Αύριο 20 Ιουλίου ετοιμάζεται μια πρωτοφανής επίδειξη δύναμης από τον τούρκικο επεκτατισμό στα κατεχόμενα της Κύπρου. Θα γιορτάσουν την «απελευθέρωση» τους ο Ερντογάν μαζί με εκπροσώπους της κεμαλικής «αντιπολίτευσης» και μια αρμάδα 50 πολεμικών πλοίων θα καταπλεύσει να στολίσει την «γιορτή».
Παράλληλα η τουρκική εθνοσυνέλευση σε χθεσινό ψήφισμα που υιοθέτησε ειδικά για την 50η επέτειο από την εισβολή στην Κύπρο, η ζητά τη διεθνή αναγνώριση της αυτοαποκαλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου». Τονίζεται ότι «η θέση που δικαιούται το Τουρκοκυπριακό Κράτος ως ανεξάρτητο και ισότιμο κυρίαρχο μέλος της διεθνούς κοινότητας δεν μπορεί να αναβληθεί άλλο» και προστίθεται:
«Η πολιτική λύσης δύο κρατών είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί σταθερότητα και μόνιμη ειρήνη στην περιοχή της Μεσογείου. Δεν πρέπει πλέον να αγνοείται η ύπαρξη δύο χωριστών λαών και δύο χωριστών κρατών στο νησί. Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του Τουρκικού Κόσμου, δεν μπορεί πλέον να καθυστερήσει να λάβει τη θέση που της αρμόζει ως ανεξάρτητο και εξίσου κυρίαρχο μέλος της διεθνούς κοινότητας. Η Τουρκία θα συνεχίσει να είναι ο εγγυητής της ελευθερίας και της ευημερίας των Τουρκοκυπρίων. Καλούμε τη διεθνή κοινότητα να βάλει τέλος στην απάνθρωπη απομόνωση του τουρκοκυπριακού λαού και να αναγνωρίσει την ΤΔΒΚ όπως της αξίζει». Μην ξεχνάμε ότι το 1995 η τουρκική βουλή είχε ψηφίσει το casus belli, δηλαδή εξουσιδοτούσε την κυβέρνηση να προχωρήσει σε πόλεμο αν η Ελλάδα επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια όπως είχε κάθε δικαίωμα να κάνει…
Η Δέσποινα Βανδή έκανε μια αυτονόητη πράξη αρνούμενη να εμφανιστεί σερ συναυλία στην Σμύρνη με φόντο το πορτραίτο του Κεμάλ και την τουρκική σημαία. Το τι «μπούλινγκ» της ασκήθηκε από τουρκικής πλευράς για την στάση της δεν περιγράφεται, με πρωτοστατούσα την δήμαρχο Σμύρνης για να ακολουθήσουν στην συνέχεια τα σόσιαλ μίντια. Στην Ελλάδα αναφέρθηκε η είδηση, μια δυο εφημερίδες (η Εστία και η Espresso) το έκαναν πρωτοσέλιδο. Δεν είδα και δεν άκουσα κάτι από τον ευρύτερο καλλιτεχνικό χώρο για το ζήτημα. Μάλλον σιωπή. Ούτε άκουσα κάποιο σωματείο του καλλιτεχνικού χώρου να διαμαρτύρεται ή αν δημιουεγείται κάποιο ρέυμα άρνησης συμμετοχής σε τέτοιες εκδηλώσεις στην Τουρκία. Ή έστω μια έκφραση συμπαράστασης προς την Δέσποινα Βανδή.
Θυμήθηκα παράλληλα την εκκωφαντική σιγή – σιωπή ολόκληρου του καλλιτεχνικού κόσμου κυρίως διάσημων τραγουδιστών που γεμίζουν χώρους μεγάλων συναυλιών να καταγγέλλουν την σφαγή στη Γάζα. Ελάχιστες εξαιρέσεις (Ρ. Αντωνοπούλου, Κ. Μητσοτάκης και ορισμένα συγκροτήματα). Τα μεγάλα ονόματα «απείχαν» μετά από συστάσεις των ατζέντηδων και φυσικά των εταιρειών που κάποια ανάμιξη θα έχουν και ισραηλίτικα επιχειρηματικά συμφέροντα… Για να μην θυμηθώ την απόλυτη σιγή και άρνηση να παραβρεθούν στις συγκεντρώσεις που έκαναν οι απολυμένοι υγειονομικοί τον καιρό της πανδημίας. Βέβαια διάβασα μια λίστα των καλλιτεχνών – τραγουδιστών που θα πάρουν μέρος στο Φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή τον Σεπτέμβριο: Δεν λείπει κανείς απολύτως!!!
Τζο Μπάιντεν / Φωτογραφία: AP
19/07/2024 17:58
Πληγωμένος και προδομένος από τον τρόπο με τον οποίο πολλοί Δημοκρατικοί τον άφησαν ξεκρέμαστο, καθώς αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση της πολιτικής του καριέρας, αισθάνεται ο Τζο Μπάιντεν, σύμφωνα με το NBC.
Στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι ορισμένοι εκ των κορυφαίων Δημοκρατικών έχουν εκφράσει και κατ’ ιδίαν τις αμφιβολίες τους.
Το μόνο δημόσιο σχόλιο του πρώην προέδρου Μπαράκ Ομπάμα ήρθε την επομένη της καταστροφικής τηλεμαχίας για τον Μπάιντεν, όταν έγραψε στο Twitter «Κακές βραδιές ντιμπέιτ συμβαίνουν» και μίλησε για τις αρετές του πρώην αντιπροέδρου του. Ιδιωτικά, ωστόσο, ο Ομπάμα έχει εκφράσει ανησυχίες.
Ο Μπιλ και η Χίλαρι Κλίντον δεν έχουν κάνει τίποτα δημοσίως, εκτός από το να βγάλουν ο καθένας από ένα tweet λίγο μετά το ντιμπέιτ της 27ης Ιουνίου.
Ο ηγέτης των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων Χακίμ Τζέφρις και ο ηγέτης της πλειοψηφίας στη Γερουσία, Τσακ Σούμερ, αμφότεροι από τη Νέα Υόρκη, καθώς και η Νάνσι Πελόζι, έχουν περάσει εβδομάδες ακούγοντας τις ανησυχίες των ψηφοφόρων του κόμματος και τις έχουν μεταφέρει στον Μπάιντεν και την εκστρατεία του.
Δημόσια, και οι τρεις έχουν πει ότι υποστηρίζουν οποιαδήποτε απόφαση λάβει ο Αμερικανός πρόεδρος, αλλά ακόμη και πίσω από κλειστές πόρτες δεν έχουν πει στους Δημοκρατικούς του Κογκρέσου να στηρίξουν τον Μπάιντεν και δεν έχουν δώσει οδηγίες για το τι πρέπει να κάνουν.
Οι αντιδράσεις τους ήταν αξιοσημείωτες και είχαν αντίκτυπο σε όλο το κόμμα. Συνήθως, οι ηγέτες του Κογκρέσου έχουν δείξει ακλόνητη πίστη στον Μπάιντεν σε δύσκολες στιγμές. Ο Μπάιντεν έχει μια ιστορία δεκαετιών με την Πελόζι και τον Σούμερ, συνεργαζόμενος στενά μαζί τους κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Κογκρέσο και σε δύο κυβερνήσεις για την ψήφιση μνημειωδών νομοθετημάτων.
«Αυτοί που προσπαθούν να διώξουν τον Μπάιντεν, μας έδωσαν στον Τραμπ»
Οι πηγές δήλωσαν ότι ο Μπάιντεν αισθάνεται θυμωμένος για τον τρόπο με τον οποίο το κόμμα προσπάθησε να τον διώξει. Μια πηγή προσκείμενη στον Μπάιντεν επέκρινε τους ανώτερους ηγέτες των Δημοκρατικών, λέγοντας «μάς έδωσαν τον Ντόναλντ Τραμπ».
«Μπορούμε όλοι να θυμηθούμε για ένα λεπτό ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που προσπαθούν να διώξουν τον Τζο Μπάιντεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κυριολεκτικά έδωσαν σε όλους μας τον Ντόναλντ Τραμπ; Το 2015, ο Ομπάμα, η Πελόζι, ο Σούμερ έσπρωξαν τον Μπάιντεν στην άκρη υπέρ της Χίλαρι – έκαναν λάθος τότε και κάνουν λάθος και τώρα», δήλωσε η πηγή στο NBC News.
Η πηγή επισήμανε δημοσκοπήσεις στις εκλογές του 2016 που έδειχναν ότι η Χίλαρι Κλίντον προηγούνταν με διαφορά έως και 9 μονάδων.
«Πώς λειτούργησαν όλα αυτά για όλους το 2016; Ίσως θα πρέπει να πάρουμε μερικά μαθήματα από το 2016 -ένα από αυτά είναι ότι οι δημοσκοπήσεις είναι ψέματα-, ρωτήστε την υπουργό Κλίντον. Και, δεύτερον, ίσως, απλά ίσως, ο Τζο Μπάιντεν έχει μεγαλύτερη επαφή με τους πραγματικούς Αμερικανούς από ό,τι οι Ομπάμα-Πελόζι-Σούμερ;» πρόσθεσε η πηγή σε ασυνήθιστα ωμή γλώσσα, που αντιπροσωπεύει τις απόψεις όσων βρίσκονται πιο κοντά στον Μπάιντεν.
Η σιωπή των Δημοκρατικών ηγετών άφησε τον Μπάιντεν αποδυναμωμένο και μόνο του, δημιουργώντας ένα κενό που οι Δημοκρατικοί γέμισαν με μια συνεχή ροή αμφιβολιών και ερωτημάτων.
Οι Δημοκρατικοί δεν φοβούνται μόνο μια ήττα από τον Τραμπ, αν η κατάσταση δεν αλλάξει… Ορισμένοι φοβούνται, επίσης, μια επιβάρυνση του ψηφοδελτίου που θα μπορούσε να προσφέρει στον Τραμπ ανεξέλεγκτη εξουσία με τη μορφή υποτακτικών ρεπουμπλικανικών πλειοψηφιών στο Κογκρέσο. Για τον Μπάιντεν και την ομάδα του, αυτό έχει αναγκάσει σε σχεδόν καθημερινές διαψεύσεις και όλο και πιο μαχητικές αλληλεπιδράσεις με τα μέσα ενημέρωσης. Ο πρόεδρος έχει επίσης περιορίσει τον κύκλο των συμβούλων του σε λίγους μόνον ανθρώπους που εμπιστεύεται.
Το NBC News, ζητώντας σχόλιο από άτομα της προεκλογικής εκστρατείας, παρέπεμψε στις δηλώσεις του αναπληρωτή διευθυντή αυτής, Κουέντιν Φουλκς, ο οποίος σχολίασε ότι ο Μπάιντεν θα παραμείνει στην κούρσα.
