Αρχική Blog Σελίδα 1215

Μπαχτσελί: Θα συμπεριλάβω στην Τουρκία νησιά, Δυτική Θράκη και Θεσσαλονίκη

0

Τη συμπερίληψη στην Τουρκία νησιών, της δυτικής Θράκης και της Θεσσαλονίκης ανακοίνωσε ο κυβερνητικός εταίρος του Ερντογάν, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, δηλώνοντας ότι «έμπνευσή μας είναι η ιαχή που λέει ”θα συμπεριλάβω στην Τουρκία νησιά, Δυτική Θράκη και Θεσσαλονίκη”» όπως μεταδίδει ο ΣΚΑΪ.

«Η δική μας γραμμή είναι η γραμμή που χάραξε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος κρέμασε σαν μετάλλιο στο λαιμό της ιστορίας τις λέξεις: Η μόνη μου τιμή και ο μόνος μου πλούτος στη ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο τουρκισμός. Μια από τις πηγές έμπνευσής μας είναι η ιαχή θεού θέλοντος, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη και το Κιρκούκ και τα νησιά, αν είμαι άξιος και θα συμπεριλάβω στα σύνορα της Τουρκίας τη Δυτική Θράκη, συμπεριλαμβανομένης της Θεσσαλονίκης. Και όπως είπε πάλι ο αγαπημένος  Ατατούρκ, ”ο Τούρκος είναι η αστραπή, ο τυφώνας, ο ήλιος που φωτίζει τον κόσμο”», είπε ο Μπαχτσελί κατά την ομιλία του στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του.

«Δεν θα υπάρχει Οικουμενικός Πατριάρχης»

«Δεν θα υπάρχει Οικουμενικός Πατριάρχης, ούτε πόλη με το όνομα ”Κωνσταντινούπολις”. Δεν θα υπάρξει δεύτερο Βατικανό, η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί έχει τρελάνει τους εχθρούς» συνέχισε ο Μπαχτσελί και προσέθεσε ότι «ένα άλλο απαράδεκτο ζήτημα είναι η πρόσκληση του Ρωμιού Πατριάρχη Φαναρίου στη σύνοδο κορυφής, αποκαλώντας τον ”Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως” και η υπογραφή του στην τελική διακήρυξη. Η σύνοδος κορυφής για την Ειρήνη στην Ουκρανία αγνόησε σκόπιμα το δίκαιο της κυριαρχίας της Τουρκικής Δημοκρατίας και τις σχετικές διατάξεις της Συνθήκης της Λωζάνης.

Δεν υπάρχει πόλη με το όνομα ”Κωνσταντινόπολις”, εντός των συνόρων της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Ο οικουμενικός τίτλος δεν έχει καμία εγκυρότητα και νομιμοποίηση. Όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο είναι όλοι λάτρεις του Βυζαντίου. Και μαινόμενοι εχθροί του μουσουλμανικού τουρκικού έθνους. Κανείς δεν έχει τη δύναμη να μετατρέψει την Κωνσταντινούπολη σε δεύτερο Βατικανό. Η Κωνσταντινούπολη, είναι η κληρονομιά της κατάκτησής μας, είναι επίσης η επιτομή της εθνικής και πνευματικής μας τιμής. Η επαναφορά της Αγίας Σοφίας στην αρχική μορφή του τεμένους και το άνοιγμά της για λατρεία στους μουσουλμάνους, έχει τρομάξει πολλούς κύκλους και τους έχει τρελάνει όλους από εκείνη την ημέρα» είπε ακόμη ο Μπαχτσελί.

Το φοβικό σύνδρομο δεν έσωσε ποτέ το θύμα… Η ήττα του 1974, δεν είναι δικαιολογία για αποδοχή της υποταγής: Η εξαιρετική ομιλία του Λουκά Αξελού στη Λευκωσία

0

Ο κ. Λουκάς Αξελός, συγγραφέας- διευθυντής των εκδόσεων «Στοχαστής» και του περιοδικού «Τετράδια». Φωτογραφία από τους διοργανωτές της εκδήλωσης.

Στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ιδρύματος Μακαρίου Γ’, της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, έγινε η παρουσίαση του αφιερώματος του περιοδικού «Τετράδια» για τα 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, την οποία οργάνωσαν οι εκδόσεις ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ, το περιοδικό «ΤΕΤΡΑΔΙΑ» και το ΕΡΜΑ.

Για το αφιέρωμα μίλησαν ο Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και Πάσης Κύπρου κ. κ. Γεώργιος, και ο Λουκάς Αξελός, Συγγραφέας- διευθυντής των  εκδόσεων «Στοχαστής» και του περιοδικού «Τετράδια». Συντονιστής ήταν ο δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος, Δημοσιογράφος. Παρακάτω δημοσιεύουμε την ομιλία του κ. Αξελού

Του ΛΟΥΚΑ ΑΞΕΛΟΥ*

Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος γιατί βρίσκομαι ανάμεσά σας και θέλω να σας ευχαριστήσω για την συμμετοχή σας, όπως θέλω, επίσης, να ευχαριστήσω ειλικρινά τους διοργανωτές της εκδήλωσης αυτής και ιδιαίτερα τους αγαπητούς φίλους και συντρόφους Πέτρο Παπαπολυβίου και Κώστα Βενιζέλο, αλλά και το βιβλιοπωλείο ΕΡΜΑ, για την σημαντική βοήθειά τους στην παρουσίαση του αφιερώματος αυτού.

Η ομιλία μου αυτή δεν φιλοδοξεί να προσθέσει κάτι το καινούργιο στην μέχρι σήμερα έρευνα γύρω από το Κυπριακό. Στηρίζεται όμως στο πραγματικό γεγονός ότι η διαρκής ενασχόλησή μου επί μισόν και πλέον αιώνα γύρω από το υπ’αρ. 1 Εθνικό μας Ζήτημα, με οδηγεί στην διαπίστωση ότι αν  και τα πλείστα από τα όσα ζητήματα το συγκροτούν έχουν εξαντλητικά αναλυθεί και αποκαλυφθεί στις πραγματικές τους διαστάσεις, εξακολουθούν να αποτελούν, όταν δεν παρακάμπτονται ή αποσιωπώνται, ζητούμενο από ένα σημαντικό τμήμα του πολιτικού και επιστημονικού κόσμου.

Η εθνική ταυτότητα του λαού μας στην Κύπρο, είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ελληνική, και δεν μπορεί παρά να αναζητιέται στον μεσογειακό χώρο, και προπαντός στην σύνδεσή της με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Είναι χαρακτηριστικό της συνείδησης που είχε σύμπας ο Ελληνισμός για την ελληνικότητα της νήσου, το Μνημόνιο του Ιωάννη Καποδίστρια στην διάσκεψη των πρεσβευτών στον Πόρο τον Σεπτέμβριο του 1828, όπου σαφώς διατυπώνεται πως η Κύπρος ανήκει μαζί με τα άλλα μας νησιά στο σύνολο που πρέπει να νοείται με τον όρο Ελλάς, αφού «η ιστορία και τα μνημεία της αρχαιότητας, όλα εν ενί λόγω επιμαρτυρούσιν ότι είναι της Ελλάδος διαμερίσματα».

  • Την εκπληκτική αυτή ιστορική πραγματικότητα, που παρ’ όλη την σφοδρή αντιστράτευση της γεωγραφίας και των πολεμίων, επέβαλαν για 3.500 χρόνια οι Έλληνες της Κύπρου, διατηρώντας την ακριτικό προμαχώνα του νησιωτικού Ελληνικού Κόσμου έχει επισημάνει η διεθνής κοινότητα.

Πολλοί διάσημοι ξένοι επιστήμονες και συγγραφείς έχουν κατά καιρούς γράψει και ασχοληθεί με το φαινόμενο αυτό που αποτύπωσε με ιδιαίτερη ακρίβεια και ενάργεια ο Ζακ Λακαριέρ στο βιβλίο του Το ελληνικό καλοκαίρι, όπου, ανάμεσα σε άλλα παρατηρεί: «η Κύπρος είναι ένα ελληνικό νησί, εννοώ ένα νησί που η γλώσσα του και η κουλτούρα του υπήρξαν ελληνικές από τους αρχαιότερους σχεδόν χρόνους. Αυτούς τους χρόνους μπορούμε να τους προσδιορίσουμε με ακρίβεια, γιατί οι ανασκαφές έφεραν στο φως συναρπαστικές μαρτυρίες επί του προκειμένου που δύσκολα θα μπορούσαν ν’ αμφισβητηθούν».

Το 1955 ξέσπασε στην Κύπρου υπό την ηγεσία της ΕΟΚΑ «η τελευταία ελληνική επανάσταση [με την οποία] ολοκληρώθηκε και ο κύκλος του αλυτρωτισμού και των μεγαλοϊδεατικών οραμάτων που είχαν γεννηθεί με την ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους, το 1830», όπως σημειώνει ο Πέτρος Παπαπολυβίου.

Η άδοξη κατάληξη του εθνικοενωτικού αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου και η αναγκαστική αναδίπλωση, με την δημιουργία ενός ημιανεξάρτητου και με πολλαπλές εγγυήσεις-δεσμεύσεις κράτους, που προέκυψε από τις συμφωνίες της Ζυρίχης και  του Λονδίνου, βαραίνουν αποφασιστικά στην σύγχρονη κυπριακή πραγματικότητα.

Η συγκρότηση σε κράτος δεν συνεπαγόταν λοιπόν πλήρη εθνική απελευθέρωση• αβίαστη δηλαδή ανάδειξη των κυρίαρχων εθνικών-πολιτισμικών στοιχείων σε αδιαμφισβήτητα τεκμήρια της νέας πολιτικής ταυτότητας.

  • Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων της ελληνοκυπριακής πλειοψηφίας του 82% και η συστηματική προσπάθεια αναγόρευσης της τουρκοκυπριακής μειονότητας του 18% σε ρυθμιστή της τύχης της Κύπρου, ανέτρεψε τα δεδομένα εκτροχιάζοντας το Κυπριακό από τον δρόμο της αυτοδιάθεσης εμπλέκοντάς το, χάρη και στα απανωτά σφάλματα της ελληνικής πλευράς, στην καθ’όλου, ελληνοτουρκική διαμάχη.

Το 1974 η Τουρκία εισέβαλε βίαια και κατέλαβε το 40% της νήσου, καταλύοντας την εδαφική ακεραιότητα ενός κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών. Το 1983 ανακηρύχθηκε το κατεχόμενο τμήμα σε «Τουρκοκυπριακό κράτος».

Είναι το Κυπριακό μια διαφορά δύο κοινοτήτων ή το πρόβλημα υφίσταται λόγω άρνησης του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση και ανοιχτών εξωτερικών επεμβάσεων μιας επεκτατικής δύναμης που στρατηγικό της στόχο έχει την ολοκληρωτική κατάληψη του νησιού;

Αυτό είναι ένα βασικό, θα έλεγα, ερώτημα που προηγείται πάντων των υπολοίπων.

Είναι γνωστό ότι κάθε κρίση καταργεί τις κατά συνθήκην εντυπώσεις, απορρίπτει τα νεκρά κύτταρα, αποσπά τα εξωτερικά περιβλήματα, αποκαλύπτει τα κρυμμένα ελατήρια και ξεσκεπάζει τις βαθύτερες πληγές.

  • Ο ξεριζωμός 200.000 Ελλήνων της Κύπρου, η εθνοκάθαρση αποτυπούμενη στον συστηματικό αφελληνισμό των κατεχομένων και η εγκληματική στάση απέναντι στους 2.000 «αγνοούμενους»-αιχμαλώτους Ελληνοκυπρίους και Ελλαδίτες ήταν η ώρα της κρίσης για σύμπαντα τον Ελληνισμό.

Η τουρκική εισβολή και οι φρικαλεότητες που την ακολούθησαν ανέσυρε τις πρόσφατες μνήμες του ξεριζωμού των Ελλήνων της Ίμβρου και Τενέδου, την συρρίκνωση – καταστροφή του Ελληνισμού της Πόλης, την Γενοκτονία των Ποντίων, την Μικρασιατική Καταστροφή, κλονίζοντας ανεπανόρθωτα την τουρκική αξιοπιστία και ανοίγοντας ένα βαθύ και ουσιαστικό χάσμα ανάμεσα στους δύο λαούς.

Έτσι αναπόφευκτα το Κυπριακό αποκτά μια καθοριστική διάσταση και ως στοιχείο πιλότος στις καθ’όλου ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Στον βαθμό, λοιπόν, που ο Ελληνισμός της Κύπρου, η ίδια η Κύπρος αποτελούν ως ακρίτες του ελληνικού Νότου, οργανικό κομμάτι του Ελληνικού Κόσμου, η ανάδειξή τους ως ασπίδα και δόρυ του πολλαπλά απειλούμενου Ελληνισμού, αποτελεί όχι μόνον ουσιαστική παραδοχή του αυτονόητου, αλλά και αναγκαστικό εργαλείο άσκησης της καθόλου αποτρεπτικής μας πολιτικής.

Αυτό το αυτονόητο, με οποιαδήποτε μορφή προσέγγισης, γεγονός, υποτιμά ή αγνοεί σταθερά και διαχρονικά το κυρίαρχο μικροελλαδικό συγκρότημα εξουσίας, επιδεικνύοντας πρωτοφανή για τα ευρωπαϊκά και διεθνή δεδομένα εθελοτυφλία και στρατηγική τύφλωση.

Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για να σταθώ στην πραγματικά τεράστια ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία που  συγκροτεί το αποδεικτικό υλικό όλων των παραπάνω.

Θα επιμείνω όμως, για λόγους πολλαπλού συμβολισμού, στο πώς η τουρκική πλευρά βλέπει το ζήτημα.

Ας δούμε, λοιπόν, ένα ενδεικτικό απάνθισμα της τουρκικής φιλοσοφίας και λογικής περί το Κυπριακό, μέσα από τις δηλώσεις και τις αναλύσεις κορυφαίων Τούρκων πολιτικών, στρατιωτικών και επιστημόνων.

«Η Κύπρος είναι ένα νησί που διαπερνά την Τουρκία σαν μαχαίρι. Είναι εξαιρετικά ζωτική από την άποψη της ασφάλειάς μας. Αυτό το νησί δεν πρέπει να βρίσκεται σε εχθρικά χέρια. Η ύπαρξη των Τούρκων στη Βόρεια Κύπρο είναι μια εγγύηση προς την κατεύθυνση αυτή», επεσήμαινε σταθερά ο Τουργκούτ Οζάλ, συμπληρώνοντας τον Τουράν Γκιουνές που ήδη είχε αποσαφηνίσει ότι:

«Η Κύπρος είναι τόσο πολύτιμη όσο το δεξί χέρι για μια χώρα που ενδιαφέρεται για την άμυνά της, ή τα επεκτατικά της σχέδια».

Οι παραπάνω απόψεις αποτυπώνουν την σαφή τουρκική οπτική όπως την διατύπωσε ο Ορχάν Ερκανλί γράφοντας: «για την Τουρκία το Κυπριακό δεν είναι απλώς ένα θέμα διασφάλισης των ζωών των τουρκικών γενεών που διαβιούν στη νήσο.

Η στρατηγική ασφάλεια της Τουρκίας και τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο δεν μπορούν να επιτρέψουν ολόκληρη η νήσος να τεθεί υπό τον έλεγχο της Ελλάδας. Το να επαναληφθεί για μία ακόμη φορά το λάθος που έγινε στο Αιγαίο θα ήταν ασυγχώρητο σφάλμα εκ μέρους της Τουρκίας».

