Αρχική Blog Σελίδα 1206

«Βόμβα» από ΝΥΤ: Ο Μπάιντεν εξετάζει για πρώτη φορά το ενδεχόμενο να αποσυρθεί

0

Στενός συνεργάτης του Τζο Μπάιντεν αποκάλυψε τις σκέψεις του μετά το φιάσκο στο πρώτο debate με τον Τραμπ.

Το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από την εκλογική κούρσα φέρεται να εξετάζει για πρώτη φορά ο Τζο Μπάιντεν, σύμφωνα με στενό σύμμαχό του, ο οποίος μίλησε στους New York Times, υπό τον όρο της ανωνυμίας.

Συγκεκριμένα, ο Τζο Μπάιντεν φέρεται να είπε στον άνθρωποι του στενού κύκλου του πως αντιλαμβάνεται ότι προεκλογική του εκστρατεία μπορεί πλέον να μην «σώζεται» μετά το φιάσκο του πρώτου debate με τον Ντόναλντ Τραμπ, ιδιαίτερα εάν δεν καταφέρει να πείσει το κοινό τις προσεχείς ημέρες πως έχει την πνευματική ικανότητα να ηγείται των ΗΠΑ.

Όπως αναφέρουν οι New York Times είναι η πρώτη ένδειξη πως ο Μπάιντεν σταθμίζει πολύ σοβαρά εάν μπορεί πραγματικά να ανακάμψει μετά την καταστροφική εμφάνισή του στην τηλεμαχία, που δεν αναζωπύρωσε απλά τις συζητήσεις για την πνευματική του διαύγεια, αλλά πυροδότησε ένα πρωτοφανές εσωτερικό μέτωπο στους Δημοκρατικούς για την άμεση αντικατάστασή του.

Σύμφωνα με τη διαρροή, ο Τζο Μπάιντεν τόνισε ακόμη στον πολιτικό σύμμαχό του πως επί του παρόντος παραμένει δεσμευμένος στην προεκλογική του εκστρατεία, αλλά κατανοεί ότι οι επόμενες εμφανίσεις του είναι εξαιρετικά κρίσιμες.

Μεταξύ αυτών είναι και μια συνέντευξη την Παρασκευή με τον Τζορτζ Στεφανόπουλο στο ABC News αλλά και οι προεκλογικές ομιλίες στην Πενσυλβάνια και το Ουισκόνσιν. Ένας κορυφαίος σύμβουλος του Τζο Μπάιντεν, ο οποίος μίλησε επίσης υπό τον όρο της ανωνυμίας στους New York Times, είπε ότι ο πρόεδρος γνωρίζει «καλά την πολιτική πρόκληση που αντιμετωπίζει».

Μετά τη δημοσίευση του άρθρου των New York Times, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Άντριους Μπέιτς αναγκάστηκε να προχωρήσει σε επίσημη τοποθέτηση χαρακτηρίζοντάς το «απόλυτα ψευδές».

Σε νευρική κρίση οι Δημοκρατικοί – Ψάχνουν αντικαταστάτη

Το κλίμα στους Δημοκρατικούς είναι εξαιρετικά βαρύ. Οι αξιωματούχοι της προεκλογικής εκστρατείας του Τζο Μπάιντεν παρακολουθούν τις δημοσκοπήσεις, τα ποσοστά των οποίων προκαλούν νευρική κρίση στο εσωτερικό του κόμματος.

Ένας στους τρεις ψηφοφόρους των Δημοκρατικών ζητάει πλέον την απόσυρσή του. Υπέρ της αντικατάστασής του φαίνετα πλέον πως τάσσονται παρασκηνιακά και χορηγοί της προεκλογικής του εκστρατείας, οι οποίοι ωστόσο αποφεύγουν να μιλήσουν δημόσια.

Μια δημοσκόπηση του CBS News την Τετάρτη έδειξε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ προηγείται του Τζο Μπάιντεν κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες, 50% έναντι 48%, σε εθνικό επίπεδο. Ωστόσο στις κρίσιμες πολιτείες το προβάδισμα διευρύνεται στις τρεις ποσοστιαίες μονάδες.

Παράλληλα πληθαίνουν τα δημοσιεύματα σχετικά με τους πιθανούς αντικαταστάτες του Τζο Μπάιντεν με την αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Καμάλα Χάρις να εμφανίζεται ως επικρατέστερη να τον διαδεχτεί. Ορισμένοι σημαίνοντες Δημοκρατικοί έχουν προτείνει και άλλες εναλλακτικές λύσεις, συμπεριλαμβανομένων δημοφιλών μελών του υπουργικού συμβουλίου και Δημοκρατικών κυβερνητών όπως τον Γκάβιν Νιούσομ από την Καλιφόρνια, την Γκρέτσεν Γουίτμερ από το Μίσιγκαν και τον Τζος Σαπίρο από την Πενσιλβάνια.

Στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης επανέρχονται και τα σενάρια για την Μισέλ Ομπάμα, την πρώην πρώτη κυρία των ΗΠΑ. Οι δημοσκοπήσεις την εμφανίζουν ως την καταλληλότερη για να τον αντικαταστήσει στην εκλογική μάχη, καθώς προκύπτει πως είναι η μοναδική που μπορεί να κερδίσει και μάλιστα με άνεση τον Ντόναλντ Τραμπ (50% έναντι 39%).

Από την πλευρά του ο Τζο Μπάιντεν, μετά το «ναυάγιο» του debate, έχει εστιάσει την εκστρατεία του στα να πείσει – πρωτίστως – τους Δημοκρατικούς για την καταλληλόλητά του. Μάλιστα για την Τετάρτη έχει προγραμματιστεί συνάντηση με Δημοκρατικούς κυβερνήτες Πολιτειών στον Λευκό Οίκο.

Στενοί συνεργάτες του ισχυρίζονται πως ο πρόεδρος των ΗΠΑ εξακολουθεί να πιστεύει πως μπορεί να αντιστρέψει το κλίμα, όπως έχει κάνει πολλές φορές στην πολιτική του καριέρα. Ωστόσο όπως αναφέρουν οι New York Times, σημειώνουν πως είναι επίσης ξεκάθαρο για τον ίδιο ότι πρόκειται για μια δύσκολη μάχη ώστε να πείσει ψηφοφόρους, χορηγούς και εν γένει την πολιτική τάξη των ΗΠΑ πως η απόδοσή του στην τηλεμαχία με τον Τραμπ ήταν απλώς μια «κακή στιγμή».

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/253502/nyt-o-bainten-eksetazei-gia-proti-fora-to-endexomeno-na-aposyrthei

Διεγράφη ο Λευτέρης Αυγενάκης από την ΚΟ της ΝΔ μετά τη χειροδικία στο αεροδρόμιο

3

Λευτέρης Αυγενάκης / twitter
03/07/2024  16:40
Επισημοποιήθηκε η διαγραφή του Λευτέρη Αυγενάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.

Με επιστολή του προς το προεδρείο της Βουλής, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης γνωστοποίησε ότι ο βουλευτής Ηρακλείου τίθεται εκτός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος. Η εν λόγω απόφαση συνεπάγεται ότι ο κ. Αυγενάκης αποπέμπεται ταυτόχρονα και από όλα τα κομματικά όργανα στα οποία ήταν μέλος (Πολιτική Επιτροπή, Κεντρική Επιτροπή ΝΔ κ.οκ.).

Μια εξέλιξη που ήταν αναμενόμενη μετά την παραπομπή του κ. Αυγενάκη από τον πρωθυπουργό και πρόεδρο της ΝΔ στην Επιτροπή Δεοντολογίας του κόμματος με αίτημα τη διαγραφή του από την ΚΟ, για το επεισόδιο της χειροδικίας στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Δείτε την απόφαση διαγραφής Αυγενάκη ΕΔΩ.

Σημειώνεται ότι σε ανακοίνωσή του ο κ. Αυγενάκης δήλωσε ότι δεν παραδίδει τη βουλευτική του έδρα μετά τη διαγραφή. Χαρακτήρισε «απόλυτα σεβαστή» την απόφαση του πρωθυπουργού, αλλά διευκρίνισε ότι θα παραμείνει βουλευτής Ηρακλείου. Έτσι, η ΝΔ μετρά πλέον, τυπικά, 157 βουλευτές.

Σημειώνεται ότι το επεισόδιο προκάλεσε την παρέμβαση του προϊσταμένου της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών Αντώνη Ελευθεριάνου, ο οποίος έδωσε παραγγελία για τη διενέργεια προκαταρκτικής έρευνας.

Μεταξύ άλλων, θα διερευνηθεί εάν έχουν τελεστεί αδικήματα, όπως:

Βία κατά υπαλλήλου
Διατάραξη λειτουργίας κοινωφελούς επιχείρησης
Παράνομη βία
Φθορά πράγματος που χρησιμεύει για την εξυπηρέτηση κοινού οφέλους.
«Καμπάνα» Τασούλα σε Αυγενάκη -Μομφή για ανάρμοστη συμπεριφορά και αποκλεισμός από συνεδριάσεις της Βουλής
O πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας, έλαβε πειθαρχικά μέτρα κατά του Λευτέρη Αυγενάκη. Σε δήλωσή του από το βήμα της Βουλής, ο κ. Τασούλας γνωστοποίησε στο Σώμα πως ο βουλευτής εγκαλείται με μομφή για ανάρμοστη συμπεριφορά και τίθεται αντιμέτωπος με αποκλεισμό από τις επόμενες συνεδριάσεις, σύμφωνα με τον κώδικα δεοντολογίας της Βουλής.

Δεν έκανε δεκτή τη συγγνώμη
Ο κ. Τασούλας συναντήθηκε για 40 λεπτά με τον κ. Αυγενάκη στο γραφείο του και στη συνέχεια ενημέρωσε το Σώμα πως ο βουλευτής δεν θα μπορεί να παραβρίσκεται στις συνεδριάσεις της Βουλής για τις επόμενες 15 μέρες, καθώς ο πρόεδρος δεν δέχθηκε τη συγγνώμη του.

Μετά τη δημοσιοποίηση του επίμαχου βίντεο με το επεισόδιο που είχε ο Λ. Αυγενάκης στο αεροδρόμιο, ο πρωθυπουργός δέχθηκε εισηγήσεις για να προχωρήσει στη διαγραφή του «γαλάζιου» βουλευτή από την Κρήτη.
Τελικά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την απόφασή του για διαγραφή του Λευτέρη Αυγενάκη αμέσως μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψής του στο υπουργείο Υγείας.

Νωρίτερα, ο Λευτέρης Αυγενάκης προχώρησε σε δήλωση, με την οποία έδινε εξηγήσεις για τη συμπεριφορά του απέναντι σε εργαζόμενο στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Αφού ζητά συγγνώμη «για την ένταση και την αναστάτωση», στη συνέχεια υποστηρίζει ότι «το περιστατικό παρέμεινε σε επίπεδο διαφωνίας και λεκτικής έντασης μόνο».

Το βίντεο με το επεισόδιο με τον Λευτέρη Αυγενάκη

Η ανακοίνωση του Λευτέρη Αυγενάκη
«Λυπάμαι ξεκάθαρα και ζητώ συγνώμη για την ένταση και την αναστάτωση που προκλήθηκε πρόσφατα στο αεροδρόμιο με υπάλληλο εταιρείας, στην προσπάθειά μου να μπορέσω να επιβιβαστώ στην πτήση μου για το Ηράκλειο.

Την ίδια στιγμή, όμως, είμαι έκπληκτος από τις υπερβολές και ανακρίβειες που διακινούνται σε δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών για περιστατικό “άγριου ξυλοδαρμού”, “λιποθυμιών”, “χειροδικιών” από μέρους μου.

Πράγματι υπήρξε ένα περιστατικό λεκτικής έντασης με υπάλληλο της εταιρείας καθώς δεν μου επέτρεψε να επιβιβαστώ επικαλούμενος ότι είχε ολοκληρωθεί η επιβίβαση, ενώ, όπως με τα μάτια μου διαπίστωνα, οι επιβάτες ήταν στη φυσούνα επιβίβασης.

Τέλος, αρνείτο κατ’ επανάληψη να μου επιτρέψει τη δυνατότητα επικοινωνίας με προϊστάμενό του ή άλλο υπεύθυνο της αεροπορικής εταιρείας ως ύστατη προσπάθεια να καταφέρω να ταξιδέψω στην ώρα μου, κάτι που με οδήγησε να προσπαθήσω να πάρω το τηλέφωνο από τα χέρια του για να μιλήσω ο ίδιος.

Ωστόσο, το περιστατικό παρέμεινε σε επίπεδο διαφωνίας και λεκτικής έντασης μόνο».

Ανάλυση CT: Το κρίσιμο δίλημμα του Αντόνιο Γκουτέρες και τα μεγάλα ρίσκα του Ερσίν Τατάρ

0
3/07/2024, 06:21

Σε δύο εβδομάδες οι κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της αποστολής Ολγκίν – Κρέμεται από μια λεπτή κλωστή – Επικρατέστερο σενάριο ο τερματισμός της προσπάθειας – Μικρό παραθυράκι για συνέχιση, η οποία θα εκθέσει ανεπανόρθωτα τον Τουρκοκύπριο ηγέτη

Ο μόνος που δεν έχει τοποθετηθεί μέχρι στιγμής, είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος για το μέλλον της αποστολής της Μαρία Άνχελα Ολγκίν. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ θα κρατήσει κλειστά τα χαρτιά του για τουλάχιστον ακόμη δύο εβδομάδες. Θα μιλήσει μόνο αφού παραλάβει (στις 10/07) και μελετήσει την έκθεση της προσωπικής απεσταλμένης για το Κυπριακό. Τότε θα ανακοινώσει εάν θα δοθεί παράταση ή εάν η προσπάθεια θα τερματιστεί άδοξα, με επικρατέστερο το δεύτερο. 

Σε εκείνες τις πρώτες συζητήσεις στην Νέα Υόρκη το φθινόπωρο, Τουρκία και ψευδοκράτος είχαν αναλάβει αντίστοιχα ρόλο «κακού» και «καλού». Κατά τις συναντήσεις τους με τον Αντόνιο Γκουτέρες ο μεν Χακάν Φιντάν είχε υποκριτικά δώσει τη συγκατάθεση του για το διορισμό απεσταλμένου και ο δε Ερσίν Τατάρ είχε αρνηθεί. Μετά από ένα τρίμηνο άλλαξε γνώμη, αφού πρώτα έλαβε διαβεβαιώσεις από πλευράς ΟΗΕ πως η αποστολή θα είχε διερευνητικό χαρακτήρα και χρονοδιάγραμμα έξι μηνών.

Ο κατοχικός ηγέτης πιστεύει πως η τελευταία πράξη θα γραφτεί την ερχόμενη εβδομάδα με την παράδοση της έκθεσης της Ολγκίν, ανεξαρτήτως του περιεχομένου. Το γνωστό πείσμα, για να γίνει το δικό του. Όπως πεισματικά στέκεται στη συζήτηση για την ουσία του Κυπριακού, επιμένοντας πως δεν θα υπάρξει η παραμικρή εξέλιξη εάν δεν λάβει κυριαρχική ισότητα και ισότιμο διεθνές καθεστώς.

Ρισκάρει τα πάντα για να πετύχει τις μαξιμαλιστικές αξιώσεις του. Ρισκάρει το μέλλον της Κύπρου, το μέλλον των Τουρκοκυπρίων, το μέλλον των Ελληνοκυπρίων, ρισκάρει το πολιτικό του μέλλον. Διότι αν δεν δοθεί παράταση στη θητεία της Ολγκίν, είναι ξεκάθαρο ποιος θα φταίει. Ακόμη κι αν δεν αποδοθούν δημοσίως ευθύνες από πλευράς ΟΗΕ.

Τι θα γίνει όμως αν ρισκάρει και ο Αντόνιο Γκουτέρες και λειτουργήσει χωρίς να υπολογίσει τις απειλές του Ερσίν Τατάρ; Είναι το λιγότερο πιθανό σενάριο, ωστόσο δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αν η Μαρία Άνχελα Ολγκίν κληθεί να συνεχίσει την προσπάθεια και μετά τον Ιούλιο, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης θα αρνηθεί να την δει; Η Τουρκία θα τον στηρίξει ή θα τον αφήσει να το πάρει όλο πάνω του; Και σ΄αυτή την περίπτωση ο ΟΗΕ θα εξακολουθήσει να μην αποδίδει ευθύνες;

cyprustimes.com

How Turkey’s Past Informs Its Present Crisis with Syrian Refugees

0

M. Ahmet Karabay

The attacks, looting, and arson against Syrians that have continued for the past two days did not arise suddenly. They came loudly. Inflicting such suffering on minorities and the weak is in our genes. These actions have always been seen and carried out as “cleansing” in our history.

Today marks the anniversary of the burning to death of 33 innocent people on July 2, 1993, at Madımak in Sivas. The voices of conscience of this society were burned in Madımak. On September 6-7, 1955, the homes and businesses of Greeks, Armenians, and Jews, who were natives of this country, were burned, destroyed, and looted. Afterwards, some people began the desired cleansing.

