηγος Mohammad Baqeri διέταξε την κινητοποίηση όλων των πόρων και δυνατοτήτων του Στρατού, του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και της Αστυνομικής Διοίκησης για να βοηθήσουν στην επιχείρηση έρευνας και διάσωσης.
Η 65η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία Ειδικών Δυνάμεων, γνωστή για την τεχνογνωσία της στον πόλεμο στη ζούγκλα, αναπτύχθηκε επίσης κοντά στον τόπο του ατυχήματος του ελικοπτέρου.
Σε ανάρτησή του στο X, ο εκπρόσωπος της ιρανικής κυβέρνησης Αλί Μπαχαντόρι Τζαχρόμι είπε ότι δεδομένης της τοποθεσίας του συμβάντος και των καιρικών συνθηκών, δεν υπάρχουν “νέες πληροφορίες” διαθέσιμες αυτή τη στιγμή.
«Είναι δικαίωμα του κόσμου και των ΜΜΕ να ενημερώνονται για τα τελευταία νέα σχετικά με το περιστατικό με το προεδρικό ελικόπτερο», είπε. «Σε αυτές τις στιγμές, η υπομονή, η προσευχή και η εμπιστοσύνη στις ομάδες διάσωσης είναι ο δρόμος προς τα εμπρός».
Άλλα δύο ελικόπτερα που μετέφεραν αρκετούς υπουργούς και αξιωματούχους έφτασαν στον προορισμό με ασφάλεια.
Ο Πρόεδρος Raeisi επέστρεφε από την τελετή για τα εγκαίνια ενός φράγματος στον ποταμό Aras με τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Ilham Aliyev.
Ο Ιρανός πρόεδρος Ραϊσί / AP
19/05/2024 20:27
Αυτή είναι μια ευαίσθητη στιγμή για το Ιράν. Ο πρόεδρος Ραϊσί είναι ο δεύτερος πιο σημαντικός άνθρωπος στο Ιράν, μετά τον ανώτατο ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Ο θάνατός του, αν επιβεβαιωθεί, θα έχει εκτεταμένες συνέπειες, γράφει το Sky News.
Στο άμεσο διάστημα, ο αντιπρόεδρός του Μοχάμαντ Μοχμπέρ θα αναλάβει τον έλεγχο και θα διεξαχθούν εκλογές εντός 50 ημερών.
Μετά από χρόνια αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, μετά τον θάνατο της Μαχσά Αμινί το 2022, αυτή μπορεί να είναι η στιγμή που το κίνημα διαμαρτυρίας θα αναγεννηθεί ξανά, κατά τον ανταποκριτή του βρετανικού ΜΜΕ.
Υπάρχουν επίσης πολλές ομάδες αντιφρονούντων και μέσα στο Ιράν, συμπεριλαμβανομένου ενός παρακλαδιού του Ισλαμικού Κράτους, που θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν από αυτή την κατάσταση.
Ο Ραΐσι δεν ήταν καθολικά δημοφιλής στο Ιράν. Έγινε πρόεδρος το 2021 τη δεύτερη φορά και μόνο με ποσοστό συμμετοχής 41%, το χαμηλότερο από την επανάσταση του 1979.
Ποιος θα ήταν διάδοχος του Ιρανού προέδρου Ραϊσί
Ο διάδοχος του Ραΐσι θα είναι πιθανότατα ο εκλεκτός υποψήφιος του ανώτατου ηγέτη και σίγουρα ένας άλλος υπερσυντηρητικός σκληροπυρηνικός.
Μακροπρόθεσμα, ο θάνατος του Ραϊσί θα είχε συνέπειες για τον ανώτατο ηγέτη. Θεωρούνταν ο ένας από τους δύο επικρατέστερους υποψήφιους για να διαδεχθεί τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ μετά το θάνατό του, ο άλλος ήταν ο γιος του Χαμενεΐ, ο Μοτζταμπά.
Η πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι ομάδες έρευνας και διάσωσης είναι τεράστια, με πυκνή ομίχλη, βροχή και στο σκοτάδι. Οι ελπίδες λιγοστεύουν.
Για τους θρησκευόμενους και συντηρητικούς Ιρανούς, ο θάνατος του Ραΐσι θα είναι θλιβερός- για πολλούς όμως, θα είναι ο θάνατος ενός ανθρώπου που είχε αίμα στα χέρια του.