Είναι όλα τα παραπάνω που με εκπληκτική σαφήνεια συνοψίζει ο Αχμέτ Νταβούτογλου, όταν με πραγματικό στρατηγικό βάθος, αναλύει:

«Η Κύπρος, που κατέχει μια κεντρική θέση παγκοσμίως από την άποψη της ίσης σχεδόν απόστασης που απέχει από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, βρίσκεται μαζί με την Κρήτη πάνω σε έναν άξονα όπου τέμνονται και οι υδάτινες αρτηρίες…

Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατόν να έχει έναν αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές. Δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική στις παγκόσμιες πολιτικές, διότι αυτό το μικρό νησί κατέχει μία θέση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τους στρατηγικούς συνδέσμους μεταξύ Ασίας, Αφρικής και Ευρώπης.

Καθίσταται πασιφανές ότι η κεντρική θέση που κατέχει αυτή η περιοχή από την άποψη των ενεργειακών αξόνων της θα αποτελέσει στο μέλλον τη βασικότερη παράμετρο του παγκόσμιου ανταγωνισμού… Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».

Τίποτα λιγότερο ή περισσότερο δεν λέει ως εκ τούτου ο Ταγίπ Ερντογάν, όταν απλώς επαναλαμβάνει ότι «η Τουρκία είναι μια χώρα που δεν αγνοεί την Κύπρο για να μπορεί να είναι ενεργή στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές».

  • Όταν αυτά, λοιπόν, διατυπώνονται από έναν παρένθετο, πλην-πλέον-οργανικό παίκτη του ζητήματος, χρειάζονται, άραγε, και νέα επιχειρήματα για να αποκαλύψουμε περαιτέρω την πρωτοφανή εθελοδουλεία και ραγιαδισμό της άμεσα, υποτίθεται, ενδιαφερόμενης για ένα δικό της ζήτημα, ελληνικής πλευράς;

Υπάρχει, διερωτώμαι, κάτι κρυφό ή άδηλο στα όσα οι παραπάνω διαχρονικά διατυπωμένες απόψεις μαρτυρούν;

Γιατί η πραγματικότητα, αφήνοντας προς ώραν στην άκρη το κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας και αγγλοκρατίας παρελθόν, μαρτυρεί ότι το  Κυπριακό Ζήτημα έτσι όπως προέκυψε  από τα νέα ποιοτικά στοιχεία της κρίσης αποτελεί το καταλυτικό στοιχείο του εθνικού ζητήματος στο σύνολό του: Καμιά επίλυση του ζητήματος του Αιγαίου δεν πρόκειται να προωθηθεί στο μέτρο που το Κυπριακό παραμένει άλυτο, στο μέτρο που οι Αττίλες οργώνουν το νησί.

Κι απ’ την άλλη, όσο αποσυνδέεται το ένα από το άλλο, υπακούοντας στην πολιτική των περιβόητων λεπτών ισορροπιών, τόσο οι Τούρκοι επεκτατιστές θα επαυξάνουν τα πολιτικά τους πλεονεκτήματα και την διαπραγματευτική τους θέση στην στρατηγική αντιπαρά­θεση.

Όλα τα παραπάνω δεν αποδεικνύουν εμφαντικά ότι η βαθμιαία εγκατάλειψη βασικών αρχών και θέσεων, κατοχυρωμένων και από τα πρώτα ψηφίσματα του ΟΗΕ που τοποθετούν το Κυπριακό στις αληθινές του διαστάσεις, που είναι η κατοχή του 40% του εδάφους της Κύπρου από στρατεύματα εισβολής και η κατάλυση της ανεξαρτησίας ενός κράτους μέλους του ΟΗΕ, οδήγησε ύστερα από μια μακρά περίοδο ολιγωρίας στο σημερινό αδιέξοδο (λογικό κατά τους φορείς της εθελοδουλείας) του να συζητάμε την «βελτίωση» των τουρκικών τετελεσμένων.

Υπάρχει όμως ευρωπαϊκή χώρα που να έχει κατ’ελάχιστον παραιτηθεί από αυτά που θεωρούνται  απαράγραπτα εθνικά της δικαιώματα; Και γιατί οι αρχές του διεθνούς δικαίου θα πρέπει να εφαρμόζονται παντού πλην της Κύπρου;

Αλήθεια ποια ευρωπαϊκή χώρα θα δεχόταν σήμερα το γεγο­νός της απαγόρευσης επανεγκατάστασης του πληθυσμού που εξεδιώχθη από τις πατρογονικές του εστίες, την παραβίαση – κατάργηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, την απαγόρευση ελεύθερης διακίνησης ανάμεσα στις ζώνες του ίδιου κράτους, την στέρηση στο δικαίωμα στην κοινή οικογενειακή ζωή και παιδεία, την προσβολή του δικαιώματος των πολιτιστι­κών χώρων (αρχαία, βυζαντινά, νεότερα μνημεία, ναοί, κ.λπ.) και την προσβολή της θρησκευτικής ελευθερίας, όπως ολοφάνερα καταδεικνύει η συνειδητή καταστροφή, λεηλασία, αρπαγή, ε­γκατάλειψη ή αλλαγή του σκοπού λειτουργίας που έχει συμβεί στο σύνολο σχεδόν των πολυπληθών ναών και ναΐσκων της κατεχόμενης Κύπρου;

Εξετάζοντας προσεκτικά το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων στην Κύπρο και στο Αιγαίο, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η πραγμάτωσή τους ακυρώνει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τους όρους της εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας.

  • Αυτά φρονώ ότι δεν αφορούν μόνο την ελληνική κυρίαρχη τάξη, ούτε επίσης αφορούν μόνο την τουρκική άρχουσα τάξη, που επιτήδεια εννοεί να προβάλλει και προωθεί τις απαιτήσεις της σαν αντίρροπο στα εσωτερικά αδιέξοδα της τουρκικής κοινωνίας. Τα ζητήματα αυτά θεωρώ ότι κατά πρώτο λόγο αφορούν τις υποτελείς τάξεις σε Ελλάδα και Τουρκία.

Πολλές φορές έχω διερωτηθεί μήπως αποτελεί ακραίο υποκειμενισμό ή κινδυνολογία η πεποίθησή μου ότι ο Ελληνικός Κόσμος, οι Έλληνες, ο Ελληνισμός, η Ελλάδα και η Κύπρος αντιμετωπίζουν μείζονα εθνικά προβλήματα που ξεκινώντας από την κατοχή της βόρειας Κύπρου, διαπερνούν το Καστελόριζο, το Αιγαίο, την Θράκη, την Μακεδονία, για να καταλήξουν στις συστηματικές προσπάθειες εξανδραποδισμού της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Βόρεια Ήπειρο;

Όμως, ειλικρινά, στο σημερινό σημείο καμπής η προτεινόμενη λύση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), αποτελεί την χειρότερη δυνατή εκδοχή.

Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε ότι η έλλειψη λειτουργικότητας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση του υβριδιακού αυτού κρατιδίου και την απορρόφησή του από την ισχυρότερη πλευρά;

Είναι, λοιπόν, λογικό, όταν όλα τα δεδομένα βοούν για το αδιέξοδο της μέχρι σήμερα ασκούμενης πολιτικής, να εξακολουθούμε να ξορκίζουμε το πρόβλημα με βασκανίες;

Υπάρχει πραγματικά ένας σοβαρός μελετητής που δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τον θανάσιμα διαλυτικό ρόλο της;

Χρειάζεται ιδιαίτερη σοφία για να αντιληφθεί κανείς ότι η ΔΔΟ είναι το δόλωμα που οδηγεί στην κατάλυση της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας και την μετατροπή της σε συνιστώσα πολιτεία μιας συνομοσπονδίας, υπό καθαρή τουρκική επικυριαρχία;

Όσο επώδυνο και αν ακούγεται, η τωρινή κατάσταση στην Κύπρο είναι το μη χείρον, σε σχέση με αυτό που θα συμβεί με την διολίσθηση στο νομικό και πολιτικό έκτρωμα αυτού που κατ’ευφημισμόν ονομάζεται ΔΔΟ. Σήμερα η Τουρκία ελέγχει μόνο τα κατεχόμενα. Η ελεύθερη Κύπρος, η Κυπριακή Δημοκρατία, όμως, υπάρχει θυμίζοντας ότι ο πόλεμος δεν έχει χαθεί. Ότι έχει ο καιρός γυρίσματα.

Ποιος, λοιπόν, σοβαρός λόγος μας οδηγεί στο να είμαστε επισπεύδοντες; Ποια εθνική λογική επιτάσσει ότι η παραχώρηση ή η επιστροφή ενός ποσοστού εδάφους της τάξης του 5%-6% είναι ικανή να αντισταθμίσει την παράδοση ολόκληρης της Κύπρου στους Τούρκους επεκτατιστές;

Θα το επαναλάβω. Το φοβικό σύνδρομο δεν έσωσε ποτέ το θύμα. Το ότι είμαστε οι ηττημένοι του 1974, δεν αποτελεί δικαιολογία για αποδοχή της υποταγής. Σε τελευταία ανάλυση έρχεται σε σύγκρουση με το ξεκάθαρο διαχρονικό ΟΧΙ των Ελλήνων από τον Μαραθώνα και την Σαλαμίνα μέχρι τα έπη του 1821, 1940 και 1955.

Αισθάνομαι πραγματική αποστροφή όταν σκέφτομαι ότι το σύνολο σχεδόν των ελλαδικών και ελληνοκυπριακών αριστερών, κυρίως, πολιτικών δυνάμεων είναι εύκολο να συστήσει επιτροπές αλληλεγγύης για κάθε θύμα βίας που εκδηλώνεται στις πέντε ηπείρους, την ίδια στιγμή που κρατάει αυτή την παχυδερμική στάση απέναντι στους 200.000 πρόσφυγες και αιχμαλώτους αδελφούς του στην Κύπρο, την στιγμή που κωφεύει στις αγωνιώδεις εκκλήσεις

300.000 και πλέον Ελλήνων συμπατριωτών του στην Βόρειο Ήπειρο, όπως απέδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα στην Χειμάρα.

Δεν μπορείς να εκφράσεις ουσιαστική διεθνιστική αλληλεγγύη όταν έχεις ολοκληρωτικά χάσει την εθνική σου ευαισθησία. Η συμπύκνωση όλων λοιπόν των παραπάνω, και όχι απλά η ιστορική τοποθέτηση ή η εξέταση από την σκοπιά του «στενού εθνικού συμφέροντος», είναι που δίνει μια καθολική διάσταση στο Κυπριακό, ανάγοντάς το σε μείζον, όχι μόνον εθνικό πρόβλημα, αλλά και μείζον πρόβλημα αρχών για όποιον ουσιαστικά θέλει να το αντιμετωπίσει.

Είναι, λοιπόν, κατά την γνώμη μου προφανές ότι για μιαν ολόκληρη σειρά

λόγων το Κυπριακό είναι αναγκαστικά θεμελιακό εθνικό μας ζήτημα.

Από την αναγνώριση όμως της ιστορικής και πολιτικής αυτής αλήθειας, μέχρι την κατανόηση και λειτουργοποίησή της η απόσταση είναι μεγάλη, διότι, όπως πριν σαράντα και πλέον χρόνια διατύπωνα: «για να φτάσεις να αντιμετωπίσεις και πρακτικά το Κυπριακό σαν το υπ. αρ. 1 εθνικό πρόβλημα, δηλαδή για να υποστείς το πελώριο πολιτικό κόστος που αυτό συνεπάγεται, σημαίνει ότι πρέπει να εντάξεις στην απαιτητική λογική του τις όποιες στενές

ταξικές, πολιτικές και συντεχνιακές σου σκοπιμότητες, σημαίνει δηλαδή ότι

πρέπει να χάσεις πολλά, ότι πρέπει να ’ρθεις σε ρήξη με την μεταπρατική ιδεολογία δεξιάς και αριστεράς απόχρωσης, λέγοντας θαρρετά ότι η Κύπρος για να μην χαθεί χρειάζεται να υποστούμε πολλές και πραγματικές θυσίες, ότι χρειάζεται ένας μεθοδικός συνδυασμός εθνικής ενεργοποίησης, πολιτικής και διπλωματικής πάλης, στρατιωτικής οργάνωσης και επαγρύπνησης, λαϊκής-δημοκρατικής ενότητας στη βάση… Όμως κάτι τέτοιο προϋποθέτει έναν διαφορετικού τύπου προγραμματισμό…»

Η διαπίστωση αυτή ισχύει δυστυχώς και σήμερα σε πιο οξεία και δραματική  διάσταση.

Έχουμε στόχο και σκοπό να οδηγηθούμε στην ευθανασία; Ενδεχομένως με τα όσα ως Συβαρίτες ή Ποσειδωνιάτες δείχνουμε να επιδιώκουμε.

Βεβαίως η ιστορία έδειξε την δυνατότητα και άλλων επιλογών το 1955-1959, αλλά και το 2004 με την απόρριψη του θανατηφόρου Σχεδίου Ανάν.

* Λουκάς Αξελός.
Συγγραφέας- διευθυντής των  εκδόσεων «Στοχαστής» και του περιοδικού «Τετράδια»

Hellas Journal

Σενάρ Λεβέντ: προβοκάτορας

0

Ως Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι πρέπει να αγκαλιαστούμε πιο σφικτά μεταξύ μας κατά των εχθρών που υπάρχουν γύρω μας. Να καθαρίσει το πνεύμα μας από τον ρατσισμό και τον εθνικισμό. Να σταθούμε όρθιοι ως Κύπριοι.

Πριν γίνει υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, ο Χακάν Φιντάν ήταν διοικητής της ΜΙΤ. Δηλαδή ο άνθρωπος επικεφαλής της Εθνικής Οργάνωσης Πληροφοριών. Από αυτόν τον θώκο ήρθε και κάθισε στην υπουργική καρέκλα. Όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών ο Αχμέτ Νταβούτογλου, υπήρξε μια συνομιλία μεταξύ τους. Ήταν το 2014 και έκαναν σχέδια να επιτεθούν στη Συρία. Είπε το εξής ο Φιντάν: «Αν χρειαστεί στέλνω τέσσερις ανθρώπους στη Συρία. Τους βάζω να ρίξουν οκτώ πυραύλους στην Τουρκία και δημιουργώ αιτία πολέμου». Είναι ένας τρομερός προβοκάτορας! Αυτά είναι μαθήματα του Χίτλερ. Μόνο του Χίτλερ; Τις ίδιες μεθόδους εφάρμοσε και ο Στάλιν. Κατά την περίοδο 1936-37 σκόρπισε πραγματική τρομοκρατία στη Σοβιετική Ένωση. Έβαλε να σκοτώσουν στο γραφείο του στο Λένινγκραντ τον Κίροφ, που ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς και δημοφιλείς ήρωες της επανάστασης του 1917. Ύστερα καθάρισε όλους τους αντιπολιτευόμενους λέγοντας πως «το έκαναν οι εχθροί του καθεστώτος». Μήπως δεν εφαρμόστηκε και στην Κύπρο η ίδια μέθοδος; Φυσικά και εφαρμόστηκε. Η ΤΜΤ έκαψε τζαμιά και είπε πως το έκαναν οι Ελληνοκύπριοι. Ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν μάστορας της προβοκάτσιας. Κάποιοι το έκαναν και στον νότο. Έβαλαν βόμβα στο άγαλμα του ήρωα Μάρκου Δράκου στην Πύλη Πάφου. Και είπαν ότι το έκαναν οι Τούρκοι. Δεν υπήρχε τίποτα που δεν θα μπορούσαν να κάνουν για να στρέψουν τις δύο κοινότητες τη μία εναντίον της άλλης. Η μία δεν δίστασε ακόμα και να βάλει βόμβες στους δικούς της χώρους θρησκευτικής λατρείας και η άλλη δεν λυπήθηκε ακόμα και τον δικό της ήρωα. Υπήρξαν πολλές προβοκάτσιες σαν αυτές εδώ. Νομίζω ότι μεγάλη προβοκάτσια ήταν και η δολοφονία του «ματωμένου μπάνιου».