After cleansing minorities from Anatolia in 1915 and 1955, the properties and real estate belonging to these minorities passed into the hands of certain people. Those who wanted no accountability for this became the leading voices of hatred.

The acts of violence against Syrians are no different from those experienced in our history. Efforts to demonize Syrians have been consciously cultivated for the past 7-8 years. Those who displaced these people are none other than those who hold power in the country today.

A REFRESHER ON SYRIA

During the period when the conquering mentality that ruled the country was visiting and hosting Bashar al-Assad with their families, they convinced the Syrian leader of their sincerity. When the events known as the “Arab Spring” began in Tunisia and spread to other countries, neither Assad nor the Syrian people ever thought that this fire would burn their own country.

When protests began in northern cities, Assad, believing in the friendship of Ankara, requested materials like plastic batons, plastic shields, and tear gas from Turkey to intervene in the protests.

Ankara indicated it would meet Assad’s request, but at the same time, calculated the dimensions the protests might reach and sought ways to benefit from it. When the Damascus regime realized it was being stalled, it began to violently suppress the protests to prevent the situation from escalating.

At that time, Ahmet Davutoğlu, who was the Foreign Minister, went to Damascus on Erdoğan’s orders to give a “final warning.” The meeting between Bashar al-Assad and Davutoğlu on August 9, 2011, lasted six hours. The Turkish side, rejecting the West’s calls for democratization as “mandate,” insisted on a timeline for transitioning to democracy from Assad.

Assad stated that he had already begun taking some steps, but it was impossible for his country to set a timeline of a few months. Davutoğlu, carrying Prime Minister Tayyip Erdoğan’s message of “Our patience is running out!” summarized the meeting as “We said what we had to say!” and left Damascus.

What followed is well known… The events in Syria quickly spread across the country. During this period, Erdoğan made statements like “We will pray in the Umayyad Mosque on Friday!” born out of an occupying mentality.

Hakan Fidan, who was then the head of MIT and is now the Foreign Minister, advised the government in the following days on how to start a war between the two countries: “I would send four men and have eight missiles fired…”

It is unknown whether the mentioned missiles were fired from Syria to Turkey. However, Ankara began training opposition Syrians in the border provinces to fight Assad. A paid army under the name “Free Syrian Army,” funded by Turkey, was established. This was not enough, and support was given to ISIS.

After that, ways to profit from the war through their companies were prepared. This was not enough either; a “safe zone” was attempted to be created, and useful facilities in this zone were dismantled and moved to the north of the border for sale.

The number of people entering the country through the border, which had turned into a thoroughfare, reached tens of thousands, then hundreds of thousands, and eventually millions.

FEAR OF RETURN FOR SYRIANS

Turkey was one of the primary destinations for displaced Syrians. Those who claimed to be “Ansar” and said, “Let the number of arrivals reach one hundred thousand, and we will show Assad…” saw over time that it did not work that way.

The Syrians, who had to pay the price of rebelling against Assad by leaving everything behind and fleeing their homeland, reached millions in the north of the border. Those who were once “Ansar” now saw the newcomers as those taking their bread and threatening their existence.

Whenever some judicial incidents involved Syrians, the crime was portrayed as if only the “migrants” committed it. With the country’s economic crisis, anger towards Syrians began to be expressed more openly.

Whenever social media posts like “Syrians are everywhere now!” intensified, attacks would follow. The incidents in Kayseri the other night were presented as a reaction to a Syrian’s harassment attempt. Yet, Kayseri has recently gained a reputation as a fertile ground for sexual crimes. You can take the time to look at the various sexual assault news reports in Kayseri shown in the visual below.

The fact that those who try so hard to appear very moral always have something to cover up was revealed in this incident too. The government, however, has been watching the incidents of the past two nights instead of taking measures.

The much-loved Interior Minister Ali Yerlikaya has been busy publishing statistics for the first night of the incidents. Yerlikaya announced that there were 343,000 posts from 79,000 accounts, that investigations were launched into 63 accounts, and that 10 of these were referred to the prosecutor’s office.

The images from the events in Kayseri shared on social media caused a great uproar in Syria. Protests against Turkey were held in areas under Turkey’s control, such as Afrin, Mare, al-Bab, al-Rai, Idlib, and Azaz. These protests turned into violent acts, with Turkish-registered vehicles being damaged, Turkish institutions and organizations being stoned, and the Turkish flag being burned.

The retaliatory actions in Syria then evolved into violent acts north of the border. Violence escalated in Nizip, Adana, Istanbul Sultanbeyli, Kırıkhan, and Konya. In Gaziantep, Syrian homes were set on fire, even though it was known that people were inside.

Those who do not want to see that all these events are the result of the failed attempts to realize the dreams of the One-Man they call “Chief” are now taking out their anger on Syrians. Having killed and driven Syrians north of the border, they are now trying to send them back by burning them.

The government, however, clings to the word “provocation” and tries to point the finger at some intelligence agencies to get out of the situation.

Yes, intelligence services can be involved in any social event. It should not be forgotten that even the most powerful intelligence agencies in the world cannot ignite energy that does not exist. The country has been turned into a powder keg by wrong policies. If you do this much, intelligence agencies with plans against you will not hesitate to strike the match.

Now, the tension between the two countries is being discussed as a risk of dragging Russia and the US into a hot conflict in the region. If such a thing happens, not only the major cities but even the districts of Turkey will be at great risk due to the Syrians.

politurco.com

Γ’ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΟΡΕΙΑ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

0

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και Αγίου Όρους, μετά τις επιτυχημένες δύο
πρώτες διοργανώσεις της “Συνάντησης Αρχαιολογικών Ταινιών Χαλκιδικής”,
διοργανώνει την τρίτη «Συνάντηση» την Τετάρτη 24, την Πέμπτη 25 και την
Παρασκευή 26 Ιουλίου 2024, στις 8.30 το βράδυ, στον υπαίθριο χώρο του
Γυμνασίου Πολυγύρου, δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο, με σκοπό να φέρει στο
κοινό της Χαλκιδικής τον πλούτο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς μέσα από τον
κινηματογράφο.
Το φετεινό πρόγραμμα περιλαμβάνει αφιέρωμα στην Κρήτη και τον αρχαιολόγο
Γιάννη Σακελλαράκη, καθώς επίσης σε όψεις του παραδοσιακού πολιτισμού μέσα
από την καταστροφή και τη συνέχεια.
Πιστεύοντας στον εκπαιδευτικό ρόλο των αρχαιολογικών ταινιών, διοργανώνουμε
παράλληλα για το κοινό που έχει ειδικότερα κινηματογραφικά ενδιαφέροντα
“Μαθήματα Αρχαιολογικού Κινηματογράφου” (Μaster class) στις 25 και 26
Ιουλίου, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου, με δημιουργούς αρχαιολογικών
ταινιών που θα παρουσιάσουν τον τρόπο της δουλειάς τους. Το φετεινό θέμα είναι η
“Έρευνα στις πηγές για τη δημιουργία μιας αρχαιολογικής ταινίας” και “Ανεξάρτητη
παραγωγή”. Συνημμένα θα βρείτε την αίτηση συμμετοχής.
Περισσότερες πληροφορίες:
Eφορεία Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και Αγίου Όρους, τηλ. 2310-285.163
(κα Ελένη Στούμπου)
E-mail: [email protected]
Συντονισμός εκδήλωσης: ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗΣ
Αρχαιολόγος, Αν. Προϊστάμενος Εφορείας Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και Αγίου
Όρους
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: ΕΛΕΝΗ ΣΤΟΥΜΠΟΥ-ΚΑΤΣΑΜΟΥΡΗ
Αρχαιολόγος-σκηνοθέτρια
Παραγωγή: ΕΦΟΡΕΙΑ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
Με τη συνεργασία του ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ.
Με την υποστήριξη της ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ,
της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΦΙΛΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΠΟΛΥΓΥΡΟΥ
και της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ.
Υπό την αιγίδα του ΔΗΜΟΥ ΠΟΛΥΓΥΡΟΥ.
Ευχαριστούμε θερμά τους δημιουργούς και τους κατόχους των πνευματικών
δικαιωμάτων για τη δωρεάν παραχώρηση των ταινιών:
το Κοινωφελές Ίδρυμα Μ. Ν. ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ – ΒΙΟΧΑΛΚΟ,
την Εταιρεία Εκμετάλλευσης Ταινιών ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ,
τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων ΔΙΟΝΥΣΟΣ,
τον κ. Φίλιππο ΚΟΥΤΣΑΦΤΗ.
την κα Διονυσία ΚΟΠΑΝΑ,
την Εταιρεία Παραγωγής PAN PRODUCTIONS,
τον κ. Δημήτρη ΚΟΥΤΣΙΑΜΠΑΣΑΚΟ,
τον κ. Λευτέρη ΧΑΡΩΝΙΤΗ,
την κα Ολυμπία ΓΚΟΓΚΕ και τους κκ. Δημήτρη ΚΟΚΚΙΝΟ και Γιώργο ΤΖΕΔΑΚΗ

Γ’ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Τετάρτη 24 Ιουλίου 2024
Αυλή Γυμνασίου Πολυγύρου
8.30 Έναρξη-χαιρετισμοί
9.00 (Αφιέρωμα στην αρχαιολογία της Κρήτης)
“ΖΑΚΡΟΣ”, 97′.00, 2023. Σκηνοθεσία, Φίλιππος Κουτσαφτής.
10.50 (Αφιέρωμα στην αρχαιολογία της Κρήτης)
“ΤΟ ΙΧΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ”, 97′.00”, 2020.
Σκηνοθεσία, Διονυσία Κοπανά.
Πέμπτη 25 Ιουλίου 2024
Αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου
6.00 (Μαθήματα αρχαιολογικού κινηματογράφου)
“Η έρευνα για τη δημιουργία μιας αρχαιολογικής ταινίας”.
Eλένη Στούμπου-Κατσαμούρη, Αρχαιολόγος-σκηνοθέτρια, Μ.Α. Cinema, télévision,
audiovisuel (Εφορεία Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και Αγίου Όρους)
Αυλή Γυμνασίου Πολυγύρου
8.30 (Ενότητα “Καταστροφή και συνέχεια”)
“1917, Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ”, 35′.00”,
2012. Σκηνοθεσία, Ελένη Στούμπου-Κατσαμούρη.
9.15 (Ενότητα “Καταστροφή και συνέχεια”)
“Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ”, 24′.00”, 1960.
Σκηνοθεσία, Τάκης Κανελλόπουλος
9.50 (Ενότητα “Καταστροφή και συνέχεια”)
“Ο ΜΑΝΑΒΗΣ”, 82′.00”, 1913.
Σκηνοθεσία, Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος
Παρασκευή 26 Ιουλίου 2024
Αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου
6.00 (Μαθήματα αρχαιολογικού κινηματογράφου)
«Δημιουργία μιας ανεξάρτητης κινηματογραφικής παραγωγής»
Αργύρης Λιάπης, Σκηνοθέτης-σεναριογράφος.
Αυλή Γυμνασίου Πολυγύρου
8.30 (Αφιέρωμα στην αρχαιολογία της Κρήτης)
“ΚΡΗΤΗ, ΙΔΑΙΟΥ ΜΥΘΟΙ”, 72′.00”, 2001.
Σκηνοθεσία, Λευτέρης Χαρωνίτης.
9.50 “ΤΟ ΚΟΝΤΣΕΝΤΡΑΜΕΝΤΟ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ”, 52′.45”, 2020.
Σκηνοθεσία Ολυμπία Γκογκέ, Δημήτρης Κόκκινος, Γιώργος Τζεδάκης.
10.50 “ΑΡΚΑΔΙΑ, ΧΑΙΡΕ”, 90′.00”, 2019.
Σκηνοθεσία, Φίλιππος Κουτσαφτής.
Λήξη Γ’ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Νικολάι Ιγνάτιεφ: Η γένεση του Μακεδονικού Ζητήματος

0

Γράφει ο Δρ. Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Το Μακεδονικό Ζήτημα δημιουργήθηκε από τους Ρώσους, οι οποίοι μέσω της θεωρίας του πανσλαβισμού και των Βουλγάρων θέλησαν να κατέβουν στο Αιγαίο Πέλαγος. Κομβικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια έπαιξε ο στρατηγός Νικολάι Ιγνάτιεφ, ο οποίος διορίστηκε το 1864 ως πρεσβευτής της Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη1. Με ενέργειες του Ιγνάτιεφ συστάθηκε το 1870 η Βουλγαρική Εξαρχία και το 1878 υπογράφηκε η βραχύβια Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου με την οποία η Βουλγαρία επεκτάθηκε μέχρι το Αιγαίο Πέλαγος (Μεγάλη Βουλγαρία). Λίγους μήνες μετά υπογράφηκε η Συνθήκη του Βερολίνου με την οποία αφαιρέθηκαν εδάφη από τη Μεγάλη Βουλγαρία.

Ακολούθησε το 1893 η ίδρυση της αυτονομιστικής οργάνωσης ΒΜΡΟ (ΕΜΕΟ – Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) από τους Βουλγάρους με σύνθημα τη φράση «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες» και στόχο τη δημιουργία μιας αυτόνομης Μακεδονίας, η οποία μελλοντικά θα ενώνονταν με τη Βουλγαρία2.

Επί κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης (διάδοχη κατάσταση της Ρωσίας) αρχικά υποστηρίχτηκε ο μακεδονισμός των Βουλγάρων και στη συνέχεια η ύπαρξη χωριστού μακεδονικού έθνους και μακεδονικής γλώσσας (Κομιντέρν, 1934)3.

Βλάντο Μισαϊλόφσκι

Κρστε Μισίρκωφ: Η ιδέα του ξεχωριστού σλαβικού μακεδονισμού

Το 1903 ο Κρστε Μισίρκωφ διατύπωσε για πρώτη φορά την ιδέα ότι ο μακεδονισμός δεν σχετίζεται με τους Βουλγάρους ούτε με τους υπόλοιπους γνωστούς λαούς των Βαλκανίων. Σχετικά μας διαφωτίζει με την εργασία του «Ιστορική επισκόπηση του Μακεδονικού Ζητήματος (1870-1990) – Ανατομία ενός περίπλοκου διαβαλκανικού ζητήματος»4 ο Σπυρίδων Σφέτας, πανεπιστημιακός καθηγητής και μελετητής της βαλκανικής ιστορίας (απεβίωσε το 2021).

Αναφέρει λοιπόν ο Σφέτας ότι ο Κρστε Μισίρκωφ (με καταγωγή από τη Νέα Πέλλα των Γιαννιτσών) υπήρξε ο εμπνευστής του σλαβομακεδονικού έθνους –ως ξεχωριστού έθνους– και ότι ήταν αυτός που εξέδωσε ένα φυλλάδιο το 1903 στη Σόφια της Βουλγαρίας με τίτλο «Για τις μακεδονικές υποθέσεις». Το κείμενο αυτού του φυλλαδίου είναι γραμμένο στη σλαβική διάλεκτο της περιοχής του Μοναστηρίου και αποτελεί το πολιτικό μανιφέστο του κινήματος της αυτονομίας των «Μακεδόνων». Οι «Μακεδόνες» κατά τον Μισίρκωφ δεν είναι Βούλγαροι ούτε ανήκουν σε κάποιο άλλο γνωστό έθνος των Βαλκανίων αλλά αποτελούν ξεχωριστό έθνος με ξεχωριστή γλώσσα.

Γράφει μεταξύ άλλων στο φυλλάδιό του ο Μισίρκωφ: «…Ποτέ δεν υπήρξε μακεδονική εθνότητα, θα μας πουν, ούτε και τώρα υπάρχει. Στη Μακεδονία υπήρξαν και υπάρχουν δύο σλαβικές εθνότητες, οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι. Αυτό σημαίνει ότι μια σλαβομακεδονική εθνική αναγέννηση είναι απλά μια κενή δουλειά μερικών φαντασιόπληκτων που δεν έχουν ιδέα της νοτιοσλαβικής ιστορίας. Η Μακεδονία, θα μας πουν κατόπιν οι αντίπαλοί μας, δεν αποτελεί ούτε γεωγραφική ούτε εθνογραφική ούτε ιστορική ενότητα. Ποτέ δεν επέδρασε στις τύχες των γειτονικών λαών, αλλά υπήρξε η κονίστρα του πολιτικού και πολιτιστικού αγώνα μεταξύ των διαφόρων βαλκανικών εθνοτήτων. Τις ίδιες κρίσεις για την πατρίδα μας ίσως να ακούσουμε και από μερικούς συμπατριώτες μας, Μακεδόνες Σλάβους που αποκαλούνται Βούλγαροι, όταν θα εξαντλήσουν όλα τα άλλα μέσα στον αγώνα εναντίον της μακεδονικής εθνικής συσπείρωσης. Στη Μακεδονία δεν υπάρχει γλώσσα, αλλά μονάχα πολλές διάλεκτοι που διαφέρουν μεταξύ τους, αλλά όλες είναι συγγενείς με τις βουλγαρικές διαλέκτους και μ’ αυτές αποτελούν ένα σύνολο, τη βουλγαρική γλώσσα. Άλλες από τις μακεδονικές διαλέκτους είναι πιο κοντά στη σερβική γλώσσα, θα συνεχίσουν τις αντιρρήσεις τους οι αντίπαλοί μας…»

Λιούπτσο Κότσαρεφ

Και ο ίδιος ο Μισίρκωφ αντικρούει τις πιο πάνω αντιρρήσεις με το εξής απλό επιχείρημα: «ό,τι δεν υπήρχε στο παρελθόν, μπορεί να δημιουργηθεί αργότερα, αρκεί να το απαιτούν ιδιαίτερα οι διάφορες ιστορικές περιστάσεις».

