Αρχική Blog Σελίδα 1201

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ

2
Ôï êôÞñéï ôïõ õðïõñãåéüõ Åîùôåñéêþí óôçí ëåùö. Âáó. Óïößáò, ÔåôÜñôç 4 Éïõíßïõ 2008.

του Παντελή Σαββίδη

Η κυβέρνηση δείχνει μια πολιτική αναποτελεσματικότητα στην διεκπεραίωση ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής που αντιμετωπίζει η χώρα, ακόμη και εκεί που υπερισχύει, έναντι των αντιδίκων της, όπως στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για την στην υπόθεση Μπελέρη και για τον νέο αναθεωρητισμό των Σκοπίων. Η ευκολία με την οποία τα Σκόπια διαμορφώνουν το νέο αναθεωρητικό αφήγημά τους δείχνει πόσο εύκολα και με ποιόν τρόπο διαμόρφωσαν μακροχρόνια, τον ιστορικό αναθεωρητισμό τους και τον χρησιμοποίησαν ως βάση της εθνικής τους ταυτότητας.

Εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που εκκρεμούσε η υπόθεση της ονομασίας της γειτονικής χώρας, οι ευρωπαϊκοί, αλλά και άλλοι θεσμοί, έγειραν το βάρος τους υπέρ  της με το επιχείρημα ότι είναι αδύναμη, συγκροτείται, τώρα, σε σταθερό κράτος και πρέπει να υποστηριχθεί. Τα ίδια επιχειρήματα προέβαλαν και για την Αλβανία. Η Ελλάδα, υποτίθεται ως σταθερή, δυτική παρουσία στα Βαλκάνια, έπρεπε να τα υποστηρίξει , ακόμη, και εις βάρος των δικών της συμφερόντων.

Τα σημεία των αποφάσεων της Ε.Ε., για παράδειγμα, που ήταν θετικά υπέρ της Ελλάδας ήταν απολύτως τεχνοκρατικά και διατυπώνονταν για την τιμή των όπλων. Να μην μείνει παραπονεμένο κράτος μέλος.

Πρόκειται, μόνο, για πολιτική αδυναμία που έχει να κάνει με τη δήλωση περί δεδομένης χώρας, ή υπάρχει και κάποιο διπλωματικό υπόβαθρο στην αδυναμία αυτή;

Η χώρα έχασε στο Διεθνές Δικαστήριο τη Χάγης όπου προσέφυγαν τα Σκόπια. Αν αναζητηθούν τα αίτια θα εντοπισθούν πολιτικά λάθη, αλλά και διπλωματικές αδυναμίες. Δεν χρειάζονται να επισημανθούν περισσότερα.

Στην υπόθεση των Θαλάσσιων Ζωνών με την Αλβανία, η Ελλάδα παρείχε την συναίνεσή της για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ έναντι μιας συμφωνίας την οποία αναίρεσαν τα Τίρανα, επικαλούμενα το Συνταγματικό Δικαστήριο,  αφού πέτυχαν τον στόχο τους.

Υπάρχει ευθύνη στο ότι δεν εντοπίσθηκε από την Αθήνα η δυνατότητα αξιοποίησης του Συνταγματικού Δικαστηρίου από τα Τίρανα για υπαναχώρηση; Και η ευθύνη αυτή είναι, μόνο, πολιτική; Ποιος κατέχει την τεχνοκρατική γνώση αν όχι το Υπουργείο Εξωτερικών, δηλαδή, η διπλωματική υπηρεσία του για να επισημάνει το ενδεχόμενο;

Στην υπόθεση της Συμφωνίας των Πρεσπών έχουμε να κάνουμε με μια διάτρητη, όπως αποδεικνύεται, συμφωνία αν παρακολουθήσουμε τους ελιγμούς και όσα επικαλείται η νέα ηγεσία της γειτονικής χώρας για να αμφισβητήσει όσα, υποτίθεται, ότι πήρε η Ελλάδα έναντι της αναγνώρισης Μακεδονικής εθνότητας,  μακεδονικής γλώσσας και συναίνεσης για ένταξή της στο ΝΑΤΟ.

Εκείνο που πήρε η Ελλάδα ήταν-κατά τη Συμφωνία- η σύνθετη ονομασία έναντι όλων (Βόρεια Μακεδονία) και οι ιστορικές διευκρινήσεις για το τι, σύμφωνα με την Συμφωνία, πάντα, και όχι την καθημερινή πραγματικότητα, συνομολογούν τα μέρη ότι εννοούν με τον όρο Μακεδονία και μακεδονικός.

Και τα δύο αμφισβητήθηκαν από την πρόεδρο και τον πρωθυπουργό της γειτονικής χώρας.

Φταίει, μόνο η, τότε, πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών για την μη διασφάλιση τήρησης της Συμφωνίας; Τι έκανε η Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου ώστε να συμβουλεύσει την κυβέρνηση για τις αδυναμίες της Συμφωνίας ώστε να τις καλύψει; Αν δεν τις καλύψει η κυβέρνηση, μπορεί για ένα τόσο σοβαρό θέμα, να υπάρχει αυτή η ένοχη σιωπή;

Εν ολίγοις, μπορεί η χώρα να διολισθαίνει σε παραχωρήσεις εθνικού περιεχομένου και να μην μιλά ή να μην ευθύνεται κανείς;

Μήπως κάτι ανάλογο συντελείται εν κρυπτώ κι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις υπό το πέπλο της Διακήρυξης Φιλίας και κάποια ημέρα βρεθούμε μπροστά σε επικίνδυνα τετελεσμένα;

Ας μην έχουν ψευδαισθήσεις στο ΥΠΕΞ. Ευθύνες έχει και η Διπλωματική υπηρεσία. Και αν κάποια στιγμή διερευνηθούν, θα της αποδοθούν. Η περίοδος της ένοχης σιωπής κάποια στιγμή τελειώνει.

 

 

 

Ὁ θύτης Τουρκία καί τό θῦμα Ἑλλάς ἀγκαλιά μέ κοινές ὑποψηφιότητες στόν ΟΑΣΕ

0

Γιατί ἡ Κύπρος προτίθεται νά μήν ἀκολουθήσει τήν ἑλληνική Κυβέρνηση στήν ἐθνική αὐτοχειρία στήν μαύρη ἐπέτειο τῆς εἰσβολῆς τοῦ Ἀττίλα στήν Μεγαλόνησο

ΚΑΠΟΤΕ ὁ ἄξων πολιτικῆς γιά τό Κυπριακό ἦταν «ἡ Λευκωσία ἀποφασίζει καί ἡ Ἀθήνα συμπαρίσταται.» Τόν εἶχε διακηρύξει ὁ ἴδιος ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς. Τήν ἴδια στιγμή, στήν κυπριακή πρωτεύουσα, ἡ καθολική ἀντίληψις πού ἐπικρατοῦσε ἦταν ὅτι ἡ Ἀθήνα εἶναι τό ἐθνικό κέντρο.

Σήμερα ὅμως ἡ Ἀθήνα εἶναι πού συμπεριφέρεται λές καί ἡ Κύπρος εἶναι ξένη χώρα. Καί μετά τόν ΙΜΟ, ὅπου ὑπεστηρίχθη Τοῦρκος ὑποψήφιος, τό θῦμα Ἑλλάς καί ὁ θύτης Τουρκία ἐμφανίζουν κοινό «μέτωπο» ὑποψηφίων στόν ΟΑΣΕ. Θά ψηφίσει μάλιστα γιά τήν θέση τοῦ γενικοῦ γραμματέως τοῦ Ὀργανισμοῦ τόν Φεριντούν Σινιρίογλου, ἕναν πρέσβυ γνωστό γιά τίς σκληρές ἀνθελληνικές του θέσεις, ὁ ὁποῖος ἔχει βάλει τήν ὑπογραφή του σέ κείμενα πού ἀμφισβητοῦν τήν ἐθνική μας κυριαρχία καί διακηρύττουν τήν «Γαλάζια Πατρίδα» τοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν.

Τόσο ἔχει «συναρπάσει» τούς κυβερνῶντες μας ἡ ἀπατηλή –ὅσο καί ἐπικίνδυνη–προοπτική μιᾶς συνδιαλλαγῆς μέ τήν Τουρκία, πού ὁδηγοῦνται σέ ἐθνική αὐτοχειρία. Τά ἔχουν ξεχάσει ὅλα! Ἔχουν ξεχάσει ποιός εἶναι ὁ Σινιρίογλου. Ἀκόμη χειρότερα ὅμως, 50 χρόνια μετά τήν εἰσβολή τοῦ 1974, ἔχουν ξεχάσει τήν Κύπρο. Ἔχουν ξεχάσει τήν ἱστορία, ἀπώτερη καί πρόσφατη, ἔχουν ξεχάσει τόν στρατό κατοχῆς, ἔχουν ξεχάσει ὅτι ἡ Λευκωσία εἶναι ἡ τελευταία εὐρωπαϊκή πρωτεύουσα πού παραμένει χωρισμένη, διά τῶν ὅπλων. Δέν εἶναι κάτι πού θά περάσει ἀπαρατήρητο στήν Λευκωσία, ὅπου συμφώνως πρός πληροφορίες ὁ σκεπτικισμός ἀπέναντι στήν Ἀθήνα βαίνει διογκούμενος. Καί δέν θά ἦταν ποτέ δυνατόν κυπριακή κυβέρνησις νά ἀποφασίσει νά ἀποδεχθεῖ τήν «γραμμή» τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως σέ αὐτό τό ζήτημα. Τό μέτωπο τῶν δύο ἑλληνικῶν ἐθνικῶν κρατῶν ἔχει διαρραγεῖ. Καί τό ρῆγμα διευρύνεται προϊόντος τοῦ χρόνου, μέ ἀποκλειστική εὐθύνη μάλιστα τῶν Ἀθηνῶν. Ἄς ἀπαντήσει κάποιος «ἁρμόδιος» στό ἁπλό ἐρώτημα: Ἐνδεχομένη ἐκλογή τοῦ Φεριντούν Σινιρίογλου ὡς γενικοῦ γραμματέως τοῦ Ὀργανισμοῦ γιά τήν Ἀσφάλεια καί τήν Συνεργασία στήν Εὐρώπη, δίδει ἤ δέν δίδει ἄλλοθι στόν Τοῦρκο εἰσβολέα τῆς Κύπρου, στούς ἐπιγόνους τοῦ Ἀττίλα, πού μόλις πρίν ἀπό 50 χρόνια ἐπέδειξαν τήν ἴδια βαρβαρότητα μέ τίς ὀρδές τῶν Οὕννων;

Εἶναι, ἄραγε, ἁπλῶς πολιτική ἀφέλεια ἡ στάσις αὐτή τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως; Θεωροῦν κάποιοι στό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἐπωφελῆ συναλλαγή τήν ψήφιση τοῦ Τούρκου πρέσβυ στήν κορυφαία θέση τοῦ γενικοῦ γραμματέως τοῦ ΟΑΣΕ, μέ τήν ψήφιση τῆς πρώην ἐπί κεφαλῆς τῆς Νομικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ ΥΠΕΞ Μάνιας Τελαλιάν, γιά τήν θέση τῆς διευθυντρίας τοῦ Γραφείου Δημοκρατικῶν Θεσμῶν καί Ἀνθρώπινων Δικαιωμάτων τοῦ Ὀργανισμοῦ; Εἶναι αὐτή σοβαρή διπλωματική προσέγγισις; Καί ὅμως, ἤδη, Ἑλλάς καί Τουρκία ἔχουν ἤδη ἀπευθύνει στόν ΟΑΣΕ ἐπιστολές ἀλληλοϋποστηρίξεως τῶν δύο ὑποψηφίων! Δηλαδή ἔχουμε ἕνα ἀφύσικο μέτωπο Ἑλλάδος – Τουρκίας, νά ἔχει ἀντικαταστήσει τό ἐθνικό μέτωπο Ἑλλάδος – Κύπρου, μέ τήν μαρτυρική Μεγαλόνησο νά ἀγωνίζεται πλέον μόνη μέ τίς πληγές τῆς 50ετοῦς κατοχῆς στό ἥμισυ τοῦ ἐδάφους της.

Δειγματοληπτικῶς θά θυμίσουμε ὅτι ὁ Φεριντούν Σινιρίογλου εἶναι αὐτός πού στίς 13 Ἰουλίου 2021 ὑπέγραψε τήν ἐπιστολή τῆς Τουρκίας στόν ΟΗΕ μέ τήν ὁποία γιά πρώτη φορά ἡ Ἄγκυρα, ἐπικαλούμενη τήν δῆθεν ὑποχρέωση ἀποστρατικοποίησης τῶν νησιῶν, «γκρίζαρε» τά Δωδεκάνησα καί ὅλο τό ἀνατολικό Αἰγαῖο. Στίς 18 Μαρτίου 2023, ἐξ ἄλλου, ὑπέγραφε ἐπιστολή τῆς Τουρκίας στόν ΟΗΕ πού ἀνεκήρυττε καί μέ χάρτη τήν «Γαλάζια Πατρίδα» τοῦ Ἐρντογάν.

Τώρα ὁ ἴδιος ὑποστηρίζει ὅτι στήν θέση τοῦ γενικοῦ γραμματέως τοῦ ΟΑΣΕ θά λειτουργήσει «σάν τεχνοκράτης». Αὐτό ἰσχυρίσθηκε ὅταν ἐνεφανίσθη ἐνώπιον τῶν ἐκπροσώπων τῶν κρατῶν μελῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, θέλοντας νά καθησυχάσει τούς Εὐρωπαίους διπλωμάτες, κάποιοι ἐκ τῶν ὁποίων τόν ἔχουν ζήσει ὡς πρέσβυ τῆς Τουρκίας ἀλλά καί ἀπό τήν θέση τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τοῦ καθεστῶτος Ἐρντογάν.

Νά θυμίσουμε ὅμως ἀκόμη πώς ὅταν πρίν ἀπό λίγους μῆνες (Ἰανουάριο μέ Ἀπρίλιο τοῦ 2024) ἡ Κυπριακή Δημοκρατία ἤσκησε τήν προεδρία τοῦ ΟΑΣΕ ἡ Τουρκία προέβη σέ δήλωση στήν ὁποία ἀνέφερε πώς δέν ἀναγνωρίζει τήν Κυπριακή Δημοκρατία καί ὡς ἐκ τούτου δέν θά συμμετεῖχε σέ συνεδριάσεις κατά τήν διάρκεια τῆς περιόδου αὐτῆς. Καί τώρα μέ αὐτήν τήν Τουρκία συντάσσεται καί ἡ Ἀθήνα…

estianews.gr

Ένας 44χρονος με βαρύ ποινικό παρεθόν στα χέρια της ΕΛΑΣ για τη δολοφονία του τοπογράφου μηχανικού

0

Εχει συλληφθεί στο παρελθόν για συμμετοχή σε απαγωγή και ανθρωποκτονίες, είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση, αλλά μετά την αποφυλάκισή του είχε κατηγορηθεί και για ληστείες.