«Δεν αμφιταλαντεύεται σε τίποτα», δήλωσε ο Φουλκς στο Μιλγουόκι. «Η καμπάνια μας προχωράει μπροστά, χαράσσοντας ένα όραμα και μια αντίθεση μεταξύ αυτού του Project 2025 και αυτού που είδαμε τις τελευταίες τρεις ημέρες εδώ στο Μιλγουόκι -την ακραία ατζέντα των Ρεπουμπλικανών- και εκεί εστιάζουμε. Δεν υπάρχουν σχέδια για την αντικατάσταση του προέδρου Μπάιντεν στο ψηφοδέλτιο και ο πρόεδρος Μπάιντεν γνωρίζει ότι πρόκειται για έναν αγώνα με περιθώριο λάθους».
Οι Δημοκρατικοί περιμένουν την αποχώρηση Μπάιντεν
Μπορεί οι Δημοκρατικοί να βρίσκονται διασκορπισμένοι λόγω διακοπών, ωστόσο συσπειρώνονται γύρω από την ιδέα ότι το θέμα δεν είναι αν ο Μπάιντεν θα αποχωρήσει αλλά το πότε, σύμφωνα με πηγές.
«Προετοιμαζόμαστε» δήλωσε ένα μέλος των Δημοκρατικών, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας. Ένας άλλος σημείωσε ότι πολλοί στο κόμμα γίνονται όλο και πιο ανυπόμονοι και αναμένουν να τελειώσει η εσωκομματική μάχη.
Η μακραίωνη ιστορία της Ανθρωπότητας μας διδάσκει ότι ουδείς κατακτητής αποσύρεται από τα εδάφη που έχει καταλάβει παρά μόνο αν η παραμονή του σ’ αυτά του επιφέρει μεγαλύτερο κόστος παρά όφελος. Το ανιστόρητο σύστημα εξουσίας στην Αθήνα και τη Λευκωσία δε θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει αυτή τη νομοτέλεια.
Οι ελλαδικές και κυπριακές κυβερνήσεις καθώς και τα μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα, στις δύο κρατικές οντότητες του Ελληνισμού, αναζητούν λύση του Κυπριακού εκλιπαρώντας την καλή θέληση της τουρκικής πλευράς. Έτσι, είτε λύση του προβλήματος δε θα υπάρξει ποτέ (οι Τούρκοι δεν είναι ηλίθιοι) είτε, αν υπάρξει, αυτή θα είναι μια «τουρκική λύση» που θα εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Άγκυρας.
Εφέτος, στις 20 Ιουλίου, συμπληρώνονται 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο τουρκικός στρατός δολοφόνησε χιλιάδες Ελληνοκύπριους και εκδίωξε από τις εστίες τους περίπου 250.000, σφετερίστηκε τις περιουσίες τους και εγκατέστησε στην κατεχόμενη ζώνη εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους από την Ανατολία. Διέπραξε, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, το έγκλημα της εθνοκάθαρσης και του εποικισμού.
Επί 50 χρόνια το ζητούμενο από την ελληνική πλευρά είναι οι συζητήσεις με τους Τουρκοκύπριους, η ηγεσία των οποίων είναι μαριονέτα της Άγκυρας, για εξεύρεση λύσης προκειμένου να επιτευχθεί η επανένωση της πατρίδας, όπως διατυμπανίζεται. Λύση όμως, όλο αυτό το διάστημα, δεν έχει βρεθεί γιατί είναι η Τουρκία που έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο, αφού είναι αυτή η δύναμη κατοχής, διατηρώντας 35.000 στρατιώτες στην Κύπρο.
Ο Ν. Χριστοδουλίδης, πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτους διεθνώς αναγνωρισμένου, μέλους του ΟΗΕ, της ΕΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλων διεθνών οργανισμών, αντί να εκλιπαρεί για διάλογο υποβαθμίζοντας το αξίωμά του σε εκπρόσωπο της ελληνικής κοινότητας (για να είναι πολιτικά ισοϋψής με αυτόν της τουρκοκυπριακής), θα έπρεπε να απαιτεί διάλογο μόνο με την κατοχική δύναμη – την Τουρκία. Για τα προβλήματα που αφορούν στην τουρκοκυπριακή μειονότητα θα έπρεπε να ορίσει έναν αρμόδιο υπουργό του.
Πολλοί θα σπεύσουν να πουν ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία (είναι η μόνη απ’ όλα τα κράτη του κόσμου), τη θεωρεί «εκλιπούσα», την αποκαλεί «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση του Νότου», άρα δε θα δεχτεί να συνομιλήσει μαζί της. Πρέπει να υποχρεωθεί με όλα τα πολιτικά, διπλωματικά και οικονομικά μέσα και να διακηρυχθεί προκαταβολικά ότι δεν υπάρχει κανένας διάλογος με τη μαριονέτα της, την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου-ΤΔΒΚ». Αυτή είναι μια βασική κόκκινη γραμμή που θα έπρεπε να είχε χαράξει από χρόνια ο Ελληνισμός. Δυστυχώς δεν το έκανε και δεν το κάνει μέχρι σήμερα.
Οι Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου
Η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση για την Κύπρο δεν προέκυψε ξαφνικά με την εισβολή του 1974, άλλα έχει τις ρίζες της στις προδοτικές Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959 που υπογράφηκαν από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή (τον αποκαλούμενο και εθνάρχη) και τον υπουργό του επί των Εξωτερικών Ευάγγελο Αβέρωφ. Είχε προηγηθεί ο ένδοξος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ (1955-1959) κατά της Αγγλοκρατίας και το κυπριακό χώμα είχε ποτιστεί με το αίμα δεκάδων ηρώων, που ζητούσαν Αυτοδιάθεση – Ένωση με την Ελλάδα. «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες» έλεγαν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ.
Οι Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, με επιμονή της Βρετανίας, βάσει της αρχής «διαίρει και βασίλευε», κατέστησαν την Τουρκία εμπλεκόμενο παράγοντα στο Κυπριακό. Με τις Συμφωνίες αυτές η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε «συνεταιρικό κράτος» Ελληνοκυπρίων – Τουρκοκυπρίων, μ’ ένα μη λειτουργικό και βιώσιμο Σύνταγμα. Παράλληλα, η ανεξαρτησία που της δόθηκε ήταν «νόθα», αφού οι Συμφωνίες καθιστούσαν την Τουρκία, την Ελλάδα και τη Μ. Βρετανία εγγυήτριες δυνάμεις και τους έδιναν το δικαίωμα επέμβασης (αρχικά από κοινού και μετά και μονομερώς) για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το δικαίωμα επέμβασης στην Κύπρο η Τουρκία το απέκτησε το 1959 με ελληνικές υπογραφές, το άσκησε πρώτη φορά με αεροπορικούς βομβαρδισμούς, όταν έγινε η ανταρσία των Τουρκοκυπρίων το 1963-64, δεύτερη φορά μετά την επιχείρηση της Κοφίνου το 1967 και τρίτη φορά με την εισβολή του 1974, με αφορμή το πραξικόπημα από τη χούντα των Αθηνών κατά του Μακαρίου.
Αποτελεί πολιτική αφέλεια και γεωπολιτική μυωπία να υποστηρίζεται, μέχρι και σήμερα, ότι αν δεν γινότανε το χουντικό πραξικόπημα η Τουρκία δε θα είχε επέμβει στην Κύπρο. Από την πρώτη ημέρα της Ανεξαρτησίας, το 1960, οι Τούρκοι μετέφεραν όπλα και πυρομαχικά στο νησί και οι μυστικές υπηρεσίες τους οργάνωναν τους Τουρκοκυπρίους (TMT) ως δύναμη αποσταθεροποίησης του τότε νεαρού κράτους. Αυτό δεν αθωώνει, με κανένα τρόπο, τη Χούντα Ιωαννίδη για το προδοτικό πραξικόπημα με αμερικανική προτροπή.
Ο θεωρητικός του νεο-οθωμανισμού, πρώην πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών της γείτονος Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος» αναφέρει μεταξύ άλλων: «Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατόν να έχει αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές». Σε άλλο σημείο γράφει: «Σημαντικός άξονας του Κυπριακού ζητήματος είναι η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού από γεωστρατηγική άποψη. Ο άξονας αυτός καθ’ εαυτόν είναι ζωτικής σημασίας ανεξάρτητα από το ανθρώπινο στοιχείο που βρίσκεται εκεί. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμιά χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη για ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού χώρου της».
Το προκεχωρημένο φυλάκιο της Τουρκίας
Σήμερα, 50 χρόνια από την εισβολή, η κατεχόμενη περιοχή της Κύπρου έχει καταστεί τμήμα της στρατιωτικής δομής της Τουρκίας. Στο νησί σταθμεύει ένα Σώμα Στρατού με πλήρη σύνθεση, λειτουργεί στρατιωτικό αεροδρόμιο στο Λευκόνοικο, όπου σταθμεύουν, για την ώρα, μη επανδρωμένα αεροσκάφη (Bayraktar), έχουν ολοκληρωθεί τα σχέδια για κατασκευή ναυτικής βάσης στο Μπογάζι, ενώ κατασκευάζεται ραντάρ για την παρακολούθηση πλοίων στο Ακρωτήρι του Απόστολου Ανδρέα. Η κατεχόμενη ζώνη αποτελεί βάση προβολής ισχύος της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή. Μόνο οι κοντόφθαλμες πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδος και της Κύπρου δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό και μιλάνε ακόμη για ένα κανονικό κράτος, μιας Διζωνικής-Δικοινωτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) με απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων και κατάργηση των εγγυήσεων.
Ποτέ η Τουρκία δε θα δεχτεί να χάσει το προκεχωρημένο φυλάκιό της. Αντίθετα επιδιώκει με όλα τα μέσα να επεκτείνει τον έλεγχό της σ’ ολόκληρη την Κύπρο, μέσω του βέτο που θα διαθέτει η τουρκοκυπριακή συνιστώσα είτε σε μια Ομοσπονδία είτε σε μια Συνομοσπονδία δύο ανεξάρτητων κρατών. Η ελληνική πλευρά όταν αναφέρεται στη ΔΔΟ περιλαμβάνει σ’ αυτήν την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, δηλαδή την επιστροφή σε μια μορφή του μη λειτουργικού και μη βιώσιμου Συντάγματος του 1960, που ήταν η αφορμή, όχι η αιτία, των τουρκικών επεμβάσεων.