Τελικά αποδείχτηκε ότι ο Μισίρκωφ είχε δίκιο. Αυτά που δεν υπήρχαν πριν (το μακεδονικό έθνος ως ξεχωριστό έθνος και η μακεδονική γλώσσα ως ξεχωριστή γλώσσα) δημιουργήθηκαν επειδή το απαίτησαν οι ιστορικές περιστάσεις. Και αυτές οι περιστάσεις είναι τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και της Γερμανίας στην περιοχή των Βαλκανίων, σε συνδυασμό με τους πρόθυμους Αριστερούς από την ελληνική πλευρά, δηλαδή τους Τσίπρα, Κοτζιά κ.λπ., που δέχτηκαν να συμβάλουν στη σύνταξη της Συμφωνίας των Πρεσπών, την οποία στη συνέχεια υπέγραψαν και επικύρωσαν. Έτσι, έγινε πραγματικότητα το όνειρο του Μισίρκωφ. Αυτό που δεν υπήρχε πριν από τη Συμφωνία των Πρεσπών το έδωσαν σάρκα και οστά. Δημιούργησαν ξεχωριστό «μακεδονικό έθνος» και ξεχωριστή «μακεδονική γλώσσα» με ελληνική συναίνεση.

Τίτο

Γιόσιπ Μπροζ (Τίτο): Ο ξεχωριστός σλαβικός μακεδονισμός – Από το «Βαρντάρσκα» στο «Μακεδονία»

Το 1944 ο κομμουνιστής ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας, Γιόσιπ Μπροζ (Τίτο), μετονόμασε τα Σκόπια από Βαρντάρσκα σε Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας και καλλιέργησε την ιδέα ενός χωριστού και διακριτού μακεδονικού έθνους στην προσπάθεια της περαιτέρω αποβουλγαροποίησής του5,6.

Οι λόγοι που έκανε αυτή την ενέργεια, πέραν του γεγονότος ότι ήθελε να απαγκιστρώσει τα Σκόπια από τη Βουλγαρία, ήταν αφενός για να θεμελιώσει μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις της Γιουγκοσλαβίας επί των ελληνικών εδαφών (Μακεδονία) και αφετέρου για να εξασφαλίσει διέξοδο στο Αιγαίο. Ήδη από το 1944 ανήγγειλε δημόσια ότι στόχος του ήταν να επανενώσει «όλα τα τμήματα της Μακεδονίας που διασπάστηκαν το 1912 και 1913 από τους βαλκάνιους ιμπεριαλιστές»6.

Για την ιστορία αξίζει να αναφερθεί ότι οι ΗΠΑ δεν αποδέχτηκαν αυτές τις ενέργειες του Τίτο και αντέδρασαν δια του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Stettinius, ο οποίος τον Δεκέμβριο του 1944, μεταξύ άλλων έγραψε το εξής: «Η (αμερικανική) κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου “μακεδονικό έθνος”, “μακεδονική Μητέρα Πατρίδα” ή “μακεδονική εθνική συνείδηση” αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας»6.

Νικόλαος Κοτζιάς: Η αναγνώριση του ξεχωριστού σλαβικού μακεδονισμού από την Ελλάδα

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Νικόλαος Κοτζιάς (Σεπτέμβριος 2015 – Οκτώβριος 2018) σχεδίασε και ολοκλήρωσε τη Συμφωνία των Πρεσπών στην οποία οι Σκοπιανοί χαρακτηρίζονται «Μακεδόνες» και η γλώσσα τους «μακεδονική». Η συγκεκριμένη συμφωνία έγινε με υπόδειξη των ΗΠΑ και της Γερμανίας μιας και αυτή εξυπηρετούσε τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα στην περιοχή των Βαλκανίων. Βέβαια, υπήρχαν και δύο ακόμα λόγοι που ώθησαν τον κ. Κοτζιά να κάνει αυτή την πράξη.

Ως παλιός κομμουνιστής ήθελε να συνεχίσει το έργο της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία υποστήριξε το μακεδονισμό, αρχικά με τη βουλγαρική εκδοχή και στη συνέχεια ως ξεχωριστό μακεδονισμό (Κομιντέρν, ξεχωριστό μακεδονικό έθνος και μακεδονική γλώσσα).

Επίσης, η επιλογή του χωριού Ψαράδες, ως σημείου υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών, σχετίζεται με την κομμουνιστική ιδεολογία του κ. Κοτζιά. Το 1949 πραγματοποιήθηκε στους Ψαράδες Πρεσπών το δεύτερο συνέδριο του ΣΝΟΦ (СНОФ, Славјаномакедонски Народно Ослободителен Фронт – Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Σε εκείνο το συνέδριο, οι ιδεολογικοί πρόγονοι του κ. Κοτζιά, διακήρυξαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του «Μακεδονικού λαού» και ίδρυσαν την ΚΟΕΜ (Комунистичка организација на Егејска Македонија – Κομμουνιστική Οργάνωση της Μακεδονίας του Αιγαίου) ως τμήμα του ΚΚΕ7.

Έτσι, μέσω του κ. Κοτζιά οι ηττημένοι του συμμοριτοπολέμου πήραν το αίμα τους πίσω. Πέραν όμως των ΗΠΑ, της Γερμανίας και των ιδεοληψιών της ελληνικής Αριστεράς, κάτι ακόμα ώθησε τον κ. Κοτζιά να σχεδιάσει και να ολοκληρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό περιγράφεται στο πιο κάτω περιστατικό.

Στις 15-5-2019 ο κ. Κοτζιάς πραγματοποίησε μία ομιλία σχετικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών, σε κλειστό ακαδημαϊκό κύκλο στην Οξφόρδη. Κατά τη διάρκεια εκείνης της ομιλίας ανέφερε πάνω από 25 φορές τη φράση «ήθελα να μείνω στην Ιστορία ως ένας πολιτικός που λύνει προβλήματα και όχι που τα διαιωνίζει»8,9,10.

Επομένως, υπήρχαν και λόγοι προσωπικοί, ιδιοτελείς. Ο άνθρωπος αυτός θέλησε να μείνει στην ιστορία μέσω της Συμφωνίας των Πρεσπών. Δεν βρέθηκε κάποιος να του πει ότι και ο Εφιάλτης έμεινε στην ιστορία, όπως επίσης και ο Νενέκος. Δηλαδή τώρα νιώθει υπερήφανος που συμπλήρωσε την τριάδα με τους πιο πάνω αναφερόμενους;

Ο Μισίρκωφ, όπως αναφέρθηκε πριν, έριξε τον σπόρο το 1903 για ένα ξεχωριστό μακεδονικό έθνος και μία ξεχωριστή μακεδονική γλώσσα. Σίγουρα ο σπόρος εκείνος δεν είχε φυτευτεί πολύ βαθιά επειδή ήταν απλά ευσεβείς πόθοι ενός ανθρώπου. Τη σκυτάλη πήρε ο κομμουνισμός για να φτάσουμε στη σημερινή εποχή όπου οι ΗΠΑ και η Γερμανία για τα δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα έβαλαν μία Αριστερή ελληνική κυβέρνηση (Τσίπρας, Κοτζιάς), 115 χρόνια μετά, να επαναφυτεύσει αυτό τον σπόρο (Συμφωνία Πρεσπών, 2018), σε μεγαλύτερο βάθος αυτή τη φορά, αφού η ελληνική συναίνεση, ότι υφίσταται ξεχωριστό μακεδονικό έθνος και ξεχωριστή μακεδονική γλώσσα, ήταν κομβικής σημασίας.

Κρίστιαν Μίτσκοσκι

Χρίστιαν Μίτσκοσκι: Ο σλαβικός μακεδονισμός του VMRO–DPMNE συμπεριλαμβάνει και τους αρχαίους Μακεδόνες

Από τη στιγμή που επικράτησε το VMRO-DPMNE στις διπλές εκλογές των Σκοπίων της 8ης Μαΐου 2024 (προεδρικές και βουλευτικές) περάσαμε στην επόμενη φάση. Αμφισβητείται η Συμφωνία των Πρεσπών από την πρόεδρο των Σκοπίων κ. Γκορντάνα Σιλιάνοφσκα, από τον πρωθυπουργό κ. Χρίστιαν Μίτσκοσκι αλλά και από το σύνολο της νέας κυβέρνησης, επειδή οι πιο πάνω πολιτικοί –όπως και συνολικά το VMRO-DPMNE όλα αυτά τα χρόνια– δεν δέχονται ότι η ονομασία του κράτους τους μπορεί να είναι κάτι άλλο πέραν του σκέτο «Μακεδονία» και επίσης επιθυμούν να έχουν την αποκλειστικότητα του μακεδονισμού. Δεν θέλουν ούτε το «Βόρεια» μπροστά από το «Μακεδονία», ούτε να τους απαγορεύεται να χρησιμοποιούν τον Ήλιο της Βεργίνας, ούτε να αμφισβητείται η καταγωγή τους από τους αρχαίους Μακεδόνες κ.λπ.11,12,13

Ας δούμε όμως τι ακριβώς σημαίνει η ονομασία αυτού του κόμματος. Το αγγλικό ακρωνύμιο «VMRO-DPMNE», γράφεται στα σκοπιανά «ВМРО-ДПМНЕ» και σημαίνει «Внатрешна македонска револуционерна организација – Демократска партија за македонско национално единствo». Στα ελληνικά μεταφράζεται ως «Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση – Δημοκρατικό Κόμμα για τη Μακεδονική Εθνική Ενότητα». Έχουν πάρει το πρώτο τμήμα του ακρωνύμιου (VMRO) από την οργάνωση που ίδρυσαν οι Βούλγαροι το 1893 και διέλυσαν επίσης οι Βούλγαροι το 1934 και με το DPMNE δηλώνουν ότι επιδιώκουν την «μακεδονική εθνική ενότητα».

Το κόμμα αυτό, ούτε τώρα, ούτε τα προηγούμενα χρόνια έκρυψε τις απόψεις και τις επιδιώξεις του. Ασπάζεται τη θεωρία που λέει ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, άλλωστε αυτό το αναφέρουν τα σχολικά σκοπιανά βιβλία εδώ και πολλά χρόνια. Κατ’ αυτούς, οι Σλάβοι που κατέβηκαν στην περιοχή της Μακεδονίας αναμείχθηκαν με τους αρχαίους Μακεδόνες και το αποτέλεσμα αυτής της ανάμειξης είναι οι σημερινοί Σκοπιανοί, οι οποίοι είναι οι πιο κοντινοί συγγενείς των αρχαίων Μακεδόνων. Επομένως ως γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων δικαιούνται να διεκδικούν την ιστορία των προγόνων τους, τα εδάφη τους, τα σύμβολά τους κ.λπ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο χαιρετισμός που κάνουν τα στελέχη, τα μέλη και οι ψηφοφόροι του VMRO-DPMNE (συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της ηγεσίας του κόμματος, πρόεδρος, αντιπρόεδροι κ.λπ.) είναι με τον αντίχειρα και τον δείκτη να σχηματίζουν κύκλο και τα υπόλοιπα τρία δάχτυλα ανασηκωμένα, όπως ακριβώς είναι η γνωστή χειρονομία «ΟΚ». Το «Ο» που σχηματίζουν ο αντίχειρας με τον δείκτη, κατ’ αυτούς, συμβολίζει το αρχικό γράμμα της λέξης «Oбединетa» (προφέρεται «Ομπεντίνετα») που σημαίνει «Ενωμένη», ενώ τα τρία ανασηκωμένα δάκτυλα συμβολίζουν τις τρεις «Μακεδονίες», δηλαδή τη «Μακεδονία του Βαρδάρη» (Σκόπια), τη «Μακεδονία του Αιγαίου» (ελληνική Μακεδονία) και τη «Μακεδονία του Πιρίν» (τμήμα της Βουλγαρίας). Με το συγκεκριμένο χαιρετισμό οι Σκοπιανοί δηλώνουν ότι αγωνίζονται για την «Ενωμένη Μακεδονία», η οποία θα επιτευχθεί με την ένωση των τριών πιο πάνω περιοχών («Μακεδονιών») σε ένα κράτος, δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ έχουν ως στόχο την κατάληψη ελληνικών εδαφών μέχρι και τη Χαλκιδική! Ο χαιρετισμός αυτός αποκαλείται χαιρετισμός της «Ενωμένης Μακεδονίας» (United Macedonia salute)14.

Αφού λοιπόν πήραν οι Σκοπιανοί από τους Έλληνες τη συγκατάθεση, μέσω της Συμφωνίας των Πρεσπών, ότι είναι και αυτοί Μακεδόνες, τώρα με το VMRO-DPMNE διεκδικούν την αποκλειστικότητα στον μακεδονισμό, επομένως και όλα αυτά που αναφέρθηκαν πιο πάνω, τη μακεδονική ιστορία, τα μακεδονικά εδάφη κ.λπ. με απώτερο στόχο τη δημιουργία της «Ενωμένης Μακεδονίας». Δεν ήταν τυχαία η αναφορά που έκανε πρόσφατα η πρόεδρος των Σκοπίων κ. Σιλιάνοφσκα στα «προσφυγόπουλα από το Αιγαιακό τμήμα της Μακεδονίας» και μέσω αυτής επανέφερε τον «μακεδονικό» αλυτρωτισμό κατά της χώρας μας15,16. Η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν ο προθάλαμος όλων αυτών των καταστάσεων που ζούμε τώρα.

Τελικά, ο Νικολάι Ιγνάτιεφ αγωνίστηκε για την ιδέα του πανσλαβισμού, ο Κρστε Μισίρκωφ για την ιδέα του ανεξάρτητου σλαβικού μακεδονισμού, ο Τίτο και ο Μίτσκοσκι για το συμφέρον των πατρίδων τους (ασχέτως του παραλογισμού τους ως προς την απαίτηση οικειοποίησης του μακεδονισμού) και ο Νικόλαος Κοτζιάς για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Γερμανίας), τις ιδεοληψίες της ελληνικής Αριστεράς και τη ματαιοδοξία του. Ο κ. Κοτζιάς συγκρινόμενος με τους υπόλοιπους είναι ο λιγότερο ιδεολόγος. Είναι ταπεινότερα τα ελατήρια που τον οδήγησαν να κάνει ότι έκανε και πραγματικά αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων. Τώρα, ότι, αναφέρει συνεχώς τον εαυτό του ως «Καθηγητή» είναι μία ακόμη απόδειξη ότι ο άνθρωπος είναι «κύμβαλο αλαλάζον» γι’ αυτό κάνει θόρυβο. Αφήστε που σχετικά με τους «Καθηγητές» τα έχει πει μια χαρά ο Μπίσμαρκ (Καθηγητές τρεις κι εχάθη η πατρίς!)

