Θ. Παναγιωτίδης: η σημασία της Σίνδου για την Θεσσαλονίκη

Από

September 23, 2024

Θεόδωρου Παναγιωτίδη,

Καθηγητή στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών,

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Μέχρι το τέλος του έτους μία σημαντική εκκρεμότητα για την πόλη περιμένουμε να κλείσει με την λειτουργία της βασικής γραμμής του μετρό. Η γραμμή βέβαια δεν είναι ολοκληρωμένη και θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να συνδεθούν με αυτήν οι δυτικές συνοικίες, το αεροδρόμιο και ο σταθμός των. ΚΤΕΛ. Μετά από πολλές δεκαετίες, η Θεσσαλονίκη θα αποκτήσει μία σημαντική υποδομή που θα αποτελέσει την βάση για την περαιτέρω ανάπτυξη των μεταφορών (προαστιακός, σύνδεση με Σίνδο, βελτίωση σιδηροδρομική σύνδεσης με την Αθήνα και τις χώρες του βορρά). η οποία θα διευκολύνει την μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών. Το αίσθημα αισιοδοξίας που δικαιολογημένα θα επικρατήσει στην πόλη θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή ενός διαλόγου για την ανάπτυξη της πόλης και την στρατηγική που θα πρέπει να ακολουθηθεί.

Ο διάλογος αυτός που αφορά στο μέλλον της πόλης δεν θα πρέπει να ξεχνά ή να υποτιμά την σημασία της βιομηχανικής παραγωγής. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η καρδιά της ανάπτυξης της πόλης χτυπάει στην βιομηχανική περιοχή της Σίνδου (και φυσικά στις άλλες βιομηχανικές περιοχές της περιφέρειας). Θα αναφερθούμε παρακάτω στους λόγους για τους οποίους η μεταποίηση (και για αυτό η ΒΙΠΕ Σίνδου) είναι σημαντική για το μέλλον της Θεσσαλονίκης.

Ο κλάδος της μεταποίησης είναι ζωτικής σημασίας για την ευημερία της περιφέρειας. Η μεταποίηση δημιουργεί σημαντικό αριθμό σταθερών (και όχι εποχικών όπως ο τουρισμός) θέσεων εργασίας, προσφέροντας ευκαιρίες απασχόλησης για ένα ευρύ φάσμα δεξιοτήτων, από χαμηλής ειδίκευσης εργατικό δυναμικό έως τεχνικούς και μηχανικούς υψηλής εξειδίκευσης. Η μεταποίηση προωθεί την καινοτομία, καθώς οι εταιρείες επενδύουν σε νέες τεχνολογίες και διαδικασίες για τη βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων, προωθώντας την έρευνα και την ανάπτυξη.

Η μεταποίηση είναι αναγκαία για την αύξηση των εξαγωγών καθώς τα μεταποιημένα αγαθά έχουν υψηλότερη αξία σε σύγκριση με τις πρώτες ύλες. Ένας εύρωστος μεταποιητικός τομέας υποστηρίζει την ανάπτυξη διαφόρων συναφών κλάδων, συμπεριλαμβανομένων των προμηθευτών και της εφοδιαστικής αλυσίδας, δημιουργώντας ένα κυματοειδές αποτέλεσμα στην οικονομία.

Η μεταποίηση έχει ανάγκη από επενδύσεις στις υποδομές, όπως τα δίκτυα μεταφορών και τα συστήματα επικοινωνίας, ωφελώντας συνολικά την οικονομία. Μια ισχυρή μεταποιητική βάση μπορεί να ενισχύσει την οικονομική ανθεκτικότητα της περιφέρειας διαφοροποιώντας τις πηγές εισοδήματος και μειώνοντας την εξάρτηση από τις εισαγωγές.

Συνοπτικά, η μεταποίηση διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης, στην προώθηση της καινοτομίας και στην παροχή απασχόλησης, καθιστώντας την ακρογωνιαίο λίθο μιας υγιούς οικονομίας. Η ανάπτυξη της Θεσσαλονίκη περνάει από την Σίνδο.

Μακεδονία

Israel’s Pager Bombs Have No Place in a Just War

Από

anixneuseis

September 23, 2024

Sept. 21, 2024

A man holds a walkie-talkie with its battery removed during the funeral of people killed after hundreds of paging devices exploded across Lebanon.Credit…Anwar Amro/Agence France-Presse — Getty Images

By Michael Walzer

Mr. Walzer is the author of “Just and Unjust Wars” and the co-editor of “The Jewish Political Tradition.”

Want to stay updated on what’s happening in Israel, Lebanon, and the West Bank and Gaza Strip? , and we’ll send our latest coverage to your inbox.

The exploding pagers and walkie-talkies targeting members of Hezbollah in Lebanon were certainly an espionage and technological coup. Few people on the spot or reading about them from far away could fail to be amazed. But the explosions on Tuesday and Wednesday were also very likely war crimes — terrorist attacks by a state that has consistently condemned terrorist attacks on its own citizens.

Yes, the devices most probably were being used by Hezbollah operatives for military purposes. This might make them a legitimate target in the continuous cross-border battles between Israel and Hezbollah. But the attacks, which killed at least 37 people and wounded thousands of others, came when the operatives were not operating; they had not been mobilized and they were not militarily engaged. Rather, they were at home with their families, sitting in cafes, shopping in food markets — among civilians who were randomly killed and injured.

Israel has neither confirmed nor denied responsibility for the attacks but is widely believed to be behind them. If those allegations are true, it is important for friends of Israel to say: This was not right.

The theory of just war depends heavily on the distinction between combatants and civilians. In contemporary warfare, these two groups are often mixed together in the same spaces — often, indeed, deliberately mixed together, because the killing of civilians invites moral condemnation. The war that Hamas designed in Gaza is a grim illustration of the strategy of putting civilians at risk for political gain. Still, a military responding to this strategy has to do everything it can to avoid or minimize civilian casualties. Israel claims to be doing that in Gaza, although serious criticism of its conduct there has appeared in media around the world, not to mention a case brought against Israeli and Hamas officials alike at the International Criminal Court alleging war crimes and crimes against humanity.

No similar claim of minimizing risk to civilians can be made for the decision to explode the devices. They were not distributed by Hezbollah in order to put its people at risk. This was not a plot to force Israel to kill or injure civilians. The plot was Israel’s, and the plotters had to know that at least some of the people hurt would be innocent men, women and children.

Israel’s recent assassinations of Hamas and Hezbollah leaders requires a more complicated, but still critical, political and moral response. These were men actively supporting terrorist attacks on Israel, who certainly knew themselves to be targets — I would say legitimate targets — of assassins who could be operating from close up or far away. But when a government authorizes the killing of men it is directly or indirectly negotiating with, such as the Hamas leader Ismail Haniyeh in July, we have to conclude that the government isn’t committed to the negotiations’ success. That is politically and morally wrong, not only from the standpoint of the large number of Israeli citizens (including my friends in Israel) who are strongly, even desperately, committed to ending the war and bringing the hostages home, but also from the standpoint of all the victims of the Gaza war.

However, let me make a distinction here. Condemning an act of war is not the same as condemning the war itself. Hamas and Hezbollah are fighting against Israel for an immoral and unjust purpose: the elimination of the Jewish state. Long ago, Abba Eban called this the crime of policide. In his day, Israel’s enemies were motivated by a nationalist determination to reverse (literally) the nakba, the flight and expulsion of Palestinians in 1948 from what became Israel. Today, the goal is religiously driven and zealously pursued. That this crime has found supporters and apologists in the United States and Europe, often among secular leftists, is even more amazing than the exploding pagers. So it is important to distinguish the judgments we make about the conduct of war from the judgments we make about the decision to go to war.

Hamas’s terrorist attack on Oct. 7 was meant to start a war, and Israel’s response, though Hamas expected it and wanted it, was nonetheless justified. It is hard to imagine any country responding differently. Hezbollah in Lebanon joined Hamas almost immediately by lobbing rockets into northern Israel continually but also carefully, seemingly intending a limited engagement. In this way it has been supporting its Islamist ally, despite their Sunni-Shia differences, without committing itself to full-scale war.

Israel has helped maintain those limits with its own controlled responses, although it has not refrained from targeting Hezbollah commanders. The result has been the forced evacuation of destroyed towns and villages on each side of the Israel-Lebanon border, without significant damage to the rest of the countries. But the exchanges have become deadlier, and pressure has been building in Israel (which is, unlike Lebanon, a functioning democracy where political pressure is possible) to act in a stronger way to make the northern border communities safe. Perhaps the exploding electronic devices represented an attempt at strong action. I can’t believe it will make anyone safer. It invites retribution, and even if retribution is for the moment difficult, the desire for revenge won’t go away.

What the attacks demonstrate with blinding clarity is the importance of a political solution to the war in the north, which can only come along with some kind of cease-fire in the south. A catastrophic war with Lebanon is now the greater danger, but what began on Oct. 7 must be dealt with first to avoid it.

At this moment, any political proposal is bound to be called naïve. Leaders on both sides seem to believe that war is the only way forward. Prime Minister Benjamin Netanyahu of Israel has said as much. Hamas’s leader, Yahya Sinwar, and the leader of Hezbollah, Hassan Nasrallah, are committed to a policy of doing whatever it takes to destroy Israel, even if what it takes is eternal war.

One war may be just and the other unjust, but today anyone who aims at continuing the fight must be condemned. The victims of the exploding pagers and walkie-talkies, the general amazement at what is possible in war today, the fear of what will come tomorrow — all this proves the necessity of a political solution.

The New York Times

The New York Times: οι βόμβες τηλεειδοποίησης του Ισραήλ δεν έχουν θέση σε έναν δίκαιο πόλεμο

Από

anixneuseis

September 23, 2024

Ένας άνδρας κρατά ένα φορητό ραδιόφωνο με την μπαταρία του να έχει αφαιρεθεί κατά τη διάρκεια της κηδείας των ανθρώπων που σκοτώθηκαν μετά την έκρηξη εκατοντάδων συσκευών τηλεειδοποίησης σε όλο τον Λίβανο.

Anwar Amro/Agence France-Presse — Getty Images

Του Michael Walzer

Ο κ. Walzer είναι ο συγγραφέας του “Just and Unjust Wars” και ο συνεκδότης του “The Jewish Political Tradition”.

Οι εκρήξεις τηλεειδοποίησης και walkie-talkies που στόχευσαν μέλη της Χεζμπολάχ στον Λίβανο ήταν σίγουρα ένα κατασκοπευτικό και τεχνολογικό πραξικόπημα. Λίγοι άνθρωποι επιτόπου ή διαβάζοντας γι ‘αυτούς από μακριά θα μπορούσαν να μην εκπλαγούν. Αλλά οι εκρήξεις της Τρίτης και της Τετάρτης ήταν επίσης πολύ πιθανά εγκλήματα πολέμου – τρομοκρατικές επιθέσεις από ένα κράτος που έχει καταδικάσει με συνέπεια τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των πολιτών του.