Θεωρεί χρέος της να εργάζεται με τους νέους παρέχοντάς τους τα εφόδια για το μέλλον, κριτική σκέψη και στόχους. Επίμονη σκηνοθέτης και αφηγήτρια ιστοριών που σαρώνουν τις πολλαπλές διακλαδώσεις της επικαιρότητας, η Γεωργία Μαυραγάνη καταπιάνεται αυτή την περίοδο με το «Ένας εχθρός του λαού» του Χένρικ Ίψεν, μετά το «Ονειρόδραμα» του Στρίντμπεργκ, έργο προσωπικό και ποιητικό γύρω από τον άνθρωπο και την εμπειρία της ζωής, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.
Στην θεατρική παράσταση που σκηνοθετεί στο Ρεκτιφιέ, παρακολουθούμε έξι ηθοποιούς – τους Ειρήνη Αδάμου, Βαγγέλη Αμπατζή, Γιώργο Ζυγούρη, Γιάννη Κατσιμίχα, Στέφανο Λώλο, Σταύρο Τσιτσόπουλο – που αφηγούνται και αναπαραστούν την ιστορία της μικρής παραλιακής πόλης Skien (γενέτειρα του Ίψεν), σαν δραματοποιημένο ντοκουμέντο μιας συνέλευσης, όπου όλο το παρασκήνιο και οι πολιτικοί και προσωπικοί χειρισμοί έρχονται σιγά-σιγά στην επιφάνεια. Στην παράσταση συμμετέχουν μαθητές από το Εργαστήρι Κίνησης και Αυτοσχεδιασμού του Studio Trajectory.
Γραμμένο το 1882, το «Ένας εχθρός του λαού» είναι ένα κλασικό και διαχρονικό πολιτικό έργο που «αποτυπώνει με ειλικρίνεια και αιχμηρότητα τα ηθικά διλήμματα και τις αποφάσεις που κάθε πολίτης και κοινωνία καλείται να αντιμετωπίσει». Ο Τόμας Στόκμαν, γιατρός μίας μικρής, πρόσφατα αναπτυσσόμενης εξαιτίας των θεραπευτικών λουτρών της, πόλης, ανακαλύπτει πως τα λουτρά είναι μολυσμένα. Προκειμένου να ενημερώσει τους συμπολίτες του για το πρόβλημα θα ζητήσει τη βοήθεια του τοπικού Τύπου και της πολιτικής ηγεσίας. Ο Τύπος θα ενθουσιαστεί με το σκάνδαλο και θα τον αποκαλέσει ήρωα. Αντίθετα η πολιτική ηγεσία θα τον ενημερώσει πως μια ανακατασκευή των λουτρών σημαίνει μια επιπλέον φορολογία για τους πολίτες και ανακοπή της οικονομικής ανάπτυξης της πόλης. Ο γιατρός θα συγκαλέσει συγκέντρωση πολιτών. Στην συγκέντρωση θα βρεθεί μπροστά σε μια απρόθυμη για την αλήθεια κοινή γνώμη…

Από την παράσταση «Ένας εχθρός του λαού».
Η Γεωργία Μαυραγάνη μιλάει στο ΒΗΜΑ για την απόφασή της να φέρει τον Ίψεν στα καθ’ ημάς σκηνοθετώντας θέατρο-ντοκουμέντο καθώς και για τη σημασία της πολιτικής σκέψης και οπτικής στο θέατρο και τη ζωή, κυρίως ως εφόδιο για το μέλλον των νέων με τους οποίους ακούραστα -μέχρι πρόσφατα εκπαιδευτικός και η ίδια – συνεχίζει να εργάζεται.
Μετά το «Ονειρόδραμα» του Στρίντμπεργκ που σκηνοθετήσατε τον χειμώνα στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, καταπιάνεστε με το «Ένας εχθρός του λαού» του Ίψεν. Τι σας οδήγησε σε αυτό το έργο;
Το συγκεκριμένο έργο του Ίψεν σαφέστατα μπορεί να διαβαστεί με πάρα πολλούς τρόπους. Το διάβασα προσεκτικά πριν από δύο χρόνια και βρήκα την πολιτική πραγματικότητα την οποία περιγράφει πολύ κοντινή με τη σημερινή μας πραγματικότητα και αποφάσισα να το ανεβάσω, προσπαθώντας έτσι να προωθήσω μια ανάγνωση του έργου.