Συνοπτικά τα παραπάνω περιγράφονται ως εξής:

Οι οκτώ (8) βαθμίδες για τη δημιουργία Ανεξάρτητου Μακεδονικού Κράτους, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνεται και το έδαφος της ελληνικής Μακεδονίας:

  1. Ρωσία – βουλγαρικός μακεδονισμός: Οι Ρώσοι μέσω του Νικολάι Ιγνάτιεφ καταφέρνουν το 1870 να ιδρύσουν τη Βουλγαρική Εξαρχία και το 1878 να υπογραφεί η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (δημιουργία Μεγάλης Βουλγαρίας). Λίγους μήνες μετά υπογράφεται η Συνθήκη του Βερολίνου με την οποία η Βουλγαρία χάνει εδάφη που είχε λάβει με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Έτσι δημιουργείται το Μακεδονικό Ζήτημα. To 1893 Βούλγαροι ιδρύουν το VMRO. Οι Ρώσοι στηρίζουν τον βουλγαρικό μακεδονισμό.
  2. Μισίρκοφ – ξεχωριστός σλαβικός μακεδονισμός: Ο Κρστε Μισίρκοφ το 1903 διατυπώνει την ιδέα του ξεχωριστού μακεδονικού έθνους και της ξεχωριστής μακεδονικής γλώσσας. Ο μακεδονισμός του Μισίρκοφ είναι ανεξάρτητος από τους Βουλγάρους και από τους άλλους γνωστούς βαλκανικούς λαούς.
  3. Κομμουνισμός – βουλγαρικός μακεδονισμός: Η Κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση (διάδοχη κατάσταση της Ρωσίας) συνεχίζει να υποστηρίζει τον βουλγαρικό μακεδονισμό.
  4. Κομμουνιστική Διεθνής – ξεχωριστός σλαβικός μακεδονισμός: Το 1934 μέσω της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) ο σοβιετικός κομμουνισμός αναγνωρίζει την ύπαρξη χωριστού μακεδονικού έθνους και μακεδονικής γλώσσας.
  5. Τίτο – ξεχωριστός σλαβικός μακεδονισμός, από το «Βαρντάρσκα» στο «Μακεδονία»: Ο κομμουνιστής ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας, Τίτο, το 1944 μετονομάζει τα Σκόπια από Βαρντάρσκα σε Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας και καλλιεργεί την ιδέα ενός χωριστού και διακριτού μακεδονικού έθνους.
  6. Κοτζιάς – ξεχωριστός σλαβικός μακεδονισμός με ελληνική συναίνεση: Ο Νικόλαος Κοτζιάς το 2018 ολοκληρώνει και υπογράφει τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία στις αρχές του 2019 επικυρώνεται από την ελληνική Βουλή. Σε αυτή τη συμφωνία, με τη συναίνεση της ελληνικής πλευράς, οι Σκοπιανοί χαρακτηρίζονται Μακεδόνες και η γλώσσα τους μακεδονική.
  7. Μίτσκοσκι – ξεχωριστός σλαβικός μακεδονισμός που περιλαμβάνει τη μακεδονική αρχαιότητα: Ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι το 2024 κερδίζει τις εκλογές στα Σκόπια με το κόμμα VMRO–DPMNE, αναλαμβάνει πρωθυπουργός και ξεκινάει τη θητεία του με μπαράζ παραβιάσεων της Συμφωνίας των Πρεσπών. Για το VMRO-DPMNE η μακεδονική αρχαιότητα ανήκει στους Σκοπιανούς, επειδή θεωρούν ότι αυτοί είναι οι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων. Στόχος του συγκεκριμένου κόμματος είναι η δημιουργία μιας «Ενωμένης Μακεδονίας» που θα περιλαμβάνει και το έδαφος της ελληνικής Μακεδονίας.
  8. Ανεξάρτητο μακεδονικό κράτος: Στην τελευταία βαθμίδα βρίσκεται η δημιουργία ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους, μη ελληνικού, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνεται και το έδαφος της ελληνικής Μακεδονίας («Ενωμένη Μακεδονία»). Αυτό θα συμβεί μελλοντικά εάν η Ελλάδα δεν ακυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών και δεν υπάρξει στη χώρα μας εθνοκεντρική πολιτική.

Ενδεικτικά παρατίθενται μερικές φωτογραφίες ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία ότι οι Σκοπιανοί έχουν βλέψεις στα ελληνικά εδάφη.

Ο χαιρετισμός της «Ενωμένης Μακεδονίας». Το μεσαίο από τα τρία ανασηκωμένα δάκτυλα αναγράφει τη λέξη «ЕГЕЈ» που στα σλαβικά σημαίνει «ΑΙΓΑΙΟ» και συμβολίζει την ελληνική Μακεδονία, την οποία οι Σκοπιανοί αποκαλούν «Μακεδονία του Αιγαίου».

Ο αντιπρόεδρος του VMRO-DPMNE, κ. Βλάντο Μισαϊλόφσκι, τη στιγμή που κάνει τον χαιρετισμό της «Ενωμένης Μακεδονίας» (είναι αυτή που περιλαμβάνει και τη Χαλκιδική) ενώ σχολιάζει με τη φράση «Για μια τέλεια Μακεδονία»17.

Ο πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών των Σκοπίων, κ. Λιούπτσο Κότζαρεφ (πέμπτος από αριστερά), στις 4-2-2023, σε εκδήλωση Σκοπιανών στον Καναδά για την 150η επέτειο της γέννησης του Βούλγαρου Γκότσε Ντέλτσεφ. Πίσω του σε τεράστιες διαστάσεις βρίσκονται ο Ήλιος της Βεργίνας και ο χάρτης της λεγόμενης «Ενωμένης Μακεδονίας» (είναι αυτή που περιλαμβάνει και τη Χαλκιδική) στον οποίο αναγράφεται η λέξη «Μακεδονία»18.

Ο δήμαρχος της πόλης Ντεμίρ Χισάρ κ. Νίκολα Ναϊντόφσκι (πρώτος από αριστερά) με μέλη του δημοτικού συμβουλίου του στις 10-7-2022 κατά τη διάρκεια πορείας διαμαρτυρίας στα Σκόπια κάνουν το χαιρετισμό της «Ενωμένης Μακεδονίας» ενώ κρατούν πανό που φέρει τον Ήλιο της Βεργίνας, τη λέξη «Μακεδονία» και χάρτη που περιλαμβάνει τη Θάσο και τη Χαλκιδική19.

  1. https://www.antibaro.gr/article/20695
  2. https://el.wikipedia.org/wiki/Εσωτερική_Μακεδονική_Επαναστατική_Οργάνωση
  3. https://el.wikipedia.org/wiki/Ψήφισμα_της_Κομιντέρν_για_το_Μακεδονικό_Ζήτημα
  4. 4. http://www.anixneuseis.gr/ιστορικη-επισκόπηση-του-μακεδονικού/
  5. https://www.eleftheria.gr/m/απόψεις/item/207115-8-αυγούστου-1944-ο-τίτο-μετονομάζει-τα-σκόπια-από-βαρντάρσκα-σε-«λαϊκή-δημοκρατία-της-μακεδονίας».html
  6. https://www.mfa.gr/to-zetema-tou-onomatos-tes-boreias-makedonias/
  7. https://www.dimokratia.gr/apopseis/401057/mia-istoria-tha-sas-po/
  8. https://www.antibaro.gr/article/23319
  9. https://www.antibaro.gr/article/29195
  10. https://www.antibaro.gr/article/33837
  11. https://www.epitropiellinismou.gr/post/499
  12. https://www.epitropiellinismou.gr/post/2089
  13. https://www.epitropiellinismou.gr/post/2261
  14. https://en-academic.com/dic.nsf/enwiki/9099277
  15. https://www.protothema.gr/politics/article/1513861/xefuge-teleios-i-gordana-silianofska-thumithike-tora-tous-makedones-tou-aigaiou/
  16. https://x.com/gogamkd/status/1806303063289778322?t=mrnzp4RhgEg4PDMAfb6Q8g&s=19
  17. https://www.facebook.com/misajlovskivlado/posts/2624407727866247
  18. https://www.facebook.com/groups/203897086311812/posts/6312641085437351/
  19. https://x.com/dayastic777/status/1546143107321847810

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

[email protected]

 

 

 

 

 

Δ. Μακροδημόπουλος: Νεοφιλελευθερισμός ή Ακροδεξιά; Αυτές είναι πλέον οι επιλογές μας!

1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η εκφοβιστική εκστρατεία που δρομολογήθηκε πριν τις ευρωεκλογές με επίκεντρο την άνοδο της Ακροδεξιάς, και συνεχίζεται με τις εκλογές στη Γαλλία, αποσκοπεί να αποπροσανατολίσει τις κοινωνίες, να εξωραΐσει και να νομιμοποιήσει στις συνειδήσεις τον νεοφιλελευθερισμό που σαρώνει τα πάντα, ως το μη χείρον έναντι της Ακροδεξιάς, και να τον αποδεχτούμε χωρίς αντιδράσεις ώστε μπροστά στον κίνδυνο της ακροδεξιάς να λανθάνει η νεοφιλελεύθερη πολιτική. Μα, δεν έχουν αντιληφθεί ότι ο νεοφιλελευθερισμός κανονικοποιεί και ενισχύει την Ακροδεξιά; Προσπαθούν μάλιστα με παρεμβάσεις, όπως το κίνημα Me Too, η αποδοχή των ομοφυλοφίλων και η συμβίωσή τους, που αποτελούν αυτονόητα ανθρώπινα δικαιώματα, μερικές φορές και με υπερβολές που αμφισβητούν πάγιες αξίες, να διχάζουν και να αποπροσανατολίζουν τις κοινωνίες από τις συνέπειες του νεοφιλελευθερισμού στη ζωή μας. Όμως, οι αμβλώσεις, η νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας, η σεξουαλική απελευθέρωση, ο “σεξουαλικός μπολσεβικισμός” με δύο λόγια, καθιερώθηκαν την επομένη της σοβιετικής επανάστασης για να ανακληθούν το 1934 από τον Στάλιν, πιθανότατα για να συμβαδίσει η ΕΣΣΔ με τις δυτικές κοινωνίες και να έχει μεγαλύτερη διεισδυτικότητα σε αυτές, ώστε να μην αποτελούν πρωτοποριακές παρεμβάσεις, όπως προβάλλονται. Λογικά τα ανθρώπινα δικαιώματα θα έπρεπε να συμβαδίζουν με την επέκταση των κοινωνικών κατακτήσεων και όχι ως φύλλο συκής για την υπεξαίρεσή τους με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Όμως ποιοί μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση των κοινωνικών αδιεξόδων;; Μήπως μεταπολεμικά κυβέρνησε ποτέ η Ακροδεξιά; Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και το Μάαστριχτ, δεν κυβέρνησαν κόμματα στο όνομα της σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελευθερισμού; Ο Εντουάρ Λουί, Γάλλος συγγραφέας σε πρόσφατη συνέντευξή του (Καθημερινή 16/6/2024) ερμηνεύοντας τη μεταστροφή του εκλογικού σώματος στη Γαλλία προς τον ακραίο συντηρητισμό  είπε πως «οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου ψήφιζαν αριστερά ή κομμουνιστικά κόμματα. Στην πορεία ολόκληρη η επόμενη γενιά άρχισε να ψηφίζει Ακροδεξιά. Η πολιτική φιλόσοφος Σαντάλ Μουφ, πρόσθεσε, έχει μία άποψη, που νομίζω ότι είναι πολύ αληθινή. Υποστηρίζει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που πρόκειται να ψηφίσουν την άκρα Δεξιά, στην πραγματικότητα ψηφίζουν για αριστερούς λόγους. Ψηφίζουν την Ακροδεξιά επειδή θέλουν μια καλύτερη ζωή, επειδή δεν μπορούν να φάνε κάθε μέρα, επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τη βενζίνη, επειδή νιώθουν τη βία της ανισότητας».

Πώς μπόρεσε η Ακροδεξιά λαϊκίζοντας να οικειοποιηθεί τις επαγγελίες της Αριστεράς και του σοσιαλισμού; Είναι η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και η εκλογική κατάρρευση κομμουνιστικών κομμάτων που συμπαρέσυρε στην Ευρώπη, στερώντας και από τα υπόλοιπα ρεφορμιστικά κόμματα (σοσιαλδημοκρατικά, Αριστερά) την ουσία της πολιτικής τους, στα οποία απέμεινε μόνον η ρητορική, όπως απέδειξαν κάθε φορά που ανέλαβαν κυβερνητικό ρόλο. Η πορεία προς τον νεοφιλελευθερισμό ήταν πλέον μονόδρομος. Όταν ρώτησαν τη  Μάργκαρετ Θάτσερ ποιο ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά της απάντησε αμέσως: «Το νέο Εργατικό Κόμμα». Ο θρίαμβός της ήταν πως ακόμη και οι πολιτικοί αντίπαλοι  της, οι Εργατικοί, υιοθέτησαν τις βασικές οικονομικές πολιτικές της του νεοφιλελευθερισμού.

Ιστορικά, ο φασισμός έβρισκε τον λόγο ύπαρξής του στον αντικομουνισμό, κάτι που περιόριζε την εμβέλεια του κοινωνικού του λόγου. Σήμερα η ακροδεξιά μπορεί να ξετυλίγει την κριτική της προς τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη προβάλλοντας κοινωνικό πρόσωπο χωρίς να απαρνείται τον ρατσισμό.. Απευθύνονται στην εργατική τάξη με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι στο παρελθόν, επειδή οι δομικές διαιρέσεις του 20ου αιώνα που έφερναν αντιμέτωπους φασισμό και κομμουνισμό έχουν καταργηθεί. Το τέλος του κομμουνισμού έσπασε ένα ταμπού και σήμερα πια μεταφασιστικά κόμματα διεκδικούν τη θέση του υπερασπιστή των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων συμπεριλαμβανομένης της εργατικής τάξης. Γνωρίζουν να συνδυάζουν έναν λόγο κατά της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού με τον εθνοκεντρισμό και τη ξενοφοβία. Γνωρίζουν ότι εντός των λαϊκών τάξεων υπάρχουν διαιρέσεις, ότι οι ίδιες οι τάξεις είναι πεδία εσωτερικής πάλης και εκμεταλλεύονται αυτές τις διαιρέσεις προς όφελός τους κατά τον χειρότερο τρόπο για την κοινωνία, σε αντίθεση με την Αριστερά που προέκρινε την ενότητα της εργατικής τάξης: Οι μαύροι, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, παίρνουν τη δουλειά των λευκών, οι ομοφυλόφιλοι θέλουν να επιβάλλουν τον τρόπο ζωής τους στις οικογένειες μας, κλπ. Όμως παρά τις εξαγγελίες τους, σε αντίθεση με τις κομμουνιστικές επαναστάσεις που τροποποίησαν τις μορφές ιδιοκτησίας και τις παραγωγικές σχέσεις, οι φασισμοί ανέκαθεν ενσωμάτωναν στο σύστημα εξουσίας τους τις παλιές διοικητικές, οικονομικές και στρατιωτικές ελίτ, ήταν το τελευταίο όπλο της αστικής τάξης, ώστε ο φιλεργατικός λόγος τους να αποδεικνύεται ψευδεπίγραφος. Συμπορεύονται όμως με τον νεοφιλελευθερισμό λόγω του αντικοινωνικού χαρακτήρα και των δύο. Ο νεοφιλελευθερισμός, ως αντικοινωνικός δεν μπορεί να εφαρμοσθεί σε δημοκρατίες εμπλουτισμένες με αρχές και σεβασμό στις ανθρώπινες αξίες. Χρειάζεται ως στήριγμα φασιστικά καθεστώτα για να επιβληθεί, όπως παλαιότερα π.χ, στη Λατινική Αμερική, ή την απειλή επικράτησης νεοφασιστικών καθεστώτων στις σημερινές συνθήκες, ώστε να γίνει αποδεκτός ως το μη χείρον. Σήμερα τα φασιστικά κόμματα μετασχηματίστηκαν σε μεταφασιστικά (Μελόνι, Λεπέν, κ.α.) που θέλουν να αλλάξουν το σύστημα από τα μέσα παίζοντας το χαρτί της θεσμικής κανονικότητας ενώ ο κλασσικός φασισμός ήθελε να ανατρέψει τα πάντα. Τότε, υπήρξε το αντίπαλο δέος του σοσιαλισμού που ανάγκασε τον καπιταλισμό να αυτομεταρρυθμιστεί μετά τον Β’ ΠΠ με κοινωνικές παραχωρήσεις. Σήμερα;

Μακροδημόπουλος  Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6847-771412

26/6/2024

 

Τραμπ ο ρεαλιστής   Ο πρώην πρόεδρος καταλαβαίνει τα όρια της αμερικανικής ισχύος

0

 

 

Andrew Byers και Randall Schweller

1 Ιουλίου 2024

Foreign Affairs

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στο West Palm Beach της Φλόριντα, Ιούνιος 2024

Έβελιν Χόκσταϊν / Reuters

Η δομή της μονοπολικότητας που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης χάρισε στις ΗΠΑ τεράστια, ανεξέλεγκτη δύναμη. Οι ΗΠΑ έγιναν η πρώτη χώρα στην ιστορία χωρίς ομότιμους ή σχεδόν ομότιμους ανταγωνιστές. Έγινε η μόνη με επιρροή σε κάθε περιοχή του κόσμου και η μόνη που κυριάρχησε αναμφισβήτητα στη γειτονιά της. Μετά το 1992, οι ΗΠΑ μπορεί να ήταν η πιο ισχυρή χώρα σε κάθε μεγάλο παγκόσμιο θέατρο.

Για τους Αμερικανούς αξιωματούχους, ο φυσικός πειρασμός ήταν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη στιγμή για να επεκτείνουν την παγκόσμια επιρροή των ΗΠΑ. Μεθυσμένη από την εξουσία, η Ουάσιγκτον διεύρυνε επίμονα το ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη, δίνοντας ελάχιστη σημασία στις ρωσικές ανησυχίες για την καταπάτηση της Δύσης. Διεύρυνε τον αγκάλιασμα του οικονομικού ανοίγματος, υποστηρίζοντας τη δημιουργία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου το 1995, παρά την πιθανή απειλή που αποτελούσε για την εθνική κυριαρχία η υποχρεωτική επίλυση διαφορών. Υποστήριξε επίσης τη συμμετοχή της Κίνας στον οργανισμό το 2001. Στα μάτια των υπευθύνων χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ, αυτή η επεκτατική εκστρατεία δεν ήταν μόνο καλή για τη χώρα τους αλλά και για όλο τον κόσμο. Η Ουάσιγκτον, όπως όλοι οι ηγεμόνες, έπεισε τον εαυτό της ότι η παγκόσμια τάξη που δημιουργούσε προτιμήθηκε παγκοσμίως από όλες τις άλλες. Άρχισε να επιδιώκει αυτό που ο μελετητής των διεθνών σχέσεων Arnold Wolfers αποκάλεσε «στόχους περιβάλλοντος», ή στόχους που σχεδιάστηκαν για να κάνουν τον κόσμο να συμμορφώνεται καλύτερα με τις αξίες μιας χώρας.