Ναι, οι συσκευές πιθανότατα χρησιμοποιούνταν από στελέχη της Χεζμπολάχ για στρατιωτικούς σκοπούς. Αυτό μπορεί να τους κάνει νόμιμο στόχο στις συνεχείς διασυνοριακές μάχες μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ. Όμως, οι επιθέσεις, που σκότωσαν τουλάχιστον 37 ανθρώπους και τραυμάτισαν χιλιάδες άλλους, έγιναν όταν οι δράστες δεν δρούσαν. δεν είχαν κινητοποιηθεί και δεν είχαν στρατευθεί. Αντίθετα, βρίσκονταν στο σπίτι με τις οικογένειές τους, κάθονταν σε καφετέριες, ψώνιζαν σε αγορές τροφίμων — μεταξύ αμάχων που σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν τυχαία.

Το Ισραήλ ούτε επιβεβαίωσε ούτε αρνήθηκε την ευθύνη για τις επιθέσεις, αλλά πιστεύεται ευρέως ότι βρίσκεται πίσω από αυτές. Εάν αυτοί οι ισχυρισμοί είναι αληθινοί, είναι σημαντικό για τους φίλους του Ισραήλ να πουν: Αυτό δεν ήταν σωστό.

Η θεωρία του δίκαιου πολέμου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διάκριση μεταξύ μαχητών και αμάχων. Στον σύγχρονο πόλεμο, αυτές οι δύο ομάδες συχνά αναμιγνύονται μεταξύ τους στους ίδιους χώρους — συχνά, πράγματι, σκόπιμα αναμιγνύονται μεταξύ τους, επειδή η δολοφονία αμάχων προκαλεί ηθική καταδίκη. Ο πόλεμος που σχεδίασε η Χαμάς στη Γάζα είναι μια ζοφερή απεικόνιση της στρατηγικής να τεθούν σε κίνδυνο οι άμαχοι για πολιτικά οφέλη. Ωστόσο, ένας στρατός που ανταποκρίνεται σε αυτή τη στρατηγική πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει ή να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες αμάχων. Το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι το κάνει αυτό στη Γάζα, αν και έχει εμφανιστεί σοβαρή κριτική για τη συμπεριφορά του εκεί στα μέσα ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο, για να μην αναφέρουμε μια υπόθεση που ασκήθηκε κατά Ισραηλινών και αξιωματούχων της Χαμάς στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο με ισχυρισμούς εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Δεν μπορεί να γίνει παρόμοιος ισχυρισμός για την ελαχιστοποίηση του κινδύνου για τους αμάχους για την απόφαση έκρηξης των συσκευών. Δεν διανεμήθηκαν από τη Χεζμπολάχ για να θέσει τον λαό της σε κίνδυνο. Αυτό δεν ήταν μια συνωμοσία για να εξαναγκάσει το Ισραήλ να σκοτώσει ή να τραυματίσει αμάχους. Η συνωμοσία ήταν του Ισραήλ, και οι συνωμότες έπρεπε να ξέρουν ότι τουλάχιστον κάποιοι από τους ανθρώπους που θα πληγώθηκαν θα ήταν αθώοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Οι πρόσφατες δολοφονίες των ηγετών της Χαμάς και της Χεζμπολάχ από το Ισραήλ απαιτούν μια πιο περίπλοκη, αλλά ακόμα κρίσιμη, πολιτική και ηθική απάντηση. Αυτοί ήταν άνδρες που υποστήριζαν ενεργά τρομοκρατικές επιθέσεις στο Ισραήλ, οι οποίοι σίγουρα γνώριζαν ότι ήταν στόχοι -θα έλεγα νόμιμοι στόχοι- δολοφόνων που θα μπορούσαν να δρουν από κοντά ή μακριά. Όμως, όταν μια κυβέρνηση εγκρίνει τη δολοφονία ανδρών με τους οποίους διαπραγματεύεται άμεσα ή έμμεσα, όπως ο ηγέτης της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε τον Ιούλιο, πρέπει να συμπεράνουμε ότι η κυβέρνηση δεν έχει δεσμευτεί για την επιτυχία των διαπραγματεύσεων. Αυτό είναι πολιτικά και ηθικά λάθος, όχι μόνο από τη σκοπιά του μεγάλου αριθμού Ισραηλινών πολιτών (συμπεριλαμβανομένων των φίλων μου στο Ισραήλ) που είναι σθεναρά, ακόμη και απελπισμένα, δεσμευμένοι να τερματίσουν τον πόλεμο και να φέρουν τους ομήρους στο σπίτι, αλλά και από τη σκοπιά όλων των θυμάτων του πολέμου της Γάζας.

Ωστόσο, επιτρέψτε μου να κάνω μια διάκριση εδώ. Η καταδίκη μιας πολεμικής πράξης δεν είναι το ίδιο με την καταδίκη του ίδιου του πολέμου. Η Χαμάς και η Χεζμπολάχ πολεμούν εναντίον του Ισραήλ για έναν ανήθικο και άδικο σκοπό: την εξάλειψη του εβραϊκού κράτους. Πριν από πολύ καιρό, ο Abba Eban το αποκάλεσε αυτό το έγκλημα της πολιτικής. Στην εποχή του, οι εχθροί του Ισραήλ υποκινούνταν από μια εθνικιστική αποφασιστικότητα να ανατρέψουν (κυριολεκτικά) τη nakba, τη φυγή και την εκδίωξη των Παλαιστινίων το 1948 από αυτό που έγινε Ισραήλ. Σήμερα, ο στόχος καθοδηγείται θρησκευτικά και επιδιώκεται με ζήλο. Το ότι αυτό το έγκλημα βρήκε υποστηρικτές και απολογητές στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, συχνά μεταξύ των κοσμικών αριστερών, είναι ακόμα πιο εκπληκτικό από τις εκρήξεις τηλεειδοποίησης. Επομένως, είναι σημαντικό να διακρίνουμε τις κρίσεις που κάνουμε για τη διεξαγωγή του πολέμου από τις κρίσεις που κάνουμε για την απόφαση να πάμε στον πόλεμο.

Η τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου είχε σκοπό να ξεκινήσει έναν πόλεμο και η απάντηση του Ισραήλ, αν και το περίμενε και το ήθελε η Χαμάς, ήταν ωστόσο δικαιολογημένη. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κάποια χώρα να αντιδρά διαφορετικά. Η Χεζμπολάχ στον Λίβανο προσχώρησε στη Χαμάς σχεδόν αμέσως εκτοξεύοντας ρουκέτες στο βόρειο Ισραήλ συνεχώς αλλά και προσεκτικά, φαινομενικά σκοπεύοντας μια περιορισμένη εμπλοκή. Με αυτόν τον τρόπο υποστηρίζει τον ισλαμιστή σύμμαχό της, παρά τις διαφορές σουνιτών-σιιτών, χωρίς να δεσμεύεται για πόλεμο πλήρους κλίμακας.

Το Ισραήλ βοήθησε στη διατήρηση αυτών των ορίων με τις δικές του ελεγχόμενες απαντήσεις, αν και δεν απέφυγε να στοχεύσει διοικητές της Χεζμπολάχ. Το αποτέλεσμα ήταν η αναγκαστική εκκένωση κατεστραμμένων πόλεων και χωριών σε κάθε πλευρά των συνόρων Ισραήλ-Λιβάνου, χωρίς σημαντικές ζημιές στις υπόλοιπες χώρες. Αλλά οι ανταλλαγές έχουν γίνει πιο θανατηφόρες και οι πιέσεις έχουν δημιουργηθεί στο Ισραήλ (το οποίο, σε αντίθεση με τον Λίβανο, είναι μια λειτουργική δημοκρατία όπου είναι δυνατή η πολιτική πίεση) να δράσει με πιο ισχυρό τρόπο για να γίνουν ασφαλείς οι κοινότητες στα βόρεια σύνορα. Ίσως οι ηλεκτρονικές συσκευές που εκρήγνυνται να αντιπροσώπευαν μια προσπάθεια ισχυρής δράσης. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα κάνει κάποιον πιο ασφαλή. Προκαλεί ανταπόδοση, και ακόμη κι αν η ανταπόδοση είναι προς το παρόν δύσκολη, η επιθυμία για εκδίκηση δεν θα εξαφανιστεί.

Αυτό που καταδεικνύουν οι επιθέσεις με εκτυφλωτική σαφήνεια είναι η σημασία μιας πολιτικής λύσης στον πόλεμο στο Βορρά, η οποία μπορεί να συνοδεύεται μόνο από κάποιο είδος κατάπαυσης του πυρός στο νότο. Ένας καταστροφικός πόλεμος με τον Λίβανο είναι τώρα ο μεγαλύτερος κίνδυνος, αλλά αυτό που ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου πρέπει πρώτα να αντιμετωπιστεί για να αποφευχθεί.

Αυτή τη στιγμή, οποιαδήποτε πολιτική πρόταση είναι βέβαιο ότι θα χαρακτηριστεί αφελής. Οι ηγέτες και στις δύο πλευρές φαίνεται να πιστεύουν ότι ο πόλεμος είναι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου είπε πολλά. Ο ηγέτης της Χαμάς, Γιαχία Σινγουάρ, και ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, έχουν δεσμευτεί σε μια πολιτική να κάνουν ό,τι χρειάζεται για να καταστρέψουν το Ισραήλ, ακόμα κι αν αυτό που χρειάζεται είναι αιώνιος πόλεμος.

Μπορεί ο ένας πόλεμος να είναι δίκαιος και ο άλλος άδικος, αλλά σήμερα όποιος στοχεύει στη συνέχιση του αγώνα πρέπει να καταδικάζεται. Τα θύματα των εκρήξεων τηλεειδοποίησης και γουόκι-τάκι, η γενική έκπληξη για το τι είναι δυνατό στον πόλεμο σήμερα, ο φόβος για το τι θα έρθει αύριο — όλα αυτά αποδεικνύουν την αναγκαιότητα μιας πολιτικής λύσης.

The New York Times

Mare Nostrum Revisited: Maritime Competition in the Mediterranean

Από

anixneuseis

September 23, 2024

Jeremy Stöhs and Sebastian Bruns

June 13, 2024

Editor’s Note: This is the final part of a short series examining maritime geography and strategic challenges in specific bodies of water, ranging from the Arctic Ocean to the Gulf of Guinea and the South China Sea.

The Mediterranean’s Latin name, Mare Nostrum, means “our sea.” To casual observers, this might suggest an image of maritime space of peace and cooperation. Indeed, for decades, U.S. and NATO maritime preponderance has prevented foreign powers and regional actors from using naval force to settle their disputes at sea. This relative tranquility carried over into the post-Cold War era. This was a period marked by sweeping defense cuts, the decline of Western seapower, and a shift away from competitive naval missions towards more collaborative efforts in low-threat environments like the Mediterranean.

