Αρχική Blog Σελίδα 1258

Ειδικοί ζητούν την προστασία της αρχαιολογικής ανακάλυψης στο Δυρράχιο

0

Η αρχαιολογική αποστολή στην περιοχή του λυκείου «Γεώργιου Καστριώτη» στο Δυρράχιο ολοκληρώνεται, αφήνοντας πίσω της ένα συναρπαστικό παζλ ευρημάτων και ερωτημάτων για το μέλλον του χώρου.

Μωσαϊκό δάπεδα, τοιχογραφίες, ερείπια λουτρών και ίσως ενός λατρευτικού μνημείου έρχονται στο φως, τροφοδοτώντας το ενδιαφέρον για την ιστορία της πόλης.

Η μετατροπή της περιοχής σε επισκέψιμο αρχαιολογικό πάρκο μοιάζει με ιδανική λύση, λαμβάνοντας υπόψη την εγγύτητά της σε αμφιθέατρο και μουσείο.

Ο ιστορικός Ντόριαν Χατίμπι τονίζει την ανάγκη διατήρησης των ευρημάτων και πολλαπλασιασμού των προσπαθειών για την προστασία τους.

Παράλληλα, ο καθηγητής Luan Perzhita, επικεφαλής της αποστολής, υπογραμμίζει την ανάγκη ολοκλήρωσης των μελετών και λήψης τεκμηριωμένων αποφάσεων για το μέλλον.

Η επιθυμία των πολιτών να ανοίξει ο χώρος στο κοινό, φέρνει στο προσκήνιο την εκπαιδευτική αξία των ευρημάτων.

Ο Mikel Nushi, μέλος της αποστολής, τονίζει τη σημασία της γνωστοποίησης των ευρημάτων και προτείνει την κατασκευή του σχολείου σε άλλη τοποθεσία.

Η περίπτωση του Βυζαντινού Κυκλικού Φόρουμ, όπου η θυσία ενός δρόμου οδήγησε στην αποκάλυψη ενός σημαντικού μνημείου, αποτελεί ένα ενθαρρυντικό παράδειγμα.

Πηγή: https://www.himara.gr/epikairotita/32016-eidikoi-zitoyn-tin-prostasia-tis-arxaiologikis-anakalypsis-sto-dyrraxio – Ειδικοί ζητούν την προστασία της αρχαιολογικής ανακάλυψης στο Δυρράχιο

Βγήκε από το νοσοκομείο ο Δημήτρης Σταρόβας – Οι πρώτες εικόνες

0

Ο αγαπημένος καλλιτέχνης Δημήτρης Σταρόβας πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο.

Εμφανώς συγκινημένος και με δάκρυα στα μάτια ήταν ο αγαπημένος καλλιτέχνης Δημήτρης Σταρόβας που βγήκε από το νοσοκομείο μετά τη σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του.

Ο αγαπημένος καλλιτέχνης νοσηλευόταν για ημέρες στο Τζάνειο Νοσοκομείο μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη και πλέον πήρΔε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι του.

Οι φωτογράφοι και οι κάμερες απαθανάτισαν φανερά συγκινημένο τον Δημήτρη Σταρόβα ενώ έφευγε από το νοσοκομείο για το σπίτι του ύστερα από την πολυήμερη νοσηλεία του.

Σημειώνεται πως κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του ο Δημήτρης Σταρόβας υπέστη και επεισόδιο κολπικής μαρμαρυγής.

Πώς είναι η υγεία του Δημήτρη Σταρόβα

Η πρόεδρος ΕΙΝΑΠ, Ματίνα Παγώνη μίλησε νωρίτερα στο «Πάμε Δανάη» για την εξέλιξη της υγείας του Δημήτρη Σταρόβα.

«Ο Δημήτρης είναι πολύ αγαπητός και αυτό φάνηκε πολύ το τελευταίο διάστημα. Ο κόσμος τον αγαπάει και τον θαυμάζει και τον νοιάζεται. Όχι απλώς ρωτάει, αλλά νοιάζεται και αυτό έχει σημασία. Ευτυχώς τα πράγματα είναι πάρα πολύ καλά. Σήμερα θα πάρει εξιτήριο με τις οδηγίες που θα του δώσουν. Οι γιατροί το πάλεψαν πολύ, δεν είναι εύκολα τα επεισόδια αυτά, το πάλεψε πολύ ο ίδιος και το παλεύει, θα πάει στο σπίτι του και μετά θα κάνει τα σχέδιά του και θα επιστρέψει κοντά μας», είπε αρχικά η κ. Παγώνη.

Και συμπλήρωσε: «Μακάρι όλος ο κόσμος που βρίσκεται στα νοσοκομεία, να παίρνει εξιτήριο και να πηγαίνει καλά σπίτι του, αυτό έχει σημασία. Θα πάρει σαφείς οδηγίες και από τις 2 ομάδες γιατρών ο Δημήτρης Σταρόβας για το τι θα κάνει για ένα διάστημα και τα πράγματα θα πάνε καλά».

Βγήκε από το νοσοκομείο ο Δημήτρης Σταρόβας – Οι πρώτες εικόνες

Οι Τσοχατζόπουλοι του μέλλοντος

1
Τρίτη ημέρα της συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου "Ενίσχυση του Δημόσιου Πανεπιστημίου - Πλαίσιο λειτουργίας μη κερδοσκοπικών παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων", Παρασκευή 8 Μαρτίου 2024. (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)

Του Μανώλη Κοττάκη 

Το επεισόδιο πέρασε σχεδόν απαρατήρητο ως αντιπαράθεση ρουτίνας. Αλλά δεν ήταν. Αναφερόμαστε στην άρον άρον φυγή του πρωθυπουργού από την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση της Βουλής όταν ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος άρχισε να θίγει με ένταση το ζήτημα της διαφθοράς στις εφορίες.

Όση ώρα μιλούσε στο βήμα ο Μακεδών πολιτικός, ακούγονταν φωνές από τα έδρανα του πρωθυπουργού απευθυνόμενες προς τον κύριο Βελόπουλο, αλλά ουδείς εδέησε να αναζητήσει τα πρακτικά ή να ρωτήσει και να μάθει ποιος ήταν ακριβώς ο λόγος που ώθησε τον συνήθως ψύχραιμο κύριο Μητσοτάκη στις διακοπές και στις διαμαρτυρίες, καθώς και στην έξοδό του από την αίθουσα με συνοπτικές διαδικασίες.

Μάθαμε εν τέλει πως είπε προς τον κύριο Βελόπουλο ότι «είπες τρία ψέματα μέσα σε δύο λεπτά». Αλλά όταν ανέβηκε ξανά στο βήμα για τη δευτερολογία του, από τα τρία ψέματα που κατηγόρησε τον αντίπαλό του ότι είπε ανέφερε μόνο ένα σχετικό για τον πρόεδρο του ΣΕΒ Δημήτρη Παπαλεξόπουλο. Τον οποίο κάλεσε μάλιστα τηλεφωνικώς και τον υποχρέωσε να κάνει δήλωση ανασκευής δηλώσεών του για να τη χρησιμοποιήσει προκειμένου να ενημερώσει το Σώμα. Τακτική ελάχιστα κομψή απέναντι την ηγεσία του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών, η οποία εμφανίστηκε να κάνει δηλώσεις μετανοίας υπό τις διαταγές του πρωθυπουργού.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κύριος πρωθυπουργός φεύγει από το Κοινοβούλιο όταν αντιμετωπίζει δυσκολία να απαντήσει σε ένα δύσκολο ερώτημα. Έχει ξαναφύγει το 2023, όταν δυσκολεύτηκε να απαντήσει σε ερωτήματα του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα για τις υποκλοπές και για τις παρακολουθήσεις των υπουργών του και των αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων. Η φυγή είναι μία εύκολη υπόθεση που σε προστατεύει από τα χειρότερα, αλλά δεν είναι και ένδειξη ηγετικότητας.

Σε κάθε περίπτωση οφείλει κανείς να διερευνήσει τι είναι αυτό που ωθεί κάποιον να σηκωθεί και να φύγει από μία συντεταγμένη συζήτηση στο Κοινοβούλιο. Για να το αντιληφθούμε, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι η έρευνα που έγινε εις βάρος των εφοριακών της Χαλκίδας, οι οποίοι έχουν βραβευτεί κατ’ επανάληψη από υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας, άρχισε έπειτα από ορισμένες καταγγελίες επιχειρηματιών στη Δικαιοσύνη.

Αν ένας αυτόνομος θύλακας μέσα στη Δημόσια Διοίκηση κάνει του κεφαλιού του και διαφθείρεται, τότε οι καταγγελίες ομάδας επιχειρηματιών δεν έχουν πολιτική προέκταση. Το γεγονός είναι μεν αξιοσημείωτο, αλλά πάντως μεμονωμένο.

Αν όμως διαμορφώνεται γενική πεποίθηση διαφθοράς και κατάργησης του ανταγωνισμού μέσα στον επιχειρηματικό κλάδο, ιδιαίτερα στις μεσαίες επιχειρήσεις, τότε υπάρχει μείζον πρόβλημα. Και εξηγεί γιατί ο πρωθυπουργός έφυγε άρον άρον από τη Βουλή. Γιατί δεν θέλει να το αντιμετωπίσει και να το συζητήσει.

Βεβαίως, κάποιοι τολμηροί, όπως ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, περιέγραψε με τον τρόπο του σε πρόσφατη έκθεσή του το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ελληνική αγορά, που είναι στην πραγματικότητα η συρρίκνωση του ανταγωνισμού και η καρτελοποίησή της. Ο περιορισμός του σε μικρό αριθμό μεγάλων επιχειρήσεων οι οποίες νέμονται όλες τις κρατικές προμήθειες και δουλειές. Ακόμα και το πώς ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο φωτογραφικές ρυθμίσεις που ικανοποιούν τα ολιγοπώλια.

Αυτά που η έκθεση της Τραπέζης της Ελλάδος περιγράφει κομψά οι οργισμένοι δεξιοί κατά βάση επιχειρηματίες ιδιωτικώς το περιγράφουν φόρα παρτίδα, ψιθυρίζοντας Καζαντζίδη: «Το μερτικό μου απ’ τη χαρά μού το ‘χουν πάρει άλλοι».

Η διαφθορά δεν σταματά στα επίπεδα της Διοίκησης. Πάει και πιο πάνω. Ήδη αυτό το διάστημα έχουν αρχίσει οι πρώτες ρωγμές με τις καταγγελίες για απευθείας αναθέσεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στον τέως ΟΑΕΔ, νυν ΔΥΠΑ. Οι οποίες, βεβαίως, θάβονται επιμελώς από τις τηλεοράσεις. Η εικόνα που διαμορφώνεται στην αγορά είναι η εξής: στους ξένους παίκτες έχει καταστεί κοινή πεποίθηση ότι, αν δεν συνεταιριστείς με κάποιον τοπικό νονό, δεν έχεις καμία τύχη σε διαγωνισμούς του Ελληνικού Δημοσίου. Έχει ξανασυμβεί και επί Σημίτη.

Στους ημετέρους παίκτες της ελληνικής αγοράς έχει διαμορφωθεί άλλη πεποίθηση. Περιγράφονται σημεία και τέρατα ιδιωτικώς, τα οποία κανείς μέχρι αυτή τη στιγμή δεν τολμά να ξεστομίσει δημοσίως. Ειδικώς για τη μαφιόζικη απαίτηση κάποιων να συμμετάσχουν ως μέτοχοι άνευ καταβολής τιμήματος για την απόκτηση μετόχων στο μετοχικό κεφάλαιο των επιχειρήσεών τους. Πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε αλλάξει πίστα. Από τον διεφθαρμένο κρατικό καπιταλισμό οδηγούμαστε στον πολιτικό κερδοσκοπικό καπιταλισμό.

Οι επιχειρηματίες κάνουν υπομονή ακόμη. Και δεν πράττουν ό,τι έπραξαν οι συνάδελφοί τους στη Χαλκίδα, οι οποίοι συνασπίστηκαν και κατήγγειλαν τους εφοριακούς. Αλλά η υπομονή σώνεται. Η αγορά βοά. Το λεξικό του Ηλία Πετροπούλου για τα λαμόγια έχει γίνει πάλι περιζήτητο!

Το πότε θα σκάσει η βόμβα, πριν ή μετά από τις εκλογές, το πιθανότερο έπειτα από αυτές, μικρή αξία έχει. Είναι τόσο ασφυκτικό το πλαίσιο που έχει δημιουργήσει το «καθεστώς», που ανά πάσα στιγμή το μπαμ θα ακουστεί σε όλη την Ελλάδα.

Υπάρχουν πρόσωπα μέσα στο σύστημα τα οποία αντιμετωπίζουν ανά πάσα στιγμή τον κίνδυνο να γίνουν οι Άκηδες Τσοχατζόπουλοι του μέλλοντος. Μέχρι στιγμής από τύχη την έχουν γλιτώσει. Λόγω συσχετισμών. Οι οποίοι όμως πλέον είναι εξαιρετικά ρευστοί.

Έρχονται χρόνια δύσκολα, που λέει και ο Καζαντζίδης.

https://www.antinews.gr/54526/politiki/oi-tsochatzopoyloi-toy-mellontos/

Ἱστορική ἀποκάλυψις τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν γιά τά Σεπτεμβριανά

1

 Ὁ τουρκικός ὄχλος καταστρέφει. Τό μόνο πού εἶναι ἱκανοί νά κάνουν οἱ Τοῦρκοι.

Χιλιάδες Ἕλληνες τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐξεδιώχθησαν γιά νά «πέσει» ὁ Πρωθυπουργός Μεντερές καί νά ἐπικρατήσει τό πραξικόπημα τοῦ βαθέος κράτους – «Τό κουμπί τοῦ μηχανισμοῦ πατήθηκε μέ τά γεγονότα τῆς 6ης καί 7ης Σεπτεμβρίου – Ἀποτέλεσμα προβοκάτσιας τό στρατιωτικό κίνημα»

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ἐρντογάν ἀποκαλύπτει: Θύματα τῆς ἐσωτερικῆς διαμάχης τῶν Τούρκων ὑπῆρξαν οἱ Ἕλληνες τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Εὑρέθησαν τό 1955, στήν δίνη τῆς ἀντιπαραθέσεως τῶν κεμαλιστῶν μέ τήν πρώτη ἐκλεγμένη κυβέρνηση τῆς Τουρκίας, πού κλιμακώθηκε στά γεγονότα τῆς 6ης καί 7ης Σεπτεμβρίου, προκειμένου ἐν συνεχείᾳ τό βαθύ κράτος τῆς Τουρκίας νά θέσει ἐν κινήσει τόν μηχανισμό του γιά νά ἀνατρέψει τόν Πρωθυπουργό Ἀντνάν Μεντερές, ὁ ὁποῖος κατόπιν τούτου κατέληξε στήν ἀγχόνη. Τά γνωρίζαμε ὅλα αὐτά. Εἶναι ὅμως ἡ πρώτη φορά πού τά ἀκοῦμε δημοσίως ἀπό τά χείλη Τούρκου ἐπισήμου. Ἀπό τόν ἴδιο τόν Ταγίπ Ἐρντογάν. Ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος ὅμως εἶχε ἀναφέρει κατά τό παρελθόν, μιλῶντας στόν τότε Πρωθυπουργό Ἀλέξη Τσίπρα καί τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Νῖκο Κοτζιᾶ, τήν φράση «δέν τά κάναμε ἐμεῖς». Ἐννοοῦσε δέ ὅτι τίς σφαγές τίς ἔκαναν οἱ κεμαλιστές καί ὄχι οἱ ἰσλαμιστές…

Ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος βεβαίως προέβη στήν χθεσινή ἀποκάλυψη, σέ μία προσπάθεια νά ταυτισθεῖ ἡ πολιτική του μέ αὐτήν τοῦ Μεντερές καί νά προβληθεῖ σάν συνεχιστής τῆς προσπαθείας ἐκδημοκρατισμοῦ τῆς Τουρκίας. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ἐπέλεξε τήν χθεσινή ἡμέρα, τήν 64η ἐπέτειο τοῦ πραξικοπήματος τοῦ 1096 πού ἀνέτρεψε καί ὁδήγησε στήν ἀγχόνη τόν Μεντερές, γιά νά παρουσιάσει τό πολιτικό του σχέδιο γιά τήν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος τῆς χώρας.

Χαρακτηριστικῶς ἀνέφερε ὅτι τό ἔναυσμα γιά τήν ἐκκίνηση τοῦ μηχανισμοῦ πού ὁδήγησε στό πραξικόπημα τοῦ 1960 ἐδόθη μέ τά Σεπτεμβριανά, τό πογκρόμ δηλαδή κατά τῶν Ἑλλήνων τῆς Τουρκίας στίς 6 καί 7 Σεπτεμβρίου τοῦ 1955. Εἶπε κατά λέξιν: «Τό κουμπί ἐκκινήσεως τοῦ πραξικοπηματικοῦ μηχανισμοῦ πατήθηκε μέ τά γεγονότα τῆς 6ης καί 7ης Σεπτεμβρίου». Θέλησε δέ ἐν συνεχείᾳ νά παραλληλίσει τό πραξικόπημα τοῦ 1960 μέ αὐτό πού ἐπεχειρήθη ἐναντίον του τό 2016, καί βεβαίως νά ἐπιρρίψει εἰς τό ἀκέραιον τίς εὐθῦνες στούς κεμαλιστές.