Στη δεκαετία του 1990 και την πρώτη δεκαετία του 21ουυ αιώνα, ήταν δυνατή η υπεράσπιση αυτής της γραμμής σκέψης. Όταν η εξουσία είναι πολύ συγκεντρωμένη στα χέρια ενός ηγεμονικού κράτους, οι τύχες και οι κακοτυχίες της κυρίαρχης οντότητας, στην πραγματικότητα, συχνά μοιράζονται όλοι οι άλλοι. Η ευημερία του ηγεμόνα φέρει αναγκαστικά κάποιο μέτρο ευημερίας για άλλα μέλη του διεθνούς συστήματος, αφού η κατάρρευσή του θα συνεπαγόταν την κατάρρευση του συστήματος συνολικά. Γι’ αυτό, στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του 2002, η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους μπορούσε ειλικρινά να υποστηρίξει ότι οι μεγάλες δυνάμεις του κόσμου συγκλίνουν σε «ένα ενιαίο βιώσιμο μοντέλο εθνικής επιτυχίας: ελευθερία, δημοκρατία και ελεύθερη επιχείρηση. Αυτά τα κράτη ήταν, στην ίδια πλευρά—ενωμένα από κοινούς κινδύνους τρομοκρατικής βίας και του χάους».

Αλλά καθώς η κυριαρχία του ηγεμόνα αρχίζει να εξασθενεί, το ίδιο συμβαίνει και με αυτή τη φυσική αρμονία συμφερόντων. Οι ανερχόμενες δυνάμεις γίνονται όλο και πιο δυσαρεστημένες με την παγκόσμια θέση τους, με τους κανόνες και τους κανόνες της διεθνούς τάξης και με τα συμφέροντα και τις αξίες που προωθεί αυτή η τάξη. Τα κοινοτικά συμφέροντα παύουν να επισκιάζουν τα μεμονωμένα. Και καθώς τα ρεβιζιονιστικά κράτη αυξάνονται, αναπτύσσουν την ικανότητα να πραγματοποιούν τους στόχους τους.

Στην έκθεση του 2002, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Μπους απεικόνιζε την Κίνα ως ομαδικό παίκτη, που «ανακάλυπτε ότι η οικονομική ελευθερία είναι η μόνη πηγή εθνικού πλούτου». Αλλά μέχρι το 2017, η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ διακήρυξε ότι «η ενσωμάτωση της Κίνας στη μεταπολεμική διεθνή τάξη ήταν αποτυχία», χαρακτηρίζοντας την Κίνα μια «ρεβιζιονιστική δύναμη που θέλει να διαμορφώσει έναν κόσμο αντίθετο με τις αξίες και τα συμφέροντα των ΗΠΑ».

Οι ανερχόμενοι αμφισβητίες δεν είναι οι μόνοι ρεβιζιονιστές: καθώς ο ηγεμόνας παρακμάζει, απογοητεύεται και από την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Πολλές από τις συμφωνίες που έκανε στο απόγειο της ισχύος του δεν έχουν πλέον νόημα. Για παράδειγμα, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ από όλο το ιδεολογικό και κομματικό φάσμα έχουν απογοητευτεί με τη διατλαντική εταιρική σχέση. Στην αρχική συμφωνία που έγινε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ουάσιγκτον παρείχε ασφάλεια στους Ευρωπαίους συμμάχους της και ζωτική οικονομική βοήθεια στις ταλαιπωρημένες μεταπολεμικές οικονομίες τους. Σε αντάλλαγμα, στήριξαν κυρίως την Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου με τη Μόσχα και επέτρεψαν στις ΗΠΑ να προβάλουν ισχύ στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αλλά μόλις διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση και η Ευρώπη έγινε πλούσια, δεν είχε πλέον νόημα για τις ΗΠΑ να επωμίζονται περισσότερο από το 70% των αμυντικών δαπανών του ΝΑΤΟ. Η συμμαχία έπαψε να έχει ξεκάθαρο λόγο ύπαρξης.

Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί Αμερικανοί απομακρύνονται από τους προεδρικούς υποψηφίους που ασπάζονται μια μυώδη, επεκτατική εξωτερική πολιτική. Βλέπουν τους επιτακτικούς διαρθρωτικούς λόγους για να απαιτήσουν μια στροφή. Και τόσοι πολλοί από αυτούς έχουν αγκαλιάσει έναν υποψήφιο που έχει ζητήσει παγκόσμια αυτοσυγκράτηση, περικοπή και στενό προσωπικό συμφέρον: τον Ντόναλντ Τραμπ.

Κατά την πρώτη του θητεία ως πρόεδρος, ο Τραμπ απέδειξε ότι ήταν πραγματικά μοναδικός μεταξύ των σύγχρονων ηγετών των ΗΠΑ. Σε αντίθεση με οποιονδήποτε πρόεδρο πριν από αυτόν στη μετά το 1945 εποχή, ήταν δύσπιστος για τις συνθήκες και τις συμμαχίες, προτιμώντας τον ανταγωνισμό από τη συνεργασία. Καθόρισε το εθνικό συμφέρον να αποκλείσει πράγματα όπως η διάδοση φιλελεύθερων αξιών και στρατιωτικές ή ανθρωπιστικές παρεμβάσεις. Δεν θεωρούσε τις ΗΠΑ ως θεϊκή παρεμβατική δύναμη για τους κακομεταχειριζόμενους στο εξωτερικό. Αντίθετα, έστρεψε την εστίαση της Ουάσιγκτον στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων και στην ανάκτηση των παγκόσμιων πλεονεκτημάτων ισχύος των ΗΠΑ. Ήταν, με άλλα λόγια, ένας αληθινός ρεαλιστής: κάποιος που αποφεύγει τις ιδεαλιστικές και ιδεολογικές απόψεις των παγκόσμιων υποθέσεων υπέρ της πολιτικής εξουσίας.

Στην πρώτη θητεία του Τραμπ, αυτές οι ρεαλιστικές παρορμήσεις σβήστηκαν και μερικές φορές σταματούσαν από τα γεράκια-στελέχη της εθνικής ασφάλειας που δεν συμμερίζονταν το όραμά του. Αλλά έχοντας μάθει ότι το προσωπικό τους κάνει πολιτική, ο Τραμπ δεν θα ξανακάνει αυτό το λάθος. Αντίθετα, η επόμενη κυβέρνησή του θα οδηγήσει στην ίσως την πιο συγκρατημένη εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στη σύγχρονη ιστορία.

ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα διεξάγει έντονη συζήτηση για τις διεθνείς σχέσεις. Το παραδοσιακό κατεστημένο του κόμματος αποτελείται από νεοσυντηρητικούς που θέλουν οι ΗΠΑ να ασκήσουν την εξουσία τους σε όλο τον κόσμο και να χρησιμοποιήσουν τις στρατιωτικές τους δυνατότητες για να επιτύχουν πολλούς σκοπούς. Για παράδειγμα, υποστηρίζουν τη μαζική, συνεχιζόμενη βοήθεια των ΗΠΑ προς την Ουκρανία ως μέσο για να την κολλήσουν στη Ρωσία και έχουν αγκαλιάσει ολόψυχα το πλαίσιο της στρατιωτικής υποστήριξης της Ουκρανίας από την κυβέρνηση Μπάιντεν ως διαμάχη μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας. Ο Τραμπ και οι σύμμαχοί του, από την άλλη πλευρά, δεν υποστηρίζουν περισσότερη βοήθεια στην Ουκρανία. Δεν βλέπουν τη γεωπολιτική ως έναν μεγάλο ιδεολογικό αγώνα. Και σε αντίθεση με τους νεοσυντηρητικούς, έχουν έντονη αξίωση από τους συμμάχους των ΗΠΑ να πληρώνουν για τη δική τους ασφάλεια. Τον Φεβρουάριο, για παράδειγμα, ο Τραμπ δήλωσε ότι θα άφηνε τη Ρωσία να έχει το δρόμο της με οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα που δεν ξοδεύει τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ της για τη δική της άμυνα. «Αν δεν πληρώσουμε και δεχτούμε επίθεση από τη Ρωσία, θα μας προστατέψετε;» Ο Τραμπ εξιστόρησε τον ηγέτη μιας χώρας του ΝΑΤΟ ρωτώντας τον. «Όχι, δεν θα σε προστάτευα. Στην πραγματικότητα, θα τους παρότρυνα να κάνουν ό,τι στο διάολο θέλουν. Πρέπει να πληρώσεις. Πρέπει να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου».

Το παραδοσιακό ρεπουμπλικανικό κατεστημένο εξακολουθεί να διατηρεί ουσιαστική εξουσία. Για παράδειγμα, η ηγεσία του κόμματος στη Γερουσία, κυριαρχείται από νεοσυντηρητικούς. Αργά αλλά σταθερά, ωστόσο, το στρατόπεδο των Τραμπιστών κερδίζει. Το κάνει, προφανώς, στις προκριματικές εκλογές, όπου συνεχίζουν να επικρατούν οι υποψήφιοι που υποστηρίζει ο Τραμπ και ο Τραμπ. Αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Τραμπιστικός ρεαλισμός κερδίζει επίσης τις καρδιές και τα μυαλά των συντηρητικών ψηφοφόρων. Σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση του Συμβουλίου του Σικάγο για τις Παγκόσμιες Υποθέσεις, στην ερώτηση «Πιστεύετε ότι θα είναι καλύτερο για το μέλλον της χώρας εάν λάβουμε ενεργό μέρος στις παγκόσμιες υποθέσεις ή εάν θα να μείνουμε μακριά από τις παγκόσμιες υποθέσεις;» το 53% των Ρεπουμπλικάνων απάντησε «μείνετε έξω» Ένας παρόμοιο ποσοστό -55% – είπε ότι το κόστος υπερτερεί των οφελών από τη διατήρηση του ρόλου των ΗΠΑ στον κόσμο.

Για τις περισσότερες ελίτ της εξωτερικής πολιτικής, που θεωρούν την ισχύ των ΗΠΑ ως κανονιστικό αγαθό, αυτή η τάση φαίνεται τρομακτική. Αλλά η ατζέντα του πρώην προέδρου «Πρώτα η Αμερική» είναι ένα διανοητικά υπερασπίσιμο, θεμελιωδώς ρεαλιστικό πρόγραμμα που επιδιώκει να εξακριβώσει και να ενεργήσει βάσει των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ και όχι των συμφερόντων άλλων. Γεννιέται από μια αναπόφευκτη υπόθεση: οι ΗΠΑ δεν έχουν πλέον την ισχύ που είχαν κάποτε και εξαπλώνονται πολύ λεπτές. Πρέπει να διαχωρίσει τα βασικά εθνικά συμφέροντά της από τα επιθυμητά. Πρέπει να αναθέσει περισσότερη ευθύνη στους πλούσιους συμμάχους της. Πρέπει να σταματήσει να προσπαθεί να είναι παντού και να κάνει τα πάντα.

Στην πρώτη του θητεία, τα ρεαλιστικά ένστικτα του Τραμπ συχνά ματαιώθηκαν από τους ανώτερους συμβούλους του για την εθνική ασφάλεια. Ωστόσο, η τάση του πρώην προέδρου για αυτοσυγκράτηση διαμόρφωσε τις πολιτικές του. Ο Τραμπ απέφυγε νέες στρατιωτικές εμπλοκές, άρχισε να απαλλάσσει τις ΗΠΑ από την 20ετή κατοχή του Αφγανιστάν και ενέπλεξε αντίπαλα κράτη όπως η Κίνα, η Βόρεια Κορέα και η Ρωσία με τρόπους που μείωσαν την πιθανότητα σύγκρουσης. Μετατόπισε το βάρος της αμοιβής άμυνας στους συμμάχους και μακριά από τους Αμερικανούς φορολογούμενους. Μιλούσε σκληρά ως μέσο για να πιέσει άλλους ηγέτες και να κατευνάσει την εγχώρια βάση του. Ποτέ όμως δεν ενήργησε σαν νεοσυντηρητικός πρωταρχικός. Ακόμη και όταν επρόκειτο για το Ιράν, τη χώρα προς την οποία ήταν πιο μαχητικός, ο Τραμπ πάντα αποσυρόταν από το χείλος της χρήσης σημαντικής στρατιωτικής δύναμης.

ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ

Στη δεύτερη θητεία του, τα ρεαλιστικά ένστικτα του Τραμπ θα έβρισκαν πληρέστερη έκφραση. Ο Τραμπ δεν θα γυρίσει εντελώς την πλάτη της Ουάσιγκτον στον κόσμο (σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των αντιπάλων του). Αλλά πιθανότατα θα αποδεσμευθεί από τουλάχιστον ορισμένες τρέχουσες δεσμεύσεις των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Σίγουρα θα απαιτήσει από τους πλούσιους συμμάχους στην Ασία και την Ευρώπη να πληρώσουν περισσότερο για την ασφάλειά τους. Και πιθανότατα θα εστιάσει το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής του στο Πεκίνο, επικεντρωνόμενος σε τρόπους για να ξεπεράσει την Κίνα, αποφεύγοντας τη στρατιωτική σύγκρουση και έναν νέο ψυχρό πόλεμο.

Ο Τραμπ και οι σύμμαχοί του έχουν επίσης μιλήσει για την ανάγκη να εξαρτηθούν λιγότερο από ξένες πηγές ενέργειας. προβλέπουν ότι η μεγαλύτερη αυτάρκεια θα οδηγούσε σε αύξηση των θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ και μειωμένο ενεργειακό κόστος για τους Αμερικανούς καταναλωτές. Ως πρόεδρος, ο Τραμπ πιθανότατα θα ακολουθούσε αυτή τη ρητορική καταργώντας πολλούς ισχύοντες κανονισμούς στον ενεργειακό τομέα, διευκολύνοντας έτσι τους εγχώριους παραγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου να κάνουν γεωτρήσεις. Ουσιαστικά, μια τέτοια πολιτική θα έκανε τον Περσικό Κόλπο πολύ λιγότερο σημαντικό για την Ουάσιγκτον. Τα τελευταία 50 χρόνια, κάθε προεδρική διοίκηση των ΗΠΑ αναγκάστηκε από τις περιστάσεις να αφιερώσει δυσανάλογο χρόνο, προσοχή και πόρους στη Μέση Ανατολή – σε μεγάλο βαθμό για να εξασφαλίσει τη ροή του πετρελαίου. Οι ΗΠΑ που δεν χρειάζεται πλέον να το κάνουν, θα απαλλαγούν από το να χρειάζεται να νοιάζονται πολύ για τις διαμάχες Ιράν-Σαουδικής Αραβίας και δεν θα χρειάζεται πλέον να διατηρούν σημαντικό αριθμό αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Όπως έχουν δείξει οι εμπειρίες της κυβέρνησης Μπάιντεν, τα αμερικανικά στρατεύματα απλωμένα σε δεκάδες βάσεις στο Ιράκ και τη Συρία κινδυνεύουν να δεχθούν επίθεση από το Ιράν και τους αντιπροσώπους του.

Ο πρώην πρόεδρος, φυσικά, θα συνέχιζε την πολεμική ρητορική του προς τους αντιπάλους της Ουάσιγκτον, επικρίνοντας τις ληστείες και τις επιθετικές τους ενέργειες. Μια τέτοια συζήτηση μπορεί να είναι χρήσιμη για να υπενθυμίσει στον υπόλοιπο κόσμο ότι οι ΗΠΑ δεν μοιράζονται πολλές αξίες με χώρες όπως η Κίνα, το Ιράν, η Ρωσία ή ακόμη και ορισμένους συμμάχους των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας—και ότι ακόμη και μια πιο συναλλακτική, ρεαλιστική ΗΠΑ Τα κράτη δεν θα έσκυβαν στο επίπεδο αυτών των χωρών. Ωστόσο, ο Τραμπ δεν θα πρέπει να κάνει τις ΗΠΑ σε έναν νέο ψυχρό πόλεμο με την Κίνα ή σε έναν θερμό πόλεμο με περιφερειακούς ανταγωνιστές όπως το Ιράν. Η κυβέρνηση Τραμπ πρέπει να ζητήσει από άλλα κράτη να είναι υπόλογα και να κάνει τις καλύτερες συμφωνίες που μπορεί για τις ΗΠΑ. Αλλά η στρατιωτική σύγκρουση ή οι παρατεταμένες περίοδοι εχθρότητας δεν είναι προς το συμφέρον κανενός.