Today, however, with the return of great-power competition and the corresponding activities of revisionist actors in the wider Mediterranean region, the Mediterranean has come roaring back as a contested body of water. Following Russia’s invasions of Ukraine and the war in Gaza, this sea is once again what it has been for millennia: a zone of competition.

Against this backdrop, Western decision-makers should revisit their approaches to the use of naval power in the region. They should again refocus on the upper end of the intensity spectrum of conflict. Beyond simply plugging existing holes, they should work to develop deterring and disruptive strategies, doctrines, and technologies. NATO navies, large and small, need to regenerate. As current trends indicate, this requires a critical mass of platforms and fires to deter and, if that fails, win prolonged armed conflicts against increasingly capable adversaries in the region.

Critically, the Mediterranean no longer stands alone as a singular body of water in the strategic calculations of decision-makers. It ought to be considered in relation to other maritime theaters. So, while there is considerable discussion about whether the accession of Finland and Sweden to the alliance has turned the Baltic into a “NATO lake,” strategists ought to also take a fresh look at the original Mare Nostrum.

The Rise of a New Naval Paradigm

For large parts of the post-Cold War period, defense planning and security considerations in and beyond the Mediterranean region were shaped by perceived threats and challenges that emanated from across the so-called “arc of instability.” This was a region that stretched from Northern Africa all the way to Afghanistan and Pakistan region and encompassed the entirety of the Mediterranean Sea. In the absence of an existential threat to counter, dealing with the many conflicts and their spillover effects, including mass migrations and international terrorism, became a top priority for Western states. The United States, for its part, began to use the Mediterranean as a transit hub to shuttle its forces to and from new theaters of conflict like Iraq, Somalia, Sudan, and Afghanistan.

Importantly, the evolving security environment gave rise to a new naval paradigm. Rather than focusing on national and collective defense or attaining sea control against powerful competitors, globalization in and of itself became a central strategic consideration. As Adm. John Morgan noted at the time, globalization had ostensibly “linked nations together in a de facto security arrangement” and “resulted in increased interdependence and reliance on international cooperation as a prerequisite for national prosperity.” Because the integrated global market rested on the unimpeded flow of maritime trade, the defense of sea-based trading systems became an integral part of Western security policies. From this followed a novel focus on maritime security operations, capacity building efforts, and other collaborative missions for navies to perform.

In the absence of a peer competitor and any serious challenge to the control of the sea space and choke points, Western states enjoyed the rise in wealth that this maritime expansion offered. Even adverse developments like Greece’s financial and debt crisis in 2008 — which led to the sale of critical port infrastructure to an aspiring China — created little in the way of maritime competition. Across the board, Western military and political leaders eagerly bought into the new paradigm of economic integration and collaborative naval efforts. It gave national governments the opportunity to be more visible on the international stage while offering maritime forces in particular some respite from the draconian budget cuts of the time.

Obviously, collaborative naval missions, such as humanitarian assistance and disaster relief or upholding good order at sea by combatting Somali pirates, differed greatly from hunting submarines and conducting the anti-surface warfare of the past. This prompted states to design, build, and tailor their fleets for lower-end operations. Meanwhile, an entire generation of sailors and marines became accustomed to largely unchallenged naval preponderance while operating in mostly permissive environments like the Mediterranean. Despite critical voices warning about a more assertive Russia and China, most Western states, including several along NATO’s southern flank, embraced the collaborative and system-centric approach, all the while cashing in on the peace dividend.

Toward a Competitive Maritime Future

Russia’s war against Ukraine, China’s increasingly aggressive behavior (especially attempts at territorializing the South China and East China Seas), and an ever-escalating crisis across the Middle East have brought this period in international relations to a screeching halt. With the re-emergence of great-power competition and a multipolar world order, maritime aspects of international security have re-entered the strategic discussion. From punitive strikes courtesy of American aircraft carriers to humanitarian assistance support activities in Gaza, from drones sinking Russian warships in Black Sea to drones sinking merchant vessels off the coast of Yemen, the wider Mediterranean again has become an area of regional and international competition. Perhaps more importantly, the region is shaping up to be a petri dish for the challenges and opportunities of naval power in our time.

Given finite resources, states face a range of difficult choices how to best balance their capabilities to address the challenges and threats across the intensity spectrum of maritime conflict. Day to day, low-end maritime operations have to be harmonized with the need for robust high-end capabilities. These developments have not only informed the naval strategy of the Mediterranean states proper, but also other powers. These include Russia, which has established a foothold in Syria and using port facilities in Port Sudan, and the People’s Republic of China, which has a basing arrangement in Djibouti and has possibly secured dual-use port facilities in Algeria.

In most parts of the Mediterranean, Western sea control is not challenged to the same degree as in others areas of the world. Still, the dramatic decline in Western naval power relative to rising Asian powers coupled with a focus on lower-end operations have left NATO and partner navies unprepared and stretched thin. Meanwhile regional actors and middle powers, including several states across North Africa and the Arabian Peninsula, have gained greater maritime agency with militaries and navies that show significant sign of improvement. Notable investments include advanced diesel-electric submarines, capable surface combatants, and even amphibious assault ships.

The fleets of Algeria, Egypt, and Morocco are all considerably larger and more capable today than only a decade ago. Recent procurements, such as heavily armed MEKO-200AN and FREMM-class frigates, have provided them with significant naval clout. A steady pace of joint exercises, including those with international partners, signal a growing maritime awareness. Meanwhile, operational patterns suggest these North African states increasingly appreciate naval power as a means to further their respective national interests and to hedge against potential competitors in the region.

In the Eastern Mediterranean, maritime competition has reached the boiling point on several occasions over the past years. Here, too, the contest over influence and resources has informed maritime strategies and spurred naval investments. As a historical middle power, Turkey is pursuing a blue-water maritime strategy that includes new maritime claims as well as the ability to project naval power in and beyond the region. Despite economic challenges and soaring inflation, a burgeoning domestic defense industry is now able to provide the navy with everything from sensors, combat systems, and advanced missiles to a broad range of uncrewed platforms and modern warships.

Ankara’s maritime activism, in turn, continues to dictate Greece’s defense policies and naval posture. After several years of financial difficulties, Greece is once again investing heavily in high-end capabilities. These are intended to buttress its territorial defense and secure vital sea lines of communication across the Aegean archipelago and Mediterranean vis-à-vis its more powerful and potentially threatening neighbor. These tensions between the two NATO members are likely to continue indefinitely and carry a grave risk for misunderstanding, mishaps, and escalation.

The current conflict in Gaza has also widened existing rifts in the relation between Turkey and Israel. Since the so-called Gaza flotilla incident in 2010, in which Israel stopped and raided a flotilla of civilian vessels heading towards the naval blockade of Gaza and killed several Turkish nationals, the two regional military powers have rarely seen eye to eye. In line with recent trends, the Israeli navy has grown in size and sophistication. The naval branch of the Israel Defense Forces is largely designed for the defense of national territory and the resources within its exclusive economic zone. Its aim is to deter potential peer adversaries while mitigating the maritime threat that Hamas, Hizballah, and other non-state actors pose. This force also plays a more strategic role by providing the small, beleaguered state with strategic depth and by deploying its purported submarine-based nuclear deterrent.

Finally, several Arab states as well as Iran have expanded their political and economic influence from the Arabian Gulf, up the Red Sea, and into the Mediterranean. While their naval footprint remains relatively small, newly developed capabilities for sea control, expeditionary operations, and grey zone warfare add further complexity to the Mediterranean maritime equation.

On an operational and tactical level, it appears that land-sea interdiction is much easier now, including for countries or actors like Ukraine and the Houthi rebels that do not maintain a navy. The proliferation of cutting-edge defense technology in the region, particularly drones and advanced missiles, pose an increasing threat to warships and naval platforms. Indeed, war at sea is back.

In sum, the conflicts raging across the Black Sea and Levant, as well as along the Red Sea to the Horn of Africa and the Persian Gulf, have all impacted security and defense planning. Russia’s military campaign against Ukraine and the Houthis deadly attacks off the coast of Yemen have effectively turned parts of the wider Mediterranean region from a Mare Nostrum to a Mare Clausum — a “closed sea.” The Mediterranean is no longer a simple thoroughfare for the U.S. Navy to sail through to get to somewhere more important. Rather, the future of the U.S. naval presence in the Mediterranean is increasingly uncertain. In short, the past decade shows a marked shift back from the collaborative and system-centric naval paradigm to a more competitive vision of a maritime future. For the foreseeable future, the Mediterranean will be a zone of hybrid conflict between great powers as well as, increasingly, between regional powers — as well as up-and-coming actors wrestling for limited control and influence.

Revisit, Refocus, Regenerate

Relative to other regions like the Baltic, the High North, or the Southern Atlantic, the Mediterranean’s security considerations are less straightforward. Where Western powers can quickly identify their primary rivals in these other areas, in the Mediterranean they face a host of threats and challenges, ranging from addressing environmental hazards to potential military operations. When he was commander of NATO’s Maritime Command, the late Vice Adm. Clive Johnstone succinctly summarized this myriad of seaborne threats as the three Rs: Russia, Radicals, and Refugees. As most recent events have shown, his dictum will ring true across the Mediterranean for some time.

The question now is how should Western and particularly European governments react to this increasingly competitive and complex environment? To successfully navigate the Middle Sea’s future, Western states should follow an additional set of Rs.

The first R is “revisiting.” This involves revisiting regional dynamics to gain a better appreciation of them. Both America’s and Europe’s inconsistent responses to the war in Ukraine, the conflict in Gaza, and the corresponding escalation off the Horn of Africa show that many Western policymakers and military leaders remain ill-prepared for the competitive era we have entered. The trans-Atlantic allies and partners enjoyed ample time after the annexation of Crimea in 2014 and Russia’s full-scale offensive in 2022 to address and remediate its policies and deterrent posture towards Moscow, Tehran, and their proxies.

And yet, two years after the beginning of the war against Ukraine, many governments remain unwilling to increase their defense spending (more than half of the NATO members remain below the 2 percent threshold agreed in 2014), provide more substantial military support to Kyiv, or put their industrial base on a war footing. The collective West’s inability to anticipate and effectively deal with the Houthi threat — beyond the current whack-a-mole (U.S. and U.K.) and point-defense (E.U.) operations — illustrates the lack of understanding, intent, and foresight among decision-makers. The situation will only get more challenging, not least should China and India — with its India-Middle East-Europe Economic Corridor — increase their presence in the greater Mediterranean.

The second R is for “refocusing.” There is hardly a single Western navy that has not emphasized warfighting over the past years. In fact, since 2014, NATO members have pledged to invest more in national and collective defense, placing a premium on readiness and credible deterrence. The invasion of Ukraine added further urgency to the matter. While there is evidence of a greater focus in developing and adding warfighting capabilities to the truncated forces, there is no guarantee that these investments will continue indefinitely. The latest trends in Western naval modernization indicate that additional funding is frequently used to plug glaring holes in personnel, maintenance, and readiness, rather than to comprehensively reshape the fleet or develop new, disruptive approaches to naval power.