Τούρκοι στρατιώτες αποβιβάζονται στην ακτή της Κερύνειας στις 20 Ιουλίου 1974
Η συνθήκη Εγγυήσεως
Το 1983 ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία της αυτοαποκαλούμενης «ΤΔΒΚ» κατά παράβαση της Συνθήκης Εγγυήσεως που απαγορεύει το διαμελισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει αναγνωρίσει την «ΤΔΒΚ» και κατά συνέπεια οι Συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου και το Κυπριακό Σύνταγμα του συνεταιριστικού κράτους έχουν καταργηθεί με δική της πρωτοβουλία. Σημειώνεται ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών με τα ψηφίσματα 541 του 1983 και 550 του 1984 καταδικάζει και θεωρεί νομικά άκυρη την ανακήρυξη της «ΤΔΒΚ», καλεί δε όλα τα κράτη να μην την αναγνωρίσουν και θεωρεί ότι το μόνο νόμιμο και αναγνωρισμένο κράτος είναι η Κυπριακή Δημοκρατία. Η Αθήνα και η Λευκωσία οφείλουν να διακηρύξουν προκαταβολικά ότι οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση αναγνώριση του μορφώματος της Βόρειας Κύπρου θα σημαίνει άμεση διακοπή των διπλωματικών σχέσεων. Αυτή είναι μια δεύτερη κόκκινη γραμμή που θα έπρεπε να είχε τεθεί εδώ και καιρό και όχι να γίνονται συνομιλίες, συναντήσεις και κοινωνικές εκδηλώσεις με τους ηγέτες της αποσχιστικής οντότητας, που τη νομιμοποιούν.
Η αλυσίδα των ελληνικών νησιών
Η Τουρκία φιλοδοξεί να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη της Μ. Ανατολής και της Α. Μεσογείου. Για να το επιτύχει αυτό πρέπει να σπάσει, σε πολλά μέρη, την αλυσίδα των ελληνικών νησιών που αρχίζει από τη Σαμοθράκη, περνάει από το Καστελόριζο και καταλήγει στην Κύπρο. Γι’ αυτό η θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», γι’ αυτό η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε 115 νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου, γι’ αυτό ο ισχυρισμός ότι τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ ενάντια στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας – γιατί δήθεν κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας, γι’ αυτό το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, γι’ αυτό οι χάρτες της τουρκικής υφαλοκρηπίδας που καλύπτουν όλη τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κύπρου καθώς και πολλά άλλα.
Για την 50η επέτειο της εισβολής, όπως έχει ανακοινωθεί, θα μεταβούν στα κατεχόμενα ο πρόεδρος Ερντογάν, όλη η τουρκική στρατιωτική ηγεσία καθώς και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης. Ο έλεγχος της Κύπρου αποτελεί ύψιστο εθνικό θέμα για την Τουρκία. Στις πανηγυρικές εκδηλώσεις περιλαμβάνονται στρατιωτική παρέλαση, υπερπτήσεις μαχητικών αεροσκαφών και μια αρμάδα από 50 (συμβολικός αριθμός) πολεμικά σκάφη που θα πλεύσει κατά μήκος των ακτών της Κερύνειας. Στην ελληνική πλευρά θα γίνουν τα επαναλαμβανόμενα μνημόσυνα και θα εκφωνηθούν οι συνήθεις λόγοι υπέρ της αναγκαιότητας επανάληψης των διαπραγματεύσεων για μια ΔΔΟ, που ο καθένας της δίνει ό,τι περιεχόμενο τον εξυπηρετεί.
Η Τουρκία όμως έχει «αλλάξει πίστα». Ζητάει την «κυρίαρχη ισότητα» πριν αρχίσει η διαδικασία οποιουδήποτε διαλόγου, δηλαδή, ζητάει από την ελληνική πλευρά, προκαταβολικά, να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της «ΤΔΒΚ» και άρα τα αποτελέσματα της εισβολής – κατοχής. Τότε ο διάλογος θα έχει ως μοναδικό αντικείμενο το βαθμό γεωπολιτικού ελέγχου των ελεύθερων περιοχών, αλλά και της κυπριακής ΑΟΖ από την Άγκυρα.
Αντιμέτωπος με την απέραντη τουρκική απειλή για την επιβίωσή του ο Ελληνισμός θα όφειλε:
Να αντιμετωπίζει συνεχώς πολιτικά και διπλωματικά την Τουρκία σ’ όλα τα διεθνή fora. Ιδιαίτερα στην ΕΕ θα έπρεπε να αντιτίθεται σε κάθε τι που εξυπηρετεί την Άγκυρα (τελωνειακή ένωση, χρηματοδότηση, visa κ.α.). Όχι σε αυτοκτονικές επιλογές όπως η «Διακήρυξη των Αθηνών» που απενοχοποιούν την Τουρκία και τη διευκόλυναν στην αγορά των F-16 από τις ΗΠΑ. Όχι στις κοινές ελληνοτουρκικές υποψηφιότητες σε Διεθνείς Οργανισμούς (ΙΜΟ παλαιότερα, ΟΑΣΕ σήμερα).
Να αυξήσει τον αμυντικό προϋπολογισμό στο 5-6% του ΑΕΠ από 2,5% σήμερα. Η ελευθερία απαιτεί θυσίες, γιατί αύριο οι θυσίες δεν θα είναι απλά μεγαλύτερες, αλλά, τραγικές.
Να αναπτύξει, με κάθε μέσον, την αμυντική βιομηχανία και να προβεί στην αναγκαία αγορά ορισμένων οπλικών συστημάτων και πυρομαχικών.
Να ενεργοποιήσει το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και όχι θεωρίες ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ανεξάρτητο κράτος ή ότι «κείται μακράν».
Να καλλιεργήσει το εθνικό φρόνημα και να αναπτύξει τη φιλοπατρία, σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση της δημογραφικής συρρίκνωσης.
Να αναβαθμίσει τις συμμαχίες ιδιαίτερα με χώρες της περιοχής όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος που δε θα ήθελαν να καταστεί η Τουρκία ηγεμονική περιφερειακή δύναμη.
Δυστυχώς όμως, η παρακμή μάς οδήγησε από το «Σταυραετό του Μαχαιρά» – τον Γρηγόρη Αυξεντίου στα «ηττημένα μυαλά» σε Αθήνα και Λευκωσία, που συνεχώς μιλάνε για διάλογο με τους Τούρκους και ποτέ για απελευθέρωση από τους Τούρκους.
«Αν λαχταράς τη λευτεριά, σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου παρ’ την αν μπορείς, αλλιώς δεν την αξίζεις». Νίκος Καζαντζάκης.
ΣΕ ΕΝΑ προεκλογικό κείμενό μου υπό τον τίτλο “Μονομέτωπος αγώνας κατά της Δεξιάς και Ακροδεξιάς” ασχολήθηκα, με αφορμή τη δημόσια φλυαρία περί δεύτερης θέσεως ή όχι του ΠΑ.ΣΟ.Κ., με ένα ενδεχόμενο, το οποίο θεώρησα κρίσιμο και επικίνδυνο για την πιθανή μετεκλογική τροπή των πολιτικών μας πραγμάτων. Παραθέτω ένα απόσπασμα με μία πολύ συγκεκριμένη εκτίμηση των πολιτικών πιθανοτήτων:
“Η μείωση των ποσοστών της “Νέας Δημοκρατίας” με σύγχρονη αύξηση των ποσοστών της Άκρας Δεξιάς και αυξημένα ποσοστά ενός κονιορτοποιημένου “αριστερού” αντιπολιτευόμενου χώρου θα είναι ενδεχομένως η χειρότερη αφετηρία για την επόμενη ημέρα. Μια Βαβυλωνία που θα επιφέρει πολιτική αμηχανία και απραξία. Σε μια παρόμοια βαβυλωνιακή συνθήκη η δεύτερη θέση στην προτίμηση των εκλογέων θα είναι δώρον άδωρον.
Αντιθέτως, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ήταν το προοίμιο της απόλυτης κυριαρχίας των εξωθεσμικών παραγόντων στην πολιτική ζωή του τόπου με τη χρησιμοποίηση αχυρανθρώπων από την ευρεία δεξαμενή Δεξιάς και Ακροδεξιάς, αλλά και των άλλων γνωστών πρόθυμων.”
ΔΥΣΤΥΧΩΣ η διάταξη που “προέβλεψα” επαληθεύτηκε από το εκλογικό αποτέλεσμα. Και, τώρα, οι εξωθεσμικοί παράγοντες, θέλοντας να προλάβουν πιθανές συνθήκες ακυβερνησίας και θεσμικών παλινδρομήσεων, δηλώνουν με τον πιο έκδηλο και απροκάλυπτο τρόπο την ανάμειξή τους στην πολιτική συγκυρία και τα “εσωκομματικά” των κομμάτων. Με πιο εμφατικό παράδειγμα την ανακοινωθείσα υποψηφιότητα της Άννας Διαμαντοπούλου για την προεδρεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Μια υποψηφιότητα που φέρνει, ευθύς εξαρχής, το στίγμα της αμερικανικής πολυεθνικής Coca Cola, του περίφημου “συστήματος Coca Cola”.
Η ΠΡΩΤΗ φράση της δημόσιας δήλωσης της Άννας Διαμαντοπούλου φέρνει ανεξίτηλα τα σημάδια του προπαγανδιστικού λόγου της αμερικανικής πολυεθνικής. Στη θέση του “εμείς στην Coca Cola” εμφανίζεται απλώς τώρα “εγώ η Άννα”. Η Coca Cola, γενικώς “πιστεύει”… ας πούμε, για παράδειγμα, “σε έναν καλύτερο κόσμο…”
ΚΑΙ η Άννα Διαμαντοπούλου με τη σειρά της πιστεύει:
“Πιστεύω στην κοινωνία, Πιστεύω στην πολιτική, πιστεύω στη δύναμη του ανθρώπου να ορίζει τη μοίρα του, στη δύναμη του καθενός και της καθεμιάς μας να ονειρεύεται και να χτίζει μια καλύτερη ζωή.”
ΑΥΤΟ είναι ύφος και δημόσιος λόγος του “συστήματος Coca Cola”. Επηρεάστηκε τόσο η πρώην πολιτικός από την παρουσία της στα γρανάζια της πολυεθνικής ή, απλώς, ανέλαβε η αμερικανική εταιρία εργολαβικά το μάρκετινγκ του πολιτικού προϊόντος Άννα Διαμαντοπούλου;
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ να προχωρήσω σε λεπτομερέστερη ανάλυση του λόγου της δημόσιας δήλωσης της νέας υποψηφίου και της σχέσης του με το δημόσιο λόγο του “συστήματος Coca Cola”, αλλά για λόγους οικονομίας του χώρου, θα πρέπει να περιοριστώ στα πιο ουσιώδη της σχέσης πολυεθνικών και πολιτικής. Το θέμα μου είναι η παρέμβαση των εξωθεσμικών παραγόντων στην πολιτική ζωή του τόπου και όχι, γενικώς, οι δοκιμασμένες και αποτελεσματικές προπαγανδιστικές, διαφημιστικές τεχνικές της αμερικανικής πολυεθνικής.
