Αρχική Blog Σελίδα 1192

Το λαθρεμπόριο κουρδικού πετρελαίου στο Ιράν ανθεί

0

ΕΡΒΙΛ, Ιράκ, 11 Ιουλίου (Reuters) – Κατευθυνόμενοι προς την Τουρκία προς τα βόρεια και το Ιράν προς ανατολικά, εκατοντάδες πετρελαιοφόρα φιδίζουν καθημερινά κοντά στην πρωτεύουσα του Κουρδιστάν, Ερμπίλ, φράσσοντας τους συχνά ελικοειδείς και ορεινούς αυτοκινητόδρομους της περιοχής του Ιράκ.

Τα δεξαμενόπλοια είναι η πιο ορατή πτυχή μιας μαζικής επιχείρησης μεταφοράς πετρελαίου από την ημιαυτόνομη περιοχή του Ιράκ στο Ιράν και την Τουρκία σε σκοτεινές συναλλαγές εκτός λογαριασμών που έχουν εκτιναχθεί μετά το κλείσιμο ενός επίσημου αγωγού εξαγωγών πέρυσι.

Το Reuters συγκέντρωσε τις λεπτομέρειες αυτού του ανθηρού εμπορίου μέσω συνομιλιών με περισσότερα από 20 άτομα, συμπεριλαμβανομένων Ιρακινών και Κούρδων μηχανικών πετρελαίου, εμπόρων και κυβερνητικών αξιωματούχων, πολιτικών, διπλωματών και πηγών της πετρελαϊκής βιομηχανίας.
Ζωγράφισαν μια εικόνα μιας ακμάζουσας επιχείρησης στην οποία περισσότερα από 1.000 τάνκερ μεταφέρουν τουλάχιστον 200.000 βαρέλια πετρελαίου σε χαμηλές τιμές κάθε μέρα στο Ιράν και, σε μικρότερο βαθμό, στην Τουρκία – φέρνοντας περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια το μήνα.
Η κλίμακα των ανεπίσημων εξαγωγών, η οποία δεν έχει αναφερθεί στο παρελθόν, είναι ένας λόγος που το Ιράκ δεν μπόρεσε να τηρήσει τις περικοπές παραγωγής που συμφωνήθηκαν με το καρτέλ πετρελαίου του ΟΠΕΚ φέτος, δήλωσαν Ιρακινοί αξιωματούχοι.
Ιρανοί και Τούρκοι αξιωματούχοι δεν απάντησαν στα αιτήματα για σχολιασμό.
Ο εκπρόσωπος του ιρακινού υπουργείου πετρελαίου Assim Jihad είπε ότι το εμπόριο του Κουρδιστάν δεν εγκρίθηκε από την ιρακινή κυβέρνηση και η κρατική εταιρεία πετρελαίου SOMO ήταν η μόνη επίσημη οντότητα που επιτρέπεται να πουλά ιρακινό αργό.
Είπε ότι η κυβέρνηση δεν έχει ακριβή στοιχεία για το πόσο πετρέλαιο μεταφέρεται λαθραία στο Ιράν και την Τουρκία.
«Ο ΟΠΕΚ έχει τώρα λιγότερη υπομονή για το λαθρεμπόριο και είναι γνωστό ότι επιβάλλει τιμωρητικά μέτρα σε παραβατικά μέλη. Αμφιβάλλω αν θα δούμε αντίποινα εναντίον της Βαγδάτης, επειδή είναι γνωστό ότι η κουρδική περιοχή βρίσκεται εκτός κεντρικού ελέγχου», δήλωσε ο Jim Krane στο Ινστιτούτο Baker του Πανεπιστημίου Rice στο Χιούστον.

Η επιχείρηση θα μπορούσε επίσης να φέρει το Κουρδιστάν σε τροχιά σύγκρουσης με στενό σύμμαχο την Ουάσιγκτον, καθώς αξιολογεί εάν το εμπόριο παραβιάζει τυχόν οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ στο Ιράν, σύμφωνα με αμερικανό αξιωματούχο.

Μέχρι πέρυσι, το Κουρδιστάν εξήγαγε το μεγαλύτερο μέρος του αργού του μέσω του επίσημου αγωγού Ιράκ-Τουρκίας (ITP) που εκτείνεται από την ιρακινή πετρελαϊκή πόλη Κιρκούκ στο τουρκικό λιμάνι Τζεϊχάν.
Ωστόσο, αυτές οι εξαγωγές περίπου 450.000 βαρελιών την ημέρα (bpd) σταμάτησαν τον Μάρτιο του 2023 όταν ένα διεθνές δικαστήριο αποφάσισε υπέρ της έκκλησης της ιρακινής ομοσπονδιακής κυβέρνησης να σταματήσουν οι αποστολές – αφήνοντας τον αγωγό σε νομικό και οικονομικό κενό.
Η ομοσπονδιακή διοίκηση στη Βαγδάτη, η οποία εδώ και καιρό υποστήριξε ότι είναι το μόνο μέρος που είναι εξουσιοδοτημένο να πουλά ιρακινό πετρέλαιο, υποστήριξε επιτυχώς ότι η Τουρκία κανόνισε τις εξαγωγές με την περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν χωρίς τη συγκατάθεσή της, κατά παράβαση μιας συνθήκης του 1973.

“ΚΑΝΕΝΑ ΙΧΝΟΣ’

Τα δεξαμενόπλοια άρχισαν σύντομα να μεταφέρουν κουρδικό πετρέλαιο σε γειτονικές χώρες και η επιχείρηση επιταχύνθηκε φέτος αφού οι συνομιλίες για την επαναλειτουργία του αγωγού σταμάτησαν, δήλωσαν πηγές της βιομηχανίας, αξιωματούχοι πετρελαίου και διπλωμάτες.
Τοπικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι κανένα από τα έσοδα δεν λογιστικοποιείται, ούτε εγγράφεται στα ταμεία της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν (KRG), η οποία δυσκολεύεται να πληρώσει χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους.
«Δεν υπάρχει κανένα ίχνος από τα έσοδα από το πετρέλαιο», είπε ο περιφερειακός νομοθέτης Αλί Χούμα Σάλεχ, ο οποίος ήταν πρόεδρος της επιτροπής πετρελαίου στο κοινοβούλιο του Κουρδιστάν μέχρι τη διάλυσή του το 2023. Έθεσε το ύψος του εμπορίου σε πάνω από 300.000 bpd, υψηλότερα από τις περισσότερες άλλες εκτιμήσεις.
Ο Χίουα Μοχάμεντ, ανώτερος αξιωματούχος της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (PUK), ενός από τα δύο κυβερνώντα κόμματα του Κουρδιστάν, είπε ότι το πετρέλαιο περνούσε από συνοριακά περάσματα εν γνώσει των περιφερειακών και ομοσπονδιακών κυβερνήσεων.
Αξιωματούχοι του Υπουργείου Οικονομικών της KRG δεν απάντησαν σε αιτήματα για σχολιασμό. Το Υπουργείο Φυσικών Πόρων της KRG, το οποίο επιβλέπει το εμπόριο πετρελαίου στο Κουρδιστάν, δεν έχει εκπρόσωπο.
Αμερικανός αξιωματούχος είπε ότι η Ουάσιγκτον εξετάζει το εμπόριο πετρελαίου για να αξιολογήσει τη συμμόρφωση με τις κυρώσεις στο Ιράν.

Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ αρνήθηκε να σχολιάσει.

Αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είπε: «Οι κυρώσεις των ΗΠΑ στο Ιράν παραμένουν σε ισχύ και συνεργαζόμαστε τακτικά με εταίρους για θέματα επιβολής των κυρώσεων, αλλά δεν αναφέρουμε λεπτομερώς αυτές τις συνομιλίες».
Ανώτερος αξιωματούχος του υπουργείου φυσικών πόρων του Κουρδιστάν δήλωσε ότι η παραγωγή πετρελαίου στην περιοχή ανέρχεται σε 375.000 bpd, εκ των οποίων 200.000 μεταφέρονται με φορτηγά στο Ιράν και την Τουρκία και τα υπόλοιπα διυλίζονται τοπικά.
«Κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει με τα έσοδα από τα 200.000 λαθραία στο εξωτερικό ή τα παράγωγα πετρελαίου που πωλούνται σε διυλιστήρια στην περιοχή», είπε ο αξιωματούχος, ο οποίος αρνήθηκε να κατονομαστεί λόγω της ευαισθησίας του θέματος.

CUT-PRICE ΑΡΓΟ

Το αργό πωλείται από εταιρείες πετρελαίου στο Κουρδιστάν σε ντόπιους αγοραστές σε χαμηλές τιμές από 30 έως 40 δολάρια το βαρέλι, ή περίπου στο ήμισυ της παγκόσμιας τιμής, που ισοδυναμεί με τουλάχιστον 200 εκατομμύρια δολάρια το μήνα σε έσοδα, ανέφεραν βιομηχανικές και πολιτικές πηγές.
Η παραγωγή πετρελαίου του Κουρδιστάν ελέγχεται κατά πλειοψηφία από οκτώ διεθνείς εταιρείες πετρελαίου: DNO ASA (DNO.OL), Genel Energy (GENL.L), ανοίγει νέα καρτέλα, Gulf Keystone Petroleum (GKP.L), ανοίγει νέα καρτέλα, ShaMaran Petroleum (SNM.V),   HKN Energy, WesternZagros, MOL’s (MOLB.BU),   Kalegran και Hunt Oil Company.
Η Hunt Oil, με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αρνήθηκε να σχολιάσει. Οι άλλες επτά εταιρείες δεν απάντησαν σε αιτήματα για σχολιασμό, ούτε η τοπική εταιρεία KAR Group, σημαντικός παίκτης στο Κουρδιστάν.
Ενώ η περισσότερη παραγωγή πετρελαίου σταμάτησε όταν έκλεισε ο αγωγός, ορισμένες εταιρείες όπως οι DNO, Keystone και ShaMaran ανέφεραν σε δηλώσεις τους ότι έκτοτε άρχισαν να παράγουν αργό προς πώληση σε αγοραστές εντός του Κουρδιστάν.
Η ShaMaran είπε ότι η μέση τιμή του πετρελαίου που πούλησε τους πρώτους τρεις μήνες του 2024 ήταν 36,49 δολάρια ανά βαρέλι, ενώ η Keystone είπε τον Ιούνιο ότι οι πωλήσεις αργού από το πεδίο Shaikan φέτος απέφεραν περίπου 28 δολάρια το βαρέλι.
Οι πηγές του κλάδου ανέφεραν ότι εγκεκριμένοι τοπικοί αγοραστές παίρνουν το αργό από εταιρείες πετρελαίου και το πωλούν μέσω μεσαζόντων για εξαγωγή, χωρίς να το γνωρίζουν οι παραγωγοί.
Η συντριπτική πλειονότητα του πετρελαίου πηγαίνει στο Ιράν, ανέφεραν οι περισσότερες πηγές της βιομηχανίας και των πολιτικών πηγών, μέσω των επίσημων ιρακινών συνόρων, συμπεριλαμβανομένου του Haji Omaran, ή μέσω του Penjwen νοτιότερα.
Από εκεί, φορτώνεται σε πλοία σε ιρανικά λιμάνια στον Κόλπο στο Bandar Imam Khomeini και στο Bandar Abbas –ένας εμπορικός δρόμος που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν για εξαγωγές κουρδικού πετρελαίου– ή μεταφέρεται οδικώς στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, ανέφεραν βιομηχανικές, πολιτικές και διπλωματικές πηγές. .
Το Reuters δεν μπόρεσε να προσδιορίσει τι παίρνει από το εμπόριο το Ιράν, το οποίο αντιμετωπίζει δυσκολίες στην πώληση των δικών του πετρελαϊκών προϊόντων λόγω των κυρώσεων, ούτε ποιος παραλαμβάνει το πετρέλαιο στο Ιράν.
Ο Μοχάμεντ του PUK είπε ότι εστάλη στο Ιράν για να διυλιστεί σε βενζίνη.
Το υπουργείο Πετρελαίου του Πακιστάν αρνήθηκε να σχολιάσει. Αφγανοί αξιωματούχοι δεν απάντησαν στα αιτήματα για σχολιασμό.