With the exception of Ukraine, which is in a fight for its national survival, none of the regional actors has sought naval strategies and doctrines that deviate significantly from the past. In other words, none are pursuing a Jeune École-like approach to their force structure and doctrine, and too few are introducing a vast numbers of uncrewed systems or offensive and defensive fires. This would be particularly useful for small and financially constrained maritime forces. A refocusing on the sharp end of the conflict will require an “all-hands-on-deck effort.” This is necessary to (re)accustom both politicians and the general public to the concept of deterrence and convince them that maintaining sea control while denying it to Russia, Iran, and other malign actors is in their own interest.

The final R stands for a long-term “regeneration” of naval capabilities and corresponding posture in the region. This throws Western navies onto the horns of a dilemma. Unlike in the past, small and medium-sized European navies will need to plan for the high-end fight and the ability to entertain the critical mass of platforms and joint fires to sustain a military campaign over months rather than days. This is something they have proven to be unable to do without U.S. support.

Furthermore, northern European navies will be less inclined to deploy to warmer waters and in the process sap their strained fleets. Consequently, the larger European littoral states, such as France, Italy, Spain, Greece, and Turkey, will be called upon to do even more, both in terms of maritime security and maintaining a potent naval posture. They will have to do so while being called upon to deploy further afield to show the flag in other regions of potential tension. Since reaching their collective nadir in the mid-2010s, the three largest continental European navies, the French Marine National, the Italian Marina Militare, and the Spanish Armada Espanola, have added new pieces to their comparatively well-balanced fleets. Moreover, they benefit from rich maritime tradition, naval acumen, and close security ties through NATO, the European Union, and other bi- and multinational forums.

While in and of themselves each of these NATO navies can comfortably cover everyday duties, gain a degree of sea control, and conduct small expeditionary operations, they would be hard pressed to deal with major crisis or conflict. Recent exercises have highlighted the ferocity of modern-day war at sea and the vulnerability of naval forces. The situation for these come-as-you-are navies would be significantly exacerbated in the Mediterranean in the case of a military conflict with Russia along Europe’s northern shores, or if the United States were tied down in the Asia-Pacific region, unable or unwilling to bring to bear its military and naval might in the European theater. Beyond these theoretical scenarios, addressing personnel and materiel shortages, including a lack of shipbuilding capacity and vulnerability of supply chains, will take time and there are currently no easy fixes to Europe’s compounding strategic challenges. The dilemma of acting in the short term while maintaining a strategic medium- and long-term perspective, especially for navalists, remains.

By all accounts, the 21st century is and continues to be a maritime century. And while the Mediterranean will likely not be the scene of cataclysmic clashes between great powers at sea, it will remain a region of key interest to a host of different actors. In a period of renewed competition, Western states are well advised to make provisions and take concerted action to ensure that the wider Mediterranean Sea again becomes “our sea.”

Dr. Jeremy Stöhs is an Austrian-American security and defense analyst. He co-heads the Austrian Center for Intelligence, Propaganda & Security Studies at the University of Graz and is a senior fellow at the Institute for Security Policy at Kiel University. His publications include The Decline of European Naval Forces: Challenges to Sea Power in an Age of Fiscal Austerity and Political Uncertainty (Naval Institute Press, 2018) and newly published European Naval Power: From Cold War to Hybrid Wars (Palgrave Macmillan, 2024).

Dr. Sebastian Bruns is a naval strategist and seapower expert based in Kiel, Germany, where he is senior researcher at the Institute for Security Policy at Kiel University. He is also a non-resident senior associate at the Center for Strategic and International Studies. Previously, he was the inaugural McCain-Fulbright Distinguished Visiting Professor at the U.S. Naval Academy and a defense policy staffer in the 112th U.S. Congress, serving then-Rep. Todd Young from Indiana.

Image: Rumsey Map Collection

warontherocks.com

Τα 10 λεπτά που θα κρίνουν το μέλλον του Κυπριακού

Από

anixneuseis

September 23, 2024

23/09/2024, 06:36

Απόψε στη Νέα Υόρκη η συνάντηση του Νίκου Χριστοδουλίδη με τον Αντόνιο Γκουτέρες – Ώρα ξεκαθαρίσματος για Κυπριακό – Επανάληψη θέσεων από τον Πρόεδρο – Προσδοκίες για διαφωτιστική παρέμβαση από πλευράς Γενικού Γραμματέα για το μέλλον της διαδικασίας

Την πλήρη ετοιμότητα του για επανέναρξη των συνομιλιών θα τονίσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά την αποψινή συνάντηση που θα έχει στη Νέα Υόρκη με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ. Η επαφή θα γίνει στον 27ο όροφο του κτιρίου του διεθνούς Οργανισμού στις 22:40 (15:40 τοπική) και είναι προγραμματισμένο να διαρκέσει 10 λεπτά.

Παρά τα προσκόμματα που βάζει η τουρκοκυπριακή πλευρά, ο Νίκος Χριστοδουλίδης προσέρχεται στη συνάντηση με θετική διάθεση και πρόθεση να ζητήσει από τον Αντόνιο Γκουτέρες να προχωρήσει σε τριμερή για το Κυπριακό. Άλλωστε κατά τις βολιδοσκοπήσεις που προηγήθηκαν ο Πρόεδρος απάντησε θετικά για μια σειρά από ημερομηνίες που μπήκαν στο τραπέζι για τον Οκτώβριο.

Απόψε θα επαναλάβει την προσέγγιση της ελληνοκυπριακής πλευράς για επανέναρξη από το σημείο όπου διακόπηκαν οι συνομιλίες στο Κραν Μοντανά. Με βάση το πλαίσιο που καθορίζεται από τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και τις συγκλίσεις των προηγούμενων δεκαετιών. Θα τονίσει ότι ο στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από την αναζήτηση λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα, που θα συμβαδίζει με τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες. Όπως επίσης και το γεγονός ότι η παρούσα κατάσταση πραγμάτων δεν μπορεί να θεωρείται λύση ή επιλογή.

Για αυτό και θα απορρίψει κατηγορηματικά την τουρκική αξίωση για αναγνώριση της κυριαρχικής ισότητας και λύση δύο κρατών. Σύμφωνα με πληροφορίες, εν συντομία θα αναφερθεί σε ενέργειες που έγιναν από την ελληνοκυπριακή πλευρά προκειμένου να σπάσει το αδιέξοδο. Τα μονομερή μέτρα προς τους Τουρκοκύπριους, τις προτάσεις για ΜΟΕ και τα βήματα που έγιναν για ενεργότερη εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε πλήρη αντίθεση με την τουρκοκυπριακή πλευρά, η οποία θεωρεί πως λειτουργεί εποικοδομητικά με αδιέξοδες προτάσεις όπως την απαίτηση για απευθείας πτήσεις, εμπόριο και επαφές.

Το επιτελείο του Προέδρου της Δημοκρατίας αναμένει με μεγάλο ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις του ίδιου του Γενικού Γραμματέα. Λόγω περιορισμού στο χρόνου, το ζητούμενο είναι να γίνει μια συγκεκριμένη συζήτηση για τις προθέσεις του Αντόνιο Γκουτέρες σε σχέση με το επόμενο βήμα. Δηλαδή μια κοινή συνάντηση των δύο με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, ώστε να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να γίνει μια ουσιαστική προσπάθεια για επανέναρξη των συνομιλιών.

Το πιο σημαντικό δεδομένο είναι πως σε πλήρη αντίθεση με την πορεία που ακολουθεί ο Ερσίν Τατάρ, ο Γενικός Γραμματέας παραμένει δεσμευμένος στις προσπάθειες που καταβάλλονται για επανέναρξη σύμφωνα με το ισχύον πλαίσιο. Μακριά από νέες ιδέες που μονομερώς προσπαθεί να βάλει στο τραπέζι η τουρκική πλευρά, πιέζοντας για αλλαγή της μορφής λύσης.

Για το δεύτερο καθοριστικό δεκάλεπτο για το Κυπριακό θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι το Σάββατο, όταν ο Αντόνιο Γκουτέρες θα υποδεχθεί τον Τουρκοκύπριο ηγέτη. Μέσα στην εβδομάδα θα έχει συναντήσεις και με τους Κυριάκο Μητσοτάκη και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οι οποίοι θα έχουν και μεταξύ τους συνάντηση αύριο στις 18:40 (11:40 ώρα Κύπρου).

cyprustimes.com

Φωτογραφίες ενός εργοστασίου «αναβάθμισης» της NSA δείχνουν τον δρομολογητή Cisco να εμφυτεύεται

Από

anixneuseis

September 23, 2024

Τουλάχιστον παραλαμβάνουν την επιπλέον αποστολή —

Οι διακομιστές, οι δρομολογητές λαμβάνουν «φάρους» που εμφυτεύονται σε μυστικές τοποθεσίες από την ομάδα TAO της NSA.

Sean Gallagher – 14/05/2014, 10:30 PM

Οι τεχνικοί της NSA πραγματοποιούν μια μη εξουσιοδοτημένη αναβάθμιση πεδίου σε υλικό Cisco σε αυτές τις φωτογραφίες του 2010 από ένα έγγραφο της NSA.

Ένα έγγραφο που περιλαμβάνεται στο θησαυροφυλάκιο των αρχείων της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας που κυκλοφόρησε με το βιβλίο του Glenn Greenwald No Place to Hide περιλαμβάνει λεπτομέρειες σχετικά με το πώς η μονάδα Tailored Access Operations (TAO) της υπηρεσίας και άλλοι υπάλληλοι της NSA παρεμποδίζουν διακομιστές, δρομολογητές και άλλο εξοπλισμό δικτύου αποστέλλονται σε οργανισμούς που προορίζονται για επιτήρηση και εγκαθιστούν κρυφό υλικολογισμικό εμφυτευμάτων σε αυτά πριν από την παράδοσή τους.

Αυτά τα συστήματα δούρειου ίππου περιγράφηκαν από έναν διευθυντή της NSA ως «μερικές από τις πιο παραγωγικές λειτουργίες στο TAO επειδή προτοποθετούν σημεία πρόσβασης σε δίκτυα σκληρού στόχου σε όλο τον κόσμο».

Το έγγραφο, ένα άρθρο εσωτερικού ενημερωτικού δελτίου του Ιουνίου 2010 από τον επικεφαλής του τμήματος ανάπτυξης πρόσβασης και στόχων της NSA (S3261) περιλαμβάνει φωτογραφίες (παραπάνω) υπαλλήλων της NSA που ανοίγουν το κιβώτιο αποστολής για έναν δρομολογητή Cisco και εγκαθιστούν υλικολογισμικό beacon με σχεδιασμένο “σταθμό φόρτωσης”. ειδικά για την εργασία.