Πάλι επιδιώκει πολύ επικίνδυνες υποθέσεις ο Χακάν Φιντάν, ο οποίος σκεφτόταν να βάλει να ρίξουν πυραύλους από τη Συρία στη δική του χώρα για να πυροδοτήσει το φυτίλι του πολέμου. Άρπαξε στον αέρα την απειλή της Χεζμπολάχ προς την Κύπρο. Και σήκωσε τα μανίκια αμέσως για να ρίξει την Κύπρο στη φωτιά. Η νότια Κύπρος, λέει, είναι ένα από τα κέντρα των στρατιωτικών επιχειρήσεων που άρχισε να χρησιμοποιεί το Ισραήλ τον Οκτώβριο κατά της Γάζας. Έχει στα χέρια του εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών πάνω σε αυτό το θέμα, λέει. Ο Φιντάν λέει ότι προειδοποίησαν πάνω σε αυτό το θέμα και τους Ευρωπαίους και τους περιφερειακούς παίκτες. Ενάντια σε ποιον τους προειδοποίησαν; Ενάντια στην κυπριακή κυβέρνηση. Τι προσπαθεί να κάνει ο Φιντάν; Τι θέλει; Να βομβαρδίσει την Κύπρο η Χεζμπολάχ; Τι θα κερδίσει από αυτό; Σκεφτείτε να δούμε. Ρίχνει την μπάλα στα πόδια της Χεζμπολάχ και αποσύρεται. Αν βομβαρδιστεί η Κύπρος έχει καλώς. Αν δεν βομβαρδιστεί δεν υπάρχει ζήτημα. Όπως γίνεται αντιληπτό, το συμφέρον της Τουρκίας είναι να βομβαρδιστεί η Κύπρος.

Ένας τέτοιος προβοκάτορας μήπως δεν μπορεί να έχει παρόμοια σχέδια για να προκαλέσει αναταραχή στην Κύπρο; Αυτό είναι πιο επικίνδυνο για εμάς από τη Χεζμπολάχ. Φαίνεται ότι η Τουρκία πάντα κρατάει στα χέρια της σχέδια προβοκάτσιας κατά της Κύπρου. Μπορεί να κάνει και κάποιες στρατιωτικές κινήσεις για να αναγκάσει την Κύπρο σε συνεργασία μαζί της στο φυσικό αέριο. Ενόσω συνεχίζεται η μη λύση στο νησί, η Τουρκία είναι πάντα μια απειλή για την Κύπρο. Δεν υπάρχουν πολλά που θα μπορούσε να κάνει σε αυτό το θέμα η κυπριακή κυβέρνηση. Υπάρχουν κάποιοι που λένε να μπούμε στο ΝΑΤΟ για να παραγκωνίσουμε αυτόν τον κίνδυνο. Δεν ξέρω πόσο εμπιστεύονται το ΝΑΤΟ. Εκείνοι που λένε πως το ΝΑΤΟ δεν επιτρέπει συγκρούσεις εντός του αντιλαμβάνονται άραγε πως το ΝΑΤΟ είναι μια μηχανή πολέμου που δεν θα διστάσει να θυσιάσει ακόμα και τα ίδια τα παιδιά του για τα συμφέροντά του; Δεν ανησυχείτε και εσείς ότι θα μπορούσε να χαλάσει, σε μια στιγμή που δεν την περιμένουμε καθόλου, μια μέρα αυτή η παράξενη περίοδος της κατάπαυσης του πυρός;

Είμαστε σε μια θέση πολύ ανοικτή για προβοκάτσιες. Δεν είμαι βέβαιος αν υπάρχουν υπόγειες οργανώσεις που λειτουργούν μυστικά όπως παλιά. Όμως, ενόσω συνεχίζεται η φωτιά στη Μέση Ανατολή, η Κύπρος πάντα θα είναι πόλος έλξης των δυνάμεων που βρίσκονται σε αυτόν τον πόλεμο. Άλλωστε το Κυπριακό είναι ένα πρόβλημα της Μέσης Ανατολής. Ενόσω δεν λύνονται τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή δύσκολα θα λυθεί και το δικό μας πρόβλημα. Φαίνεται πως το πρόβλημα Ισραήλ-Παλαιστίνης θα διαρκέσει για πολλά χρόνια ακόμα. Έστω και αν το Ισραήλ επιτύχει τον τελικό του στόχο, δεν θα τελειώσουν τα πάντα. Μάλιστα θα μεγαλώσουν πιο πολύ. Και η Αμερική και η Αγγλία και το ΝΑΤΟ πάντα καθορίζουν την πολιτική τους στη Μέση Ανατολή σύμφωνα με το Ισραήλ.

Τότε τι πρέπει να κάνουμε; Ως Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να αγκαλιαστούμε πιο σφικτά μεταξύ μας κατά των εχθρών που υπάρχουν γύρω μας. Να καθαρίσει το πνεύμα μας από τον ρατσισμό και τον εθνικισμό. Να σταθούμε όρθιοι ως Κύπριοι.

politis.com.cy

ΥΠΕΞ: αλυτρωτική διάθεση απο τα Σκόπια

1

Ανακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών για την παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών από την ηγεσία της Βόρειας Μακεδονίας (28.06.2024)

Η ηγεσία της Βόρειας Μακεδονίας συνεχίζει να παραβιάζει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Επιπλέον, επιστρέφει σε ενέργειες του παρελθόντος που υποδηλώνουν αλυτρωτική διάθεση και πλήρη  άγνοια της ιστορίας. Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών έθεσε ήδη αναλυτικά υπ’ όψιν των ομολόγων του στο πλαίσιο του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων τις σχετικές παραβιάσεις και θα συνεχίσει να το πράττει. Επιπλέον, το θέμα τίθεται σε διεθνές επίπεδο εκ μέρους της ελληνικής Κυβέρνησης. Η ηγεσία της Βόρειας Μακεδονίας απομακρύνεται καθημερινά όλο και περισσότερο από τις σχέσεις καλής γειτονιάς που  αποτελούν τον πυρήνα του ευρωπαϊκού κεκτημένου και του διεθνούς δικαίου.

Ιράν: Οι πολίτες ψηφίζουν σήμερα για την εκλογή νέου προέδρου

0

Οι ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν τέσσερις υποψηφίους από μία στενά ελεγχόμενη ομάδα που είναι πιστή στον υπέρτατο ηγέτη

Οι πολίτες του Ιράν ψηφίζουν σήμερα για την εκλογή νέου προέδρου μετά από τη μοιραία πτώση του ελικοπτέρου του Εμπραχίμ Ραϊσί.

Οι ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν τέσσερις υποψηφίους από μία στενά ελεγχόμενη ομάδα που είναι πιστή στον υπέρτατο ηγέτη, ενώ η λαϊκή δυσαρέσκεια κλιμακώνεται.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/iran-oi-polites-psifizoun-simera-gia-tin-eklogi-neou-proedrou/

Σε σοκ οι Δημοκρατικοί με την εμφάνιση του Τζο Μπάιντεν στο ντιμπέιτ: Η φράση του Τραμπ «πραγματικά δεν ξέρω τι είπε, και δεν νομίζω ότι ξέρει ούτε αυτός», τα συνοψίζει όλα

2

Πριν από το βράδυ της Πέμπτης, πολλοί Αμερικανοί είχαν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την ηλικία και την καταλληλότητα του Τζο Μπάιντεν για το αξίωμα. Το να πει κανείς ότι το χθεσινό debate δεν έδιωξε αυτές τις ανησυχίες, είναι εξαιρετικά επιεικές.

Ο νυν αμερικανός Πρόεδρος μπήκε στην τηλεοπτική αντιπαράθεση με τον πήχη πολύ χαμηλά. Παρόλα αυτά, σκόνταψε. «Ήταν κακός. Ήταν φλύαρος. Ήταν ασαφής», σχολιάζει ο αναλυτής του BBC. κάνοντας την αποτίμηση της χθεσινής ιστορικής τηλεοπτικής αναμέτρησης, μεταξύ ενός νυν και υποψηφίου και ενός τέως και υποψηφίου προέδρου.

Περίπου στα μέσα του debate, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει την τραχιά φωνή του, το επιτελείο του Μπάιντεν είπε στους δημοσιογράφους ότι ο πρόεδρος υπέφερε από ένα κρυολόγημα. Μπορεί να είναι έτσι, αλλά ακούστηκε επίσης σαν πρόφαση.

Επί 90 λεπτά, ο Τζο Μπάιντεν βρέθηκε πολλές φορές στα σχοινιά. Ιδιαίτερα στις αρχές της βραδιάς, ορισμένες από τις απαντήσεις του ήταν ανούσιες. Αφού έχασε τον ειρμό της σκέψης του, έκλεισε μια απάντηση λέγοντας: «Επιτέλους νικήσαμε το Medicare» – μια περίεργη αναφορά στο κυβερνητικό πρόγραμμα υγειονομικής περίθαλψης για τους ηλικιωμένους.

Η πρώην διευθύντρια επικοινωνίας του Μπάιντεν, Κέιτ Μπέντινγκφιλντ, μιλώντας στο CNN ήταν ξεκάθαρη: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό δεν ήταν ένα καλό ντιμπέιτ για τον Τζο Μπάιντεν», προσθέτοντας ότι το μεγαλύτερο θέμα του ήταν να αποδείξει ότι είχε την ενέργεια και την αντοχή, και δεν το έκανε αυτό.

Ένας μαχητής στα σχοινιά

Καθώς προχωρούσε το ντιμπέιτ, ο Μπάιντεν ξεκίνησε να κάνει μεγάλες επιθέσεις εναντίον του αντιπάλου του σε μια προσπάθεια να αλλάξει το μομέντουμ. Μερικά από τα χτυπήματα πέτυχαν, προκαλώντας οργισμένες αντιδράσεις στον πρώην πρόεδρο.

Το γεγονός ότι τα πρώτα θέματα που έθεσαν οι συντονιστές του CNN αφορούσαν τα κορυφαία θέματα των ψηφοφόρων, δηλαδή την οικονομία και τη μετανάστευση – στα οποία οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Αμερικανοί εμπιστεύονται περισσότερο τον Ντόναλντ Τραμπ – έκανε το πρόβλημα χειρότερο για τον πρόεδρο.

«Πραγματικά δεν ξέρω τι είπε στο τέλος αυτής της πρότασης, και δεν νομίζω ότι ξέρει ούτε αυτός», σχολίασε ο Τραμπ μετά από άλλη μια απάντηση του Μπάιντεν. Αυτή η ατάκα ίσως και να συνόψισε τη βραδιά.

Ο πρώην πρόεδρος προσέφερε σε μεγάλο βαθμό μια πειθαρχημένη, γρήγορη εμφάνιση. Απέφυγε τις πολλές διακοπές και την επιθετικότητα που υπονόμευσαν την πρώτη του εμφάνιση στο ντιμπέιτ το 2020 και έστρεψε τη συζήτηση σε επικρίσεις για τα πεπραγμένα Μπάιντεν όποτε ήταν δυνατόν. Πολύ συχνά προέβη σε ψευδείς ισχυρισμούς που δεν επαληθεύονται, καθώς και σε ξεκάθαρα ψεύδη, ωστόσο ο Μπάιντεν δεν μπόρεσε σε μεγάλο βαθμό να τον στριμώξει σε αυτά.

Σε εμφάνισή της λίγο μετά το τέλος του ντιμπέιτ, η αντιπρόεδρος Καμάλα Χάρις αναγνώρισε ότι ο πρόεδρος είχε «αργή εκκίνηση», αλλά δήλωσε ότι τελείωσε δυνατά. Αυτό είναι μια υπερβολικά αισιόδοξη εκτίμηση, αλλά είναι αλήθεια ότι ο κ. Μπάιντεν σταθεροποιήθηκε όσο προχωρούσε το ντιμπέιτ.

Σε μια αξιομνημόνευτη ατάκα, ο κ. Μπάιντεν σχολίασε την καταδίκη του Ντόναλντ Τραμπ για κατηγορίες που προέκυψαν από την σχέση του με την πορνοστάρ Στόρμι Ντάνιελς λέγοντας ότι ο πρώην πρόεδρος έχει «την ηθική μιας αδέσποτης γάτας». «Δεν έκανα σεξ με μια πορνοστάρ», αντέτεινε ο Τραμπ.

Η επόμενη μέρα του ντιμπέιτ

Αυτό ήταν το πιο πρώιμο ντιμπέιτ στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ, εν μέρει επειδή η ομάδα του Μπάιντεν το ήθελε έτσι. Ένας λόγος είναι ότι επεδίωξαν να στρέψουν την προσοχή στον Τραμπ νωρίτερα στην προεκλογική περίοδο, ελπίζοντας ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι θα θυμούνται τη χαοτική φύση της προεδρίας του.

Ωστόσο, μετά απ’ αυτό, περισσότεροι άνθρωποι θα μιλούν για την απόδοση του κ. Μπάιντεν παρά για την απόδοση του πρώην προέδρου.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο η ομάδα του Μπάιντεν μπορεί να ήθελε ένα ντιμπέιτ νωρίς είναι ότι θα έδινε στον υποψήφιό της περισσότερο χρόνο να ανακάμψει από μια αδύναμη εμφάνιση. Τελικά, αυτό μπορεί να είναι το μόνο παρηγορητικό μετά το βράδυ της Πέμπτης.

Οι Δημοκρατικοί έχουν το συνέδριο του κόμματός τους τον Αύγουστο, όταν θα είναι σε θέση να προσφέρουν ένα πιο σεναριακό όραμα μιας δεύτερης θητείας Μπάιντεν για τους Αμερικανούς. Και υπάρχει ένα ακόμη ντιμπέιτ προγραμματισμένο για τον Σεπτέμβριο, το οποίο -αν γίνει- θα είναι πιο φρέσκο στο μυαλό των Αμερικανών καθώς θα πηγαίνουν στις κάλπες τον Νοέμβριο.

Αλλά πολλοί Δημοκρατικοί μπορεί να αναρωτιούνται αν μια δεύτερη ευκαιρία στον κ. Τραμπ στη σκηνή του ντιμπέιτ θα αποβεί διαφορετική για τον άνθρωπό τους. Και ορισμένοι, μπορεί να σκέφτονται εδώ πώς θα μπορούσαν να έχουν έναν διαφορετικό προεδρικό υποψήφιο.

Άλλος υποψήφιος;

Η εκστρατεία του Μπάιντεν έχει σχεδόν δύο μήνες στη διάθεσή της για να ηρεμήσει τα νερά. Θα χρειαζόταν μια ανοιχτή εξέγερση για να εγκαταλείψουν οι Δημοκρατικοί τον υποψήφιό τους – ο οποίος κέρδισε με άνεση αρκετούς αντιπροσώπους στις προκριματικές εκλογές για να εξασφαλίσει το χρίσμα του κόμματος. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής, κανένας εξέχων αξιωματούχος των Δημοκρατικών δεν έχει διαρρήξει δημοσίως τις γραμμές του, ακόμη και αν κάποιοι φέρονται να έχουν σημάνει συναγερμό σε ανώνυμες συζητήσεις με δημοσιογράφους.