Συνεχίζοντας μάλιστα ὑπεγράμμισε: «Δέν θά ξεχάσουμε τούς πραξικοπηματίες καί δέν θά τούς συγχωρέσουμε, ὄχι μόνο στά 64 χρόνια, ἀλλά ἀκόμη κι ἄν περάσουν αἰῶνες». Αὐτά εἶπε ἀπό τό βῆμα ἐκδηλώσεως πού ἔγινε στό μικρό νησί τῆς Πλάτης τῶν Πριγκιποννήσων, ἐκεῖ ὅπου ἐφυλακίσθησαν, ἐδικάσθησαν καί ἐξετελέσθησαν ὁ Μεντερές καί οἱ ὑπουργοί του, Ἐξωτερικῶν Φατίν Ρουστού Ζορλού καί Οἰκονομικῶν Χασάν Πόλατκαν. «Αὐτό τό ἔθνος θά θυμᾶται πάντα τόν ἀείμνηστο Μεντερές καί τούς συντρόφους του μέ εὐγνωμοσύνη, καί μέ κάποια ντροπή πού δέν μπόρεσε νά ἀποτρέψει τήν ἐκτέλεσή τους.» Καί ἀφοῦ ἔκανε μία ἐκτενῆ ἀναφορά στά στρατιωτικά πραξικοπήματα πού ἠκολούθησαν τό 1971, τό 1980 καί τό 1997, ἀνέφερε: «Εἴμαστε ἡ κυβέρνησις πού ἔχει ὑποστεῖ τίς περισσότερες ἀπόπειρες πραξικοπήματος στήν πολιτική ἱστορία τῆς Τουρκίας. Πιό πρόσφατα, μέ τήν ἀπόπειρα πραξικοπήματος τῆς 15ης Ἰουλίου, εἶχαν τόσο ἀγριέψει ὥστε νά στοχεύσουν ἄμεσα τό πρόσωπό μου, τήν οἰκογένειά μου, τή Μεγάλη Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τουρκίας, τόν τόπο ἐκδήλωσης τῆς ἐθνικῆς βούλησης, καί τό ἴδιο τό ἀγαπημένο μας ἔθνος. Ὅλα αὐτά τά ἔχουμε βιώσει. Ἐκτός ἀπό αὐτά, ὑπῆρξαν πολλές μυστικές ἤ φανερές ἀπόπειρες».

Νά θυμίσουμε ὅμως τά γεγονότα τοῦ 1955. Ἡ οἰκονομική κατάστασις στήν Τουρκία ἦταν τραγική, ὅπως ἄλλως τε εἶναι καί σήμερα. Ὁ ἐθνικιστικός πυρετός ἀνέβαινε. Ἕνα ἀνάλογο κλῖμα καλλιεργεῖ καί σήμερα ὁ Ἐρντογάν παρ’ ὅτι κάποιοι στήν Ἀθήνα ἀρνοῦνται νά δοῦν τήν πραγματικότητα. Τότε οἱ Ἑλληνοκύπριοι διεκδικοῦσαν τήν ἕνωση τῆς Μεγαλονήσου μέ τήν Ἑλλάδα, καί τοῦτο ἦταν μία καλή ἀφορμή γιά τούς Τούρκους ἡγέτες νά ἀποσπάσουν τήν κοινή γνώμη ἀπό τά προβλήματά της, στρέφοντάς την κατά τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως πού εὐημεροῦσαν.

Μάλιστα στίς 28 Αὐγούστου 1955 ὁ Μεντερές ἰσχυρίσθηκε δημοσίως ὅτι οἱ Ἑλληνοκύπριοι σχεδίαζαν σφαγές Τουρκοκυπρίων.

Ἡ ἀφορμή γιά τήν δίωξη τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Πόλης ἐδόθη στίς 6 Σεπτεμβρίου, μέ τήν ἔκρηξη ἑνός αὐτοσχέδιου μηχανισμοῦ στό Τουρκικό Προξενεῖο τῆς Θεσσαλονίκης. Ὡς δράστης συνελήφθη ἀπό τίς ἑλληνικές ἀρχές ὁ Ὀκτάι Ἐγκίν, ἕνας μουσουλμᾶνος σπουδαστής ἀπό τήν Κομοτηνή, πού ἀργότερα περιεβλήθη τό φωτοστέφανο τοῦ ἥρωος. Ἐτιμήθη στήν Τουρκία καί διορίσθηκε κυβερνήτης σέ ἐπαρχία. Τό «κουμπί» εἶχε πατηθεῖ. Ἀπό τήν ἔκρηξη προεκλήθησαν μόνο μικρές ζημίες, ἀλλά οἱ τουρκικές ἐφημερίδες ἐκμεταλλεύτηκαν τό γεγονός, μεγαλοποιῶντας καί διαστρεβλώνοντάς το, κατόπιν κυβερνητικῶν ὁδηγιῶν. Πρωτοσέλιδοι τίτλοι, ὅπως «Ἕλληνες τρομοκράτες κατέστρεψαν τό πατρικό σπίτι τοῦ Ἀτατούρκ» τῆς «Ἰσταμπούλ Ἐξπρές» καί δημοσίευση μιᾶς σειρᾶς ἀπό παραποιημένες φωτογραφίες τοῦ συμβάντος, προεκάλεσαν «αὐθόρμητες» διαδηλώσεις στήν Πλατεῖα Ταξίμ τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας. Τήν ἑπομένη οἱ ἐπιθέσεις ἐπεκτάθηκαν καί στήν Σμύρνη. Ὁ ἀπολογισμός ἦταν ὁ θάνατος 16 Ἑλλήνων καί ἑνός Ἀρμενίου, τραυματισμοί, βιασμοί καί καταστροφές, ἐκκλησιῶν, σχολείων, σπιτιῶν καί καταστημάτων.

estianews.gr

Ο πόλεμος που έρχεται;

0

Της Μαρίας Δεναξά

Κι ενώ τα μέσα ενημέρωσης παίζουν τα παιχνίδια τους πανευρωπαϊκώς εν όψει των ευρωεκλογών, που αφήνουν κατά μεγάλη πλειοψηφία αδιάφορους τους Ευρωπαίους πολίτες, μιας και το Ευρωκοινοβούλιο έχει καταντήσει ένα κλουβί με τυχάρπαστες τηλεπερσόνες και αδιάφορες «διασημότητες» προς απόσυρση, το ΝΑΤΟ μόλις δημοσίευσε μια δήλωση που αποτελεί την απόδειξη πως αυτοί που κρατούν τις τύχες μας στα χέρια τους έχουν προχαράξει μια τρελή πορεία προς έναν παγκόσμιο πόλεμο κατά της Ρωσίας.

Στη Σόφια, 24 μέλη από τα 32 μέλη του ΝΑΤΟ υιοθέτησαν δήλωση, με την οποία δεσμεύονται να παράσχουν στην Ουκρανία ό,τι είναι δυνατόν «στο όνομα της δημοκρατίας» τους!

«Ήρθε η ώρα να επανεξετάσουμε τους περιορισμούς στη χρήση δυτικών όπλων για στρατιωτικούς σκοπούς στη Ρωσία» δήλωσε ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ στη συνέντευξη Τύπου με την ευκαιρία της συνεδρίασης του Συμβουλίου Υπουργών, αφού συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Ντίμιταρ Γκλάβτσεφ, τον υπουργό Άμυνας Ατάνας Ζαπριάνοφ και τον αρχηγό του υπουργείου Άμυνας, ναύαρχο Εμίλ Εφτίμοφ.

«Ο κύριος στόχος του ΝΑΤΟ δεν είναι η διεξαγωγή πολέμου. Αντιθέτως, πρέπει να αποτρέψει τον πόλεμο. Ο στόχος του είναι η ειρήνη» επέμεινε κατά την έναρξη της συνεδρίασης, επισημαίνοντας ότι δεν ήταν απόφαση του ΝΑΤΟ αλλά των κρατών-μελών που ψήφισαν υπέρ της δήλωσης.

«Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Ουκρανία χάνει αυτόν τον πόλεμο. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να λέμε στην Ουκρανία να μην εκτοξεύει τους πυραύλους της στη Ρωσία, η οποία εκτοξεύει τους πυραύλους της στο Κίεβο. Θα ήταν πολύ λυπηρό αν δεν δεχόμασταν αυτήν την τροπολογία» δήλωσε ο Βρετανός εκπρόσωπος, όπως αναφέρει το βουλγαρικό πρακτορείο ειδήσεων.

Κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα του Στόλντενμπεργκ και της συνομοταξίας του στη Σόφια είχε έναν πολύ σοβαρό αντίκτυπο. Κι αν τα λόγια τους, στα οποία τα δυτικά ΜΜΕ δεν δίνουν καμία απολύτως σημασία, για να κρατούν προφανώς σε κατάσταση ύπνωσης τους Ευρωπαίους, γίνουν πράξη, τότε στο προσεχές μέλλον οι συνέπειες θα είναι, δυστυχώς, εκτεταμένες.

Ήδη τα δύο και πλέον χρόνια της ατελείωτης σύγκρουσης στην Ουκρανία διαπιστώσαμε πως το ΝΑΤΟ έχει εγκαταλείψει την επίσημη στάση του, την ήδη διαψευσμένη στην πράξη «αμυντική συμμαχία», και σχεδόν καθημερινά με τις ενέργειές του προαναγγέλλει μια σύρραξη που πολύ γρήγορα θα μπορούσε να πάρει τα χαρακτηριστικά ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου.

Με λίγα λόγια, ο παραλογισμός της «συμμαχίας» σημαίνει ότι οι διεφθαρμένες ηγεσίες μας αποδέχονται μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα (σε 1 μήνα, 6 μήνες, 1 χρόνο; ) ότι η Ευρώπη αργά ή γρήγορα θα εμπλακεί σε μια σύρραξη όπου το αίμα των παιδιών της θα ρέει άφθονο, για να υπηρετήσει μια πολεμική μηχανή κι ένα βαθύ κράτος που αποτελείται από μια επικίνδυνη κλίκα η οποία αλληλοϋποστηρίζεται σε όλες τις βαθμίδες εξουσίας, ακόμα και μέσω των εκλογικών διαδικασιών, που πλέον πολλοί είναι εκείνοι που αμφιβάλλουν για την ακεραιότητα και τη διαφάνεια της διεξαγωγής τους.

Ο παραλογισμός, η τρέλα, η διάβρωση και η απόγνωση στην οποία έχουν βυθίσει τις κοινωνίες μας πρέπει να σταματήσουν. Αν όντως οι ηγεσίες μας πασχίζουν κι ενεργούν για το καλό μας, χωρίς να υποκινούνται από ξένες παρεμβάσεις και συμφέροντα, θα πρέπει να αποστασιοποιηθούν απ’ όλα αυτά και να υποστηρίξουν την ειρήνη, τη λογική και την ευημερία των λαών κι όχι την προγραμματισμένη, ως φαίνεται, εξόντωσή τους.

Όχι άλλα όπλα ή ευρώ για την Ουκρανία και για κανένα άλλο πολεμικό μέτωπο!

 

Τέλος η οδήγηση για τους 70χρονους – Τι προβλέπει ο νέος Νόμος

0

Οι σχολές οδηγών προτείνουν να υπάρχουν κάποια υποχρεωτικά μαθήματα οδήγησης σε άτομα άνω των 75 ετών

Οι 70χρονοι αναμένεται να βρεθούν στο μικροσκόπιο των ιατρικών εξετάσεων καθώς τα σχέδια της Κομισιόν που παρουσιάστηκαν πρόσφατα θέλουν τους δρόμους στις χώρες-μέλη της ΕΕ να γίνουν πιο ασφαλείς.

Στο επίκεντρο λοιπόν, βρίσκονται οι υπερήλικες οδηγοί, οι οποίοι σύμφωνα με τα στατιστικά στα τροχαία ατυχήματα ή δυστυχήματα που καταγράφονται τους τελευταίους μήνες στην ΕΕ και ειδικότερα στην Ελλάδα φαίνεται ότι εμπλέκεται ένας εξ αυτών. Κάτι τέτοιο έχει οδηγήσει σε αναζήτηση νέων μεθόδων ως προς τον τρόπο ανανέωσης των αδειών οδήγησης.

Τα στελέχη της Κομισιόν φαίνεται ότι έχουν καταλήξει στο γεγονός ότι οι οδηγοί που κλείνουν τα 70 έτη θα πρέπει να περνούν από εκτενέστερους και πιο αυστηρούς ιατρικούς ελέγχους ενώ στο τραπέζι των διαβουλεύσεων έχει πέσει και η πρακτική εξέταση οδήγησης.

Ειδικά για το θέμα της πρακτικής εξέτασης πολλά κράτη-μέλη έχουν επιχειρήσει στο παρελθόν να το υιοθετήσουν, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, αλλά δυστυχώς ποτέ δεν εφαρμόστηκε για πολλούς και διάφορους λόγους.

Αξίζει να αναφερθεί πως πουθενά στην ΕΕ δεν υπάρχει όριο ηλικίας στην άδεια οδήγησης και ο νόμος ορίζει ότι με τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας οι οδηγοί πρέπει να εξετάζονται από 2 γιατρούς ανά τριετία, ενώ με τη συμπλήρωση των 80 χρονών κάθε 2 έτη απαιτείται η εξέταση του οδηγού από περισσότερες ειδικότητες γιατρών.

Αντιδράσεις στο υποχρεωτικό τεστ οδήγησης

Σύμφωνα με την Κομισιόν οι άνθρωποι άνω των 70 ετών θα πρέπει είτε να συμπληρώνουν μια λεγόμενη αυτοαξιολόγηση της οδηγικής τους ικανότητας, είτε να υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις κάθε πέντε χρόνια.

«Η απόφαση για ποιο από τα δύο, εναπόκειται στα κράτη-μέλη» αναφέρεται στο κείμενο των σχεδίων με την επισήμανση ότι αυτό ισχύει για κάθε ανανέωση διπλώματος οδήγησης. Υπάρχουν βέβαια κι άλλες προτάσεις. Όπως ότι για τα διπλώματα που εκδόθηκαν από τις 19 Ιανουαρίου του 2013 και μετά δεν θα ισχύουν επ’ αόριστον, αλλά μόνο για 15 χρόνια, κάτι που εφαρμόζει ήδη η Ελλάδα. Από την ηλικία των 70 θα πρέπει να ανανεώνονται κάθε 5 χρόνια ενώ στην Ελλάδα ανανεώνονται κάθε 3 χρόνια έως τα 80 και κατόπιν κάθε 2 χρόνια».

Μάλιστα πολλοί υπουργοί Μεταφορών στην ΕΕ προφανώς για ψηφοθηρικούς λόγους επισήμαναν ότι: «Η ιδέα ότι οι ηλικιωμένοι πολίτες μιας ορισμένης ηλικίας πρέπει να υποβάλλονται σε τακτικό τεστ φυσικής κατάστασης χωρίς κανέναν περαιτέρω λόγο δεν είναι καλή».

Οι ασφαλιστές από την άλλη μεριά θεωρούν ότι είναι καλό οι άδειες οδήγησης να ανανεώνονται κάθε πέντε χρόνια από την ηλικία των 70 ετών, μέσω μιας αυτοαξιολόγησης.

Οι σχολές οδηγών από την άλλη μεριά, προτείνουν να υπάρχουν κάποια υποχρεωτικά μαθήματα οδήγησης σε άτομα άνω των 75 ετών ώστε το δίπλωμά τους να παραμένει σε ισχύ.

https://www.pronews.gr/mykonos/metafores-mykonos/telos-i-odigisi-gia-tous-70xronous-ti-provlepei-o-neos-nomos/

Απόπειρα δολοφονίας εναντίον ομογενούς δικηγόρου στην Αλβανία – Τι εξετάζουν οι Αρχές

0

Μεταφέρθηκε χωρίς αισθήσεις και αιμόφυρτος στο Νοσοκομείων Τραυμάτων Τιράνων

Ο καθηγητής της Νομικής Σχολής Τιράνων και πρώην Κοσμήτορας της Σοκόλ Μενγκέση, βρίσκεται από το πρωί της Τετάρτης (29/5), σε καταστολή στην Μονάδα της Εντατικής στο Νοσοκομείο Τραυμάτων στα Τίρανα. 

Σύμφωνα με την Albanian Daily News, η απόπειρα κατά του καθηγητή και δικηγόρου σημειώθηκε νωρίς το πρωί, καθώς μόλις είχε παραδώσει το μικρό του παιδί στο νηπιαγωγείο.

Τρία άτομα περίμεναν να εισέλθει στην αυλή του νηπιαγωγείου ο μικρός και να επιτεθούν με σιδηρογροθιές, πιθανώς και λοστό, στο θύμα τους. Φορούσαν καπέλα για μεταμφίεση και μαύρες στολές.

Μεταφέρθηκε χωρίς αισθήσεις και αιμόφυρτος στο Νοσοκομείων Τραυμάτων Τιράνων με κακώσεις στο μέτωπο και κυρίως το πίσω μέρος του κρανίου.

Αρχικά αναφέρθηκε μικρό τοπικό αιμάτωμα ενώ στη συνέχεια οι γιατροί έκαναν λόγο για εσωτερική αιμορραγία που οδήγησε στην καταστολή και τη διασωλήνωση του.

Η περιοχή στην οποία κατοικεί ο δικηγόρος και η οικογένεια του και στην οποία βρίσκεται και το νηπιαγωγείο του γιού του είναι στο κέντρο της αλβανικής πρωτεύουσας, απ’ τις πλέον αστυνομευόμενες.

Από πλευράς της αστυνομίας αναφέρεται ότι έχουν εντοπίσει απ’ το υλικό καμερών καταστημάτων της περιοχής τον ένα εκ των δραστών.

Να αναφερθεί ότι τις τελευταίες εβδομάδες ο κ. Μενγκέση είχε υποβάλει αγωγή και παρακολουθούσε υπόθεση ιδιαίτερα ευαίσθητη που αφορά στην προσβολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας από ακραίους εθνικιστές και με πτυχές που αφορούν στο βαθύ κράτος.

Ποιος είναι ο Σοκόλ Μενγκέση

Πρόκειται για κορυφαίο ομογενή νομικό στη χώρα που ασκεί και ενεργό δικηγορία.

Παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει πετύχει Διδακτορικό τίτλο στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου και επί σειρά ετών προσφέρει νομικές υπηρεσίες στον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιο. Διετέλεσε εκ των πρωτεργατών και πρώτος Πρόεδρος της Ένωσης Αποφοίτων Ελληνικών Πανεπιστημίων στην Αλβανία, ένωση που φέρνει μαζί υπό την αιγίδα της Ελληνικής Πρεσβείας στα Τίρανα επιστήμονες όλων των πεδίων που επέστρεψαν μετά την αποφοίτηση τους στην Αλβανία.

Τους τελευταίους μήνες ο κ. Μενγκέση έχει αναλάβει την εκπροσώπηση σε δικαστική υπόθεση του πρώην Πρόεδρου της Δημοκρατίας και πρώην Πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα.

Στους κόλπους της Ορθοδόξου κοινότητας των Τιράνων ο κ. Μενγκέση και η οικογένεια του αποτελούν πρόσωπα ιδιαίτερης εκτίμησης.

Η ακεραιότητα και η επαγγελματική του κατάρτιση αναγνωρίζεται ευρέως.

Το Πανεπιστήμιο Τιράνων έχει εκδώσει ανακοίνωση συμπαράστασης για τον καθηγητή του ενώ απαιτεί τον άμεσο εντοπισμό και σύλληψη όσων εμπλέκονται στην απόπειρα δολοφονίας.