Ο διευθυντής της NSA περιέγραψε τη διαδικασία:

Δείτε πώς λειτουργεί: οι αποστολές συσκευών δικτύου υπολογιστών (διακομιστές, δρομολογητές, κ.λπ.) που παραδίδονται στους στόχους μας σε όλο τον κόσμο ανακόπτονται. Στη συνέχεια, ανακατευθύνονται σε μια μυστική τοποθεσία όπου οι υπάλληλοι του Tailored Access Operations/Access Operations (AO-S326), με την υποστήριξη του Remote Operations Center (S321), επιτρέπουν την εγκατάσταση εμφυτευμάτων beacon απευθείας στις ηλεκτρονικές συσκευές των στόχων μας. Αυτές οι συσκευές στη συνέχεια επανασυσκευάζονται και επανατοποθετούνται για μεταφορά στον αρχικό προορισμό. Όλα αυτά συμβαίνουν με την υποστήριξη των συνεργατών της Intelligence Community και των τεχνικών οδηγιών στο TAO.

Sean Gallagher
Ο Sean ήταν προηγουμένως συντάκτης IT και Εθνικής Ασφάλειας της Ars Technica και τώρα είναι κύριος ερευνητής απειλών στο SophosLabs. Πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, διαχειριστής συστημάτων και ολοκληρωμένων συστημάτων δικτύων με 20 χρόνια εμπειρίας στη δημοσιογραφία πληροφορικής, ζει και εργάζεται στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ.

arstechnica.com

Σκόπια: ο προβοκάτορας των Βαλκανίων

Από

anixneuseis

September 23, 2024

Του Παντελή Σαββίδη

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1991, τα Σκόπια πραγματοποίησαν δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τους και το 95,5% των συμμετεχόντων ψήφισε θετικά. Τριάντα τρία χρόνια μετά, η γειτονική χώρα δεν έχει, ακόμη, ενηλικιωθεί. Το εν ου παικτοίς παιχνίδι ελέγχεται, ακόμη, αλλά ο κίνδυνος εκτροπής πάντα ελλοχεύει.

Τα σχετικά δημοσιεύματα με αφορμή την επέτειο ανέφεραν δύο ημερομηνίες ως σημαντικές. Την αλβανική εξέγερση το 2001 που οδήγησε στη Συμφωνία της Αχρίδας με την οποία οι Αλβανοί των Σκοπίων απέκτησαν δικαιώματα συνιστώντος κράτους και τη Συμφωνία των Πρεσπών με την οποία, υποτίθεται, ότι λύθηκε η διαφορά περί της ονομασίας με την Ελλάδα.

Τα Σκόπια δεν άφησαν κανέναν γείτονά τους ανενόχλητο. Εκτός από το αλβανικό στοιχείο με το οποίο σήμερα συμβιούν και την Ελλάδα με την οποία η διαφορά χρονολογείται σε βάθος ιστορικού χρόνου, άρχισαν να συγκρούονται και με την Βουλγαρία. Και όλα αυτά ενώ θέλουν να γίνουν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία τα κράτη μέλη υποτίθεται ότι ενώνονται με κοινούς, ειρηνικούς σκοπούς. Και η είσοδός τους στην Ένωση εξαρτάται και από τη Σόφια και από την Αθήνα.

Κάτω από την επιφάνεια του δήθεν κοσμοπολιτισμού τους διατηρείται τεχνητά μια εθνικιστική έξαρση που έχει μεν τη βάση της στην ταυτότητα που διεκδικούν αλλά η ταυτότητα είναι το μέσον για τους διαχειριστές της εξουσίας.

Ο στόχος είναι οι πολιτικές επιδιώξεις μιας κομματικής ομάδας, του VMRO εν προκειμένω, του οποίου ο σύγχρονος ιδεολογικός ινστρούχτορας Νίκολα Γκρούεφσκι, βρήκε άσυλο στην Ουγγαρία καθώς εκκρεμούν εναντίον του εντάλματα στη χώρα του.

Η Ελλάδα σε βάρος των δικών της συμφερόντων τους παραχώρησε τη μακεδονική ταυτότητα και τη μακεδονική γλώσσα αλλά η βουλιμία τους δεν ικανοποιείται. Και το ερώτημα είναι γιατί; Ποιος ο λόγος που η σημερινή κυβέρνηση εγείρει και πάλι θέμα ονομασίας;

Πολλούς συμφέρει να υπάρχουν διαφορές στην περιοχή και να τις διεγείρουν όταν έχουν συμφέρον.

Τα Σκόπια προσφέρονται για τον ρόλο του agent provocateur.

Ταραχοποιός της βαλκανικής γειτονιάς κρατούν ανοικτές εθνικιστικές πληγές που έχουν τις ρίζες τους δεκαετίες πίσω, ως μέσο πολιτικής χειραγώγησης της κοινωνίας τους η οποία δεν κατάφερε να ορθοποδήσει οικονομικά τα 33 αυτά χρόνια ανεξάρτητου βίου. Μαθητές του τουρκικού οθωμανισμού εγείρουν ζητήματα με σκοπό να εκβιάσουν την ΕΕ για την ένταξή τους λησμονώντας ότι το μέγεθος και η γεωπολιτική θέση έχουν σημασία για την αποτελεσματικότητα του εκβιασμού.

Έχουν την αίσθηση πως παίζοντας και το ουγγρικό χαρτί με τη Ρωσία και την Κίνα θα πετύχουν καλύτερα τον στόχο τους. Η Κίνα, τελικά, είναι που δάνεισε 500 εκατομμύρια ευρώ στα Σκόπια μέσω Ουγγαρίας. Το ερώτημα είναι γιατί;

Πέραν του πολιτικού παιχνιδιού σε εθνικιστική βάση τα Σκόπια προκαλούν και με τον ακραίο πολιτικό λόγο τους και την ακραία συμπεριφορά τους.

Η πρόεδρος της χώρας Γκορτνάνα Σιλιάνοφσκα Ντάβκοβα θέλησε να επισκεφθεί τη Σόφια για να παρακολουθήσει την παράσταση Nabucco από τη «Μακεδονική Όπερα και Μπαλέτο» έλεγε η είδηση. Αλλά η πρόεδρος είχε και άλλες στοχεύσεις. Ήθελε να δει τον Βούλγαρο ομόλογό της Ρούμεν Ράντεφ σε μια άτυπη συνάντηση. Άγνωστο τι επεδίωκε με τη συνάντηση. Θέλησε να συζητήσει μαζί του πολιτικά ζητήματα ως δύο λαοί με κοινές ρίζες ή επειδή το κύρος της προέδρου επέβαλε μια τέτοια συνάντηση.

Στην αναμνηστική φωτογραφία από τη συνάντηση διακρινόταν, μόνο, η σημαία της Βουλγαρίας. Προφανώς, με βάση τη διαμάχη των δύο χωρών που συνεχίζεται, στα Σκόπια δημοσιογράφοι και δημοσιολογούντες εξέλαβαν το γεγονός ως πρόκληση. Ο πόλεμος της σημαίας απασχόλησε τις δύο χώρες τις τελευταίες εβδομάδες.

Το γραφείο της κ. Σιλιάνοφσκα ζήτησε εξηγήσεις από την βουλγαρική πλευρά αλλά η Σόφια εξεπλάγη. Γιατί να τοποθετηθεί σημαία αφού η συνάντηση δεν είχε επίσημο χαρακτήρα, ήταν η απορία που διατυπώθηκε στην βουλγαρική πρωτεύουσα.

Μπορεί η Συνταγματολόγος κ. Σιλιάνοφσκα να αγνοούσε το στοιχείο αυτό του πρωτοκόλλου; Η λογική λέει όχι. Και αν το αγνοούσε θα της το έκανε γνωστό ο διπλωματικός σύμβουλός της. Προς τι, λοιπόν, όλη αυτή η φασαρία; Μήπως προς επιβεβαίωση του ρόλου του προβοκάτορα;

Η υπόθεση έχει και συνέχεια. Ο Βούλγαρος πρέσβης στα Σκόπια εκλήθη στο υπουργείο εξωτερικών για να του επιδοθεί νότα διαμαρτυρίας αλλά αρνήθηκε να την παραλάβει.

Και εκεί που θα νόμιζε κανείς ότι το θέμα θα τελείωνε, να και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης των Σκοπίων Αλεξάνταρ Νικολόσκι, να κάνει δηλώσεις εκτός κάθε πολιτικής, κρατικής και όποιας άλλης ευπρέπειας.

Τι είπε, όπως παρέθεσε αυτολεξεί τις δηλώσεις του, ο επικεφαλής του βουλγαρικού κόμματος «Υπάρχει τέτοιος λαός», Σλάβι Τριφόνοφ, «Αλλά επειδή ο οικοδεσπότης προφανώς δεν είναι πολιτισμένος, αν θέλουν, ας στείλουν ένα σημείωμα διαμαρτυρίας σε αυτό που λέω: ο οικοδεσπότης δεν είναι ούτε πολιτισμένος, ούτε αξιοπρεπής, ούτε σεβαστός, οπότε η κατάσταση είναι αυτή που είναι. Πιο άθλιοι από αυτούς είναι μόνο εκείνοι οι υπηρέτες στη χώρα μας που υπέγραψαν ότι ο “μακεδονικός” και ο βουλγαρικός λαός έχουν κοινή ιστορία, την οποία δεν έχουν. Οι ίδιοι που συμφώνησαν με την υπογραφή τους ότι η “μακεδονική” γλώσσα είναι διάλεκτος της βουλγαρικής και ότι δεν θα μπούμε ποτέ στην Ευρωπαϊκή Ένωση αν δεν αναγνωρίσουμε ότι είμαστε Βούλγαροι και έχουμε βουλγαρικές ρίζες, τώρα μιλάνε για πατριωτισμό»…

Προφανής η στόχευση του Νικολόσκι στο εσωτερικό.

Αλλά και ο Σλάβι Τριφόνοφ δεν έμεινε πίσω σε ποιότητα βαλκανικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Είπε: «Κοίτα κάτι, Νικολόσκι. Μπορώ να είμαι πολύ αγενής, μπορεί να είμαι ακόμη και χυδαίος. Πρώτον, γιατί μπορώ. Και δεύτερον, γιατί έχω λόγο, αλλά θα είμαι ευγενικός και θα σου πω το εξής: “Υπάρχεις γιατί η Βουλγαρία υπάρχει από το 1300. Μιλάτε γιατί η βουλγαρική γλώσσα υπάρχει εδώ και 1162 χρόνια.