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΜΑΥΡΗΣ ΑΓΟΡΑΣ
Το εμπόριο είναι η τελευταία επανάληψη μιας μακροχρόνιας επιχείρησης πετρελαίου στη μαύρη αγορά του Ιράκ, που θεωρείται ευρέως ότι ωφελεί τις πολιτικές ελίτ που συνδέονται στενά με επιχειρηματικά συμφέροντα.
Δώδεκα άτομα είπαν ότι οι αξιωματούχοι των δύο κυβερνώντων κομμάτων του Κουρδιστάν, του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (KDP) της φυλής Barzani και του PUK της φυλής Ταλαμπανί, ήταν οι δικαιούχοι.
«Υπάρχει ένας λαβύρινθος από πωλητές στη μαύρη αγορά που πληρώνονται και άνθρωποι που εγκρίνουν αυτές τις πωλήσεις. Δεν είναι ότι κοιτάζουν απλώς από την άλλη πλευρά. Παίρνουν το μερίδιό τους», δήλωσε μια πηγή της βιομηχανίας που εργάζεται στο εμπόριο κουρδικού πετρελαίου.
Ανώτερος διπλωμάτης στη Βαγδάτη είπε ότι τα πολιτικά συμφέροντα ήταν τόσο δεσμευμένα στο εμπόριο που η επανέναρξη των επίσημων εξαγωγών μέσω του αγωγού, που κάποτε θεωρούνταν προτεραιότητα, είχε απορρίψει τη διπλωματική ατζέντα.
«Δεν πρόκειται να το υποστηρίξω ενώ όλοι κάνουν πάρτι», είπε ο συνομιλητής.
Οι αξιωματούχοι του KDP δεν απάντησαν σε αιτήματα για σχόλια σχετικά με το εμπόριο στη μαύρη αγορά. Ο Μοχάμεντ, ο αξιωματούχος του PUK, δεν σχολίασε ποιος μπορεί να βρίσκεται πίσω από αυτό.
Κούρδοι αξιωματούχοι λένε ότι η περιοχή αναγκάστηκε να κάνει εμπόριο λόγω του κλεισίματος του αγωγού, τον οποίο βλέπουν ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας των σιιτικών κομμάτων στη Βαγδάτη που υποστηρίζονται από το Ιράν να περιορίσουν τη σχετική αυτονομία που απολαμβάνουν από το τέλος του πρώτου πολέμου του Κόλπου. το 1991.
Ανώτερος ιρακινός κοινοβουλευτικός αξιωματούχος που γνωρίζει τα πετρελαϊκά θέματα είπε ότι η Βαγδάτη γνώριζε τις λεπτομέρειες της επιχείρησης, αλλά απέφευγε τη δημόσια κριτική καθώς αξιωματούχοι προσπαθούν να επιλύσουν εκκρεμείς διαφορές με το Ερμπίλ.
Η άσκηση πίεσης στο Erbil για να σταματήσει το λαθρεμπόριο πετρελαίου θα στριμώξει την περιοχή και θα της στερήσει όλες τις πηγές χρηματοδότησης, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάρρευσή της, είπε ο συνομιλητής, ο οποίος αρνήθηκε να κατονομαστεί λόγω της ευαισθησίας του θέματος.
Το εμπόριο έχει αναφερθεί ιδιωτικά από Ιρακινούς αξιωματούχους ως αιτιολογία πίσω από την αδυναμία της Βαγδάτης να τηρήσει τις ποσοστώσεις παραγωγής της στον ΟΠΕΚ, μήλον της έριδος με τον ντε φάκτο ηγέτη του ΟΠΕΚ, τη Σαουδική Αραβία.
Ο Τζιχάντ, εκπρόσωπος του υπουργείου Πετρελαίου, δήλωσε ότι το Ιράκ, το οποίο έχει δεσμευτεί να μειώσει την παραγωγή φέτος για να αντισταθμίσει την υπερπαραγωγή, δεσμεύτηκε σε εθελοντικές περικοπές παραγωγής.
Προς το παρόν, ο τεράστιος όγκος των βυτιοφόρων που γρυλίζουν σε αυτοκινητόδρομους και εμπλέκονται σε ατυχήματα, εξοργίζει τους κατοίκους κατά μήκος μεγάλων οδικών αρτηριών.
«Είναι πολύ οδυνηρό», είπε ο Ρασίντ Νταλάκ, επισκεπτόμενος τον τάφο του αδελφού του Ρουζκάρ, ο οποίος σκοτώθηκε σε σύγκρουση με βυτιοφόρο τον Μάιο στον αυτοκινητόδρομο μεταξύ Ερμπίλ και Σουλεϊμανίγια που οδηγεί στα ιρανικά σύνορα.
«Παρά το πέρασμα και τη ζημιά στους δρόμους μας και τη δολοφονία των αγαπημένων μας… κανείς εδώ δεν έχει δει ένα δολάριο».
Ρεπορτάζ του Timour Azhari στο Ερμπίλ και τη Βαγδάτη. Πρόσθετες αναφορές από τον Aref Mohammed στη Βασόρα, τον Ahmed Rasheed στη Βαγδάτη και τη Daphne Psaledakis στην Ουάσιγκτον. Επιμέλεια από τον David Clarke

Reuters

Εἰς ὦτα μή ἀκουόντων συμμάχων γιά τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας

2
epa11469777 Leaders of NATO member countries and NATO Secretary General Jens Stoltenberg gather for a group photo at the NATO 75th Anniversary ceremony at the Mellon Auditorium in Washington, DC, USA, 09 July 2024. The 75th Anniversary NATO Summit is taking place in Washington, DC from 09 to 11 July 2024. EPA/Radek Pietruszka POLAND OUT

Εὐθ. Π. Πέτρου

Ἀδιαφορία στήν Σύνοδο τοῦ ΝΑΤΟ – Μέ τήν πενταετῆ σιωπή τῆς Κυβερνήσεως τῆς Νέας Δημοκρατίας στήν συστηματική παραβίαση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν γιά βιβλία, ἐμπορικές ὀνομασίες, ἀλυτρωτισμό, στρώσαμε τό χαλί στούς ἐθνικιστές τοῦ VMRO νά χρησιμοποιοῦν τό ὄνομα «Μακεδονία» σκέτο

Ναί μέν ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης εἶχε δεσμευθεῖ ὅτι θά θέσει στήν Σύνοδο Κορυφῆς τοῦ ΝΑΤΟ στήν Οὐάσιγκτων τό ζήτημα τῆς παραβιάσεως τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπό τά Σκόπια, ἤδη ὅμως διαφαίνεται ὅτι ἡ στάσις του θά εἶναι χλιαρή, ἐνῶ εἶναι βέβαιον ὅτι οἱ ἐπισημάνσεις του, ὅποια μορφή καί ἄν ἔχουν, θά ἀπευθύνονται σέ ὦτα μή ἀκουόντων. Οἱ σύμμαχοι τοῦ ΝΑΤΟ αὐτήν τήν στιγμή «καίγονται» γιά τήν Οὐκρανία καί τήν ἐξέλιξη τοῦ πολέμου. Ἐλαχίστη σημασία θά δώσουν στά ὅσα θά δηλώσει ὁ Πρωθυπουργός γιά τό ἱστορικό ὄνομα τῆς Μακεδονίας καί τήν σημασία πού ἔχει γιά τούς Ἕλληνες νά σταματήσει ἡ καπηλεία του ἀπό τούς Σκοπιανούς. Ἀρκετοί ξένοι ἡγέτες, περιλαμβανομένων καί τῶν Ἀμερικανῶν, θά ἀντιδράσουν μέ δυσφορία στό γεγονός ὅτι ἡ Ἑλλάς «ἀνοίγει» ἕνα ζήτημα πού γιά τούς ἰδίους εἶναι ἥσσονος σημασίας ἤ ἀκόμη καί ἀνύπαρκτο. Πῶς θά μποροῦσε νά ἐξηγήσει κανείς σέ ἕναν Ἀμερικανό, πού τό ἔθνος του ἀριθμεῖ μόλις τρεῖς αἰῶνες ζωῆς, τήν σημασία πού μπορεῖ νά ἔχουν τά ἱερά καί τά ὅσια μιᾶς ἄυλης κληρονομιᾶς γιά ἕνα ἔθνος 3.000 ἐτῶν;

Ἀλλά δέν εἶναι μόνον αὐτό. Διαχρονικῶς ἡ Ἑλλάς ἔδειξε, ὅσον ἀφορᾶ στό σκοπιανό ζήτημα, μιάν ἀσύγγνωστη ἀνοχή. Ποτέ δέν ἤγειρε τό θέμα μέ τήν ἐπιμονή πού ἀπαιτεῖτο, ὥστε νά καταλάβουν οἱ ἡγέτες τῶν ἄλλων χωρῶν, ἐχθρικῶν καί φιλικῶν, πόσο σοβαρό εἶναι τό ζήτημα καί μέχρι ποῦ μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει. Ἀπό τήν ἡμέρα πού διαλύθηκε ἡ Γιουγκοσλαβία καί τά Σκόπια κατέστησαν ἀνεξάρτητο κράτος, ἡ Ἑλλάς περιοριζόταν σέ εὐχολόγια καί ὀμφαλοσκοποῦσε γύρω ἀπό εὐσεβεῖς πόθους, γιά τήν ὑλοποίηση τῶν ὁποίων δέν ἔκανε ἀπολύτως τίποτε.

Ἔτσι, ἐνῶ εἴχαμε ξεκινήσει ἀπό μιάν ἀπόλυτη ἄρνηση τῆς καπηλείας τοῦ ἱεροῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας, ἐν τέλει διολισθήσαμε μέχρι τήν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Ἀνεχθήκαμε μάλιστα, ἀπό τήν ἑπομένη ἡμέρα τῆς ὑπογραφῆς της, ἀπανωτές καί κατάφωρες παραβιάσεις της. Πρῶτα ἦλθε ἡ ἀμφισβήτησις τῶν συμπεφωνημένων γιά τά ἐμπορικά σήματα. Οἱ Σκοπιανοί διατηροῦσαν τό ὄνομα «μακεδονικά» γιά τά προϊόντα τους, τήν συντομογραφία ΜΚ γιά τίς πινακίδες τῶν αὐτοκινήτων τους καί ἤγειραν ἀπαιτήσεις νά διδάσκεται τό γλωσσικό τους ἰδίωμα, ὡς «μακεδονική» γλῶσσα. Καί ὅλα αὐτά ὑπό τήν ἀνοχή τῆς Ἑλλάδος. Τόσο ἐπί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ (ἀπό τήν ὁποία δέν περιμέναμε καί τίποτε καλύτερο) ὅσο καί ἐπί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, ἡ ὁποία ἀνεκάλυψε ὅτι «τό κράτος ἔχει συνέχεια».

Ὅταν λοιπόν τόσα χρόνια καί μέ τόσες κατάφωρες παραβιάσεις ἁπλῶς ἀδιαφορούσαμε καί ἀνεχόμαστε, νομοτελειακῶς θά ἐρχόταν ἡ ἡμέρα πού οἱ Σκοπιανοί θά διεκδικοῦσαν τό ὄνομα. Ἐν τῷ μεταξύ βεβαίως θά εἶχε δημιουργηθεῖ ἕνας «ἐθισμός» τῆς διεθνοῦς κοινότητος, μέ ἀποτέλεσμα οἱ ἡγέτες τοῦ κόσμου, τῶν χωρῶν τοῦ ΝΑΤΟ ἐν προκειμένῳ, νά μᾶς ποῦν: «Τώρα τό θυμηθήκατε; Τόσα χρόνια τί κάνατε; Τώρα πού κινδυνεύουμε ἐξ αἰτίας τῆς Οὐκρανίας θέλετε νά μᾶς ἀνοίξετε καί ἄλλη πληγή;».