Στα γραφεία του Τμήματος Ανθρωποκτονιών βρίσκεται από νωρίς το βράδυ της Παρασκευής ένας 44χρονος Έλληνας με βαρύ ποινικό παρελθόν, ο οποίος φέρεται από τις αρχές ως ο βασικός ύποπτος για τη δολοφονία του τοπογράφου μηχανικού και επιχειρηματία, Παναγιώτη Στάθη, έξω από τα γραφεία της εταιρείας του στο Νέο Ψυχικό.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, οι ερευνητές της Ασφάλειας έφθασαν στα ίχνη του εκμεταλλευόμενα πληροφορίες, δεδομένα από κάμερες ασφαλείας αλλά και από το κινητό τηλέφωνο του ίδιου του θύματος, στο οποίο βρήκαν ακόμα και απειλητικά μηνύματα.

Οι αστυνομικοί κατάφεραν να εκμεταλλευτούν τα λάθη του, να τον καταστήσουν βασίκο ύποπτο για τη δολοφονία του 54χρονου, αλλά και να τον εντοπίσουν.

Πρόκειται για έναν άνδρα που έχει συλληφθεί στο παρελθόν για συμμετοχή σε απαγωγή και ανθρωποκτονίες, είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση, αλλά μετά την αποφυλάκισή του είχε κατηγορηθεί και για ληστείες.

Συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία, σύμφωνα με αστυνομικές πηγες, να είναι ο άνδρας που με ψυχραιμία πυροβόλησε τον Παναγιώτη Στάθη είκοσι φορές στην οδό Κρήτης στο Νέο Ψυχικό και στη συνέχεια εξαφανίστηκε με ένα σκούτερ.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/enas-44chronos-sta-cheria-tes-elas-yia-te-dolofonia-toe-topoyrafoe-mechanikoe_gr_

Παρασκευή 5 Ιουλίου το πρωί η Γη έφτασε στο πιο απομακρυσμένο σημείο από τον Ηλιο, πάνω από 152 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά : Τι είναι το Αφήλιο, πώς καθορίζει τις εποχές;

0

H  Γη έφτασε στο πιο απομακρυσμένο σημείο της τροχιάς της από τον Ήλιο, το λεγόμενο Αφήλιο: Νωρίς το πρωί βρισκόταν πάνω από 152 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, έναντι κατά μέσο όρο περίπου απόστασης 150 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.

«Το γεγονός ότι είναι καλοκαίρι ακριβώς όταν η Γη βρίσκεται στο πιο απομακρυσμένο σημείο από το άστρο της αποδεικνύει δραματικά ότι οι εποχές δεν εξαρτώνται από αυτή την απόσταση, όπως απίστευτα πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν», υπογραμμίζει ο Gianluca Masi, αστροφυσικός και επιστημονικός διευθυντής του Virtual Telescope.

«Εξαρτάται, μάλλον, από το γεγονός ότι ο άξονας της Γης δεν είναι κάθετος στο επίπεδο που φιλοξενεί την τροχιά της. Η ιστορία επαναλαμβάνεται τον χειμώνα – λέει ο Masi– όταν στις αρχές Ιανουαρίου βρισκόμαστε στην ελάχιστη απόσταση».

Η ημερομηνία κατά την οποία ο πλανήτης μας βρίσκεται στο Αφέλιο είναι πολύ μεταβλητή: Πέρσι, για παράδειγμα, έπεσε στις 6 Ιουλίου, ενώ το 2022 έπεσε στις 4 Ιουλίου.

Αυτό οφείλεται κυρίως στην παρουσία της Σελήνης. Στην πραγματικότητα, δεν είναι μόνο η Γη που περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, αλλά το σύστημα Γης-Σελήνης, το οποίο έχει ένα κέντρο βάρους μετατοπισμένο από το κέντρο του πλανήτη.

Όταν η Σελήνη είναι γεμάτη, και επομένως στην αντίθετη πλευρά της Γης από τον Ήλιο, ο πλανήτης μας πλησιάζει περίπου 4.700 χιλιόμετρα. Αντίθετα, όταν η Σελήνη βρίσκεται ανάμεσα στον Ήλιο και τη Γη (στη φάση της νέας Σελήνης), η τελευταία είναι λίγο πιο μακριά.

Επομένως, ο δορυφόρος μας, ανάλογα με τη θέση του, επηρεάζει την απόσταση μεταξύ του πλανήτη μας και του αστεριού μας κατά μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα, γεγονός που προκαλεί καθυστέρηση ή μεταφορά της Αφελίας και της Περιήλιας (τα σημεία ελάχιστης απόστασης)

Με πληροφορίες από ansa.it

https://hellasjournal.com/2024/07/paraskevi-7-iouliou-to-proi-i-gi-eftase-sto-pio-apomakrismeno-simio-apo-ton-ilio-pano-apo-152-ekatommiria-chiliometra-makria-ti-ine-to-afilio-pos-kathorizi-tis-epoches/

Ενός κακού μύρια έπονται : η πολιτική αστάθεια της Γαλλίας θα μπορούσε να ακυρώσει τους Ολυμπιακούς της Αγώνες ;

1

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Θυμόμαστε τους τελευταίους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004 που στέφθηκαν από τη διεθνώς αναγνωρισθείσα επιτυχία τους και που μας έκαναν τελικά υπερήφανους ως Έλληνες   ;   Μήπως ξεχάσατε τις διεθνείς ταπεινωτικές αμφισβητήσεις που είχαμε δεχθεί από όλο σχεδόν τον κόσμο, ως προς το αν θα ήμασταν σε θέσει να ολοκληρώσουμε εγκαίρως τα απαραίτητα έργα ; Κι όμως δεν είχαμε τότε κάποια πολιτική αστάθεια που καθυστερούσε τα έργα. Απλώς επιβεβαιώσαμε για άλλη μια φορά ότι είμαστε ένας λαός της αδικαιολόγητης αναβλητικότητας και της τελευταίας στιγμής ενεργοποίησής μας για να κάνουμε εγκαίρως το αυτονόητο.

Τι συμβαίνει τώρα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού 2024 ;

Μήπως καθυστέρησαν τα σχετικά έργα ; Όχι. Κινδυνεύει η διεξαγωγή τους ; Ίσως. Αυτό διέρρευσε χθες, διότι υπάρχει στη Γαλλία σήμερα πολιτική αστάθεια. Το βράδυ της προσεχούς Κυριακής 7-7-2024, σύμφωνα με τους δημοσκόπους, δεν πρόκειται να υπάρξει μια σταθερή εναλλαγή στην εξουσία : είτε κερδίσει το κόμμα της κ. Λεπέν, είτε η σύμπραξη του Νέου Λαϊκού Μετώπου.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Clément Marna στις 3-7-2024 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Journal du Dimanche, αν και με ερωτηματικό, ο ρεπόρτερ διερωτάται : «Διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και κίνδυνος «εμφύλιου πολέμου» : σκέφτεται ο πρόεδρος της ΔΟΕ να ακυρώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού;» (Dissolution et risque de «guerre civile» : le président du CIO envisage-t-il d’annuler les JO de Paris ?).

Μπορούν η διάλυση της Εθνοσυνέλευσης, οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές και ο κίνδυνος «εμφύλιου πολέμου» που ανέφερε ο Εμμανουέλ Μακρόν να έχουν αντίκτυπο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού 2024; Λίγες μέρες πριν την έναρξη των αγώνων, η ΔΟΕ φέρεται να αναρωτιέται για τη διεξαγωγή των σχετικών εκδηλώσεων.

Στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, μόνο οι αγώνες του Βερολίνου το 1916, του Τόκιο το 1940, του Λονδίνου το 1944 και ξανά του Τόκιο το 2020 έχουν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την εξω-αθλητική κατάσταση στον κόσμο. Οι τρεις πρώτοι ακυρώθηκαν λόγω των δύο παγκοσμίων πολέμων, ενώ οι τελευταίοι αναβλήθηκαν για ένα χρόνο λόγω της πανδημίας του Covid-19. Ενώ, αυτό το καλοκαίρι, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Παρισιού 2024 επρόκειτο να επαναφέρουν τη εν λόγω διοργάνωση σε μια παραδοσιακή διοργάνωση, η πρόσφατη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης από τον Εμανουέλ Μακρόν και η πολιτική κρίση που ακολούθησε θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη διεξαγωγή τους.

Ο πρόεδρος της ΔΟΕ αιφνιδιάστηκε

Thomas Bach Πρόεδρος ΔΟΕ

 

Στο τεύχος του, με ημερομηνία την Πέμπτη 4 Ιουλίου 2024, το περιοδικό Le Point δημοσιεύει ένα άρθρο για τα εμπόδια που έχουν τεθεί στο δρόμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού 2024 εδώ και αρκετές εβδομάδες. Ενώ ο Τόμας Μπαχ, πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), έχει διαβεβαιώσει δημόσια ότι «οι βουλευτικές εκλογές είναι μια δημοκρατική διαδικασία που δεν θα διαταράξει τους Ολυμπιακούς Αγώνες», θα ήταν πολύ πιο δύσπιστος εσωτερικά, σύμφωνα με πληροφορίες του περιοδικού.

«Ο πρόεδρος της ΔΟΕ έδωσε προθεσμία μέχρι τα μέσα Ιουλίου για να επιβεβαιώσει, να ακυρώσει ή να αναβάλει τους Αγώνες του Παρισιού».

«Ο Τόμας Μπαχ αιφνιδιάστηκε από τη διάλυση της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και στη συνέχεια τρόμαξε από τις δηλώσεις του Εμανουέλ Μακρόν που προέβλεπε εμφύλιο πόλεμο σε περίπτωση νίκης των αντιπάλων του. Έδωσε προθεσμία μέχρι τα μέσα Ιουλίου για να επιβεβαιώσει, να ακυρώσει ή να αναβάλει τους Αγώνες του Παρισιού, με την παράπλευρη ζημία να τεθεί υπό αμφισβήτηση και η υποψηφιότητα των Γαλλικών Άλπεων για τους Χειμερινούς Αγώνες του 2030», γράφει ο Nicolas Baverez στο χρονογράφημά του στο περιοδικό  Le Point. Πριν από τον πρώτο γύρο των πρόωρων βουλευτικών εκλογών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ουσιαστικά επιβεβαίωσε ότι τα προγράμματα των «δύο άκρων» θα οδηγούσαν «σε εμφύλιο πόλεμο» στη Γαλλία.

Το Παρίσι 2024 «διαψεύδει αυτές τις πληροφορίες»

Η Οργανωτική Επιτροπή των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού 2024 επικοινώνησε με την εφημερίδα Journal Du Dimanche προκειμένου να διαψεύσει τις «ψευδείς πληροφορίες για ακύρωση των Αγώνων του Παρισιού». Η εν λόγω Επιτροπή «θα αναζητήσει την προέλευση αυτών των ψευδών πληροφοριών», αναφέρουν επίσης οι διοργανωτές των αγώνων.

Ερωτήματα σχετικά με την ασφάλεια και τις μετακινήσεις

Σε κάθε περίπτωση, δύο θέματα εξετάζονται ιδιαίτερα ενόψει των Αγώνων : η ασφάλεια των ανθρώπων και οι μετακινήσεις τους. Η υποψία του Εμμανουέλ Μακρόν για εμφύλιο πόλεμο δεν είναι καθησυχαστική. Ενώ έχουν πραγματοποιηθεί πολυάριθμες διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη Γαλλία μετά την ανακοίνωση της διάλυσης της Εθνοσυνέλευσης, μια νίκη της Εθνικής Συσπείρωσης (του κόμματος της Λεπέν) στις βουλευτικές εκλογές θα μπορούσε να προκαλέσει βίαιες συγκεντρώσεις λίγες μέρες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων (26 Ιουλίου 2024). Όσον αφορά τις μετακινήσεις των ατόμων, δεν είναι αδύνατο να προβλεφθούν πράξεις πολιτικής ανυπακοής, γιατί είναι πιθανόν να δημιουργηθεί ένα «δίκτυο αντίστασης» αποτελούμενο από δημόσιους υπαλλήλους.

Σύμφωνα με τον συντάκτη του περιοδικού Le Point, «η διάλυση της Εθνοσυνέλευσης μετέτρεψε τους Αγώνες του Παρισιού σε καταστροφή για την οικονομία και την εικόνα της Γαλλίας». Πράγματι, ο τουρισμός είναι μειωμένος σε σύγκριση με τις προβλέψεις. Τον Ιούνιο, η ξενοδοχειακή βιομηχανία και τα πολυκαταστήματα σημείωσαν πτώση τζίρου κατά 25 και 10% αντίστοιχα. Το Δημόσιο ήλπιζε έσοδα 9 δισ. ευρώ.

Αν οι παραπάνω ανησυχίες επαληθευθούν, σκεφτείτε την εθνική προσβολή που θα νοιώσουν οι Γάλλοι, πέρα από τις οικονομικές συνέπειες.

 

Η Γαλλία της επόμενης μέρας, σε μια Ευρώπη που τελεί υπό φυσιογνωμική και γεωπολιτική κατάρρευση

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το πραγματικό δίλημμα για την Γαλλία της επόμενης μέρας, δεν το προσδιορίζουν ΟΥΤΕ τα ΜΜΕ, ΟΥΤΕ βεβαίως οι αποτυχημένοι γραφειοκράτες της Ευρώπης, που αναζητούν άλλοθι για τον πολυδιάστατο ιστορικό τους συμβιβασμό. Το προσδιορίζουν οι ίδιοι οι Γάλλοι πολίτες, αφού αφορά στην δική τους πατρίδα και ως εκ τούτου οφείλουν να το απαντήσουν με αίσθημα αυξημένης ευθύνης και κάνοντας ξεκάθαρη εκλογική και πολιτική επιλογή…

Η Γαλλία της επόμενης μέρας, σε μια Ευρώπη που τελεί υπό φυσιογνωμική και γεωπολιτική κατάρρευση και είναι παραδομένη στην πολυπολιτισμικότητα, στην ιδιότυπη δικτατορία του woke αρρωστημένου Δικαιωματισμού και στην ουσιαστική γεωστρατηγική ανυπαρξία, βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και την απάντηση για την τελική κατεύθυνση που θα επιλεγεί, θα πρέπει να την δώσουν με σαφήνεια οι Γάλλοι πολίτες…

Ο ένας δρόμος, είναι η απρόσκοπτη συνέχιση της κατρακύλας στον κατήφορο του αξιακού και πολιτισμικού εκφυλισμού. Είναι ο δρόμος μιας άβουλης και συμβιβασμένης μεγάλης Ευρωπαϊκής χώρας, που δεν έχει συναίσθηση του ρόλου της και δεν διαθέτει όραμα για την δική της επόμενη μέρα και για την επόμενη μέρα της Ευρώπης. Είναι ο δρόμος μιας χώρας που στερείται δυναμισμού, που αρνείται να αναλάβει πρωτοβουλίες, που καθηλώνεται στον ρόλο του παθητικού και άβουλου θεατή της εξελισσόμενης γεωστρατηγικής της απίσχνασης. Είναι ο δρόμος της διευρυνόμενης γεωπολιτικής της περιθωριοποίησης, του ανατροφοδοτούμενου μαρασμού και της κοινωνικής παραλυσίας.