Ανάλογη αυστηρή ανακοίνωση έχει εκδώσει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αλβανίας.

Από πλευράς του Δημοκρατικού Κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επίσης οι τόνοι των ανακοινώσεων – επισήμων και των στελεχών του – είναι σε πολύ αυστηρό τόνο.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/omogeneia/apopeira-dolofonias-enantion-omogenous-dikigorou-stin-alvania-ti-eksetazoun-oi-arxes/

Η Μικρή Ολλανδέζα τους τάπωσε

1

του Χρήστου Μπολώση

20-5-24

Η Ολλανδέζα Eva Vlaardingerbroek  εκφωνεί μια θαρραλέα, ιστορική και πατριωτική ομιλία στο CPAC της Ουγγαρίας.

Αγαπημένοι μου φίλοι Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά

Το μήνυμά της γίνεται viral, με πάνω από 40 εκατομμύρια προβολές σε λιγώτερο από 48 ώρες. Ακόμη και ο Elon Musk σχολίασε τις παρατηρήσεις της Eva.

Η Διάσκεψη Συντηρητικής Πολιτικής Δράσης (CPAC) Ουγγαρίας πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Απρίλιο  στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας.

Στο συνέδριο συμμετείχαν συντηρητικοί από όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο και την Αμερική.

Το απροσδόκητο αποκορύφωμα του συνεδρίου του Σαββατοκύριακου μπορεί να ήταν η καθηλωτική ομιλία της όμορφης Eva Vlaardingerbroek.

Η Eva δεν δίστασε να υπερασπιστεί τη χριστιανική Ευρώπη και να καυτηριάσει την τρέχουσα επίθεση της παγκοσμιοποιητικής αριστεράς για να καταστρέψει τον πολιτισμό μας.

Παρακάτω, ακολουθεί το κείμενο από την ομιλία στο CPAC της Eva Vlaardingerbroek.

Eva Vlaardingerbroek: Γεια σας, Ουγγαρία. Γεια σας, Βουδαπέστη. Γεια σας, συμπατριώτες Ευρωπαίοι και Αμερικανοί φίλοι. 

Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. 

Επιτρέψτε μου να αφήσω τις τυπικότητες και να βουτήξω κατευθείαν σε ένα θέμα που δεν είναι τόσο χαρούμενο, αλλά πολύ, πολύ απαραίτητο να συζητηθεί. Επιτρέψτε μου να σας ξεναγήσω τις τελευταίες επτά ημέρες στην Ευρώπη.

Αυτή την εβδομάδα στη Στοκχόλμη, τρεις ηλικιωμένες γυναίκες γύρω στα 70 μαχαιρώθηκαν μέρα μεσημέρι στους δρόμους. 

Στο Λονδίνο, τέσσερεις άνθρωποι μαχαιρώθηκαν σε διάστημα μόλις 42 ωρών. 

Στο Παρίσι, εκατοντάδες Αφγανοί μετανάστες βγήκαν στους δρόμους για να εξεγερθούν. 

Και, επίσης στη Γαλλία, μια ακόμη εκκλησία κάηκε ολοσχερώς. 

Και αυτά, κυρίες και κύριοι, είναι μόνο μερικά περιστατικά μέσα σε λίγες ημέρες στην όμορφη ήπειρό μας. 

Αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι αυτά τα περιστατικά δεν είναι πια περιστατικά. 

Αν υπάρχει ένα πράγμα που είναι σίγουρο είναι ότι γνωρίζουμε, και οι κυβερνήσεις μας γνωρίζουν επίσης, ότι υπάρχει σχέση μεταξύ μαζικής μετανάστευσης και εγκληματικότητας.

Στην ολλανδική πόλη του Ντόρντρεχτ, κάτι ενδιαφέρον συνέβη τις προάλλες. 

Ανακοίνωσαν, και αυτή είναι μια μικρή πόλη στις Κάτω Χώρες, στην πατρίδα μου, ότι ένα νέο κέντρο ασύλου θα τοποθετηθεί σε αυτή τη μικρή πόλη. 

Και τι έκανε ο δήμος; Είπαν: «Θα προσφέρουμε στους πολίτες που ζουν κοντά σε αυτό το κέντρο, χίλια ευρώ για να λάβουν επιπλέον μέτρα ασφαλείας. 

Η νέα μας πραγματικότητα στην Ευρώπη συνίσταται σε συχνούς βιασμούς, μαχαιρώματα, δολοφονίες, ανθρωποκτονίες, πυροβολισμούς, ακόμη και αποκεφαλισμούς. 

Επιτρέψτε μου όμως να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα. Αυτό δεν συνέβαινε πριν. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που εισήχθη πρόσφατα.

Ο Samuel P. Huntington το προέβλεψε αυτό πριν από 25 χρόνια, όταν έγραψε, και παραθέτω: «Στον νέο κόσμο της μαζικής μετανάστευσης, η πιο διαδεδομένη, σημαντική και επικίνδυνη σύγκρουση δεν θα είναι μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Δεν θα είναι μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Θα είναι μεταξύ λαών που ανήκουν σε διαφορετικές πολιτιστικές οντότητες. Φυλετικοί πόλεμοι και εθνοτικές συγκρούσεις θα συμβούν μέσα στους πολιτισμούς». 

Λοιπόν, κι αν είχε δίκιο… 

Και το χειρότερο είναι ότι εμείς ως κοινωνία φαίνεται να έχουμε αδιαφορήσει γι’ αυτό. 

Όταν ένα άλλο λευκό αγόρι ή ένα λευκό κορίτσι πεθαίνει από το χέρι ενός μετανάστη, μπορεί να κουνήσουμε το κεφάλι μας, μπορεί να αφήσουμε έναν αναστεναγμό, μπορεί ακόμη και να θυμώσουμε για ένα ή δύο λεπτά, και στη συνέχεια συνεχίζουμε τη ζωή μας. Προσφέρουμε στην οικογένεια σκέψεις και προσευχές, αλλά τίποτε δεν αλλάζει ποτέ.

Κυρίες και κύριοι, τι σημαίνει αυτό για εμάς; 

Αυτή είναι η απάντηση μιας κοινωνίας που έχει ήδη παραιτηθεί, μιας κοινωνίας που έχει ήδη αποδεχθεί την ήττα της. 

Είναι όμως αλήθεια αυτό; 

Τα παρατήσαμε; 

Αποδεχόμαστε πραγματικά τη νέα πραγματικότητα που οι ηγέτες της παγκοσμιοποίησης έχουν κατά νου για εμάς; 

Ξέρω ένα πράγμα σίγουρα, και αυτό είναι ότι αν δεν αλλάξει τίποτε, αν δεν αρχίσουμε να αγωνιζόμαστε σοβαρά για την ήπειρό μας, για τη θρησκεία μας, για τους ανθρώπους μας, τις χώρες μας, τότε αυτή η περίοδος στην οποία ζούμε θα μείνει στην ιστορία ως η εποχή στην οποία τα δυτικά έθνη δεν θα έπρεπε πλέον να δέχονται εισβολή από εχθρικούς στρατούς για να κατακτηθούν. 

Αυτή τη φορά θα μείνει στην ιστορία ως η περίοδος κατά την οποία ο εισβολέας προσκλήθηκε ενεργά από μια διεφθαρμένη ελίτ. 

Και όχι μόνο αυτή η διεφθαρμένη ελίτ προσκάλεσε τον εχθρό, αλλά έκανε και τον γηγενή πληθυσμό να πληρώσει για αυτό.

Όλοι όσοι έχουν μάτια μπορούν να το δουν. 

Ο γηγενής, λευκός, χριστιανικός, ευρωπαϊκός πληθυσμός αντικαθίσταται με ολοένα επιταχυνόμενο ρυθμό. 

Επιτρέψτε μου να σας το υποστηρίξω αυτό με ορισμένα στατιστικά στοιχεία από την πατρίδα μου.

Ας πάρουμε το Άμστερνταμ, την πρωτεύουσα.

Το Άμστερνταμ αποτελείται σήμερα κατά 56% από μετανάστες.

Η Χάγη από 58% μετανάστες.

Το Ρόττερνταμ από σχεδόν 60% μετανάστες. 

Φυσικά, οι περισσότεροι από αυτούς τους μετανάστες προέρχονται από μη χριστιανικές, μη δυτικές, αφρικανικές και μεσανατολικές χώρες. 

Συμπερασματικά, ο ολλανδικός πληθυσμός είναι ήδη λιγώτερος αριθμητικά στην πλειονότητα των πόλεών μας. 

Αλλά ας συνεχίσουμε. 

Λονδίνο, 54% μετανάστες. Και πάλι, συμπέρασμα, ο γηγενής πληθυσμός ξεπέρασε αριθμητικά. 

Βρυξέλλες, 70% μετανάστες. Συμπέρασμα, ο γηγενής πληθυσμός, σε μεγάλο βαθμό ξεπέρασε τον αριθμό. Άλλοι Ευρωπαίοι, φυσικά, θα ακολουθήσουν το παράδειγμά τους σύντομα, αν δεν το έχουν κάνει ήδη.

Θα βγάλω το απαγορευμένο συμπέρασμα εδώ: «Η θεωρία της μεγάλης αντικατάστασης δεν είναι πλέον θεωρία, είναι πραγματικότητα». 

Αυτό που είναι ενδιαφέρον για την αντικατάσταση είναι ότι το κατεστημένο είτε θα αρνηθεί την ύπαρξή του είτε όταν το παραδεχτεί, λέει ότι είναι καλό που ο γηγενής ευρωπαϊκός πληθυσμός σύντομα δεν αποτελεί πλέον πλειοψηφία στην ήπειρό του. 

Η Ολλανδική εθνική μας ντροπή, και επονομαζόμενος Πάπας του Κλίματος, Frantz Timmermans, δήλωσε ήδη το 2015 ότι η ποικιλλομορφία είναι το πεπρωμένο της ανθρωπότητας και ότι η Ευρώπη θα είναι ποικιλλόμορφη.

Και φυσικά, τώρα, νομίζω ότι όλοι γνωρίζουμε τι εννοούν με τη λέξη διαφορετικότητα. 

Σημαίνει λιγώτεροι λευκοί, λιγότεροι από εσάς. 

Φανταστείτε αυτό σε μια ασιατική ή μια αφρικανική χώρα. 

Φανταστείτε τους ηγέτες τους να χαίρονται για το γεγονός ότι ο λαός τους σύντομα δεν θα αποτελεί πλέον πλειοψηφία στην ίδια τους τη χώρα. 

Απολύτως αδιανόητο, αδιανόητο. Λογικό. 

Τι συμβαίνει λοιπόν στον κόσμο με τους ηγέτες μας; 

Το υποκείμενο συναίσθημα αυτού που λένε είναι πάντα το ίδιο. 

Το κατεστημένο μας ισχυρίζεται ότι οι λευκοί είναι κακοί και ότι η ιστορία μας είναι κατά κάποιο τρόπο θεμελιωδώς διαφορετική από εκείνη των άλλων. 

Συνειδητά ή ασυνείδητα, έχουν απορροφήσει τα ψέμματα και τα δόγματα κατά των λευκών της νεομαρξιστικής κριτικής φυλετικής θεωρίας.

Αυτό προσπαθούν να αναγκάσουν οι ολοκληρωτιστές στις Βρυξέλλες εσάς, τον ουγγρικό λαό, ένα κυρίαρχο έθνος, να δεχτείτε μετανάστες, παρά το γεγονός ότι ο πληθυσμός έχει πει όχι, το ίδιο και η κυβέρνηση. 

Αλλά μην κάνετε κανένα λάθος, ούτε η πλειοψηφία του ολλανδικού λαού το έχει ζητήσει. 

Ακριβώς όπως οι Βρυξέλλες αναγκάζουν την Ουγγαρία να δεχτεί αυτά τα λόγια των μεταναστών, κάνουν το ίδιο τώρα, ακόμη και στις μικρότερες πόλεις της Ολλανδίας. 

Κανένα μέρος δεν μπορεί να παραμείνει ολλανδικό με την παραδοσιακή έννοια της λέξης. 

Κανένα μέρος της Ευρώπης δεν μπορεί να παραμείνει ευρωπαϊκό. 

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί. 

Εάν η παλιά Ευρώπη εξακολουθήσει να υπάρχει σε ορισμένα μέρη, τότε οι άνθρωποι θα μπορούν να συγκρίνουν τη νέα Ευρώπη με την παλιά, και οι εξυπακούεται ότι θα προτιμούν την παλιά. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ευρωκράτες μισούν τόσο πολύ την Ουγγαρία.

Και το μήνυμά τους είναι σαφές. 

Ο τρόπος ζωής μας, η χριστιανική μας θρησκεία, τα έθνη μας, πρέπει να εκλείψουν χωρίς εξαίρεση. 

Το όραμά τους για το μέλλον είναι η νεοφιλελεύθερη, αγνώριστη Ευρώπη, όπου κάθε πόλη γίνεται σαν τις Βρυξέλλες. 

Άσχημη, βρώμικη, ανασφαλής, με μηδενική κοινωνική συνοχή, όπου τα κτίρια είναι συνεχώς υπό κατασκευή και ποτέ, μα ποτέ δεν φαίνεται να ολοκληρώνονται. 

Ακόμα και όταν ολοκληρωθούν, το τελικό αποτέλεσμα είναι άσχημο ή κάπως διαφορετικό από αυτό με το οποίο ξεκίνησαν. 

Τι μας μένει; 

Μια μόνιμη κατάσταση απομόνωσης, σύγχυσης και αποπροσανατολισμού. 

Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στη Νέα Παγκόσμια Τάξη.

Ποιο είναι λοιπόν το αντίδοτο; 

Μια ισχυρή χριστιανική Ευρώπη κυρίαρχων εθνικών κρατών. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να απορρίψουμε κατηγορηματικά το ψέμμα ότι ο εθνικισμός προκαλεί πόλεμο. 

Δεν είναι ο εθνικισμός ή η εθνική κυριαρχία που προκαλεί πόλεμο. 

Είναι ο επεκτατισμός. 

Πού στην Ευρώπη το βρίσκουμε αυτό σήμερα; 

Σε ένα μέρος και μόνο σε ένα μέρος, στις Βρυξέλλες. 

Δεν είναι αστείο πώς οι ίδιοι άνθρωποι που διαβρώνουν την εθνική μας κυριαρχία και αγαπούν να το κάνουν, τα παραδίδουν όλα στους ευρωκράτες εκεί, που αυτοί οι άνθρωποι μας λένε τώρα ότι πρέπει να δαπανήσουμε δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια ευρώ για την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας; 

Είναι ένα αστείο, ειλικρινά, και είναι ένα αρκετά άρρωστο, ακριβό και επικίνδυνο αστείο.

Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης συνέντευξης, ένας δημοσιογράφος με ρώτησε: «Πιστεύετε ότι το παρατραβάτε κάποιες φορές; Πιστεύετε ότι είστε ποτέ πολύ ριζοσπαστική»; 

Το σκέφτηκα για ένα δευτερόλεπτο και είπα, Όχι, δεν νομίζω ότι το παρατραβάω. 

Για να πω την αλήθεια, κυρίες και κύριοι, πιστεύω ότι εμείς στην Ευρώπη δεν προχωρούμε αρκετά. 

Νομίζω ότι αν σκεφτούμε πραγματικά την οργανωμένη δομική επίθεση στον πολιτισμό μας, δεν κάνουμε αρκετά. 

Κάνουμε αρκετά για να σταματήσουμε την επίθεση στις οικογένειές μας, στην ήπειρό μας, στις χώρες μας, στη θρησκεία μας; 

Όταν ακούμε για άλλη μια δολοφονία, άλλο ένα μαχαίρωμα ενός νεαρού αθώου παιδιού, κάνουμε αρκετά; 

Όταν γνωρίζουμε ότι η εθνική μας κυριαρχία έχει παραδοθεί τον τελευταίο αιώνα στις Βρυξέλλες, κάνουμε αρκετά;

Όταν ακούμε ότι τα χριστιανόπουλα στη Γερμανία προσηλυτίζονται τώρα στο Ισλάμ για να ταιριάξουν, κάνουμε αρκετά;

Δεν νομίζω. 

Το Ολοκληρωτικό Ινστιτούτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να πέσει. 

Επιτρέψτε μου να είμαι σαφής, δεν πιστεύω στις μεταρρυθμίσεις. 

Όταν τα θεμέλια του θεσμικού σας οργάνου είναι σάπια, και αυτό συμβαίνει στις Βρυξέλλες, μπορείτε να επιχειρήσετε όσο θέλετε να ξαναχτίσετε το οικοδόμημα πάνω από αυτό, αλλά και πάλι θα καταρρεύσει.

Έτσι, η μόνη απάντηση είναι ότι ο Πύργος της Βαβέλ πρέπει να καταστραφεί. 

Κυρίες και κύριοι, είμαστε οι κόρες και οι γιοι των μεγαλύτερων εθνών στη Γη. 

Και πρέπει να αναρωτηθούμε, τι μας συνέβη; 

Από πού ερχόμαστε; 

Και το πιο σημαντικό, πού πηγαίνουμε; 

Οι ελίτ έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον μας και τώρα είναι καιρός να φορέσουμε την πανοπλία του Θεού, να αντεπιτεθούμε και να κερδίσουμε. 

Σας ευχαριστώ πολύ.

 Σημείωση 1: Ο Σάμιουελ Φίλιπς Χάντιγκτον, που αναφέρει η Eva Vlaardingerbroek , γεννήθηκε στις 18 Απριλίου του 1927 και πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου του 2008. Ήταν Αμερικανός πολιτικός επιστήμων ο οποίος έγινε γνωστός κυρίως για τις θέσεις του περί μίας μεταψυχροπολεμικής νέας παγκόσμιας τάξης στο έργο του Σύγκρουση των πολιτισμών.

Σημείωση 2: Μου έστειλε ο φίλος Δ.Ζ. μια πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή, την οποία κρίνω σκόπιμο να την μοιραστώ μαζί σας. Είναι αρκετά εκτενής αλλά αξίζει τον κόπο:

Αυτή η Χώρα δεν έχει σωσμό

Δυστυχώς η τάλαινα αυτή χώρα δεν θα προχωρήσει. Δεν θα πάει παρακάτω. Θα μείνει στάσιμη και οπισθοδρομική.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Οικονομικά είμαστε υπερχρεωμένοι. Κατά τα άλλα ‘‘καταργήσανε’’ τα μνημόνια, αλλά δεν επανέφεραν τους μισθούς και τις συντάξεις στη προτέρα της κρίσης, δεν  καταργούνε την ΕΑΣ, δεν καταργούνε τη προσωπική διαφορά και υποθηκεύσανε το μέλλον των παιδιών και των εγγονιών μας για 99 ακριβώς χρόνια. Ούτε ένα χρόνο παρά κάτω. Που είναι εκείνο το φαινόμενο της πολιτικής ο Τσίπρας. Συγγνώμη, μου διέφυγε. Μετά το Βατερλώ του, μας φύτεψε την αδελφή ψυχή για να μας σώσει, η οποία βεβαίως-βεβαίως δεν ευθύνεται για τα αδελφά γονίδιά του. 