Εἶναι ἡ ἴδια ἀκριβῶς κατάστασις τήν ὁποία εἴχαμε ἀντιμετωπίσει καί κατά τά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ’ ‘80. Ἀφοῦ εἴχαμε ἀνεχθεῖ ἐπί τρεῖς δεκαετίες νά ὑπάρχει ἡ ὁμόσπονδη δημοκρατία τῆς «Μακεδονίας» στό πλαίσιο τοῦ γιουγκοσλαβικοῦ κράτους, «ξυπνήσαμε» ὅταν ἡ χώρα διελύθη. Μέ ἀποτέλεσμα νά μᾶς ἐγκαλοῦν σύμμαχοι καί ἑταῖροι μέ τήν ἴδια ἐρώτηση: «Τώρα τό θυμηθήκατε; Καί τόσα χρόνια τί κάνατε;». Τόσα χρόνια, δυστυχῶς, δέν θέλαμε νά κακοκαρδίσουμε τούς Ἀμερικανούς καί τούς ἄλλους συμμάχους στό ΝΑΤΟ, οἱ ὁποῖοι ἔβλεπαν στό πρόσωπο τοῦ Τίτο ἕναν δυνητικό σύμμαχο ἀπέναντι στήν Σοβιετική Ἕνωση καί μᾶς «συνιστοῦσαν» νά μήν ἐγείρουμε θέματα πού θά μποροῦσαν νά τοῦ εἶναι ἐνοχλητικά. Εἶναι οἱ ἴδιοι σύμμαχοι οἱ ὁποῖοι καί τώρα «κλείνουν τά αὐτιά τους» στίς ἐκκλήσεις τῆς Ἑλλάδος γιά τήν Μακεδονία. Ἄλλωστε ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης δέν θέτει τό ζήτημα μετ’ ἐπιτάσεως. Ἡ ἐκτίμησις αὐτή δέν εἶναι μόνον δική μας. Τήν συμμερίζονται καί φιλοκυβερνητικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Στό Συμβούλιο Ἐξωτερικῶν Σχέσεων, ὅπου παρεκάθησε μέ τόν πρώην πρέσβυ τῶν ΗΠΑ στήν Ἀθήνα Νταίηβιντ Σπέκαρτ, ἐδήλωσε ἁπλῶς ὅτι «ἀνησυχεῖ». Ὅτι ἡ στάσις τῶν Σκοπίων «δέν εἶναι ἐποικοδομητική». Ὅτι «δημιουργεῖ προβλήματα στήν εὐρωπαϊκή πορεία τῆς χώρας»! Μόνον αὐτό… Δηλαδή ὁ ἴδιος ὁ Πρωθυπουργός μας ἴσα πού θέτει τό ζήτημα δεικνύοντας ἐξ ἀρχῆς ὅτι δέν προτίθεται νά τό ὑποστηρίξει, δέν προτίθεται νά φέρει τούς συμμάχους πρό τῶν εὐθυνῶν τους, δέν προτίθεται νά ἀναλάβει διπλωματικές πρωτοβουλίες. Βεβαίως εἶναι ἀργά. Διότι ἐν τέλει τό κρατίδιο τῶν Σκοπίων «συνέχεια» δέν ἔχει φαίνεται. Ἡ νέα κυβέρνησις καπηλεύεται τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας ἀσυδότως καί ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός ἀνέχεται νά κάθεται στό ἴδιο τραπέζι μέ τόν ἀνεκδιήγητο Πρωθυπουργό τῶν Σκοπίων Μίτσκοσκι καί νά τόν ἀναγνωρίζει ὡς σύμμαχο…

estianews.gr

Για δεύτερη φορά μέσα σε 15 μέρες επικοινωνία των υπουργών Αμυνας ΗΠΑ-Ρωσίας: Κεντρικό θέμα ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι παρεπόμενες εντάσεις

0

Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Λόιντ Όστιν και ο Ρώσος ομόλογός του Αντρέι Μπελαούσοφ μίλησαν σήμερα για δεύτερη φορά σε διάστημα λίγο μεγαλύτερο των δύο εβδομάδων, εν μέσω εντάσεων λόγω του πολέμου της Ουκρανίας, ανακοίνωσε το Πεντάγωνο.

Η συνομιλία έγινε με πρωτοβουλία της Ρωσίας, είπε η εκπρόσωπος του Πενταγώνου Σαμπρίνα Σίνγκ κατά την διάρκεια ενημέρωσης. Ο Όστιν επισήμανε τη σημασία να διατηρηθούν οι ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στην Ουκρανία, περισσότερο από δύο χρόνια μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής, είπε η Σινγκ.

Η εκπρόσωπος του Πενταγώνου αρνήθηκε να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες για το περιεχόμενο της συνομιλίας.

Με πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΗΠΑ Ουάσιγκτον 

https://hellasjournal.com/2024/07/gia-defteri-fora-mesa-se-15-meres-epikinonia-ton-ipourgon-aminas-ipa-rosias-kentriko-thema-o-polemos-stin-oukrania-ke-i-parepomenes-entasis/

Οι Ρώσοι εξόντωσαν τον Έλληνα μισθοφόρο «Δίας» της νεοναζιστικής Tαξιαρχίας «Οι Επίλεκτοι»: Τάσος Αντωνάκος το όνομά του

2

Τον είχαν επικηρύξει για την δολοφονία τραυματιών του ρωσικού Στρατού

O Έλληνας μισθοφόρος που συμμετείχε σύμφωνα με τους New York Times, σε εκτελέσεις Ρώσων αιχμαλώτων κι ήταν γνωστός με το όνομα «Δίας» σκοτώθηκε από ρωσικά πυρά στο πεδίο της μάχης.

Το πραγματικό του όνομα σύμφωνα με τους Ρώσους είναι Τάσος Αντωνάκος (δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από ελληνικές πηγές) και πολεμούσε στο πλευρό του καθεστώτος του Κιέβου από τον Μάιο του 2023.

Αυτό αναφέρουν εξειδικευμένα κανάλια Telegram.

Πληροφορίες για την ταυτότητά του δημοσιεύτηκαν στα κοινωνικά δίκτυα και προκάλεσαν μεγάλη δημόσια κατακραυγή. Κατά τους New York Times συμμετείχε σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις εκτελέσεων Ρώσων αιχμαλώτων.

 

«Ο Έλληνας μισθοφόρος που εκτέλεσε Ρώσους αιχμαλώτους έχει εξοντωθεί.

Ο αγωνιστής, με το παρατσούκλι «Δίας», συμμετείχε σε τουλάχιστον τρεις σφαγές.

Το όνομά του έχει  ταυτοποιηθεί και είναι ο Τάσος Αντωνάκος, ο οποίος αγωνίζεται για το καθεστώς του Κιέβου από τον Μάιο του 2023». , αναφέρει το κανάλι Telegram «Anna News».

Λίγο νωρίτερα, η Ερευνητική Επιτροπή της Ρωσίας ανακοίνωσε την έναρξη έρευνας για εγκλήματα που διέπραξαν Ουκρανοί μαχητές εναντίον τραυματιών Ρώσων αιχμαλώτων πολέμου.

Ωστόσο, δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό εάν κάποιος συγκεκριμένος μισθοφόρος συνδέεται με τη δολοφονία Ρώσων στρατιωτικών.

Σύμφωνα με τους Times, ο Έλληνας μισθοφόρος πολεμούσε στο πλευρό των Ουκρανών μέσα από τις τάξεις της μονάδας «The Chosen Company»η οποία εντάσσεται στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας (ZSU) και υπάγεται στην 59η Ταξιαρχία και θεωρείται νεοναζιστικής ιδεολογίας.

 

Ο «Δίας» κατηγορείται ότι εκτέλεσε Ρώσους στρατιώτες οι οποίοι είχαν παραδοθεί. Συγκεκριμένα οι New York Times μεταδίδουν τη μαρτυρία του Κασπάρ Κρος, ενός Γερμανού υγειονομικού που αποτελούσε μέλος της συγκεκριμένης μονάδας μισθοφόρων.

 

Ο Κρος είδε έναν Ρώσο στρατιώτη να εκλιπαρεί για ιατρική βοήθεια μιλώντας ένα μείγμα σπαστών αγγλικών και ρωσικών.

Ένα μέλος της ομάδας έψαχνε για επιδέσμους, όμως τότε ένας άλλος στρατιώτης περπάτησε προς το μέρος του και πυροβόλησε με το όπλο του τον Ρώσο στρατιώτη στο στήθος.

Αυτός που πυροβόλησε, σύμφωνα με την καταγγελία ήταν ο Έλληνας μαχητής με το προσωνύμιο «Δίας».

Οι πληροφορίες λένε πως ήταν 26 ετών.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/oi-rosoi-eksontosan-ton-ellina-misthoforo-dias-tis-neonazistikis-taksiarxias-oi-epilektoi-tasos-antonakos-to-onoma-tou/

Μια ιδέα για το βυθιζόμενο ΕΣΥ από τη Σουηδία…

3

 

ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

Άλλωστε, όλες τους αποτυγχάνουν σχεδόν… αμέσως μετά την εξαγγελία τους, όπως όλοι καλά και επώδυνα γνωρίζουμε.

Επιχειρήθηκαν λύσεις «σοσιαλιστικές», «φιλελεύθερες», μεικτές. Εις μάτην, όμως. Ξανάρχεται τώρα η «ιδέα» ενίσχυσης της δημόσιας (νοσοκομειακής, κυρίως) υγείας, με εμπλοκή ιδιωτών γιατρών, με δεδομένο ότι το βασικότερο και πλέον σκληροπυρηνικό πρόβλημα είναι η εγκατάλειψη του ΕΣΥ από ολοένα και περισσότερους γιατρούς που υπηρετούν σε αυτό, με την παράλληλη πρωτοφανή άρνηση ιδιωτών γιατρών να ενταχθούν στο δημόσιο σύστημα, με αποτέλεσμα οι αλλεπάλληλοι διαγωνισμοί και προκηρύξεις θέσεων να ακυρώνονται λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος…

Αποτέλεσμα: νησιά και απομακρυσμένες περιοχές να στερούνται και των πλέον στοιχειωδών ειδικοτήτων, οι ντόπιοι ιδιώτες γιατροί να αρνούνται να συνδράμουν, ακόμη και με έξτρα αμοιβή, με «μπλοκάκι», τα Κέντρα Υγείας να μην μπορούν να λειτουργήσουν, να απαιτείται η αεροπορική μεταφορά ασθενών και υπερηλίκων στο πλησιέστερο δημόσιο νοσοκομείο.

Τα περιφερειακά δημόσια νοσοκομεία των μεγάλων πόλεων είναι τα περισσότερα άρτια οργανωμένα και εξοπλισμένα από πλευράς τεχνικής υποδομής. Αλλά για να λειτουργήσουν αυτές οι υποδομές απαιτείται… ιατρικό προσωπικό. Που δεν υπάρχει…

Ακόμη και τα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Πατρών κ.λπ. έχουν πιεστική έλλειψη προσωπικού. Που κάθε μέρα γίνεται μεγαλύτερη από τις διαρκώς και αυξανόμενες παραιτήσεις μόνιμου ιατρικού προσωπικού, που στρέφεται στον ιδιωτικό τομέα. Κατά κύριο λόγο, επειδή δεν αντέχουν τις απάνθρωπες εφημερίες -συχνά ακόμη και 10 ανά μήνα- με συνακόλουθες επιπτώσεις στην ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι «πολιτικές» βελτίωσης του ΕΣΥ επικεντρώνονται, βασικά, σε αυτό το μείζον πρόβλημα. Να βρούμε κόσμο, να πείσουμε γιατρούς (αλλά και νοσηλευτικό προσωπικό) να στελεχώσουν τα δημόσια νοσοκομεία!

Δεν είναι τυχαίο ότι και στα αιτήματα των συνδικαλιστικών οργάνων των γιατρών του δημοσίου (που απέδειξαν περίτρανα την αίσθηση καθήκοντος και αξιοθαύμαστης αυτοθυσίας στα δύσκολα της πανδημίας!) οι προσλήψεις έρχονται πρώτες και όχι τα μισθολογικά θέματα – που και αυτά χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης…

Βεβαίως, το πρόβλημα θα αντιμετωπιζόταν καίρια και άμεσα με μία και μόνη κίνηση: χρήματα! Μισθοί ικανοποιητικοί, που θα προσέλκυαν το ενδιαφέρον νέων γιατρών που σήμερα επιλέγουν τον ιδιωτικό τομέα, άρα επαρκές (τουλάχιστον) ιατρικό προσωπικό, βελτίωση των συνθηκών εργασίας…

Αλλά χρήματα δεν υπάρχουν και οι ανάγκες του δημόσιου τομέα είναι… παμφάγες. Επιπροσθέτως, η αδιαφορία, ολιγωρία, έλλειψη προληπτικής σχέσης (;), που καταγράφηκε στη διαχείριση του ΕΣΥ δεκαετίες ολόκληρες, καθιστούν το πρόβλημα σήμερα διογκωμένο, δισεπίλυτο. Αν, λ.χ., δίνονταν σταδιακά λελογισμένες και στα εκάστοτε δημοσιονομικά περιθώρια μισθολογικές αυξήσεις στο προσωπικό της δημόσιας υγείας, σήμερα το «κενό» δεν θα ήταν τόσο δυσθεώρητο και οι προσφορές του ιδιωτικού τομέα θα ήταν συγκριτικά λιγότερο δελεαστικές.

Ένας (μακαρίτης, πλέον) καλός φίλος, που είχε σπουδάσει Ιατρική στη Σουηδία, μου εξηγούσε το έξυπνο σύστημα που λειτουργεί εκεί.