Και ο ασφαλέστερος τρόπος για την αμετάκλητη καθήλωση της Γαλλίας σε αυτήν την καταστροφική διαδρομή, είναι μια ασαφής και μεσοβέζικη εκλογική διέξοδος, που δεν θα δώσει ξεκάθαρο στίγμα και δεν θα διασφαλίσει τον απαραίτητο δυναμισμό για τις επιλογές της επόμενης μέρας. Είναι η λύση μιας εν δυνάμει ακυβερνησίας που θα διαδεχτεί μια ερμαφρόδιτη διακυβέρνηση και που ως τέτοια το μοναδικό το οποίο θα καταφέρει θα είναι να οριστικοποιήσει το τέλμα. Είναι η «λύση» η οποία θα παραπέμπει σε μια κοινωνία, που δεν θα ολοκληρώσει την πολιτική της χειραφέτηση και θα υποκύψει στον κλιμακούμενο ηθικό εκβιασμό και την πατερναλιστική κινδυνολογία.

 

Ο άλλος δρόμος, είναι η περαιτέρω ενίσχυση της πολιτικής χειραφέτησης της Γαλλικής κοινωνίας, που θα ολοκληρώσει με αδιαπραγμάτευτη αποφασιστικότητα το εγχείρημα της πολιτικής ανατροπής, και θα το κάνει επιβάλλοντας καθαρή λύση που θα της επιτρέψει να απαιτεί πολιτική διαχείριση με εξ ίσου καθαρή ταυτότητα, για μια Γαλλία που θα πάψει να λειτουργεί ως ένα άβουλο πολυπολιτισμικό εργαστήρι και θα διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή πολιτική διεργασία.

Είναι η Λεπέν και το κόμμα της αυτοί που μπορούν να αναγορεύσουν την Γαλλία σε πρωταγωνιστή της Ευρωπαϊκής επόμενης μέρας;;;

Το μόνο βέβαιο είναι πως από μια κυβέρνηση ασταθή, που θα τελεί υπό καθεστώς διαρκούς ομηρείας σε ένα περιβάλλον που θα κυριαρχούν οι ανταγωνιστικές σκοπιμότητες και η ετερόκλητη συναλλαγή, η Γαλλία δεν έχει να περιμένει τίποτε περισσότερο, παρά μονάχα την σταθερή επιδείνωση της πραγματικής της θέσης, τόσο στο Ευρωπαϊκό όσο και στο Διεθνές σύστημα.

Το εάν η Λεπέν και το κόμμα της θα επιδείξουν αντοχή και αποφασιστικότητα απέναντι στους κλιμακούμενους χρηματοπιστωτικούς και πολιτικούς εκβιασμούς και θα καταφέρουν να κάνουν την μεγάλη ανατροπή, είναι κάτι που ουδείς μπορεί να το πει με βεβαιότητα.

 

Αυτό όμως που είναι σίγουρο, είναι πως η χειραφέτηση των Γάλλων πολιτών, θα επιβάλει στην πράξη μια συνετή αλλά όχι ενδοτική πολιτική διακυβέρνηση. Και μια τέτοια εξέλιξη που θα μπορεί να καταγράψει συγκεκριμένα αποτελέσματα σε επίπεδο Ευρωπαϊκό από κοινού με την Ιταλία και με τις λοιπές Ευρωπαϊκές χώρες που οι κυβερνήσεις τους κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος, σε τομείς όπως το μεταναστευτικό, η ευέλικτη δημοσιονομική διαχείριση και η διασφάλιση μιας στοχευμένης γεωστρατηγικής αυτονομίας που θα αναβαθμίζει την ΕΕ σε σοβαρό συστημικό δρώντα ο οποίος θα διεκδικεί ρόλο στο ισοζύγιο της ισχύος, θα πρωταγωνιστήσει στην περιφερειακή σταθερότητα και θα πάψει να είναι υποτελές παρακολούθημα της Αμερικανικής Εξωτερικής πολιτικής, θα είναι μια εξέλιξη που θα ενισχύσει την αυτοπεποίθηση των Ευρωπαίων πολιτών και θα ανοίξει οριστικά μια άλλη σελίδα για την Ευρώπη.

Η Σιλιάνοφσκα αξιοποιεί παραλείψεις της Αθήνας.-Συνηθείστε στα νέα δεδομένα, συστήνει ο Μίτσκοσκι

3

Η πρόεδρος των Σκοπίων  «Γκόρντανα» Σιλιάνοβσκα-Ντάβκοβα  στην πρώτη συνέντευξή  της είπε στοκανάλι 5 ότι δεν αναφέρθηκε στο συνταγματικό όνομα της χώρας, επειδή το όνομά της  δεν άλλαξε στο κείμενο του προεδρικού όρκου όπως άλλωστε και στον εκλογικό νόμο. Παρόλο που στο Σύνταγμα αναφέρεται η «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», ο νόμος χρησιμοποιεί τη λέξη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Η Σιλιανόβσκα υποστήριξε ότι δεν παραβίασε τη Συμφωνία των Πρεσπών αλλά την σεβάστηκε καθώς ορκίστηκε. Στη συνέντευξή της η «Γκόρντανα» είπε ότι «η Ελλάδα ή η ΕΕ πρέπει να συμβουλεύουν τη Βουλγαρία», καθώς η Συνθήκη των Πρεσπών ορίζει ότι «η ιστορία, ο πολιτισμός, η κληρονομιά και η γλώσσα δεν είναι διαπραγματεύσιμα».

«Αυτές τις μέρες ακούω ότι και οι δύο συμφωνίες πρέπει να τηρηθούν. Δεν παραβιάζω τη Συμφωνία των Πρεσπών  και δεν υπάρχει ούτε ένα άρθρο στη Συνθήκη (καλής γειτονίας) με τη Βουλγαρία που να λέει ότι πρέπει να αλλάξουμε το Σύνταγμα. Είπα στον Μακρόν ότι οι φιλοσοφικές του ιδέες για την ΕΕ είναι εξαιρετικές, αλλά η φιλοσοφία δεν μπορεί να κάνει χωρίς αρχές και αξίες. Η ΕΕ έχει προβλέψει κυρώσεις σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος παραβιάζει τις θεμελιώδεις αξίες και αρχές. Χωρίς θεμελιώδεις αξίες δεν υπάρχει ΕΕ ως φιλοσοφία της δημοκρατίας», δήλωσε η Γκόρντανα (Σιλιανόφσκα).

Ερωτηθείσα εάν τα επόμενα πέντε χρόνια θα προφέρει το όνομα «Βόρεια Μακεδονία», η πρόεδρος της γειτονικής χώρας είπε: «Γιατί να το επαναλάβω; Οι Έλληνες συνάδελφοί μου λένε συνέχεια «Ελληνική Δημοκρατία»; Όχι. Σέβομαι τις Συνθήκες. Δεν είναι αλήθεια ότι τα σπάμε εμείς, αλλά κάποιος άλλος τα σπάει. Νομίζω ότι υπήρξαμε πολύ υπεύθυνοι με τη Συμφωνία των Πρεσπών, εκπληρώσαμε τις υποχρεώσεις μας ακόμη και πριν από τις προθεσμίες, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι η Ελλάδα το έκανε. Εκεί θα ακούσετε να  λένε) «Σκόπια», «πΓΔΜ», αλλά όχι «Βόρεια Μακεδονία».

Ο πρωθυπουργός Κρίστιαν Μίτσκοσκι αντέδρασε στις συχνές αναμίξεις  των πρεσβευτών στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας του. Ο πρέσβης της ΕΕ επέκρινε χθες τη θέση του ΕΜΕΟ-ΔΚΜΕΕ (VMRO-DPMNE) σχετικά με τη διάλυση του Δικαστικού Συμβουλίου και του Συμβουλίου των Εισαγγελέων ενώ η πρέσβειρα των ΗΠΑ  ζήτησε να γίνει σεβαστή η έκθεση των ευρωπαίων εμπειρογνωμόνων. Ο πρωθυπουργός αντέδρασε λέγοντας στους δημοσιογράφους ότι «έχει γίνει καθημερινή πρακτική για τους πρεσβευτές να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις του Κράτους. Οι 600.000 πολίτες που ψήφισαν υπέρ αυτού του συνασπισμού, δεν φαίνεται να σημαίνει τίποτα για τους Πρεσβευτές, λένε στις εκθέσεις τους ότι το έγκλημα και η διαφθορά ανθούν. Η εμπιστοσύνη στο Δικαστικό Συμβούλιο και στο Συμβούλιο Εισαγγελέων είναι 2-3%, είναι σαφές ότι τα πράγματα δεν λειτουργούν. Αν έχουν λύση οι πρεσβευτές να μας την πουν», είπε.

Ο κ. Μίτσκοσκι απαντώντας σε δηλώσεις του Προέδρου της Βουλγαρίας Ρούμεν Ράντεφ και του Έλληνα πρωθυπουργού  τους κάλεσε «να συνηθίσουν τη νέα πολιτική της κυβέρνησης στα Σκόπια, η οποία προστατεύει τα συμφέροντα των πολιτών» και, «να επανεξετάσουν τις δηλώσεις τους».  Ο Μίτσκοσκι τόνισε ότι «οι συμφωνίες είναι αμφίδρομες»  και ότι, «είναι απαραίτητο να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των χωρών της Βαλτικής και να χτίσουμε γέφυρες συνεργασίας».

Μετανεωτερικό πρόσωπο άνευ-φύλου: Εικόνα του Θεού της ορθόδοξης εκκλησίας;

0

Κριτική θεώρηση μιας θεολογικής πρότασης  περί Θεϊκού και ανθρώπινου προσώπου

 

Σε μια προσωπική συζήτηση με γνωστό θεολόγο, σε μια έξαρση του λόγου του, δήλωσε: «Εγώ, για την ιεραρχικότητα στο Θεό δίνω και τη ζωή μου”! Ο συνομιλητής μου  ακολουθούσε το πνεύμα, και υποστήριζε τις θεολογικές αρχές του διεθνώς γνωστού Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα (†2023). Ο μη εξοικειωμένος αναγνώστης με το όλον της θεολογίας του Μητροπολίτη, ίσως διερωτηθεί ποια ‘ιεραρχικότητα’ συγκινούσε το θεολόγο συνομιλητή μου, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να είναι έτοιμος να θυσιάσει τον εαυτό του για το μεγάλο του ιδεώδες[i];

Συσχετίζω την ζωηρή εκείνη ανάμνηση της παραπάνω συζητήσεως με το ζήτημα που τέθηκε από βουλευτή, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρεσβυτέρα, η οποία  επιχειρηματολόγησε υπέρ του νομοσχεδίου για τον ‘γάμο’ των ομοφυλοφίλων, εν αναφορά προς τον θεολογικό λόγο του Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα (στο εξής: “ΜΙΖ”). Η επιχειρηματολογία της πρεσβυτέρας-βουλευτού προκάλεσε εύλογο προβληματισμό και δημόσιο διάλογο.

Στα πλαίσια εκείνων των συζητήσεων, συμμετείχε και γνωστός θεολόγος. Σε ζωντανή απάντηση σε ερώτηση που του τέθηκε, όπως πληροφορούμαστε από βίντεο που αναρτήθηκε στο φιλόξενο ΑΝΤΙΦΩΝΟ, ο ομιλητής, γνωστός και καλός θεολόγος, μεταξύ άλλων, προέβη και στην παράδοξη δήλωση ότι «το πρόσωπο δεν έχει φύλο».

Αναφέρομαι σε “παράδοξη” δήλωση για τους εξής, τουλάχιστον, τρείς λόγους. Πρώτον, η παραπάνω διατύπωση, δήθεν ερμηνεία της Παύλειας  διακήρυξης «οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3, 28), δεν βρίσκει θεμελίωση στην Πατερική θεολογία, όσο αυτή μας είναι γνωστή. Δεύτερον, η εν λόγω δήλωση ερχόταν σε αντίθεση με προηγούμενη (προ ολίγων λεπτών) ορθή τοποθέτηση του ομιλητή, περί ανδρός – γυναικός, στην αντιστοίχηση τους προς την σχέση Χριστός – Εκκλησία / Νυμφίου – Νύμφης, εικόνα επίσης δανεισμένη από  τον Απ. Παύλο, όπου τα πρόσωπα προφανώς νοούνται έμφυλα… Τρίτον, αναφέρομαι σε “παράδοξη” δήλωση, διότι το ανθρώπινο ‘πρόσωπο’, όταν δεν αναφέρεται στην κατάσταση των εσχάτων ή στην εσχατολογική διάσταση του πνευματικού-μοναχικού ιδεώδους, είναι α π ο λ ύ τ ω ς ακατανόητο ως αποχωρισμένο από το φύλο, πολύ δε περισσότερο ως πρόσωπο-άνευ-φύλου. Διότι, τι θα μπορούσε να είναι ένα ιστορικό ανθρώπινο πρόσωπο-άνευ-φύλου, στα πλαίσια της Χριστιανικής-Αποστολικής διδασκαλίας;

Τι σημαίνει λοιπόν η διατύπωση «το πρόσωπο δεν έχει φύλο», κατατιθέμενη από ένα καλό θεολόγο, ο οποίος ήταν στενός συνεργάτης και φίλος του ΜΙΖ;  Μήπως έχει σχέση με το όλον της θεολογία του ΜΙΖ; Εάν ναι, μπορεί η απάντηση να ανιχνευθεί σε έγκυρες και επίσημα δημοσιευμένες πηγές και για να θεμελιωθεί;

Στο παρόν άρθρο, θα επιχειρήσουμε σύντομη διαπραγμάτευση των εξής ερωτημάτων: (1) Το πρόσωπο-άνευ-φύλου έχει τις ρίζες του στη μεταφυσική του ΜΙΖ, όπως αυτή μπορεί να διερευνηθεί, με πολύ προσοχή, στο γραπτό και προφορικό του λόγο; Ποιες αρχές διέπουν την Μεταφυσική του ΜΙΖ; (2) Νομιμοποιείται, λογικώς και θεολογικώς, η επιχειρηματολογία της πρεσβυτέρας;

Πιστεύουμε, ότι το μικρό αυτό άρθρο, με σύντομη αναφορά στην Πατερική σοφία αφενός, και το δημοσιευμένο έργο του ΜΙΖ αφετέρου, θα ρίξει πλούσιο φως ώστε να απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα, που απασχολούν πολλούς ανθρώπους στην Εκκλησία.