ΑΦΗΝΩ στην κ. Διαμαντοπούλου να πιστεύει ό,τι θέλει. Προσωπικά με ενδιαφέρει, πρωτίστως, η ελληνική δημοκρατία και οι λειτουργίες των θεσμών της. Η Coca Cola, περισσότερο από άλλες πολυεθνικές, είναι ένα πολιτικό συμπληρωματικό όχημα της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. σε πλανητικό επίπεδο. Δεν είναι τυχαίες οι κραυγές, σχεδόν λυγμοί απελπισίας, των ποιητών της Λατινικής Αμερικής, όταν αναφέρονται σε αυτήν, δεν είναι τυχαία η αναφορά της αιγυπτιακής πεζογραφίας στην τυχοδιωκτική δομή και ανθρωποφαγική λειτουργία της αμερικανικής πολυεθνικής. Δεν είναι τυχαία η καταδίκη της από δικαστήρια των Ηνωμένων Πολιτειών για τις ευθύνες της στην δολοφονία στελεχών λατινοαμερικανικών συνδικάτων. Το σχετικό ντοκιμαντέρ The Coca Cola Case είναι προσβάσιμο στο Διαδίκτυο.
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ να παραθέσω φυσικά εκτενέστατη βιβλιογραφία για τη σχέση πολυεθνικών και πολιτικών επεμβάσεων σε χώρες της περιφέρειας, αλλά υποθέτω ότι για το παλιό στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ, αυτά τα πράγματα είναι γνωστά. Αν όχι, σίγουρα θα τρίζουν τα κόκκαλα του Ανδρέα Παπανδρέου.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ δεν είναι αν θα στηρίξει το “σύστημα Coca Cola” την μέχρι πρότινος επ΄ αμοιβή συνεργάτιδά του. Αυτό ήδη είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι με ποιους τρόπους. Εδώ υπάρχουν πολλές δυνατότητες. Από τον συστηματικό αποκλεισμό των αντιπάλων και συνυποψηφίων, τον αποκλεισμό της αρνητικής κριτικής ή, αντίθετα, την υπερπροβολή της κ. Διαμαντοπούλου στο ελεγχόμενο ελληνικό σύστημα πληροφόρησης μέχρι την κινητοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της και των διαφόρων επαγγελματικών δικτύων της στην ελληνική κοινωνία υπέρ της συγκεκριμένης υποψηφίου.
ΝΑ ΚΙΝΗΘΕΙ δηλαδή η πολυεθνική στις παρυφές ενός εκλογικού πραξικοπήματος με την κινητοποίηση άσχετων και ετερόκλητων ψηφοφόρων. Το δίκτυο των πωλητών της Coca Cola είναι εκπαιδευμένο και εξασκημένο να κινείται στα όρια της νομιμότητας, ενίοτε και πέραν αυτής, χωρίς πολλούς ενδοιασμούς. Η νομιμοφροσύνη απέναντι στην εταιρία και τους προγραμματισμούς της είναι μια από τις βασικές “αξίες” του “συστήματος Coca Cola” και απαιτείται από τους συνεργάτες της.
ΓΙΑ ΑΥΤΟ κλείνοντας, είμαι υποχρεωμένος να σημειώσω ότι η κ. Άννα Διαμαντοπούλου οφείλει να διευκρινίσει δημοσίως αν η νομιμοφροσύνη της αφορά στις “αξίες” του “συστήματος Coca Cola” ή τις αξίες της Ελληνικής Δημοκρατίας, όπως αναφέρονται στο Ελληνικό Σύνταγμα. Εκτός εάν νομίζει η ίδια ότι οι αξίες αυτές συμπίπτουν.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες μπορούν να αναζητήσουν στο Διαδίκτυο διάφορα άρθρα μου που αφορούν στην Coca Cola και έχουν δημοσιευτεί κατά τη διάρκεια του απεργιακού κινήματος “Ούτε γουλιά Coca Cola”, αλλά τώρα τελούν υπό καθεστώς “λήθης” στην google, μετά από παρέμβαση της Coca Cola. Ωστόσο, αν χρησιμοποιηθούν διάφορες λέξεις κλειδιά (π.χ. ταχμαζίδης, ούτε γουλιά coca cola, μποϊκοτάζ coca cola, κόκκινη κάρτα coca cola κλπ.) τα κείμενα ανασύρονται στην επιφάνεια και παρέχουν, μαζί με την συγχρονική πληροφόρηση για τον αγώνα των απεργών της Θεσσαλονίκης, και διάφορα σημαντικά στοιχεία για τις αθέμιτες πρακτικές της Κόκα Κόλα από την εποχή της χούντας και εντεύθεν.
*) Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι οργανωτικός γραμματέας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΉΣ (www.sopro.gr) και συμμετείχε, την προηγούμενη δεκαετία, ενεργά στο κίνημα των απεργών της Coca Cola και στο μποϊκοτάζ των προϊόντων της πολυεθνικής με κύριο σύνθημα τη φράση, “Ούτε γουλιά Coca Cola”
19.07.202409:30
Είναι γνωστό ότι ο καρκίνος συνδέεται με τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου. Σύμφωνα με νέα έρευνα 4 στις 10 περιπτώσεις θα μπορούσαν να προληφθούν με τις ακόλουθες παρεμβάσεις.
Είναι ο καρκίνος νόσος που σχετίζεται με τον τρόπο ζωής; Όπως έχουν δείξει έρευνες στο παρελθόν, πολλοί είναι οι τροποποιήσιμοι παράγοντες, όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ, η παχυσαρκία και ο καθιστικός τρόπος ζωής, που μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισής του.
Τώρα νέα επιστημονική μελέτη από την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία αναφέρει ότι 4 στις 10 διαγνώσεις καρκίνου και σχεδόν οι μισοί από τους θανάτους ενηλίκων 30 ετών και άνω στις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να αποδοθούν σε αυτούς τους τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου.
Τι εξέτασαν οι ερευνητές
Για την μελέτη τους, που δημοσιεύθηκε στο CA: A Cancer Journal for Clinicians, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν πληροφορίες του 2019 από διάφορα εθνικά αντιπροσωπευτικά δεδομένα σχετικά με τη συχνότητα εμφάνισης και τη θνησιμότητα του καρκίνου, καθώς και τον επιπολασμό των παραγόντων κινδύνου.
Οι παράγοντες κινδύνου που εξέτασαν οι επιστήμονες περιλάμβαναν:
Κάπνισμα (τώρα ή και παλαιότερα) και παθητικό κάπνισμα
Υπερβολικό σωματικό βάρος
Αδράνεια
Κατανάλωση αλκοόλ
Κατανάλωση κόκκινου και επεξεργασμένου κρέατος
Μειωμένη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, διαιτητικών ινών και διαιτητικού ασβεστίου
Έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία (UV)
Μόλυνση από διαφορετικούς ιούς, συμπεριλαμβανομένου του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV) και του ιού της ηπατίτιδας C
Το κάπνισμα ο μεγαλύτερος κίνδυνος για καρκίνο
Μετά από ανάλυση, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το κάπνισμα συνδέεται με το μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων καρκίνου, σχεδόν με το 20%. Ειδικότερα, το κάπνισμα συσχετίστηκε:
Με το 56% όλων των δυνητικά αποτρέψιμων καρκίνων στους άνδρες.
Με περίπου το 40% των περιπτώσεων καρκίνου που μπορούσαν να προληφθούν στις γυναίκες.
Με το 30% των θανάτων από καρκίνο.
Η παχυσαρκία, το αλκοόλ & η έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία ακολουθούν
Μετά το κάπνισμα, οι τέσσερις άλλοι κύριοι τροποποιήσιμοι παράγοντες κινδύνου για όλες τις περιπτώσεις καρκίνου, σύμφωνα με τους ερευνητές, περιλαμβάνουν:
Υπερβολικό σωματικό βάρος (παχυσαρκία)
Κατανάλωση αλκοόλ
Έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία
Αδράνεια
«Ένας μεγάλος αριθμός περιπτώσεων καρκίνου και θανάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες αποδίδεται σε αυτούς τους δυνητικά τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου, υποδεικνύοντας τη δυνατότητα ουσιαστικής μείωσης των διαγνώσεων αλλά και των θανάτων με την εφαρμογή προληπτικών πρωτοβουλιών και στρατηγικών πρόληψης», αναφέρουν χαρακτηριστικά οι ερευνητές.
Τι ισχύει για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας
Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης τον αντίκτυπο των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου σε 30 συγκεκριμένους καρκίνους. Κατά τη διάρκεια της μελέτης, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι περισσότερο από το 50% των περιπτώσεων 19 εκ των 30 τύπων καρκίνου που αξιολογήθηκαν θα μπορούσαν να αποδοθούν σε δυνητικά τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου.
Μερικοί από τους καρκίνους που συνδέονται με αυτούς τους πιθανώς τροποποιήσιμους παράγοντες περιλάμβαναν το 100% των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και του σαρκώματος Kaposi, το 94,2% των περιπτώσεων καρκίνου του πρωκτού, το 92,2% πάνω από το 80% των μελανωμάτων του δέρματος και το 88,2% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα.
«Για ορισμένους παράγοντες κινδύνου, η έκθεση είναι γενικά πιο συχνή ή έντονη σε ορισμένα όργανα, όπως για παράδειγμα ο καπνός του τσιγάρου στον πνεύμονα, και αυτό μπορεί να παίζει ρόλο σε μια ισχυρότερη συσχέτιση μεταξύ του καπνίσματος και του καρκίνου του πνεύμονα», εξηγούν οι ερευνητές. Τόνισαν επίσης τον ρόλο που διαδραματίζουν ορισμένοι ιοί, όπως ο HPV, που μπορεί να αποτραπεί μέσω του εμβολιασμού και του προληπτικού ελέγχου του τραχήλου της μήτρας, στον κίνδυνο καρκίνου.