Το παραθέτω, γιατί ίσως αποτελεί μιας πρώτης τάξεως λύση και για τα καθ’ ημάς:

Οι υποψήφιοι φοιτητές των ιατρικών σχολών, με το που επιτύχουν στις εξετάσεις και αρχίσει η εκπαίδευσή τους, πληρώνονται από το σουηδικό δημόσιο και λαμβάνουν κάθε χρόνο, για όσα χρόνια διαρκεί η φοίτησή τους, τις αυξήσεις που παίρνουν όλοι οι πτυχιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι! Μοναδική προϋπόθεση, στην οποία συμφωνούν εγγράφως οι φοιτητές, μόλις πάρουν το πτυχίο τους να υπηρετήσουν υποχρεωτικά για 10 χρόνια σε δημόσια νοσοκομεία! Μετά, αν το επιλέξουν, μπορούν να ιδιωτεύσουν.

Η πείρα έδειξε ότι ένας συγκριτικά μεγάλος αριθμός γιατρών δεν εγκατέλειψε ποτέ τη δημόσια υγεία στη Σουηδία. Η τεράστια εμπειρία που απέκτησαν στις καθαρές ιατρικές πράξεις, σε συνδυασμό με τις απεριόριστες ευκαιρίες έρευνας που διαθέτουν τα δημόσια νοσοκομεία με τα εκατομμύρια περιστατικά, συν φυσικά τους ικανοποιητικούς μισθούς που έφθασαν να εισπράττουν… μισθοδοτούμενοι από τα φοιτητικά τους χρόνια, τους κράτησαν στις θέσεις τους! Από τις οποίες, με τα χρόνια έχουν και τη δυνατότητα παροχής ιδιωτικών υπηρεσιών τα απογεύματα, εκτός ωραρίου, στα νοσοκομεία τους, καταβάλλοντας κάποια «συμμετοχή» για τη χρήση των νοσοκομειακών υποδομών.

Μήπως το σουηδικό μοντέλο συνέβαλλε μακροπρόθεσμα στη λύση του πρωταρχικού προβλήματος του ΕΣΥ, την έλλειψη προσωπικού; Και το ίδιο μπορεί να εφαρμοσθεί και για τις δημόσιες σχολές νοσηλευτικής, για την επάρκεια νοσηλευτικού προσωπικού. Μήπως;

https://www.iefimerida.gr/politiki/mia-idea-gia-bythizomeno-esy-apo-soyidia”>Μια ιδέα για το βυθιζόμενο ΕΣΥ από τη Σουηδία…

Deutsche Welle: γιατί η Ρωσία ήθελε να δολοφονήσει τον CEO της Rheinmetall

1

Σοκ προκαλoύν οι αποκαλύψεις για ρωσικά σχέδια δολοφονίας του επικεφαλής της κορυφαίας γερμανικής εξοπλιστικής βιομηχανίας από το Ντίσελντορφ, που προμηθεύει με όπλα το Κίεβο.

O CEO της Rheinmetall Άρμιν ΠάπεργκερΕικόνα: Bernd von Jutrczenka/dpa/picture alliance

«Θεωρούμε πολύ σοβαρή τη σημαντική απειλή από τη Ρωσία» και «λαμβάνουμε μέτρα για να προστατεύσουμε την πατρίδα μας», ανέφερε την Παρασκευή από το Βερολίνο o Μαξιμίλιαν Καλ, εκπρόσωπος του γερμανικού υπ. Εσωτερικών, αρμόδιος για ζητήματα εσωτερικής ασφάλειας και τρομοκρατίας. Απέφυγε όμως προς το παρόν περαιτέρω σχόλια ή νέες πληφοροφίες σχετικά με το δημοσίευσμα του CNN, το οποίο προκαλεί σοκ και αναβρασμό στον πολιτικό κόσμο του Βερολίνου.

Σύμφωνα με το αμερικανικό δίκτυο στις αρχές του έτους η Ρωσία φέρεται να σχεδίαζε τη δολοφονία του επικεφαλής του γερμανικού κολοσσού της αμυντικής βιομηχανίας Rheinmetall, Άρμιν Πάπεργκερ.

Η Rheinmetall με έδρα στο Ντίσελντορφ συγκαταλέγεται στους βασικότερους κατασκευαστές και προμηθευτές οπλικών συστημάτων για την Ουκρανία από τη ρωσική εισβολή το 2022. Μεταξύ άλλων κατασκευάζει τεθωρακισμένα οχήματα μάχης, από τα κορυφαία Leopard μέχρι τα μοντέλα Marder ή Lynx.  

CNN: Eυρύτερο ρωσικό σχέδιο δολοφονιών 

Τεθωρακισμένο άρμα μάχης τύπου Lynx
Τεθωρακισμένο άρμα μάχης τύπου LynxΕικόνα: Sepp Spiegl/IMAGO

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι αμερικανικές αρχές ενημέρωσαν τiς γερμανικές στις αρχές του 2024 αναφορικά με επικείμενα ρωσικά σχέδια δολοφονίας του Πάπεργκερ. Κρίθηκαν μάλιστα ότι βρίσκονταν σε προχωρημένο στάδιο και τότε το Βερολίνο έδρασε προστατεύοντας τον επικεφαλής της εξοπλιστικής βιομηχανίας. Μάλιστα φέρεται να μην είναι μια μεμονωμένη περίπτωση, αλλά να εντάσσεται σε ευρύτερο ρωσικό σχέδιο απειλών μέχρι και δολοφονιών στελεχών αμυντικών βιομηχανιών, που στηρίζουν την Ουκρανία ανά την Ευρώπη. 

«Η Γερμανική Δημοκρατία δεν θα αφήσει κανέναν να την κλονίσει» ανέφερε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος του υπ. Εσωτερικών, τονίζοντας ότι σύμφωνα με τα στοιχεία των μυστικών υπηρεσιών και της Ομοσπονδιακής Εγκληματολογικής Υπηρεσίας οι ρωσικές απειλές επί γερμανικού εδάφους εκτείνονται σε ένα ευρύ πεδίο: από σαμποτάζ, κατασκοπία και κυβερνοεπιθέσεις μέχρι κρατική τρομοκρατία. Πρόσθεσε μάλιστα ότι οι ρωσικές απειλές έχουν ως στόχο να αποδυναμώσουν τη στήριξη της Γερμανίας στην Ουκρανία, «τον αμυντικό αγώνα της κατά του ρωσικού επιθετικού πολέμου».

Πολλές είναι ήδη οι πολιτικές αντιδράσεις στο Βερολίνο. «Το καθεστώς Πούτιν στοχοποιεί πια και τις ζωές Γερμανών πολιτών» ανέφερε ο Φιλελεύθερος Μάρκους Φέμπερ από την Επιτροπή Άμυνας του γερμανικού Κοινοβουλίου. Για «μοντέλο εξόντωσης της Ουκρανίας αλλά και όσων τη στηρίζουν, όπως και των αξιών τους» κάνει λόγο ο επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων Μίχαελ Ροτ. Μέχρι στιγμής πάντως η Rheinmetall δεν έχει προβεί σε κανένα σχόλιο.

Ρεκόρ παραγγελιών και νέες συμμαχίες για τη Rheinmetall 

Rheinmetall, Ντίσελντορφ
Η Rheinmetall είναι από τις εξοπλιστικές βιομηχανίες που επωφελούνται από τον πόλεμο στην ΟυκρανίαΕικόνα: IMAGO/Political-Moments

Αναλύοντας πιο προσεκτικά το προφίλ της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας του Ντίσελντορφ, μπορεί κανείς να καταλάβει εύκολα γιατί βρίσκεται «στο στόχαστρο» των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών και του Κρεμλίνου.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της DW, το οποίο υπογράφει ο Ντιρκ Κάουφμαν, από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία η χρηματιστηριακή αξία της Rheinmetall έχει πενταπλασιαστεί. Πρόσφατα ανακοίνωσε επίσης ότι υπέγραψε τη μεγαλύτερη συμφωνία στην ιστορία της με τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις για παραγγελλίες πυρομαχικών αξίας 8,5 δις ευρώ. Τα πυρομαχικά αυτά προορίζονται τόσο για τις ανάγκες των γερμανικών στρατευμάτων αλλά και για την αποστολή μέρους αυτών στην Ουκρανία, την Εσθονία, την Ολλανδία και τη Δανία. 

Την ίδια ώρα η αμυντική βιομηχανία του Ντίσελντορφ επενδύει και σε νέες στρατηγικές συμφωνίες με άλλες ευρωπαϊκές εξοπλιστικές βιομηχανίες, όπως η τσεχική RMMV, η οποία κατασκευάζει οχήματα μεταφοράς προσωπικού ειδικών δυνάμεων, αλλά και η ιταλική Leonardo, η οποία κατασκευάζει πάντσερ. Ο Άρμιν Πάπεργκερ βρίσκεται πίσω από αυτές τις νέες συμπράξεις και έχει ταχθεί πολλές φορές υπέρ της ανάπτυξης νέων, κοινών ευρωπαϊκών εξοπλιστικών συστημάτων, που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν μελλοντικά τα Leopard 2 ή τα Leclerc. 

Πλάμεν Τόντσεφ: απομείωση κινδύνων στις σχέσεις Ευρώπης-Κίνας

0
Πριν από λίγες μέρες εκδόθηκε η νέα ετήσια έκθεση του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ινστιτούτων Κινεζικών Σπουδών (ΕTNC) για τις θέσεις των ευρωπαϊκών χωρών ως προς την απομείωση κινδύνων (de-risking) στις σχέσεις ΕΕ-Κίνας. H πολιτική αυτή παρουσιάστηκε και αναλύθηκε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2023 σε ομιλία της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Η έννοια του de–risking

Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν τονίσει κατ’ επανάληψη ότι de-risking σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει decoupling (αποσύνδεση) από την κινεζική οικονομία. Άλλωστε, αυτό θα ήταν αδύνατον, δεδομένου του υψηλού βαθμού αλληλεξάρτησης ανάμεσα στην ΕΕ και την Κίνα. Το Πεκίνο, όμως, ανησυχεί ότι το de-risking μπορεί σε βάθος χρόνου να οδηγήσει προς την κατεύθυνση του decoupling.

Σημειωτέον, οι ΗΠΑ έχουν επίσης υιοθετήσει το concept του de-risking, με Αμερικανούς εκπροσώπους να χρησιμοποιούν ένα πιο παραστατικό σχήμα λόγου, εισάγοντας την φράση “μικρός κήπος, με ψηλό φράχτη” (small garden, high fence). Η ιδέα αυτή αναφέρεται στην ανάγκη προσδιορισμού των τομέων υψηλού ρίσκου, με αυστηρά μέτρα απομόνωσής τους. Εκ των πραγμάτων, όμως, ο κήπος ολοένα και μεγαλώνει, ενώ ο φράχτης ψηλώνει, όπως αποδεικνύει η συνεχής προσθήκη νέων περιοριστικών μέτρων που επιβάλλουν οι ΗΠΑ στην Κίνα.

Το 2019, η ΕΕ έδωσε στην Κίνα τον τριπλό ορισμό του εταίρου, ανταγωνιστή και συστημικού αντιπάλου. Εκτός από τον σταθερά εντεινόμενο οικονομικό ανταγωνισμό μεταξύ των δύο πλευρών, μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είναι ξεκάθαρο πλέον ότι οι ευρωκινεζικές σχέσεις κλίνουν ολοένα και περισσότερο προς την συστημική αντιπαλότητα. Σε  πρόσφατη έκθεση που εκπόνησαν από κοινού, τα ινστιτούτα MERICS, Chatham House και GMF δεν διστάζουν να χαρακτηρίσουν την Κίνα έως και απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Εν τω μεταξύ, πληθαίνουν τα κοινοτικά εργαλεία ως απάντηση στις αθέμιτες πρακτικές της Κίνας κι έχει δημοσιευθεί η πρόταση της Κομισιόν για ευρωπαϊκή στρατηγική οικονομικής ασφάλειας. Μ’ αυτό το συνεχώς εξελισσόμενο πλαίσιο σχετίζεται η έκθεση του δικτύου ETNC για το πώς βλέπουν 22 ευρωπαϊκές χώρες την πολιτική de-risking της ΕΕ.

Αποκλίνουσες απόψεις στην Ευρώπη

Η έκθεση επιβεβαιώνει την άποψη αρκετών αναλυτών ότι, ενώ η ΕΕ σκληραίνει την στάση της, δεν επιδιώκει κατά μέτωπο σύγκρουση με το Πεκίνο, όπως συμβαίνει μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Π.χ. σε ό,τι αφορά την πρόσφατη απόφαση των Βρυξελλών για αυξημένους δασμούς επί της εισαγωγής κινεζικών ηλεκτρικών αυτοκινήτων στην ΕΕ, η Κομισιόν έχει ανακοινώσει την προθυμία της για συμπληρωματικές διαβουλεύσεις με την Κίνα, χωρίς όμως να αίρει τις ενστάσεις της.