* * *

Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος γράφει τα εξής, αναφερόμενος, με ιδιαίτερα επιτιμητικό τρόπο,  σε ανθρώπους της εποχής του, που διακήρυσσαν την ύπαρξη μιας αυστηρής διάταξης ή διατεταγμένη αρίθμησης στην Τρισυπόστατη θεότητα, με πρόθεση να ανάγουν την αριθμητική δ ι ά τ α ξ η  σε  ι ε ρ ά ρ χ η σ η εντός της θεότητας: «Τὸ νὰ λέει ἢ νὰ μιλᾶ κανεὶς γιὰ τὸν Θεό […] καὶ νὰ παρουσιάζει σὰν κατανοητὰ αὐτὰ ποὺ εἶναι ἀπὸ ὅλους ἀκατανόητα, θὰ ἦταν δεῖγμα μίας ψυχῆς ποὺ ἔχει θράσος καὶ αυθάδεια. Καὶ αὐτὸ παθαίνουν… γιὰ νὰ θαυμάζονται στὰ συμπόσια καὶ στὶς συναντήσεις ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τοὺς ἀκοῦν καὶ νὰ ὀνομάζονται θεολόγοι… Πόσο φοβερὰ λόγια λοιπὸν λένε, ἀποτολμώντας νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ θεῖα! […] «Πῶς λὲς ὅτι ὁ Πατέρας εἶναι ἀ ν ώ τ ε ρ ο ς ἀπὸ τὸν Υἱό;». «Διότι», λέει, «ὁ Πατέρας εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Υἱό, – λέω μάλιστα ὅτι εἶναι ἀνώτερος, ἀντὶ νὰ πῶ ὅτι εἶναι π ρ ῶ τ ο ς -, διότι ὁ Υἱὸς π  ρ ο ῆ λ θ ε ἀπὸ τὸν Πατέρα (ενν. ως αιτία)». Αὐτὰ εἶναι λόγια τῆς νέας  ἀπατηλῆς  διδασκαλίας καὶ τῆς ἀνόητης θεολογίας τους, ἐπειδὴ αὐτοὶ […] ἀεροβατοῦν καὶ ὑποστηρίζουν αὐτὰ ποὺ λένε, σὰν νὰ εἶναι αὐτὰ σίγουρα καὶ ἀληθινὰ καὶ πραγματικά»[ii].

Ο Αγ. Σωφρόνιος ο Αγιορείτης (Σαχάρωφ) ανακεφαλαιώνοντας τη σχετική διδασκαλία της Εκκλησίας μας, δηλώνει, με τον πιο εμφατικό τρόπο, ότι το δόγμα της Εκκλησίας είναι απόλυτο ως προς το ανωτέρω ζήτημα, σε σημείο που να «”ἀπαγορεύη” κατηγορηματικῶς […] τήν ἐλαχίστην σκέψιν περί μιᾶς ἱ ε ρ α ρ χ ι κ ῆ ς δομῆς ὑ π ο τ α γ ῆ ς εἰς τούς κόλπους τῆς Ἀγίας Τριάδος […] αἱ Τρεῑς Ὑποστάσεις εἶναι ἀναλλοίωτοι, συναΐδιοι και ἰσοσθενεῑς»[iii].

O MIZ, σε πλήρη αντιστοιχία προς τη διδασκαλία, που απορρίπτει ο Άγιος Συμεών και σύμπας ο χορός των Αγίων Πατέρων και θεολόγων της Εκκλησίας, υποστηρίζει: “Υπάρχει, πράγματι, μια δ ι ά τ α ξ η ή τάξη στην Αγία Τριάδα, αφού ο Πατέρας έρχεται π ά ν τ α πρώτος, ο Υιός δεύτερος και το Πνεύμα τρίτο…. [τονίζοντας ότι:] είναι υψίστης  σημασίας το ότι δ ε ν μπορούμε να αντιστρέψουμε ή να διαταράξουμε αυτή τη σειρά και να τοποθετήσουμε οποιοδήποτε από τα άλλα πρόσωπα πριν από τον Πατέρα»[iv].

Πέραν άλλων Πατερικών θεολογικών μαρτυριών, περιοριζόμαστε να υπενθυμίζουμε μόνο την Παύλεια ευλογία (Β’ Κορ.13, 13), που επαναλαμβάνει η Εκκλησία σε κάθε Θ. Λειτουργία “H Xάρις του Κ υ ρ ί ο υ ημών Ι η σ ο ύ Χ ρ ι σ τ ο ύ, και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος…”, που ανατρέπει τον ανακριβή ισχυρισμό ότι «ο Πατέρας έρχεται πρώτος π ά ν τ α».

Ατυχώς, ο ΜΙΖ βασιζόμενος στην α ν α κ ρ ι β ή βεβαίωση περί της δήθεν απαρέγκλιτης διάταξης των Υποστάσεων της Ομοουσίου Τριάδος, συντάσσεται πλήρως με την  ‘απατηλή’ και ‘ανόητη’  θεολογία της  εποχής του Αγίου Συμεών, οδηγούμενος μάλιστα και σε πρωτοφανή εκκλησιολογικά συμπεράσματα για την ορθόδοξη Εκκλησία: «Λοιπόν, στην Αγία Τριάδα η ετερότητα των προσώπων δεν αναδύεται έτσι αυτομάτως. Υπάρχει ένα πρόσωπο το οποίο την προκαλεί που είναι η α ι τ ί α, που είναι ο Πατήρ. Αλλά από την στιγμή που εισάγουμε την α ι τ ι ό τ η τ α εισάγουμε ι ε ρ α ρ χ ί α. Δεν είναι δυνατόν να λες ότι προέρχομαι, ότι ο Υιός προέρχεται από τον Πατέρα, είναι εκ του Πατρός,  και συγχρόνως να βάζεις και τον Υιό πάνω από τον Πατέρα. Πώς να τον βάλεις; Ή  δ ί π λ α  δ ί π λ α; Λοιπόν, αν μέσα στην Αγία Τριάδα, στο γνησιότερο Είναι που υπάρχει, που είναι ο Θεός, αν εκεί μέσα υπάρχει ιεραρχία, πως είναι δυνατόν η εκκλησία που εικονίζει την Αγία Τριάδα  να μην αντανακλά αυτήν την κατάσταση;»[v].

 Ο Υιός, κατά τον ΜΙΖ, δηλαδή, δεν μπορεί να θεωρείται δίπλα-δίπλα («εκ δεξιών»…) στον Πατέρα, ούτε υπεράνω, άρα πρέπει να θεωρείται υ π ο κ ά τ ω του Πατρός. Υποστηρίζει δε ότι «στην Αγία Τριάδα η ετερότητα των προσώπων δεν αναδύεται έτσι αυτομάτως», παρά την  Θεολογία της Α’ Οικουμενικής, η οποία εκφράζεται με ακρίβεια και θαυμαστή συντομία  υπό του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή, ως εξής: «οὐ … κ α τ ά  π α ρ α γ ω γ ή ν  ἐκ  μ ο ν ά δ ο ς Τριάς, ἀγένητος ὑπάρχουσα καί α ὐ τ έ κ φ α ν τ ο ς» (Αγ. Μαξίμου, Εἰς τήν Προσευχήν τοῦ Πάτερ ἡμῶν). Κατά τον Άγιο Μάξιμο, δηλαδή, η ύπαρξη της Τριάδας είναι ‘αγένητος’, δηλαδή αναίτιος («οὐ … κατά  παραγωγήν ἐκ μονάδος»), και η αντίληψη των Τριών Προσώπων γίνεται “αυτομάτως”, διότι η Τριάς υπάρχει, με τρόπο που περιγράφει ο θαυμάσιος όρος ‘αὐτέκφαντος’!

Επιπλέον, ο ΜΙΖ  εκκινώντας εκ μιας λανθασμένης Τριαδολογίας  («Αν μέσα στην Αγία Τριάδα […] υπάρχει ιεραρχία»),   συμπεραίνει μια αντίληψη («η εκκλησία που εικονίζει την Αγία Τριάδα  […} αντανακλά αυτήν την κατάσταση»), που αποκλίνει ουσιωδώς από το Συνοδικό πνεύμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας[vi]. Μάλιστα προτείνει ρητώς «μια εκκλησιολογία στην οποία οι ι ε ρ α ρ χ ι κ έ ς δομές θεωρούνται ως ουσιαστικές στην Εκκλησία … η ε τ ε  ρ ό τ  η τ α (δηλαδή η… “προσωπική” ιεραρχική  σχέση που συγκροτεί την “δομή”…) είναι ο ν τ ο λ ο γ  ι κ ώ ς (!) πρωταρχική και έχει (ενν. ‘οντολογικώς’) α σ υ μ μ ε τ ρ ι κ ό χαρακτήρα»[vii]!

Σε μια αξιωματική εκδίπλωση της θεωρήσεως περί ‘ιεραρχίας’ στη θεότητα, στο τελευταίο μεγάλο έργο του, “Communion and Otherness”, ο ΜΙΖ αποφαίνεται: «η προσωπική ε τ ε ρ ό τ η τ α δεν είναι συμμετρική, αλλά α–σ υ μ μ ε τ ρ ι κ ή. Υπάρχει π ά ν τ α σ’  αυτή  την ετερότητα ένα «μ ε γ α λ ύ τ ε ρ ο» (Ιω. 14, 28), όχι  ηθικά ή  λειτουργικά, αλλά  ο ν τ ο λ ο γ ι κ ά. Η ετερότητα  ε ί ν α ι  ε ξ  ο ρ ι σ μ ο ύ «ι ε ρ α ρ χ ι κ ή»[viii]. Ο ΜΙΖ, εδώ, ταυτίζει αυθαιρέτως, με απόλυτο (‘εξ ορισμού’) και γενικευμένο (‘πάντα’) τρόπο, την ‘ετερότητα’ με ‘την οντολογική ιεραρχικότητα’!!! Αλλά, μια α-συμμετρική ετερότητα, με ‘ο ν τ ο λ ο γ ι κ ά’ προσδιορισμένη ανωτερότητα μεταξύ Πατρός – Υιού, σημαίνει, ξεκάθαρα, αποδοχή οντολογικής ανωτερότητας της δήθεν δημιουργικής αιτίας έναντι του παραγομένου, εξ ελευθέρας πατρικής θελήσεως[ix], οντολογικώς κατώτερου αποτελέσματος: του Υιού!

Εκ της ανωτέρω θεολογικής τοποθετήσεως, δεν φαίνεται παράδοξο ότι ο ΜΙΖ ωθεί  την ‘απατηλή’ περί Πατρός θεολογία, και την επαναφέρει στο αιρετικό της πρότυπο.  Ο μεν Άρειος, υποστήριξε ότι “Oὐδέ Θεός ἀληθινός ἐστιν ὁ Λόγος”, ο δε  ΜΙΖ, καταλήγει στο συμπέρασμα: «… συνάγεται ότι μ ό ν ο   ο  Π α τ ή ρ μπορεί να κληθεί κανονικά ‘Θεός’»[x], και, ακόμη περισσότερο ότι: “O  έ ν α ς Θ ε ό ς ε ί ν α ι  ο  Π α τ ή ρ»[xi] (Εδώ: Θεός! Όχι: ‘Θεός’)!! Είναι όμως γνωστό ότι η διατύπωση «μόνον ο Πατήρ είναι Θεός» είναι το κλασσικό μοτίβο των αιρετικών αντιλήψεων, που αντιμετώπισε η Α’ Οικουμενική Σύνοδος με τον όρο ‘ομoούσιος’.

Ο Άγιος Ιουστίνος του Τσέλιε (Πόποβιτς) μας διασώζει επιτυχή διατύπωση του P. Florensky, σύμφωνα με την οποία η χριστιανική αντίληψη της ζωής «εἶναι ὴ ἀνάπτυξις ἑνός μουσικοῦ θέματος πού ἀποτελούν τά δόγματα- ὴ δογματική […] (και τελικώς) ἀνάπτυξις τῆς λέξεως ὁ μ ο ο ύ σ ι ο ς»[xii], και ό ίδιος Άγιος μας προειδοποίησε, προ εκατονταετίας (!), για την απαράμιλλη σημασία του όρου ‘ομοούσιος’, επισημαίνοντας: «Ἡ σύγχρονη εὐρωπαϊκή σχετικοκρατία ἀκολουθεί τόν ἀρειανισμό […] Ἀπό αυτόν τόν νεώτερον σχετικισμόν, σώζει μόνον ὴ πίστη στόν Θεάνθρωπο Χριστό […] σώζει δηλαδή ὴ  θαυμαστή λέξη ὁ μ ο ο ύ σ ι ο  ς»[xiii].

Συνεκδοχικά, υποστηρίζεται υπό του ΜΙΖ μια θεολογία, που μοιάζει να είναι ένας συνδυασμός Αρειανισμού και Μοναρχιανισμού. Υποστηρίζεται, δηλαδή, ότι: “Η ύπαρξη του Θεού στην Αγία Τριάδα.. έχει την αιτία της… στον Πατέρα, δηλαδή  σ ε  έ ν α  ξ ε χ ω ρ ι σ τ ό   όν»[xiv]!!!.  Το ‘Έν’ – ‘αιτία’, ‘Μονάδα’ ή ‘Πατήρ’, κατά μια τυπική Νεοπλατωνική λογική, νοείται  ως ξεχωριστό «όν» από το είναι της Τριάδος, καθώς «Η ύπαρξη του Θεού στην Αγία Τριάδα.. έχει την αιτία της… στον Πατέρα, δηλαδή  σε  ένα  ξεχωριστό   όν».

Ο ΜΙΖ, με την ανωτέρω διδασκαλία του, ξεπερνά αυτήν του Αρείου και του Σαβελλίου, και ταυτίζεται με την Νεοπλατωνική αντίληψη περί ‘Ενός’, δηλαδή με την αντίληψη της παραγόμενης τριάδος εκ του απολύτως υπερβατικού και αρρήτου Ενός, η οποία οδήγησε, μαζί με το υφέρπον Ιουδαΐζον πνεύμα,  στις αντιτριαδικές αιρέσεις του 4ου αιώνα, και προκάλεσε την συγκρότηση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου.  Η μελέτη του όλου της θεολογικής σκέψης του ΜΙΖ οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η επίκληση του Πατρός, ως υποστάσεως δήθεν ‘σχεσιακής’ -που κάνει ο ΜΙΖ σε άλλα κείμενά του-, έχει εξαιρετικά απομειωμένη έννοια[xv].