»Και κάποιος σαν εσάς μπορεί να είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, γιατί άνθρωποι σαν εμένα, αντί να κάνουν αυτό που νιώθουν και θέλουν, είναι καλοσυνάτοι, σχετικά πράοι και σέβονται τους κανόνες και τους νόμους της ΕΕ. Δεν είμαστε μίζεροι – εσύ είσαι μίζερος! Και οι Βούλγαροι στη Βόρεια Μακεδονία δεν είναι υπηρέτες, αλλά εσείς είστε υπηρέτες – υποθέτω των Σέρβων [σ.σ. άλλη αντιπαράθεση αυτή]. Ο μόνος σωστός τρόπος δράσης σε αυτή την κατάσταση είναι η ανάκληση του πρέσβη της Βόρειας Μακεδονίας στη χώρα μας το συντομότερο δυνατό».

Και σε αυτό το ωραίο βαλκανικό τοπίο, ο απερχόμενος Ευρωπαίος Επίτροπος για τη Διεύρυνση Όλιβερ Βαρχέλι δηλώνει ότι «στόχος της ΕΕ είναι να πραγματοποιήσει μια διακυβερνητική διάσκεψη με τη Βόρεια Μακεδονία, την Αλβανία και τη Σερβία τους επόμενους μήνες».

Και ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας Χρίστιαν Μιτσκόσκι να δηλώνει σε συνέντευξή του πως θέλει να επαναφέρει το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας για τη χώρα του και να ζητά ιδέες από τους πολίτες για το πώς.

Τα Βαλκάνια θα ενταχθούν στην Ευρώπη ή η Ευρώπη θα βαλκανοποιηθεί;

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΕ ΣΥΡΙΖΑ -ΠΑΣΟΚ: ανοιχτή δημόσια επιστολή από τον Αλέξανδρο Χρυσανθακόπουλο

Από

anixneuseis

September 22, 2024

Ποιος από τους υποψηφίους αρχηγούς του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ θα απαντήσει στα κάτωθι καυτά ερωτήματα:

ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ;

Θα ανακηρύξετε την ελληνική ΑΟΖ στον ΟΗΕ και θα προτάξετε την εξόρυξη των ελληνικών υδρογονανθράκων αξίας πολλών τρις $ ή δεν σας αφήνει ο Ερντογάν που εξαγοράζει αξιωματούχους με τα λεφτά του Κατάρ και τις απειλές του;
Η γερμανική πράσινη ενέργεια σας απαγορεύει την εξόρυξη υδρογονανθράκων δήθεν για οικολογικούς λόγους; Μα η πίσσα, τα φάρμακα, τα λιπάσματα οι βιομηχανίες πλαστικού και τόσα άλλα από το πετρέλαιο δεν προκύπτουν; Ή θέλετε να απαξιώσετε τα κοιτάσματα, για να μην καταλαβαίνει ο λαός τι αξία έχουν;
Από πότε το φυσικό αέριο είναι ρυπογόνο; Όλα τα λεωφορεία της Αθήνας που γράφουν απέξω ότι είναι πράσινα και οικολογικά είναι απάτη; Μα όλοι ξέρουμε ότι το αέριο ρυπαίνει μόλις το 5% του πετρελαίου… παράξενη η ομοφωνία εδώ από ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ
Θα απορρίψετε κατηγορηματικά την συνεκμετάλλευση με την Τουρκία της ελληνικής ΑΟΖ και των ελληνικών υδρογοναθράκων; Η σας έχει ο Ερντογάν στο τσεπάκι αλά Καϊλή;
Θα βάλετε στη θέση τους Σκοπιανούς Πρωθυπουργό και Πρόεδρο ή θα κατοχυρώσουν το σκέτο Μακεδονία μετατρέποντας τους Έλληνες σε αλύτρωτους “Νοτιομακεδόνες” που πρέπει να ενωθούν με τους “ελεύθερους” Βόρειους; Η δεν είναι αυτό το σχέδιο, να γίνει η Θεσσαλονίκη Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων;

Ειδικά όσοι είναι υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών, όπως Τσίπρας Γ Παπανδρέου κλπ καλούνται να απολογηθούν αυτοπροσώπως μαζί με τους συνενόχους τους Φάμελο –Κασσελάκη- Γεροβασίλη κλπ

Θα ακολουθήσετε την γραμμή επαναφοράς του σχεδίου ΑΝΑΝ ή θα επιμείνετε στην απομάκρυνση όλων των τούρκων εποίκων και των οικογενειών τους από την κατεχόμενη Κύπρο κάτι που είναι προϋπόθεση κάθε απαρχής συζήτησης για λύση;
Θα ζητήσετε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για τα επαχθή μνημόνια υποταγής στους δανειστές όπου παρά την Ευρωπαϊκή Συνθήκη περί αλληλεγγύης, κράτη δανείζουν κράτη με τόκο;
Ειδικά του ΚΙΝΑΛ, για τη νεοφιλελεύθερη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ; Για την υπερψήφιση της ενοικίασης των ελληνικών αρχαιοτήτων;
Και οι δύο για την τεκνοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια; Για την καταψήφιση του ελέγχου των ΜΚΟ; Για την υποταγή στο ΝΑΤΟ και τη συμμετοχή στον πόλεμο της Ουκρανίας με την Ρωσία εγκαταλείποντας τους 200.000 Έλληνες της Μαριούπολης; Που είναι οι πρωτοβουλίες ειρήνης;
Θα ζητήσετε συγγνώμη για την υποστήριξη στην παραχάραξη της ελληνικής ιστορίας από το μεθοδευμένο σύστημα Σόρος με Βερέμη, Δραγώνα, Ρεπούση, Κουλούρη, Λιάκο και δεκάδων άλλων εδώδιμων και αποικιοκρατούμενων διανοούμενων της παγκοσμιοποίησης;
Θα ζητήσετε αναθεώρηση των λαθεμένων Ευρωπαϊκών συμφωνιών για τη λαθρομετανάστευση που αντί να επιστρέφουν τους παράνομα εισελθόντες στην πρώτη χώρα από την οποία εισήλθαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τους εγκλωβίζουν εσκεμμένα στην πρώτη χώρα εντός της Ε.Ε;
Θα αναλάβετε πρωτοβουλία για την κοινωνική ένταξη των Ρομά; Θα αναλάβετε να μπούν από κάθε καταυλισμό σε ετήσια βάση παιδιά σε ολοήμερα σχολεία ειδικής αγωγής για την ισότιμη πολιτισμική ένταξη και την απομάκρυνση από την παραβατικότητα;
Η πλασματική επιδότηση ρεύματος των νοικοκυριών απέδωσε πολλά δίς κέρδη στις εταιρείες φαντάσματα διαχείρισης των δικτύων αξίας δις ευρώ που παρέλαβαν δωρεάν! Αυτές επιδοτήθηκαν με την ακριβή κιλοβατώρα! Ποιήσατε τη Νήσσα άπαντες! Τι απαντάτε στην καταγγελία του λαού;
Όλοι γνωρίζουμε ότι η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία υπήχθη στην αμερικανική καπιταλιστική και νεοφιλελεύθερη καπιταλιστικοκρατία, τι πρεσβεύετε τελικά; Το παρακμιακό αμερικανικό μοντέλο και την δυτική παρακμή; Αυτή είναι η πρόοδος σας;
Τα ανοιχτά σύνορα και ο πολυπολιτισμός είναι η βίαιη επιβολή της παγκοσμιοποίησης. Η αποτυχία αυτού του μοντέλου είναι πασιφανής; Θα επιστρέψετε στην υπεράσπιση του ελληνικού πολιτισμού ή θα υπηρετήσετε ακόμη το μοντέλο Βαβυλωνία δηλαδή της αντικατάστασης και ανάμειξης πληθυσμών στα πλαίσια της βίαιης πολυεθνικής αντίληψης της επιβεβλημένης ασυνεννοησίας με μοναδικό ηγέτη τον πλουτοκράτη τοκογλύφο;
Ποια είναι η πρόταση σας για την εθνική στρατηγική της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο; Υποταγή; Άνοιγμα του φακέλου οδηγιών, υπαλληλοποίηση σε Πρεσβείες και παγκόσμιες λέσχες; Πείτε ευθαρσώς ότι καταδικάζετε τις μυστικές εταιρείες που ασκούν γεωπολιτική ισχύ!
Όλοι γνωρίζουμε και η Λαγκάρντ προειδοποίησε χθές ότι επέρχεται παγκόσμιο κράχ των αγορών από την υποτίμηση του δολαρίου που θα συμπαρασύρει την παγκόσμια οικονομία. Ίσως γιαυτό επιδιώκουν την πυρηνική λαίλαπα, για να κρύψουν την χρεοκοπία τους! Εσείς τι μέτρα λαμβάνετε για να μην πεινάσει ο ελληνικός λαός;
Υπάρχουν φυσικά δεκάδες καίρια ερωτήματα, πείτε μας τουλάχιστον ποιοι ή ποιος είναι ο βασικός χρηματοδότης σας στον οποίο έχετε γίνει πολιτικοί υπάλληλοι και αν έχετε το θάρρος απαντήστε, είστε έτοιμοι για ρήξη με το μεταπρατικό κατεστημένο που παρακυβερνά την Ελλάδα;

Συμπερασματικός λόγος ηγετίσκους έχουμε, ηγέτη δεν αφήνει το σύστημα να αναδειχτεί και δεν θα προκύψει δίχως ρήξη και ανατροπή αυτού του καθεστώτος….

Απογείωση Αναδιώτη στην Ευρώπη με 4 ερωτήσεις για τα εθνικά θέματα (Αλβανία, Τουρκία, Κύπρο)!

Από

anixneuseis

September 22, 2024

18 September 20240

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Τέσσερις απανωτές ερωτήσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Commission), στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και στον Ύπατο Εκπρόσωπο της Ε.Έ. για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας κατέθεσε ο νέος ευρωβουλευτής της ΝΙΚΗΣ, Νικόλαος Αναδιώτης.

Η πρώτη ερώτηση αφορά την απογραφή της Αλβανίας το 2023, η οποία χρηματοδοτήθηκε με κονδύλια ύψους 4,8 εκατομμυρίων ευρώ από την ΕΕ. Στην ερώτηση παρατίθενται συμπεράσματα από την ανακοίνωση της Ομόνοιας στις 28/6/2024, όπου καταγγέλλονται σοβαρές αμφισβητήσεις για την αξιοπιστία της διαδικασίας, σωρεία παρεμβάσεων και έλλειψη διαφάνειας, που δεν επέτρεψαν την ορθή καταγραφή της εθνικής ταυτότητας, της γλώσσας και της θρησκείας των Αλβανών πολιτών, και κυρίως των Βορειοηπειρωτών. Το ερώτημα προς την Επιτροπή είναι εάν έχει αξιολογήσει την απογραφή και εάν θα επιβληθούν συνέπειες στην Αλβανία για την κακή διαχείριση των κονδυλίων.