«Φαντάστηκα ότι και σήμερα θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, δηλαδή αν κάποιος επιχειρούσε να αποκαλύψει μια αλήθεια που δεν συμφέρει το σύνολο, είτε η κοινή γνώμη θα έφτανε στο σημείο να τον αποκαλέσει εχθρό της κοινωνίας είτε θα υπήρχαν πολλές πιθανότητες να συμβεί αυτό».
Πώς το προσεγγίζετε σκηνοθετικά;
Η υπόθεση του έργου είναι λίγο πολύ γνωστή: ο γιατρός μιας λουτρόπολης και υπεύθυνος για την υγειονομική ασφάλεια των ιαματικών λουτρών της πόλης, που αποτελεί τοπική επιχείρηση, ανακαλύπτει ότι τα νερά είναι μολυσμένα και ότι η επιχείρηση αυτή προσφέρει στους πολίτες- πελάτες ένα προϊόν το οποίο δεν είναι καλής ποιότητας. Πιστεύει ότι το χρέος του είναι να ενημερώσει τις αρχές και τους πολίτες γι’ αυτό που συμβαίνει. Οι πολίτες όμως και οι τοπικές αρχές θα αρνηθούν να τον ακούσουν. Επειδή εκείνος επιμένει στο να θέλει να αποκαλύψει ό,τι συμβαίνει τώρα και θα το προχωρήσει και λίγο παραπέρα, δηλαδή θα κατακρίνει τον κόσμο επειδή δεν θέλει να ακούσει την άποψή του, τον ονομάζουν «εχθρό του λαού», γιατί θεωρούν ότι φτάνει στο σημείο να εχθρεύεται την ίδια την κοινωνία, επιμένοντας να αποκαλύψει κάτι τέτοιο.
Αυτή η συνθήκη μου φαίνεται ότι συνομιλεί κατευθείαν με την σημερινή πραγματικότητα. Φαντάστηκα δηλαδή ότι και σήμερα θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, δηλαδή αν κάποιος επιχειρούσε να αποκαλύψει μια αλήθεια που δεν συμφέρει το σύνολο, είτε η κοινή γνώμη θα έφτανε στο σημείο να τον αποκαλέσει εχθρό της κοινωνίας είτε θα υπήρχαν πολλές πιθανότητες να συμβεί αυτό. Και αποφάσισα να ανεβάσω το έργο με τη μορφή του θεάτρου ντοκουμέντου.

Γεωργία Μαυραγάνη @Σίσσυ Μόρφη
Χρησιμοποιείτε στοιχεία από την ελληνική πραγματικότητα;
Δεν παίρνω στοιχεία από τη δική μας πραγματικότητα καθώς τα στοιχεία θα αναπαραχθούν συνειρμικά στον θεατή, αλλά αναπαριστούμε τη συνέλευση που πραγματοποιείται σαν να διαβάζουμε τα πρακτικά μιας διαβούλευσης και σιγά σιγά να περνάμε στην αναπαράσταση της συνέλευσης αυτής και με ηχητικά ντοκουμέντα ακούμε το παρασκήνιο, τα όσα λέγονται ανάμεσα στους τοπικούς άρχοντες, δηλαδή ανάμεσα στον δήμαρχο και τον γιατρό, ανάμεσα στους συνδικαλιστές και τον γιατρό. Όλα αυτά δηλαδή έρχονται και αποκαλύπτονται κατά τη διάρκεια της συνέλευσης στον θεατή μέσω ηχητικών ντοκουμέντων όπως γίνεται σε μια παράσταση – ντοκουμέντο.
Στη δεύτερη και τελευταία πράξη του έργου όπου ο γιατρός παίρνει την απόφαση να συνεχίσει να παλεύει για την αλήθεια, απευθύνεται με έναν τρόπο στους νέους ανθρώπους, στα παιδιά του και στην σκηνή θα απευθυνθεί σε πραγματικούς εφήβους, δηλαδή στην θεατρική ομάδα εφήβων με την οποία συνεργάζομαι και η οποία εμφανίζεται και παίζει στην τελευταία πράξη. Με αυτό τον τρόπο συζητήσαμε και δημιουργήσαμε την παράσταση με νέους ανθρώπους, διερευνήσαμε πως αντιλαμβάνονται τη συνθήκη του, ποιες είναι οι σκέψεις τους, πως κρίνουν την κοινωνία. Όλο αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον και πολύ ουσία για μένα.