Κατά τον ΜΙΖ, που επικαλείται ανεπίτρεπτα λανθασμένα τους… Καππαδόκες Πατέρες, η Μονάδα ταυτίζεται με τον… Πατέρα και όχι με την Θεία Ουσία, στη διατύπωση ότι ο Θεός είναι Μονάς και Τριάς[xvi]! Κατά την αντίληψη αυτή, η Μονάδα είναι Πρόσωπο….! Είναι όμως εμφανές ότι, εδώ ο όρος ‘πρόσωπο’ χρησιμοποιείται σε αντίθεση προς το θεολογικό εκείνο όρο της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, που σημαίνει την ε τ ε ρ ό τ η τ α των Τ ρ ι ώ ν Προσώπων ή Υποστάσεων της Θεότητος: του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

* * *

Μετά την εισαγωγή στην κεντρική θεολογική θέση του ΜΙΖ, ότι ο ένας Θεός είναι η Μονάδα, ένα όν ξεχωριστό, η αιτία της παραγόμενης οντολογικώς κατώτερης Τριάδας, εξετάζουμε στη συνέχεια, εν συντομία, το ερώτημα για την ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ (ΟΧΙ ΤΗΝ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ  ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ),  τoυ φύλου (sex) υπό του ΜΙΖ.

Από το μεταφυσικό ύψος του Ενός, του Θεού-Πατρός, το άρθρο «On being a Person: Toward an Ontology of Personhood»[xvii] επισκoπεί και αποφαίνεται περί του τι είναι το ανθρώπινο πρόσωπο, η υπόσταση, και ποια η σχέση του ανθρώπινου προσώπου με το φύλο, δηλαδή με την πραγματικότητα του να είναι ένα πρόσωπο άνδρας ή γυναίκα ή κάτι άλλο.

Στην προοπτική του εγχειρήματος να κτισθεί μια οντολογία του προσώπου («Toward an Ontology of Personhood») με θεμέλιο τη Μονάδα, που δεν έχει θετικό προσδιορισμό, υποστηρίζεται και η εξής σχέση προσώπου – φύλου: «Το (ανθρώπινο) πρόσωπο αφορά την υπόσταση, δηλαδή στην αξίωση της μοναδικότητας (“uniqueness”: Italics στο πρωτότυπο) με την απόλυτη έννοια του όρου […] ιδιότητες (αναφορά στο φύλο ή στη λειτουργία ή στο ρόλο) […] καθίστανται ο ν τ ο λ ο γ ι κ ώ ς προσωπικές μόνον μέσω της υποστάσεως εις την οποίαν ανήκουν: μ ό ν ο ν καθιστάμενες δ ι κ έ ς   μ ο υ  οι  ιδιότητες (“my identities”: Italics στο πρωτότυπο)  ε ί ν α ι προσωπικές”[xviii] .

Σύμφωνα με την ανωτέρω δήλωση, προκύπτει συγκεκριμένη μετανεωτερικής υφής αντίληψη περί των φύλων. Ειδικότερα, επισημαίνονται τα εξής χαρακτηριστικά: (Α) Το φύλο αντιμετωπίζεται ισοδύναμα με οποιονδήποτε κοινωνικό ρ ό λ ο: το να είσαι άνδρας / πατέρας ή γυναίκα / μητέρα είναι, κατά τον ΜΙΖ, μια ιδιότητα, όπως το να είσαι, για παράδειγμα, πολιτικός ή ψαράς, εργάτης ή αγρότης.  (Β) Το να είναι ένα πρόσωπο άνδρας ή γυναίκα (ή κάτι ενδιάμεσο η παραπλήσιο ή κάτι άλλο) είναι απόφαση του ιδίου προσώπου που το καθιστά τέτοιο, δηλαδή ως το ένα ή το άλλο, ή κάτι τρίτο ή τέταρτο κλπ. Διότι, τότε “μόνον… οι ιδιότητες είναι προσωπικές”. (Γ) Η παραπάνω απόφαση περί του αυτοπροσδιορισμού των ιδιοτήτων του προσώπου, συμπεριλαμβανομένου του  φύλου, προκύπτει  από την «αξίωση της μοναδικότητας με την απόλυτη έννοια του όρου» της υποστάσεως, όταν θεωρεί δικές της τις ιδιότητες-ρόλους, και τις καθιστά προσωπικές.

Όταν, δηλαδή, το πρόσωπο α π ο φ α σ ί ζ ε ι (“αξίωση της μοναδικότητας με την απόλυτη έννοια του όρου”) και καθιστά δική του την ιδιότητα  φύλου τινός, τότε, κατά τον ΜΙΖ, ο ρόλος άνδρας, γυναίκα κλπ.,  είναι ιδιότητα που προκύπτει από το “πρόσωπο” που αυτοπροσδιορίζει απολύτως τον εαυτό του και γίνεται ‘υπόσταση’. Η αυθαιρεσία του εγώ ντύνεται εδώ το προσωπείο του προσώπου-χωρίς-φύλο, σε τραγική ειρωνεία της αντίστιξης πρόσωπο – προσωπείο, που κάποτε προέβαλε ο Μητροπολίτης. Το Εγώ απολυτοποιείται, ορίζει εξ ιδίας αυθαιρεσίας τα ονόματα, και, αντί κατά Χάρη Θεάνθρωπος, καθίσταται ανθρωποθεός. Είναι, επομένως, εύλογο να συμπεράνουμε ότι η παράδοξη δήλωση του καλού θεολόγου («το πρόσωπο δεν έχει φύλο»), που ελπίζουμε ότι την κατέθεσε εκ παραδρομής και εν αγνοία του αντι-τριαδικού θεολογικού υποβάθρου της, έχει τις ρίζες της στην μεταφυσική του ΜΙΖ.

Κατά την γνώμη μας, είναι φανερό ότι, η επίκληση οντολογικής ‘ιεραρχίας’ στην Θεότητα που βεβαιώνει και ένα απόλυτο διαχωρισμό της Μονάδας (ενός ξεχωριστού όντος), από την Τριάδα, θεμελιώνει, πράγματι, τη θεολογική νομιμοποίηση και αποδοχή οποιασδήποτε ταυτότητας φύλου, και εν γένει κάθε λογικοφανούς ή φανταστικού αυτοπροσδιορισμού. Οπότε, δεν είναι παράδοξο, να συμπεράνουμε ότι ο λαός ωθείται, και θεολογικώς πλέον, με την αίγλη που ακολουθεί τον ΜΙΖ σε ορισμένες ομάδες πιστών στην Εκκλησία, μετά την νομιμοποίηση του γάμου ομοφυλοφίλων,  να δεχθεί, ή μάλλον και να… απολαύσει πνευματικώς, «στην αξίωση της μοναδικότητας» του μετανεωτερικού προσώπου ως ‘υποστάσεως’, την ευρωπαϊκή γιορτή υπερηφάνειας στη Θεσσαλονίκη, στις ημέρες μας, και ίσως και άλλα παράδοξα φαινόμενα στο μέλλον, όσο η μεταφυσική του ΜΙΖ εξακολουθεί να είναι αποδεκτή ή και να επαινείται.

Εν κατακλείδι, εν αναφορά προς τα ερωτήματα που τέθηκαν στην αρχή,   συμπεραίνουμε, ότι (Α) η μεν τοποθέτηση της πρεσβυτέρας-καθηγήτριας επιτυχώς συσχέτισε τη νομιμοποίηση του ‘γάμου’ των ομοφυλοφίλων με τη θεολογία του Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα, και (Β) ότι τα μεταφυσικά αξιώματα του Μητροπολίτη περί οντολογικής ‘ιεραρχίας’ στη θεότητα, μάλιστα δε το περί Πατρός, ως μόνου Θεού, και ως εκ τούτου οντολογικώς ανωτέρου του Υιού, και αυτής ακόμη της Τριάδας, είναι απολύτως ξένα προς την δογματική θεολογία της Εκκλησίας μας, και ειδικότερα προς τη θεολογία της Α’ Οικουμενικής Συνόδου.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, 16 Ιούνιου 2024.

[i] «Τό μυστήριον τοῦ κακοῦ δέν εἶναι μικρότερον από τό μυστήριον  τοῦ καλοῦ. Τό μυστήριον τοῦ πρώτου εἶναι συχνά περισσότερον ἑλκυστικόν ἀπό τό μυστήριον τοῦ δευτέρου […] Tό μυστήριον τοῦ κακοῦ εἶναι ἐντέχνως ἑλκυστικόν⸱ γοητεύει τόν ἀνθρωπον μέχρι ἒρωτος, καί ὁ ἂνθρωπος προσφέρει μέ ἐνθουσιασμόν τόν ἑαυτόν του εἰς τήν μεγάλην καί φοβεράν  ἀγάπην του ὡς θυσίαν  ὁλοκαυτώσεως». (Αρχιμ., νύν Aγίου, Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς), Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, ΑΣΤΗΡ, Αθήναι, 1970 (πρωτότυπη έκδοση 1925), 123.

[ii] Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Έργα, Λόγος Θεολογικός Πρώτος,  Απόδοση στη νεοελληνική Κωνσταντίνου Φραντζολά, Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη, 2017, 353.

[iii] Αγίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ),  Άσκησις και Θεωρία,   Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας, 1996. 116-118.

[iv] John Zizioulas, Community and Otherness (στο εξής “COMO”), Chapter 3, The Father as Cause, II. In Defence of the Cappadocians, 4. Causality and Ordering, T&T Clark, London, 2009, 137.

[v] Μητροπ. Ιωάννης Ζηζιούλας, εκδήλωση στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου, Zizioulas-Legrand, Part 4, https://www.youtube.com/watch?v=PLvb2IJOmhU,   από 26΄:32΄, ειδικότερα μεταξύ 29:28’ 29:39’[καταγραφή ομιλίας από το διαδίκτυο στις 15.6.2024].

[vi] Αρχιμ. Γεωργίου, (Καψάνη), Ἡ Ποιμαντική Διακονία κατά τούς Ἱερούς Κανόνες, Κεφάλαιο Β’, Ἡ  Συνοδική δομή τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ὑπό τῶν Ποιμένων Συνοδική διαχείρισις τῶν ἐκκλησιαστικών πραγμάτων, Ἱ.Μ. Ὀσίου Γρηγορίου, Ἀγ. Όρος, Ἀθήνα, 2024, 131-148.

[vii] COMO, Chapter 3, The Father as Cause, II. In Defence of the Cappadocians, 6. Consequences for Ecclesiology, 146.

[viii]COMO, Chapter 3, The Father as Cause, II. In Defence of the Cappadocians, 5. Consequences for Anthropology, 143.

[ix]Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου, Ἡ ὀντολογία τοῦ προσώπου: Ἡ συστηματική παρερμηνεία τῶν ἁγίων Αθανασίου, Καππαδοκῶν καί Μαξίμου ἀπό τόν Μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, 11-47, https://www.parembasis.gr/images/anakoinoseis/2016/NI_ONTOLOGIA%20PROSWPOY-PI_FEB2016.pdf [επικαιροποίηση στο διαδίκτυο στις 15.6.2024].

[x]  COMO, Chapter 3, The Father as Cause,  I. Τhe Patristic Background, 1, 117.

[xi] COMO, Chapter 2, On being a Person: Towards an Ontology of Personhood, II. Presuppositions for an Ontology of Personhood, 1, 106.

[xii] Αρχιμ., (νύν Aγίου), Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς), ό. α. 136

[xiii] ό. α. 142.

[xiv] COMO, Chapter 2, On being a Person. The Ontology of Personhood, II. Presuppositions for an Ontology of Personhood, 1,106. Bλ. επίσης στην έκδοση του Douglas  Knight Η θεολογία του Ιωάννη Ζηζιούλα, το άρθρο του Colin Gunton, Πρόσωπα και ετερότητα, Degiorgio, Tρίκαλα, 2009, 156.

[xv]Μεταξύ πολλών κριτικών που έχει δεχθεί η οντολογικώς (ιεραρχική) εξάρτηση του Υιού υπό του Πατρός, κατά ΜΙΖ, σημειώνουμε τις εξής εκ των ελληνικών μελετών: π. Ν. Λουδοβίκου, Οι τρόμοι του προσώπου και τα βάσανα του έρωτα,  ..Και η υπαγορευμένη ετερότητα, Αρμός, Αθήνα, 2009, 31—58. Ιερομ. Χρυσοστόμου, Ένας και Τρείς, Θεός: Προνόμιο του Πατρός; Ι.Μ. Κουτλουμοσίου, 2018, 81-90, Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου, ό. α. Σημειώνουμε την χαρακτηριστική κριτική διατύπωση του π. Ν. Λουδοβίκου ‘υπαγορευμένη ετερότητα’ μαρτυρούσα, μεταξύ άλλων την κατάλυση της σχεσιακότητας, όπως αυτή εκφράζεται στην θεολογία του ‘ομοουσίου’ των Τριών Θείων Υποστάσεων.

[xvi] COMO, Chapter 3, The Father as Cause, II. In Defence of the Cappadocians, 2. Causality and Communion,   132-133.

[xvii] COMO, Chapter 2, On being a Person: Towards an Ontology of Personhood, 99-112.

[xviii] COMO, Chapter 2, Chapter 2, On being a Person: Towards an Ontology of Personhood, III. Conclusions for an Ontology of Personhood, 111.

Αντίφωνο

 

Για την εθνικιστική Δεξιά 

3

Για πολλές δεκαετίες όσοι από τον χώρο της Δεξιάς υπερασπίζονταν τα έθνη και τους εθνισμούς ενάντια στον κοσμοπολιτισμό των φιλελευθέρων και τον διεθνισμό της Αριστεράς είχαν απωθηθεί στο περιθώριο της δημόσιας ζωής στην Ευρώπη και αλλού. Σήμερα είναι δύσκολο πια να επιχειρηθεί η απομόνωση και περιθωριοποίηση της εθνικιστικής Δεξιάς. 

Η εθνικιστική Δεξιά δεν είναι ομοιογενής. Τα όποια κοινά χαρακτηριστικά της διαφέρουν πάντως αρκετά από τα αντίστοιχα των φασιστικών κομμάτων του μεσοπολέμου.  Η εθνικιστική Δεξιά  αποτελείται από διακριτά ρεύματα και κινήσεις που ασκούν ποικίλλου βαθμού επιρροή σε κόμματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής διαφόρων χωρών. Στις ΗΠΑ υπάρχουν οι λεγόμενοι παλαιοσυντηρητικοί και η εναλλακτική Δεξιά. 