Από την άλλη, η απόφαση για αύξηση των δασμών αναγκάζει το Πεκίνο επιτέλους να λάβει υπόψη του τις ευρωπαϊκές ανησυχίες για το μεγάλο εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ, ύψους περίπου 300 δισ. ευρώ το περασμένο έτος. Η Κίνα χρειάζεται την ευρωπαϊκή αγορά για τις εξαγωγές της που είναι ο κύριος κινητήρας ανάπτυξής της εν μέσω της επιβράδυνσης της κινεζικής οικονομίας. Επιπροσθέτως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δείξει τα δόντια της σε πλήθος ακανθωδών ζητημάτων που επιβαρύνουν τις σχέσεις ΕΕ-Κίνας και έχει ξεκινήσει έρευνες για τις κρατικές ενισχύσεις του Πεκίνου σε πολλούς άλλους τομείς.

Στο επίπεδο των κρατών μελών επίσης δυναμώνουν οι φωνές κατά της πλημμυρίδας κινεζικών εισαγωγών και υπέρ της προστασίας στρατηγικών ευρωπαϊκών βιομηχανιών. Μόλις πριν από μια δεκαετία οι κινεζικές εταιρείες παραγωγής ηλιακών συλλεκτών αποδεκάτισαν τους ανταγωνιστές τους στην Γερμανία, χάρη στην γενναιόδωρη στήριξη των κινεζικών αρχών. Σήμερα είναι ορατός ο κίνδυνος να συμβεί το ίδιο με πολλές ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες.

Την ίδια στιγμή, όμως, πολλά κράτη μέλη προκρίνουν τις εθνικές τους προτεραιότητες που δεν συμπίπτουν απαραίτητα με τα επιχειρήματα των κοινοτικών οργάνων. Εξ ου και το ερώτημα κατά πόσο η πολιτική απομείωσης κινδύνων, η οποία εκπορεύεται κυρίως από την Κομισιόν, θα γίνει αποδεκτή από τα κράτη μέλη και θα εφαρμοστεί στην πράξη. Ως συνήθως, στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες υπάρχουν πολλές και αποκλίνουσες απόψεις για το de-risking, οι οποίες παρουσιάζονται λεπτομερώς στην έκθεση του ETNC.

Η στάση των υπό εξέταση χωρών στο θέμα του de-risking ποικίλλει ως εξής:
1. Ένθερμη υποστήριξη (Early Advocates)
2. Υποστήριξη/Συμμόρφωση (Endorsers/Followers)
3. Διστακτική αποδοχή (Cautious Adopters)
4. Εναντίωση (Opponents)

Σημειώνεται ότι η μοναδική χώρα που τάσσεται αναφανδόν κατά της απομείωσης κινδύνων έναντι της Κίνας είναι η Ουγγαρία, η οποία παρεμπιπτόντως ασκεί την εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ κατά το δεύτερο εξάμηνο του τρέχοντος έτους.

Η Ελλάδα τοποθετείται στην τρίτη ομάδα χωρών, με στάση “διστακτικής αποδοχής” της εν λόγω πολιτικής της Κομισιόν. Εκτιμάται ότι σε γενικές γραμμές ακολουθεί την γραμμή της ΕΕ, αλλά κυρίως υπό πίεση από το εξωτερικό, συχνά απρόθυμα και εν μέσω παντελούς απουσίας δημόσιας συζήτησης γι’ αυτά τα θέματα.

To μέλλον του de–risking

Ένα θέμα που δεν θίγεται στην συγκεκριμένη έκθεση, αλλά τίθεται εκ των πραγμάτων, αφορά το μέλλον του de-risking στις ευρωκινεζικές σχέσεις. Εφόσον επιβεβαιωθεί η παραμονή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην προεδρία της Κομισιόν, αυτό θα διευκολύνει την συνέχεια της κοινοτικής πολιτικής απομείωσης κινδύνων και την ενίσχυση της στρατηγικής οικονομικής ασφάλειας. Προς το παρόν, φαίνεται μάλλον απίθανο να ανακοπεί η περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεων ΕΕ-Κίνα για οικονομικούς, αλλά και γεωπολιτικούς, λόγους.

Ωστόσο, σε ό,τι αφορά την συμπεριφορά των κρατών μελών, πολλά θα εξαρτηθούν από τις πολιτικές εξελίξεις τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.

  • Στα απόνερα των πρόσφατων ευρωπαϊκών εκλογών, απομένει ακόμη να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο σε αρκετές χώρες της ΕΕ, ξεκινώντας από την Γαλλία που βρίσκεται σε αχαρτογράφητα νερά και φαίνεται πως βαδίζει προς μια δύσκολη “συγκατοίκηση”. Ασταθής εμφανίζεται και η Γερμανία, με τους κυβερνητικούς εταίρους να εκπέμπουν αντιφατικά μηνύματα για τις σχέσεις της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής οικονομίας με την Κίνα.
  • Πολύ μεγάλη σημασία θα έχει και η έκβαση των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ τον ερχόμενο Νοέμβριο, καθώς η πορεία των διατλαντικών σχέσεων επίσης θα επηρεάσει την μελλοντική στάση της Ευρώπης έναντι της Κίνας. Μένει να δούμε αν θα αποκρυσταλλωθεί το νεφελώδες αφήγημα της “στρατηγικής αυτονομίας” της ΕΕ, ώστε η πολιτική του de-risking να αποκτήσει μεγαλύτερη συνοχή ως προς την εφαρμογή της. 

(*) Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών, Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

kreport.gr

Between Containment and Confrontation: Implications of a Biden or Trump Victory on Iraq

0
12 Jul 2024

Key Takeaways

  • The implications of a Biden or Trump victory in the American presidential election are expected to be particularly evident in Iraq due to the presence of American troops and the potential future challenges of any step to regulate this military presence.
  • Both Democrats and Republicans agree on imposing more American pressure on Baghdad as part of financial governance systems. Therefore, controlling Iraq and Iran’s adaptation to these systems will likely remain a persistent issue.
  • A Trump return to the White House would create new dynamics, opportunities and challenges in dealing with various Iraqi issues, including the future of American military presence, Washington’s position on internal power balances and Baghdad’s foreign policy. Conversely, a second Biden term would allow the continuation of the current American approach to these issues.

 

Iraq is one of the arenas where contrasting US approaches would be evident depending on whether former President Donald Trump returns to the White House or incumbent President Joe Biden wins a second term. This contrast would be clear in issues such as the future of the American military presence, the stance on militias, the internal balance of power, governance in Iraq, Baghdad’s foreign policy and Iraq’s relationship with Iran.

Likely Implications of Biden’s Victory

The following are some of the potential key consequences of Biden winning a second term in office:

1. The Future of American Military Presence: Debate over the future of American military presence in Iraq during the Biden administration has taken two primary directions. First, an attempt to contain any political escalation regarding the withdrawal of American troops by the “Coordination Framework” (CF) factions that formed Mohammed Shia’ Al-Sudani’s government. This could force Baghdad to adopt positions embarrassing for Washington, such as submitting a formal Iraqi request for withdrawal. Second, an effort to avoid any overlap between the withdrawal issue and the presidential election campaigns.

The Biden administration has succeeded in postponing this issue until after the election by addressing Baghdad’s request to end the mission of the “Global Coalition”. According to a joint statement by Biden and Al-Sudani in April 2024, the two sides agreed to “convene later this year the US-Iraq Joint Security Cooperation Dialogue (JSCD) for talks on the future of the bilateral security partnership.” If re-elected, Biden is expected to outline a clear and long-term description for the “military presence”. According to repeated announcements by the Pentagon, a complete withdrawal from Iraq is not on the table.

Biden, who has adopted “calm” and “strategic containment” approaches, may be compelled at the beginning of his potential second term to deal openly with the Iraqi government and its allies about Washington’s desire to reach a security agreement that ensures a “non-combatant” military presence. This presence should be declared in three military bases: “Harir” in Erbil, “Victory” in the vicinity of Baghdad airport and “Ain Al-Asad” in Al-Anbar. Such an agreement might be accepted by Sunnis, Kurds and civil forces in Iraq. However, Shiite actors – who are more influential in the Iraqi government and closer to Iran – and factions outside the government, such the Sadrist Movement (SM), would categorically reject this agreement. This could lead to more complicated relations between Baghdad and Washington, potentially including a return to direct military confrontation.

2. Position on Militias: The Biden administration has tried to contain Iraqi militias in a way that allows for re-categorizing them into two types of groups. The first includes “pragmatic” groups that could engage in political and government action, such as “Asa’ib Ahl Al-Haq” (AAH) led by Qais Al-Khazali, “Imam Ali Battalions” (IAB) led by Shibl Al-Zaidi, and “Badr” led by Hadi Al-Amiri, which are declared partners in the government.  The second includes “hostile” groups that are militarily targeted, such as “Kata’ib Hezbollah”, “Al-Nujaba Movement” and others. This strategy has relatively succeeded in creating divisions among factions, leading to a temporary freeze of their operations against American troops in Iraq.

It is unlikely that the Biden administration – if he wins a second term – would change its approach of calm and inexpensive containment of Iran’s arms in the region, especially in Iraq. This policy enjoys support within the administration’s circles, which seek to continue attempts to revive the nuclear deal with Tehran and open more channels of covert contacts to consolidate communication between the two sides during the Gaza crisis.

 


There appears to be a prevailing American inclination to maintain a military presence in Iraq, in some form, regardless of the outcome of the presidential election (AFP).

 

This policy, which seems “comforting” for CF factions and the Iraqi government as well, faces skepticism among Sunnis and Kurds, some of whom were pressured to accept the new “status quo” balances and engage more in Iran’s project.

However, the new field challenge which the Biden administration could face might come from the return of SM. Muqtada Al-Sadr, leader of the group, has escalated his rhetoric against American troops, recently calling for the expulsion of the US ambassador from Baghdad. This escalation cannot be separated from the repercussions of the “containment policy” that enabled some armed militias to occupy key positions in the government at the expense of other factions.

3. Internal Balance of Power in Iraq:

Sunnis and Kurds believe that the Biden administration’s Iraq policy has disrupted the already fragile balance among social components, leading to excessive domination by pro-Iran Shiite forces.

The constant decline of the Iraqi Kurdistan region’s influence in favor of Baghdad, through decisions by the Federal Supreme Court (FSC), was one of the challenges that worsened during the Biden era. In recent months, the Biden administration has tried to change course by ensuring the temporary flow of salaries for civil servants in Kurdistan. However, this has not been sufficient to end the deterioration in Baghdad-Erbil relations or re-establish the internal balance with Sunni Arabs. One outcome of this imbalance was the dismissal of the speaker of the House of Representatives, the most prominent position for Sunnis in Iraq. This position has been vacant for months, which is in favor of the domination of CF forces.

Shiite factions, even armed ones, have adapted to Biden’s approach on the issue of internal balance more than Sunni and Kurdish factions. Moreover, some civil forces accuse Washington of “turning a blind eye” to the killings, arrest and suppression against protests, and allowing a mechanism that might lead within less than two years to the lifting of monitoring by the United Nations Assistance Mission for Iraq (UNAMI) of human rights, minority rights and freedoms in Iraq.

1. Governance in Iraq: The Biden administration has tried to expand governance procedures in Iraq, especially in the financial field. To this end, the US Treasury has banned almost 32 banks from engaging in dollar transactions and included more Iraqi personalities and firms in the economic sanctions’ regime. These measures, which are expected to escalate in a potential Biden second term, have contributed to controlling Iraqi financial procedures and relatively reduced dollar smuggling abroad. However, these measures have also caused domestic economic pressure. It remains difficult to judge their effectiveness, as local economic forces and corruption networks in Iraq have adapted to these mechanisms.

2. Iraq in Its Regional Environment: Iraq’s foreign relations have remained confused and undefined by its own strategic frameworks. An essential part of Baghdad’s foreign relations is based on Tehran’s regional interests. During Biden’s era, these relations became more aligned with Iran’s standards. Consequently, Gulf and Arab policies, which have seen an inclination for defense repositioning during the Biden administration, especially after a series of “facilities” the administration has provided in its first year to Iran and its regional proxies, were forced to view Arab-Iraqi ties as part of the requirements to deal with Tehran’s regional strategy.