Ποιες παραμέτρους αναδεικνύετε μέσω αυτής της οπτικής;
Βλέπω την πολιτική διάσταση του έργου. Όλη την παράσταση διατρέχει το ερώτημα μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος για να υπερασπιστεί την αλήθεια και πόσο μπορεί να αντέξει να υπερασπίζεται την αλήθεια.
«Βρίσκω ότι οι θεσμοί μας για διάφορους λόγους διαβάλλονται κι έτσι χάνουμε την πίστη μας σε αυτούς και σαν αποτέλεσμα και την πίστη μας στη δημοκρατία».
Διαπιστώνετε έλλειμμα δημοκρατίας στις μέρες μας;
Ναι, διαπιστώνω ένα έλλειμμα δημοκρατίας στις μέρες μας και δικαιοσύνης. Διαπιστώνω έλλειμμα στους θεσμούς. Βρίσκω δηλαδή ότι οι θεσμοί μας για διάφορους λόγους διαβάλλονται κι έτσι χάνουμε την πίστη μας σε αυτούς και σαν αποτέλεσμα και την πίστη μας στη δημοκρατία. Κινδυνεύουμε ακόμα και να χάσουμε την δημοκρατία.

Γεωργία Μαυραγάνη @Σίσσυ Μόρφη
Το έργο ούτως ή άλλως θέτει και διλήμματα περί αλήθειας και ψέματος, τα οποία μας απασχολούν καθημερινά σε σχέση με τη διακίνηση της αλήθειας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Ναι και σε σχέση με τη δημοσιογραφία και το πώς χειρίζεται κανείς το δημόσιο λόγο και την ευθύνη που ενέχει η άσκηση του δημόσιου λόγου, πότε τελικά αυτός ο λόγος είναι προπαγανδιστικός ή πότε στοχεύει στο να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Ανακαλύπτουμε πώς ο Ίψεν μέσα από αυτό το κλασικό έργο αναδεικνύει απόψεις και γεγονότα που είναι πολύ σημερινά και πολύ σημαντικά. Με την επικαιρότητά του το έργο είναι σοκαριστικό.
Επιστρέψατε στον κλασικό Ίψεν για να αναδείξετε την επικαιρότητα;
Όταν ένα έργο με ενδιαφέρει, θα το ανεβάσω. Αν αισθάνομαι ότι λέει κάτι πολύ χρήσιμο για τους ανθρώπους σήμερα και άρα μπορεί κάποιος θεατής να το δει και να αισθανθεί ότι εκφράζεται ο ίδιος μέσα από αυτό στο τώρα, τότε αποφασίζω να προχωρήσω στο ανέβασμά του. Αρκεί, δηλαδή, να έχω να πω κάτι για τη ζωή και το θέατρο.
Με το θέατρο-ντοκουμέντο έχετε ασχοληθεί ξανά…
Εχω ασχοληθεί ξανά με αυτό κάνοντας μια παράσταση για τα καπνά («Από πρώτο χέρι – Μια παράσταση για τα καπνά») και για το γήρας («Το γήρας – Ένα χορικό»). Είναι μια γλώσσα που με ενδιαφέρει και αισθάνθηκα ότι σε αυτό το έργο του ταιριάζει πολύ, γιατί όντως έχει πολλά στοιχεία από την πραγματικότητα το έργο. Ο Ίψεν αναμοχλεύει τα χαρακτηριστικά της τοπικής κοινωνίας στην οποία μεγάλωσε, στη μικρή παραλιακή πόλη της Νορβηγίας και περιγράφει γεγονότα που είναι πραγματικά, οπότε νιώθω ότι η φόρμα του θεάτρου ντοκουμέντου είναι συνεπής στο ίδιο το έργο.
Πώς εργαστήκατε με την ομάδα σας;
Με την ομάδα παιδιών με την οποία συνεργάζομαι ο στόχος μας ήταν να βρούμε πώς μέσα από την αφήγηση θα περνάγαμε στην αναπαράσταση και πάλι στην αφήγηση. Διαβάσαμε αρκετά το έργο, προβληματιστήκαμε για την πολιτική πραγματικότητα που περιγράφει αλλά και για τη δική μας πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα που βιώνουμε και σιγά σιγά περάσαμε στις πρόβες με πάρα πολλή χαρά και ενδιαφέρον. Κάθε φορά σχολιάζαμε πόσο επίκαιρο είναι αυτό το έργο.