Μετά το αποψινό ντιμπέιτ, ωστόσο, πολλοί Δημοκρατικοί μπορεί να έχουν σοβαρές αμφιβολίες για τις προοπτικές του τον Νοέμβριο.

Ο Ντέιβιντ Άξελροντ, βασικός σύμβουλος στρατηγικής του πρώην προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε στο CNN: «Θα υπάρξουν συζητήσεις για το αν θα πρέπει να συνεχίσει».

Την ώρα που ο Μπάιντεν δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα, ο Τραμπ έκανε αβάσιμες και συχνά αναληθείς δηλώσεις για σειρά θεμάτων, όπως ότι οι Δημοκρατικοί στηρίζουν τις παιδοκτονίες και ότι οι μετανάστες έχουν προκαλέσει κύμα εγκληματικότητας.

«Ο Τραμπ είναι ο Τραμπ, κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα του είναι μ…ίες. Αλλά ο Μπάιντεν ακούγεται γέρος. Και χαμένος. Και αυτό θα μετρήσει περισσότερο από οτιδήποτε. Μέχρι στιγμής αυτό είναι ένας απόλυτος εφιάλτης για τον Μπάιντεν», δήλωσε ο Τζο Γουόλς υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών το 2020 στο Χ.

Τόσο ο Μπάιντεν όσο και ο 78χρονος Τραμπ — οι δύο γηραιότεροι υποψήφιοι για την προεδρία στην ιστορία των ΗΠΑ– δέχονται πιέσεις να αποδείξουν ότι είναι σωματικά και πνευματικά ικανοί για τα καθήκοντα του προέδρου.

Η τηλεμαχία έγινε την ώρα που οι ΗΠΑ μοιάζουν βαθιά πολωμένες, με τους ψηφοφόρους να ανησυχούν βαθιά για την αμερικανική πολιτική. Τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων δήλωσαν σε δημοσκόπηση του Reuters/ Ipsos τον Μάιο ότι ανησυχούν ότι μετά τις εκλογές θα ξεσπάσει βία.

Αν και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν Μπάιντεν και Τραμπ στήθος με στήθος, στις πιο αμφίρροπες πολιτείες που συνήθως κρίνουν το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών προηγείται ο Ρεπουμπλικάνος.

Ωστόσο κανείς από τους δύο δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και πολλοί Αμερικανοί δεν έχουν αποφασίσει ακόμη ποιον θα επιλέξουν. Περίπου το ένα πέμπτο των ψηφοφόρων λέει ότι δεν έχει αποφασίσει ακόμη, ότι κλίνει προς έναν τρίτο υποψήφιο ή ότι δεν θα ψηφίσει, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση του Reuters/ Ipsos.

Με πληροφορίες από BBC, CNN

https://hellasjournal.com/2024/06/se-sok-i-dimokratiki-me-tin-emfanisi-bainten-sto-ntimpeit-i-frasi-tou-trab-pragmatika-den-xero-ti-ipe-ke-den-nomizo-oti-xeri-oute-aftos-ta-sinopsizi-ola-video/

Ενωμένα Βαλκάνια; Ένας διάλογος της συγγραφέως κας. Μιλένας Έρις και της συγγραφέως Aleksandra Djuricic

0
Φωτογραφία:αριστερά η Μιλένα Έρις και δεξιά η συγγραφέας Αλεξάντρα Ντζούρισιτς
Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου Βαλκάνιων Λογοτεχνών και Μεταφραστών, η συγγραφέας Μιλένα Έρις, συνάντησε την Σερβίδα λογοτέχνιδα Αλεξάνδρα Ντζούρισιτς και είχαν μια ενδιαφέρουσα συνομιλία:
Μιλένα Έρις: Η Aleksandra Djuricic είναι μια δυνατή και ενδιαφέρουσα προσωπικότητα από το Βελιγράδι. Έχει σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Mozarteum στο Salzburg, στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου και είναι κάτοχος Διδακτορικού τίτλου σπουδών στη Δραματική Τέχνη . Ομιλεί πέντε ξένες γλώσσες, οι πέντε γλώσσες της αγάπης, Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί της στο Συνέδριο Βαλκάνιων Λογοτεχνών και μεταφραστών έργων λογοτεχνίας που διοργανώθηκε από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού στην Θεσσαλονίκη. Με εντυπωσίασε η πρωτοτυπία της όπως και το στοιχείο που πηγάζει από το ουσιαστικό ενδιαφέρον της για τους άλλους. Aleksandra, είσαι ένας δραστήριος άνθρωπος και ήδη ξεκίνησαν οι προετοιμασίες για μια μεγάλη προσπάθεια βαλκανικής συνεργασίας, με βάση την πρόταση σου και την συνεισφορά σου. Αυτή την στιγμή δεν θα αποκαλύψω τις λεπτομέρειες, το μόνο που θα ήθελα να μας πεις είναι για τις αντιδράσεις και την ανταπόκριση των άλλων Βαλκανικών χωρών;
Aleksandra Djuricic: Μετά την συνάντηση μας στην Θεσσαλονίκη συνειδητοποίησα ότι οι συγγράφεις εδώ στα Βαλκάνια δεν γνωριζόμαστε αρκετά αν και είμαστε γεωγραφικά πολύ κοντά. Η λύση μπορεί να δοθεί με το να μεταφράζουμε περισσότερα βιβλία, γιατί με τον τρόπο αυτό θα μπορούμε να διαβάζουμε αυτά που γράφουν οι άλλοι. Η φετινή συνάντηση των συγγραφέων και μεταφραστών των Βαλκανίων μου έδωσε την ευκαιρία να συναντηθώ με τους συναδέλφους και αυτό ήταν το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα κι έπεται συνέχεια.
Μιλένα Έρις: Είσαι πολλά χρονιά στον χώρο της λογοτεχνίας . Πιστεύεις ότι όλες οι προϋποθέσεις σου και η συμμετοχή σου, έχουν την κατάλληλη αναγνώριση από την εκεί τοπική κοινωνία;
Aleksandra Djuricic: Πιστεύω ότι, εάν κάποιος περιμένει μεγάλα βραβεία δεν μπορεί να θεωρήσει τον εαυτό του συγγραφέα. Το ίδιο είπα και στην ομιλία μου στο φετινό Συνέδριο μας. Οι μούσες που υπηρετούμε δεν περιμένουν από εμάς να είμαστε πλούσιοι αλλά πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για το ταλέντο που μας έχει δοθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να αγωνιστούμε για μια πολύ καλύτερη θέση των συγγραφέων και της λογοτεχνίας, στις χώρες μας, γιατί πολύ λίγα προσφέρονται για την τέχνη, από την άποψη των οικονομικών συνθηκών που μας ακολουθούν εδώ και πολλά χρόνια
Μιλένα Έρις: Γνωρίζω ότι η κουλτούρα της ανάγνωσης στην Σερβία βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο. Που πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό;
Aleksandra Djuricic: Ναι, έχει ένα ικανοποιητικό επίπεδο αν και σε γενικές γραμμές νομίζω ότι η Σερβία δεν διαφέρει και πολύ από της άλλες βαλκανικές χώρες. Το θετικό στην Σερβία είναι ότι έχουμε μεγάλο αριθμό εκδοτικών οίκων και, συνεπώς, η μεγάλη αγορά επηρεάζει στο να έχουμε φθηνότερα βιβλία στη περιοχή. Έχουμε επίσης ένα καλά ανεπτυγμένο δίκτυο βιβλιοπωλείων τώρα, μετά από πολλά χρόνια κρίσης.
Μιλένα Έρις: Τι μήνυμα θα έστελνες στους Έλληνες πολίτες;
Aleksandra Djuricic: Η Σερβία και η Ελλάδα διατηρούν παραδοσιακά φιλικές σχέσεις μεταξύ τους. Αυτό βοηθάει στο να εργαστούμε ακόμη περισσότερο και πάνω στο θέμα της λογοτεχνίας και του πολιτισμού. Για την πραγματοποίηση αυτή απαιτείται περισσότερη συνεργασία στην μετάφραση των βιβλίων μας. Άλλωστε, είναι αξιοσημείωτο το μεγάλο ενδιαφέρον των Σέρβων για τον Νίκο Καζαντζάκη. Είναι ένας από τους αγαπημένος συγγράφεις στην Σερβία. Όλα τα μεταφρασμένα έργα του στη Σερβική γλώσσα έχουν εξαντληθεί στα βιβλιοπωλεία μας. Πρόσφατα έψαχνα για το μυθιστόρημα “Ο Χριστός ξανασταυρωνεται” και το βρήκα μόνο στο ένα παλαιοπωλείο.
Μιλένα Έρις: Aleksandra σε ευχαριστώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και σου εύχομαι να σε συντροφεύει πάντα η δημιουργικότητα.

ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΑΞΕΙΣ

0

Για να καταλάβουμε πού οδηγεί η ανισότητα – πολύ περισσότερο για να τη μειώσουμε – θα χρειαστεί να κοιτάξουμε πέρα ​​από την οικονομία.

Άνοιξη 2024

Χαρακτικό του Άνταμ Σμιθ, βασισμένο σε πορτρέτο του Τζέιμς Τάσι από το 1787 (Wikimedia Commons)
Οράματα της ανισότητας: Από τη Γαλλική Επανάσταση μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου
του Μπράνκο Μιλάνοβιτς
Belknap Press, 2023, 368 σελ.

Ένα άρθρο σε ακαδημαϊκό περιοδικό σχετικά με τις τεχνικές λεπτομέρειες των φορολογικών δεδομένων δεν προκαλεί συνήθως μεγάλο ενθουσιασμό. Ωστόσο, στα τέλη του περασμένου έτους, μια τέτοια δημοσίευση στο Journal of Political Economy πυροδότησε το #EconTwitter με συζήτηση και προκάλεσε αναφορές σε μια πλήρη στήλη στον Economist.

Η εργασία, των Gerald Auten και David Splinter, στόχευε στις διάσημες μελέτες για την αυξανόμενη ανισότητα που διεξήχθησαν από τους Thomas Piketty, Emmanuel Saez και Gabriel Zucman. Αν κάποιος χρησιμοποιεί διαφορετικές υποθέσεις, υποστήριξαν οι Auten και Splinter, η μεταφορολογική ανισότητα εισοδήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να μην έχει αυξηθεί πολύ από τη δεκαετία του 1960. Ενώ ο Piketty και οι συνεργάτες του αμφισβήτησαν συστηματικά τα ευρήματα, οι επικριτές τους έσπευσαν να πυροβολήσουν γρήγορα.

«Το έργο των Piketty και Saez είναι απρόσεκτο και έχει πολιτικά κίνητρα», είπε ο Τζέιμς Χέκμαν, οικονομέτρης της Σχολής του Σικάγο, βραβευμένος με Νόμπελ.

Είτε έχει αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες είτε απλώς έχει υποχωρήσει, η ανισότητα εισοδήματος και πλούτου στις Ηνωμένες Πολιτείες παραμένει συγκλονιστική. Αλλά η πρόσφατη διαμάχη καταδεικνύει τα υψηλά διακυβεύματα της εμπειρικής έρευνας για το θέμα, η οποία ξέσπασε σε δημόσια θέα το 2014 με τη δημοσίευση του Piketty’s Capital in the Twenty-First Century. Αν και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την ανακοίνωση της κυβέρνησης Μπάιντεν για μια «νέα συναίνεση της Ουάσιγκτον» με επίκεντρο την «πρόκληση της ανισότητας» και την ώθησή της για έναν παγκόσμιο ελάχιστο φόρο χωρίς το κύμα του σοκ των εκλογών του 2016, το έργο υψηλού προφίλ του Piketty παρείχε μια έτοιμη εξήγηση για το τι πήγε στραβά.

Ο οικονομολόγος Μπράνκο Μιλάνοβιτς έκανε τη δική του σημαντική συμβολή στη μελέτη της ανισότητας το 2016 με το ξεκίνημά του για την Παγκόσμια Ανισότητα. Το κυριότερο εύρημα του ήταν η «καμπύλη ελέφαντα» – ένα γράφημα των τάσεων του εισοδήματος παγκοσμίως από το 1988 που έδειξε σημαντικά κέρδη για την «αναδυόμενη παγκόσμια μεσαία τάξη» καθώς και για τους πλούσιους, ενώ τα εισοδήματα για την πολύ φτωχή και την «χαμηλή μεσαία τάξη του πλούσιου κόσμου» είχαν μείνει στάσιμα. Σε μια δεκαετία που είδε τη μια λαϊκιστική εξέγερση μετά την άλλη μεταξύ εκείνων που άφησε πίσω η παγκοσμιοποίηση, το γράφημα απέκτησε τοτεμικό καθεστώς.

Στο τελευταίο του βιβλίο, Visions of Inequality, ο Milanovic υποχωρεί για να αμφισβητήσει τη μελέτη της ίδιας της ανισότητας. Από πού προέρχεται αυτό το έργο; Η ανισότητα ήταν πάντα τόσο κεντρικός προβληματισμός για τους οικονομολόγους —ή για την πολιτική γενικότερα; Τελικά, το βιβλίο αποκαλύπτει τα όρια ενός καθαρά οικονομικού πλαισίου αυτών των ερωτημάτων.

Γεννημένος και σπουδασμένος στο τότε Γιουγκοσλαβικό Βελιγράδι, οικονομολόγος στην Παγκόσμια Τράπεζα για σχεδόν είκοσι χρόνια, και τώρα ανώτερος υπότροφος στο Κέντρο Μεταπτυχιακών Σπουδών CUNY, ο Milanovic είναι μια ασυνήθιστη φιγούρα στον τομέα του. Η εκπαίδευσή του στα συγκριτικά οικονομικά και τα χρόνια στην εφαρμοσμένη έρευνα έχουν ενσταλάξει μια αποστροφή για τις κρυστάλλινες αφαιρέσεις, τη θεωρητική ξηρότητα και την ιδεολογική αστυνόμευση του νεοκλασικού κυρίαρχου ρεύματος. Η πολυετής δουλειά του στα χαρακώματα της Παγκόσμιας Τράπεζας, παράλληλα με μια ασυνήθιστη πολυμάθεια στο επάγγελμα, φέρνουν ένα αναζωογονητικό ιστορικό και κοσμοπολίτικο βάθος στη γραφή του Μιλάνοβιτς. Η εμπειρία του λυκόφωτος του κρατικού σοσιαλισμού και η επακόλουθη βίαιη μετάβαση στην Ανατολική Ευρώπη έχουν επίσης διαμορφώσει την κουρασμένη πολιτική του άποψη, όπως φαίνεται στον τίτλο του προηγούμενου βιβλίου του, Καπιταλισμός, Μόνος (2019). Το έντονο μάθημα του 1989 – «δεν υπάρχει εναλλακτική» – διαρκεί, αλλά απλώς ως ένα ξεκαρδιστικό σήκωμα των ώμων.

Όλες αυτές οι ιδιότητες εμφανίζονται στο Visions of Inequality, ένα δροσερό tour d’ horizon οικονομικών αντιλήψεων για την ανισότητα από τον Διαφωτισμό. Ο Μιλάνοβιτς παρουσιάζει έξι οικονομολόγους που, κατά την άποψή του, συνέβαλαν ουσιαστικότερα σε αυτόν τον τομέα: Φρανσουά Κεσνέ, Άνταμ Σμιθ, Ντέιβιντ Ρικάρντο, Καρλ Μαρξ, Βιλφρέντο Παρέτο και Σάιμον Κούζνετς.