During the Trump era,  Iraq’s openness to its Arab neighborhood was a strategic gain for the Arabs in terms of adjusting the regional balances disrupted by Iran. Under Biden, these relations have shifted, becoming an Iranian strategic gain to impose new equations.

No clear changes are anticipated in Iraqi-Iranian relations, given the Biden administration’s efforts to open more lines of communication with Tehran to quell regional crises. Additionally, the Biden administration has granted Baghdad more freedom to build broader cooperative relations with China. This is evidenced by several indicators, including Beijing tightening its grip on the Iraqi oil sector, increasing the volume of trade exchange and collaborating with Turkey on the “Development Road” project with its various geopolitical and economic dimensions.

 

 
The resurgence of the Sadrist movement in Iraq’s political landscape is among the variables that both the Biden and Trump administrations will need to address (AFP).

 

Potential Consequences of Trump’s Victory

1.  The Future of the US Military Presence: Even though Trump is unlikely to depart from the Pentagon’s view on the importance of the US military presence in Iraq, a potential large-scale security escalation in the country could push the US toward options such as relocating its troops to the Kurdistan Region. Analysts consider this option the “optimal solution” that “could improve Washington’s image in the eyes of the Iranian-dominated Iraqi government, especially if the US troops remain in Kurdistan, where the United States is still welcomed.” Freed from concerns about protecting its troops, Washington would have more room to engage with Iraq on its relationship with Iran, sanctions-busting and rampant corruption in the country.

2. Attitude Toward Militias:  Trump may adopt a pattern of managing “deals” in foreign relations, including with Iran and Tehran-backed militias in Iraq. Although it is unlikely that Trump will stop the current talks with Baghdad on the status of forces and the future of the international coalition, the Trump administration resorting to an escalatory approach and a policy of “confrontation” with militias inside Iraq remains a possibility. Such a course of action would shift the rules and balances within the Shiite forces closest to Iran, favoring more extremist militias like Kata’ib Hezbollah (KH), Harakat al-Nujaba and Sayyid al-Shuhada at the expense of other pragmatic militias under the Coordination Framework.

There are concerns that an uncooperative US policy with Baghdad at the intelligence and operational level could contribute to a resurgence of ISIS in areas where it still maintains sleeping cells. Additionally, the withdrawal of US forces to the Kurdistan Region could embolden Erbil to renew its demands for independence.

3. Power Balance Inside Iraq: Anticipating what the Trump administration may offer to maintain balance among Iraq’s components and minorities while continuing Biden’s current measures is challenging. However, if Trump shifts toward a policy of “confrontation” and escalation, Washington may invoke the Strategic Framework Agreement, which forms the legal basis for US-Iraqi relations. This agreement underscores Washington’s commitment to safeguarding democratic institutions and defending minorities. If bilateral relations deteriorate, Washington might consider measures such as maintaining control over the Ain al-Assad base in Anbar or possibly supporting calls for the declaration of a “Sunni region” in Anbar under US protection. While this scenario remains unlikely at present, it is a viewpoint advocated by several Sunni leaders.

 


The adoption of increased US pressure on Iraq through financial governance regulations seems to be an area of agreement between the Biden and Trump administrations (AFP). 

 

4. Governance in Iraq: The Trump administration may opt to expand governance measures in Iraq, especially given the ongoing financial flows to Iran, which has adapted to the evolving US sanctions regime. US efforts could concentrate on improving transparency and oversight in Iraqi economic, administrative and financial transactions to effectively counter the sophisticated methods of illicit Iranian oil exports. In more contentious scenarios, Trump may escalate measures to include waivers for Iranian gas exports to Iraq or restrict Chinese economic expansion in Iraq.

5. Iraq in its regional context: During a potential second term under Trump, Iraq’s foreign relations will continue to be shaped by previous challenges. Iran, holding significant sway in Iraq’s political landscape, is unlikely to remain passive amidst such developments. It may seek to bolster its position through negotiations with Trump. Domestically, Iran might contemplate concessions regarding the structure of Iraq’s future government and its affiliated militias, potentially granting Baghdad greater autonomy in shaping its foreign relations, particularly with Arab and Gulf states.

Tehran’s support for the resurgence of the Sadrist movement in Iraqi politics or its potential opposition to the next government are among the scenarios it can manage. Ultimately, Iran understands how to navigate Iraq’s sphere of influence, and while granting Baghdad some autonomy in its foreign relations, this autonomy may not be lasting. The Iranian regime can strategically manage its capabilities during phases of tactical retreat in response to American pressure, akin to its approaches during the Kadhimi and Sudani administrations.

Conclusions

It is anticipated that the outcomes of the presidential race between Biden and Trump will significantly impact Iraq, primarily due to the presence of US troops in the country and the complexities associated with regulating this military presence in the future. Potential risks to Iraq and the broader region may arise if Washington pursues a confrontational policy, either directly with Iran or through its proxy militias. Interestingly, the issue of withdrawing US forces from Iraq, which has been pivotal in every presidential election since 2003, appears side-lined in both the Biden and Trump electoral campaigns. This suggests a prevailing inclination to maintain US forces across three bases, potentially encompassing Sunni and Kurdish regions alongside Baghdad, or at the least, consolidating into a single base in the Kurdistan Region.

Given the consensus on increasing US pressure through financial governance systems under both administrations, adjusting Iraqi and Iranian compliance with these systems appears to be a persistent challenge. A return of Trump to the White House would introduce new dynamics, opportunities and challenges in handling various Iraqi matters, while Biden’s re-election would likely mean continuity in the current US approach toward the country.

If Biden prevails, it becomes crucial to establish a unified Arab regional stance aimed at reshaping US policies toward Iran’s proxies in the region, especially in Iraq. This includes re-evaluating containment strategies, which appear to have short-term objectives and have inadvertently strengthened Iranian influence through increased security and economic control over its proxies. In the event of a Trump victory, Iraq’s current government, with less than a year until elections, would need to negotiate temporary compromises with the incoming US administration.

www.epc.ae

 

Η υφαλοκρηπίδα της Αν. Μεσογείου χάθηκε… σειρά έχουν η Κύπρος και το Αιγαίο: Το χρονικό της επερχόμενης Εθνικής Καταστροφής

0
φωτο: protagon.gr
iEpikaira.- (δημοσιεύτηκε 14:07-11/07/24, ανανεώθηκε 9:19-11/07/24) Στις 10/06/24 η Γενική Διεύθυνση Εξορύξεων και Πετρελαίου (MAPEG) του Υπουργείου Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Τουρκίας, εξέδωσε επικαιροποιημένο χάρτη των περιοχών στις οποίες έχει εκδώσει άδειες για πραγματοποίηση ερευνών για υδρογονάνθρακες. Τον χάρτη (Χάρτης-1) δημοσίευσε το militaire.gr (10/07/24) σχολιάζοντας το γεγονός ότι η Τουρκία εξέδωσε άδειες για έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας νοτίως  του Καστελόριζου.
Χάρτης-1: Αδειοδοτήσεις της MAPEG. Αρχική πηγή: mapeg.gov.tr
Αυτό που παρατηρείται για άλλη μια φορά από τις νέες αδειοδοτήσεις είναι ότι η Τουρκία θεωρεί τον 28ο Μεσημβρινό ως το όριο, το οποίο υπερασπίζεται σθεναρά επί του πεδίου, ρισκάροντας ακόμη και το ενδεχόμενο θερμής διένεξης. Υπενθυμίζεται ότι οι έρευνες του Oruc Reis έγιναν στην εν λόγω περιοχή και οδήγησαν τις δύο χώρες σε παρατεταμένη κρίση το 2020. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ότι η Τουρκία τότε ενέγραψε ένα ισχυρό τετελεσμένο το οποίο πολύ δύσκολα μπορεί να αναιρεθεί. Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είχε τότε εντολή να παρακολουθεί από απόσταση, ενώ το Oruc Reis διεξήγαγε -συνοδεία στολίσκου του τουρκικού ΠΝ- έρευνες επί 3,5 μήνες, «γκριζάροντας» την  ελληνική υφαλοκρηπίδα ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού (Χάρτης-2) .
Χάρτης-2: Oι παράνομες Navtex του Oruc Reis (σκίαση με διάφορα χρώματα). Με ροζ γραμμή η Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ (A,B,C,D,E) η οποία τερματίζει λίγο πριν τον 28ο Μεσημβρινό (σημείο Α).
Εδώ σημειώνεται ότι η προβληματική συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο -που άφησε έκθετη την ελληνική υφαλοκρηπίδα πέραν του 28ου Μεσημβρινού (Χάρτης-4) και σύμφωνα με πληροφορίες ήταν αποτέλεσμα έντονης παρασκηνιακής δραστηριότητας των Αμερικανών σε στενή συνεργασία με το ελληνικό ΥΠΕΞ υπό τον Νίκο Δένδια- πήρε σάρκα και οστά ένα σχεδόν μήνα (06/08/20) μετά την μυστική συμφωνία Σουρανή-Καλίν στο Βερολίνο (13/07/20) και ενώ το Oruc Reis ήδη «όργωνε» τις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες από τις 21/07/20. Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης ομολόγησε αργότερα σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιάννη Πρετεντέρη (δημοσιεύτηκε 12/10/2020) ότι στο Βερολίνο υπήρξε συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες. Δηλαδή, πρώτα έγινε η μυστική συμφωνία, μετά ήρθε το Oruc Reis και εν συνεχεία υπεγράφη η τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Κοινός παρονομαστής της αλληλουχίας αυτών των γεγονότων, είναι το όριο του 28ου Μεσημβρινού που τέμνει την Ρόδο…
Χάρτης-3: Χάρτης Μπάιντεν. Πηγή: mcclatchydc.com
Παραδόξως, και ο «προφητικός» χάρτης Μπάιντεν [ο οδοδείκτης στις παρασκηνιακές διαδικασίες διαμοιρασμού της Αν. Μεσογείου που δημιουργήθηκε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ καθ’ υπόδειξη των τούρκων (1 και 2) πιθανότατα το 2015 αλλά συνέχισε να εμπλουτίζεται μέχρι το 2017], ο οποίος παρουσιάζει κραυγαλέες παραβιάσεις του Δικαίου της Θάλασσας, «χαρίζει» ομοίως στην Τουρκία ολόκληρη την υφαλοκρηπίδα από τον 28ο Μεσημβρινό μέχρι και την Κύπρο (Χάρτης-3). Σε αυτό το σημείο επισημαίνεται ότι το Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου αντιτίθεται στις προβλέψεις του χάρτη Μπάιντεν και γι’ αυτό αποτελεί «κόκκινο πανί». Η εγκατάλειψή του έγινε με παρότρυνση των Αμερικανών και μετά από πιέσεις των Τούρκων αφού είναι ξεκάθαρο ότι οι ΗΠΑ θέλουν την Τουρκία στο παιχνίδι της Αν. Μεσογείου.
Χάρτης-4: Αντιπαραβολή στον χάρτη Μπάιντεν (Χάρτης-3) α)Οι παράνομες Navtex του Oruc Reis (σκίαση με διάφορα χρώματα, Χάρτης-2), β)Ο χάρτης Μανιάτη του Ν4001/2011 (με γκρι/πράσινο καρό), γ)Η Ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση ΑΟΖ (σημεία A,B,C,D,E με μπλε χρώμα). Πηγή: iEpikaira
Επανερχόμενοι όμως στον νέο χάρτη αδειοδοτήσεων της τουρκικής MAPEG (Χάρτης-1) και σε αντιπαραβολή με τον χάρτη Μπάιντεν (Χάρτης-3) -ο οποίος αποτύπωνε όλες τις εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο αρκετά χρόνια πριν συμβούν-, προκύπτει ο Χάρτης-5 στον οποίο παρατηρούμε μια καινοφανή παραδοξότητα. Εκτός του ότι οι δυο χάρτες έχουν προφανείς ομοιότητες -γιατί όπως προείπαμε η Τουρκία υπέδειξε συγκεκριμένα στοιχεία του χάρτη Μπάιντεν-, παράλληλα παρατηρούμε ότι η Τουρκία έχει χαράξει/αδειοδοτήσει βυθοτεμάχια εντός της αιγιαλίτιδας ζώνης βορείως της Κύπρου (κίτρινος κύκλος, Χάρτης-5), δημιουργώντας μια νοητή «γέφυρα» μεταξύ των κατεχομένων και της τουρκικής ενδοχώρας. Η «γέφυρα» αυτή προϋπήρχε και στον χάρτη Μπάιντεν (Χάρτης-3) αλλά ήταν πολύ μικρότερου εύρους.
Χάρτης-5: Αντιπαραβολή των βυθοτεμαχίων (κόκκινη σκίαση) του Χάρτη-1 στον Χάρτη-3.