«Είναι σημαντικό να παίρνουμε θέση ή τουλάχιστον να διατυπώνουμε εύλογα ερωτήματα που δεν είναι μόνο αισθητικής, δηλαδή δεν έχουν να κάνουν μόνο με το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, αλλά αφορούν πάντα και το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι».
Το θέατρο για εσάς οφείλει να είναι παρεμβατικό και πολιτικό.
Πιστεύω ότι έχουμε μια ευθύνη από τη στιγμή που το θέατρο είναι μια μορφή δημόσιου διαλόγου και λόγου. Είναι σημαντικό να παίρνουμε θέση ή τουλάχιστον να διατυπώνουμε εύλογα ερωτήματα που δεν είναι μόνο αισθητικής, δηλαδή δεν έχουν να κάνουν μόνο με το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, αλλά αφορούν πάντα και το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Θέλω μέσα από την παράσταση ο θεατής να προβληματιστεί για τη ζωή και το θέατρο. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω πάντα αλλά σε αυτό στοχεύω.

Γεωργία Μαυραγάνη @Σίσσυ Μόρφη
Σας επηρεάζει θεματικά η επικαιρότητα, οι επιλογές σας ενέχουν αυτή την ανατροφοδότηση ερεθισμάτων μεταξύ της πραγματικής ζωής και της θεατρικής διερεύνησης. Σήμερα που μιλάμε ανακοινώθηκε η δικαστική απόφαση για την καταστροφή στο Μάτι.
Δεν ξέρω τι να πω για αυτό. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να επιστρέψουμε σε μία πίστη στους θεσμούς. Πρέπει οι θεσμοί να δουλέψουν κι εμείς να αισθανόμαστε ότι είναι αδιάβλητοι, γιατί αλλιώς η κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει. Είναι σαν ένα σημαντικό κοινωνικό συμβόλαιο. Ναι μεν να δεχτούμε ότι υπάρχουν κάποιες αναμενόμενες παθογένειες αλλά να νιώθουμε ότι και κάποια πράγματα δουλεύουν και ότι η δικαιοσύνη κάνει τη δουλειά της πραγματικά αδιάβλητα και ότι υπάρχουν νόμοι που ισχύουν με τον ίδιο τρόπο για όλους. Διαφορετικά θα χάσουμε την πίστη μας στην κοινωνία και θα οδηγούμαστε όλο και περισσότερο στη βία. Είναι πολύ απλό αυτό που λέω, δεν λέω κάτι φοβερό, απλώς είναι σοκαριστικό να το βλέπουμε να συμβαίνει. Εγώ σοκάρομαι, με προβληματίζει πάρα πολύ.
Εύχομαι όλα όσα συμβαίνουν, ακόμη και η δικαστική απόφαση που βγήκε, να γίνονται με στόχο την αλήθεια και όχι για να εξυπηρετούν παρασκηνιακά συμφέροντα. Δεν υπονοώ κάτι, λέω αυτό που σκεφτόμαστε πολλοί από εμάς που μας φαίνεται ότι οι θεσμοί ανά φορές δεν φαίνεται να δίνουν λόγο στην ιδέα της δημοκρατίας και του δικαίου, αλλά σε άλλα συμφέροντα. Περνάει συχνά από το μυαλό μας αυτή η σκέψη και αυτό κάτι δείχνει. Άποψη δεν έχω. Αναφέρομαι σε τι νιώθω εγώ και οι υπόλοιποι συμπολίτες μου και θέλω αυτό να το εκφράσω με κάποιον τρόπο.
Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει περάσει διαδοχικές κρίσεις με πολλαπλές συνέπειες, οπότε το ζητούμενο της εμπιστοσύνης στους θεσμούς γίνεται επικτακτικό.
Υπάρχει κρίση διεθνώς, συνεπώς αυτό που αισθάνομαι εγώ είναι ότι μέσα σε αυτή τη συνθήκη έχω την ανάγκη το θέατρο να μιλάει τουλάχιστον για αυτή την κατάσταση και όχι να εγκλωβίζεται στα αισθητικά του προβλήματα και σε ποιους ρόλους έπαιξε κάθε ηθοποιός και το εννοώ αυτό. Άλλη είναι η δουλειά μας τώρα.
Η εργασία σας με νέους ηθοποιούς παραπέμπει σε κάτι ελπιδοφόρο.