Από πλευράς προστασίας του πολίτη βρισκόμαστε στο Ναδίρ.

Τον αστυνομικό που σκοτώθηκε από χούλιγκαν στο γήπεδο του Ρέντη, τον θυμάστε;

Θυμάστε που οι Κροάτες χούλιγκανς διέσχισαν ανενόχλητοι όλη τη χώρα και έφτασαν στο γήπεδο της ΑΕΚ και σκότωσαν τον Μιχάλη αν και η ιεραρχία της Αστυνομίας ήταν ενημερωμένη.

Οι αστυνομικοί στην Ελλάδα αφ’ ενός μεν είναι ανεκπαίδευτοι, αφ’ ετέρου δε τους έχει ευνουχισμένους το πολιτικό σύστημα. Γι’ αυτό οι αστυνομικοί δεν είναι σε θέση να φυλάξουν τους εαυτούς τους, το σπίτι τους, τα αστυνομικά τμήματα. Και έχουμε το μεγάλο θράσος να ζητάμε να προστατεύουν και  εμάς; Πάντως το υπουργείο έχει ωραίο τίτλο. Υπουργείο ΠΡΟΠΟ. Τον απέκτησε επί υπουργίας εκείνου του φοβερού στρατηγού, που ήταν κεραυνοβολημένος  fan του γερμανού στρατηγού Γκουτέριαν που επινόησε και εφάρμοσε τον κεραυνοβόλο πόλεμο, και φανταστικού υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, που μας συμβούλευε να προσποιούμαστε ότι κοιμόμαστε όταν οι ληστές μπαίνουν στα σπίτια μας.

Και βγαίνουν διάφοροι ειδήμονες και μη, δημοσιολόγοι και μη, κυρίως άσχετοι, και κατηγορούν τους αστυνομικούς ότι δεν εφάρμοσαν τα πρωτόκολλα στη περίπτωση της δολοφονίας της άμοιρης Κυριακής.

Και έρχεται η ωσεί παρούσα-απούσα αντιπολίτευση και ζητά χρησιμοποιώντας μονίμως την ίδια επωδό, την παραίτηση του Υπουργού ΠΡΟΠΟ. 

Δεν φταίει κανένας υπουργός, διότι όσο άριστος και ικανός και αν είναι, δεν μπορεί να διορθώσει τα κακώς κείμενα γενεών. Φταίει όλο το πολιτικό προσωπικό συλλήβδην που δεν μπορεί να συνομιλήσει και να συνεννοηθεί σε πέντε βασικά πράγματα. Και έτσι θα πυροβολεί μονίμως η αντιπολίτευση τη συμπολίτευση, περιμένοντας να φθαρεί κάποια στιγμή για να έλθει αυτή στην εξουσία και να τα κάνει χειρότερα και τούμπαλιν.

Ούτε τα στελέχη, ούτε και το κατώτερο προσωπικό της Αστυνομίας δεν φταίει. Και δεν φταίει διότι δεν έχει διδαχθεί Εφηρμοσμένη Διοίκηση (ίσως να ακούτε για πρώτη φορά τον όρο αυτό), και τους  έχουν φλομώσει στη θεωρία που δεν την καταλαβαίνουν ούτε αυτοί που τη διδάσκουν. Όταν δεν μάθανε και δεν κάνανε κτήμα τους την ενσυναίσθηση του καθήκοντος δεν μπορεί να λειτουργήσουν ούτε στοιχειωδώς ανθρώπινα. Όταν δεν τους μάθανε να σκέφτονται και να χρησιμοποιούν το λίγο ή το πολύ μυαλό που διαθέτουν, αυτά τα αποτελέσματα θα έχουμε.

Ας ασχοληθούμε τώρα με την ‘‘ανεξάρτητη, αδέκαστη και τυφλή’’ Δικαιοσύνη.

Ως ‘‘ανεξάρτητη’’ δεν μπορείς να τη πεις και κωφή. Ως τυφλή, όμως, δικαιούται αναπηρικής σύνταξης  και μάλιστα επιδόματος συνοδού. Η συμβία μου, έχει πιστοποιημένη αναπηρία πάνω από 80% και έχει ανάγκη βοηθείας εταίρου προσώπου. Επειδή ήταν ασφαλισμένη στο ΙΚΑ και παίρνει μια πενιχρή σύνταξη έκανα αίτηση στο ΙΚΑ για να της χορηγηθεί επίδομα για το πρόσωπο που θα τη βοηθάει. Ο Διευθυντής του ΙΚΑ  μου είπε ότι δεν δικαιούται διότι για να δικαιούται πρέπει να είναι τυφλή 100%. Τον ρώτησα: Δηλαδή αν τη ξεματιάσω με το πηρούνι, όπως έλεγε και ο αείμνηστος Μακρής θα πάρει το επίδομα; Και μου απάντησε: Εγώ έχω τη μάνα μου κατάκοιτη και δεν δικαιούται επιδόματος. Τον ξαναρώτησα: Και αφού είναι κατάκοιτη γιατί δεν τη ξεματιάζετε για να πάρετε και το επίδομα; Αν η σύζυγός μου ήταν ασφαλισμένη στο Δημόσιο θα έπαιρνε το επίδομα συνοδού. Άλλο κράτος το Δημόσιο. Άλλο κράτος το ΙΚΑ. Εδώ είναι ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ. Ελλάς το μεγαλείο σου!

Η Δικαιοσύνη είναι η πιο βαριά άρρωστη στην Ελλάδα. Αλλά δεν αρρώστησε μόνη της. Την αρρώστησε το πολιτικό σύστημα. Έχουν ψηφίσει εκατοντάδες χιλιάδες νόμους που είναι το χρησιμότερο εργαλείο των δικηγόρων για να παίρνουν συνέχεια αναβολές: Αναβολή γιατί δεν μας αρέσει η σύνθεση της έδρας. Αναβολή γιατί αρρώστησε ο συνήγορος. Αναβολή γιατί κωλύεται ο μάρτυρας. Αναβολή για το άλφα, αναβολή για το βήτα, αναβολή για το ωμέγα μέχρι να διαγραφεί το αδίκημα. Ξέρετε πόσων μεγαλοσχημόνων και μεγαλοαπατεώνων έχουν παραγραφεί τα κακουργήματά τους με τη μεθοδολογία αυτή;

Η απονομή της Δικαιοσύνης είναι ή δεν είναι δουλειά και υποχρέωση των δικαστών; Οι δικαστές δεν πρέπει να γνωρίζουν όλους τους νόμους που αφορούν τη δουλειά τους; Οι δικηγόροι τι χρειάζονται στη μέση; Για να παίρνουν τις αναβολές και να λιμνάζει η απονομή της δικαιοσύνης ή να φτιάχνουν παραδικαστικά κυκλώματα; Μήπως πρέπει να αλλάξει το καθεστώς αυτό; Οι δικηγόροι να επιτελούν το έργο τους έξω από τα δικαστήρια, όπως παλιά οι δικολάβοι; Στα νομικά τους γραφεία. Εκεί θα συντάσσουν τις μηνύσεις, τις μηνυσάρες, τις αγωγές και τις αγωγάρες, τις προτάσεις και τις προσθήκες και όλα,  τέλος πάντων, τα συμπαρομαρτούντα. Οι δικηγόροι όταν κερδίσουν μια δίκη φουσκώνουν. Όταν τη χάσουν, δεν το χρεώνονται αλλά τη χρεώνουν στους δικαστές. Λοιπόν έξω από τα δικαστήρια. Εκεί στα γραφεία τους.

Αναφέρθηκα σε μηνύσεις και μηνυσάρες διότι στο χωριό μου τα παλιά χρόνια  υπήρχε ένα δικολάβος. Πήγαινε κάποιος στο γραφείο του και του ζητούσε να του συντάξει μια μήνυση. Τον ρωτούσε ο δικολάβος: Μήνυση θέλεις ή μηνυσάρα; Τον ρωτούσε ο πελάτης:  Έχει διαφορά; Η μήνυση έχει 50 δραχμές, η μηνυσάρα 100, αλλά με τη μηνυσάρα  θα τον χώσουμε μέσα για τα καλά. Και ο αφελής πελάτης πλήρωνε τις 100 δραχμές για τη μηνυσάρα.

Πριν από μερικά χρόνια είχε ξεσκεπασθεί ένα παραδικαστικό κύκλωμα. Αυτό ήταν μόνο και τέλειωσε; 

Ο Στρατός μας είναι άριστος. Έτσι λένε οι πολιτικοί μας. Γιατί δεν τους παίρνει να πούνε κάτι διαφορετικό. Όπως ο Καραμανλής του Αχιλλέα είχε δηλώσει στη Βουλή  για τα τρένα:  «Είναι ντροπή – και ντρέπομαι – που θέτετε θέματα ασφαλείας και θα ήθελα να ανακαλέσετε αμέσως. Είναι ντροπή όταν σας εξήγησα -και το ξαναλέω- ότι το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν οι ΥΔΥ, διασφαλίζουμε την ασφάλεια». Αν έλεγε ότι δεν είναι ασφαλή, δεν θα έμπαινε στα τρένα ούτε γάτα. Ευτυχώς που δεν μπορώ να ταξιδέψω. Ούτε τώρα θα έμπαινα σε τρένο. Δεν γνωρίζω τι είναι οι ΥΔΥ, πάντως δεν μοιάζει με υποκοριστικό του αρ…. που έλεγε ο μέγας Χαρρυ Κλυνν; 

Βεβαίως όλα κρίνονται από τα αποτελέσματα: 

Ο Καραμανλής, ο εθνάρχης, είχε δηλώσει ότι: ‘‘Η Κύπρος πέφτει μακράν’’. Ήταν το  επιχειρησιακό σχέδιο των Αμερικανών-Τουρκίας-Μακαρίου-Καραμανλή. Να καταληφθεί η μισή Κύπρος από τους Τούρκους, να αποκατασταθεί η ‘‘ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ’’ και να επανέλθουν στις θέσεις του οι εθνοπατέρες και να επανέλθει και ο αρχομανής Μακάριος στο Θρόνο του. 

Η ποντικομαμή, ο Σιμίτης (κουλουρτζής), όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν τα ΄Ιμια, είχε δηλώσει: «Θέλατε να κάνω πόλεμο; Θέλατε να σκοτωθούν τα παιδιά σας;» Ποτέ δεν συμπορεύεται το κοινό περί επιθυμίας αίσθημα  του «κυρίαρχου Ελληνικού λαού», με τις ορέξεις και κυρίως τις βλέψεις των πολιτικών.

Έχουμε να νικήσουμε τους Τούρκους από το Α΄ Βαλκανικό πόλεμο το 1912, αλλά όχι μόνοι μας. Είχαμε συνασπισθεί με τη Βουλγαρία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Δεν ξέρω τι θα κάναμε μόνοι μας. 

Κομπορρημονούμε ότι αγοράζουμε αεροπλάνα βαπόρια και ότι εξοπλιζόμαστε έναντι της Τουρκίας.

Και ας υποθέσουμε ότι παίρνουμε τα F35. Και όχι 40, αλλά 140. Το ξέρετε ότι οι αμερικανοί μπορούν να μπλοκάρουν τα ηλεκτρονικά συστήματα των αεροπλάνων αυτών και σε περίπτωση εμπλοκής μας σε πόλεμο με την Τουρκία, που δεν θα τον αποφύγουμε, θα τα πετάμε όχι για πόλεμο, αλλά για αερότσαρκες.

Από τη στιγμή που απελευθερωθήκαμε από τους Τούρκους υποδουλωθήκαμε πάραυτα στις Μεγάλες Δυνάμεις. Και οδεύουμε, πιστεύοντες ότι είμαστε λεύτεροι.

Κανένας πρωθυπουργός της χώρας αυτής δεν σκέφθηκε να ανεξαρτητοποιήσει τη χώρα αυτή. Και πως θα μπορούσε να γίνει αυτό, θα με ρωτήσετε. Πολύ απλά. Κτίζοντας τη δική μας πολεμική βιομηχανία, σιγά-σιγά, μέρα με την ημέρα, βδομάδα με τη βδομάδα, χρόνο με το χρόνο, όπως ακριβώς έσχιζε τα μνημόνια  ο Τσίπρας.

Δυστυχώς οι δικοί μας πολιτικοί  νοιάζονται μόνο για τη δική τους επομένη μέρα και καρφί δεν τους καίγεται για την Ελλαδίτσα μας.

Όχι μόνο δεν φροντίσανε γι’ αυτό αλλά την έχουν χρεοκοπήσει σε όλα τα επίπεδα.

Ενώ η Τουρκία που είναι μια τεράστια χώρα και συντηρεί το 2ο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ έχει κτίσει μια πολεμική βιομηχανία και σήμερα είναι αυτάρκης και αυτόνομη εξοπλιστικά κατά 80% και δεν έχει ανάγκη ούτε τη Ρωσία ούτε την Αμερική και μπορεί και παίζει το δικό της παιχνίδι και να τρέχουν ξοπίσω της Ρώσοι και Αμερικάνοι.

Είχα μια θυμόσοφη γιαγιά η οποία έλεγε: «Αν  δεν  έχεις νύχια να ξυστείς, μη περιμένεις, παιδάκι μου, να σε ξύσει κανένας»

Εγώ που είμαι λίγο προχώ και ολίγον τι αθυρόστομος το πάω πιο κάτω. Ποτέ μην εξαρτηθείς, (κρεμαστείς), από τα αρ….. τρίτου,  διότι αν αποφασίσει να τα κόψει θα πέσεις στο κενό.

Άφησα τελευταία την Παιδεία, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι η Παιδεία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κάθε χώρας. Έχω ξαναγράψει μη μπερδεύετε την Εκπαίδευση με την Παιδεία.

Εκπαιδευτικά έχουμε πατώσει όπως μαρτυράνε οι διεθνείς στατιστικές. Για τη Παιδεία ούτε να γίνεται λόγος διότι ως ανύπαρκτη δεν τη πιάνουν τα ραντάρ.

Αν είχαμε Παιδεία ανήλικοι και έφηβοι, αγόρια δυστυχώς και κορίτσια, δεν θα συγκροτούσαν συμμορίες, δεν θα ξυλοκοπούσαν και δεν θα λήστευαν άλλους ανήλικους και έφηβους.

Τα θεμέλια μιας χώρας είναι η Παιδεία της. Δυστυχώς στην Ελλάδα εκτός όλων των άλλων δεν έχουμε και Παιδεία Αν είχαμε σωστή Παιδεία θα είχαμε και από όλα τα άλλα.

Έχουν παρελάσει πλείστοι όσοι άχρηστοι υπουργοί, (μπλε, πράσινοι, και βυσσινί), από του υπουργείο παιδείας. Ουδείς ασχολήθηκε ούτε με την εκπαίδευση πολλώ δε μάλλον με το τεράστιο θέμα της Παιδείας.

Ο νυν υπουργός Παιδείας, ο κατά τα άλλα καταξιωμένος, δεν ασχολείται με την παιδεία, αλλά με τη τεχνητή νοημοσύνη. Τι να τη κάνω τη τεχνητή νοημοσύνη όταν τα παιδιά δεν μαθαίνουν να χρησιμοποιούν  το λίγο ή το πολύ μυαλό που διαθέτουν.

Παιδεία δεν είναι η προπαίδεια, δεν είναι η Αλφαβήτα, δεν είναι το εντός εκτός και επί τα αυτά. Είναι η διαπαιδαγώγηση των παιδιών, είναι η ψυχική διάπλαση, είναι η διαμόρφωση του χαρακτήρα, είναι η καλλιέργεια του ήθους, είναι να μάθεις να αγαπάς, είναι να μάθεις να βοηθάς, είναι να μάθεις την αξιοπρέπεια, είναι να μάθεις να ανέχεσαι, είναι να μάθεις να είσαι ανεκτικός, είναι να μάθεις να αναγνωρίζεις και να παραδέχεσαι την αξία, την ικανότητα και την ανωτερότητα των άλλων, είναι να μάθεις να είσαι ευαίσθητος και να ευαισθητοποιείσαι, είναι να μάθεις να προσφέρεις, να μάθεις τη μπέσα, το φιλότιμο, είναι να μάθεις τον αυτοσεβασμό και να σέβεσαι και τους άλλους, είναι να μάθεις τόσα πολλά και άλλα τόσα.

Αν είχαμε Παιδεία θα είχαμε λιγότερη παραβατικότητα, θα είχαμε λιγότερους φόνους, λιγότερες γυναικοκτονίες, λιγότερες κλοπές, λιγότερες ληστείες, δεν θα χρειαζόμαστε τόσους πολλούς ανεκπαίδευτους αστυνομικούς, θα είχαμε λιγότερες φυλακές και θα είμαστε πολύ καλλίτερα όλοι μας.

Διάγω το 85ο έτος της ηλικίας μου, έχω σοβαρότατο πρόβλημα υγείας και συνεπώς έχω ανάγκη να κάθομαι στο Μετρό όταν το χρησιμοποιώ. Κανένας νέος και καμία νεαρή κοπέλα δεν μου έχει δώσει ποτέ τη θέση τους.

Άραγε τι να φταίει; Ποιος να φταίει; Πολλοί λένε φταίνε οι δάσκαλοι. Μα δεν έχουμε δασκάλους που να έχουν διδαχθεί Εφηρμοσμένη Παιδαγωγική σύμφωνα με την οποία θα γαλουχούν τα παιδιά. Άλλοι λένε πως φταίνε οι γονείς.  Μα και οι γονείς έχουν γαλουχηθεί από δασκάλους που δεν διδαχθήκανε Εφαρμοσμένη Παιδαγωγική. Και οι μεν και οι δε είναι ανάγωγα κλάσματα.