Ο Τραμπ, ευτυχώς, έχει ένα εντυπωσιακό ιστορικό στην αποφυγή της χρήσης αμερικανικής στρατιωτικής δύναμης. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι περισσότερο ανθρωπιστής από τους προκατόχους του, αλλά επειδή βλέπει την παγκόσμια πολιτική περισσότερο με γεωοικονομικούς όρους παρά με γεωστρατηγικούς, και έτσι προσπαθεί να διεξάγει τη σύγκρουση με οικονομικά και όχι στρατιωτικά μέσα. Ο Τραμπ το 2019, μιλώντας για το Ιράν και το πυρηνικό του πρόγραμμα είπε:  «Θέλω να εισβάλω, αν χρειαστεί, οικονομικά. Έχουμε τεράστια οικονομική δύναμη. Αν μπορώ να λύσω τα πράγματα οικονομικά, αυτός είναι ο τρόπος που το θέλω».

Αυτό το συναίσθημα διατηρεί βαθιά ο πρώην πρόεδρος. Ήδη από το 2015, όταν όλη η Ουάσιγκτον βρισκόταν υπό την επιρροή απεριόριστων ελεύθερων συναλλαγών, ο Τραμπ προειδοποίησε για τους κινδύνους των οικονομικών εξαρτήσεων, που συσσωρεύτηκαν επί δεκαετίες απελευθέρωσης, που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για γεωπολιτική μόχλευση. (Οι ΗΠΑ βασίζονται, για παράδειγμα, σε ξένες χώρες για ενέργεια, ιατρικό εξοπλισμό, ημιαγωγούς και κρίσιμα ορυκτά.) Τόνισε επίσης την τεράστια δύναμη που ασκούν οι ΗΠΑ με τη μορφή δασμών, κυρώσεων, πρόσβασης στο δολάριο και τον έλεγχο των παγκόσμιων οικονομικών δικτύων. Μόλις ανέλαβε την εξουσία, χρησιμοποίησε την αμερικανική οικονομική ισχύ, που συνήθως θεωρείται ως ένας τρόπος για να δελεάσει άλλους να ενταχθούν στο πολυμερές σύστημα ελεύθερων συναλλαγών, ως ραβδί για να τιμωρήσει εκείνους που κορόιδεψαν την Ουάσιγκτον κατά τη δεκαετία του 1990 και την πρώτη δεκαετία του 21oυ αιώνα. «Διορθώνουμε τα λάθη του παρελθόντος και προσφέρουμε ένα μέλλον οικονομικής δικαιοσύνης και ασφάλειας για τους Αμερικανούς εργάτες, αγρότες και οικογένειες «Έπρεπε να είχε συμβεί πριν από 25 χρόνια», δήλωσε ο Τραμπ κατά την υπογραφή της ενδιάμεσης εμπορικής συμφωνίας με την Κίνα.

Ο ΚΟΥΡΑΜΕΝΟΣ ΤΙΤΑΝΑΣ

Ως συντηρητικός ρεαλιστής, ο Τραμπ θα πρέπει να είναι ξεκάθαρος σχετικά με το τι πραγματικά έχει σημασία για την Ουάσιγκτον και να αποφεύγει βήματα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν στρατιωτική σύγκρουση. Όποτε είναι δυνατόν, θα πρέπει να αναθέτει την ευθύνη για τα παγκόσμια προβλήματα στους συμμάχους των ΗΠΑ, αφήνοντας τις ΗΠΑ να επικεντρωθούν μόνο σε ό,τι είναι πραγματικά απαραίτητο για το αμερικανικό εθνικό συμφέρον.

Ο Τραμπ μπορεί να ξεκινήσει εστιάζοντας στην Κίνα. Η επίτευξη μιας σχέσης με το Πεκίνο που διασφαλίζει την αμερικανική ευημερία και δεν αυξάνει την πιθανότητα πολέμου μπορεί να είναι η υπέρτατη πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ. Το Πεκίνο και η Ουάσιγκτον αμφισβητούν την παγκόσμια οικονομική και πολιτική ηγεσία και υπάρχουν πολλά σημεία ανάφλεξης μεταξύ τους. Αλλά κανένα από αυτά δεν πρέπει να οδηγήσει σε σύγκρουση. Το πρωταρχικό σημείο στρατιωτικής διαμάχης -η μοίρα της Ταϊβάν- δεν απαιτεί στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ οφείλουν να οπλίσουν το νησί ώστε να αποτρέψουν και ελπίζουμε να νικήσουν μια κινεζική εισβολή. Ωστόσο, η Ταϊβάν δεν είναι σύμμαχος των ΗΠΑ, και επομένως η Ουάσιγκτον δεν θα πρέπει να διακινδυνεύσει πόλεμο με την Κίνα για να την υπερασπιστεί.

Σε άλλους τομείς, ο Τραμπ μπορεί να περιορίσει την Κίνα βασιζόμενος, όπως κάνει συνήθως, στους εμπορικούς περιορισμούς. Η καινοτόμος χρήση των ελέγχων τω εξαγωγών σε τεχνολογία αιχμής από την κυβέρνηση Τραμπ έχει γίνει το νέο εργαλείο επιλογής για την πολιτική εξουσίας του εικοστού πρώτου αιώνα. Σε αντίθεση με την παραδοσιακή εξισορρόπηση, η οποία συγκεντρώνει δύναμη μέσω όπλων και συμμάχων για να αντισταθμίσει τη στρατιωτική ισχύ ενός στόχου, η στρατηγική του Τραμπ επιδιώκει να αποτρέψει, όχι να αντιμετωπίσει, την περαιτέρω άνοδο ενός ομότιμου ανταγωνιστή. Τα επόμενα χρόνια, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ευρώπη θα θέλουν να διασφαλίσουν ότι οι εταιρείες τους θα αποφύγουν να μοιράζονται ορισμένες τεχνολογίες με το Πεκίνο και θα βασίζονται σε μη Κινέζους προμηθευτές για κρίσιμους τομείς, όπως οι τηλεπικοινωνίες και οι υποδομές.

Όμως η Ουάσιγκτον μπορεί να περιορίσει την Κίνα χωρίς να ξεκινήσει έναν πλήρη εμπορικό πόλεμο και γι’ αυτό θα πρέπει να αποφύγει την επιβολή νέων δασμών, εκτός από την άμεση απάντηση στους κινεζικούς εμπορικούς περιορισμούς κατά των αμερικανικών προϊόντων. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι θα πρέπει επίσης να αποφεύγουν πολεμικές στρατιωτικές πρωτοβουλίες που θα κινδύνευαν έναν πραγματικό πόλεμο μεταξύ των δύο κρατών. Και σε περίπτωση που οι χώρες βρεθούν σε κίνδυνο μιας καυτής σύγκρουσης, οι ΗΠΑ θα πρέπει να πιέσουν έναν συνασπισμό χωρών του Ινδο-Ειρηνικού, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, της Ινδίας, της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας και του Βιετνάμ – των οποίων η συνολική ισχύς αντιστοιχεί περίπου σε αυτήν της Κίνας —να πρωτοστατήσει στον περιορισμό του Πεκίνου.

Με άλλους αντιπάλους των ΗΠΑ, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να εμπλακεί ακόμη λιγότερο. Η Ρωσία μπορεί να είναι στρατιωτικά επικίνδυνη, αλλά δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τις ΗΠΑ – γεγονός που έχει καταστήσει σαφές η μεσαία επίδοσή της στην Ουκρανία. Επομένως, δεν έχει νόημα για την Ουάσιγκτον να συνεχίσει να παραχωρεί λευκές επιταγές στο Κίεβο, ειδικά όταν οι Ευρωπαίοι γείτονες της Ουκρανίας είναι τόσο πλούσιοι. Οι ΗΠΑ θα πρέπει να ασκήσουν σημαντική πίεση σε αυτές τις χώρες για να αρχίσουν να πληρώνουν για την άμυνα της Ουκρανίας, δεδομένου ότι είναι τα κράτη που απειλούνται πραγματικά από τη Μόσχα. Η Ουάσιγκτον θα πρέπει, ομοίως, να πιέσει τη Νότια Κορέα να αναλάβει ηγετικό ρόλο στον περιορισμό του φτωχού, βόρειου γείτονά της. Οι ΗΠΑ θα πρέπει ακόμη και να πιέσουν τους Άραβες εταίρους τους και το Ισραήλ να συνεργαστούν για να κρατήσουν υπό έλεγχο το Ιράν, έτσι ώστε η Ουάσιγκτον να αποσύρει τις περισσότερες από τις δικές της δυνάμεις από τη Μέση Ανατολή.

Η πραγματικότητα είναι ότι, μετά από σχεδόν 80 χρόνια ηγεσίας των ΗΠΑ, ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια μεταβατική φάση από την ηγεμονική τάξη σε μια αποκατάσταση ισορροπίας δυνάμεων. Όπως όλα τα προηγούμενα συστήματα ισορροπίας δυνάμεων, αυτό θα χαρακτηρίζει την παγκόσμια διαφωνία, τη δυσαρμονία και τον ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων. Σήμερα, μια τέτοια διαφωνία προέρχεται προφανώς από την Κίνα, το Ιράν, τη Βόρεια Κορέα και τη Ρωσία. Ωστόσο, η διατάραξη της παγκόσμιας σταθερότητας κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής φάσης δεν προέρχεται μόνο από τους ανερχόμενους αμφισβητίες αλλά και από τον ίδιο τον ηγεμόνα. Για να αποτρέψει την παρακμή, η κυρίαρχη δύναμη υπονομεύει το δικό της σύστημα, το οποίο αρχίζει να βλέπει ως αποχετευτικό. Γίνεται ολοένα και πιο απρόθυμη να δεχτεί την επιδότηση της ασφάλειας των συμμάχων και της ευημερίας του κόσμου γενικότερα. Βλέπει όλο και περισσότερο την εμπορική πολιτική όχι από την άποψη της βελτιστοποίησης των τιμών, της αποτελεσματικότητας και των εταιρικών κερδών, αλλά ως προς το αν κάνει τη χώρα πιο αδύναμη ή ισχυρότερη, εάν βοηθά την εργατική τάξη να βρει και να διατηρήσει καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας, εάν χτίζει είτε καταστρέφει κοινότητες, και εάν προκαλεί εμπορικά πλεονάσματα ή ελλείμματα. Ένας ηγεμόνας σε παρακμή δεν πιστεύει πλέον ότι το εμπόριο είναι ελεύθερο.

Οι ΗΠΑ έχουν γίνει ακριβώς αυτό το είδος κουρασμένου τιτάνα, που είναι λιγότερο ικανός να τηρήσει τις εξωτερικές δεσμεύσεις και που ενδιαφέρεται λιγότερο να το κάνει επίσης. Αυτό εξηγεί την άνοδο του Τραμπ και την έκκλησή του προς τους οπαδούς του, οι οποίοι περιφρονούν αυτό που θεωρούν ως διεφθαρμένη κυβερνητική τάξη που βάζει την ευημερία του κόσμου πάνω από τα συμφέροντα της χώρας τους. Εξηγεί γιατί η άνοδός του συμπίπτει με την άνοδο του Κινέζου προέδρου Xi Jinping . Και οι δύο άνδρες, αν και έχουν εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, υποσχέθηκαν να κάνουν τις χώρες τους μεγάλες και πάλι ανατρέποντας τη φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Αυτό θα πρέπει να προειδοποιήσει τους αναλυτές για το γεγονός ότι κανένας από τους δύο δεν ευθύνεται για την κατάρρευση του συστήματος. Αντίθετα, υπάρχουν μεγαλύτεροι δομικοί παράγοντες στη δουλειά. Ο Τραμπ μπορεί ακόμα να σοκάρει πολλούς στην Ουάσιγκτον και αναμφίβολα έχει μια διχαστική προσωπικότητα. Αλλά οι εξωτερικές του πολιτικές είναι το προβλέψιμο προϊόν βαθιά απρόσωπων δυνάμεων.

Ο ANDREW BYERS είναι συνεργάτης στο Κέντρο Μεγάλης Στρατηγικής Albritton του Πανεπιστημίου Texas A&M.

Ο RANDALL SCHWELLER είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Διευθυντής του Προγράμματος για τη Μελέτη της Ρεαλιστικής Εξωτερικής Πολιτικής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο.

Ο Μητσοτάκης διαγράφει από την ΚΟ της ΝΔ τον Αυγενάκη, μετά τη χειροδικία στο αεροδρόμιο

1

Λευτέρης Αυγενάκης
03/07/2024  13:33
Σύμφωνα με πηγές από τη ΝΔ, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης παρέπεμψε τον Λευτέρη Αυγενάκη στην επιτροπή δεοντολογίας της ΝΔ με αίτημα τη διαγραφή του από την ΚΟ. Μετά την προβλεπόμενη παροχή εξηγήσεων η επιτροπή θα επικυρώσει την ανωτέρω εισήγηση.

Μετά τη δημοσιοποίηση του επίμαχου βίντεο με το επεισόδιο που είχε ο Λ. Αυγενάκης στο αεροδρόμιο, ο πρωθυπουργός δέχθηκε εισηγήσεις για να προχωρήσει στη διαγραφή του «γαλάζιου» βουλευτή από την Κρήτη.
Τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την απόφασή του για διαγραφή του Λευτέρη Αυγενάκη αμέσως μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψής του στο υπουργείο Υγείας.

Ο Αυγενάκης έδωσε εξηγήσεις σε Τασούλα και Καλαφάτη
Νωρίτερα ο βουλευτής της ΝΔ Λευτέρης Αυγενάκης πήγε στο γραφείο του γραμματέα της ΚΟ, Σταύρου Καλαφάτη, στη Βουλή προκειμένου να δώσει εξηγήσεις μετά το περιστατικό χειροδικίας στο αεροδρόμιο.

Ο κ. Αυγενάκης, σύμφωνα με πληροφορίες, έμεινε στο γραφείο του κ. Καλαφάτη για περίπου 15 λεπτά. Έκανε πλήρη ενημέρωση για το περιστατικό στο «Ελ. Βενιζέλος» και έδωσε εξηγήσεις. Στη συνέχεια έφυγε βιαστικά, χωρίς να κάνει δηλώσεις και πήγε στο γραφείο του προέδρου της Βουλής Κώστα Τασούλα. Εκεί έμεινε για περίπου 40 λεπτά και στη συνέχεια αποχώρησε.

Νωρίτερα ο Λευτέρης Αυγενάκης προχώρησε σε δήλωση με την οποία έδινε εξηγήσεις για τη συμπεριφορά του απέναντι σε εργαζόμενο στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Αφού ζητά συγγνώμη «για την ένταση και την αναστάτωση», στη συνέχεια υποστηρίζει ότι «το περιστατικό παρέμεινε σε επίπεδο διαφωνίας και λεκτικής έντασης μόνο».

Το βίντεο με το επεισόδιο με τον Λευτέρη Αυγενάκη

 

Η ανακοίνωση του Λευτέρη Αυγενάκη
«Λυπάμαι ξεκάθαρα και ζητώ συγνώμη για την ένταση και την αναστάτωση που προκλήθηκε πρόσφατα στο αεροδρόμιο με υπάλληλο εταιρείας, στην προσπάθειά μου να μπορέσω να επιβιβαστώ στην πτήση μου για το Ηράκλειο.

Την ίδια στιγμή όμως, είμαι έκπληκτος από τις υπερβολές και ανακρίβειες που διακινούνται σε δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών για περιστατικό “άγριου ξυλοδαρμού”, “λιποθυμιών”, “χειροδικιών” από μέρους μου.

Πράγματι υπήρξε ένα περιστατικό λεκτικής έντασης με υπάλληλο της εταιρείας καθώς δεν μου επέτρεψε να επιβιβαστώ επικαλούμενος ότι είχε ολοκληρωθεί η επιβίβαση, ενώ όπως με τα μάτια μου διαπίστωνα οι επιβάτες ήταν στη φυσούνα επιβίβασης.

Τέλος αρνείτο κατ’ επανάληψη να μου επιτρέψει τη δυνατότητα επικοινωνίας με προϊστάμενό του ή άλλο υπεύθυνο της αεροπορικής εταιρείας ως ύστατη προσπάθεια να καταφέρω να ταξιδέψω στην ώρα μου, κάτι που με οδήγησε να προσπαθήσω να πάρω το τηλέφωνο από τα χέρια του για να μιλήσω ο ίδιος.

Ωστόσο το περιστατικό παρέμεινε σε επίπεδο διαφωνίας και λεκτικής έντασης μόνο».

Λίγο αργότερα ο Λευτέρης Αυγενάκης βγήκε και στην ΕΡΤ, ζητώντας συγγνώμη και λέγοντας ότι θα ζητήσει ο ίδιος την άρση της ασυλίας του αν χρειαστεί.