Οι 6 σωτήριες αλλαγές Δώστε τέλος στο κάπνισμα: Η διακοπή του καπνίσματος ανά πάσα στιγμή στην ζωή είναι ζωτικής σημασίας όχι μόνο για να αποφύγουμε τον καρκίνο του πνεύμονα αλλά και για να μειώσουμε τον κίνδυνο θανάτου από κάθε αιτία. Προσέξτε το βάρος σας: Η παχυσαρκία μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου. Τα υπερβολικά επίπεδα σωματικού λίπους αυξάνουν τον κίνδυνο για διάφορους τύπους, συμπεριλαμβανομένων των καρκίνων του παχέος εντέρου, του μαστού μετά την εμμηνόπαυση, της μήτρας, του οισοφάγου, των νεφρών και του παγκρέατος. Περιορίστε το αλκοόλ: Σύμφωνα με το αμερικανικό CDC, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο καρκίνου του στομάχου, του παγκρέατος αλλά και του προστάτη. Απαραίτητο το αντηλιακό: Η υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο καρκίνου του δέρματος, για αυτό είναι σημαντικό να φοράμε (χειμώνα- καλοκαίρι), ακόμα και στην συννεφιά, αντηλιακό με υψηλό δείκτη προστασίας και να αποφεύγουμε την έκθεση στον ήλιο τις ώρες που είναι πιο δυνατός (11:00-16:00). Μην ξεχνάτε την άσκηση: Σύμφωνα με τις συστάσεις των ειδικών, χρειάζεται να αφιερώνουμε περίπου 30 λεπτά πέντε φορές την εβδομάδα σε φυσική δραστηριότητα μέτριας έντασης αλλά και να κάνουμε δύο προπονήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης την εβδομάδα.
Πείτε ναι στην υγιεινή διατροφή: Μια υγιεινή διατροφή πλούσια σε φρούτα, λαχανικά, όσπρια και δημητριακά ολικής άλεσης υποστηρίζει την εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού, συμβάλλοντας σε ένα υγιές βάρος, μειώνοντας τον κίνδυνο του καρκίνου.
Hakan Fidan, the new Turkish Foreign Minister and former head of Turkish intelligence agency MIT.
Levent Kenez/Stockholm
A newly released documentary, marking the eighth anniversary of a controversial coup attempt in Turkey on July 15, 2016, reveals shocking allegations against high-ranking officials. A rear admiral who was dismissed from the navy following the failed coup claims that the then-intelligence chief, who is now Turkey’s foreign minister, personally tortured a suspect.
Mustafa Zeki Uğurlu
The 2016 failed coup is believed by many to have been a false flag operation plotted by President Recep Tayyip Erdogan, his intelligence chief Hakan Fidan and then-military chief Hulusi Akar. Erdogan allegedly used the coup attempt as a pretext to consolidate his power, purge pro-NATO officers from the military and launch a cross-border military incursion into Syria. He blamed Turkish Muslim scholar Fethullah Gülen, who lives in the US, for the attempt and initiated a witch-hunt against his followers based on dubious criminal accusations. Gülen strongly denied any role in the abortive putsch, and the Turkish government has so far failed to present any evidence linking Gülen to it.
Mustafa Zeki Uğurlu, stationed at NATO Allied Command Transformation (NATO ACT) headquarters in the United States on the night of July 15, 2016, made important claims in a documentary published on the Alesta YouTube channel, established by officers dismissed from the military and now living abroad.
“Bring Hulusi Akar and Hakan Fidan, and let them face one of my former classmates in the military; within half an hour, they would dismantle all their claims about the coup attempt. Akar and Fidan would not be able to answer any questions because they have no valid response,” Uğurlu said.
Foreign Minister Hakan Fidan (L) and President Recep Tayyip Erdogan.
At the end of the documentary Uğurlu posed a question to Fidan. “While those generals and admirals were being tortured, did you participate in any of the torture? Did you bite any of their ears?” he asked, adding, “Aren’t you afraid of the future, of the truth coming out?” and implying to Fidan that he knew about the torture without revealing the identity of the tortured general.
The torture of officers accused of involvement in the coup attempt first came to light in a video recorded at the Ankara Police Department and released by the state-run Anadolu news agency just after July 15, 2016.
Starting later that year, he torture and abduction of government critics and opponents were sanctioned by Fidan after receiving approval from President Erdogan. Following that approval, multiple victims were taken to black sites maintained by Turkish intelligence agency MİT, where they were subjected to torture and abuse.
In the documentary featuring Mustafa Zeki Uğurlu, officers dismissed from the Turkish Armed Forces in 2016 share their stories. Source:youtube.com/@ALESTA2002
Despite the mounting evidence, including numerous criminal complaints, victim statements and confessions from senior MİT officials, the Erdogan government has failed to initiate any effective investigations into the allegations of torture. In certain cases prosecutors seemed to be pursuing investigations into these claims, only to later abandon them, often citing as a pretext the lack of evidence. To date, no on-site inspections have been conducted at the black sites in Ankara.
One of these black sites had been previously exposed to the public in 2018. It is widely acknowledged that this black site is used not only for officers but also for individuals illegally abducted from abroad by MİT. Located in a protected conservation area in Turkey’s capital of Ankara, it is situated in a clandestine facility operated by MIT. Approximately two kilometers from President Erdogan’s palace, the site functions as a covert hub for arms transfers to jihadist groups and a black site for torture.
The facility’s coordinates are 39.92632610216299, 32.77207015662205, about 230 meters from Anadolu Boulevard and 600 meters from Ankara Boulevard. As of 2023 Google Maps imagery showed that the site remains active, with three cars parked near the gate and a control point with a lift arm barrier about 30 meters before the main gate. The site’s isolation ensures complete seclusion from public scrutiny.
In early 2016 the facility underwent renovations under Fidan to accommodate torture cells for victims kidnapped by MIT. This secret facility was first revealed during a 2014 criminal investigation into the al-Qaeda network in Turkey, showing it was used for dispatching arms to jihadist factions in Syria and Iraq. The Erdogan government hushed up the investigation, protecting MIT agents involved in illegal arms trafficking.
The use of the black site continues under Ibrahim Kalın, who succeeded Fidan as MİT director in June 2023. Witness testimony, confessions of senior MİT officials and court documents confirm the existence of the black site in the Atatürk Forestry Farm (Atatürk Orman Çiftliği, AOÇ), operated by MİT’s special operations department, headed by Kemal Eskintan. The department employs a specialized interrogation team known for using invasive torture tactics.
Details of the site were also disclosed by senior MİT officials Erhan Pekçetin and Aydın Günel, who were captured by the Kurdistan Workers’ Party (PKK) in Sulaymaniyah, Iraq, in 2017. Pekçetin revealed witnessing Ayhan Oran, a former MİT employee, being tortured in one of the cells in 2016. Oran, abducted in November 2016, remains missing. Before his disappearance, Oran left a letter with his wife indicating MİT would be responsible if he were to disappear. The investigation was obstructed by MİT.
Turkish intelligence agency MIT’s black site in Ankara.
In court testimony in 2019, former intelligence officer Vehbi Kürşad Akalın revealed he was shown videos of Oran and Mesut Geçer, another former MIT employee, enduring torture during his detention in 2017. Akalın was coerced into signing a confession under threat of severe torture. Oran’s wife filed multiple reports and criminal complaints, but Turkish authorities disregarded her appeals, failing to conduct an effective investigation. In 2022 Turkey’s Constitutional Court acknowledged the lack of an effective investigation.
Retired intelligence officer Mehmet Eymür confirmed the existence of the black site in a 2021 interview with the T24 news website, admitting to MİT’s use of torture and claiming current methods are far more severe, leading to deaths and disappearances, including in Oran’s case.
In July 2017 an anonymous user on Twitter, now X, with the handle Meçhul Kayıkçı (@kayikci06), who claimed to be a MIT employee, revealed details about the black site and torture practices. The whistleblower expressed remorse for his involvement in kidnappings, torture and the transfer of arms to jihadists. He revealed that the black site’s interrogation rooms were designed long before the failed coup on July 15, 2016 under orders from Fidan. Changes to MİT regulations facilitated kidnappings and torture, and operatives were granted immunity from criminal investigation by the Erdogan government.
In 2024 investigative journalist Adem Yavuz Arslan, in a file uploaded to his own YouTube channel, revealed that Erdogan frequently visited the torture site in Ankara. He even mentioned an occasion when Erdogan and his team, including Fidan, dined on venison prepared by palace chefs while individuals were held in cells below.
Άρθρο Υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, στην εφημερίδα «Το Μανιφέστο» (19.07.2024)
Συμπληρώνεται φέτος μισός αιώνας από την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, που οδήγησε στην κατάληψη και την παράνομη κατοχή του ενός τρίτου του εδάφους της Μεγαλονήσου από τον τουρκικό στρατό, κατά παράβαση των θεμελιωδών Αρχών του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του Διεθνούς Δικαίου, με πρόφαση το τυχοδιωκτικό πραξικόπημα της χούντας εναντίον του νόμιμου προέδρου της Κύπρου αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
Η διαιώνιση του σημερινού statusquo, όπως επίσης και η δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο, δεν αποτελούν αποδεκτές λύσεις του Κυπριακού, ούτε για την Ελλάδα ούτε για την Ευρώπη. Παραμένουμε προσηλωμένοι στη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, πλαίσιο διαπραγμάτευσης το οποίο έχει γίνει αποδεκτό ως βάση συνομιλιών από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους από τον Φεβρουάριο του 1977 και τη «συμφωνία υψηλού επιπέδου» μεταξύ του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς. Ομοσπονδία με μία κυριαρχία, μια διεθνή νομική προσωπικότητα και μία ιθαγένεια.
Με απόλυτο σεβασμό στον κυρίαρχο κυπριακό λαό, που παραμένει ο τελικός κριτής κάθε πρότασης, η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι αρωγός στις προσπάθειες τόσο της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και του Γενικού Γραμματέα του Ο.Η.Ε. να αξιοποιήσουν κάθε δυνατότητα για επίλυση του Κυπριακού. Η εξεύρεση δίκαιης, βιώσιμης και αμοιβαία αποδεκτής λύσης συνιστά κορυφαία εθνική προτεραιότητα. Χωρίς να διαγράφεται η ιστορία και με σεβασμό στη μνήμη των πεσόντων και στους αγνοούμενους, πυξίδα μας παραμένει η επανένωση του νησιού στο πλαίσιο που οριοθέτησαν οι αποφάσεις του ΟΗΕ.
Με απόλυτο σεβασμό στον κυρίαρχο κυπριακό λαό, που παραμένει ο τελικός κριτής κάθε πρότασης, η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι αρωγός στις προσπάθειες τόσο της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και του Γενικού Γραμματέα του Ο.Η.Ε. να αξιοποιήσουν κάθε δυνατότητα για επίλυση του Κυπριακού. Η εξεύρεση δίκαιης, βιώσιμης και αμοιβαία αποδεκτής λύσης συνιστά κορυφαία εθνική προτεραιότητα. Χωρίς να διαγράφεται η ιστορία και με σεβασμό στη μνήμη των πεσόντων και στους αγνοούμενους, πυξίδα μας παραμένει η επανένωση του νησιού στο πλαίσιο που οριοθέτησαν οι αποφάσεις του ΟΗΕ.