Ποιος όμως φταίει: Σύμπας ο πολιτικός κόσμος, ο οποίος περί άλλα τυρβάζει και των οικείων μεριμνά. Φταίει ο πολιτικός κόσμος που νοιάζεται μόνο για τις καρέκλες τους και για τίποτε άλλο και τούτο διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι ο μαλάκας ελληνικός λαός δεν μπορεί να τους αλλάξει και ψηφίζει πότε τους μεν και πότε τους δε και έτσι βρισκόμαστε στον ίδιο παρονομαστή και με μηδέν εις το πηλίκιο.

08-04-2024

Δ. Ζ.

Σας ευχαριστώ και πάλι χρόνια πολλά.

Προσυπογράφω με χέρια και με πόδια.

Η Μικρή Ολλανδέζα τους τάπωσε

Μια στενάχωρη συζήτηση

4

Η κατ’ όνομα «φιλολαϊκή» πολιτική βλάπτει τους πλέον αδύναμους
Δημήτρης Α. Ιωάννου – Χρήστος Α. Ιωάννου
27.05.2024 | 12:11

Ι. Η κατ’ όνομα “φιλολαϊκή” πολιτική βλάπτει τους πλέον αδύναμους

Στην προ δύο μηνών ανακοίνωση της αύξησης του κατώτατου βασικού μισθού στα 830 ευρώ ξεχώρισαν δύο επισημάνσεις. Πρώτα εκείνη του κυρίου πρωθυπουργού ότι πρόκειται για ένα πολύ “μελετημένο” μέτρο και, δεύτερον, αυτή της αρμοδίας υπουργού ότι ενώ από το 2019 μέχρι το 2023 ο πληθωρισμός είχε αυξηθεί κατά 16,6% η αντίστοιχη αύξηση του κατωτάτου  μισθού/ημερομισθίου, (συμπεριλαμβανόμενης και της πρόσφατης), είναι 27,7%. (Άλλοι υπολογισμοί δίνουν ελαφρά διαφοροποιημένα αποτελέσματα, αλλά σε κάθε περίπτωση η διαφορά μεταξύ των δύο μεγεθών παραμένει μεγαλύτερη από 10 ποσοστιαίες μονάδες). Και όσον αφορά βέβαια τον “μελετημένο” χαρακτήρα της αύξησης αυτής η αλήθεια είναι ότι η μελέτη πάνω στην οποία στηρίχτηκε δεν έχει δημοσιοποιηθεί, (ενώ έχει δημοσιοποιηθεί  η μελέτη των 5 Εμπειρογνωμόνων που είχε ορίσει η κυβέρνηση, η οποία δεν υποστηρίζει την κυβερνητική επιλογή), και πρέπει, συνεπώς, να προσπαθήσουμε μόνοι μας να καταλάβουμε την λογική της. Προσπάθεια που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα σφάλμα οικονομικής πολιτικής.  Κάτι που είναι πραγματικά στενάχωρο δεδομένου πως έχουμε συνηθίσει ως κοινωνία να πιστεύουμε ότι κάθε ενίσχυση που αφορά τις πιο αδύναμες εισοδηματικά κατηγορίες του πληθυσμού, όπως είναι αυτή της ανειδίκευτης εργασίας που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να  συμβεί. Και συνεπώς, κάθε αμφισβήτηση της σκοπιμότητας και της χρησιμότητας τέτοιων “φιλολαϊκών¨ ρυθμίσεων, είναι μοιραίο να αντιμετωπίζεται ως ανάλγητη και αντιλαϊκή. Είναι όμως έτσι στην πραγματικότητα;

Δυστυχώς το πράγματα δεν είναι έτσι όπως έχει συνηθίσει να τα εκτιμά και να τα ερμηνεύει η επικρατούσα αντίληψη. Αυτό μας το έχουν διδάξει οι βασικές αρχές της οικονομικής θεωρίας. Επειδή όμως εμείς εδώ στην Ελλάδα κάτι τέτοιες θεωρίες ούτε θέλουμε να τις ξέρουμε ούτε να τις λαμβάνουμε υπ΄ όψιν μας, η πραγματικότητα ενίοτε φροντίζει να μας τιμωρεί φέρνοντάς μας, όπως για παράδειγμα, το 2010, στην πολύ δυσάρεστη θέση να διαπιστώσουμε την εγκυρότητά τους μέσα από την πικρή μας εμπειρία. Η κρίση που ταλάνισε την χώρα για μία δεκαετία προκλήθηκε από δύο αιτίες από τις οποίες η δεύτερη είχε σχέση με τον άστοχο και εκτός ισορροπίας ορισμό της αμοιβής της εργασίας για μακρύ χρονικό διάστημα. Αν ο ένας λόγος της χρεοκοπίας ήταν η ανεξέλεγκτη δημοσιονομική δαπάνη, ο δεύτερος λόγος ήταν το γεγονός ότι σε όλη την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας οι μισθοί και τα ημερομίσθια στην Ελλάδα αυξάνονταν με ένα παράλογο τρόπο χωρίς καμμία σχέση με το επίπεδο της παραγωγικότητας και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. (Περισσότερα στο «Οι Μισθοί και η Εσωτερική Υποτίμηση στην Ελλάδα», Foreign Affairs The Hellenic Edition, Τεύχος 21, Δεκέμβριος 2013-Ιανουάριος 2014). Αποτέλεσμα αυτής της ακραίας επιπολαιότητας και ακρισίας, η οποία τροφοδοτήθηκε μεν από την αφελή και ψευδώς “φιλολαϊκή” νοοτροπία που αναφέραμε προηγουμένως, οδήγησε δε την ελληνική οικονομία σε τραγικά χαμηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας, ήταν ότι μόλις εκδηλώθηκε η κρίση κατέρρευσε η απασχόληση με αποτέλεσμα να έχουμε το πραγματικά αβάστακτο, και πρωτοφανές για τα διεθνή δεδομένα, ποσοστό ανεργίας του 27,5% και την αβάστακτη κοινωνική οδύνη που αυτό συνεπάγεται. Με μεγαλύτερο θύμα, βεβαίως, τα ασθενέστερα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα που η “φιλολαϊκή” πολιτική της προηγούμενης περιόδου υποτίθεται πως βοηθούσε.

Η κατάσταση αυτή άρχισε να αντιστρέφεται, και η ανεργία να μειώνεται, μόνο όταν η λαομίσητη τρόικα επέβαλε το οδυνηρό μέτρο της “εσωτερικής υποτίμησης” με την κατακόρυφη μείωση μισθών και ημερομισθίων, η οποία μπορεί βέβαια να ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλής, ήταν όμως αναγκαία και ορθή διότι ενεργοποίησε την διαδικασία σταθερής μείωσης της ανεργίας από το 2014 και μετά. Έγινε, μάλιστα, αυτό με έναν καταπληκτικό και πρωτοφανή, για τα παγκόσμια δεδομένα, τρόπο: η ανεργία μειωνόταν σταθερά παρά το γεγονός ότι η κρίση συνεχιζόταν και το ΑΕΠ μειωνόταν και αυτό! (Βλ. «Το παράδοξο της αύξησης της απασχόλησης», Το Επιπλέον Ναυάγιο, Ερμηνευτικό Εγκόλπιον για την Κρίση, σελ. 155-159, Andy’s Publishers). Μέσα από την συγκεκριμένη πορεία, πρώτα αύξησης και, μετά, μείωσης της ανεργίας προκύπτει με εκτυφλωτικό τρόπο το συμπέρασμα ότι το να συμβαδίζουν οι μισθοί και τα ημερομίσθια με το επίπεδο της παραγωγικότητας και να υποστηρίζουν την διεθνή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας αποτελεί βασικό όρο για την κοινωνική ευημερία και, την μακροοικονομική ισορροπία. Αυτή, όμως, την διαπίστωση που κατέστη τόσο προφανής από την εμπειρία της κρίσης, δεν την “κατέγραψε” και δεν την μνημονεύει κανείς, πράγμα που συμβαίνει για απόλυτα ευνόητους λόγους: δεν είναι “φιλολαϊκή” σύμφωνα με τις κρατούσες αντιλήψεις και δεν προσφέρεται για δημαγωγία και ψηφοθηρία. Ακόμη και η σημαντική εξαγωγική δυναμική της μεταποίησης που παρατηρήθηκε από το 2019 και μετά, (που σήμερα, όμως, φαίνεται πως αρχίζει να εξαντλείται), δεν μπορεί λογικά, -εφ’ όσον σημαντικές επενδύσεις δεν υπήρξαν στον τομέα αυτό- να αποδοθεί σε τίποτα άλλο παρά μόνον στις συνεχιζόμενες επιδράσεις των αντιδημοφιλών μέτρων που επέβαλε η τρόικα – η «εσωτερική υποτίμηση» διέσωσε την εναπομείνασα παραγωγική εξαγωγική βάση της χώρας η οποία εν συνεχεία απέδωσε αύξηση των εξαγωγών.

ΙΙ. Μια κακή ιστορία που δείχνει να επαναλαμβάνεται

Αναφερόμενος, λοιπόν, κανείς, στην -πανηγυρική- κυβερνητική επισήμανση ότι από το 2019 ως το 2023 ο πληθωρισμός έχει αυξηθεί κατά 16,6% ενώ η σωρευτική αύξηση στον κατώτατο μισθό είναι 27,7% θα πρέπει να σημειώσει τα εξής: η αύξηση αυτή φαίνεται να υπερβαίνει κατά πολύ το άθροισμα του πληθωρισμού και της ανόδου της παραγωγικότητας, άθροισμα το οποίο, εξ ορισμού, θα πρέπει να είναι ίσο με το ποσοστό κατά το οποίο αυξάνεται ο κατώτατος μισθός προκειμένου να μην δημιουργηθούν, επιπλέον, ανισορροπίες στην οικονομία και να μην τρωθεί η ανταγωνιστικότητά της. Από το 16,6% έως το 27,7% είναι περίπου 11 ποσοστιαίες μονάδες. Από την στιγμή που το 16.6% έχει καλύψει την άνοδο του πληθωρισμού αυτές οι έντεκα μονάδες θα έπρεπε να αντιστοιχούν στην άνοδο του επιπέδου της μέσης παραγωγικότητας της οικονομίας για την οποία μπορούμε να λάβουμε ως προσεγγιστική μεταβλητή (proxy) την, στο ίδιο διάστημα, αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ, (κάτι το οποίο, ούτως ή άλλως, οδηγεί σε υπερεκτίμηση του δείκτη της παραγωγικότητας διότι γνωρίζουμε πως η αύξηση του ΑΕΠ αυτά τα χρόνια δεν έχει στην πραγματικότητα προκύψει από βελτίωση στους όρους παραγωγής, αλλά από την δημοσιονομική υπερδαπάνη, από την αύξηση του ταξιδιωτικού συναλλάγματος και από τα χαριστικά ευρωπαϊκά κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης). Συγκρίνοντας, λοιπόν, το ΑΕΠ σε πραγματικούς όρους μπορούμε να δούμε ότι το ΑΕΠ του 2019 σε τρέχουσες τιμές ήταν 183 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ το ΑΕΠ του 2023, σε σταθερές τιμές του 2019, ήταν 189 δισεκατομμύρια ευρώ. Η πραγματική αύξηση μεταξύ των δύο ετών ήταν περίπου 3,5%. Αλλά ακόμα και αν αναγάγουμε το ΑΕΠ των δύο  αυτών ετών (2019 και 2023) σε σταθερές τιμές του 2015, όπου αυτό το μεν 2019 ανερχόταν σε 184 δισεκατομμύρια ευρώ, το δε 2023 σε 194 δισεκατομμύρια, και πάλι δεν έχουμε αύξηση του ΑΕΠ και, (επιεικώς) τεκμαιρόμενη βελτίωση της παραγωγικότητας μεγαλύτερη από το 5%. Οι 6,1 ποσοστιαίες μονάδες στην αύξηση του κατώτατου μισθού που απομένουν “ανερμήνευτες”, σε τι ακριβώς αντιστοιχούν αν όχι στην επιθυμία της κυβέρνησης να εκμαιεύσει την λαϊκή εύνοια την οποία έχει απωλέσει με την στάση της και την συμπεριφορά της, για παράδειγμα, στο θέμα των Τεμπών;

Επίσης πολύ ενδιαφέρον έχει να παρατηρήσει κανείς το εξής: το 2011 που ήδη είχε αρχίσει η απογείωση της ανεργίας έχοντας ήδη προσεγγίσει το 18%, ο (μηνιαίος) κατώτατος μισθός βρισκόταν στα 745 ευρώ (μέσος του 739,5 ευρώ του α΄ εξαμήνου και 751,4 ευρώ του β’ εξαμήνου 2011) πράγμα που, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια ήταν  καταστροφικό για τους εργαζόμενους αφού στα επόμενα χρόνια η ανεργία συνέχισε να αυξάνεται μέχρι το 27,7% το 2013. Το 2011, λοιπόν, το ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές ήταν 207 δισεκατομμύρια ευρώ. Από την άλλη πλευρά τα σημερινά μεγέθη, αναγόμενα στο επίπεδο τιμών του 2011, είναι τα εξής:  ο μεν  κατώτατος μισθός των 830 ευρώ αντιστοιχεί σε αγοραστική δύναμη 740 ευρώ του 2011 ενώ το ΑΕΠ του 2023, (των 220 δισεκατομμυρίων  ευρώ σε τρέχουσες τιμές), αντιστοιχεί σε 195 δισεκατομμύρια του 2011.  Δηλαδή σήμερα έχουμε νομοθετήσει έναν κατώτατο μισθό ίδιον σε πραγματικούς όρους με εκείνον του 2011, με την διαφορά ότι το πραγματικό μας ΑΕΠ σήμερα είναι 12 δισεκατομμύρια χαμηλότερο από το 2011-σε πραγματικούς όρους πάντοτε. Είναι αυτό μία σώφρων εισοδηματική πολιτική και πολιτική μισθών;

Η Ανακοίνωση  Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών 10/1/2008

Μισθολογικές αυξήσεις που δεν έχουν σύνδεση με την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας αποτελούν, συνήθως, μία, ανεύθυνη και αφελή, διεκδίκηση της αριστεράς. Στην Ελλάδα, όμως, ενώ η αριστερά διεκδικεί τις συγκεκριμένες αυξήσεις, εκείνη που τις κάνει πράξη είναι η δεξιά! Στο επισυναπτόμενο κείμενο – ανακοίνωση, χρονολογούμενο από την 10η Ιανουαρίου του 2008, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς, το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών της εποχής, επαίρεται, (ιδιαίτερα στην παρατήρηση υπ’ αριθμόν 3) για το πόσο γρήγορα έχει ανέλθει ο κατώτατος μισθός την τριετία 2004-2007 ξεπερνώντας κατά πολύ, τους αντίστοιχους μισθούς της Ισπανίας (κατά 19,9%) και της Πορτογαλίας (κατά 59,2%) -παραλείποντας μάλιστα, μάλλον από σεμνότητα και μετριοφροσύνη, να αναφέρει πως, σύμφωνα με τα στοιχεία του παρατιθέμενου πίνακα τουλάχιστον, ξεπερνάει (κατά 11,6%) και τον κατώτατο μισθό των ΗΠΑ! (Σημειώνεται μάλιστα ότι τότε, σύμφωνα με τον νόμο, ο κατώτατος μισθός καθοριζόταν με συναπόφαση των κοινωνικών εταίρων στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας-πλην όμως αυτοί δεχόταν «παραινέσεις» και «πιέσεις» από την κυβέρνηση για το ποσοστό της αύξησης, ανάλογα με τον εκλογικό κύκλο και την, τότε αυξανόμενη, κυβερνητική φθορά, και έναντι αυτού “πανηγυρίζει” η συγκεκριμένη ανακοίνωση). Όλοι γνωρίζουμε τι κατάληξη είχε η συγκεκριμένη εισοδηματική πολιτική και πολιτική μισθών. Και είναι εντυπωσιακό, αλλά και κακός οιωνός, το πόσο πολύ το ύφος και η λογική της ανακοίνωσης του 2008, μοιάζουν με το ύφος και την λογική των προσφάτων ανακοινώσεων της κυβέρνησης.

ΙΙΙ. Η ανεργία είναι η άλλη όψη της χαμηλής ανταγωνιστικότητας

Πιο σημαντικό ακόμη, όμως, είναι κάτι άλλο. Η κυβέρνηση νομοθετεί μία εντυπωσιακή αύξηση του κατώτατου μισθού την στιγμή που η χώρα έχει ακόμα ένα σχετικά υψηλό ποσοστό ανεργίας, (το δεύτερο υψηλότερο της Ευρώπης για την ακρίβεια), που είναι μεταξύ 10 και 11%. Ύπαρξη ανεργίας πέρα από το ποσοστό “τριβής” (4% με 5%), για οικονομίες που έχουν νομοθετικά κατοχυρωμένο κατώτατο μισθό σημαίνει ότι το αναξιοποίητο εργατικό δυναμικό θεωρείται σχετικά δαπανηρό και συνεπώς ασύμφορο για τους επιχειρηματίες. Για το λόγο αυτό, το σωστό θα ήταν, σε μια οικονομία με θεσμοθετημένο κατώτατο μισθό, οι αυξήσεις να λαμβάνουν υπόψιν την ανάγκη η ανεργία να μειώνεται  και να προσεγγίζει το επίπεδο του 5%, που σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει  κίνδυνος η αύξηση του κατώτατου μισθού να θέτει (και να διατηρεί) ένα μέρος του εργατικού δυναμικού εκτός απασχόλησης (ή εκτός δηλωμένης απασχόλησης).

Στην χώρα μας, βεβαίως, η επικρατούσα αντίληψη είναι πως όσο υψηλότερα ορίζεται ο μισθός τόσο μεγαλύτερη είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. (Ιδιαίτερα για τις γενιές που διαμορφώσαν τις απόψεις τους διαβάζοντας στα μαθητικά τους χρόνια το “Μισθωτή εργασία και κεφάλαιο” του Marx, όπου η ταξική πάλη γίνεται για την κατανομή της υπεραξίας, ή -σε μία μεταμαρξιστική προσέγγιση- του “πλεονάσματος”). Η αλήθεια, όμως, είναι πως αυτό που συμβαίνει με την αύξηση της κατώτατης αμοιβής πάνω από το επίπεδο γενικής ισορροπίας της οικονομίας είναι κάτι κοινωνικά άδικο. Το πρόσωπο εκείνο το οποίο στα 780 ευρώ κατώτατο μισθό, ενώ επιθυμούσε να απασχοληθεί και αναζητούσε εργασία δεν επιλέχθηκε από τους εργοδότες γιατί θεωρήθηκε πως η αποδοτικότητά του δεν θα αντισταθμίσει την δαπάνη των μισθού του, -και αυτό το πρόσωπο συνήθως είναι το πιο ευάλωτο κοινωνικά και οικονομικά, δηλαδή γυναίκα, ηλικιωμένος ή άπειρος  πρωτοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας νεαρός- εάν δεν κατάφερε να εξασφαλίσει απασχόληση (ή δηλωμένη και ασφαλισμένη απασχόληση) στα 780 ευρώ δεν έχει ελπίδα να το πετύχει αυτό στα 830. (Ιδιαίτερα σε μια οικονομία με “νωθρή” πορεία της παραγωγικότητας, όπως η ελληνική). Και αυτό είναι μία καθαρή κοινωνική αδικία.  Το ΚΕΠΕ και οι 5 Εμπειρογνώμονες που έχουν ορισθεί από την κυβέρνηση τεκμηριώνουν την «αρνητική επίδραση στην απασχόληση, η οποία μπορεί να εκδηλωθεί ως επιβράδυνση της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, όπως έγινε με τις προηγούμενες αυξήσεις, και η οποία στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να ενισχυθεί από την χαμηλή αναμενόμενη ανάπτυξη του 2024».