«Ήταν μια ατυχέστατη στιγμή, με στενοχωρεί, με θλίβει, είμαι υποχρεωμένος απέναντι στον νόμο αν χρειαστεί να ζητήσω άρση της ασυλίας μου», είπε.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζήτησαν την αποπομπή Αυγενάκη
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο με το επεισόδιο στο Ελ. Βενιζέλος και στο οποίο ήταν πρωταγωνιστής ο Λευτέρης Αυγενάκης ζήτησαν την αποπομπή του.
Ο Στέφανος Κασσελάκης με ανάρτησή του κάλεσε τον πρωθυπουργό να διαγράψει τον κ. Αυγενάκη και «να δεσμευτεί ότι δε θα τον προστατέψει μέσω της ψήφου των βουλευτών του, όταν συζητηθεί η άρση ασυλίας του».
Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του σε ανακοίνωση που εξέδωσε αναφέρει πως η ”συγγνώμη” του κ. Αυγενάκη με 24 ώρες καθυστέρηση και αφού κλήθηκε για εξηγήσεις από τον Πρόεδρο της Βουλής, δεν πείθει. Τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι ανεκτές, είναι προϊόν αλαζονείας και έχουμε χρέος να τις απομονώσουμε γιατί ενισχύουν την απαξίωση της πολιτικής.
Ανακοινώσεις ζητώντας την αποπομπή Αυγενάκη εξέδωσαν ΚΚΕ και Ελληνική Λύση.

Λευτέρης Αυγενάκης: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε…»

Σάλος μετά το επεισόδιο σε βάρος υπαλλήλου αεροδρομίου – Τι απαντά ο πρώην υπουργός

Το βίαιο επεισόδιο διαδραματίστηκε την περασμένη Παρασκευή, αλλά έγινε γνωστό, μετά την καταγγελία της ΟΣΕΥΠΕ (Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων στις Υπηρεσίες των Αεροδρομίων).

Ο Λευτέρης Αυγενάκης μπέρδεψε την πύλη της πτήσης από Αθήνα για Ηράκλειο, ενώ είχαν προηγηθεί τρεις αναγγελίες με το όνομά του από τα μεγάφωνα του αεροδρομίου, με αποτέλεσμα να χάσει την πτήση. Σε έξαλλη κατάσταση, ο πρώην υπουργός εμφανίζεται στο βίντεο να χαστουκίζει έναν δύσμοιρο υπάλληλο του αεροδρομίου. Μάλιστα αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν πως του φώναξε, «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε…», ενώ στη συνέχεια άρχισε να… επιτίθεται και στον εξοπλισμό του αεροδρομίου. Επιτέθηκε επίσης λεκτικά και σε αστυνομικούς, απειλώντας τους πως θα τους «μεταθέσει δυσμενώς», επικαλούμενος την ασυλία του.

Απάντηση-πρόκληση

Το απίστευτο και πρωτοφανές για μέλος του Ελληνικού κοινοβουλίου ,περιστατικό, έχει κάνει ήδη το γύρο του κόσμου σε πολλά τηλεοπτικά δίκτυα, προκαλώντας αλγεινές εντυπώσεις.

Θέλοντας να δικαιολογήσει την απαράδεκτη στάση του, ο κ. Αυγενάκης εξέδωσε  μάλιστα μια ανακοίνωση – πρόκληση για τη χειροδικία κατά του υπαλλήλου του αεροδρομίου, κάνοντας λόγο απλά για «ένα περιστατικό που παρέμεινε μόνο σε επίπεδο διαφωνίας και λεκτικής έντασης με υπάλληλο της εταιρείας καθώς δεν μου επέτρεψε να επιβιβαστώ επικαλούμενος ότι είχε ολοκληρωθεί η επιβίβαση»

Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτηση του κ. Αυγενάκη:

«Λυπάμαι ξεκάθαρα και ζητώ συγγνώμη για την ένταση και την αναστάτωση που προκλήθηκε πρόσφατα στο αεροδρόμιο με υπάλληλο εταιρείας, στην προσπάθεια μου να μπορέσω να επιβιβαστώ στην πτήση μου για το Ηράκλειο. Την ίδια στιγμή όμως, είμαι έκπληκτος από τις υπερβολές και ανακρίβειες που διακινούνται σε δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών για περιστατικό «άγριου ξυλοδαρμού», «λιποθυμιών», «χειροδικιών» απο μέρους μου. Πράγματι υπήρξε ένα περιστατικό λεκτικής έντασης με υπάλληλο της εταιρείας καθώς δεν μου επέτρεψε να επιβιβαστώ επικαλούμενος ότι είχε ολοκληρωθεί η επιβίβαση, ενώ όπως με τα μάτια μου διαπίστωνα οι επιβάτες ήταν στη φισούνα επιβίβασης. Τέλος αρνείτο κατ’ επανάληψη να μου επιτρέψει την δυνατότητα επικοινωνίας με προϊστάμενό του ή άλλο υπεύθυνο της αεροπορικής εταιρείας ως ύστατη προσπάθεια να καταφέρω να ταξιδέψω στην ώρα μου, κάτι που με οδήγησε να προσπαθήσω να πάρω το τηλέφωνο από τα χέρια του για να μιλήσω ο ίδιος. Ωστόσο το περιστατικό παρέμεινε σε επίπεδο διαφωνίας και λεκτικής έντασης μόνο».

Η καταγγελία στην ΟΣΕΥΠΕ

Η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων στις Υπηρεσίες και το Εμπόριο (Ο.Σ.Ε.ΥΠ.Ε), σε ανακοίνωσή της τονίζει: «Τις τελευταίες ώρες μια σοβαρότατη καταγγελία έχει φτάσει στην Ο.Σ.Ε.ΥΠ.Ε, σύμφωνα με την οποία εμπλέκεται πρώην Υπουργός της Κυβέρνησης σε περιστατικό βιαιοπραγίας σε βάρος υπαλλήλου εδάφους γνωστής αεροπορικής εταιρείας που δραστηριοποιείται στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Σύμφωνα με τα όσα μας μεταφέρονται πρόκειται για ένα επεισόδιο που φαίνεται να έλαβε χώρα πριν από λίγα εικοσιτετράωρα, με φερόμενο ως πρωταγωνιστή πρώην υπουργό και θύμα της καταγγελλόμενης βιαιοπραγίας μέλος του προσωπικού του αεροδρομίου που βρισκόταν στην πύλη εξόδου».

«Είναι ένα ατυχές περιστατικό»

Σε δηλώσεις του στον τηλεοπτικό σταθμό Mega ο βουλευτής Ηρακλείου επανέλαβε πως «δεν υπήρξε καμία χειροδικία, καμία λιποθυμία και όλα αυτά που γράφτηκαν καθ’υπερβολή». «Χειρονομία υπήρξε στο ότι πήρα το τηλέφωνο να επικοινωνήσω ο ίδιος με την εταιρεία» υποστήριξε, κάνονοντας λόγο για «ένα ατυχές περιστατικό που μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε».

Π. Μαρινάκης: Λογικές “ξέρεις ποιος είμαι εγώ” δεν γίνονται αποδεκτές

«Λογικές “ξέρεις ποιος είμαι εγώ”, δεν γίνονται αποδεκτές από τον πρωθυπουργό» δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, αναφορικά με το επεισόδιο. «Υπήρξε επικοινωνία με τον πρώην υπουργό, μόλις ήρθε στο φως αυτό το βίντεο. Θεωρώ ότι πρέπει να ειπωθεί μια συγγνώμη σε κάθε περίπτωση και να δοθούν εξηγήσεις» δήλωσε στον Ant1.

Παρέμβαση Κ. Τασούλα

Μετά τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας ο πρόεδρος της Βουλής Κ. Τασούλας επικοινώνησε με τον Λευτέρη Αυγενάκη για να ζητήσει εξηγήσεις.

Εξηγήσεις Λ. Αυγενάκη στον Γραμματέα της Κ.Ο. της Ν.Δ.

Όπως μετέδωσε ο τηλεοπτικός σταθμός Action24 και ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. Σταύρος Καλαφάτης επικοινώνησε με τον βουλευτή Ηρακλείου και το αργότερο έως το μεσημέρι αναμένεται να υπάρξει συνάντηση για να δοθούν αναλυτικές εξηγήσεις.

Καταδίκη από τα κόμματα της αντιπολίτευσης

Το βίντεο προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση, που καταδίκασε τη συμπεριφορά του πρώην υπουργού.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΣΕΥΠΕ
Τις τελευταίες ώρες μια σοβαρότατη καταγγελία έχει φτάσει στην Ο.Σ.Ε.ΥΠ.Ε, σύμφωνα με την οποία εμπλέκεται πρώην Υπουργός της Κυβέρνησης σε περιστατικό βιαιοπραγίας σε βάρος υπαλλήλου εδάφους γνωστής αεροπορικής εταιρείας που δραστηριοποιείται στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Σύμφωνα με τα όσα μας μεταφέρονται πρόκειται για ένα επεισόδιο που φαίνεται να έλαβε χώρα πριν από λίγα εικοσιτετράωρα, με φερόμενο ως πρωταγωνιστή πρώην Υπουργό και θύμα της καταγγελλόμενης βιαιοπραγίας μέλος του προσωπικού του αεροδρομίου που βρισκόταν στην πύλη εξόδου.

Ο πρώην Υπουργός φαίνεται να μπέρδεψε την πύλη, με αποτέλεσμα να κλείσει η πτήση. Είχαν προηγηθεί τρεις αναγγελίες με το επώνυμο του τέως υπουργού, όμως και πάλι δεν εμφανίστηκε στην έξοδο. Ο εν λόγω, σύμφωνα με όσα μας μεταφέρουν, ταξίδευε από την Αθήνα με προορισμό έναν από τους νομούς της Κρήτης. Με καθυστέρηση αρκετής ώρας λοιπόν βρέθηκε μπροστά στους εργαζόμενους του αεροδρομίου και άρχισε να φωνάζει, σύμφωνα πάντα με το περιεχόμενο της καταγγελίας. Κάποια στιγμή, όπως μας μεταφέρουν, η κατάσταση φαίνεται να ξέφυγε, με τον πρώην υπουργό να χτυπά με την άκρη του κινητού του στο κεφάλι μέλος του προσωπικού το οποίο έπεσε λιπόθυμο στο γκισέ ελέγχου των εισιτηρίων, με τους υπόλοιπους υπαλλήλους να προσφεύγουν στη συνδρομή της αστυνομίας.

Όμως και μπροστά στα όργανα, όπως μας μεταφέρουν, ο τέως υπουργός φαίνεται να πούλησε «τσαμπουκά» απειλώντας τον έναν εκ των δοκίμων ότι θα τον μεταθέσει. Μάλιστα όταν επιχείρησαν να τον ηρεμήσουν φώναζε «μην με ακουμπάτε έχω ασυλία». Οι καταγγέλλοντες ισχυρίζονται ότι το σκηνικό έχει βιντεοσκοπηθεί.

Εμείς απλά ρωτάμε δημόσια: Υπήρξε ΝΑΙ ή ΌΧΙ περιστατικό βιαιοπραγίας πρώην Υπουργού σε βάρος υπαλλήλου γνωστής αεροπορικής εταιρείας στο Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος;
Ζητάμε την άμεση παρέμβαση των πολιτικών ηγεσιών των Υπουργείων Προστασίας του Πολίτη και Μεταφορών, καθώς επίσης της φυσικής ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ, αλλά και από την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, να διατάξουν άμεση διερεύνηση του περιστατικού και να ελεγχθεί το οπτικοακουστικό υλικό της τελευταίας εβδομάδας των πυλών εξόδου για τις πτήσεις από Αθήνα σε προορισμούς της Κρήτης. Ειδικά ζητάμε να ελεγχθούν εκείνες οι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού πτήσεις, στις οποίες επέβαιναν πρώην υπουργοί και νυν βουλευτές της σημερινής Κυβέρνησης.

Καλούμε τον φερόμενο ως εμπλεκόμενο, εφόσον αυτό το περιστατικό έχει λάβει χώρα και αναγνωρίζει τον εαυτό του στις καταγγελίες, να βρει το πολιτικό θάρρος και το σθένος να επιβεβαιώσει ο ίδιος το περιστατικό, αναλαμβάνοντας την πλήρη πολιτική και ποινική ευθύνη της πράξης του. Καλούμε επίσης την αεροπορική εταιρεία, για την
οποία μας μεταφέρουν ότι έχει ήδη ενημερωθεί η ανώτατη διοίκησή της, να λειτουργήσει (εφόσον επιβεβαιώνεται το περιστατικό) προστατευτικά για το μέλος του προσωπικού της και όχι υπέρ του πρώην υπουργού και της συγκάλυψης.
Για το θέμα, αν χρειαστεί, θα επανέλθουμε με περισσότερες λεπτομέρειες και στοιχεία που ήδη συλλέγουμε. Ελπίζουμε όλοι να σταθούν στο ύψος της ευθύνης τους και να ρίξουν φως σε ένα περιστατικό για το οποίο έχουν περάσει αρκετά εικοσιτετράωρα στο σκοτάδι…

Υπήρξε ΝΑΙ ή ΌΧΙ περιστατικό βιαιοπραγίας πρώην Υπουργού σε βάρος υπαλλήλου γνωστής αεροπορικής εταιρείας στο Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος;

Ν. Ιγγλέσης: ο μύθος της Ακροδεξιάς

0

Του Νίκου Ιγγλέση

01/07/2024

Η μεγάλη νίκη της Μαρίν Λεπέν και του κόμματός της Rassemblement National (RN) – σχεδόν διπλασίασε τα ποσοστά του – στις γαλλικές βουλευτικές εκλογές της 30ης Ιουνίου θα τροφοδοτήσει περαιτέρω την έντονη συζήτηση που έχει αρχίσει, πολύ πριν τις ευρωεκλογές, για την άνοδο της Ακροδεξιάς.

Σε μια εβδομάδα (7/7), στο δεύτερο καθοριστικό γύρο των εκλογών, θα φανεί αν το RN εξασφαλίσει ή όχι την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση και θα ορίσει τον νέο πρωθυπουργό της Γαλλίας. Και στο βάθος έρχεται ο Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου.

Το τελευταίο διάστημα δεν υπάρχει άρθρο, ανάλυση ή συνέντευξη που να μην αναφέρεται στην Ακροδεξιά. Στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις, η αναφορά αυτή επισημαίνει τους κινδύνους για τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και τους φόβους επανεμφάνισης του φασισμού – ναζισμού.

Γίνεται μια συστηματική, οργανωμένη και μεγάλης έκτασης προπαγάνδα για να ανακληθούν στο συλλογικό υποσυνείδητο μνήμες και φοβίες του παρελθόντος. Τί όμως αντιπροσωπεύει η λεγόμενη Ακροδεξιά; Γιατί δέχεται τέτοια τεράστια επίθεση από τους αυτοαποκαλούμενους δεξιούς -κεντροδεξιούς, αριστερούς – κεντροαριστερούς, πράσινους – οικολόγους και άλλες συστημικές δυνάμεις που τοποθετούνται ενδιάμεσα αυτών; Ποιο είναι τελικά στην εποχή μας το πολιτικό διακύβευμα;

Τους τελευταίους αιώνες, από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά, δεξιά χαρακτηρίζονταν τα συντηρητικά κόμματα που επιδίωκαν τη διατήρηση του status quo. Τα κόμματα αυτά υπερασπίζονταν την κρατική – εθνική  κυριαρχία, την καπιταλιστική οικονομία, τις υπάρχουσες κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις καθώς και τις θρησκευτικές και πολιτιστικές αξίες κάθε λαού.

Αντίθετα, αριστερά χαρακτηρίζονταν τα κόμματα που επιδίωκαν (μεταρρυθμιστικά ή επαναστατικά) την αλλαγή του status quo, σύμφωνα με τις εξελισσόμενες κοινωνικές ανάγκες. Τα κόμματα αυτά αποσκοπούσαν στην ανατροπή ή στον κρατικό έλεγχο (με κεϋνσιανικές πολιτικές) του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής, στην αναδιανομή του πλούτου, στον περιορισμό των ταξικών διαχωρισμών και την απελευθέρωση από τα κοινωνικά στερεότυπα. Γι’ αυτό και αποκλήθηκαν προοδευτικά.

Στην Ελλάδα, μέχρι τη Γερμανική κατοχή το 1940, η αντιπαράθεση Δεξιάς – Αριστεράς είχε τη μορφή της αντιπαράθεσης Βασιλικών – Βενιζελικών.

Η Δεξιά συχνά επεδίωκε να επιτύχει τους πολιτικούς στόχους της με αυταρχικές μεθόδους, ενίοτε με στρατιωτικά πραξικοπήματα. Η Αριστερά, από την πλευρά της, με μαζικά κινήματα που ενίοτε εξελίσσονταν σε λαϊκές επαναστάσεις. Η Δεξιά εμφανιζόταν ως πατριωτική και η Αριστερά ως διεθνιστική ( οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα). Όμως, από το 1917 ένα τμήματα της Αριστεράς (η κομμουνιστική) απέκτησε «πατρίδα», τη Σοβιετική Ένωση, μέχρι που αυτή κατέρρευσε το 1991.