Τον συνάντησα σε ένα κυλικείο του νεκροταφείου, εκεί όπου μαζευόμαστε για ένα ακόμη αποχαιρετισμό σε αυτόν που έφυγε και ένα χάδι σε αυτόν που τον στερήθηκαν. Την ώρα που η κουβέντα, προσπαθώντας δύσκολα να δραπετεύσει από τα επώδυνα, στρέφεται καμιά φορά στον σχολιασμό άλλων, όσο το δυνατόν πιο άσχετων με τον πένθος που μας ένωσε. Δεν θυμάμαι ποιος και πώς έφερε την κουβέντα στην ήττα της Αγγλίας από την Ισπανία στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Και κάποια άλλη, παρατήρησε ότι για κάποιους μυστηριώδεις λόγους, όταν Γερμανοί, αλλά και Άγγλοι, αντιμετωπίζουν μεσογειακούς, είμαστε σχεδόν πάντοτε με τους δεύτερους.
«Είναι γιατί η μνήμη, όσο και να μας πονάει είτε ακριβώς γι αυτό, δεν σβήνει. Κοιμάται μόνον και ξυπνάει όταν δεν το περιμένουμε ». Γυρίσαμε και αντικρίσαμε αυτόν που μας είχε μιλήσει. Δεν τον γνώριζε κανείς μας. Προσηνής, απλά και καθαρά, αλλά λίγο πρόχειρα ντυμένος, σαν κάποιος δικός μας που ντύθηκε βιαστικά για να προλάβει να είναι κοντά μας. Καλοδιάθετος, παρά το ότι έμοιαζε να υποφέρει λίγο παραπάνω από την ζέστη, σα να ήταν μαθημένος σε άλλα κλίματα. «Αν άκουσα καλά, συνέχισε κάποιος από σας θυμήθηκε προηγουμένως τον Τσώρτσιλ που, όσο πολεμάγαμε στην Αλβανία, μας κολάκευε ότι οι ήρωες θα ονομάζονται Έλληνες και μετά στην απελευθέρωση διέταξε τον στρατό του να μας φερθεί σαν να είμαστε κατειλημμένη χώρα». – «Υπάρχουν κι άλλα. Η Κύπρος» πρόσθεσε ένας άλλος . «Και οι παγίδες τους σε όλα τα άλλα ζητήματα» είπε ένας τρίτος.
– «Είναι πολλά ξαναείπε αυτός. Όμως εδώ δεν είναι ο τόπος και η ώρα να θυμόμαστε όσους μας αδικούν. Αλλά, αν μου επιτρέπετε, αυτές οι μνήμες βοηθούν, όταν δεν πρόκειται για το ποδόσφαιρο, να μην κάνουμε τους αγώνες, πολύ περισσότερο τους πολέμους των άλλων, δικούς μας. Μπορεί να μας βρει το κακό γιατί έχουμε ανάγκη την ειρήνη που αυτοί κουρελιάζουν». Η φωνή του κόπηκε και βράχνιασε και σκέφτηκα μήπως τον είχε πειράξει το αιρ κοντίσιον.
– «Θα έρθετε στο εστιατόριο να δοκιμάστε λίγο ψάρι» τον προσκάλεσε ο πενθών κι αυτός δέχθηκε με ευχαρίστηση». Περπάτησε μαζί μας μέχρι το κοντινό εστιατόριο, κάθισε στο τραπέζι μιας άλλης παρέας μετέχοντας διακριτικά στην κουβέντα και δοκιμάζοντας με ευχαρίστηση, αλλά χωρίς καμιά βουλιμία, τα πιάτα. Όταν πια σηκωνόμασταν να φύγουμε, ζήτησε μια σακούλα, για να βάλει μέσα λίγα από τα φαγητά που περίσσευαν. –«Θα είναι σίγουρα φιλόζωος» είπε κάποιος που τον είχε συμπαθήσει, αλλά δεν είχε καταλάβει.
Δεν είχε καταλάβει πως ζουν κάποτε κοντά μας. Ή, πιο σωστά, μας επισκέπτονται γιατί κάτι θέλουν να μας πουν. Με την φωνή λίγο βραχνιασμένη, κουρασμένη ίσως από το να μιλούν σε ώτα μη ακουόντων». Παρακαλώ, αν τους συναντήσετε, κεράστε τους ένα πιατάκι φαί και ακούστε τους.
50 Χρόνια συμπληρώνονται αύριο από την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και την κατοχή Κυπριακού εδάφους και στα πλαίσια αυτά ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά και οι Πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης και του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης θα βρεθούν αύριο στο νησί για τις εκδηλώσεις της θλιβερής επετείου.Στην απέναντι πλευρά θα βρεθεί ο Πρόεδρος της Τουρκίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και πλειάδα Τούρκων επισήμων για να παρευρεθούν στις πανηγυρικές εκδηλώσεις του ψευδοκράτους. Πανηγυρικές εκδηλώσεις στις οποίες θα συμμετάσχει ο στόλος της Τουρκίας με το Anadolou και άλλα 50 πλοία !!!, αλλά και η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία.
Το μήνυμα είναι σαφές και το κοντράστ της εικόνας πραγματικά καταλυτικό. Πρακτικά ο Έλληνας Πρωθυπουργός και το ελληνικό πολιτικό προσωπικό θα τεθεί σε διήμερο ναυτικό και αεροπορικό αποκλεισμό από τις τουρκικές δυνάμεις.
Την ίδια ώρα φαίνεται να έχουν ξεκινήσει και πάλι οι διεργασίες μέσω του ΓΓ του ΟΗΕ κ. Γκουτιέρες για την εξεύρεση “μόνιμης και βιώσιμης λύσης” για το Κυπριακό. Λύσης που θα κινείται στο γενικό πλαίσιο που είχε τεθεί και στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας το 2017.
Ουσιαστικά το σχέδιο Ανάν που απορρίθφηκε από τον Κυπριακό Λαό το 2014 επανέρχεται πιο καλοφτιαγμένο, πιο ελκυστικό, πιο ευκολοχώνευτο, Αναπόφευκτα δημιουργούνται μια σειρά ερωτήματα που αν και η απάντηση είναι προφανής, εντούτοις καλό είναι να επαναλαμβάνονται για να γνωρίζουμε που βρισκόμαστε και που πηγαίνουμε:
1. Υπάρχει ειλικρινά έστω και ένας, ένας πολιτικός ή πολίτης της Ελλάδας ή της Κύπρου που να πιστεύει σε δίκαιη λύση;
2. Υπάρχει πραγματικά κάποιος που να πιστεύει ότι 50 χρόνια μετά θα μπορούσαν μέσα από μια διαπραγμάτευση να υπάρξουν πρακτικά οφέλη που θα μπορούσαν δυνητικά να οδηγήσουν σε επανένωση – ενσωμάτωση των τουρκοκυπρίων σε μια ενιαία Κυπριακή κοινωνία, σε ένα ενιαίο κράτος;
Δεν χρειάζεται να απαντήσει κάποιος. Η στάση της Τουρκίας, δεν επιτρέπει παρερμηνείες. Και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν κατηγορώ την Τουρκία για ότι κάνει. Έχω μάθει να ερμηνεύω τη στάση κάποιων σε κάποια ζητήματα τοποθετώντας τον εαυτό μου στη θέση τους. Η Τουρκία λοιπόν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει εξυπηρετώντας τα δικά της εθνικά συμφέροντα, σε μια σταθερή πορεία από το 1974 και μετά. Δεν άλλαξε και δεν προτίθεται να αλλάξει. Πολύ δε περισσότερο με τις σημερινές συνθήκες και την ανακάλυψη κοιτασμάτων φυσικού αερίου.
Η στάση της ήταν και παραμένει σταθερή και οι ενέργειές της απόλυτα προβλέψιμες, αιφνιδιάζουν μόνο τους παρουσιαστές στα ΜΜΕ γιατί απλά η αύξηση της έντασης ή οι αύξηση των προκλήσεων πουλάει. Αδυνατώ να πιστέψω ότι με τις κινήσεις της η Τουρκία αιφνιδιάζει κάποιων από το πολιτικό προσωπικό είτε της Ελλάδας, είτε της Κύπρου. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μάλλον θα πρέπει να μετακομίσουμε σε άλλη χώρα.
Επομένως το κυρίαρχο ζήτημα που μπαίνει είναι η δική μας στάση, η αντίδραση των δικών μας πολιτικών ελίτ. Γιατί δεν υπάρχει μια σαφής γραμμή; Γιατί μπαίνουμε κάθε φορά σε μια ατέρμονη και αναποτελεσματική διαπραγμάτευση; Γιατί επιτρέπουμε στην Τουρκία να έχει μονίμως οφέλη από τέτοιες διαδικασίες; Πως αξιοποιούμε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας κλπ κλπ;. Γιατί στο βωμό της όποιας διευθέτησης, είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα; Γιατί επιτρέψαμε το σπάσιμο του αποκλεισμού και το de facto πρακτικό άνοιγμα του “αποκλεισμένου” ψευδοκράτους; Γιατί δεν έχουμε εναντιωθεί στο άνοιγμα γραφείων – αντιπροσωπειών και προξενικών τμήματων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ΗΠΑ, της Ρωσίας; Πως όντας χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιτρέπουμε τις αγοροπωλησίες περιουσιών, τις εμπορικές δραστηριότητες, τον τουρισμό μεταξύ Ε.Ε. και ψευδοκράτους; Τι έχουμε πρακτικά και ουσιαστικά κερδίσει από το άνοιγμα διελεύσεων από και προς τα κατεχόμενα; Γιατί δεν επιβάλλουμε το κλείσιμο του αεροδρομίου και των λιμένων του ψευδοκράτους; Απλές ερωτήσεις που όμως θα παραμείνουν αναπάντητες και άπειρες οι δικαιολογίες.
Π.χ. θα πει κάποιος από τους ιθύνοντες για το αεροδρόμιο, ότι ουσιαστικά δέχεται πτήσεις από και προς την Τουρκία μόνο, ότι δεν αναγνωρίζεται από τους διεθνείς αεροπορικούς οργανισμούς. Ναι, δεν μπορούμε να επιβάλλουμε το κλείσιμο των πτήσεων από την Τουρκία. Μπορούμε όμως να απαγορέψουμε την πώληση τουριστικών πακέτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να απαγορέψουμε τις αγοροπωλησίες κατεχόμενων περιουσιών. Δεν το κάνουμε.