 Οι παλαιοσυντηρητικοί είναι απομονωτιστές και φιλικά διακείμενοι προς τον Χριστιανισμό. Αντιπαρατίθενται σφόδρα προς τους νεοσυντηρητικούς που επιδιώκουν την «εξαγωγή της δημοκρατίας» δια των όπλων και των «ανθρωπιστικών» στρατιωτικών παρεμβάσεων. Οι παλαιοσυντηρητικοί βλέπουν τους νεοσυντηρητικούς ως μια δεξιά εκδοχή του ιακωβινισμού και του τροτσκισμού. Οι εναλλακτικοί Δεξιοί είναι άθεοι ή νεοπαγανιστές και υπέρ της λευκής υπεροχής.  

Στην Ευρώπη υπάρχουν τρία ρεύματα και κινήσεις. Η λεγόμενη Νέα Δεξιά είναι το πρώτο. Χρονολογείται από το 1968 και ο βασικός της θεωρητικός είναι ο Αλαίν ντε Μπενουά,ο οποίος υποστηρίζει τον πολιτισμικό πλουραλισμό και κλίνει προς τον νεοπαγανισμό.  Για τον στοχαστή αυτόν οι διαφορές που υφίστανται μεταξύ της κουλτούρας των διαφόρων εθνών αποτελούν πραγματικό πλούτο για την ανθρωπότητα. 

Ένα δεύτερο ρεύμα στην Ευρώπη είναι η ταυτοτική Δεξιά, που θέτει ως κύριο ζήτημα την υπεράσπιση της πολιτισμικής ακεραιότητας της γηραιάς ηπείρου από το Ισλάμ. Θεωρεί ότι ο μωαμεθανισμός επιχειρεί μια σταδιακή αποικιοποίηση της Ευρώπης και κάνει λόγο ακόμη και για βίαιους επαναπατρισμούς παράνομων μεταναστών. 

Στην ομάδα των χωρών Βίζενγκραντ (Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία και Σλοβακία) τέλος, υφίσταται ένα ρεύμα που θεωρεί ότι η εθνική κυριαρχία των ευρωπαϊκών χωρών απειλείται από τις πολιτικές των Βρυξελλών που στοχεύουν στην δημιουργία ενός απρόσωπου υπερεθνικού κράτους. Μόνον ο Χριστιανισμός μπορεί να εξασφαλίσει την ενότητα της Ευρώπης και να σεβαστεί ταυτόχρονα την πολιτισμική διαφοροποίηση των εθνών της ηπείρου. 

Και τα τρία ρεύματα, με κάποιες επί μέρους εξαιρέσεις, είναι κατά της συνέχισης του πολέμου στην Ουκρανία και επιδιώκουν ένα modus vivendi με την Ρωσία του Πούτιν. Θεωρούν ότι η κλιμάκωση των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων είναι βλαπτική για τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών λαών και για την αυτονομία της γηραιάς ηπείρου. 

*** 

Τρεις είναι οι στοχαστές που επηρέασαν έμμεσα ή άμεσα τις παραπάνω κινήσεις και ρεύματα: Ο Νίτσε, ο  Όσβαλντ Σπένγκλερ και ο Καρλ Σμιτ.  Κατά τον Νίτσε κανένα υποκείμενο, ατομικό ή συλλογικό, δεν διαθέτει προνομιακή πρόσβαση στην αλήθεια.  Σε αντίθεση με τον Μαρξ που ισχυρίσθηκε ότι το προλεταριάτο διαθέτει το προνόμιο, εφ’ όσον συνειδητοποιήσει την ταξική του θέση, να αντανακλά πιστά την αντικειμενική πραγματικότητα, ο Νίτσε προσέγγιζε το πρόβλημα της αναζήτησης της αλήθειας εντελώς διαφορετικά. Θεωρούσε ότι όλες οι αξιώσεις αλήθειας επηρεάζονται από τα συμφέροντα και τις αξίες των ατομικών ή συλλογικών υποκειμένων που επιδιώκουν να γνωρίσουν τον κόσμο. 

Ορμώμενος από αυτήν την θέση του Νίτσε ο Όσβαλντ Σπένγκλερ, ένας άλλος στοχαστής που επηρέασε την εθνικιστική Δεξιά, υποστήριξε ότι οι οικουμενικές αξιώσεις του δυτικού πολιτισμού είναι αβάσιμες και ότι οι ευρωκεντρικές αφηγήσεις περί αέναης προόδου της ανθρωπότητας είναι κατά συνέπεια αστήρικτες. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με αγώνες και συγκρούσεις για υπεροχή στο πλαίσιο περιορισμένων χρονικά κύκλων. Δεν αντιμετωπίζουμε έναν παγκόσμιο πολιτισμό, αλλά μια ετερογενή ομάδα πολιτισμών, που ο καθένας τους ακολουθεί έναν κύκλο ακμής και παρακμής κατά τρόπο αυτόνομο. Ο δυτικός πολιτισμός, διαχέοντας την τεχνογνωσία και τις σχετικές δεξιότητες της βιομηχανικής εποχής σε όλο τον πλανήτη, βρίσκεται μπροστά  στον κίνδυνο υπονόμευσης της τεχνολογικής του υπεροχής από τους «επιμελείς» μαθητές του στην Ανατολή και στον Νότο. 

Ένας πρόσθετος κίνδυνος που απειλεί τα σύγχρονα κράτη κατά έναν άλλο στοχαστή, τον Καρλ Σμιτ, είναι η εξασθένηση του κράτους από την υποταγή του στα συμφέροντα και τις αξίες των καθέκαστα πολιτών. Οι κυβερνήσεις, κατά τον Γερμανό πολιτειολόγο, παραλύουν λόγω της χειραγώγησης τους από ομάδες συμφερόντων που επιδιώκουν ίδια οφέλη. Η ιδέα του εθνικού συμφέροντος δυσφημίζεται και το κράτος καθίσταται άδειο όστρακο, έρμαιο των περιστάσεων και στο έλεος εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών. 

*** 

Οι παραπάνω στοχαστές, ο καθένας με τον τρόπο του και σ’ αυτόν ή τον άλλο βαθμό, απομακρύνονται από τον οικονομισμό του φιλελευθερισμού και μιας αγοραίας εκδοχής του μαρξισμού. Δεν θεωρούν ότι οι εθνικές αντιθέσεις αποτελούν υποπεριπτώσεις και παραμορφωμένες εκφράσεις της ταξικής πάλης.  Ιστορικά, πράγματι, αποδείχθηκε ότι ναι μεν το ταξικό και το εθνικό ζήτημα είναι αδιαχώριστα αλλά και ότι το εθνικό ζήτημα δεν μπορεί να αναχθεί, πλήρως τουλάχιστον, στο ταξικό. Οι διάφοροι εθνισμοί είναι μοχλοί υποκειμενοποίησης ατόμων και ομάδων μέσω συγκεκριμένων προτύπων. Σκοπός της παραγωγικής διαδικασίας, πάλι, είναι ο μετασχηματισμός των πρώτων υλών σε προϊόντα μέσω της αντικειμενοποίησης της εργασιακής δύναμης.  Οι δυο διαδικασίες είναι αδιαχώριστες και συνάμα αυτόνομες. 

Κινητήριες δυνάμεις της ιστορίας είναι, λοιπόν και η πάλη των τάξεων και η πάλη των εθνών. Η κοινωνική ανισότητα και η εθνική καταπίεση και υποδούλωση δεν ανάγονται η μια στην άλλη, παρά μόνον μερικώς. Όσοι σήμερα σπεύδουν να κατατάξουν τις πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης με αποκλειστικό κριτήριο την θέση τους υπέρ ή κατά της κοινωνικής ισότητας έχουν περιορισμένο οπτικό πεδίο. Πώς μπορεί να εξηγηθεί, για παράδειγμα, με αυτόν τον περιοριστικό τρόπο, το γεγονός ότι το πιο φιλοαμερικανικό και φιλοουκρανικό κόμμα είναι οι Πράσινοι της Γερμανίας, ενώ το πιο επιφυλακτικό απέναντι στα ατλαντικά κελεύσματα και τις θελήσεις της Ουάσιγκτον είναι η Εναλλακτική για την Γερμάνια, που σύμφωνα με την παραδοσιακή ταξινόμηση τοποθετείται στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος; 

*** 

Ένα άλλο ζήτημα που πρέπει να μας απασχολήσει είναι ο τρόπος που διεκδικούν την εξουσία οι κινήσεις και τα κόμματα της εθνικιστικής Δεξιάς. Σε αντίθεση με τους πολιτικούς αυτού του χώρου που υπόσχονται συνήθως προεκλογικά απλές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα, για να στρογγυλέψουν τις θέσεις τους μετεκλογικά, οι διανοητές αυτού του χώρου προωθούν ένα είδος μεταπολιτικής. Όχι με την έννοια της αποϊδεολογικοποιημένης και τεχνοκρατικής διαχείρισης των κοινών, αλλά με την προσπάθεια κατίσχυσης των ιδεών τους και απόκτησης πολιτισμικής ηγεμονίας.  Πρόκειται για έναν γκραμσιανισμό της Δεξιάς, που γίνεται σεβαστός από τους περισσότερους, αν και κάποιοι δεν αποκλείουν την βίαιη επιβολή των απόψεών τους, ιδιαίτερα αν έχουν να αντιμετωπίσουν κατασταλτικά μέτρα από το επίσημο Κράτος. 

Σήμερα το πρόβλημα που βρίσκεται μπροστά σε κάθε πολιτική και επομένως και στην εθνικιστική πολιτική είναι η πρόταξη του ατομικού έναντι του συλλογικού συμφέροντος από τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες των περισσοτέρων χωρών της Δύσης.  Στους παρακμιακούς καιρούς μας αντιμετωπίζουμε μια τριφηλή αβουλία που παρεμποδίζει την ανάπτυξη σοβαρής συλλογικής δράσης. Η μηδενιστική διάβρωση της εποχής εξηγεί τόσο τους πολέμους δι’ αντιπροσώπων που διεξάγει η Δύση (όπως έχει προσφυώς ειπωθεί στην Ουκρανία, για παράδειγμα, η Δύση θα πολεμήσει μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό), όσο και την απουσία ενός σθεναρού αντιπολεμικού κινήματος. Τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε ούτε «μπροστά» ούτε «πίσω», οπότε ο κίνδυνος διολίσθησης σε πυρηνικό πόλεμο είναι υπαρκτός. 

 

Πηγές 

Εθνισμός και Αριστερά.Του Θεοδώρου Ι.Ζιάκα,Εκδόσεις Πελεκάνος,1989 

Radical Conservatism and Global Order: International Theory and the new Right. By Jean-François Drolet and Michael C Williams. San Francisco, California 2018 

“Real Europe” Civilizationism and the far Right in Eastern Europe. By Mark Basstn,2022

Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα (“Όψη της νήσου Σαιν Λουί, λιμάνι Σαιν Νικολά το απόγευμα”, 1900) είναι έργο του, γάλλου, Ανρύ Ρουσώ.

Αντίφωνο

Σ. Μηχιώτης: ΟΤΑΝ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙΛΕΓΕΙ  ΤΗΝ ΟΔΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΑΝΤΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΤΟ 2022

0

του Σεραφείμ Μηχιώτη

Ο Μακαριώτατος κ.κ. Γεώργιος ποινικοποιεί ουσιαστικώς μία κοσμική διαδικασία γιά την εκλογή του επικεφαλής της Κυπριακής Εκκλησίας, σε σχέση με τις προηγηθείσες της εκλογής του συμμαχίες γιά την απαραίτητη πλειοψηφία την οποία και απέσπασε, σιωπώντας τότε, αλλά κινούμενος δικαστικώς σήμερα, εναντίον του εκλεκτού δημοσιογράφου στην Κύπρο, Αριστείδη Βικέτου….

 

 

Παράξενες, βεβαίως δε εξόχως δύσπεπτες και εξ ορισμού θλιβερές καταστάσεις, τελούν εν εξελίξει στην Κύπρο, όπου η ίδια η ελευθεροτυπία ευρίσκεται εν αμύνη και μάλιστα με βάλλοντα τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ.κ. Γεώργιο. Με βαλλόμενο, προσωπικώς από τον επικεφαλής της Κυπριακής Εκκλησίας, έναν εκ των πλέον εγκρίτων δημοσιογράφων στη Μεγαλόνησο, τον Αριστείδη Βικέτο, θητεύσαντα στην Κυπριακή δημοσιογραφία με εξαιρετικό αποτύπωμα για σαράντα χρόνια.

Φαίνεται, ότι ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, με τη βεβαιότητα της εκλογής του εις το ύπατο αξίωμα της Κυπριακής Εκκλησίας από το 2022 εις τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, βεβαίως και της εξ αυτής ισχύος, θέλει να εννοεί τη διαδικασία μιάς τέτοιας εκλογής, φύσει κοσμικής, ως περίπου μεταφυσική, ενδεχομένως ακόμη και ως βυζαντινό άβατο. Πράγμα που φαίνεται ότι είναι και στις-άδηλες έστω…-προθέσεις του να το επιβάλει, εάν συντρέξουν τέτοιες προϋποθέσεις….