Το τί ακριβώς μπορεί να συμβαίνει εκεί δεν είναι ξεκάθαρο και μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν. Παλαιότερη ανάλυση (19/11/20) στο slpress.gr αναφέρει ότι αυτό αποτελεί ένδειξη πρόθεσης «προσάρτησης των κατεχομένων», φημολογία την οποία ακόμη και το Stratfor (17/06/23) δεν αποκλείει, ενώ υπάρχουν πολλοί που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου γι’ αυτό. Ένα άλλο ενδεχόμενο για το οποίο πιέζουν οι Τούρκοι ανέκαθεν -και έχουμε σχολιάσει επανειλημμένα-, είναι η κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα της Κυπριακής Δημοκρατίας (νοτίως της Μεγαλονήσου) αλλά και του Ισραήλ, με όδευση βόρεια προς την Τουρκία και διασύνδεσή του με το δίκτυο προς την Ευρώπη, όπως άλλωστε αποτυπώνεται και στον χάρτη Μπάιντεν (πορτοκαλί πλαίσιο, Χάρτης-6).

Χάρτης-6: Ο Μάθιου Μπράιζα υπέρμαχος του αγωγού φ/α προς την Τουρκία διαμέσου της Κύπρου. Πηγή: iEpikaira
Ο ανοικτά φιλότουρκος Αμερικανός πρώην υφυπουργός εξωτερικών, ειδικός σε θέματα ενέργειας και λομπίστας υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, Μάθιου Μπράιζα, πιέζει διαχρονικά γι’ αυτόν τον αγωγό που είναι ανταγωνιστικός του EastMed. Στο συνέδριο όμως που διοργάνωσε το Economist στην Αθήνα (2 με 4/7/24) για τις ενεργειακές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και την Νοτιοανατολική Ευρώπη, ο Μπράιζα πρότεινε την κατασκευή υποθαλάσσιου καλωδίου ηλεκτρικής ενέργειας για την εξαγωγή της στην Κύπρο. Είπε συγκεκριμένα: «Η Κύπρος έχει πολύ μεγάλο δυναμικό ΑΠΕ ωστόσο αυτό από μόνο του δεν διασφαλίζει συστηματική αξιοποίηση της παραγωγής. Τη λύση θα δώσουν οι διασυνδέσεις και συγκεκριμένα η διασύνδεση με την Τουρκία. Χρειάζεται ένα μη πολιτικοποιημένο πλαίσιο το οποίο θα προωθεί τη διασύνδεση της Τουρκίας με την Κύπρο, εφόσον υπάρχει ήδη μια λειτουργική σύνδεση του βορείου με το νότιο μέρος του νησιού, καθώς η Τουρκία είναι μπαταρία ενέργειας, που εκμεταλλεύεται και την πυρηνική ενέργεια, και μπορεί να στηρίξει την ανάγκη της Κύπρου…». Δηλαδή ενδέχεται οι περίεργες τουρκικές αδειοδοτήσεις (κίτρινος κύκλος, Χάρτης-5) να προμηνύουν υπόγειες πιέσεις/προετοιμασίες προς αυτήν την κατεύθυνση, ακόμη και χωρίς πρότερη λύση του Κυπριακού.
Βέβαια είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές οι αναφορές έγκριτων αναλυτών οι οποίοι μιλούν ανοικτά για σοβαρό κίνδυνο επίθεσης της Τουρκίας στην Κύπρο (1, 2, 3, 4, 5), με πρόσχημα την δήθεν συμμετοχή της στον πόλεμο της Γάζας αλλά και το νομιμοφανές υπόβαθρο σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία έχει το δικαίωμα να επιτεθεί επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία δήθεν παραβιάζει τη Συμφωνία Εγγυήσεων (1 και 2). Η οργανωμένη αυτή προσπάθεια ενισχύει το σενάριο της προσάρτησης, το οποίο όμως μπορεί τελικά να αποδειχθεί το μικρότερο των προβλημάτων μας. Παρά ταύτα η Αθήνα και η Λευκωσία «περί πολλά τυρβάζουν» ενώ, «ενός εστί χρεία», να αποκτήσουν επιτέλους κοινή στρατηγική και βηματισμό έναντι του επίβουλου γείτονα, ο οποίος μας αντιμετωπίζει ως ενιαία απειλή.
Σύνοψη εξελίξεων σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο
Συμπερασματικά, οι εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο συνεχίζουν να ακολουθούν πιστά τις προβλέψεις του χάρτη Μπάιντεν. Η Τουρκία έχει υιοθετήσει τον 28ο Μεσημβρινό ως το όριο των παράνομων διεκδικήσεών της, ειδικά μετά τα γεγονότα του Oruc Reis. Σημειώνεται ότι το συγκεκριμένο ερευνητικό ανήκει στην τουρκική TPAO της οποίας το πλειοψηφικό πακέτο κατέχει ο Τούρκος μεγιστάνας Ραχμί Κοτς με τις στενές σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη. Ο Κοτς λειτουργεί ως μυστικός «δίαυλος επικοινωνίας» μεταξύ Ερντογάν-Μητσοτάκη και ως αφανής καταλύτης στις υπόγειες διεργασίες της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης» η οποία οδήγησε σε πρώτη φάση στην υπογραφή της «Διακήρυξης των Αθηνών» (1 και 2) και σε δεύτερη, θα φέρει το νέο «Σύμφωνο Ειρήνης / Φιλίας» ή αλλιώς «Σύμφωνο μη επίθεσης».
Εντωμεταξύ η Αθήνα και η Λευκωσία εργαλειοποιώντας την πόντιση καλωδίου οπτικών ινών από το ιταλικών συμφερόντων πλοίο «TELIRI», έχουν από κοινού έμμεσα αποποιηθεί του δικαιώματος για κοινό θαλάσσιο σύνορο, αφήνοντας τις θαλάσσιες ζώνες ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού, βορά στους Tούρκους «πειρατές» της Μεσογείου.
Εν μέσω όλων αυτών, ο υφυπουργός Ενεργειακών Πόρων του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, μιλάει (Ιούλιο 2024) για κυοφορούμενη «ενεργειακή συμμαχία» στην Ανατολική Μεσόγειο όπως ακριβώς μας προϊδέασε και με παλαιότερη δήλωσή του ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας -ο πρώην επικεφαλής του ΕΛΙΑΜΕΠ-, Θάνος Ντόκος, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2023 έκανε λόγο για έναν «μεγάλο συνεταιρισμό κρατών» κατά τα πρότυπα της συνεργασίας Κατάρ-Ιράν «που θα συνεκμεταλλευτεί τους ενεργειακούς πόρους της Μεσογείου».
Καταληκτικά, επαναλαμβάνουμε τα όσα γράψαμε τον Μάρτιο του 2023: «Η φόρμουλα εμπλοκής της Τουρκίας και υφαρπαγής του πολλά υποσχόμενου ενεργειακού μας πλούτου έχει βρεθεί. Σχεδιάζεται να εκτελεστεί με τον προσχηματικό μανδύα της «εταιρικής συνδιαχείρισης», τον οποίο οι ΗΠΑ προετοίμαζαν εδώ και χρόνια.» Αυτό θα επιτευχθεί με την «συγκεκαλυμμένη συνδιαχείριση» μέσω της δημιουργίας κοινών θαλάσσιων πάρκων και τις επενδύσεις Ελλήνων(;) και Τούρκων επιχειρηματιών, χωρίς να σημαίνει ότι η Τουρκία ονειρεύεται μια ειδυλλιακή συνύπαρξη με τον Ελληνισμό.
Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες ο Ρ.Τ. Ερντογάν προετοιμάζεται για πόλεμο. Συντηρεί το επίπλαστο «καλό κλίμα» το οποίο χρησιμοποιεί ως προπέτασμα για τα σχέδιά του, εργαλειοποιώντας την ετεροβαρή «Διακήρυξη των Αθηνών», με την οποία του χαρίσαμε αυτό που επιζητούσε εναγωνίως, το να μπορεί δηλαδή πολύ εύκολα να χρεώσει στην Ελλάδα την πρόκληση της οποιασδήποτε κρίσης!

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Γιατί είναι εκτός πραγματικότητας η αισιοδοξία του Μητσοτάκη για το NATO

6
240710f-summit-welcome-portrait

11.07.24

Ψεύδη, μπλόφες και κρυφές ατζέντες που έστρωσαν τον δρόμο του πολέμου.

Ως την πιο «πετυχημένη» και «ανθεκτική αμυντική συμμαχία στον κόσμο» χαρακτήρισε το NATO ο Έλληνας πρωθυπουργός στη Σύνοδο της Ουάσιγκτον. Ενώ ο ίδιος ζητάει να συνεχιστεί η στρατιωτική υποστήριξη στην Ουκρανία για όσο χρειαστεί, υπάρχουν αλήθειες που δείχνουν πόσο σκοτεινή είναι η πιο «ανθεκτική» Συμμαχία του πλανήτη.

Η 75η επέτειος από την ίδρυση του ΝΑΤΟ, μπορεί να αποτελεί ευκαιρία για κομπασμό των δυτικών ηγετών, αλλά ειδικοί με γνώση στα ζητήματα της συμμαχίας, επισημαίνουν τέσσερις βρώμικες υποθέσεις που ενεπλάκη του NATO.

Mε ανάλυσή τους στο περιοδικό The Nation o καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Ρόουντ Άιλαντ, Νικολάι Πέτρο, και ο Τεντ Σνάιντερ, ειδικός στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, κατέγραψαν τέσσερις αθετημένες υποσχέσεις του NATO στήνοντας την ειρήνη στο απόσπασμα για χάρη της «επέκτασης της δημοκρατίας».

Αθετημένη υπόσχεση 1: Οι Ουκρανοί θα μείνουν ουδέτεροι
Πολλοί στη Δύση, επαναλαμβάνουν το επιχείρημα ότι η Ουκρανία, ως ανεξάρτητη χώρα μπορεί να επιλέξει την εξωτερική πολιτική και ως εκ τούτου να ενταχτεί σε όποιο μπλοκ επιθυμεί.

Μπορεί αυτό να ακούγεται δίκαιο, ωστόσο, δίχως να είναι ευρέως γνωστό, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Ουκρανία και το NATO είχαν υποσχεθεί να μείνει η χώρα εκτός ΝΑΤΟ. Οι δύο ειδικοί υπενθυμίζουν το ξεχασμένο άρθρο IX της Διακήρυξης Κρατικής Κυριαρχίας της Ουκρανίας του 1990, που έθετε ρητά ότι η Ουκρανία «δηλώνει επίσημα την πρόθεσή της να γίνει ένα μόνιμα ουδέτερο κράτος που δεν συμμετέχει σε στρατιωτικά μπλοκ».

Αυτή η υπόσχεση επαναλήφθηκε στο Σύνταγμα της Ουκρανίας του 1996, το οποίο δέσμευε την Ουκρανία στην ουδετερότητα και της απαγόρευε να ενταχθεί σε οποιαδήποτε στρατιωτική συμμαχία. Όμως το 2019, ο πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο τροποποίησε το ουκρανικό Σύνταγμα, δεσμεύοντας την Ουκρανία στη «στρατηγική πορεία» της ένταξης στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Όταν, λοιπόν ρωτήθηκε το 2023 ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, εάν η χώρα του εξακολουθεί να αναγνωρίζει την κυριαρχία της Ουκρανίας, απάντησε: «Αναγνωρίσαμε την κυριαρχία της Ουκρανίας το 1991 με βάση τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, την οποία υιοθέτησε η Ουκρανία όταν αποχώρησε από την ΕΣΣΔ. Ένα από τα κύρια σημεία για τη [Ρωσία] στη δήλωση ήταν ότι η Ουκρανία θα ήταν μια χώρα που δεν θα έκανε συμμαχίες, δεν θα ενταχθεί σε καμία στρατιωτική συμμαχία…. Σε αυτή την έκδοση, υπό αυτές τις συνθήκες, υποστηρίζουμε την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας».

Αθετημένη υπόσχεση 2: «Ούτε μια ίντσα προς Ανατολάς»
Για τους δύο ειδικούς, η ρωσική εισβολή δεν ήρθε από το πουθενά το 2022, αλλά έχει τις ρίζες της στην δεύτερη αθέτηση της υπόσχεσης των Δυτικών, να μην στριμώξουν τη Μόσχα με συνεχείς εντάξεις νέων μελών στο NATO.