Το έργο τους μοιράζεται τρεις σημαντικές ιδιότητες: «μια αφήγηση του τι προκαλεί την ανισότητα», μια «περίληψη των σχέσεων μεταξύ των σχετικών μεταβλητών» και «εμπειρική «επαλήθευση» των θεωρητικών και αφηγηματικών ισχυρισμών». Τα κεφάλαια για κάθε στοχαστή ακολουθούνται από έναν εκτεταμένο συλλογισμό σχετικά με την πτώση αυτής της παράδοσης κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και ένας πολύ σύντομος επίλογος για την αναβίωσή της μετά το 2008.

Ο Μιλάνοβιτς υιοθετεί μια μισθοφορική προσέγγιση στον κανόνα της επιλογής του: μετά από περιλήψεις της προοπτικής και της καριέρας κάθε οικονομολόγου, εστιάζει στενά στην προσέγγισή τους στην ανισότητα εισοδήματος και πλούτου, όσο περιθωριακές κι αν είναι αυτές οι ιδέες για τη δουλειά τους συνολικά. Ωστόσο, ο Milanovic δηλώνει ότι «δεν μπορούμε έτσι να μιλάμε για ανισότητα γενικά ή αφηρημένα. μπορούμε να μιλήσουμε μόνο για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κάθε ανισότητας». Ενώ περιστασιακά αποτυγχάνει να ανταποκριθεί σε αυτό το αξίωμα, είναι ένας οξυδερκής αναγνώστης των περασμένων οικονομολόγων και της λογοτεχνίας που τους περιβάλλει. Ωστόσο, είναι ασύστολα Whiggish, (η ιστορία ακολουθεί μια πορεία αναπόφευκτης προόδου και βελτίωσης και η οποία κρίνει το παρελθόν υπό το φως του παρόντος) όταν πρόκειται για τη σταθερή συσσώρευση καλύτερων και μεγαλύτερων δεδομένων εισοδήματος τόσο για το παρελθόν όσο και για το παρόν, και χρησιμοποιεί αυτά τα δεδομένα για να ανακατασκευάσει τα επικρατούντα επίπεδα ανισότητας στη ζωή των επιλεγμένων στοχαστών. Αυτό το πλαίσιο είναι διαφωτιστικό και περιστασιακά εκπληκτικό: ο συντελεστής Gini της Αγγλίας το 1867, τη χρονιά που ο Μαρξ δημοσίευσε τον Πρώτο Τόμο του Κεφαλαίου, ήταν περίπου αυτός της σύγχρονης Ζάμπια, ενώ η σημερινή Νότια Αφρική είναι ακόμα πιο άνιση. [Ο συντελεστής Gini μετρά τον βαθμό στον οποίο η κατανομή του εισοδήματος σε μια χώρα αποκλίνει από μια απολύτως ίση κατανομή.]

Οι προβληματισμοί για το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών είναι τόσο παλιοί όσο και η ίδια η πολιτική σκέψη. Ωστόσο, η συστηματική, εμπειρική διερεύνηση της οικονομικής ανισότητας εμφανίστηκε μόλις τον δέκατο όγδοο αιώνα. Σπάζοντας τη μερκαντιλιστική έμφαση στον πλούτο του κράτους, οι πολιτικοί οικονομολόγοι ξεκινώντας από τους Γάλλους φυσιοκράτες ταύτισαν την εθνική ευημερία με τον πληθυσμό ως σύνολο. Ή, όπως θα το έθετε αργότερα ο Άνταμ Σμιθ, σε αυτό που τονίζει ο Μιλάνοβιτς ήταν μια κοπερνίκεια αλλαγή προοπτικής: «Η υψηλή τιμή της εργασίας δεν πρέπει να θεωρείται απλώς ως η απόδειξη της γενικής χλιδής της κοινωνίας που μπορεί να αντέξει οικονομικά να πληρώσει καλά όλους εκείνους που απασχολεί, πρέπει να θεωρείται ως αυτό που συνιστά την ίδια την ουσία της δημόσιας χλιδής ή ως το ίδιο το πράγμα στο οποίο συνίσταται η δημόσια χλιδή».

Ο πλούτος ενός έθνους, με άλλα λόγια, πρέπει να μετράται στα εισοδήματα των φτωχότερων μελών του.

Με αυτή τη θεωρητική στροφή ήρθε μια εμπειρική: οι πολιτικοί οικονομολόγοι άρχισαν να κατασκευάζουν πίνακες εισοδήματος για όλη την κοινωνία, όπως έκανε ο Quesnay το 1758. Παρά τις πενιχρές πηγές δεδομένων τους, ο Milanovic πιστεύει ότι αυτό το έργο ταιριάζει στενά με πιο πρόσφατες εκτιμήσεις της προηγούμενης κατανομής εισοδήματος.

Οι πρώτοι πολιτικοί οικονομολόγοι, ωστόσο, σπάνια ενδιαφέρθηκαν για το διαπροσωπικό εισόδημα και την ανισότητα πλούτου ως τέτοια. Για μεγάλο μέρος του δέκατου όγδοου αιώνα, η λέξη «ανισότητα» συνέχισε να προκαλεί την ανισότητα του καθεστώτος από τη γέννηση, χαρακτηριστικό του αρχαίου καθεστώτος. Οι κοινωνικές τάξεις της περιόδου συνδέονταν στενά με διαφορετικούς τύπους εισοδήματος: εργασία, κεφάλαιο και ενοίκιο. Στον αιώνα μεταξύ Σμιθ και Μαρξ, οι οικονομολόγοι άντλησαν την περίφημη τριμερή ταξική δομή των εργατών, των καπιταλιστών και των γαιοκτημόνων από αυτά τα «μερίδια συντελεστών» της παραγωγής—ακόμη κι αν αναγνώρισαν ελεύθερα πολλές άλλες ενδιάμεσες τάξεις. Αυτές οι κατηγορίες αποτέλεσαν τα δομικά στοιχεία των θεωριών τους, με την οικονομική ανισότητα να φιγουράρει μόνο ως το λειτουργικό αποτέλεσμα αυτής της ταξικής δομής.

Η τάξη επέτρεψε επίσης στους πολιτικούς οικονομολόγους να προεκτείνουν τη μακροπρόθεσμη τάση της ανισότητας από ένα απλό μοντέλο. Ο Άνταμ Σμιθ, για παράδειγμα, υποστήριξε ότι η ανάπτυξη συσχετίζεται θετικά με τους υψηλούς μισθούς και τα χαμηλά επιτόκια και αντιστρόφως συσχετίζεται με το ποσοστό κέρδους: «Το ποσοστό κέρδους, όπως το ενοίκιο και οι μισθοί, δεν αυξάνεται με την ευημερία και πέφτει με το παρακμή της κοινωνίας», δήλωσε στον Πλούτο των Εθνών το 1776. «Αντίθετα, είναι φυσικά χαμηλός στις πλούσιες και υψηλός στις φτωχές χώρες, και είναι πάντα υψηλότερος στις χώρες που καταστρέφονται πιο γρήγορα». Μια ακμάζουσα εμπορική κοινωνία θα ωφελούσε τους εργάτες και τους ιδιοκτήτες σε βάρος των καπιταλιστών, των οποίων τα κέρδη θα μειωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Συμμαχώντας για να αποτρέψουν τη συμπαιγνία ή το μονοπώλιο που θα διόγκωνε τεχνητά το ποσοστό κέρδους, οι εργαζόμενοι και οι ενοικιαστές θα μπορούσαν να μειώσουν τη συνολική ανισότητα μακροπρόθεσμα, ακόμη και αν παρέμειναν λίγοι μέγα πλούσιοι γαιοκτήμονες.

Σαράντα χρόνια αργότερα, γράφοντας στην κορυφή της βιομηχανικής επανάστασης, ο Ντέιβιντ Ρικάρντο είχε μια πολύ πιο αυθεντική άποψη για τα κέρδη. (Ο Μιλάνοβιτς εκτιμά ότι, ίσως όχι τυχαία, ο πλούτος που συσσώρευσε ο Ρικάρντο στο χρηματιστήριο τον τοποθέτησε εύκολα στο 1% του αγγλικού πληθυσμού και πιθανότατα τον έκανε τον πιο πλούσιο οικονομολόγο όλων των εποχών.) Τα κέρδη παρήγαγαν αποταμιεύσεις και συνεπώς επενδύσεις. Οι δασμοί στις εισαγωγές τροφίμων σύμφωνα με τους αγγλικούς νόμους περί καλαμποκιού, τους οποίους ο Ρικάρντο πάλεψε για δεκαετίες για να ανατρέψει, χρησίμευσαν για να αυξήσουν τις τιμές των τροφίμων και έτσι να ανεβάσουν τον μισθό διαβίωσης των εργαζομένων, μειώνοντας έτσι τα κέρδη. Εάν καταργούνταν οι νόμοι περί καλαμποκιού, η Αγγλία θα μπορούσε να αναμένει πρόσθετη ανάπτυξη και χαμηλότερη ανισότητα, που χαρακτηρίζεται από σύγκλιση εισοδημάτων από κεφάλαιο και ενοίκια. Αν διατηρούνταν, η Αγγλία αντιμετώπιζε μια ολοένα και πιο στάσιμη και άνιση οικονομία, με τους πλούσιους γαιοκτήμονες να κυριαρχούν στους φτωχούς καπιταλιστές. Ωστόσο, παρόλο που συσχέτισε άμεσα την ανάπτυξη με χαμηλότερη διαπροσωπική ανισότητα, τα σενάρια του Ρικάρντο δεν ήταν καθόλου ευοίωνα για τους εργαζόμενους, των οποίων οι μισθοί ήταν σταθεροί σε επίπεδα διαβίωσης από προεπιλογή και στις δύο περιπτώσεις.

Καθώς η βιομηχανική εργατική τάξη διογκωνόταν κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα, η πρόγνωση του Ρικάρντο έμοιαζε όλο και πιο ζοφερή – κάτι που σχεδόν δεν πέρασε απαρατήρητο στον πιο διεισδυτικό αναγνώστη του, τον Καρλ Μαρξ. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη δημοφιλή αντίληψη, ειδικά όσον αφορά την περιβόητη θέση της «εξαθλίωσης» που υιοθέτησαν κάποιοι μεταγενέστεροι μαρξιστές, το μοντέλο της ανισότητας του Μαρξ στο Κεφάλαιο ήταν, όπως το θέτει ο Μιλάνοβιτς, «πολύ φωτεινότερο από ό,τι συνήθως υποτίθεται». Όποιες κι αν είναι οι επιπτώσεις της στη μακροπρόθεσμη υγεία του καπιταλισμού, η περίφημη θεωρία του για την τάση πτώσης του ποσοστού κέρδους (μια άποψη που συμμεριζόταν με τον Smith) υπονοούσε επίσης μείωση της ανισότητας. Η πτώση των κερδών σήμαινε μείωση του συνολικού εισοδήματος τόσο από κεφάλαιο όσο και από ενοίκια, ειδικά όταν τοποθετηθεί παράλληλα με τη δυνατότητα των πραγματικών μισθών να αυξηθούν με την ανάπτυξη. Αλλά ενάντια σε αυτές τις τάσεις έτρεξαν πολλές αντισταθμιστικές δυνάμεις—όπως οι περιοδικές κρίσεις και οι οικονομικές επεκτάσεις που θα μπορούσαν να ανεβάσουν το ποσοστό κέρδους ή ο «εφεδρικός στρατός εργασίας» που μείωσε τους μισθούς. Το αποτέλεσμα, κατά την άποψη του Milanovic, είναι ένα εκπληκτικά ευέλικτο μοντέλο που περιλαμβάνει τις πολλές μορφές καπιταλισμού που παρατηρούμε σήμερα.

Ακριβώς καθώς η ανισότητα έφτασε σε νέα ύψη και τα σοσιαλιστικά κόμματα εμφανίστηκαν στην Ευρώπη οι οικονομολόγοι απομακρύνθηκαν από την ταξική ανάλυση της ανισότητας. Το τελευταίο χτύπημα προήλθε από τον Ιταλό οικονομολόγο Βιλφρέντο Παρέτο, έναν μηχανικό με μαθηματικά κλίση που αντιτίθεται αμείλικτα στην αναδυόμενη παλίρροια του σοσιαλισμού. Βασιζόμενος στις ομάδες των λεπτομερών δεδομένων που παράγονται από τη διάδοση της μαζικής φορολογίας, ο Pareto επανεννοιοποίησε την ανισότητα ως ένα διαπροσωπικό (ή, ακριβέστερα, ενδοοικογενειακό) φαινόμενο. Έκτοτε, οι οικονομολόγοι που μελετούν την ανισότητα έχουν εγκαταλείψει τις ταξικές δομές υπέρ της διανομής του εισοδήματος και μόνο.

Εξίσου σημαντικά, ο Pareto ισχυρίστηκε ότι είχε εντοπίσει ένα κανονικό μοτίβο κάτω από αυτήν την κατανομή. Η καμπύλη της κατανομής, πρότεινε, διέπεται από τον ίδιο συντελεστή σε όλους τους χρόνους και τους τόπους. Ο Milanovic επισημαίνει ότι όλα τα επιλεγμένα παραδείγματα του Pareto – συμπεριλαμβανομένων των γερμανικών πολιτειών, των ελβετικών καντονίων και των ιταλικών πόλεων – μοιράζονταν ένα παρόμοιο πολιτικό και θεσμικό πλαίσιο και ότι τα δεδομένα του Pareto ήταν πολύ πιο μεταβλητά από ό, τι υπονοούσε. Μια απλή ματιά στα σύγχρονα δεδομένα της χώρας, προσθέτει ο Milanovic, δυσφημεί κάθε αξίωση για αμετάβλητο. Ωστόσο, ο Pareto ήταν κατηγορηματικός, δηλώνοντας το 1896 ότι «βρισκόμαστε εδώ με την παρουσία ενός φυσικού νόμου». Για το λόγο αυτό, η άνιση κατανομή εισοδήματος ήταν μια ενσωματωμένη ιδιοκτησία όλων των κοινωνιών, που αποδίδεται σε κάποιο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης, και οποιαδήποτε σοσιαλιστική ανάληψη θα αντάλλαζε απλώς τη μια ελίτ με μια άλλη.

Η δραματική ανισότητα της Belle Époque φαινόταν να προμηνύει μια τελική αντιπαράθεση σχετικά με το «κοινωνικό ζήτημα». Αλλά μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα, μια κοσμοϊστορική ανατροπή φαινόταν να βρίσκεται σε εξέλιξη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η εισοδηματική ανισότητα, η οποία είχε φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών τη δεκαετία του 1860, άρχισε να μειώνεται μέχρι τη δεκαετία του 1930 — μια τάση που ξεκίνησε ακόμη νωρίτερα στη Δυτική Ευρώπη. Τι συνέβη;

Έχοντας σταθερά υπόψη την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οικονομολόγος Simon Kuznets – ένας πρωτοπόρος των λογαριασμών εθνικού εισοδήματος που χρησιμοποιούνται τώρα για τον υπολογισμό του ΑΕΠ – πρότεινε μια «υπόθεση» για την ανισότητα το 1955:

«διεύρυνση στις πρώτες φάσεις της οικονομικής ανάπτυξης όταν η μετάβαση από τον προβιομηχανικό πολιτισμό ήταν ταχύτατη. να σταθεροποιηθεί για λίγο, και στη συνέχεια στένωση στις μεταγενέστερες φάσεις».