Η δεύτερη ερώτηση αφορά την εισαγωγή της έννοιας της «Γαλάζιας Πατρίδας» στη σχολική ύλη της Τουρκίας, σε ένα κλίμα δήθεν φιλίας, σύμφωνα με τη γνωστή Διακήρυξη των Αθηνών. Στο βιβλίο Γεωγραφίας της 11ης τάξης, όπου γίνεται σχετική αναφορά, υπάρχει μνεία στον «Εθνικό Όρκο» του 1920, ο οποίος περιλαμβάνει ως «νόμιμα σύνορα» της Τουρκίας τη Δυτική Θράκη και τα Δωδεκάνησα. Η ερώτηση προς τους θεσμούς της ΕΕ είναι πώς αντιδρούν σε αυτήν την απαράδεκτη συμπερίληψη εδαφών της ΕΕ στη σχολική ύλη της Τουρκίας.

Η τρίτη ερώτηση σχετίζεται με τα 50 χρόνια αδράνειας απο την τουρκική κατοχή στην Κύπρο. Εκτός από την κατοχή του 36% του εδάφους, διατηρείται η παρουσία Τούρκων στρατιωτών και εποίκων που αλλοίσωσαν τον πληθυσμό. Ερωτώνται οι θεσμοί της ΕΕ πώς εξηγούν την ατιμωρησία της Τουρκίας, αν σκοπεύουν να επιβάλλουν αντίστοιχα μέτρα όπως εις βάρος της Ρωσίας και πώς θα προστατεύσουν την Κύπρο, η οποία είναι και μέλος της ΕΕ.

Η τέταρτη ερώτηση αφορά το κράτος Δικαίου στην Αλβανία. Αναφέρεται στην ετήσια έκθεση της Διπλωματικής Υπηρεσίας της ΕΕ της 29ης Μαΐου 2024, όπου σημειώνεται ότι οι δημοτικές εκλογές του 2023 διεξήχθησαν «γενικά σε ήρεμο κλίμα». Ωστόσο, στον Δήμο Χειμάρρας, η παράταξη που έχασε τις εκλογές διατήρησε τον έλεγχο του Δήμου και εξέλεξε τον δήμαρχο για 15 μήνες! Πρόκειται για πρωτοφανές φαινόμενο στα χρονικά της Δημοκρατίας, όπου ο ηττημένος των εκλογών παραμένει στην εξουσία. Οι θεσμοί της ΕΕ ερωτώνται γιατί δεν καταδικάστηκε η Αλβανία και αν αναζητήθηκαν ευθύνες από τους διπλωμάτες της ΕΕ που αγνόησαν το περιστατικό στην έκθεσή τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε αντίθεση με το Ελληνικό Κοινοβούλιο, όπου οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι απαντούν σε ερωτήσεις κατά βούληση και όποτε το κρίνουν σκόπιμο, η διαδικασία στην Ευρώπη είναι διαφορετική. Μετά τη μετάφραση και την επίσημη υποβολή των ερωτήσεων, υπάρχει προθεσμία έξι εβδομάδων για γραπτή απάντηση από τις αρμόδιες αρχές της ΕΕ.

Ο ευρωβουλευτής της ΝΙΚΗΣ επιλέγει να εγείρει αυτά τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής στην Ευρώπη, καθώς δεν λαμβάνουν τη δέουσα προσοχή από την ελληνική κυβέρνηση. Περιμένουμε με ενδιαφέρον τις επίσημες απαντήσεις.

Ακολουθούν οι ερωτήσεις.

Ερώτηση 1

Διαβλητή Απογραφή στην Αλβανία με Ευρωπαϊκή Χρηματοδότηση

Το 2023, η Ε. Επιτροπή συνεισέφερε στην Αλβανία κονδύλια ύψους 4.8 εκ. ευρώ για τη διενέργεια απογραφής της. Τούτο έγινε, διότι η προηγούμενη απογραφή, του 2011, επικρίθηκε εντόνως από το Συμβούλιο της Ευρώπης για σειρά αυθαιρεσιών^[1].

Μετά την ολοκλήρωση της απογραφής τον Ιούνιο του 2024, η Δημοκρατική Ένωση Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας – Ομόνοια εξέδωσε, στις 28 του ίδιου μήνα, ανακοίνωση^[2], χαρακτηρίζοντας «αβάσιμα, μη πραγματικά, απαράδεκτα και, κατά συνέπεια, απορριπτέα τα αποτελέσματα της Διαδικασίας της Απογραφής σε ό,τι αφορά τη δημογραφία της γηγενούς Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας».

Διαπιστώθηκαν σοβαρά προβλήματα, καταγγέλθηκε η διαβλητή διαδικασία της απογραφής πληθυσμού:

Η αναξιόπιστη διαδικασία λόγω μη εφαρμογής της αρχής του αυτοπροσδιορισμού και χρησιμοποίησης ερωτηματολογίων μη επιτρεψάντων την ορθή καταγραφή της εθνικής ταυτότητας, γλώσσας και θρησκείας
Η αδιαφάνεια στη συλλογή και επεξεργασία δεδομένων
Η αλλοίωση των αποτελεσμάτων και οι παρεμβάσεις/διαστρέβλωση απαντήσεων
Η απουσία μειονοτικών εκπροσώπων

Βάσει των ανωτέρω, ερωτάται η Επιτροπή:

Έχει αξιολογήσει την «ακεραιότητα» της απογραφής και αποτιμήσει τη -διαβλητή- διαδικασία και τα -εν αμφιβόλω τιθέμενα- αποτελέσματα αυτής; Είναι ικανοποιημένη;
Θα υπάρξουν -και ποιες- επιπτώσεις για την Αλβανία, εφόσον διαπιστωθεί κακή χρήση των εν λόγω κονδυλίων;

^[1] Βλέπε ερώτηση E-002964/2023

^[1] https://dropolinews.gr/deeem-omonoia-avasima-mi-pragmatika-kai-aparadekta-ta-apotelesmata-tis-apografis-gia-tin-elliniki-meionotita

Ερώτηση 2

Η «Γαλάζια Πατρίδα» με Εδάφη της Ε.Έ. στη Διδακτέα Ύλη των Σχολείων της Τουρκίας

Στις 7 Δεκεμβρίου 2023, Ελλάδα και Τουρκία υπέγραψαν τη «Διακήρυξη Φιλίας των Αθηνών». Ωστόσο, η Τουρκία, αντί να αμβλύνει την επιθετικότητά της, πράττει -δυστυχώς- το ακριβώς αντίθετο. Πλήρως και επισήμως, υιοθέτησε το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan), το οποίο, αν δεν παραπέμπει, θυμίζει την έννοια του «ζωτικού χώρου».

Μάλιστα, δεν αρκέστηκε σε πληθώρα δηλώσεων, αλλά από το Σεπτέμβριο 2024, το ενσωμάτωσε και στη διδακτέα ύλη των σχολείων της. Στο νέο βιβλίο Γεωγραφίας της 9ης τάξης (σελ.62) περιλαμβάνεται ένα αφιέρωμα στη Mavi Vatan, με χάρτες, στρατιωτικά αεροσκάφη και ιστορικά στοιχεία.^[3] Επιπλέον, αναφέρεται στον «Εθνικό Όρκο» του 1920, επικαλούμενο από τα πλέον ακραία στοιχεία της χώρας και στο οποίο δηλώνεται: «τα νόμιμα σύνορα της Τουρκίας περιλαμβάνουν τις περιοχές, όπως Δυτική Θράκη, Δωδεκάνησα και Βόρειο Ιράκ». Οι δύο πρώτες περιοχές ανήκουν στην Ελλάδα!

Υπό το φως των ανωτέρω, ερωτώνται

α) Η Ε. Επιτροπή,

β) Ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ε.Έ. για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας:

Έχουν γίνει αντιληπτά αυτά τα γεγονότα;
Πώς αντιδρά η Ε.Έ. στην παρουσία στις ως άνω αναφορές της Τουρκίας, εντός σχολικής της ύλης, σε εδάφη της;

^[1] https://www.kathimerini.gr/politics/563217235/toyrkia-apokalyptiria-tis-galazias-patridas-se-scholiko-vivlio/

Ερώτηση 3.

Αδράνεια της Ε.Έ. Απέναντι στην 50ετή Τουρκική Κατοχή της Κύπρου

Από το 1974 έως σήμερα, η Τουρκία κατέχει με παράνομη στρατιωτική εισβολή άνω του 36% των κυπριακών εδαφών, παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου.

Σήμερα, στα κατεχόμενα, διατηρεί περίπου 35.000 στρατιώτες. Το ψευδοκράτος τους -με την υποστήριξη πάντοτε της Τουρκίας- εποικίζει με Τούρκους τα κατεχόμενα, ακατάπαυστα και μεθοδευμένα, συνεχίζοντας να εκδίδει ψευδο-υπηκοότητες και, συνεπώς, αλλοιώνοντας το δημογραφικό χαρακτήρα του πληθυσμού.

Σήμερα, στα κατεχόμενα, διαβιώνουν 160.000 παράνομοι έποικοι[4]. Η Ε.Έ. ουσιαστικά αφήνει ατιμώρητη την Τουρκία για τα ανωτέρω εγκλήματα σε βάρος Κράτος-Μέλος της, της Κύπρου, η οποία -ολόκληρη (συμπεριλαμβανομένων των κατεχομένων)- αποτελεί, μετά την προσχώρησή της στην Ε.Έ. έδαφος της τελευταίας.

Βάσει των ανωτέρω, ερωτώνται

α) Η Επιτροπή

β) Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο

γ) Ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ε.Έ. για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας:

1) Πώς εξηγείται η ατιμωρησία της Τουρκίας ως προς τα συστηματικά εγκλήματα που διαπράττει κατά Κ-Μ, και δη κατ’αντιπαραβολή με τα επιβληθέντα μέτρα/κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας για την εισβολή της σε μη Κ-Μ (Ουκρανία);

2) Προτίθεται η Ε.Έ. να επιβάλει αντίστοιχες κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας για τα ανωτέρω εγκλήματα;

3) Με ποια συγκεκριμένα μέτρα σκοπεύει να προστατεύσει την Κύπρο απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα;

^[1] https://mfa.gov.cy/turkish-military-invasion-and-occupation.html

Ερώτηση 4.

Εφαρμογή Κράτους Δικαίου στην Αλβανία

Στις 29 Μαΐου 2024 η Διπλωματική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EEAS) δημοσίευσε την ετήσια έκθεσή της για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Δημοκρατία στον κόσμο^[5].

Στο τμήμα της έκθεσης για την Αλβανία, και συγκεκριμένα στη σελίδα 7 αναφέρεται ότι «στις 14 Μαΐου 2023, οι τοπικές/δημοτικές εκλογές στην Αλβανία διεξήχθησαν γενικά σε ήρεμο κλίμα»^[6].

Ως γνωστόν, σε αυτές τις Δημοτικές στον Δήμο Χειμάρρας κέρδισε η παράταξη του Φρέντυ Μπελέρη (νυν ευρωβουλευτή της ΝΔ και του ΕΛΚ).