Το Κυπριακό όλα αυτά τα χρόνια αντιμετωπίζετε σαν μια καυτή πατάτα. Το ξεχνάμε για να μη χαλάσουμε τη σούπα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, Το θυμόμαστε όταν έρχεται μια νέα πρόταση προς διαπραγμάτευση. Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε για το οτιδήποτε αρκεί να μπορούμε να ισχυριστούμε ότι επιτέλους το λύσαμε.
Προσωπικά μου προκάλεσε εντύπωση η επιδερμική έστω αναφορά του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στο Κυπριακό μετά από πέντε τουλάχιστον χρόνια αφωνίας. Με το άκουσμά της, έγινε αντιληπτό ότι πάλι κάτι βρίσκεται στα σκαριά. Άλλη μια λύση, άλλη μια ήττα.
Υπάρχει λύση;
Η θέση μου είναι γνωστή επάνω σ αυτό. Η μοναδική μόνιμη βιώσιμη λύση είναι η απελευθέρωση των κατεχόμενων και η ενοποίηση – ενσωμάτωση των τουρκοκυπρίων στο Κυπριακό Κράτος. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος.
ΔΗΛΑΔΗ:
Πλήρης αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων
Επιστροφή των προσφύγων σε συνθήκες ασφάλειας
Επαναπατρισμός των εποίκων
Κατάργηση των εγγυητικών δικαιωμάτων
Ένα κράτος, μία υπηκοότητα
Η συνήθης ερώτηση που δέχομαι όταν εκφράζω μια τέτοια θέση είναι αν πιστεύω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί χωρίς πόλεμο. Και εδώ ακριβώς μπαίνει το ζήτημα της στρατηγικής για την επιτυχία του στόχου. Η αξιοποίηση των ευκαιριών που παρουσιάζονται στο Διεθνές περιβάλλον.
Και εδώ θα μου επιτρέψετε να δώσω δύο χτυπητά παραδείγματα αντίδρασης της Διεθνούς Κοινότητας σε αντίστοιχες περιπτώσεις.
Το πρώτο παλιό. Στις 2 Αυγούστου του 1990, το Ιράκ εισέβαλε στο Κουβέιτ. Σχεδόν αμέσως σχηματίσθηκε μια συμμαχία 35 κρατών υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και την αιγίδα του ΟΗΕ που απελευθέρωσε το Κουβέιτ στις 27 Φεβρουαρίου του 1991.
Το δεύτερο είναι η Ουκρανία σήμερα. Η αντίδραση της Δύσης απέναντι στη ρωσική εισβολή με την αποστολή εξοπλισμού και τη στήριξη σε κάθε επίπεδο. Στήριξη στην οποία συμμετέχει, αν όχι πρωτοστατεί η χώρα μας. Περίπτωση παράνομης εισβολής και κατοχής με χρήση ίδιων δικαιολογιών από τον επιτιθέμενο – Ρωσία, όπως αυτών της Τουρκίας το 1974. Και όμως τόσο η Ελληνική, όσο και η Κυπριακή ηγεσία αρνούνται να συσχετίσουν σε Διεθνές επίπεδο τις δύο όμοιες καταστάσεις παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου.
Υπάρχουν εργαλεία στη Διεθνή πολιτική που θα επιβάλλουν την τήρηση των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου στην Τουρκία. Η απάντηση είναι σαφέστατα ΝΑΙ. Εργαλεία όπως κυρώσεις οικονομικές και άλλες, Αμυντικές, με τον εξοπλισμό της Κύπρου με σύγχρονα οπλικά συστήματα που θα διασφαλίσουν την ασφάλεια των Κυπρίων Πολιτών. Κίνητρα για την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου.
Πρακτικά αυτό που επιμένω να λέω είναι ότι δεν αρκεί να σέβεσαι το Διεθνές Δίκαιο, αλλά θα πρέπει και να το ασκείς. Θα πρέπει να καταδείξεις την προσήλωση στον στόχο και να ζητήσεις την αντίδραση. Θα πρέπει να χτίσεις συμμαχίες όχι στη βάση των συμφερόντων των “συμμάχων”, αλλά στη βάση και των δικών σου εθνικών συμφερόντων.
Όσο εμφανιζόμαστε δεχτικοί και υποχωρητικοί σε σχέδια που απέχουν από το στόχο. Όσο δεχόμαστε να συζητάμε για Διζωνικές Δικοινοτικές Ομοσπονδίες θα συνεχίσουμε να υποθηκεύουμε την εθνική υπόθεση.
Χτυπάω το καμπανάκι του κινδύνου. Οδηγούμαστε και μαθηματικά στην οριστική απώλεια της Κύπρου.
Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι δεν είναι στραβός ο γυαλός. Εμείς στραβά αρμενίζουμε.
Republican presidential nominee and former U.S. President Donald Trump gives his acceptance speech on Day 4 of the Republican National Convention (RNC), at the Fiserv Forum in Milwaukee, Wisconsin, U.S., July 18, 2024. REUTERS/Mike Segar
19.07.202407:20
Ο Ντόναλντ Τραμπ μιλώντας την τελευταία ημέρα του συνεδρίου των Ρεπουμπλικανών αναφέρθηκε στην απόπειρα δολοφονίας του τονίζοντας ότι είναι τυχερός που ζει και υποσχέθηκε «τα τέσσερα ομορφότερα χρόνια στην ιστορία» των ΗΠΑ αν επιστρέψει στον Λευκό Οίκο.
ΟΝτόναλντ Τραμπ αποδέχθηκε και τυπικά το χρίσμα του κόμματός του, των Ρεπουμπλικανών, κατά την ομιλία του στο συνέδριό του στο Μιλγουόκι το βράδυ της Πέμπτης (τοπική ώρα· ξημερώματα Παρασκευής ώρα Ελλάδας).
«Με πίστη και αφοσίωση, αποδέχομαι υπερήφανα το χρίσμα σας» είπε απευθυνόμενος στους συνέδρους στο Ουισκόνσιν. Προέβλεψε «απίστευτη νίκη» στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου, υποσχόμενος «τα τέσσερα ομορφότερα χρόνια στην ιστορία» των ΗΠΑ αν επιστρέψει στον Λευκό Οίκο.
Προσπάθησε εξάλλου να φανεί ενωτικός, λίγα εικοσιτετράωρα μετά την απόπειρα δολοφονίας του στην Πενσιλβάνια: «Είμαι υποψήφιος για να γίνω ο πρόεδρος όλης της Αμερικής, όχι της μισής», διαβεβαίωσε.
Ο Ντόναλντ Τραμπ ζήτησε κατά την ομιλία του στο συνέδριο του κόμματός του στο Μιλγουόκι (βόρειες ΗΠΑ) να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή προς τιμή πυροσβέστη που έχασε τη ζωή του όταν ένοπλος αποπειράθηκε να τον δολοφονήσει στην Πενσιλβάνια το Σάββατο. Μάλιστα, για αυτό το λόγο υπήρχε και μια στολή πυροσβέστη στην εξέδρα με τον Τραμπ να σπεύδει και να την ασπάζεται.
«Παρά την ειδεχθή επίθεση αυτή, είμαστε απόψε ενωμένοι (και) πιο αποφασισμένοι από ποτέ», δήλωσε ο κ. Τραμπ, που νωρίτερα αποδέχθηκε και τυπικά το χρίσμα της παράταξής του και θα διεκδικήσει την προεδρία στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου.
Αναφέρθηκε λεπτομερώς στην απόπειρα δολοφονίας του. Μόλις άκουσε τα πυρά, «κατάλαβα αμέσως πως ήταν κάτι πολύ σοβαρό, πως δεχόμασταν επίθεση», αφηγήθηκε, στην πρώτη του δημόσια ομιλία μετά την απόπειρα, ακόμη φορώντας επίδεσμο στο δεξί του αυτί.
«Αίμα κύλαγε παντού. Κι όμως, με κάποιον τρόπο, αισθανόμουν ασφαλής, γιατί είχα τον Θεό μαζί μου», πρόσθεσε.
«Θα βάλω τέλος στην κρίση της παράνομης μετανάστευσης»
Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υποσχέθηκε στην ομιλία του στο συνέδριο του κόμματός του στο Μιλγουόκι να βάλει τέλος στην είσοδο παράτυπων μεταναστών στη χώρα του από την «πρώτη μέρα» της ενδεχόμενης νέας θητείας του, «κλείνοντας τα σύνορα», ενώ δεσμεύθηκε να ολοκληρώσει την οικοδόμηση του αντιμεταναστευτικού τείχους στη μεθόριο με το Μεξικό.
«Θα βάλω τέλος στην κρίση της παράνομης μετανάστευσης κλείνοντας τα σύνορά μας και τελειώνοντας το τείχος», διαβεβαίωσε ο πρώην πρόεδρος, επανερχόμενος στα μεγαλεπήβολα σχέδιά του για το πρόβλημα, που σκόνταψαν σε πολλά εμπόδια, και στις δικαστικές αίθουσες, κατά την πρώτη θητεία του.
Εξάλλου, υποσχέθηκε πως θα «σώσει» τη χώρα από την «ανίκανη και αποτυχημένη» κυβέρνηση του Δημοκρατικού διαδόχου του Τζο Μπάιντεν, επαναλαμβάνοντας τη θεωρία του πως η Αμερική είναι «έθνος σε παρακμή».
Δεσμεύτηκε πως θα ευνοήσει την εξερεύνηση και την εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου, με άλλα λόγια ότι θα αναιρέσει μέτρα για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής που έλαβε η κυβέρνηση του κ. Μπάιντεν. Υποσχέθηκε να ανακατευθύνει το σύνολο των κεφαλαίων που διατίθενται στην κατ’ αυτόν «πράσινη απάτη».
Ακόμη, κάλεσε να μη «δαιμονοποιείται» η αντιπολίτευση και η «πολιτική διαφωνία», αναφερόμενος στις ποινικές διώξεις σε βάρος του.
Μερικά 24ωρα μετά την απόπειρα δολοφονίας του, ο πρώην πρόεδρος απαίτησε οι Δημοκρατικοί να πάψουν «αμέσως» να τον χαρακτηρίζουν «εχθρό της δημοκρατίας», «απειλή» για το πολίτευμα — ενώ, ταυτόχρονα, κατηγόρησε το αντίπαλο κόμμα πως «καταστρέφει τη χώρα μας».
Η πρώην πρωθυπουργός της Εσθονίας Κάγια Κάλλας θα αναλάβει τα ηνία της ευρωπαϊκής διπλωματίας. Ποια είναι τα σχέδιά της απέναντι στη ρωσική απειλή αλλά και τα διεθνή ζητήματα;
Η Κάγια Κάλλας αναμένεται να αναλάβει επικεφαλής διπλωμάτης της ΕΕΕικόνα: Michal Cizek/AFP/Getty Images
Μέχρι πριν από λίγους μήνες η Κάγια Κάλλας, η οποία παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της Εσθονίας, ήταν κορυφαία υποψήφια για την ηγεσία του ΝΑΤΟ, ως αντικαταστάτρια του Γενς Στόλτενμπεργκ – όσα λέγονται όμως για τις σχέσεις της με τη Ρωσία μείωσαν σημαντικά τις πιθανότητες που είχε για μια τέτοια θέση.