Σε αυτό το μοντέλο, η αυξανόμενη ανισότητα χαρακτήριζε την πρώιμη εκβιομηχάνιση ως ένα χάσμα που άνοιξε μεταξύ των αστικών και αγροτικών εισοδημάτων, ακολουθούμενο από πιο διαστρωματωμένα αστικά εισοδήματα. Με την πάροδο του χρόνου, οι ίδιες διαδικασίες θα μπορούσαν να μετριάσουν την ανισότητα μειώνοντας την αγροτική απασχόληση, περιορίζοντας τις διαφορές στην παραγωγικότητα των γεωργικών και μη γεωργικών τομέων, μειώνοντας το ποσοστό απόδοσης λόγω μεγαλύτερης αφθονίας κεφαλαίου και αυξάνοντας τη χρήση κοινωνικών πλεονασμάτων για τη χρηματοδότηση της προγραμμάτων αναδιανομής. Σχεδιασμένο με την πάροδο του χρόνου, το μέτρο της ανισότητας έμοιαζε με ένα ανεστραμμένο U. Η καμπύλη Kuznets υπονοούσε μια καθολική τροχιά για όλες τις κοινωνίες. Είχε βαθιά απήχηση με τις γραμμικές αφηγήσεις του εκσυγχρονισμού δημοφιλείς στη μεταπολεμική περίοδο, κερδίζοντας ευρεία αποδοχή παρά τις σοβαρές αμφιβολίες για το πόσο καλά ταίριαζε στα δεδομένα.

Για τον Milanovic, το έργο του Kuznets σήμανε το τέλος ενός διαλόγου αιώνων στα οικονομικά. Τα «οικονομικά του Ψυχρού Πολέμου» που κυριάρχησαν στη συνέχεια στο επάγγελμα στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, υπολείπονταν αξιολύπητα από αυτά που προηγήθηκαν. Ο ίδιος ο Ψυχρός Πόλεμος βασιζόταν σε σφοδρές ιδεολογικές συγκρούσεις σχετικά με τη βασική δομή της κοινωνίας, ωστόσο ήταν ακριβώς τότε που η ουσιαστική μελέτη της ανισότητας εξαφανίστηκε ξαφνικά. Πώς μπορεί αυτό να γίνει; Στο μεγαλύτερο και πιο διερευνητικό κεφάλαιο του βιβλίου παρουσιάζονται αρκετές εξηγήσεις.

Στον καπιταλιστικό κόσμο, υποστηρίζει ο Milanovic, οι τάσεις στην κατανομή του εισοδήματος έκαναν τους οικονομολόγους να εφησυχάζουν για τη μείωση της ανισότητας, ενώ η ιδεολογική αντιπαράθεση πολεμούσε ενάντια στην έμφαση στη σημασία της τάξης στη Δύση. Επιπλέον, το νεοκλασικό παράδειγμα επικεντρώθηκε στην ανάλυση των συνθηκών ισορροπίας μεταξύ διαφορετικών οικονομικών παραγόντων των οποίων τα άνισα «κλληροδοτήματα»—κεφαλαίου, πόρων, δεξιοτήτων— θεωρούνταν απλώς δεδομένα. Η συζήτηση αυτής της αρχικής απόκλισης ήταν a priori εκτός πεδίου. Όπως απορριπτικά συμπεραίνει ο Milanovic, τα νεοκλασικά μοντέλα κατανομής σχετίζονται «με τη ζωή στη Γη περίπου όσο και οι θεωρίες που έχουν αναπτύξει οι αστροβιολόγοι για τη ζωή στον Άρη». Αυτή η υποχώρηση από την ανισότητα ήταν εξίσου ορατή στη μακροοικονομία: ενώ οι κλασικοί πολιτικοί οικονομολόγοι ήταν πεπεισμένοι ότι οι επιστροφές στην εργασία και το κεφάλαιο άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου, από τη δεκαετία του 1960 οι οικονομολόγοι διέλυσαν τέτοιους ισχυρισμούς με την εν πολλοίς αυθαίρετη υπόθεση ότι τα «μερίδια συντελεστών» δεν άλλαξαν. μακροπρόθεσμα—που συνεπαγόταν μια κυρίως στατική κατανομή εισοδήματος. Ακόμη και στην αναπτυξιακή οικονομία, όπου η προσοχή στα διαφορετικά επίπεδα μισθών ερχόταν στην επικράτεια, η υπόθεση Kuznets ενστάλαξε τη βασική ιδέα ότι η ανάπτυξη θα φρόντιζε την ανισότητα.

Με την πάροδο του χρόνου αυτή η αυτάρεσκη παραμέληση μετατράπηκε σε απόλυτη εχθρότητα στη μελέτη της ανισότητας. Μέχρι το 2004, ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος Ρόμπερτ Λούκας Τζούνιορ δήλωσε ότι «από τις τάσεις που είναι επιβλαβείς για την υγιή οικονομία, οι πιο σαγηνευτικές και . . . το πιο δηλητηριώδες είναι να εστιάσουμε σε ζητήματα διανομής». Η προσοχή στην ανισότητα υποβιβάστηκε στο περιθώριο, επιζώντας, για παράδειγμα, στις καθαρές εμπειρίες της οικονομετρίας, και στον έλεγχο των θεωρητικών της εξάρτησης για την ανισότητα μεταξύ του πυρήνα και της περιφέρειας του παγκόσμιου συστήματος.

Το χωράφι ήταν εξίσου άγονο στα ανατολικά. Η κρατικοσοσιαλιστική έμφαση στην υποτιθέμενη κατάργηση της τάξης και ο αυστηρός επίσημος έλεγχος στα οικονομικά δεδομένα κατέστησαν δύσκολη την εμπειρική μελέτη της κατανομής του εισοδήματος – τόσο πολύ που οι αναδρομικές εκτιμήσεις παραμένουν προκλητικές μέχρι σήμερα. Κατά την άποψη του Milanovic, τα λίγα διαθέσιμα στοιχεία υποδηλώνουν έναν εκπληκτικό βαθμό ανισότητας σε χώρες όπως η Σοβιετική Ένωση (αν και χαμηλότερος από τον καπιταλιστικό κόσμο), καθώς τα επίπεδα της κομματικής ιεραρχίας συσχετίστηκαν έντονα με το εισόδημα τόσο σε χρήμα όσο και σε είδος. «Όλες οι συνθήκες είναι ίδιες», γράφει ο Milanovic, «όσο πιο ιεραρχική είναι η σχεδιασμένη οικονομία, τόσο μεγαλύτερη είναι η συνολική διαπροσωπική ανισότητα», με τη σταλινική οικονομία της δεκαετίας του 1930 να αποτελεί το πιο έντονο παράδειγμα. Σε κάθε περίπτωση, η διαπροσωπική ανισότητα είχε μικρή σημασία εντός της επίσημης μαρξιστικής γραμμής:

οι διαφορές εισοδήματος ήταν απολύτως συμβατές με μια αταξική κοινωνία που είχε εξαλείψει την ιδιωτική ιδιοκτησία.

 

Σε μια δεύτερη ανατροπή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η εισοδηματική ανισότητα άρχισε να ανεβαίνει ξανά στη Δύση, αψηφώντας την καμπύλη Kuznets. Αυτή η απροσδόκητη εξέλιξη ώθησε τους οικονομολόγους να εφαρμόσουν νέα θεωρητικά πλαίσια σε πληθώρα δεδομένων από έρευνες νοικοκυριών και φορολογικές αρχές, παράλληλα με πιο εξελιγμένες ανακατασκευές εισοδημάτων στο μακρινό παρελθόν. Έθεσε επίσης τη βάση για μια επανάσταση στη μελέτη της οικονομικής ανισότητας.

Το πεδίο βρήκε ένα τεράστιο κοινό στον απόηχο της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, εκτοξεύοντας τα στυλιζαρισμένα δεδομένα του («Είμαστε το 99 τοις εκατό!») στην πολιτική αρένα. Ωστόσο, το Visions of Inequality, ίσως παρά τον εαυτό του, αποκαλύπτει επίσης τι παραμένει χαμένο. Παρ’ όλες τις διαφορές τους, τόσο ο Σμιθ όσο και ο Μαρξ επέμειναν στον θεμελιώδη ρόλο της εξουσίας στον προσδιορισμό της ανισότητας. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν τα μερίδια εισοδήματος ήταν στενά συνδεδεμένα με την ιεραρχική δομή της ίδιας της κοινωνίας. Οι σύγχρονοι μελετητές της ανισότητας, αντίθετα, σωστά επισημαίνουν την άνευ προηγουμένου σύγκλιση υψηλών εισοδημάτων από εργασία και κεφάλαιο στα ίδια άτομα (αυτό που ο Milanovic αποκαλεί «ομοπλουτία»). Αλλά  τέτοιες εξελίξεις μεταμορφώνουν την τάξη, με τρόπους που δεν έχουν ακόμη πλήρως αναλυθεί ή κατανοηθεί. Καθώς η παγκόσμια ταξική δομή έχει αναδομηθεί από την ανάπτυξη μιας κοσμοπολίτικης ελίτ, την εργασία με χαμηλούς μισθούς στον Παγκόσμιο Βορρά και τους τεράστιους άτυπους τομείς του Παγκόσμιου Νότου, οι οικονομολόγοι είχαν εντυπωσιακά λίγα να συνεισφέρουν πέρα ​​από την απλή παρατήρηση.

Η κύρια συνεισφορά της Παγκόσμιας Ανισότητας του Milanovic ήταν η αναθεώρηση της υπόθεσης Kuznets για να εξηγηθεί η αυξανόμενη ανισότητα από τη δεκαετία του 1980.

Ενώ ο Piketty κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα πιο ισότιμα ​​μέσα του εικοστού αιώνα μπορεί να ήταν απλώς μια κοσμοϊστορική παρέκκλιση, ο Milanovic πρότεινε ότι, όπως φαίνεται στο longue durée, μπορεί να μην υπάρχει καμία ενιαία καμπύλη U, αλλά μόνο κυματοειδείς ταλαντώσεις ανόδου και πτώσης ανισότητας. Θεμελιώδεις τεχνολογικές και οικονομικές εξελίξεις -βιομηχάνιση, παγκοσμιοποίηση, άνοδος των υπηρεσιών- ωθούν την οικονομική ανισότητα σε καίριες συγκυρίες, αλλά αυτές οι τάσεις διασταυρώνονται με δραματικές ιστορικές καμπές (πόλεμος, επανάσταση), καθώς και πιο βαθμιαίους θεσμικούς μετασχηματισμούς ως αντίδραση στην ίδια την ανισότητα . Είναι επομένως η «αλληλεπίδραση μεταξύ, αφενός . . . προφανώς καθοριστικές οικονομικές δυνάμεις και, από την άλλη πλευρά, πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, που διαμορφώνουν το κίνημα των κυμάτων Kuznets».

Η αναθεώρηση του Μιλάνοβιτς, η οποία προκαλεί το αέναο δίλημμα μεταξύ αγοράς και κοινωνίας στον Μεγάλο Μετασχηματισμό του Karl Polanyi, σώζει την υπόθεση του Kuznets από την προφανή ασυμβατότητά της με την εμπειρική καταγραφή. Αλλά το κάνει μόνο εισάγοντας μια θεμελιώδη απροσδιοριστία στην ίδια την καρδιά του μοντέλου. Η ασάφεια των διατυπώσεων του Milanovic σχετικά με τις «πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις» υποδηλώνει μια χαμένη θεωρία εξουσίας και πολιτικής – ένα πρόβλημα που ενέπνευσε τον προσδιορισμό του Piketty για θεσμικές και ιδεολογικές νομιμοποιήσεις της ανισότητας στο Κεφάλαιο και την Ιδεολογία (2020). Για να καταλάβουμε πού οδεύει η ανισότητα – πολύ περισσότερο για να την αλλάξουμε – θα χρειαστεί να προχωρήσουμε πέρα ​​από το οικονομικό συνολικά.

Ο Simon Torracinta είναι λέκτορας ιστορίας της επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και συντάκτης στο Boston Review.

dissentmagazine.org

Οι Δημοκρατικοί «φρίκαραν» με την επίδοση Μπάιντεν στο ντιμπέιτ -«Ηττήθηκε», λέει ένας στους τρεις

0

Ντιμπέιτ Τραμπ Μπάιντεν
28/06/2024  08:33
Τις ανησυχίες Δημοκρατικών για την ηλικία του και το εάν είναι ικανός να αντιμετωπίσει τον Ντόναλντ Τραμπ αναζωπύρωσε ο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος άνοιξε τη συζήτηση του ντιμπέιτ με ραγισμένη φωνή και δίνοντας μπερδεμένες απαντήσεις.

Αυτό τουλάχιστον διαπιστώνει η αμερικανική έκδοση του Politico, το οποίο σχολιάζει ότι ήταν δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς πολλές από τις απαντήσεις του Αμερικανού προέδρου.

Σύμφωνα με το Politico, που επικαλείται γραπτά μηνύματα οποία είδε, Δημοκρατικοί εξέφρασαν τις ανησυχίες για τα πρώτα λεπτά του ντιμπέιτ.

Ένας πρώην βοηθός του Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο και στην προεκλογική εκστρατεία το χαρακτήρισε «τρομερό», προσθέτοντας ότι αναγκάστηκαν να αναρωτιούνται ξανά και ξανά «Τι είπε μόλις τώρα; Αυτό είναι τρελό».

Δημοκρατικός για Μπάιντεν: «Ο καημένος χρειάζεται ένα τσάι. Ίσως και ένα ουίσκι»
Ένας άλλος βετεράνος συνεργάτης των Δημοκρατικών έστειλε μήνυμα: «Ο Μπάιντεν φαίνεται ότι χρειαζόταν μερικά λεπτά για να ζεσταθεί. Αναρωτιέμαι αν η έλλειψη ακροατηρίου ήταν η σωστή απόφαση. Και ο καημένος χρειάζεται ένα τσάι. Ίσως και ένα ουίσκι».

Ο Τζέι Σουρντουκόφσκι, δικηγόρος και Δημοκρατικός ακτιβιστής από το Νέο Χαμσάιρ, ο οποίος ήταν συμπρόεδρος της προεδρικής εκστρατείας του Μάρτιν Ο΄Μάλει το 2016 στην πολιτεία, δήλωσε: «Ο Μπάιντεν ηττήθηκε – το λέμε τώρα».

Οι αφηρημένες απαντήσεις του Μπάιντεν έδωσαν στον Τραμπ πολλαπλές ευκαιρίες να μπει με ανταπαντήσεις. Κάποια στιγμή, μετά από απάντηση του Αμερικανού προέδρου για το μεταναστευτικό, ο Τραμπ είπε: «Δεν ξέρω τι είπε στο τέλος εκεί. Δεν νομίζω ότι ξέρει τι είπε».

Η εμφάνιση του προέδρου επικρίθηκε ευρέως στο διαδίκτυο και πιθανότατα θα ενισχύσει την εντύπωση ότι κάτι δεν πάει καλά. Η ηλικία του Μπάιντεν -81 ετών- αποτελεί εδώ και καιρό ένα βαρίδι, με τις δημοσκοπήσεις να αποτυπώνουν την ανησυχία για την ηλικία του.

Οι βοηθοί και οι σύμμαχοι του Μπάιντεν ήλπιζαν ότι οι αλλαγές στο ντιμπέιτ θα βοηθούσαν να επικεντρωθεί η προσοχή των ψηφοφόρων στην κούρσα. Αλλά κατά τη διάρκεια του ντιμπέιτ, πολλοί Δημοκρατικοί άρχισαν να αμφιβάλλουν ότι αυτή η στρατηγική θα λειτουργούσε πραγματικά υπέρ του Μπάιντεν.

Άτομο που γνωρίζει την υγεία του Μπάιντεν υποστήριξε ότι η απόδοσή του οφείλεται σε κρυολόγημα. Αλλά η ομάδα του προέδρου δεν το είχε αναφέρει αυτό στους δημοσιογράφους μέχρι που ο Μπάιντεν άρχισε να απαντά σε ερωτήσεις στο ντιμπέιτ.