Ξαναδιάβασα τον «Εχθρό του λαού» του Ίψεν και ζωντάνεψε πολύ μέσα μου την περίοδο της κατάληψης στην Πειραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με τους φοιτητές – ήμουν καθηγήτρια τότε στη Σχολή. Εκεί συνειδητοποίησα πόσο απαραραίτητη είναι η καλλλιέργεια και διάχυση της πολιτικής σκέψης και ένιωσα ότι αυτή είναι η δουλειά μου, να φέρνω αυτά τα ερωτήματα, όπως μπορώ, όλο και πιο κοντά στους νέους ανθρώπους. Γιατί αν χάνουμε την πίστη στους θεσμούς και στην κοινωνία, νομίζω ότι στους νέους ανθρώπους θα μπορέσουμε να τη βρούμε. Πρέπει να τη βοηθήσουμε να υπάρξει, να συμβεί. Τα νέα παιδιά χρειάζονται στόχους για το μέλλον και το θεωρώ χρέος μου να τους δίνω λόγο.
INFO «Ένας εχθρός του λαού», ΡΕΚΤΙΦΙΕ, παραστάσεις από 9 έως 30 Μάϊου, Τετάρτη και Κυριακή στις 19.30, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 20.30
Γεωργία Μαυραγάνη στο ΒΗΜΑ: «Έχουμε χάσει την πίστη μας στους θεσμούς»
Η σλοβακική αστυνομία αποκάλυψε σημαντικά στοιχεία που συνδέουν την Ουκρανία με την απόπειρα δολοφονίας του πρωθυπουργού της Σλοβακίας, Ρόμπερτ Φίτσο.
Σύμφωνα με τις αρχές, βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία που συνδέουν την απόπειρα δολοφονίας με την ουκρανική Διεύθυνση Πληροφοριών (HUR).
Η αστυνομία της Σλοβακίας κατέληξε στην εμπλοκή αυτή, όταν ανακάλυψε στιγμιότυπα οθόνης που δείχνουν επικοινωνία της συζύγου του δράστη με αξιωματούχο της HUR.
Τα μηνύματα αυτά αποκαλύπτουν σχέδια και συνεννοήσεις που φαίνεται να σχετίζονται με την απόπειρα δολοφονίας του Σλοβάκου πρωθυπουργού.
Η αποκάλυψη αυτής της σύνδεσης έχει προκαλέσει αναστάτωση διεθνώς, με αρκετές χώρες να ζητούν διευκρινίσεις από την ουκρανική κυβέρνηση.
Οι σχέσεις μεταξύ της Ουκρανίας και της Σλοβακίας βρίσκονται υπό πίεση, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις.
Η ουκρανική κυβέρνηση αρνήθηκε κάθε ανάμειξη στην υπόθεση, δηλώνοντας ότι οι κατηγορίες είναι «αβάσιμες και πολιτικά υποκινούμενες».
Επίσημοι εκπρόσωποι της χώρας ζήτησαν από τις σλοβακικές αρχές να παράσχουν πλήρη στοιχεία και αποδείξεις πριν προβούν σε περαιτέρω κατηγορίες.
Ο Υπουργός Εσωτερικών, Μάτους Σουτάι Έστοκ, δήλωσε ότι «ο ύποπτος ήταν οργισμένος με την πολιτική της κυβέρνησης για την Ουκρανία» καθώς η κυβέρνηση του Φίτσο διέκοψε την επίσημη στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία και ακολούθησε μια φιλειρηνική στάση στη σύγκρουση, σε αντίθεση με τους περισσότερους ευρωπαϊκούς ηγέτες.
Σύμφωνα με την κυβέρνηση, ο ύποπτος ριζοσπαστικοποιήθηκε μετά την εκλογική νίκη του συμμάχου του Φίτσο, Πέτερ Πελεγκρίνι, στις προεδρικές εκλογές της χώρας και εξέφρασε στην αστυνομία τη δυσαρέσκειά του για τις αλλαγές που έγιναν στη δικαιοσύνη και στα δημόσια ΜΜΕ, τις οποίες κρίνει αρνητικά και η αντιπολίτευση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Την Πέμπτη, ο εκλεγμένος πρόεδρος Πελεγκρίνι και η απερχόμενη πρόεδρος Ζουζάνα Τσαπούτοβα, η οποία έχει επικρίνει τον Φίτσο, κάλεσαν σε ενότητα και προέτρεψαν τους πολιτικούς ηγέτες να συμμετάσχουν σε συνομιλίες.