Ακριβώς δε εκ του γεγονότος ότι η εκλογή Αρχιεπισκόπου από την Ιερά Σύνοδο της Κυπριακής Εκκλησίας δεν αποτελεί κλειστή διαδικασία, αλλά ανοικτή-καταστατική λειτουργία, η οποία απαιτεί συγκλίσεις και τελικώς αριθμητικούς συσχετισμούς που οδηγούν στην εκλογή του επικεφαλής της, όλα τα σχετικά εμπίπτουν στην σφαίρα της διαφάνειας των πραγμάτων: Εις ό,τι αφορά, λοιπόν, το Μακαριώτατο όλοι γνωρίζουν, πώς, με ποιές συμπλεύσεις, εξελέγη…

Αλλά τώρα ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου «ενοχλείται» όταν τέτοια ουσιώδη δεν παραπέμπονται στη λήθη, όπως ενδεχομένως θα ήθελε, ο ίδιος μάλιστα ο οποίος ουδόλως ενοχλείτο, όταν η σχετική ειδησεογραφία περί των θετικών συσχετισμών υπέρ του προσώπου του εις την Ιερά Σύνοδο ετύγχανε ευρύτατης προβολής από τα ΜΜΕ στην Κύπρο, προ της εκλογής του όμως. Διότι τότε οι προτεραιότητες ήσαν άλλες, από την επιτυχή εξασφάλιση του αρχιεπισκοπικού θρόνου που ακολούθησε…

Είναι τύποις νόμιμο αυτό το οποίο επιχειρεί ο κ.κ. Γεώργιος; Ενδεχομένως και ναι, εάν και θα έχει ενδιαφέρει να γίνει γνωστό εάν, με την ενέργειά του να στραφεί νομικώς εναντίον του δημοσιογράφου Αριστείδη Βικέτου, συμβουλεύθηκε-έστω-την Ιερά Σύνοδο της Κυπριακής Εκκλησίας ή-αντιθέτως-το έπραξε αυτοβούλως, πράγμα το οποίο τον εκθέτει έτι περαιτέρω…

Είναι ηθικό, ακόμη, αυτό που επιχειρεί ο Μακαριώτατος, συνεκτιμώντας και το τίμημα της αγωγής, ύψους έως 100.000 ευρώ που διεκδικεί από τον εναγόμενο δημοσιογράφο, πλέον των δικαστικών εξόδων; Πώς, με ποιά βαρύτητα και συνακόλουθα κριτήρια απετίμησε σε αυτό το ύψος την εις βάρος του «βλάβη»; Και επιπλέον, όλη αυτή η συνεπαγόμενη επιβάρυνση θα καλυφθεί από την Κυπριακή Εκκλησία της οποίας προΐσταται, τελικώς από το ποίμνιο αυτής;

Βασανιστικά, πράγματι, τα προηγούμενα ερωτήματα εις ό,τι αφορά το Μακαριώτατο. Αλλά και μάλλον ήσσονος σημασίας εις την κρίση του, εις την οποία επεβάρυνε να ανοίξει κατόπιν εορτής μέτωπο με τα ΜΜΕ της Κύπρου και δη με δημοσιογράφο του οποίου οι σχέσεις με την Εκκλησία είναι ισχυρές και ευρέως εκτιμώμενες, βασιζόμενες σε θέσεις αρχών, ακεραιότητας προθέσεων και διακριτών θέσεων, διόλου αλληλοεξαρτώμενων ή σκοπιμοτήτων.

Με τη γεωγραφική απόσταση που μάς χωρίζει από την Κύπρο, συνεπώς με περίσσευμα ανεξάρτητης κρίσης και διόλου τοπικιστικών συμψηφισμών κ.ο.κ., αυτό που έχω να πω εις το Μακαριώτατο είναι: Δεν θα σάς βγει σε καλό η πολεμική που ανοίξατε με την Κυπριακή δημοσιογραφία, εις το πρόσωπο του Αριστείδη Βικέτου. Και θα πρέπει, έγκυρα και υπεύθυνα, να απεμπλακείτε από την άγονη διαδικασία που ανοίξατε… Άλλωστε η καταλλαγή και το φιλεύσπλαχνον αποτελούν στοιχειώδη πρόνοια των εκκλησιαστικών πραγμάτων, των οποίων αποτελείτε κορυφαίο θεσμικό θεματοφύλακα…

Ως προς τα τελευταία, διαβάζω ότι ο Αρχιεπίσκοπος εκαλείτο μέχρι την περασμένη Δευτέρα, 01/07/2024, να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει επίσημα τα περί έγγραφης συμφωνίας μεταξύ του ιδίου, ως Μητροπολίτη Πάφου και του Μητροπολίτη Ταμασού Ησαία, πριν τις Αρχιεπισκοπικές εκλογές κατά το έτος 2022. Αυτά δηλαδή γιά τα οποία ο Μακαριώτατος εμφανίζεται σήμερα εγκαλών….

Εξ άλλου, σε δήλωσή του ο δικηγόρος Λάρνακας Πάρις Λοΐζου δηλώνει κατηγορηματικά ότι η ενέργεια του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου να καταχωρίσει αγωγή δυσφήμησης κατά του δημοσιογράφου Αριστείδη Βικέτου “αποδεικνύει απόλυτη έλλειψη σεβασμού έναντι της Ελευθερίας του Λόγου και της έκφρασης ως ορίζει μεταξύ άλλων το Άρθρο 19 του Συντάγματος και το Άρθρο 10 της ΕΣΔΑ”.

Παρατίθεται, εν συνεχεία, το πλήρες κείμενο της σχετικής δήλωσης:

“Το Δικηγορικό μας γραφείο έλαβε χθες 27/06/2024 εντολή όπως εμφανιστεί και εκπροσωπήσει τον κ. Αριστείδη Βικέτο σε υπόθεση δυσφήμησης που καταχώρησε εναντίον του μετά την επίσκεψη του στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha Κύπρου στις 13/05/2024 ο Αρχιεπόσκοπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ.κ. Γεώργιος.

Εκείνο που θέλω να δηλώσω κατηγορηματικά είναι ότι η ενέργεια αυτή του Αρχιεπισκόπου μου έχει προκαλέσει αλγεινή εντύπωση, γιατί αποδεικνύει απόλυτη έλλειψη σεβασμού έναντι της Ελευθερίας του Λόγου και της έκφρασης ως ορίζει μεταξύ άλλων το Άρθρο 19 του Συντάγματος και το Άρθρο 10 της ΕΣΔΑ .

Η ενέργεια αυτή του Αρχιεπισκόπου αποτελεί μεγάλο πλήγμα έναντι όλου του Δημοσιογραφικού κόσμου της Κύπρου, διότι δεν πρέπει να λησμονούμε τις δυσκολίες που πέρασαν οι δημοσιογράφοι στην χώρα μας μέχρι να φτάσουν σε ένα Δημοκρατικό επίπεδο ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης μόλις λίγο μετά από την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960.

Ας μού επιτραπεί να αναφέρω ότι είναι η πρώτη φορά , που ασκήθηκε εναντίον του εντολέα μας αγωγή για δυσφήμιση στα 40 και πλέον χρόνια του στον χώρο της μάχιμης δημοσιογραφίας και μάλιστα από τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας Κύπρου, πράγμα το οποίο ουδέποτε έπραξε ο προκάτοχός του , κύριος Χρυσόστομος Β’, εναντίον λειτουργών του Τύπου και των Μέσων Γενικής Ενημερώσεως.

Είμαι βέβαιος ότι οι δικηγόροι του Αρχιεπισκόπου θα τον έχουν ενημερώσει ότι, όταν κάποιος καταχωρεί μια αβάσιμη αγωγή εις βάρος ενός που έχει δίκαιο, θα αντιμετωπίσει τη Δικαιοσύνη αργά ή γρήγορα.

Καλώ τον Αρχιεπίσκοπο μέχρι την Δευτέρα 1/07/2024 να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει επίσημα τα περί έγγραφης συμφωνίας μεταξύ του ιδίου και του Μητροπολίτη Ταμασού Ησαία που έλαβαν χώρα πριν τις Αρχιεπισκοπικές εκλογές κατά το έτος 2022”

Γιά το ίδιο θέμα, η Ένωση Συντακτών Κύπρου, αναφέρει σε ανακοίνωσή της:

SLAPP η αγωγή Αρχιεπισκόπου κατά Βικέτου

“Δυσάρεστη έκπληξη αποτέλεσε για το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Κύπρου η αγωγή περί δυσφήμισης την οποία καταχώρησε πρόσφατα κατά του δημοσιογράφου Αριστείδη Βικέτου ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος. Στις στρατηγικές-προειδοποιητικές αγωγές, που διεθνώς έχουν κωδικοποιηθεί ως slapps, προκειμένου να σταματήσει η δημοσιογραφική διερεύνηση ενός θέματος, μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί ταγοί. Πρώτη φορά ένας εκκλησιαστικός ταγός μετέρχεται τέτοια πρακτική.

Ο Αριστείδης Βικέτος είναι δημοσιογράφος με σαραντάχρονη πείρα στον κλάδο και μέλος της ΕΣΚ από το 1988, διατέλεσε δε μέλος του Δ.Σ. της οργάνωσης για δύο θητείες, το 1992-94 και το 2016-19. Είναι γνωστός για τον διερευνητικό χαρακτήρα των δημοσιευμάτων του, για το πάθος του για την αλήθεια και για την αυστηρότητα των κρίσεων του.

Ο σεβαστός προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου θα μπορούσε να διαψεύσει τον συνάδελφο Αριστείδη Βικέτο για τα όσα του καταλογίζει περί σύναψης μυστικής συμφωνίας με τον Μητροπολίτη Ταμασού Ησαΐα πριν από τις αρχιεπισκοπικές εκλογές. Αντ΄ αυτού προσέφυγε στα Δικαστήρια εγκαλώντας τον δημοσιογράφο όσο και τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha Tv που φιλοξένησε τις απόψεις του.

Ο συνάδελφος Αριστείδης Βικέτος και ο σταθμός Alpha Tv, έχουν την αμέριστη στήριξη της Ένωσης Συντακτών στον δικαστικό αγώνα, που φαίνεται ότι θα ακολουθήσει. Η δημοσιογραφική έρευνα δεν μπορεί ούτε να παρεμποδίζεται, ούτε να παρασιωπάται

Καλούμε τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ.κ. Γεώργιο να αναθεωρήσει την αρχική στάση του και να απαντήσει δημόσια στα ερωτήματα που του τίθενται δημοσίως”

Το ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Κύπρου

Ζορντάν Μπαρντελά: Ποιος είναι στα αλήθεια και γιατί «κρύβει» τον πατέρα του

1

Δέσποινα Δημά
Ποιος είναι ο Ζορντάν Μπαρντελά, ο αρχηγός του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού; Τα παιδικά χρόνια, ο πατέρας του, η μισή αλήθεια στο βιογραφικό του, η πρώτη συνάντηση με τη Λεπέν και το -όχι και τόσο μακρινό- 2027.
Έκπληξη, ελπίδα ή αίνιγμα; Η μπίλια μετακινείται διαρκώς όταν μιλάμε για τον εκλεκτό της Μαρίν Λεπέν για την πρωθυπουργία, Ζορντάν Μπαρντελά.

Ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός σε αναμονή, μετά την απόφαση Μακρόν να προκηρύξει βουλευτικές εκλογές που ίσως τον οδηγήσουν σε μια «οδυνηρή συγκατοίκηση» με τον αρχηγό του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού.

Ο Ζορντάν Μπαρντελά είναι προσωπική επιλογή της Μαρίν Λεπέν στην προσπάθειά της να εκσυγχρονίσει το κόμμα, προσελκύοντας νέους (ηλικιακά και μη) ψηφοφόρους.

Παρά την όποια προσπάθεια, Λεπέν και Μπαρντελά επιμένουν να θέλουν να «σφίξουν τα λουριά» στο μεταναστευτικό, αλλά και να τερματίσουν το δικαίωμα ιθαγένειας εκ γεννήσεως.


Photo Credits: REUTERS/Sarah Meyssonnier
Με κεντρικό σύνθημα «η Γαλλία επέστρεψε, ζητώ ψήφο υπέρ της γαλλικής ταυτότητας και κατά της πλημμύρας μεταναστών, για να υπάρχουμε και να μην εξαφανιστούμε», ο Ζορντάν Μπαρντελά αποσιωπά τεχνηέντως τις δικές του ρίζες.

Ζορντάν Μπαρντελά: Απόγονος μεταναστών με βιογραφικό «μισό»
Απόγονος μεταναστών και ο ίδιος, έχει βάλει στο στόχαστρο τους «λιγότερο Γάλλους». Ο Μπαρντελά έχει ιταλικές ρίζες από τη μητέρα του που γεννήθηκε στο Τορίνο και αλγερινές από τον πατέρα του (με αρχή τον μετανάστη προπάππου του).

Ο Ζορντάν Μπαρντελά έχει επιλέξει πολύ προσεκτικά τις προσωπικές ψηφίδες που θα συνθέσουν το επικοινωνιακό παζλ του.

«Tο πραγματικό αφεντικό παραμένει η Μαρίν Λεπέν, όχι ο Ζορντάν Μπαρντελά».

«Πολύ νωρίς, ο Μπαρντέλα κατάλαβε ότι για να ανέβει στην ιεραρχία, έπρεπε να είναι υπεράνω πάσης υποψίας», δήλωσε ο Πιέρ Στεφάν Φορτ, ερευνητής δημοσιογράφος που δημοσίευσε πρόσφατα μια μη εξουσιοδοτημένη βιογραφία του νεαρού πολιτικού.

Ο Πασκάλ Χουμό, ειδικός σύμβουλος για τα μέσα ενημέρωσης που συνεργάστηκε με τον Μπαρντελά για τέσσερα χρόνια, δήλωσε ότι πρόκειται για έναν πολιτικό «καθαρό προϊόν μάρκετινγκ». «Ποιος είναι πραγματικά ο Ζορντάν Μπαρντελά; Δεν ξέρουμε», αναρωτιέται εύλογα.

Το αφήγημα Μπαρντελά για τα παιδικά του χρόνια σε μία δύσκολη γειτονιά του Παρισιού που μαστίζεται από τα ναρκωτικά και το ριζοσπαστικό Ισλάμ, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Γιατί δεν αναφέρει ποτέ τον πατέρα του
Στις προσωπικές του συνεντεύξεις δεν μιλάει ποτέ για τον πατέρα του. Όχι γιατί δεν διατηρούσαν καλές σχέσεις, αλλά γιατί του «χαλάει» το προφίλ «φτωχό παιδί και περιφρονημένο».

«Όπως πολλές οικογένειες που ζουν σε αυτές τις γειτονιές, ήρθα αντιμέτωπος με τη βία όταν είδα ότι η μητέρα μου δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα», είπε σε συνέντευξή του στο France 2 τον Απρίλιο.

Ποια είναι όμως η αλήθεια; Γεννήθηκε το 1995 στο παρισινό προάστιο Σεν Ντενί και μεγάλωσε με τη μητέρα του μετά το διαζύγιο των γονιών του.


Photo Credits: REUTERS/Benoit Tessier
Πράγματι το Σεν Ντενί ήταν και παραμένει μια περιοχή με δυσκολίες, όμως ο Ζορντάν Μπαρντελά μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ του διαμερίσματος της μητέρας του και του πατέρα του, το οποίο όμως βρισκόταν στο Μοντμορενσί στα βόρεια προάστια του Παρισιού.

Ο πατέρας του, ο οποίος διατηρούσε μια επιχείρηση διανομής ποτών και ήταν αρκετά εύπορος, διαγράφηκε από την ιστορία του Μπαρντέλα.

Η οικονομική άνεση του πατέρα του ήταν ο λόγος που ο Μπαρντελά φοίτησε σε ιδιωτικά καθολικά σχολεία και περνούσε τις διακοπές του σε πόλεις του εξωτερικού.

Μια πρόσφατη έρευνα της Le Monde προσπάθησε να βρει ίχνη του νεαρού Μπαρντέλα στη γειτονιά Saint-Denis, η οποία έχει γίνει κεντρική στην ιστορία του «αυτοδημιούργητου νέου», αλλά βρήκε πολύ λίγα.