Ένας επιφανής παράγοντας έστειλε μήνυμα: «Ώρα για ένα ανοιχτό συνέδριο».

Επικράτηση Τραμπ
Σύμφωνα με άμεση σφυγμομέτρηση που διεξήγαγε το ίδιο το CNN για την τηλεμαχία των δύο αντιπάλων, δύο στους τρεις τηλεθεατές (67%) έκριναν ότι ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών επικράτησε κατά την αντιπαράθεση στο στούντιο έναντι μόνο 33% που έχρισαν νικητή τον Μπάιντεν.

Στις προηγούμενες εκλογές, το 2020 ο Μπάιντεν είχε θεωρηθεί νικητής ύστερα και από τα δύο ντιμπέιτ με τον ίδιο αντίπαλο, με ποσοστά που έφθαναν το 60%.

Ενα δεύτερο ντιμπέιτ μεταξύ Μπάιντεν και Τραμπ έχει προγραμματιστεί στο δίκτυο ABC τη 10η Σεπτεμβρίου, δύο μήνες πριν από τις κρίσιμες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ.

Πολιτικός σχολιαστής CNN: Ηταν επώδυνο
Ο πολιτικός σχολιαστής του CNN Van Jones, ο οποίος ήταν ειδικός σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε ότι η εμφάνιση του προέδρου Μπάιντεν στο ντιμπέιτ την Πέμπτη ήταν «επώδυνη».

«Αγαπώ τον Τζο Μπάιντεν. Δούλεψα για τον Τζο Μπάιντεν. Δεν τα πήγε καθόλου καλά», δήλωσε ο Τζόουνς.

«Είναι ένας καλός άνθρωπος. Αγαπάει τη χώρα του. Κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Αλλά είχε να ανταποκριθεί σε μια δοκιμασία απόψε για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη της χώρας και της βάσης. Και απέτυχε να το κάνει», συνέχισε ο Τζόουνς.

Οι Δημοκρατικοί, γράφει το CNN, απελπίστηκαν με την επίδοση του Μπάιντεν στο ντιμπέιτ, με ορισμένους μάλιστα να θέτουν κατ’ ιδίαν ερωτήματα για το αν θα πρέπει να παραμείνει υποψήφιος του κόμματος.

«Νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θα θέλουν να τον δουν να εξετάζει το ενδεχόμενο να ακολουθήσει μια διαφορετική πορεία τώρα. Είμαστε ακόμη μακριά από το συνέδριό μας και υπάρχει χρόνος για το κόμμα να βρει έναν διαφορετικό δρόμο προς τα εμπρός, αν μας το επιτρέψει», δήλωσε ο Τζόουνς.

«Δεν ήταν αυτό που χρειαζόμασταν από τον Τζο Μπάιντεν και είναι προσωπικά οδυνηρό για πολλούς ανθρώπους. Δεν είναι μόνο ο πανικός, είναι ο πόνος από αυτό που είδαμε απόψε», πρόσθεσε.

Πιο ζωηρός αλλά δεν έπεισε ο Τραμπ
Ο Τζο Μπάιντεν μιλούσε αργά και χαμηλόφωνα, έχοντας μια μικρή βραχνάδα χωρίς να δείχνει τόσο δυναμικός, ενώ πιο «ζωντανός» παρουσιάστηκε ο Ντόναλντ Τραμπ, χωρίς να φαίνεται όμως ότι έπεισε τους αναποφάσιστους, σύμφωνα με αναλυτές. Ο μεγιστάνας είχε ορισμένες δυνατές στιγμές, όμως κάποιες από τις ερωτήσεις, τις απέφυγε τεχνηέντως σε αντίθεση με τον Τζο Μπάιντεν, που είχε καθαρή σκέψη.

Οι δύο υποψήφιοι για τον προεδρικό θώκο μίλησαν μεταξύ άλλων για την οικονομία, τις αμβλώσεις, τον πόλεμο σε Ουκρανία και Γάζα, την πορνοστάρ Στόρμι Ντάνιελς και την ηλικία τους.

Ο Τραμπ υπενθύμισε στους ψηφοφόρους γιατί τον… έδιωξαν, λέει ο πρόεδρος της προεκλογικής εκστρατείας του Μπάιντεν
Ο Ντόναλντ Τραμπ υπενθύμισε στους ανθρώπους γιατί τον έδιωξαν πριν από τέσσερα χρόνια, δήλωσε η πρόεδρος της εκστρατείας επανεκλογής του Τζο Μπάιντεν.

Εκδίδοντας δήλωση μετά τη συζήτηση, η Τζεν Ο’ Μάλεϊ είπε ότι ο κ. Τραμπ προσέφερε ένα «σκοτεινό και οπισθοδρομικό παράθυρο» για το πώς θα ήταν οι ΗΠΑ αν επέστρεφε στον Λευκό Οίκο.

Η ίδια εξήρε την επίδοση του κ. Μπάιντεν, λέγοντας ότι παρουσίασε ένα «θετικό και νικηφόρο όραμα» για το μέλλον.

«Η αποψινή εμφάνιση του Τραμπ υπενθύμισε στον αμερικανικό λαό γιατί τον απέλυσε πριν από τέσσερα χρόνια και ενίσχυσε το πόσο υψηλό είναι το διακύβευμα αυτό το Νοέμβριο για το μέλλον της χώρας μας», πρόσθεσε.

Γιατί η ελληνική αντι-Navtex άφησε αναπάντητη την τουρκική διεκδίκηση υφαλοκρηπίδας νοτίως της Ρόδου;

0

 

Oι παράνομες Navtex του Oruc Reis (σκίαση με διάφορα χρώματα). Με ροζ γραμμή η Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ (A,B,C,D,E) η οποία τερματίζει λίγο πριν τον 28ο Μεσημβρινό (σημείο Α). Με κίτρινο η τουρκική Navtex (0592/24) που εκδόθηκε 24/06/24.

 Στο προηγούμενο σημείωμά μας (25/06/24) παρουσιάσαμε στοιχεία σχετικά με την νέα πρόκληση της Τουρκίας (η οποία αγνοεί επιδεικτικά την -εκ των πραγμάτων αποδειχθείσα- ετεροβαρή Διακήρυξη των Αθηνών αλλά απαιτεί από την Ελλάδα να την εφαρμόζει κατά γράμμα) έναντι της Ελλάδας, με την παράνομη Navtex (0592/24 στις 26/06/24), η οποία παραβιάζει την οριοθετημένη ελληνική ΑΟΖ και την μη οριοθετημένη ελληνική υφαλοκρηπίδα ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού καθώς και την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Ελλάδα λοιπόν εξέδωσε μια αντι-Navtex (576/24 στις 25/06/24), η οποία όμως παρουσιάζει μια περίεργη -αν όχι ύποπτη- ιδιομορφία. Αντί η ελληνική αντι-Navtex να αναφέρεται στην περιοχή που η Ελλάδα θεωρεί ότι εμπίπτει στις δικές της θαλάσσιες ζώνες ως απάντηση στην τουρκική διεκδίκηση, οι ελληνικές αρχές επέλεξαν να αποτυπώσουν μόνο την όδευση (μπλε γραμμή στον Χάρτη-2) του καλωδίου το οποίο πρόκειται να ποντιστεί από το «C/S Teliri». Σημειώνεται εδώ ότι η τουρκική Navtex (0592/24) κάνει ρητή αναφορά σε εργασίες πόντισης καλωδίων εντός τουρκικής υφαλοκρηπίδας, ενώ η ελληνική αντι-Navtex (576/24) αγνοεί την τουρκική αξίωση και απλώς αναφέρεται στις συντεταγμένες της όδευσης του καλωδίου.
Η Ελληνική αντι-NAVTEX:
ZCZC HA76
250010 UTC JUN 24
IRAKLEIO RADIO NAVWARN 576/24
MEDITERRANEAN SEA
UNDERWATER CABLE INSTALLATION WILL BE
CARRIED OUT BY VESSEL C/S ‘TELIRI’
FROM 25 JUN 24 UNTIL 23 JUL 24
IN THE LINE BETWEEN THE POINTS:
34-36.93N 028-57.63E
34-36.95N 028-57.98E
34-37.01N 028-58.77E
34-36.96N 028-59.97E
34-36.54N 029-09.67E
34-35.36N 029-20.52E
34-35.54N 029-29.97E
34-35.56N 029-30.73E
34-34.56N 029-36.52E
34-34.99N 029-43.12E
34-35.27N 029-47.48E
34-36.67N 029-53.20E
34-37.30N 029-55.76E
34-37.08N 029-59.98E
34-36.67N 028-46.90E
34-35.50N 028-44.08E
34-35.36N 028-43.76E
34-35.12N 028-43.18E
34-33.64N 028-36.53E
34-32.99N 028-30.39E
34-32.95N 028-29.97E
34-31.92N 028-20.28E
34-31.65N 028-17.74E
34-31.45N 028-14.21E
34-31.05N 028-07.37E
34-30.68N 028-06.19E
34-29.94N 028-03.86E
34-28.70N 027-59.97E
34-26.98N 027-54.58E
34-26.30N 027-52.86E
34-25.79N 027-51.56E
34-23.45N 027-45.61E
34-21.73N 027-42.53E
34-19.50N 027-38.52E
34-19.06N 027-37.83E
34-18.61N 027-37.14E
34-14.45N 027-30.63E
34-14.20N 027-29.97E
34-13.19N 027-27.36E
34-13.01N 027-26.90E
34-10.38N 027-23.69E
34-10.06N 027-23.30E
34-07.68N 027-20.39E
34-04.31N 027-16.29E
34-02.34N 027-13.89E
34-01.64N 027-13.04E
34-01.00N 027-12.26E
34-01.00N 027-12.26E
33-59.47N 027-11.25E
INSIDE HELLENIC CONTINENTAL SHELF
AND EXCLUSIVE ECONOMIC ZONE
WIDE BERTH REQUESTED
CANCEL THIS MSG ON 232200 UTC JUL 24
Χάρτης-1: Σε συνέχεια του τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο (σημεία F,E) η Τουρκία χάραξε τα όρια της υφαλοκρηπίδας που παρανόμως διεκδικεί και τα κατέθεσε στον ΟΗΕ (A/74/757) στις 18/03/2020 (μαύρη γραμμή A,B,C,D,E,F και G ανατολικά της Κρήτης που δεν διακρίνεται). Στα όρια αυτά εν συνεχεία τοποθέτησε τις παράνομες αδειοδοτήσεις της TPAO του 2009-2011-2012 (με κόκκινη και ροζ σκίαση) καθώς και τις νόμιμες αδειοδοτήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας του 2007 (με κίτρινα όρια).
Στον Χάρτη-1 αποτυπώνονται τα όρια της υφαλοκρηπίδας που η Τουρκία εποφθαλμιά μετά το τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο τα οποία κατέθεσε στον ΟΗΕ (A/74/757) καθώς επίσης και οι παράνομες αδειοδοτήσεις της TPAO (2009-2011-2012) αλλά και οι καθόλα νόμιμες αδειοδοτήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στον Χάρτη-2 προστέθηκε η τουρκική Navtex (0592/24 με κίτρινη σκίαση), η ελληνική αντι-Navtex (576/24 με μπλε γραμμή) καθώς και η Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ (A,B,C,D,E).
Χάρτης-2: Στον Χάρτη-1 της Τουρκίας έγινε αντιπαραβολή με ροζ γραμμή η Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ (A,B,C,D,E) η οποία τερματίζει λίγο πριν τον 28ο Μεσημβρινό (σημείο Α). Με κίτρινη σκίαση είναι η τουρκική Navtex (0592/24 που εκδόθηκε 24/06/24) και με μπλε σκούρο είναι η όδευση της ελληνικής αντι-Navtex (576/24 στις 25/06/24).
Στον Χάρτη-3 προστέθηκε το όριο του FIR Αθηνών (κόκκινη γραμμή) βάσει του οποίου ο σταθμός Navtex του Ηρακλείου εξέδωσε την ελληνική αντι-Navtex (576/24 στις 25/06/24). Αυτό που επισημαίνεται εδώ είναι ότι η Ελλάδα περιορίστηκε στο να εκδώσει Navtex εντός των ορίων του ελληνικού FIR. Δεν συνέχισε την όδευση του καλωδίου δυτικά εντός της οριοθετημένης Ελληνικής ΑΟΖ ως όφειλε. Εκτός κι αν το αίτημα πόντισης καλωδίου για το «C/S Teliri», σκοπίμως σταματούσε στο όριο του ελληνικού FIR το οποίο “τυχαίνει” να συμπίπτει με το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας που παρανόμως διεκδικεί η Τουρκία (μεταξύ των σημείων E και D).
Χάρτης-3: Είναι ο ίδιος με τον Χάρτη-2 χωρίς τις παράνομες αδειοδοτήσεις της TPAO και τις νόμιμες αδειοδοτήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας. Προστέθηκε το όριο του FIR Αθηνών βάσει του οποίου ο σταθμός Navtex του Ηρακλείου εξέδωσε την ελληνική αντι-Navtex (576/24 στις 25/06/24).
Το πρώτο ερώτημα που ανακύπτει είναι πότε ενημερώθηκαν οι ελληνικές αρχές για τις εργασίες που πρόκειται το «C/S Teliri» να διεξάγει; Το δεύτερο είναι, το ότι προηγήθηκε η τουρκική Navtex σημαίνει ότι η διαχειρίστρια εταιρεία του «C/S Teliri» ζήτησε πρώτα άδεια από την Τουρκία; Αν ναι γιατί; Το πιο κρίσιμο ερώτημα όμως είναι, γιατί ενώ η Τουρκία διεκδίκησε υφαλοκρηπίδα εντός της οριοθετημένης ελληνικής ΑΟΖ (δυτικά του 28ου Μεσημβρινού) και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας -η οποία υφίσταται ipso facto et ab initio (ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού)-, παρά ταύτα η Ελλάδα εξέδωσε αντι-Navtex μόνο με την όδευση του καλωδίου που θα ποντιστεί, αφήνοντας αναπάντητη την τουρκική αξίωση; Τέλος, είναι τυχαίο το γεγονός ότι η όδευση του καλωδίου βρίσκεται εντός των ορίων του χάρτη που κατέθεσε η Τουρκία στον ΟΗΕ και τερματίζει δυτικά πάνω στο όριο που διεκδικεί (μεταξύ σημείων E και D); Υπήρχε συνεννόηση μεταξύ Τουρκίας και διαχειρίστριας εταιρείας του «C/S Teliri»; Ή μήπως γνώριζε και η Ελλάδα;

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Γιατί υποχωρεί η σημασία της Ε.Ε.