Παρ’ όλα αυτά, ο Πελεγκρίνι σε βίντεο στο Facebook ανέφερε ότι πιθανώς δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για συνομιλίες.
«Οι πρόσφατες ημέρες και οι συνεντεύξεις Τύπου έδειξαν ότι κάποιοι πολιτικοί είναι ανίκανοι για αυτοκριτική ακόμα και μετά από μια τραγωδία», δήλωσε ο Πελεγκρίνι με σαφείς μύδρους προς στην αντιπολίτευση για την πολιτική διαχείριση του συμβάντος.
Η σλοβακική αστυνομία ανακοίνωσε ότι έχει προχωρήσει σε τρεις προσαγωγές για αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα που επικροτούσαν την απόπειρα δολοφονίας.
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/ektakto-emploki-ton-oukranikon-mystikon-ypiresion-stin-apopeira-dolofonias-tou-r-fitso-entopisan-oi-slovakikes-arxes/
Ένα από τα πιο ακριβά φρούτα του κόσμου είναι το καρπούζι Densuke, το οποίο έχει βάρος 7,5 κιλά και έχει τιμολογηθεί περίπου στα 5.500 ευρώ.
Σύμφωνα με το Food Republic το καρπούζι Densuke είναι περιζήτητο τόσο για την εμφάνισή του όσο και για τη γεύση του, καθώς έχει μια γυαλιστερή, μαύρη φλούδα και έντονα κόκκινη, με ελάχιστα κουκούτσια, εξαιρετικά γλυκιά σάρκα.
Καρπούζι Densuke: Ο λόγος για την εξωφρενική τιμή
Ο κύριος λόγος που αυτά τα καρπούζια είναι τόσο ακριβά είναι η περιορισμένη διαθεσιμότητα. Όπως αναφέρθηκε, τα Densuke καλλιεργούνται αποκλειστικά στο νησί Hokkaido στη βόρεια Ιαπωνία.
Στην πλειονότητά τους, παράγονται στην ύπαιθρο γύρω από την πόλη Tohma, όπου το μικροκλίμα και το πλούσιο σε μέταλλα ηφαιστειογενές έδαφος καθιστούν δυνατή την καλλιέργειά τους.

Προέρχονται από σπόρους της ποικιλίας Black Diamond, που εισήχθη στη χώρα το 1981, όταν οι αγρότες του Χοκάιντο άρχισαν να επενδύουν σε καλλιέργειες εκτός των παραδοσιακών ορυζώνων.
Το Densuke κατοχυρώθηκε ως εμπορικό σήμα το 1989, και έκτοτε μόνο τα καρπούζια που καλλιεργούνται στην περιοχή, τα οποία περνούν από μια αυστηρή διαδικασία ελέγχου και διασφάλιση ποιότητας, μπορούν να πιστοποιηθούν ως γνήσια.
Για την καλλιέργειά τους απαιτείται εντατική εργασία και μεγάλη έκταση, πολύ νερό και συνεχής προσοχή για να ευδοκιμήσουν, και για αυτούς τους λόγους, μόνο μια περιορισμένη ποσότητα είναι διαθέσιμη κάθε καλλιεργητική περίοδο, που δεν ξεπερνά τις εκατοντάδες σε τεμάχια.
Τα μεγαλύτερα, αψεγάδιαστα και πιο ζουμερά καρπούζια, που αξιολογούνται ως κορυφαίας ποιότητας, πωλούνται μάλιστα σε δημοπρασίες, όπου οι τιμές τους εκτοξεύονται σε χιλιάδες ευρώ.
Αλλά ακόμα και τα πιο προσιτά καταλήγουν σε ράφια ειδικευμένων οπωροπωλείων που λειτουργούν σαν «μπουτίκ» φρούτων, και διαθέτουν τους πιο ποιοτικούς και ακριβούς καρπούς, όπως τα πεπόνια Yubari King, τα μάνγκο «Αυγό του Ήλιου» και τα μήλα «Sekai Ichi» («τα καλύτερα του κόσμου»).
https://www.pronews.gr/lifestyle/fagito/ayto-einai-to-pio-akrivo-karpouzi-ston-kosmo-gia-poio-logo-kostizei-pano-apo-5-000-eyro/