Λίγοι κάτοικοι θυμούνται να έχουν δει τον Μπαρντελά στη γειτονιά, και οι λίγοι που το κάνουν δεν μπορούν να θυμηθούν αν είχε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πολιτική ή την ακροδεξιά.

«Όταν ήταν έφηβος, ο πατέρας του τον πήγε ένα μακρινό ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν ήταν 19 ετών, ο πατέρας του του αγόρασε ένα Smart.


Photo Credits: REUTERS/Sarah Meyssonnier
Όταν ήταν 20 ετών, έδωσε στον γιο του ένα διαμέρισμα σε ένα από τα πιο αναβαθμισμένα παρισινά προάστιά στο Val d’Oise. Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν ταίριαζε με την πολιτική αφήγηση. Έτσι, διαγράφηκαν», δήλωσε ο Φορτ στο Euronews.

«Πρωθυπουργός όλων των Γάλλων»
Δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο Paris-Sorbonne και δεν έχει εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα.

«Ενώ πολλοί από το γαλλικό πολιτικό κατεστημένο σπούδασαν πολιτική, ο Μπαρντελά σπούδασε γεωγραφία πριν εγκαταλείψει τις σπουδές του για να επικεντρωθεί στην πολιτική του καριέρα.

Δεν ντρέπεται να μιλήσει για την ταπεινή καταγωγή του και είναι ένας από τους λίγους πολιτικούς υψηλού προφίλ που μπορούν να μιλήσουν από πρώτο χέρι για την εμπειρία της γεωγραφικής περιθωριοποίησης», έγραψε σε πρόσφατη ανάλυσή του ο Τζόσεφ Ντάουνινγκ, επισκέπτης συνεργάτης στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο του London School of Economics.

«Ακόμα και ο ηγέτης της άκρας αριστεράς, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, αν και γεννήθηκε από γονείς Ευρωπαίους εποίκους στο Μαρόκο, δεν έχει κάποια από τα διαπιστευτήρια του Μπαρντελά», πρόσθεσε.

Ο δεύτερος γύρος των βουλευτικών εκλογών στις 7 Ιουλίου θα είναι «ένας από τους πιο καθοριστικούς σε ολόκληρη την ιστορία της Πέμπτης Δημοκρατίας», που ιδρύθηκε το 1958, υποστήριξε ο Μπαρντελά, διαβεβαιώνοντας ότι θέλει να είναι «ο πρωθυπουργός όλων των Γάλλων», ένας «πρωθυπουργός συνύπαρξης, που θα σέβεται το Σύνταγμα», ένας «πρωθυπουργός της καθημερινής ζωής» αλλά θα είναι «αδιάλλακτος».

Ζορντάν Μπαρντελά-Μαρίν Λεπέν: Η πρώτη συνάντηση σε πιτσαρία
«Ήρθε η ώρα να δώσουμε εξουσία σε ηγέτες που σας καταλαβαίνουν, που νοιάζονται για εσάς. Πρέπει να δοθεί μια πολιτιστική μάχη κατά του ισλαμισμού στη Γαλλία», δηλώνει ο Μπαρντελά, με τη Λεπέν να τον χειροκροτά δυνατά ενώ τα φλας τους τυφλώνουν.


Photo Credits: REUTERS/Christian Hartmann/File Photo
Σε ηλικία 16 ετών, το 2012, ο Ζορντάν Μπαρντελά προσχώρησε στο Εθνικό Μέτωπο (FN) και το 2014, έγινε γραμματέας του διαμερίσματος του FN στο Seine-Saint-Denis.

Το 2015 δημιούργησε μια ομάδα την οποία ονόμασε «Banlieues Patriotes» (Πατριωτικά Προάστια) και η οποία επεδίωξε να προσελκύσει κατοίκους των διαφορετικών και δυσαρεστημένων γειτονιών της περιφέρειας του Παρισιού.

Σύμφωνα με τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, κάποτε μοίραζε φυλλάδια που έγραφαν «Μουσουλμάνοι, ίσως, αλλά πρώτα οι Γάλλοι».

Η δράση -και το παρουσιαστικό- του κέντρισαν το ενδιαφέρον της Μαρίν Λεπέν. Πρώτη φορά συναντήθηκαν σε μία συνεδρίαση του κόμματος. Τόπος συνάντησης; Μία πιτσαρία.

«Πολύ νωρίς, ο Μπαρντέλα κατάλαβε ότι για να ανέβει στην ιεραρχία, έπρεπε να είναι υπεράνω πάσης υποψίας»
Η Λεπέν κάθισε δίπλα στον Μπαρντελά και περίμενε υπομονετικά να τελειώσει το φαγητό του. Ήταν τότε που του ζήτησε να εργαστεί στην προεκλογική της καμπάνια το 2017. Έδωσαν τα χέρια.

«Φαινόταν ένας πειθαρχημένος και ευφραδής νεαρός άνδρας, τον οποίο βρήκα πολύ Γάλλο, με τον τρόπο που ντυνόταν. Είχε μια κομψότητα», έχει δηλώσει η Λεπέν.

Η πορεία του με την πολιτική
Το 2015, εξελέγη στο περιφερειακό συμβούλιο της Île-de-France. Ωστόσο, δεν εξελέγη στις εκλογές του διαμερίσματος εκείνης της χρονιάς, ούτε στις βουλευτικές εκλογές του 2017, αποτυγχάνοντας στον δεύτερο και στον πρώτο γύρο αντίστοιχα.

Τον Σεπτέμβριο του 2017, μετά την παραίτηση του Φλοριάν Φιλιπότ, η Μαρίν Λεπέν διόρισε από κοινού τους Ζουλιέν Σάντσες, Σεμπαστιάν Σενού και Ζορντάν Μπαρντελά ως εκπροσώπους του Εθνικού Μετώπου.

Η άνοδος συνεχίστηκε τον Μάρτιο του 2018, όταν εντάχθηκε στο πανεθνικό γραφείο του FN και παράλληλα έγινε εθνικός διευθυντής του Εθνικού Μετώπου Νεότητας.

Τον Ιούνιο του 2019, ο Ζορντάν Μπαρντελά έγινε ο δεύτερος αντιπρόεδρος του κόμματος. Έναν μήνα αργότερα, στις 2 Ιουλίου του 2019, διορίστηκε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε ηλικία 23 ετών.


Photo Credits: REUTERS/Gonzalo Fuentes
Στις 5 Νοεμβρίου 2022, ο Ζορντάν Μπαρντελά εκλέγεται πρόεδρος της Εθνικής Συσπείρωσης με 84,8% των ψήφων, έναντι του αντιπάλου του Λουί Αλιό, ως το πρώτο μη μέλος της οικογένειας Λεπέν.

Είχε διατελέσει υπηρεσιακός πρόεδρος του κόμματος από τις 12 Σεπτεμβρίου 2021.

Επικεφαλής της λίστας της Εθνικής Συσπείρωσης για τις ευρωεκλογές του 2024, ο Ζορντάν Μπαρντελά αναδείχθηκε πρώτος στις εκλογές της 9ης Ιουνίου με 31,4% των ψήφων.

Θα «φάει» τη Λεπέν;
Ερωτηθείς αν θα μπορούσε να παραμερίσει τη Λεπέν για να θέσει ο ίδιος υποψηφιότητα το 2027, ο Μπαρντελά απάντησε στους Financial Times με μία εμφατική άρνηση (επί τρία). «Όχι, όχι, όχι. Δεν έχω αυτή τη φιλοδοξία».

Ο Μπαρντελά θεωρείται (και είναι) πολιτικό τέκνο της Λεπέν, κάτι που δεν ξεχνά. Στο γραφείο του έχει κρεμασμένο ένα πορτρέτο μεγάλου μεγέθους του ίδιου και της Μαρίν Λεπέν, ενώ της απευθύνεται ακόμα στον πληθυντικό ακόμα κι αν στον χώρο βρίσκονται μονάχοι οι δυο τους.

Οι δημοσιογράφοι δεν χάνουν ευκαιρία κι απευθυνόμενοι στη Μαρίν Λεπέν, θέτουν το ερώτημα περί δημοφιλίας Μπαρντελά.

«Θα στεναχωριόμουν που είναι πιο δημοφιλής στις δημοσκοπήσεις από εμένα; Αντίθετα, είμαι ευχαριστημένη. Θα χρειαστώ έναν δημοφιλή πρωθυπουργό για να κυβερνήσω τη Γαλλία», απαντά η Λεπέν για το πιο προβεβλημένο μέλος των πολιτικών της «γενιάς Μαρίν».


Photo Credits: REUTERS/Sarah Meyssonnier
«Όταν μιλάει στους νέους, είναι ένα είδος υπέρμαχου των δικαιωμάτων των γυναικών, που θέλει να καταπολεμήσει την υπερθέρμανση του πλανήτη. Καταλαβαίνει ότι αυτά είναι σημαντικά θέματα για τους νέους.

Αλλά όταν κοιτάξεις τις ψήφους του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συνειδητοποιείς ότι κάνει το αντίθετο από αυτό που λέει στα κοινωνικά δίκτυα.

Για παράδειγμα, σε αρκετές περιπτώσεις αρνήθηκε να καταδικάσει την απαγόρευση της άμβλωσης στην Πολωνία», εξηγεί ο Φορτ.

Για να ολοκληρώσει τη σκέψη του με τη φράση «το πραγματικό αφεντικό παραμένει η Μαρίν Λεπέν, όχι ο Ζορντάν Μπαρντελά».

Το Βήμα

Ο «ειρηνοποιός» Όρμπαν εκτόξευσε ρωσική τορπίλη στις Βρυξέλλες

9
Λίγα 24ωρα μετά την ανάληψη της εκ περιτροπής προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο Ούγγρος πρωθυπουργός, Βίκτορ Όρμπαν, μετά το Κίεβο επισκέφθηκε και τη Μόσχα, όπου είχε συνάντηση με τον Πούτιν – «Δεν μας εκπροσωπεί» λέει η Ε.Ε.
Παρότι κορυφαίοι Ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο Ντόναλντ Τουσκ, διερωτήθηκαν δημόσια νωρίτερα για το εάν είναι δυνατόν να αληθεύουν οι φήμες για επίσκεψη του Βίκτορ Όρμπαν στη Μόσχα και συνάντηση με τον Βλάντιμιρ Πούτιν, ο Ούγγρος πρωθυπουργός αποφάσισε να ρίξει την «τορπίλη», μια μόλις εβδομάδα μετά την ανάληψη της εκ περιτροπής προεδρίας της ΕΕ από τον ίδιο.

Σύμφωνα μάλιστα με διεθνείς αναλυτές, αυτή η επίσκεψη, η οποία έλαβε χώρα σήμερα, μπορεί εύκολα να ισοπεδώσει όλες τις προσπάθειες της ΕΕ για ενότητα και στήριξη της Ουκρανίας.


Αποστάσεις από την επίσκεψη πήρε η ΕΕ
Από την πλευρά της, η ΕΕ φρόντισε να πάρει άμεσα αποστάσεις από την επίσκεψη, εκδίδοντας  ανακοίνωση, στην οποία αναφέρει ότι ο Βίκτορ Όρμπαν επισκέπτεται τη Μόσχα αποκλειστικά στο πλαίσιο των διμερών σχέσεων μεταξύ Ουγγαρίας και Ρωσίας και δεν εκπροσωπεί την ίδια.

Νωρίτερα άλλωστε η Ένωση είχε λάβει σαφείς αποστάσεις από οποιαδήποτε σκέψη για αλλαγή στάσης στο ζήτημα της Ουκρανίας στέλνοντας σαφές μήνυμα για συνέχιση της στήριξης της χώρας για όσο χρειαστεί με τελευταίες αποφάσεις την έγκριση του 14ου πακέτου κυρώσεων σε βάρος της Μόσχας, αλλά και την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων για το Κίεβο.

Φον ντερ Λάιεν: Ο κατευνασμός δεν θα σταματήσει τον Πούτιν
«Ο κατευνασμός δεν θα σταματήσει τον Πούτιν», επισημαίνει με ανάρτησή της στο «Χ», η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σχετικά με την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας στη Μόσχα.

«Μόνο η ενότητα και η αποφασιστικότητα θα ανοίξουν το δρόμο για μια συνολική, δίκαιη και διαρκή ειρήνη στην Ουκρανία», τονίζει η Πρόεδρος της Επιτροπής.

Όρμπαν: Οι Βρυξέλλες δεν κάνουν αρκετά για την επίτευξη ειρήνης
Ο ίδιος βέβαια ο Όρμπαν μιλώντας το πρωί της Παρασκευής στο ουγγρικό ραδιόφωνο από την μία ισχυρίζεται ότι δεν διαπραγματεύεται, από την άλλη κατηγορεί εμμέσως τις Βρυξέλλες ότι δεν κάνουν αρκετά για την επίτευξη ειρήνης.

«Είναι σημαντικό για εμάς τους Ούγγρους να θυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι το να έχουμε την προεδρία της ΕΕ, η οποία στις Βρυξέλλες ονομάζεται εκ περιτροπής προεδρία, δεν επιτρέπει να διαπραγματευόμαστε εκ μέρους οποιουδήποτε. Μπορεί αυτό που κάνω να μοιάζει με μία φόρμα διαπραγμάτευσης γιατί καθόμαστε πίσω από ένα τραπέζι και συζητάμε θέματα, αλλά δεν διαπραγματευόμαστε» λέει ο Ούγγρος πρωθυπουργός προσθέτοντας ότι « εάν καθόμαστε στις Βρυξέλλες δεν μπορούμε να φτάσουμε πιο κοντά στην ειρήνη, γιατί η ειρήνη δε θα έρθει μόνη της».

Πούτιν: «Αντιλαμβάνομαι ότι είστε εδώ ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου»

Από την άλλη πλευρά, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε πριν τη συνάντησή του με τον Βίκτορ Όρμπαν ότι θεωρεί ότι ο Ούγγρος πρωθυπουργός  βρίσκεται στη Ρωσία ως εκπρόσωπος της ΕΕ για να συζητήσει μαζί του τη σύγκρουση στην Ουκρανία.

«Αντιλαμβάνομαι ότι αυτή τη φορά ήρθατε όχι μόνο ως μακροχρόνιος εταίρος, αλλά και ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου», δήλωσε συγκεκριμένα ο Βλαντίμιρ Πούτιν.

«Περιμένω να μου πείτε τη θέση σας (για την Ουκρανία) και τη θέση των Ευρωπαίων εταίρων», πρόσθεσε, αν και η ΕΕ έχει ήδη προλάβει δηλώσει ότι ο Βίκτορ Όρμπαν δεν έχει ευρωπαϊκή εντολή για κανενός είδους διαπραγμάτευση.

το Βήμα