Μία μεγάλη αύξηση πάνω από το επίπεδο του πληθωρισμού, βεβαίως, αλλά και πάνω από τον ρυθμό ανόδου της παραγωγικότητας, έστω και για το 22% των εργαζομένων που αμείβονται με τον βασικό μισθό, σε μία εποχή που η συγκράτηση του πληθωρισμού είναι κεντρικός στόχος δεν μπορεί να έχει κανένα άλλο αποτέλεσμα παρά να ενισχύσει την πληθωριστική σπείρα μισθών-τιμών (ακόμη και όταν το μισθολογικό κόστος δεν είναι η κύρια αιτία έναρξης της πληθωριστικής διαδικασίας). Σημειωτέον, μάλιστα, πως είναι εξαιρετικά κρίσιμο να παραμένει ο ελληνικός πληθωρισμός  χαμηλότερος αυτού της ευρωζώνης, και αυτό είναι κάτι που δεν επιτυγχάνεται συστηματικά από το Φθινόπωρο 2023 και μετά.

Βέβαια, μπορεί να υποθέσει κανείς πως η τόση κυβερνητική “γενναιοδωρία” δεν έχει σκοπό μόνο να εξευμενίσει την κοινή γνώμη, αλλά επίσης είναι ο τρόπος που η κυβέρνηση επέλεξε για να αντισταθμίσει τα προβλήματα που δημιουργούνται στα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα από τις ιδιαίτερα υψηλές πληθωριστικές πιέσεις σε δύο από τις πιό σημαντικές αγορές: των τροφίμων και της κατοικίας. Δηλαδή σε δύο αγορές τις οποίες η οικονομική πολιτική έχει αποτύχει να ρυθμίσει, προσαρμόζοντάς τες στις ανάγκες της οικονομίας. Το πιθανότερο, όμως, είναι πως αντί να πετύχει την άμβλυνση των προβλημάτων, η αύξηση του κατώτατου μισθού θα κάνει τα πράγματα χειρότερα για τις εισοδηματικά ασθενέστερες τάξεις. Είτε γιατί θα επιταχύνει τον πληθωρισμό, είτε γιατί θα ενισχύσει δυσκολίες σε όσους ανήκουν σε αυτές ως προς την (δηλωμένη) απασχόληση και τον προσπορισμό εισοδήματος. Παράλληλα δε θα επιβαρύνει και την ανταγωνιστικότητα: ήδη οι εξαγωγές μειώθηκαν το 2023, και η αύξηση του κόστους δεν προβλέπεται να συμβάλει θετικά κατά το 2024. (Και οι “όροι εμπορίου” του ισοζυγίου αγαθών και υπηρεσιών που, αναπάντεχα, είχαν βελτιωθεί το 2022, το 2023 άρχισαν να επιδεινώνονται και πάλι).

Με τον τρόπο που εφαρμόζεται η εισοδηματική πολιτική και η πολιτική μισθών στην χώρα μας, όπου οι αυξήσεις για τους μισθούς στις άλλες μισθολογικές κλίμακες, πέραν του κατώτατου μισθού, ορίζονται στην πράξη ως ποσοστό της αύξησης στον κατώτατο μισθό, -και καταλήγουν να είναι χαμηλότερες του πληθωρισμού, στην συγκεκριμένη περίπτωση-, η κυβέρνηση  θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι στην πράξη ασκεί αντιπληθωριστική πολιτική. Αυτός, όμως, ο ισχυρισμός, (που, έτσι κι αλλιώς, δεν διατυπώθηκε ποτέ ευθέως γιατί θα ήταν “ψηφοδιωκτικός”), θα ήταν άστοχος. Και τούτο διότι, οι αμειβόμενοι με τον κατώτατο μισθό έχουν πολύ μεγάλο ειδικό βάρος σε κλάδους που διαμορφώνουν ενδογενή και όχι εισαγόμενο πληθωρισμό: δηλαδή στο λιανικό εμπόριο, στην εστίαση, στις μικρές βιομηχανίες τροφίμων και στην γεωργία. Και επίσης διότι, η όλο και μεγαλύτερη “συμπίεση” των μισθών, δηλαδή η μετακίνηση προς τον μέσο όρο τους, με την μίκρυνση των αποστάσεων μεταξύ των μισθολογικών κλιμακίων, σήμερα, στην εξαιρετικά μη-λειτουργική αγορά εργασίας της χώρας, όπου η υψηλή ανεργία συνυπάρχει με σοβαρές ελλείψεις εργατικού δυναμικού σε συγκεκριμένους τομείς, είναι παράγοντας που εμποδίζει την δυναμική διαδικασία προσαρμογής της προσφοράς εργασίας στις πραγματικές ανάγκες της παραγωγής. Και αυτό είναι άκρως αντι-αναπτυξιακό.

Η Ελλάδα εμφανίζει συμπτώματα οικονομιών της Ανατολικής Ευρώπης των προηγουμένων δεκαετιών (συμπτώματα  από τα οποία οι περισσότερες οικονομίες, πλην των Βαλκανικών, απομακρυνθήκαν αναπτυσσόμενες γοργά), όπου υπήρχε υψηλό ποσοστό  αμειβομένων με τον κατώτατο μισθό και ο κατώτατος μισθός ήταν ήδη  ανώτερος του 50% του ακαθάριστου μέσου μισθού και του 60% του ακαθάριστου διαμέσου μισθού – δηλαδή τις ενδεικτικές τιμές αναφοράς που χρησιμοποιούνται συνήθως σε διεθνές επίπεδο ως προς την επάρκεια των νόμιμων κατώτατων μισθών, και υιοθετήθηκαν στην Ευρωπαϊκή Οδηγία για επαρκείς κατώτατους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποσοστά τα οποία υπερβαίνει κατά πολύ ο ελληνικός κατώτατος μισθός, ενώ σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη έχουν δείκτες επαρκείς μεν, χαμηλότερους της Ελλάδας δε. Κι αυτό  αναδεικνύει το  διαρθρωτικό ζήτημα των μισθών και της οικονομίας.

ΙV. Η μόνη φιλολαϊκή πολιτική είναι η ανάπτυξη

Η κυριότερη συνέπεια, βεβαίως, που θα υπάρξει είναι ότι ακόμα και αν η άστοχα “γενναιόδωρη” αύξηση του κατώτατου μισθού δεν αντιστρέψει την πορεία μείωσης της ανεργίας θα την επιβραδύνει αισθητά. Και αυτό είναι κοινωνικά άδικο. Μόνο που σε αυτό το σημείο η κυβέρνηση είναι πραγματικά “μελετημένη”, όταν, δια στόματος της αρμοδίας υπουργού δηλώνει, με κυνικό πραγματισμό, ότι στόχος της οικονομικής πολιτικής είναι, το 2027, (όταν ο κατώτατος μισθός «προγραμματίζεται» να έχει ανέλθει στα 950 ευρώ), η ανεργία να έχει μειωθεί στο 8%! Αυτό ουσιαστικά, ισοδυναμεί με εγκατάλειψη του στόχου για την επίτευξη πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης. Το 8% για πολλές δεκαετίες, είναι ένα ανελαστικό σύνορο, κάτω από το οποίο η ανεργία δεν υποχωρεί σχεδόν ποτέ, (παρά μόνο στιγμιαία ένα τρίμηνο το 2008). Η αναπτυξιακή δυναμική που χρειάζεται η χώρα, όμως, προϋποθέτει και απαιτεί μία αποτελεσματικά λειτουργούσα αγορά εργασίας, και αυτό σημαίνει μηδενική διαρθρωτική ανεργία, δηλαδή ανεργία κοντά στο 4% και κάτω από το 5%.

Στην οικονομική φιλολογία υπάρχει και η θεωρία του “αποτελεσματικού μισθού” (efficiency wage theory). Σύμφωνα με αυτήν η προσφορά μισθών πάνω από το φαινόμενο σημείο ισορροπίας μπορεί να ενεργοποιήσει εργαζόμενους να εργάζονται πιό παραγωγικά-και να προσφέρουν περισσότερη και παραγωγικότερη εργασία. Μεταφερμένη στις συνθήκες της χώρας μας η θεωρία αυτή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από έναν υποστηρικτή της κυβερνητικής πολιτικής ο οποίος θα προέβαλε το επιχείρημα ότι ένα μεγάλο μέρος της ανεργίας του 10% με 11% είναι ηθελημένη ανεργία που οφείλεται στο ότι οι άνεργοι δεν παρακινούνται από τις υπάρχουσες αμοιβές για να εργαστούν διότι τις θεωρούν χαμηλές, καθώς και ότι  για τον ίδιο λόγο δεν παρακινούνται να ειδικευτούν σε επαγγέλματα και ειδικότητες στα οποία υπάρχουν ελλείψεις εργαζομένων. Συνεπώς η αύξηση του κατώτατου μισθού και η επιφερόμενη, (μικρότερη αναλογικά) αύξηση όλων των υψηλότερων μισθών,  θα προκαλέσει ως δευτερογενές αποτέλεσμα την μείωση της ηθελημένης ανεργίας (και  της αδήλωτης εργασίας) και την αύξηση του εθνικού εισοδήματος.

Αυτή η θεωρία, λοιπόν, είναι η μοναδική που  θα μπορούσε να ταιριάξει με την “γενναιόδωρη” και “αισιόδοξη” πολιτική της κυβέρνησης για τον κατώτατο μισθό. Μόνο που πρόκειται για μία θεωρία η οποία θα είχε κάποιες ελπίδες επιτυχίας στην πράξη εάν εφαρμοζόταν είτε στην Νότια Κορέα, είτε στην Σιγκαπούρη. Στην Ελλάδα έχει εφαρμοστεί δύο φορές στο παρελθόν, εμπρόθετα ή όχι: μία στην δεκαετία του 1980 από το ΠΑΣΟΚ και μία στην δεκαετία του 2000-2010 πρώτα από το ΠΑΣΟΚ και μετά, και κυρίως, από την ΝΔ. Και στις δύο περιπτώσεις τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. (Στις δε τρέχουσες συνθήκες οι νεότερες επιδοματικές πολιτικές που συνδέονται και με τον κατώτατο μισθό -όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα μέσα από το παρ’ υμίν «κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης» κλπ-  δεν πρέπει να δημιουργούν κίνητρα αεργίας και αδήλωτης εργασίας).

Όσον αφορά δε την παροχή κινήτρων στους εργαζόμενους να αποκτήσουν δεξιότητες για να περάσουν σε ανώτερη μισθολογική βαθμίδα, ισχύει ακριβώς το αντίθετο από ό,τι θα ισχυριζόταν ένας υποστηρικτής της εν λόγω θεωρίας: η υπερβάλλουσα αύξηση του κατώτατου μισθού αντί να προσφέρει, αφαιρεί κίνητρα να αναζητήσει κανείς υψηλότερες αποδοχές μέσα από την προσπάθεια να αποκτήσει μία δεξιότητα-εξειδίκευση. (Η θεωρία του “αποτελεσματικού μισθού” γίνεται, όμως,  πράξη  σε επίπεδο επιχειρήσεων και ομίλων που θέλουν και μπορούν να ακολουθούν πολιτική κατωτάτων μισθών θετικά αποκλίνουσα του  νομοθετημένου κατωτάτου – πχ επιχειρήσεις και όμιλοι που έχουν ορίσει τον δικό τους κατώτατο στα 900 ή και στα 1000  ευρώ).

Σε μία οικονομία που λειτουργεί υπό τις περιστάσεις με τις οποίες λειτουργεί η ελληνική οικονομία, γεγονός είναι πως αντί για παρακινδυνευμένα πειράματα και πολιτικούς υπολογισμούς, η εισοδηματική πολιτική / πολιτική μισθών πρέπει να κινείται στα πλαίσια του ορθολογισμού και της εμπειρικά επαληθευμένης θεωρίας.  Όσο και αν είναι στενάχωρο το να το λέει κανείς αυτό, γεγονός παραμένει πως αυξήσεις που δεν δικαιολογούνται από τις οικονομικές παραμέτρους όχι μόνο δεν είναι ωφέλιμες αλλά το πλέον πιθανό είναι πως -μέσω των επιπλοκών που δημιουργούν- τελικά αποβαίνουν εις βάρος των πλέον ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, εκείνων δηλαδή που βρίσκονται σε χαμηλότερα εισοδηματικά επίπεδα. Από την άποψη αυτή η πρόσφατη ανακοίνωση της αύξησης του κατώτατου μισθού στο ύψος των 830 ευρώ είναι ένα σφάλμα οικονομικής πολιτικής που οφείλεται στην προσπάθεια να δοθεί μία εύκολη λύση σε πραγματικά προβλήματα κοινωνικής  και οικονομικής δυσπραγίας.

Η απάμβλυνση των προβλημάτων των ασθενέστερων εισοδηματικά κατηγοριών, αλλά και γενικότερα, βρίσκεται κάπου άλλου, όμως, και όχι στις χωρίς οικονομική λογική αυξήσεις του κατώτατου μισθού. Οι ασθενέστεροι κοινωνικά και οικονομικά θα επωφελούνταν πραγματικά εάν, πρώτον, η πολιτική επιτύγχανε να ρυθμίσει τις αγορές, καθιστώντας τες πραγματικά αποτελεσματικές, σε κρίσιμους τομείς,  όπως είναι η στέγη, τα τρόφιμα, η ενέργεια και οι επικοινωνίες, και δεύτερον, εάν μπορούσε να μεταρρυθμίσει και να οργανώσει τις οικονομικές λειτουργίες έτσι ώστε να μπορεί να παραχθούν και να προσφερθούν πραγματικά στους πολίτες θεμελιώδη δημόσια αγαθά όπως είναι η κοινωνική φροντίδα για τις οικογένειες, η υγεία και η εκπαίδευση.  Μόνο που αυτό είναι κάτι το οποίο όχι μόνο δεν το πέτυχε κάποια κυβέρνηση, αλλά ούτε καν προσπάθησε επαρκώς να το επιτύχει.

Οι Δημήτρης Α. Ιωάννου και  Χρήστος Α. Ιωάννου είναι οικονομολόγοι.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Η Άλωση της Βασιλεύουσας Πόλης και η διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου

10
Η Άλωση της Βασιλεύουσας Πόλης και η διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου

Η χιλιετής Βυζαντινή κοσμοπολιτεία αναλύεται συχνά και συγκριτικά με το σύγχρονο διεθνές σύστημα σε πολλά βιβλία και άρθρα. Στο πρόσφατο βιβλίο «ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός. Μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός» (Εκδόσεις Ποιότητα, Ιούνιος 2023) βρίσκεται στον πυρήνα των συγκριτικών και εξειδικευμένων αναφορών με σκοπό να γίνουν πλήρως κατανοητές οι παθογένειες και τα αίτια των καταμαρτυρούμενων επικίνδυνων αδιεξόδων.

Ιστορικοί, πολιτικοί επιστήμονες και πολιτικά πρόσωπα όταν συζητούν για το Βυζαντινό Κοσμοσύστημα δημιουργείται η εντύπωση ότι είναι ένα αμφιλεγόμενο ιστορικό ζήτημα. Όμως, εξ αντικειμένου, τουλάχιστον ως προς τα γεγονότα, δεν είναι. Για στιγμές  μέσα στην μακροϊστορική ιστορική δίνη, δεν μπορούμε να αποφανθούμε και οι σοβαροί ιστορικοί, ως προς αυτό, είναι πολύ προσεκτικοί.  Όπως εξελίσσονται τα γεγονότα και επηρεάζονται από πλήθος μεταβλητών μεγάλης κύμανσης και όπως μικρά και μεγάλα ιστορικά κύματα συμπλέκονται δεν είναι εφικτό να μιλήσεις φωτογραφικά και προσδιοριστικά παρά μόνο προσανατολιστικά.

Το πώς δηλαδή περίπου ήταν οι αφετηρίες, ποιοι ήταν οι ευδιάκριτοι προσανατολισμοί του υπό εξέταση ιστορικού γίγνεσθαι και οι  βαθύτερες διαμορφωτικές δυνάμεις –αναμφίβολα πάντα οι μεγάλες δυνάμεις της ιστορίας επηρέαζαν δραστικά το ιστορικό γίγνεσθαι–, και ποιοι ήταν οι μεγάλοι ιστορικοί σταθμοί και ποια τα αποτελέσματα. Υπό αυτό το πρίσμα και όσον αφορά το Βυζαντινό κοσμοσύστημα κανείς θα μπορούσε να αναφέρει συντομογραφικά τα κύρια και αξονικά. Η χιλιετής Βυζαντινή μετακρατοκεντρική κοσμοπολιτεία όπως πάντα ισχύει για τα επίγεια, ήταν και αυτή μια Οδύσσεια με αντιστροφές και οπισθοδρομήσεις όπως το 1204 μ.Χ. Παραμένει όμως ότι είναι, βασικά, το μοναδικό και μάλιστα χιλιετές κοσμοπολιτειακό Παράδειγμα που ως εκ τούτου βρίσκεται στον αντίποδα των διεθνιστικών ιδεολογικών διακηρύξεων. Ήταν επίσης η σταδιακή έστω -μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση-, μετεξέλιξη του κλασικού κρατοκεντρισμού.