0

REUTERS/Yves Herman

Η οικονομική δύναμη της Ε.Ε. από 28,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 1992 υποχώρησε στο 17,3% το 2024 με ακόμα πιο εντυπωσιακή υποχώρηση στις τεχνολογίες αιχμής.Share via Facebook

Η δυναμική της Ε.Ε. και η γεωπολιτική/οικονομική θέση της υποχωρούν τις τελευταίες δυο δεκαετίες και αυτό διαπιστώνεται από σειρά εξελίξεων. Ενδεικτικά, η οικονομική της δύναμη από 28,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 1992 υποχώρησε στο 17,3% το 2024 με ακόμα πιο εντυπωσιακή  υποχώρησή της στις τεχνολογίες αιχμής, διαμορφώτριες του αύριο, με την γεωπολιτική της σημασία να υποβιβάζεται σε ακόλουθο των ΗΠΑ. Παράλληλα, η δημοκρατική ποιότητα έχει τρωθεί δραστικά με την επικράτηση ολιγαρχικών στοιχείων, ενώ και το ευρωπαϊκό πολιτιστικό DNA  διαβρώνεται βαθύτατα από την υπεροψία γύρω από την «υπεροχή» του πολιτισμού της. Παρ΄ αυτά, σημαντικές αξίες και αρχές συνδεδεμένες με την Ευρωπαϊκή ιστορία, παραμένουν σημαντικές σε διακηρυκτικό τουλάχιστον επίπεδο και δεν πρέπει να απωλεσθούν. Η υποχώρηση αυτή της Ε.Ε. δεν οφείλεται κυρίως στην απουσία αξιόλογων ηγετών (αν και ισχύει και αυτό) αλλά ιδίως σε δομικούς οικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους, συνδεόμενους με την τεράστια συγκέντρωση οικονομικής ισχύος από αμερικάνικες πολυεθνικές κυρίως και  με την  προσπάθεια των ΗΠΑ να διατηρήσουν την ηγεμονία τους σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ζούμε την κυριαρχία του πολύ μεγάλου κεφαλαίου και κυρίως του χρηματιστικού κεφαλαίου, το οποίο υποβαθμίζει την παραγωγή. Έχει διαμορφωθεί ένα ολιγάριθμο/αλληλοδιαπλεκόμενο ολιγοπώλιο επιχειρηματικών κολοσσών με επίκεντρο τις ΗΠΑ που ελέγχουν ασφυκτικά κεφάλαια, τεχνολογίες και προσωπικά δεδομένα, και που απειλεί να μας εξουσιάσει με πρωτοφανείς τρόπους: ενδεικτικά: α) πολυεθνικές επενδυτικές εταιρείες (big asset companies), όπως η BlackRock, που διαχειρίζεται κεφάλαια που ξεπερνούν τα 10 τρισ. $, με τα κεφάλαια αυτά να είναι μεγαλύτερα από το ΑΕΠ όλων των χωρών, με εξαίρεση των ΗΠΑ και της Κίνας και με μερίδιο στο σύνολο σχεδόν των σημαντικών πολυεθνικών του πλανήτη). β) Γενικότερα σχεδόν όλοι οι κλάδοι σε παγκόσμιο επίπεδο ελέγχονται σε πολύ μεγάλο βαθμό από λίγες μεγάλες και διαπλεκόμενες πολυεθνικές επιχειρήσεις (οι Βig Tech: Google, Χ, Apple, Microsoft). Η σαρωτική επικράτηση των υπερμεγεθών επιχειρηματικών κολοσσών, χωρίς προηγούμενο  ιστορικά, δεν συνοδεύεται από κάποια αντίστοιχη εμφάνιση υπερεθνικών ρυθμιστικών δομών. Έτσι, τα γιγαντιαία οικονομικά συμφέροντα προσδιορίζουν και εν τέλει διαμορφώνουν κρίσιμες αποφάσεις: Η διαρκής συγκέντρωση  οικονομικής ισχύος γύρω από την Wall Street και λίγα άλλα διεθνή χρηματιστικά κέντρα, αφαιρεί βαθμούς ελευθερίας από την Ε.Ε., την προσδένει στο άρμα του μεγάλου κυρίως χρηματιστικού κεφαλαίου και της αμερικανικής ηγεμονίας.

Ζούμε μια παρατεταμένη περίοδο κατά την οποία οι ΗΠΑ προσπαθούν να διασφαλίσουν συνέχιση της παγκόσμιας ηγεμονίας τους. Ακολουθώντας τους Braudel (1979), Arrighi (1994/2016) και εν μέρει Van Bavel (2016)  κατανοούμε την καπιταλιστική εξέλιξη, υπό το πρίσμα ηγεμονικών διαδοχών κυρίαρχων οικονομικά/χρηματιστικά. Εδώ και 2-3 δεκαετίες βιώνουμε την «παραδοξότητα» αδυναμίας υλοποίησης της ηγεμονικής μετάβασης, που ιστορικά σηματοδοτούσε ένα νέο αναπτυξιακό/ηγεμονικό  κύκλο, όπως συνέβαινε τα τελευταία 500 χρόνια από την Βενετία, στη Γένοβα, στην Ολλανδία, στη Μ. Βρετανία και από το 1940 στις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ για δεκαετίες καταφέρνουν να διατηρούν την φθίνουσα ηγεμονία τους αναχαιτίζοντας αποτελεσματικά και οδηγώντας στην στασιμότητα και την κρίση ανερχόμενες δυνάμεις (όπως την Ιαπωνία που το 1995 παρήγαγε το 17,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ ενώ το 2023 μόλις το 3,8% και πλέον την Ε.Ε.), ενώ στις μέρες μας σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η προσπάθειά τους για επανάληψη του ίδιου μοτίβου και με την Κίνα (και ίσως αύριο με τους BRICS+).

Με αυτές τις δυο μεγάλες τάσεις/επικυριαρχία κολοσσιαίων πολυεθνικών και αμερικανική ηγεμονία, κανείς μπορεί να κατανοήσει καλύτερα:

  • Αφενός, την αλλαγή των χαρακτηριστικών της παγκοσμιοποίησης: Οι αναπτυγμένες χώρες, από τη δεκαετία του ’80, επέλεξαν να μεταφέρουν σε χώρες χαμηλού κόστους τα τμήματα της παραγωγής  έντασης εργασίας. Έτσι, η Κίνα έγινε το «παγκόσμιο εργοστάσιο». Η συνειδητοποίηση ότι η πολιτική αυτή οδηγούσε στην  υποβάθμιση της οικονομικής δύναμης των ΗΠΑ και στην άνοδο της Κίνας οδήγησε στην απόφαση των ΗΠΑ και των συμμάχων της (Ε.Ε., συλλογική Δύση) για αποσύνδεση (decoupling) από την Κίνα. Βέβαια παράλληλα με αυτό υπήρξαν και άλλοι συγκυριακοί παράγοντες όπως οτι με την  πανδημία και  τον  Ουκρανικό πόλεμο, «έσπασαν» οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού και έγινε εμφανές ότι η παγκοσμιοποίηση δημιουργούσε κρίσιμες ελλείψεις και ανεπιθύμητες εξαρτήσεις. Ως αποτέλεσμα, αλλάζει μορφή, περιορίζεται (slowbalisation κ.ά.) και  αντικαθίσταται, από τη «φιλική παγκοσμιοποίηση» (friend shoring), δηλαδή οι κρίσιμες επενδύσεις και οι υπεργολαβίες θα γίνονται σε χώρες του ίδιου γεωπολιτικού στρατοπέδου.
  • Αφετέρου  ότι οι κοινωνίες μας μοιάζουν «ναρκωμένες»: υπνοβατούν προς ένα πολύ αβέβαιο και –το πιθανότερο– εξαιρετικά επικίνδυνο μέλλον με χαρακτηριστικά σκοτεινών δεκαετιών του 20ου αιώνα ως προς την όξυνση των διεθνών ανταγωνισμών. Ως Ε.Ε. βιώνουμε δύο πολέμους στη γειτονιά μας: στην Ουκρανία και στη σφαγή των Παλαιστινίων από το Ισραήλ με κινδύνους επέκτασης και στα δύο μέτωπα. Στο Ουκρανικό, αντί να επιδιωχθεί η λήξη της σύγκρουσης, να επουλωθούν τα τραύματα και να αναζητηθεί η συνεργασία χάριν του μέλλοντός μας, η κρίση η εμβαθύνεται, με τον πυρηνικό πόλεμο να μας απειλεί και τις στρατιωτικές δαπάνες να αυξάνονται ιλιγγιωδώς, με τελικό στόχο –μέσω της μείωσης της ρωσικής επιρροής την αποδυνάμωση της Κίνας. Στο Παλαιστινιακό, πάλι, αντί της άμεσης κατάπαυσης του πυρός και  «λύσης των δύο κρατών», η Ε.Ε. στηρίζει την κυβέρνηση του Ισραήλ στην πολιτική της μεταξύ εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας, με κρίσιμο τον ρόλο του Ισραηλινού λόμπι.

Τι πρέπει να γίνει

Η Ε.Ε. να συμβάλει με όλες της τις δυνάμεις στην επικράτηση της ειρήνης και της διεθνούς συνεργασίας. Η λογική επίλυσης των διαφορών με τα όπλα οδήγησε ήδη σε  κούρσα εξοπλισμών με κυρίως ευνοημένες τις αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες. Δεν πρέπει να οδηγηθούμε σε περιπέτειες (οικονομικές  και στρατιωτικές) ακολουθώντας τις ΗΠΑ στη διασφάλιση της συνέχισης της ηγεμονίας τους, αλλά στην προοπτική ενός πολυπολικού ειρηνικού κόσμου.

Η Ε.Ε. χρειάζεται νέα βιομηχανική πολιτική  αναβάθμισης της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας της ιδίως στους τομείς προηγμένης τεχνολογίας. Χρειάζεται μια πολιτική για τη στήριξη της πράσινης βιομηχανικής και τεχνολογικής ανταγωνιστικότητάς της, προστατεύοντας παράλληλα την ευρωπαϊκή συνοχή και την ενιαία αγορά.

H αντιμετώπιση του ανταγωνισμού από τις ΗΠΑ που επιχειρείται με τη χαλάρωση των περιορισμών στις κρατικές ενισχύσεις ευνοεί τα ήδη ισχυρά κράτη-μέλη (όπως συνέβη ήδη με το European Chip Act). Η Γερμανία δαπανά το 54% του συνόλου των κρατικών ενισχύσεων της Ε.Ε. και η Γαλλία το 24%, έτσι όταν η Ιntel αποφάσισε να επενδύσει στην Ευρώπη επέλεξε την Γερμανία, που της έδωσε κρατική ενίσχυση ύψους 10 δισ.

Δεν μπορεί η ΕΕ να γίνει πιο ανταγωνιστική/ πράσινη/ καινοτόμα/ και ψηφιακή χωρίς συνοχή. Είναι ψευτοδίλημμα το «ανταγωνιστικότητα ή συνοχή», δεν μπορεί να επιτευχθεί κανένα από τα δυο μεμονομένα». Ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει τον διεθνή ανταγωνισμό, επιλέγοντας αποκλειστικά την «εύκολη» λύση της στήριξης των «πρωταθλητών» της (χωρών, περιφερειών, επιχειρήσεων). Η πολιτική αυτή εντείνει τις ανισότητες μεταξύ των κρατών-μελών και περιφερειών  και επομένως υποσκάπτει τη συνοχή της και επακόλουθα  υπονομεύει την τεχνολογική/καινοτομική της επάρκεια, καθώς στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον αναπτυγμένο πυρήνα της και αγνοεί την περιφέρειά της.

Πρέπει να δοθεί η δυνατότητα να συμμετάσχουν στην τεχνολογική πρωτοπορία και στα οφέλη της όχι μόνο οι ήδη λειτουργούντες βορειοδυτικοί πυρήνες τεχνολογικής πρωτοπορίας, αλλά και άλλοι αξιόλογοι αντίστοιχοι που θα αναπτυχθούν (π.χ. σε Βίσεγκραντ και  Ιβηρική). Μόνο έτσι θα υπάρξει μακροπρόθεσμα εσωτερική συνοχή και παράλληλα ανταγωνιστικότητα έναντι των κρατών-μεγαθηρίων (ιδίως Κίνας και ΗΠΑ). Τα κίνητρα προς  επιχειρήσεις πρέπει να υποστηρίζουν αλυσίδες αξίας που περιλαμβάνουν όσο το δυνατόν περισσότερα κράτη-μέλη και με «αντάλλαγμα» τη βελτίωση των περιβαλλοντικών συνθηκών λειτουργίας και την ανταπόδοσή τους στην κοινωνία (π.χ. ποιοτικές δουλειές).

Όλα αυτά δεν θα επιτευχθούν με την παρούσα κυρίαρχη πολιτική στην Ε.Ε.. Πολύ απλά δεν υπάρχουν τα αναγκαία κεφάλαια για κλιματική βελτίωση, τεχνολογική αναβάθμιση και κοινοτική συνοχή, με τις σχεδιαζόμενες τεράστιες αυξήσεις  για πολεμικό υλικό, ενώ παράλληλα η Ε.Ε. συνεχίζει να μην ελέγχει και φορολογεί ουσιαστικά  τις πολυεθνικές και τα χρηματιστικά μεγαθήρια ιδίως των ΗΠΑ. Η συνέχιση της παρούσας κυρίαρχης πολιτικής θα οδηγεί από κρίση σε κρίση, θέτοντας σε υπαρξιακό κίνδυνο το ενοποιητικό εγχείρημα των μεταπολεμικών χρόνων και την ευημερία που δημιούργησε.

*Ο Λόης Λαμπριανίδης είναι οικονομικός γεωγράφος, αφ. καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας, πρ. Γενικός Γραμματέας Ιδιωτικών Επενδύσεων υπ. Οικονομίας & Ανάπτυξης.

naftemporiki.gr

 

Αυγή: Η διάσωση από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή – Ο όρος στον βασιλέα Παύλο

8

Οταν η εφημερίδα Αυγή διασώθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και ο όρος του τότε Πρωθυπουργού στον βασιλέα Παύλο αναφορικά με τις εκτελέσεις των κομμουνιστών

Tη δεκαετία του ’90 προς το τέλος της δεύτερης θητείας του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ο ιστορικός εκδότης της εφημερίδας «Αυγή» Λευτέρης Βουτσάς αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα που καθιστούσαν ανέφικτη τη συνέχιση του φύλλου.  Ο Συνασπισμός, βλέπετε, όπως  αναφέρει ο ΒΗΜΑτοδότης δεν είχε καταφέρει να πιάσει το όριο του 3% και να εισέλθει στη Βουλή, η τεχνολογική εξέλιξη απαιτούσε κεφάλαια για τη μετάβαση από το χειρόγραφο στον υπολογιστή, τα τυπογραφεία γίνονταν όλο και πιο απαιτητικά ενώ και το κοινό της εφημερίδας λιγόστευε λόγω των σοβαρών εσωκομματικών συγκρούσεων.

Η σωτηρία του εντύπου

Ο Καραμανλής τα μάθαινε όλα αυτά και ήθελε να βοηθήσει όμως ο Βουτσάς δεν σήκωνε το ακουστικό να τον καλέσει. Δυο -τρεις μήνες αργότερα, όταν του είπαν ότι ο εκδότης κινδύνευε να προφυλακιστεί, παρενέβη χωρίς να του πει – ως συνήθως- σώζοντας κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή το έντυπο.

Ο βασιλιάς Παύλος και οι εκτελέσεις κομμουνιστών

Μετά τον θάνατο του (23 Απρίλιου 1998) αναδείχθηκε από τον Γιάννη Μαρίνο στο «Βήμα», αποκαλύπτει ο ΒΗΜΑτοδότης,  ότι ο Βουτσάς του είχε εκμυστηρευτεί πως ο Καραμανλής είχε θέσει ως όρο στο Βασιλιά Παύλο το 1955 για την ανάληψη της πρωθυπουργίας, να σταματήσουν οι εκτελέσεις των κομμουνιστών. Η σχέση τους είχε σφυρηλατηθεί δια πυρός και σιδήρου και διέπονταν από αμοιβαιότητα και μέτρο όλα τα χρόνια. Οι καιροί άλλαξαν «κι οι νύχτες μεγάλωσαν, έγιναν περισσότερες από τις μέρες και διαρκούν περισσότερο».

Αυγή: Η διάσωση από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή – Ο όρος στον βασιλέα Παύλο