Στη σημερινή εποχή, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του ’90, που ο καπιταλισμός πέρασε σ’ ένα νέο στάδιο, αυτό της παγκοσμιοποίησης (globalization), οι έννοιες Δεξιά και Αριστερά έχουν τελείως αλλάξει περιεχόμενο. Η Δεξιά υιοθέτησε προστάγματα της Αριστεράς και η Αριστερά αυτά της Δεξιάς.

Δεξιά και Αριστερά αποτελούν πλέον στυλοβάτες της παγκοσμιοποίησης που έχει ως βασικούς πυλώνες της την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, την ελεύθερη διακίνηση αγαθών – υπηρεσιών και την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων (μετανάστευση) προκειμένου να δημιουργηθεί μια ενιαία παγκόσμια αγορά και μια κοινή καταναλωτική κουλτούρα, όπως απαιτούν οι ανάγκες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Σήμερα το κύριο εμπόδιο στις πολιτικές τής παγκοσμιοποίησης είναι τα κράτη – έθνη με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους.

Τώρα είναι η Δεξιά που επιδιώκει να ανατρέψει το status quo. Η εθνική κυριαρχία υποβαθμίζεται συστηματικά και μεγάλα τμήματά της παραχωρούνται σε υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως η ΕΕ και η Ευρωζώνη. Τα κρατικά σύνορα γίνονται διαπερατά για τις μεταναστευτικές ροές. Οι στρατηγικές υποδομές και επιχειρήσεις εκποιούνται σε ιδιώτες – το κράτος αποδυναμώνεται. Η εγχώρια παραγωγή του αγροτικού τομέα, της βιοτεχνίας και της βιομηχανίας εγκαταλείπεται απροστάτευτη (χωρίς δασμούς και φόρους) στο διεθνή ανταγωνισμό. Η ιστορική ταυτότητα του έθνους υποβαθμίζεται και η ομοιογενής κοινωνία μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική. Οι ιστορικές αναφορές, ο αξιακός κώδικας, η θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα και οι πολιτιστικές αξίες κάθε έθνους θεωρούνται παρωχημένα – αντιδραστικά κατάλοιπα. Η Δεξιά έγινε και αυτή διεθνιστική. Το ερώτημα είναι: Πώς μπορεί να υπάρχει Ακροδεξιά όταν δεν υφίσταται Δεξιά;

Προς την ίδια κατεύθυνση ενεργεί και το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα της αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς. Στον παλαιότερο διεθνισμό της προστέθηκε ο εθνομηδενισμός και ο κάθε είδους δικαιοματισμός π.χ. για τους οικονομικούς μετανάστες, για τις σεξουαλικές ιδιαιτερότητες κ.α.. Η γκλομπαλιστική Αριστερά ταυτίζεται με όλες τις βασικές πολιτικές επιλογές της παγκοσμιοποίησης. Για τη Δεξιά και την Αριστερά υπάρχει μια μόνο κυρίαρχη ιδεολογική και πολιτική πρόταση που την ονομάζουν «πολιτική ορθότητα».

Απέναντι σ’ αυτόν τον οδοστρωτήρα της αποδόμησης και διάλυσης των εθνών, των ταυτοτήτων, των ηθικών αξιών, των οικονομικών και εργασιακών δεδομένων, των κοινωνικών σταθερών και της εθνικής ασφάλειας, ήταν αναπόφευκτο να αναπτυχθούν έντονες αντιδράσεις. Σ’  όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης εμφανίστηκαν κόμματα με θέσεις ενάντια στην παγκοσμιοποίηση ή έστω ενάντια σε κάποιες από τις εκφάνσεις της.

Τα κόμματα αυτά προτάσσουν την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας, την ανάπτυξη της εγχώριας οικονομίας, την προάσπιση της ομοιογένειας του πληθυσμού, αντιτάσσονται στις μεταναστευτικές ροές και δεν επιθυμούν τη μετατροπή των κοινωνιών τους σε πολυπολιτισμικές, τάσσονται κατά της αποκαλούμενης «πράσινης μετάβασης» και προασπίζονται τις πατροπαράδοτες πολιτιστικές αξίες. Με άλλα λόγια, θέλουν οι λαοί τους να διατηρήσουν τις ταυτότητές τους.

Σύσσωμοι Δεξιά – κεντροδεξιά, Αριστερά – κεντροαριστερά και λοιποί κατηγορούν τα κόμματα αυτά ως ακροδεξιά, εθνικιστικά, αυταρχικά, λαϊκιστικά, ευρωσκεπτικιστικά, ρατσιστικά, ομοφοβικά, ως φίλα διακείμενα στον Πούτιν και τον Τράμπ. Τα κόμματα αυτά μπορούν να χαρακτηριστούν μόνο ως πατριωτικά, αφού υπερασπίζονται τα εθνικά συμφέροντα ενάντια στο διεθνισμό της παγκοσμιοποίησης.

Η προπαγάνδα των γκλομπαλιστών επισείει τον κίνδυνο εμφάνισης ενός νέου Μουσολίνι ή Χίτλερ. Αλλά, ο φασισμός – ναζισμός κυριάρχησε σε κάποιες χώρες της Ευρώπης την περίοδο του Μεσοπολέμου, μετά την επικράτηση της ρωσικής επανάστασης του 1917 και ήταν η απάντηση της τότε αστικής και μικροαστικής τάξης στον κίνδυνο του μπολσεβικισμού και της κολεκτιβοποίησης. Σήμερα τέτοια απειλή δεν υφίσταται, άρα δεν υπάρχει η κοινωνική βάση για αναβίωση φασιστικών ή ναζιστικών κομμάτων και καθεστώτων. Αντίθετα, η σύγχρονη απειλή για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια των λαών προέρχεται από τον ιδεολογικό, πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό ολοκληρωτισμό της παγκοσμιοποίησης.

Δεν αρκούν όμως οι κάθε είδους χαρακτηρισμοί για την ανάσχεση της αντίδρασης στην παγκοσμιοποίηση. Πρόσφατα, εμφανίστηκαν αρκετά άρθρα και αναλύσεις, που τοποθετούν τα λεγόμενα ακροδεξιά κόμματα εντός του υπάρχοντος συστήματος ή τα κατατάσσουν στο παρασύστημα, δηλαδή, στο παρακράτος. Αν όμως συμβαίνει αυτό, γιατί αυτή η λυσσώδης πολεμική εναντίον τους; Τι μπορεί να φοβάται το σύστημα από ένα δικό του «παρακράτος»;

Στην Ευρώπη, τα πατριωτικά κόμματα δεν έχουν σχηματίσει κάποια Διεθνή, όπως ήταν παλαιότερα η «Κομμουνιστική Διεθνής». Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που εκλέχτηκε πρόσφατα, συγκροτούν τρεις διαφορετικές ομάδες (ECR – Μελόνι, ID – Λεπέν  και το Fidesz του Όρμπαν με άλλους). Τα κόμματα αυτά έχουν μεν κοινές ιδεολογικοπολιτικές αναφορές, αλλά το καθένα καθορίζει την τακτική του ανάλογα με τα μείζονα προβλήματα κάθε χώρας, τους πολιτικούς συσχετισμούς και τις αναγκαίες συμμαχίες, προκειμένου να αυξήσει την εκλογική δύναμή του ή να αναλάβει την εξουσία.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί άλλο ένα καθοριστικό πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ του κυρίαρχου συστήματος και των πατριωτικών κομμάτων, γιατί η Ρωσία είναι μια χώρα εκτός του πλαισίου της παγκοσμιοποίησης. Στην Ιταλία η Μελόνι στηρίζει μεν τη στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, αλλά αντιτίθεται στην αποστολή στρατευμάτων, ο Β. Όρμπαν της Ουγγαρίας  απέρριψε την οποιαδήποτε αποστολή οπλικών συστημάτων στο Κίεβο και η AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) αντιτίθεται στη συνέχιση του πολέμου και ζητάει την αποκατάσταση των σχέσεων με τη Μόσχα.

Στην Ελλάδα, είναι να απορεί κανείς με κάποιους δημοσιογράφους και αναλυτές που ενώ έχουν ταχθεί υπέρ της Ρωσίας στον πόλεμο στην Ουκρανία ταυτόχρονα επιτίθενται σ’ όλα τα, κατ’ αυτούς, ακροδεξιά κόμματα που στην ουσία είναι σύμμαχοι της Μόσχας, με τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι γκλομπαλιστές. Πολιτική ανεπάρκεια, κόλλημα σε ιδεοληψίες του περασμένου αιώνα ή βλακεία;

 Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Κ. ΛΑΜΠΡΌΠΟΥΛΟΣ: περί δηλώσεων του Υπουργού Άμυνας

3
του Κωνσταντίνου Λαμπρόπουλου, Στρατηγικού Αναλυτή
Περί των δηλώσεων του Υπουργού Άμυνας για την οικοδόμηση των πιο ισχυρών ελληνικών ΕΔ εδώ κ 3 χιλιάδες χρόνια.
Εκτός του εκτός ιστορικής πραγματικότητας ισχυρισμού (στα όρια του προκαλούντος τον γέλωτα) το ανυπόστατο του πράγματος έχει ως εξής:
Με 2 δις 120 εκατ προϋπολογισμό για εξοπλιστικά προγράμματα και αυτό όχι σε συνεχή ετήσια βάση, μηδενική πρόσβαση και βούληση σε επιπρόσθετη χρηματοδότηση αλλά και απουσία στο κεντρικό επίπεδο χάραξης στρστηγικής και λήψης αποφάσεων καθώς το Υπουργείο Άμυνας δεν είναι Ministry of Defence με τη κλασική έννοια του όρου (με δικό του προϋπολογισμό και αυξημένη αυτονομία σ όλα τα επίπεδα) το μόνο που έχει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι Υποτυπώδεις ΕΔ που προσπαθούν στοιχειωδώς να υφίστανται εν τοις πράγμασι.
Για να μη γίνουν όμως Paper Armed Forces στη δεκαετία του 30 απαιτείται το minimum:
Υλοποίηση Μακροπρόθεσμου Προγράμματος Αμυντικών Εξοπλισμών υπό τις νέες στρατιωτικές πραγματικότητες του 21ου αιώνα..Ακόμα τελεί υπό κατάρτιση (εδώ πραγματικά γελάει και το παρδαλό ερίφιο πότε θα εδεήσει να καταρτιστεί το πλάνο)
Στόχευση στη προβλεπόμενη οροφή επάνδρωσης εν καιρώ ειρήνης ιδίως στις μονάδες πρώτης γραμμής εντός 5ετίας.
Οι ΕΔ να ασχολούνται κατά κύριον λόγο στην προς Πόλεμον Προπαρασκευή και απαιτείται πλήρη αλλαγή φιλοσοφίας και ολιστική προσέγγιση.
Ανάπτυξη στοιχειώδους βιομηχανικής βάσης και υποδομών.
Τουλάχιστον 1 αεροδιαστημική βιομηχανία, τουλάχιστον 1 εργοστάσιο παραγωγής πυρομαχικών, τουλάχιστον 1 βιομηχανία παραγωγής οχημάτων, τουλάχιστον 1 ναυπηγείο.
Αυτά είναι τα ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ απλά για να ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.
Δεν συζητάμε καν για επίπεδο στρατιωτικής μόρφωσης, θητεία, εφεδρεία, στρατηγική κουλτούρα, επικαιροποιημένα δόγματα, συμπράξεις δημόσιου ιδιωτικού τομέα, στρατιωτική καινοτομία, ΣΕΘΑ και ΑΔΙΣΠΟ 21ου αιώνα και δεκάδες άλλα..
Καλό το παραμύθι και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα αλλά εδώ παγώνουν και υφιστάμενα προγράμματα όπως ο Γρύπας και ο Αρχύτας..
Μάλλον κάποιοι υποφέρουν από τζετ λαγκ δεν εξηγείται αλλιώς..
Θυμάμαι μια αποστροφή του λόγου του αείμνηστου Αρχηγού Μιχάλη Κωσταράκου όταν τον ρώτησαν δημοσιογράφοι για το αν μπορούμε να γίνουμε Ισραήλ..
Απάντησε: Μάλιστα ωραία τα λέτε να γίνουμε Ισραήλ.Μόνο που το Ισραήλ ξοδεύει ετησίως για την Άμυνα 23 δις όχι σκάρτα 2.5 δις.Και οι πολίτες του είναι πρώτα στρατιώτες και μετά πολίτες..
Σοβαρευτείτε κύριοι έχετε χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας.

Κ. Κυριακόπουλος: ΣΑΜΑΡΑΣ – ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Αναγκαία η ψύχραιμη αποτίμηση μιας σπονδυλωτής παρέμβασης με αποδέκτη πρωτίστως την Ελληνική κοινωνία…

2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί, έχουν το δικό τους παρελθόν, με τις όποιες θετικές διαχειριστικές επιλογές, αλλά και με τα πολλά αρνητικά στοιχεία που μπορεί κάποιος να πιστώσει την πολιτική τους διαδρομή και κυρίως την ίδια την πρωθυπουργική τους θητεία. Για όλα αυτά κρίθηκαν πολιτικά στο πρόσφατο παρελθόν και προφανώς τα έργα και οι ημέρες τους, θα επαναξιολογηθούν στον κατάλληλο χρόνο και από την ίδια την Ιστορία. Ωστόσο…

Ουδείς μπορεί να προσπεράσει αβασάνιστα, την ολοκληρωμένη πολιτική παρέμβαση την οποία συνέθεσαν μέσα από δύο σπονδυλωτά αρθρωμένες και ξεχωριστές ομιλίες, κατά την διάρκεια της προχθεσινής εκδήλωσης για την παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Κοττάκη. Με την πολιτική κριτική που άσκησαν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί, αποδόμησαν συνολικά τις νοσηρές πολιτικές που κυριαρχούν στα πολιτικά επιτελεία της σταθερά απαξιωνόμενης και επικίνδυνα μεταλλασσόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης και παράλληλα στηλίτευσαν με ξεχωριστή αυστηρότητα, τις καταστροφικές, για την κοινωνία και την πατρίδα, επιλογές της Ελληνικής κυβέρνησης και προσωπικά του ανεκδιήγητου Έλληνα πρωθυπουργού.

Το σημαντικότερο όμως όλων, είναι το γεγονός πως οι δύο πρώην πρωθυπουργοί με τις παρεμβάσεις τους, έθεσαν με τον πλέον επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο, ένα πλαίσιο αρχών, κατευθύνσεων, αλλά και αδιαπραγμάτευτων αξόνων και προτεραιοτήτων, που θα πρέπει να αποτελέσουν την βάση για την καθολική μεταστροφή της κυρίαρχης στρατηγικής σκέψης στην χώρα μας.

Ταυτόχρονα, προσδιόρισαν το στίγμα μιας επιθετικά αναπροσανατολισμένης πολιτικής και διπλωματικής τακτικής που να υπηρετεί κρίσιμες εθνικές προτεραιότητες χωρίς εκπτώσεις και ανεπίτρεπτους συμβιβασμούς και φυσικά σκιαγράφησαν τα θεμελιώδη μιας πλήρως αναθεωρημένης φυσιογνωμίας του κυρίαρχου στρατηγικού δόγματος το οποίο θα πρέπει επιτέλους να πρυτανεύσει στην χώρα, προκειμένου να δρομολογηθεί η δυναμική επαναφορά του Εθνοκεντρισμού στην πολιτική, ούτως ώστε να ενισχύεται σταθερά τόσο η περιφερειακή όσο και η διεθνής θέση της χώρας και ταυτόχρονα να εμπνέεται η επανενεργοποίηση ευρύτερων τμημάτων της Ελληνικής κοινωνίας.

Προφανώς, οι τοποθετήσεις των δύο πρωθυπουργών, δεν συνιστούν πλυντήριο ανομημάτων και φυσικά δεν διαγράφουν ούτε κατ’ ελάχιστον τις τεράστιες ευθύνες που βαρύνουν ΚΑΙ τους ίδιους, για την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Έχουν όμως την ιδιαίτερη σημασία τους, διότι υπήρξαν και οι ίδιοι ηγέτες της παράταξης η οποία κυβερνά, διότι διεμβολίζουν την σκέψη του μέσου Νεοδημοκράτη υποδεικνύοντάς του ότι οι καταστροφικές πολιτικές που ακολουθεί η κυβέρνηση την οποία επέλεξε, δεν είναι μονόδρομος και κυρίως διότι, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, το πλαίσιο το οποίο οριοθέτησαν και η πολιτική συλλογιστική που το αναδεικνύει και το στηρίζει, μπορούν να αποτελέσουν την βάση ή εάν θέλετε το έναυσμα για την δημιουργία μιας δυναμικής μέσα στην κοινωνία, που θα μπορούσε να αναδείξει μια νέα φουρνιά ηγετών στην βάση μιας διαφορετικής πολιτικής και πολιτικής αντίληψης για την διακυβέρνηση μιας χώρας κυρίαρχης, με ρόλο, λόγο, στόχους και γεωπολιτικό όραμα, που θα διεκδικεί τα αυτονόητα και δεν θα είναι δεδομένη για κανέναν.