Πόλεις και Δημοκρατικός προσανατολισμός

Κατά πρώτον, οι συστατικές κοινωνικές οντότητες ήταν οι Πόλεις, πρωτίστως και κύρια οι διαχρονικές Ελληνικές, αλλά όχι μόνο. Το σύστημα Πόλεων συγκροτήθηκε εν πολλοίς ήδη από τα προκλασικά Ομηρικά χρόνια και σταδιακά εξελίχθηκε στο κλασσικό κρατοκεντρικό σύστημα. Εδώ έχουμε ένα μεγάλο σταθμό και μεγάλες μαρτυρίες κυρίως του Θουκυδίδη και του Αριστοτέλη. Εντός των Πόλεων ωρίμασε η δημοκρατία. 

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το Κοινωνικό και Πολιτικό γεγονός ήταν προσανατολισμένο προς την Ιθάκη της Πολιτικής ελευθερίας υπό συνθήκες Ανεξαρτησίας (το «ιδεώδες της Ανεξαρτησίας» τότε και εθνική ανεξαρτησία σήμερα, δηλαδή το «καθεστώς» της συλλογικής ελευθερίας των μελών της κοινωνίας»).

Η εθνική ανεξαρτησία ήταν προϋπόθεση εσωτερικής αυτεξούσιας πολιτειακής αυτό-θέσπισης. Επειδή επίγειοι ιδεατοί κόσμοι δεν υπάρχουν, τότε και πάντα όταν μιλάμε για δημοκρατία δεν μιλάμε για άνευρα και άοσμα πλάσματα. Αφορά τον δημοκρατικό προσανατολισμό εντός του οποίου οι πολίτες επιδίδονται στο (πολύ δυναμικό) άθλημα του κατ’ αλήθειαν συλλογικού βίου για τον προσδιορισμό της συλλογικής πολιτικής ηθικής, της διανεμητικής δικαιοσύνης, της αλλαγής τους όπως η Πόλη εξελισσόταν και την σταθερή αξίωση των πολιτών να είναι ολοένα και περισσότερο εντολείς μιας ανακλητής εντολοδόχου πολιτικής εξουσίας. Όσο περισσότερο το επιτύγχαναν τόσο περισσότερη δημοκρατία και αυτό ισχύει έκτοτε και σήμερα εάν θέλει να ορίσει την δημοκρατία χωρίς εσχατολογικούς ιδεολογικούς προκαθορισμούς.

Αυτές ήταν οι πόλεις: Αυτεξούσιες, αυτοθεσπιζόμενες και δημοκρατικά προσανατολισμένες. Και πάλι, χωρίς την παραμικρή σχετικοποίηση και επειδή επίγειοι ιδεατοί κόσμοι δεν υπάρχουν η διαδρομή τους μέχρι που έγιναν οι συστατικές πολιτικές μονάδες της Βυζαντινής Οικουμένης ήταν γεμάτη καμπυλότητες. Στο σημείο αυτό ας το κάνουμε ξεκάθαρο: Η θρησκευτική εσχατολογική πολιτική θεολογία υποσχόμενη παραδείσους και πιλάφια ανακουφίζει και εξωθεί προς μια πιο ενάρετη ζωή όπως αυτή ορίζεται από το εκάστοτε θρησκευτικό δόγμα.

Ο ύστερος φτωχός συγγενής της, τα ιδεολογικά δόγματα υπόσχονται έσχατους επίγειους τόπους εντός ενός οικονομικά ανθρωπολογικά εξομοιωμένου και πολιτικά εξισωμένου ενοποιημένου πλανήτη πλην όπως σωστά έγραψε ο Παναγιώτης Κονδύλης: «η απουσία εσχατολογίας και ευθύγραμμων αντιλήψεων για το ιστορικό γίγνεσθαι, οι οποίες ως γνωστόν έχουν ιουδαιοχριστιανική προέλευση και εκκοσμικεύθηκαν τόσο από τον σοσιαλιστικό μαρξισμό όσο και από τον καπιταλιστικό φιλελευθερισμό. Για να αποφευχθεί η υστερία μπροστά στον πλήρη και αμετάκλητο θάνατο, νομιμοποιήθηκε κοσμοθεωρητικά η υστερία της εσχατολογίας.» Τα ιδεολογικά δόγματα, τουτέστιν, αποτελούν ιδεολογική πολιτική θεολογία, συχνά πολύ πιο σκληρή και ανελέητη από την θρησκευτική πολιτική θεολογία.

Το εν τέλει Ελληνικό ανθρωποκεντρικό Βυζαντινό Κοσμοσύστημα, για πολύ συγκεκριμένους λόγους που μπορούμε να αναφέρουμε, κατασυκοφαντήθηκε. Δεν μελετήθηκε επαρκώς, επίσης, ούτε από τους Αναγεννησιακούς ούτε από τους διαφωτιστές. Γιατί; Πρωτίστως γιατί ήταν ακριβώς στον άλλο πόλο της δεσποτικής θεοκρατίας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ενώ οι Μεταμεσαιωνικές πολιτικοανθρωπολογικές προϋποθέσεις καθιστούσαν ανέφικτη μια κοσμοπολιτεία. Εξ ου και είχαμε διολίσθηση σε κρατικές ολιγαρχίες, βάναυσες και ρατσιστικές αποικιοκρατίες και οικουμενικιστικές-διεθνιστικές ιδεολογικές εσχατολογίες περί ενός υλιστικά δομημένου πλανήτη, ανθρωπολογικά εξομοιωμένου και πολιτικά εξισωμένου σύμφωνα με το εκάστοτε δόγμα. Στο σημείο αυτό χρήζει να τονιστεί ότι κατά την διάρκεια όλης της γνωστής ιστορίας ο οικουμενισμός και τα δόγματά του αποτελούσε μεταμφίεση των εκάστοτε ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος (Edward H. Carr, Η εικοσαετής κρίση). Το ίδιο ακριβώς είχαμε και κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Επανερχόμενοι στις Πόλεις της κλασικής εποχής ο Πελοποννησιακός Πόλεμος και στην συνέχεια ο πρόωρος θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου που προς το τέλος της ζωής του άρχισε να εφαρμόζει, καθυστέρησαν την δημιουργία όχι ενός εξομοιωμένου πλανήτη αλλά εντός ενός κοσμοσυστήματος όπου η κάθε εθνική οντότητα διατηρεί την ιδιοσυστασία της και τις οικείες προϋποθέσεις συγκρότησης του Κοινωνικού και Πολιτικού γεγονότος. Οι μεταβατικοί Ελληνιστικοί χρόνοι και η έλευση και επικυριαρχία των Ρωμαίων καθυστέρησαν την κοσμοσυστημική συγκρότηση επί αιώνες.

Το Βυζαντινό Κοσμοσύστημα. Ανθρωποκεντρικός πολιτισμός vs Ρωμαιοκαθολική θεοκρατία

Αφού πούμε με βεβαιότητα ότι αυτές τις πτυχές τις αναλύει εξαντλητικά σε εκτενή και μοναδικών υψηλών ποιοτικών βαθμίδων στα έργα του ο Γιώργος Κοντογιώργης, χρήζει να κατανοηθεί πως το εν τέλει Ελληνικό ανθρωποκεντρικό Βυζαντινό Κοσμοσύστημα για πολύ συγκεκριμένους λόγους που μπορούμε να αναφέρουμε, κατασυκοφαντήθηκε. Γιατί; Πρωτίστως γιατί, όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, ήταν ακριβώς στον άλλο πόλο της δεσποτικής θεοκρατίας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαδραμάτιζε πνευματικό ρόλο, δεν ήταν ο εντολέας του Βασιλέα και ήταν ανθρωποκεντρικών –θα έλεγα εν πολλοίς Αριστοτελικών– προδιαγραφών. Σίγουρα ευθύνονται κάποιες Βυζαντινές πόλεις για την φονική επέλαση των Σταυροφόρων, πλην η θηριώδης επίθεση και καταστροφή της Κωνσταντινούπολης είχε βαθύτερα αίτια που αναζητούνται στην Ρωμαιοκαθολική δεσποτεία, η οποία θεωρούσε το Βυζάντιο τον μεγάλο πνευματικό και θεσμικό αντίπαλό της.

Στο Βυζαντινό κοσμοπολιτειακό κοσμοσύστημα τονίζουμε και υπογραμμίζουμε τα εξής αντικειμενικά και λογικά γνωστά και κατανοητά από όλους:

α) Οι πόλεις αφού άντεξαν τους πραιτοριανούς της Ρώμης επί αιώνες εντός συνέχισαν να συγκροτούνται αυτεξούσια με δημοκρατικό προσανατολισμό. Ως προς πολλά, επίσης, το πολιτειακό τους γίγνεσθαι ήταν υψηλότερων δημοκρατικών βαθμίδων από τις δημοκρατικά οργανωμένες πόλεις της κλασικής εποχής

β) Οι πόλεις έστελναν αντιπροσώπους στην Σύγκλητο των Πόλεων στην Βασιλεύουσα Πόλη και ήταν οι εντολείς του εντολοδόχου και ανακλητού Βασιλέα των Πόλεων. Ο Βασιλέας ενίοτε έπρεπε να ζητήσει άδεια να εισέλθει εντός των τειχών των Πόλεων.

γ) Αφού θυμίσουμε ότι μιλάμε για μια χιλιετία όπου, όπως ήδη αναφέρθηκε, θα ήταν περίεργο να μην υπήρξαν και εξαιρέσεις, ο κανόνας ήταν μια ΜΗ διεθνιστική μετακρατοκεντρική δομή δημοκρατικα προσανατολισμένη τόσο εντός των πόλεων όσο και στο επίπεδο της Βασιλεύουσας Πόλης.

Ο πλούτος του Βυζαντινού κοσμοσυστήματος ταυτόχρονα και η δύναμή του ήταν τόσο οι πολιτική παιδεία και η πολιτική ανθρωπολογία των δημοκρατικά συγκροτημένων πόλεων όσο και η Ελληνικός εθνικός πολιτισμός και οι Ελληνικές πολιτικές παραδόσεις της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Είναι φανερό πως δεν γίνεται η παραμικρή ωραιοποίηση αλλά μόνο περιγράφουμε την κοσμοσυστημική κορύφωση του ανθρωποκεντρικού πολιτισμού των ανθρώπων ο οποίος με κάθε κριτήριο βρισκόταν στον αντίποδα της Ρωμαιοκαθολικής θεοκρατίας.

Στο επίμαχο πρόσφατο βιβλίο «ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός. Μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός» (Εκδόσεις Ποιότητα, Ιούνιος 2023), γίνονται κοσμοϊστορικές και κάθε άλλες συγκρίσεις του Βυζαντινού κοσμοσυστήματος με την  Θεοκρατία, τον τρόπο που εξελίχθηκαν οι Νέοι Χρόνοι και το πως αυτό επηρέασε το σύγχρονο διεθνές σύστημα.

Μετακρατοκεντρικό σύστημα ή μετακρατικό σύστημα;

Αυτό μας οδηγεί σε περισσότερες υπογραμμίσεις και περιγραφές των όρων μετακρατοκεντρικό σύστημα και μετακρατικό σύστημα. Βασικά τόσο γιατί οι όροι και έννοιες έχουν την σημασία τους όσο και επειδή αφορά ζωτικά το σήμερα. Αρχίζουμε λέγοντας ότι η Άλωση της Βασιλεύουσας Πόλης από τους Οθωμανούς δεν εξουδετέρωσε πλήρως τις Πόλεις. Μετά τους εξισλαμισμούς κάθε είδους οι πόλεις και η δημοκρατική τους συγκρότηση τοπικά συνεχίστηκε κάτω από τους Οθωμανούς. Με διαφορετικά λόγια πλήρωναν κεφαλικό φόρο και λειτουργούσαν σχετικά αυτόνομα και δημοκρατικά.

Όπως και πάλι τεκμηρίωσε ο Γιώργος Κοντογιώργης, αυτό ίσχυε μέχρι και την Ελληνική Επανάσταση του 1821την οποία και τα νήπια λογικά γνωρίζουν ότι την έκαναν οι μεστοί πολιτικής παιδείας Έλληνες του υπόδουλου Ελληνικού κοσμοσυστήματος. Εκτός βέβαια και κανείς πει ότι οι Μακρυγιάννηδες ήταν αγράμματοι και ανυπόστατοι οπότε συμφωνούμε να διαφωνούμε. Εμείς λέμε διέθεταν το μείζον για κάθε κοινωνική οντότητα: Πολιτική παιδεία σμιλευμένη επί αιώνες εάν όχι χιλιετίες. Χωρίς να επεκταθούμε, αναφέρεται ότι στο σχετικό κεφάλαιο 6 για την Εθνεγερσία εκφράζεται η εκτίμηση-συμπέρασμα ότι η Επανάσταση των Ελλήνων ήταν όχι μόνο μεγάλο γεγονός για τους ίδιους αλλά και το μεγαλύτερο γεγονός της ιστορίας. Αυτό γιατί μετά από πέντε περίπου χιλιετίες παλινωδιών οι κοσμοπολιτειακές προσεγγίσεις του Ρήγα και των άλλων όπως εκφράστηκαν στα ψηφίσματα των Εθνοσυνελεύσεων θα μπορούσαν να εξωθήσουν σε επαναστάσεις που θα αντίστρεφε τις ολιγαρχίες, την αποικιοκρατία, τις δεσποτείες και τελικά την επιστροφή, βασικά, στον συγκαιρινό κρατοκεντρισμό προκλασικών προδιαγραφών.

Πάντως, παρενθετικά αναφέρεται ότι κανείς μένει άφωνος ότι όταν πληροφορηθήκαμε πως γνωστή(ός) διανοήτρια(ητής) που μιλά για το Βυζάντιο ρώτησε με απορία: Μα υπήρχαν Πόλεις στο Βυζάντιο; Ερώτηση και μαζί απάντηση: Τι υπήρχε δηλαδή, κάποιος ετερόκλητος όχλος δουλοπαροίκων; Γιατί τόση άγνοια ακόμη και ατόμων που εμφανίζονται ως Βυζαντινολόγοι.

Ακριβώς, αυτή η παρενθετική επισήμανση μας οδηγεί Δυτικά. Εν μέσω χάους γνωμών χρήζει να είμαστε ρητοί για να είμαστε τόσο αληθείς όσο και κατανοητοί. Μια παρελθούσα απορία ήταν πόσοι ήταν οι είλωτες και δουλοπάροικοι της Ρωμαιοκαθολικής δεσποτείας που διαχειρίζονταν οι φεουδάρχες, οι γεωκτήμονες και οι ηγεμόνες. Σε συνέδριο στην Γερμανία ενόσω ο υπογράφων ήταν πρόεδρος Τμήματος διεθνών σχέσεων, Γερμανίδα συνάδελφος που  μελέτησε και έγραψε πλήθος βιβλίων και άλλων κειμένων για τον Μεσαίωνα όταν ερωτήθηκε πόσοι ήταν οι δουλοπάροικοι απάντησε ξαφνιασμένη «πάνω από 90% υπολογίζω γύρω στο 95%». Κάποιοι αναφέρουν λίγο μικρότερα ποσοστά αλλά πάντα πολύ υψηλά.

Σημαίνει ότι οι δύσμοιροι Μεταμεσαιωνικοί άνθρωποι ήταν χωρίς σταθερό πολιτισμό ή γλώσσα, εν πολλοίς μιλούσαν άναρθρα, οι φεουδάρχες τους σκότωναν ως και να ήταν ζώα μέσα στα χωράφια, ήταν ρακένδυτοι και δεν είχαν το παραμικρό δικαίωμα. Αυτοί όμως ήταν οι άνθρωποι των μετά-Μεσαιωνικών διοικητικών μηχανισμών (status) που στην συνέχεια ονομάστηκαν κράτος και εξελίχθηκαν μάλιστα σε αποικιοκρατικές δυνάμεις.

Να τονίσουμε ότι αυτοί οι δύσμοιροι άνθρωποι που κανείς δεν έχει ηθικό έρεισμα να κατηγορήσει για κάτι ή να τους υποτιμήσει –ο άνθρωπος όπως και να είναι και όπως και εξελίσσεται για αντικειμενικούς λόγους είναι με όρους έσχατων ηθικών κριτηρίων υπεράνω όλων– ήταν εν τούτοις η μετα-Μεσαιωνική «πολιτική» ανθρωπολογία. Ένα εντυπωσιακό γεγονός-συμπέρασμα του προαναφερθέντος πρόσφατου βιβλίου μας, πάντως, πώς επιβεβαιώνεται ξανά ο Αριστοτέλης. Ο άνθρωπος είναι έλλογο ον και μέλος της κοινωνίας στην οποία ανήκει, της οποίας τα μέλη αξιώνουν αυτεξούσιο βίο και αυτοθέσπιση.

Χωρίς δυνατότητα προβλέψεων στην βάση χρονοδιαγραμμάτων, πάντως, η εξέλιξη των Ευρωπαϊκών κοινωνιών και κάθε άλλης -και η κάθε μια έχει την δική της διαδρομή τις δικές διαρκώς εξελισσόμενες προϋποθέσεις-, καταμαρτυρεί ότι όταν οι άνθρωποι διαθέτουν πόλη σμιλεύουν αδιάκοπα την κοινωνική τους οντολογία και τον εθνικό τους πολιτισμό.

Να θυμίσουμε τι σημαίνει αυτό με πιο συγκεκριμένο τρόπο, γιατί η συζήτηση δυσχεραίνεται ή είναι αδύνατη όταν κυριαρχούν μύθοι αντί γνώσης για τα μεγάλα γεγονότα εντός των προσανατολισμών της ιστορίας. Σημαίνει ότι ήταν χωρίς σταθερό πολιτισμό ή γλώσσα, εν πολλοίς μιλούσαν άναρθρα, οι φεουδάρχες τους σκότωναν ως και να ήταν ζώα μέσα στα χωράφια, ήταν ρακένδυτοι και δεν είχαν το παραμικρό δικαίωμα. Αυτοί όμως ήταν οι άνθρωποι των μετά-Μεσαιωνικών διοικητικών μηχανισμών (status) που όπως ήδη αναφέρθηκε στην συνέχεια ονομάστηκαν κράτος και εξελίχθηκαν μάλιστα σε αποικιοκρατικές δυνάμεις που όπως ξέρουμε κατάλαβαν και καταλήστεψαν τον πλανήτη. Οι δύσμοιροι sans-culottes που μαζί με διανοούμενους εξεγέρθηκαν στο Παρίσι ζητούσαν στοιχειώδη διαβίωση και στοιχειώδη δικαιώματα. Τα πήραν, εν μέρει, πλην μετά το κονσέρτο δυνάμεων τα απέσυρε αποφασίζοντας «όχι δημοκρατία όχι επαναστάσεις»

Η Ευρώπη και η γέννηση των σύγχρονων ιδεολογικών δογμάτων

Για να καταλήξουμε, αξίζει να υπογραμμιστεί ξανά η κρίσιμη διαφορά  μεταξύ μετακρατοκεντρικού και μετακρατικού για να τονίσουμε ότι το πρώτο είναι το μείζον ζήτημα του μέλλοντος και το Βυζαντινό κοσμοσύστημα το Παράδειγμα από το οποίο μπορούν να αντληθεί πολιτική σκέψη για πολιτικά και στρατηγικά ορθολογιστικούς θεσμούς διεθνούς διακυβέρνησης.