Ισχυρά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, αρκετά εκ των οποίων ανήκουν στην ΕΕ, συμφώνησαν ότι με τον πόλεμο στην Ουκρανία ήταν πλέον αδύνατον να παραμένουν περιθωριοποιημένα αναφορικά με την ανάληψη των ανώνατων αξιωμάτων της Ένωσης. Ωστόσο πολλοί εκτιμούσαν πως το να δοθεί η κορυφαία θέση ασφαλείας σε μία ηγετική προσωπικότητα της Βαλτικής ήταν ένα πολύ δυνατό μήνυμα προς τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν.
Ένας ακόμη άγνωστος παράγοντας είναι οι επικείμενες αμερικανικές προεδρικές εκλογές – και επομένως ποιος θα είναι σε θέση να διαχειριστεί με τον καλύτερο τρόπο τον Ντόναλντ Τραμπ, σε περίπτωση που αυτός επιστρέψει στον Λευκό Οίκο.
Η Κάλλας στοχεύει στην επέκταση των αμυντικών δυνατοτήτων της ΈνωσηςΕικόνα: Geert Vanden Wijngaert/AP/dpa/picture alliance
Η 47χρονη Κάλλας ήταν μία από τους πρώτους ηγέτες της ΕΕ που προειδοποίησε για τα επεκτατικά σχέδια του Πούτιν, τονίζοντας επιπλέον στους συναδέλφους της πως δεν πρέπει να πέσουν στην «παγίδα» του να πιστέψουν πως οι καλές εμπορικές σχέσεις με τη Μόσχα θα μπορούσαν να αποτρέψουν την κρίση, στην οποία βρέθηκε η Ευρώπη με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
«Η επιλογή αυτή δείχνει πως η Κάλλας εκπροσωπεί την επικρατούσα άποψη των κυβερνήσεων της ΕΕ», δήλωσε η Μέριλι Αργιάκας από τη δεξαμενή σκέψης International Centre for Defence and Security (ICDS) στο Ταλίν της Εσθονίας.
Όσα έχει να επιδείξει η Κάλλας, καθώς και η διαίσθησή της, φαίνεται ότι θεωρούνται σημαντικά πλεονεκτήματα στην προσπάθεια της ΕΕ να λάβει πιο δραστικά μέτρα απέναντι στη ρωσική απειλή – υπάρχουν σκέψεις ακόμη και για επιστροφή της στρατιωτικής θητείας.
Οι προτεραιότητες της Κάλλας στην εξωτερική πολιτική
Διάφοροι ειδικοί δήλωσαν στην DW πως η Κάλλας αποτελεί τη σωστή επιλογή και δη στη σωστή χρονική στιγμή για την εξωτερική πολιτική, διότι κατά την επόμενη πενταετία η ΕΕ θα πρέπει να επικεντρωθεί στο πώς θα ενισχύσει την άμυνά της απέναντι στη Ρωσία.
Ως πρωθυπουργός της Εσθονίας, μίας πολύ μικρής χώρας που ως το 1991 ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και ως κόρη μιας γυναίκας που εξορίστηκε στη Σιβηρία, η Κάλλας είναι σε θέση να καταλάβει απολύτως τι θα μπορούσε να συμβεί σε περίπτωση που η Ουκρανία χάσει τον πόλεμο με τη Ρωσία ή υποχρεωθεί να παραδώσει μέρος της επικράτειάς της.
Η Κάλλας ήταν από τα φαβορί και για την ανάληψη της ηγεσίας του ΝΑΤΟΕικόνα: Yves Herman/Reuters
Κορυφαία προτεραιότητά της ως επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας θα είναι να διασφαλίσει ότι οι Ευρωπαίοι είναι πανέτοιμοι να αποτρέψουν μία πιθανή ρωσική προέλαση στο μέλλον.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει φέρει στο φως πολλά από τα ευάλωτα σημεία της Ευρώπης – όπως για παράδειγμα την περιορισμένη παραγωγή πυρομαχικών. Η Κάλλας έχει προτείνει έναν κοινό δανεισμό από την ΕΕ για τη χρηματοδότηση της επέκταση των αμυντικών δυνατοτήτων της Ένωσης. Παρά το γεγονός ότι ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν στηρίζει την εν λόγω ιδέα, η Κάλλας μάλλον θα δυσκολευτεί να πείσει πιο πειθαρχημένες δημοσιονομικά χώρες, όπως η Γερμανία.
Την ίδια στιγμή πολλοί ανησυχούν ότι ίσως προκύψουν διαμάχες μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, αλλά και ότι με τα σχέδια της Κάλλας για τη Ρωσία θα μπορούσε να κλέψει τις εντυπώσεις από τον επόμενο επικεφαλής του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε.
«Στην περίπτωση στρατιωτικής κρίσης είναι σημαντικό ποιος δίνει διαταγές σε ποιόν και το πώς λειτουργεί πραγματικά η ιεραρχία. Αυτό είναι το ΝΑΤΟ από στρατιωτικής σκοπιάς», ξεκαθάρισε η Κάλλας τον Μάρτιο. «Όμως η ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας είναι κάτι στο οποίο έχει λόγο και η ΕΕ».
Η μεγαλύτερη πρόκληση για την Κάλλας θα είναι η χάραξη της εξωτερικής πολιτικής σε άλλες περιοχές, όπως για παράδειγμα στις σχέσεις με το Ιράν, την Κίνα και τη Μέση Ανατολή.
Καμία συγκεκριμένη εξωτερική πολιτική;
Η Κρίστι Ράικ, αναπληρώτρια διευθύντρια της δεξαμενής σκέψης ICDS, δήλωσε πως η Κάλλας θα αξιολογήσει τις σχέσεις με την Κίνα και το Ιράν βάσει και των δεσμών που έχουν αυτές οι χώρες με τη Μόσχα.
Ακόμη δεν είναι βέβαιο εάν η Κάλλας ακολουθήσει μία «φεμινιστική» εξωτερική πολιτικήΕικόνα: Sergei Grits/AP/picture alliance
«Αν και με την Κίνα είναι πιθανό να προκύψουν ζητήματα, για το Ιράν δεν θεωρώ πως η Κάλλας θα διατυπώσει έντονα συγκεκριμένη άποψη», δηλώνει η Ράικ. «Όλα όμως θα ξεκινούν από το γεγονός ότι το Ιράν συνεργάζεται τώρα στενά με τη Ρωσία και έχει ένα αυταρχικό καθεστώς». Όπως προσθέτει η Ράικ, η Κάλλας θα επιδιώξει να προωθήσει τη διαμόρφωση μίας πολυμερούς παγκόσμιας τάξης βασισμένης στους κοινώς αποδεκτούς κανόνες: «Προέρχεται από ένα μικρό κράτος, επομένως είναι φυσιολογικό να δίνει μεγάλη έμφαση σε μία παγκόσμια τάξη με κανόνες, όπου οι διεθνείς συμφωνίες τηρούνται και οι άγραφοι κανόνες γίνονται σεβαστοί.»
Άλλοι ωστόσο εκτιμούν πως, αν και αυτή η προσέγγιση μπορεί να λειτουργεί όσον αφορά την απειλή που αποτελεί η Ρωσία για τις μικρότερες χώρες της Βαλτικής, θα μπορούσε να μην έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα όταν ακολουθείται για παράδειγμα σε ζητήματα όπως το Μεσανατολικό. «Η Κάλλας δεν έχει τοποθετηθεί προσωπικά για άλλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής πέραν της Ρωσίας», προσθέτει η Μέριλι Αργιάκας από το ICDS. «Σε κάθε περίπτωση στα μεγάλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής καθοριστική θα είναι η συνολική στάση της ΕΕ».
Ακόμη και μεταξύ των θιασωτών της φεμινιστικής θεωρίας υπάρχει διαφωνία σχετικά με το κατά πόσο μία φεμινιστική εξωτερική πολιτική απλώς ενθαρρύνει τη συμπερίληψη γυναικών σε θέσεις εξουσίας, μάχεται για τα δικαιώματά τους μέσω της διπλωματίας και προωθεί τη διοχέτευση περισσότερων πόρων προς τους σκοπούς αυτούς ή εάν, από την άλλη πλευρά, πηγαίνει παραπέρα, θέτοντας ξεκάθαρα ως προτεραιότητα την προστασία του ανθρώπου σε σχέση με την εθνική ασφάλεια.
Η Ανν Τάουνς, καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ στη Σουηδία, εξηγεί πως πολλές φεμινίστριες και φεμινιστές απορρίπτουν την ιδέα ότι «υπάρχει εγγενής αντίθεση μεταξύ μίας φεμινιστικής εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφαλείας» – προσθέτοντας πως «η Κάλλας συγκαταλέγεται επίσης σε αυτούς».
Τηλεφωνική επικοινωνία με τον τέως πρόεδρο των ΗΠΑ και υποψήφιο στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές, Ντόναλντ Τραμπ, είχε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, ο Τούρκος πρόεδρος καταδίκασε εκ νέου την απόπειρα δολοφονίας κατά του Ντόναλντ Τραμπ και εξέφρασε τη θλίψη του και τις ευχές του για περαστικά.
Ο πρόεδρος Ερντογάν χαρακτήρισε την απόπειρα δολοφονίας εις βάρος του Τραμπ επίθεση κατά της δημοκρατίας και δήλωσε ότι η γενναία στάση του Αμερικανού τέως προέδρου μετά την αποτρόπαια επίθεση ήταν αξιοθαύμαστη, ότι η συνέχιση του προεκλογικού του προγράμματος χωρίς διακοπή ενίσχυσε τη δημοκρατία και ότι αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί ένδειξη εμπιστοσύνης στη σοφία του αμερικανικού λαού.
Κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας, ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι ο Τραμπ επέδειξε ισχυρή ηγεσία με τα κατευναστικά μηνύματα ενότητας που έστειλε για να μειώσει την πόλωση και την ένταση μετά την απόπειρα δολοφονίας και τον συνεχάρη για την επίσημη ανάδειξή του ως υποψήφιου Προέδρου των ΗΠΑ από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Τέλος, ο Τούρκος πρόεδρος εξέφρασε την ελπίδα ότι οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο θα είναι επωφελείς για τον αμερικανικό λαό και τις σχέσεις Τουρκίας-Ηνωμένων Πολιτειών.
Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης
Του Θράσου Ευτυχίδη