Ήδη από τις 9 Φεβρουαρίου 1990, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέικερ πρότεινε στον Γκορμπατσόφ είτε μια ενωμένη αλλά ανεξάρτητη Γερμανία εκτός ΝΑΤΟ είτε μια ενωμένη Γερμανία συνδεδεμένη με το ΝΑΤΟ «αλλά με την εγγύηση ότι η δικαιοδοσία ή τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ δεν θα εξαπλωθούν ανατολικά». Μιλώντας ο Μπέικερ και στον σοβιετικό υπουργό Εξωτερικών Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε αναφέρθηκε σε «σιδερένιες εγγυήσεις ότι η δικαιοδοσία ή οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ δεν θα κινηθούν προς τα ανατολικά».

«Εάν διατηρήσουμε μια παρουσία σε μια Γερμανία που είναι μέρος του ΝΑΤΟ, δεν θα υπήρχε επέκταση της δικαιοδοσίας του ΝΑΤΟ για δυνάμεις του ΝΑΤΟ μια ίντσα προς τα ανατολικά», θα έλεγε ο Μπέικερ.

Σελίδα από τις σημειώσεις του Stepanov-Mamaladze από τις 12 Φεβρουαρίου 1990, που αντικατοπτρίζουν τη διαβεβαίωση του Μπέικερ προς τον Έντουαρντ Σεβαρντνάτζε κατά τη διάρκεια της διάσκεψης Ottawa Open Skies: «Και αν η Ενωμένη Γερμανία παραμείνει στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει να φροντίσουμε για τη μη επέκταση της δικαιοδοσίας του στην Ανατολή» (National Security Archive/Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον)

Αλλά η Δύση σύντομα αθέτησε αυτή την υπόσχεση, όπως αναφέρουν οι Πέτρο και Σνάιντερ.

«Παρά την υπογραφή της Ιδρυτικής Πράξης ΝΑΤΟ-Ρωσίας για τις αμοιβαίες σχέσεις τον Μάιο του 1997, δεσμευόμενη να «χτίσουμε μαζί μια διαρκή και χωρίς αποκλεισμούς ειρήνη στον ευρωατλαντικό χώρο με βάση τις αρχές της δημοκρατίας και της συνεργατικής ασφάλειας», η κυβέρνηση Κλίντον είχε ήδη αποφασίσει δύο χρόνια νωρίτερα το 1995 να επεκτείνει το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά» αναφέρουν οι δύο ειδικοί.

Έτσι το 1999, το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε προς τα ανατολικά προς την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχική Δημοκρατία. Το 2004, πρόσθεσε τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία. Το 2009 προσχώρησαν η Κροατία και η Αλβανία, ακολουθούμενες από το Μαυροβούνιο το 2017 και τη Βόρεια Μακεδονία το 2020.

Η επιμονή της Δύσης να συνεχίσει το ΝΑΤΟ την πολιτική «ανοιχτής πόρτας» προς την Ουκρανία και τη Γεωργία οδήγησε άμεσα στο αίτημα της Ρωσίας στις 17 Δεκεμβρίου 2021, να κλείσει η πόρτα και να αναπτυχθούν αμοιβαίες εγγυήσεις ασφάλειας που περιελάμβαναν τη Ρωσία, διαφορετικά η Ρωσία θα απαντούσε με «στρατιωτικά μέσα».

Τρίτη αθέτηση: Ασφάλεια με συμμετοχή της Ρωσίας
Οι Σνάιντερ και Πέτρο μας πηγαίνουν στην Κωνσταντινούπολη του 1999, όταν οι αρχηγοί κρατών του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Συνόδου Κορυφής της Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με αυτή κάθε χώρα-μέλος δεσμευόταν για τη δημιουργία «ενός κοινού και αδιαίρετου χώρου ασφαλείας». Αυτή είναι η αρχή ότι η ασφάλεια πρέπει να θεωρείται ως κοινό αγαθό που μοιράζονται όλοι και δεν μπορεί να επιτευχθεί με την αύξηση της σε μια χώρα σε βάρος μιας άλλης.

Η δέσμευση του ΟΑΣΕ σε αυτήν την αρχή επιβεβαιώθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της Αστάνα το 2010, η οποία επανέλαβε: «Η ασφάλεια κάθε συμμετέχοντος κράτους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή όλων των άλλων» και δεσμεύτηκε η Ευρώπη σε μια «κοινή και αδιαίρετη ευρωατλαντική και ευρασιατική κοινότητα ασφάλειας». .» Αν και αναγνωρίζει ότι κάθε χώρα είναι «ελεύθερη να επιλέξει ή να αλλάξει τις ρυθμίσεις ασφαλείας της, συμπεριλαμβανομένων των συνθηκών συμμαχίας», όρισε επίσης ότι «δεν θα ενισχύσουν την ασφάλειά τους σε βάρος της ασφάλειας άλλων κρατών».

«Αλλά κάθε φορά που η Ρωσία παραπονιόταν ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ παραβίαζε αυτές τις διεθνείς συμφωνίες, της έλεγαν ότι ήταν «απλώς μια πολιτική δέσμευση» και όχι νομικά δεσμευτικές» υπογραμμίζουν οι δύο ειδικοί.

Έτσι, λίγο πριν την εισβολή της 1ης Φεβρουαρίου 2022, ο Πούτιν επανέλαβε τη σημασία για τη Ρωσία να επιστρέψει σε αυτήν την αρχή, λέγοντας: «Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να διασφαλίσουμε τα συμφέροντα και την ασφάλεια όλων των μερών σε αυτή τη διαδικασία: της Ουκρανίας, του άλλου Ευρωπαϊκές χώρες και Ρωσία».

Τέταρτη αθετημένη υπόσχεση: Συμφωνίες του Μινσκ για τα μάτια του κόσμου
Μπορεί όταν υπεγράφησαν οι συμφωνίες του Μινσκ το 2014 να μην ήταν πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά σίγουρα θα γνωρίζει ότι αυτές ήταν τέχνασμα των συμμάχων του νατοϊκών ηγετών και όχι πραγματικά προσπάθεια επίλυσης της κρίσης στην Ουκρανία.

Υπενθυμίζεται ότι μετά, την εξέγερση του Μαϊντάν το 2014, τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας και το ξέσπασμα της εξέγερσης στο Ντονμπάς, η λύση που πρόσφερε τη μεγαλύτερη ελπίδα για ειρήνη στην Ουκρανία ήταν οι Συμφωνίες του Μινσκ ΙΙ.

Με τη μεσολάβηση της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ρωσίας, που συμφωνήθηκε από την Ουκρανία και επικυρώθηκε ως δεσμευτική από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι Συμφωνίες Μινσκ ΙΙ θα είχαν αποκαταστήσει το Ντονμπάς στην Ουκρανία με αντάλλαγμα μεγαλύτερη τοπική αυτονομία.

«Ωστόσο, οι πρόσφατες αποκαλύψεις από τον πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας Πιότρ Ποροσένκο, την πρώην καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ και τον πρώην Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ αποκάλυψαν ότι για αυτές τις χώρες, οι Συμφωνίες του Μινσκ ΙΙ ήταν ένα υπνωτικό που είχε σχεδιαστεί για να καθησυχάσει τη Ρωσία και τους Ουκρανούς αντάρτες σε κατάπαυση του πυρός, εξασφαλίζοντας ουσιαστικά χρόνο στην ουκρανική κυβέρνηση για να αναπτύξει τις ένοπλες δυνάμεις της και να επιτύχει μια στρατιωτική λύση» αναφέρουν οι Σνάιντερ και Πέτρο.

Σύμφωνα με τον Ποροσένκο, «Στόχος μας ήταν πρώτα να σταματήσουμε την απειλή ή τουλάχιστον να καθυστερήσουμε τον πόλεμο – να εξασφαλίσουμε οκτώ χρόνια για να αποκαταστήσουμε την οικονομική ανάπτυξη και να δημιουργήσουμε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις».

«Είναι μια εποχή που η ΝΑΤΟϊκή Συμμαχία πρέπει να αντιμετωπίσει μια σειρά πολύπλοκων προκλήσεων» είπε μεταξύ άλλων ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά στην πραγματικότητα τις προκλήσεις τις δημιουργεί το ίδιο το μπλοκ που επαινεί ο ίδιος, όπως ψέλλισε πρόσφατα και πρώην… πρέσβης των ΗΠΑ στο NATO(!)

Τα Νέα

Κρήτη: Δεν έχει προηγούμενο – Βουτάνε μέχρι τον λαιμό από το πλοίο για να βγουν σε παραλία στον Μπάλο

3

Τουρίστες «ΟΥΚάδες» στην Κρήτη. Τον γύρο των social media κάνουν οι εικόνες.

Απόβαση στην κυριολεξία κάνουν τουρίστες που αποβιβάζονται απευθείας μέσα στη θάλασσα (με το νερό να φτάνει μέχρι το λαιμό τους) για να βγουν σε παραλία του Μπάλου στα Χανιά.

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν σε τοπικά μέσα αλλά και social δείχνουν τους τουρίστες οι οποίοι φθάνουν στην παραλία με το μεγάλο πλοίο να πηδούν στο νερό από τον καταπέλτη του.

Την ίδια ώρα τα τοπικά μέσα ενημέρωσης σημειώνουν ότι μέσα στο Σαββατοκύριακο έχει δρομολογηθεί η μεταφορά πλωτής εξέδρας στην περιοχή, που αναμένεται να δοθεί στη διάθεση των επισκεπτών από Δευτέρα για να δοθεί ένα τέλος σε αυτές τις εικόνες.

Δημιουργεί όμως απορία πως επιτρέπεται η αποβίβαση ανθρώπων πριν ολοκληρωθεί η πλωτή εξέδρα.

Κρητικό μέσο μίλησε και αναγνώστρια τα παιδιά της οποίας ήρθαν από την Αμερική με φιλοξενούμενούς τους και επισκέφθηκαν την περιοχή την περασμένη εβδομάδα. «Θέλω να αναφέρω την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στην αποβίβαση και επιβίβαση στο μεγάλο καράβι των 800- 900 επιβατών στο Μπάλο. Πρέπει οι άνθρωποι να περπατήσουν στο νερό μέχρι το λαιμό για να φτάσουν στην άκρη της θάλασσας.

Τα μεγάλα σε ηλικία άτομα είναι αδύνατον να περπατήσουν» ανάφερε και συνέχισε: «Οι περισσότεροι έμειναν στο πλοίο από φόβο. Μόνο καμιά 40αρια άτομα κατέβηκαν και όλοι γύρισαν πίσω θυμωμένοι και απογοητευμένοι».

Mpalos-1_1514f.jpgmpalos-2_e65fc.jpg

Το τοπικό Μέσο flashnews.gr επίσης δημοσίευσε φωτογραφίες από την πλωτή εξέδρα που τώρα είναι στο λιμάνι της Κισσάμου και εντός του Σαββατοκύριακου θα μεταφερθεί στον Μπάλο από την «Κοινοπραξία Ναυτικών Εταιρειών Κρητικές Ημερήσιες Κρουαζιέρες» στο όνομα της οποίας δόθηκε η έγκριση με στόχο από την ερχόμενη Δευτέρα 15/7 να γίνεται κανονικά και με ασφάλεια η αποβίβαση και επιβίβαση των επισκεπτών.

ploti3_0cf9e.jpgploti2_bd3cb.jpgploti1_77ab6.jpg

https://www.ieidiseis.gr/ellada/254646/kriti-den-exei-proigoymeno-voutane-mexri-ton-laimo-apo-to-ploio-gia-na-vgoun-se-paralia-ston-balo-eikones

Μελόνι: Η απίστευτη γκριμάτσα της Ιταλίδας πρωθυπουργού την ώρα που βλέπει τον Β.Όρμπαν

1

Έλλειψη πολιτικού ήθους ή η προσωποποίηση του κακού;

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι έχει ήδη αποκτήσει μια σχετική «φήμη» με τις γκριμάτσες που παίρνει όταν συναντά ηγέτες άλλων χωρών που δεν τους συμπαθεί.  

Έτσι μετά τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν η Μελόνι φρόντισε να δείξει πόσο… συμπαθεί τον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν ο οποίος έχει προκαλέσει την οργή μερικών από τους φανατικούς ηγέτες της ΕΕ λόγω των προσπαθειών του για εξεύρεση λύσης στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Ο Β.Όρμπαν δεν μπόρεσε να “θαυμάσει” την γκριμάτσα της Μελόνι, γιατί είχε γυρισμένη την πλάτη. Τώρα όμως πιθανότατα θα ξέρει.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/meloni-i-apisteyti-gkrimatsa-tis-italidas-prothypourgou-tin-ora-pou-vlepei-ton-v-ormpan/