Το μετακρατοκεντρικό δεν είναι ανθρωπολογικά εξομοιωτικό και πολιτικά εξισωτικό δηλαδή δεν είναι διεθνιστικό/οικουμενικιστικό αλλά συγκροτεί μια κεντρική κοινή ρυθμιστική διακυβέρνηση εντολοδόχο των εντολέων κοινωνικών οντοτήτων του κοσμοσυστήματος όπως ήταν το Βυζάντιο.

Το μετακρατικό είναι ή καταλήγει να είναι διεθνιστικό, εξομοιωτικό και εξισωτικό, κάτι ασύμβατο με τον εθνικά / πολιτισμικά διαφοροποιημένο πλανήτη.

Όταν λοιπόν στην Ευρώπη επιδιώχθηκε να επιτευχθεί κοινωνική συνοχή με πολιτικές προσεγγίσεις που ανέτρεχαν στην κλασική εποχή, όπως ήδη αναφέρθηκε, δεν υπήρχαν οι αναγκαίες πολιτικοανθρωπολογικές προϋποθέσεις συγκρότησης και συγκράτησης ενός συνεκτικού εθνοκράτους όπως μερικοί, κυρίως οι Αναγεννησιακοί πριν τους διαφωτιστές, επιδίωκαν. Έτσι γεννήθηκαν τα ποικιλόχρωμα σύγχρονα ιδεολογικά δόγματα που μπορεί να είναι πλέον στο χρονοντούλαπο της ιστορίας αλλά επηρεάζουν πολλούς.

 

Επειδή ακριβώς οι πολιτικοανθρωπολογικές προϋποθέσεις των μετά-Μεσαιωνικών Νέων Χρόνων ήταν ελλειμματικές, γεννήθηκαν δόγματα που αν κανείς προσέξει τι λένε υποστηρίζουν την «κατασκευή» των ανθρώπων πολιτικά. Εν μέσω πολλών αντιφάσεων ενός εκκολαπτόμενου κρατοκεντρικού συστήματος στα κράτη του οποίου κυριαρχούσαν τα μετά-Μεσαιωνικά ελίτ επί μιας δεδομένης μετα-Μεσαιωνικής ανθρωπολογίας που προαναφέρθηκε, τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής: 

α) από την αντί-Θεοκρατία μερικών διανοουμένων  επιδιώχθηκε (ήδη το 1515 από τους ηγεμόνες) ο περιορισμός της Εκκλησίας.

β) στη συνέχεια επειδή απουσίαζαν όπως είπαμε πολιτικά ώριμοι πολίτες οδηγήθηκαν στο «υλιστικό κράτος» από τις λειτουργίες του οποίου όπως εύστοχα παρατήρησε ο Κονδύλης εξαιρείται το «ταραχοποιό πνεύμα»,

γ) επειδή πολίτες-φορείς του «ταραχοποιού πνεύματος» εισέρχονταν στην δημόσια σφαίρα με τα ψυχόρμητά τους και τον πνευματικό τους κόσμο εισήχθησαν μηδενιστικές (ως προς την ύπαρξη πνεύματος και ψυχής) παραδοχές και

δ)η λογική απόληξη δεν μπορούσε παρά να είναι ο συνεπής μηδενισμός, όπως εξάλλου παρατήρησε ένας κύριος αναλυτής του, ο Μαρκήσιος ντε Σαντ. Αυτή την πτυχή την ανέλυσε εμβριθέστατα, μεταξύ άλλων, ο Παναγιώτης Κονδύλης, ιδιαίτερα στο εμβληματικό για τη διαδρομή των Νέων Χρόνων «Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός» και στο «Η παρακμή του Αστικού πολιτισμού». Αυτές πάντως είναι παντελώς αδιέξοδες τάσεις και οι κοινωνίες -τονίζεται ξανά ότι χρονοδιαγράμματα δεν μπορούν να προβλεφθούν γιατί κάθε κοινωνία έχει τις δικές της ιστορικές προϋποθέσεις- παλεύουν αντίρροπα για κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι μέσα στα οποία καθόλα Αριστοτελικά έχουμε σύμμειξη και μέθεξη πνευματικών με τα αισθητά.

ε) Το πώς το κοινωνικοπολιτικό σύστημα προσανατολίζεται δημοκρατικά είναι και το μείζον ζήτημα και οι πολιτικές παραδόσεις της δημοκρατίας και της ελευθερίας –της διαχρονικής Ελληνικότητας πριν το Βυζαντινό κοσμοσύστημα, κατά την διάρκεια της χιλιετούς διαδρομής του και μετά την πτώση της Βασιλεύουσας Πόλης– είναι πολύτιμες για όλα τα σύγχρονα εθνοκράτη.

Πρέπει να πούμε και πάλι ότι, όσο και αν δεν αρέσει σε πολλούς που ατύχησαν επειδή ρίχθηκαν μέσα σε εσχατολογικούς ιδεολογικούς χείμαρρους, τα διεθνιστικά ιδεολογικά δόγματα του 19ου και 20ου αιώνα δεν εξυπηρετούσαν κάτι άλλο παρά μόνο μεταμφίεζαν τις ηγεμονικές αξιώσεις ισχύος.

Το κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα όπως βασικά δημιουργήθηκε με την Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648 μ.Χ. μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οδήγησε στην καθιέρωση της κρατικής κυριαρχίας ως το καθεστώς του πλανήτη. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ιδρύθηκε ο πρόδρομος του ΟΗΕ η Κοινωνία των Εθνών που το όρισε και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όλα τα κράτη υπέγραψαν τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ που επικύρωνε το κράτος ως τον άξονα, την κρατική κυριαρχία ως τον διεθνή θεσμό και την εθνική ανεξαρτησία ως το θέσφατο όλων. Όσοι δε ενδιαφέρονται μπορούν να ενδιατρίψουν στην διένεξη Τρόσκι-Στάλιν για να κατανοήσουν ότι ήδη από την δεκαετία του 1920 τελείωσε η υπόθεση της «παγκόσμιας επανάστασης» (εξετάστηκε στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου μας «Κοσμοθεωρητική ετερότητα και αξιώσεις πολιτικής κυριαρχίας»).

Για ποια, λοιπόν διεθνιστική ενοποίηση του πλανήτη μιλάμε. Κράτη είχαμε και κράτη έχουμε. Κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα το οποίο ως προς την πολιτική εξέλιξη των μελών του αλλά και ως προς τους διεθνείς θεσμούς που διαχειρίζονται τις διακρατικές υποθέσεις, έχουν πολύ δρόμο ακόμη για να επιτύχουν την πολιτική ωρίμανση της κλασικής εποχής, πολύ περισσότερο για να επιτύχουν διακυβέρνηση μεταξύ των διαφορετικών, αυτεξούσιων και ανεξάρτητων κοινωνικών οντοτήτων. Δεν επεκτεινόμαστε περισσότερο παρά μόνο λέμε αυτό που εξετάζουμε στα βιβλία μας και με έμφαση στο πρόσφατο, ότι ο μετακρατικός-διεθνιστικός κόσμος είναι εσχατολογική πολιτική θεολογία και ως τέτοια μπορεί μόνο να χρησιμεύσει μόνο ως μεταμφίεση των εκάστοτε ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος όταν επιδιώκουν να προκαλέσουν εμφύλιους πολέμους σε κράτη που σκοπό έχουν να ελέγχουν ή να διασπάσουν. Αυτό που έχει σημασία είναι ο προσανατολισμός προς ένα μετακρατοκεντρικό κόσμο ανεξάρτητα του πότε θα έλθει. Μέχρι και εάν μελλοντικά θα έχουμε ένα πλανητικό κοσμοπολιτειακό συστημα, έχουμε ένα εθνοκρατοκεντρικό κόσμο και το εθνοκράτος κάθε κοινωνικής οντότητας είναι ο θεσμός συλλογικής ελευθερίας. Ο θεσμός επίσης εκπλήρωση ευγενών επιδιώξεων για δημοκρατικό προσανατολισμό, ευημερία και ασφάλεια.

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

Ράφα: Πλήγματα σε σκηνές εκτοπισμένων- 21 νεκροί, δεκάδες τραυματίες

0

28.05.202417:57

Οι Βρυξέλλες συζήτησαν το ενδεχόμενο κυρώσεων κατά του Ισραήλ

REUTERS/Hatem Khaled
Τα πλήγματα είχαν στόχο σκηνές εκτοπισμένων οικογενειών στην επισημασμένη ανθρωπιστική περιοχή του Μαουάσι, στη δυτική Ράφα.
Είκοσι ένας Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και τουλάχιστον οι 12 από αυτούς ήταν γυναίκες, ενώ δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν από τα νέα ισραηλινά πλήγματα σε μια περιοχή με σκηνές όπου στεγάζονται εκτοπισμένοι, στα δυτικά της Ράφα, σύμφωνα με παλαιστινιακές ιατρικές πηγές.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, γιατροί και κάτοικοι ανέφεραν πως τα νέα ισραηλινά πλήγματα είχαν ως στόχο σκηνές εκτοπισμένων οικογενειών στην επισημασμένη ανθρωπιστική περιοχή του Μαουάσι, στη δυτική Ράφα.

Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης της Γάζας ανέφεραν ότι τέσσερις οβίδες αρμάτων μάχης έπληξαν σκηνές στο Αλ Μαουάσι, μια παράκτια περιοχή στην οποία το Ισραήλ είχε προτρέψει τους αμάχους να μετακινηθούν για την ασφάλειά τους.


REUTERS/Hatem Khaled
«Σφαγή» χαρακτήρισε τα νέα ισραηλινά πλήγματα στη Ράφα ο εκπρόσωπος του Παλαιστίνιου προέδρου, Ναμπίλ Άμπου Ρουντέινα, ζητώντας να εφαρμοστεί η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου με την οποία διατάχθηκε το Ισράηλ να σταματήσει την επίθεσή του στην πόλη αυτή της νότιας Λωρίδας της Γάζας.

Ωστόσο, εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού σχολίασε πως «αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζουμε αυτό το περιστατικό».

Το Ισραήλ συνεχίζει τις επιχειρήσεις του παρά την εντολή του ανωτάτου δικαστηρίου των Ηνωμένων Εθνών, την περασμένη Παρασκευή, υποστηρίζοντας ότι η απόφαση του παρέχει κάποιο περιθώριο για στρατιωτική δράση στη Ράφα. Το ΔΔ επανέλαβε επίσης την έκκλησή του για την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση των ομήρων που κρατούνται από τη Χαμάς στον θύλακα.

Τι υποστηρίζει το Ισραήλ για τη φωτιά
Υπενθυμίζεται πως στη διάρκεια της νύχτας, οι δυνάμεις του Ισραήλ βομβάρδισαν την πόλη με αεροπορικά πλήγματα και πυρά αρμάτων μάχης, συνεχίζοντας την επίθεση, παρά τη διεθνή κατακραυγή για μια επίθεση προχθές, Κυριακή, που προκάλεσε τεράστια πυρκαγιά σε έναν καταυλισμό με αντίσκηνα, σκοτώνοντας τουλάχιστον 45 Παλαιστίνιους, οι περισσότεροι από τους μισούς από τους οποίους ήταν παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι.

Ο ισραηλινός στρατός ανέφερε ότι ερευνάται η πιθανότητα η μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε να οφείλεται σε πυρομαχικά, αποθηκευμένα κοντά στο σημείο.

Ο αντιναύαρχος Ντάνιελ Χαγκάρι, ο εκπρόσωπος των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, είπε ότι είναι ακόμη ασαφές τι προκάλεσε τη φονική πυρκαγιά, αλλά υποστήριξε ότι τα βλήματα, βάρους 17 κιλών, που χρησιμοποιήθηκαν στο πλήγμα αυτό πιστεύεται ότι ήταν πολύ μικρά για να προκαλέσουν τόσο μεγάλη φωτιά.

«Εξετάζουμε όλες τις πιθανότητες, συμπεριλαμβανομένης και εκείνης να υπήρχαν αποθηκευμένα όπλα σε ένα συγκρότημα δίπλα στον στόχο μας, τα οποία δεν γνωρίζαμε, και να αναφλέγησαν λόγω του πλήγματος», είπε ο Χαγκάρι. Πρόσθεσε ότι πλάνα από το συμβάν υποδηλώνουν ότι υπήρξαν και δευτερεύουσες εκρήξεις, μετά το πλήγμα.

Ο Χαγκάρι είπε ότι η επιχείρηση της Κυριακής είχε ως στόχο δύο υψηλόβαθμα στελέχη της Χαμάς σε ένα συγκρότημα όπου δεν υπήρχαν άμαχοι αλλά «λόγω απρόβλεπτων συνθηκών», ξέσπασε πυρκαγιά που στοίχισε τη ζωή σε ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονταν σε κοντινό σημείο. Υποστήριξε επίσης ότι είχαν ληφθεί πολλά μέτρα πριν από την επιχείρηση για να αποφευχθούν απώλειες αμάχων.

Ιστορική αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους
Ξένοι ηγέτες εξέφρασαν αποτροπιασμό για την πυρκαγιά και έκαναν έκκληση για εφαρμογή της διαταγής του Διεθνούς Δικαστηρίου προς το Ισραήλ να σταματήσει την επίθεση.

Σε μια άλλη κίνηση που φέρεται να έχει σκοπό τη χαλιναγώγηση της βίας, η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Νορβηγία αναγνώρισαν σήμερα επίσημα ένα κράτος της Παλαιστίνης.

Οι τρεις χώρες έχουν πει πως ελπίζουν ότι η απόφασή τους θα επιταχύνει τις προσπάθειες προς την επίτευξη κατάπαυσης του πυρός στον πόλεμο του Ισραήλ εναντίον των μαχητών της Χαμάς, που διανύει τώρα τον όγδοο μήνα του, και έχει μετατρέψει μεγάλη έκταση της πυκνοκατοικημένης περιοχής σε ερείπια.

Το Βήμα

Αυτό είναι το πρώτο φουσκωτό αυτοκίνητο -Ποιος το φτιάχνει, πόσο κοστίζει

0

Το ηλεκτρικό όχημα μικροκινητικότητας χωράει σε μια τσάντα και θα κάνει την εμφάνισή του στην αγορά το 2025.

Τα οχήματα μικροκινητικότητας ενδείκνυνται και προορίζονται για χρήση αποκλειστικά στα αστικά κέντρα και όπως λογικό, η συγκεκριμένη κατηγορία παρουσιάζει άνθηση τα τελευταία χρόνια.

Το νέο τετράτροχο ηλεκτρικό όχημα μικροκινητικότητας ονομάζεται AirNAM και έχει σχεδιαστεί για μικρές διαδρομές στις πόλεις. Η εμπορική του διάθεση αναμένεται να ξεκινήσει το 2025 και η τιμή του θα κυμαίνεται γύρω από τα 3.000 ευρώ.

Ας το πάρουμε όμως από την αρχή. Ο διαγωνισμός Lepine πραγματοποιείται στην Έκθεση Παρισιού και συγκεντρώνει κάθε χρόνο μηχανικούς αυτοκινήτων που παρουσιάζουν τις ιδέες και τις προτάσεις τους. Μία από αυτές είναι και το εικονιζόμενο AirNΑΜ που ξεχωρίζει για τις ιδιαίτερα μαζεμένες του διαστάσεις και από το γεγονός ότι χωράει σε μια τσάντα για να το πάρετε όπου θέλετε.

Υπεύθυνος για την δημιουργία του AirNAM είναι ο 47χρονος Γάλλος μηχανικός Benoit Payard. Χρησιμοποίησε μια εντελώς επαναστατική τεχνολογία που παρουσιάζει την εξέλιξη στον σχεδιασμό και τη λειτουργικότητα.

Γενικότερα, το συγκεκριμένο όχημα μικροκινητικότητας φέρει τροχούς ηλεκτρικού ποδηλάτου και ένα ηλεκτρομοτέρ. Για να κινηθεί, απαιτεί υποβοήθηση μέσω πεντάλ από τον οδηγό, όπως συμβαίνει και με τα ηλεκτρικά ποδήλατα. Η ενέργεια αποθηκεύεται σε μια μικρή μπαταρία και η τελική του ταχύτητα φτάνει τα 45 χλμ./ώρα.

Η χρήση τέτοιων ελαφριών υλικών και λύσεων, το AirNAM έχει βάρος μόλις 80 κιλών, χωρίς να υπολογίζουμε τους τροχούς. Πρόθεση του δημιουργού είναι η χρήση του ως μέσο μεταφοράς για μικρά ταξίδια, προσφέροντας χώρο για οδηγό και συνοδηγό.

Η ιδέα για το AirNAM άρχισε να υλοποιείται το 2019, όταν ο Payard σκέφτηκε να συνδυάσει μια φουσκωτή ξαπλώστρα και ένα στρώμα γιόγκα σε ένα πρόχειρο όχημα. Προς το παρόν, το κόστος κατασκευής είναι περίπου 10.000 ευρώ, αλλά ο Γάλλος μηχανικός υποστήριξε ότι εργάζεται πάνω στην μείωση του κόστους παραγωγής.

Όπως όμως συμβαίνει με κάθε τι καινούργιο, έτσι και το συγκεκριμένο ηλεκτρικό όχημα μικροκινητικότητας αντιμετωπίζει ορισμένα εμπόδια που αφορούν την ασφάλεια. Για παράδειγμα, δεν έχει μεταλλικό πλαίσιο, ζώνες ασφαλείας ή καθρέφτες.

Πέρα όμως από αυτά, το AirNAM έχει πολλά εμπόδια για να εκκινήσει την εμπορική του πορεία. Και αυτό γιατί θα πρέπει να συμμορφώνεται και με τις προδιαγραφές ασφάλειας κάθε χώρας. Σε κάθε περίπτωση, ο δημιουργός του πιστεύει ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο μετακίνησης σε ελεγχόμενο περιβάλλον, όπως κάμπινγκ, πάρκα ή τουριστικά συγκροτήματα.

carandmotor.g