Τον Δήμο Χειμάρρας συνέχισε όμως να διοικεί η παράταξη που έχασε τις εκλογές, και μάλιστα επί 15 μήνες! Μέχρι τον Αύγουστο του 2024.

Είναι πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά από τον 5^ο αιώνα π.Χ. όταν εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα, η παράταξη που χάνει τις εκλογές να συνεχίσει να κυβερνά, και η παράταξη που κερδίζει τις εκλογές να παραμένει στην αντιπολίτευση!

Ερωτάται η Επιτροπή

Γιατί δεν υπήρξε η παραμικρή καταγγελία της Αλβανίας για την κατάφωρη αυτή παραβίαση της θεμελιώδους αρχής της Δημοκρατίας;
Διερευνήθηκαν οι λόγοι που διέλαθε της προσοχής της Διπλωματικής Υπηρεσίας της ΕΕ αυτό το γεγονός και ζητήθηκαν ευθύνες από τους συντάκτες της EEAS για την απουσία καταγραφής του;

[1] Βλέπε ερώτηση E-002964/2023

[2] https://dropolinews.gr/deeem-omonoia-avasima-mi-pragmatika-kai-aparadekta-ta-apotelesmata-tis-apografis-gia-tin-elliniki-meionotita

[3] https://www.kathimerini.gr/politics/563217235/toyrkia-apokalyptiria-tis-galazias-patridas-se-scholiko-vivlio/

[4] https://mfa.gov.cy/turkish-military-invasion-and-occupation.html

[5] https://www.eeas.europa.eu/eeas/2023-annual-report-human-rights-and-democracy-world-0_en?page_lang=en

[6] https://www.eeas.europa.eu/sites/default/files/documents/2024/2023%20EU%20country%20updates%20on%20human%20rights%20and%20democracy_2.pdf

antibaro.gr

Κ. Κυριακόπουλος: προκλήσεις σε μια νέα πολυπαραμετρική πραγματικότητα μετά τα στοχευμένα χτυπήματα του Ισραήλ

Από

anixneuseis

September 22, 2024

Α. Προφανώς απευχόμαστε την κλιμάκωση της έντασης στην Μ. Ανατολή, πολύ δε περισσότερο τώρα, που η προοπτική της μετεξέλιξής της σε γενικευμένη περιφερειακή σύγκρουση, θεωρείται εξαιρετικά πιθανή, υπό συγκεκριμένες πάντα προϋποθέσεις…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Εάν όμως θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι οι απόπειρες κλιμάκωσης που έχουν καταγραφεί μέχρι αυτήν την στιγμή, δεν συντελέστηκαν με ευθύνη και επιδίωξη του Ισραήλ. Συντελέστηκαν με πρωτοβουλία κρατικών (Ιράν) και ημικρατικών δρώντων (Χούθι, Χεζμπολάχ) που έχουν το θράσος να δηλώνουν αυτόκλητοι συμπαραστάτες των δολοφόνων της Χαμάς και να επιδιώκουν εδώ και δεκαετίες ολόκληρες, τον αφανισμό του Ισραήλ από τον χάρτη.

Επίσης εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, θα πρέπει να τονίσουμε ότι η απομάκρυνση του κινδύνου της διεύρυνσης, της μετεξέλιξης και εν τέλει της διάχυσης των συγκρούσεων στην ευρύτερη περιοχή, ΔΕΝ θα είναι αποτέλεσμα ΟΥΤΕ των παρασκηνιακών παρεμβάσεων και πιέσεων που ασκούνται, ΟΥΤΕ βεβαίως των γνωστών εκρήξεων οργής, οι οποίες κατά κανόνα συνοδεύονται από αφορισμούς και καταγγελίες της υποτιθέμενα «Ισραηλινής αναλγησίας». Θα είναι αποτέλεσμα αποκλειστικά και μόνο, του ισχυρού αποτρεπτικού μηνύματος το οποίο ΜΟΝΟΝ το Ισραήλ μπορεί να εκπέμψει και το οποίο σε απλά Ελληνικά διαμηνύει προς πάσαν κατεύθυνση το εξής απλό αλλά απολύτως ξεκάθαρο: «Μην το τολμήσετε, διότι εάν διανοηθείτε να το τολμήσετε, την επόμενη κιόλας στιγμή θα έχετε τελειώσει». Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα. Όσο ξεκάθαρο δηλαδή θα θέλαμε και εμείς, να είναι και το μήνυμα της αποτροπής που θα έπρεπε να εκπέμπει σταθερά η πολιτικοστρατιωτική ηγεσία της χώρας μας, για να βάζει στην θέση της την Τουρκική πειρατική αλητεία.

Από την χώρα μας το θέλαμε… Το Ισραήλ γιατί το καταδικάζουμε επειδή έχει την αποφασιστικότητα να το εκπέμψει, παραβλέποντας ότι αυτό και μόνον αυτό, αποτελεί την εγγύηση για την ΜΗ επέκταση του εφιάλτη;;;

Β. Είναι επίσης δεδομένο, ότι στηρίζουμε κάθε βιώσιμη συμφωνία που θα μπορούσε να δώσει ένα οριστικό τέλος στο δράμα των αμάχων. Αυτός είναι και ο λόγος που μας κάνει να αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό τους καιροσκοπισμούς – κυρίως των Αμερικανών – οι οποίοι «παίζουν» επικοινωνιακά και στην ουσία αυτό που θέλουν, είναι να εργαλειοποιήσουν μια τεχνητή ειρηνευτική διαδικασία, που θα συντηρείται όπως – όπως στον αναπνευστήρα, ενώ θα κινείται αυστηρά εντός των ορίων του δικού τους εκλογικού ορίζοντα. Η επιδίωξή τους, είναι να ρευστοποιήσουν πολιτικά αυτήν την συμφωνία στο εκλογικό τους χρηματιστήριο, πουλώντας δήθεν μεγαλεία και «πλανηταρχισμό». Στην ουσία όμως, αδιαφορούν πλήρως για την ραγδαία επιδείνωση του περιβάλλοντος των συγκρούσεων που θα ακολουθήσει, μετά την πραγματοποίηση των Αμερικανικών εκλογών. Και για να είμαστε σαφέστεροι, θα πρέπει να πούμε ότι οι Αμερικανοί ΔΕΝ διαθέτουν την στρατηγική που θα τους επέτρεπε να λειτουργήσουν ως καταλύτης ισχύος για την οριστική διευθέτηση της εξίσωσης του Μεσανατολικού. Το γεγονός άλλωστε ότι με την τακτική του «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» που υιοθετούν, λειτουργούν πρακτικά ως πρώτης τάξεως αβανταδόροι των τρομοκρατών της Χαμάς σε αυτήν την σύγκρουση, μόνο ως τυχοδιωκτικός καιροσκοπισμός πρώτου μεγέθους μπορεί να εκλαμβάνεται.

Γ. Οι εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων με τα στοχευμένα χτυπήματα του Ισραήλ που δημιούργησαν μια χαοτική κατάσταση στον Λίβανο και αποσυντόνισαν πλήρως την ηγεσία και τις δυνάμεις της Χεζμπολάχ, συνιστούν μια εντελώς καινούρια και πολυπαραμετρική πραγματικότητα, η οποία δεν αφορά μονάχα στην εμφάνιση μιας σειράς πρόσθετων δυσκολιών που σχετίζονται με την διαχείριση των περιφερειακών συγκρούσεων, αλλά επεκτείνεται και δημιουργεί ένα ευρύτατο πλέγμα προκλήσεων, που διαχέονται από την βιομηχανία και την αγορά του πολέμου μέχρι την φυσιογνωμία και το εύρος των στρατηγικών συνεργασιών στις νέες συνθήκες… Και από την οργάνωση της εσωτερικής ασφάλειας των κρατών μέχρι και την ανάγκη συνύπαρξης πολλαπλών συνεργατικών αμυντικών δογμάτων, από τις χώρες εκείνες που ενδιαφέρονται πραγματικά για την διασφάλιση της στρατηγικής τους επιβίωσης.

Είναι λοιπόν φανερό ότι, η επικοινωνιακή και πολύ περισσότερο η τεχνική διαχείριση αυτού που συντελείται τα τελευταία 24ωρα στην Μ. Ανατολή και ιδιαίτερα στον Λίβανο, είναι μια εξαιρετικά σύνθετη και πολύπλοκη διαδικασία και ως τέτοια δεν μπορεί να εξαντλείται σε αφορισμούς, σε ευχολόγια και σε αδιέξοδες νουθεσίες, οι οποίες κατά κανόνα απευθύνονται σε ώτα μη ακουόντων…

Δ. Τα πυρακτωμένα μέτωπα που καταγράφονται αυτήν την στιγμή σε ολόκληρο τον πλανήτη, είναι πολλά και σοβαρά. Και πέρα από το γεγονός ότι τα περισσότερα εξ αυτών δεν απασχολούν καν ούτε ως απλή είδηση την εσωτερική μας ειδησεογραφία (αφού οι επιλογές του πολεμικού μάρκετινγκ, δεν είναι διόλου αγνές και διόλου ανθρώπινες) όλα δείχνουν ότι την επόμενη περίοδο θα έχουμε μια νέα έξαρση των συγκρούσεων και μια σειρά από νέα πυρακτωμένα μέτωπα, θα έρθουν να προστεθούν και να επιμηκύνουν δραματικά την ήδη υπάρχουσα απεχθή λίστα του τρόμου.

Η αντιστροφή αυτής της κατάστασης πάντως, ΔΕΝ θα προκύψει μέσα από αφορισμούς ή αναθέματα. Η συναισθηματική φόρτιση, οι εκδηλώσεις οργής αλλά και κάθε πρωτόλεια – ενίοτε δε και αυθαίρετη – προσπάθεια απονομής δικαίου και αδίκου, αποδοκιμασίας κάθε αναλγησίας και βαρβαρότητας αλλά και επίγνωσης του δράματος μεταξύ των εμπλεκομένων, είναι ζητήματα με τα οποία έχουμε συνηθίσει να ασχολούμαστε, αλλά δεν φαίνεται να αγγίζουν την διεθνή κοινότητα και τους θεσμοθετημένους μηχανισμούς της, οι οποίοι παραμένουν καθηλωμένοι να παρακολουθούν αμήχανα και με έκδηλο προβληματισμό τις εξελίξεις.

Από αυτήν την άποψη, και πριν καταφύγουμε στον εύκολο δρόμο της απονομής χαρακτηρισμών, θα ήταν καλό να ξαναρίξουμε μια νηφάλια ματιά στα πραγματικά δεδομένα…

Πρώτον: Η Μ. Ανατολή και ιδιαίτερα η ευρύτερη περιοχή της γεωγραφικής Παλαιστίνης, είναι ένα σύστημα πλήρως αποσταθεροποιημένο. Στην νεώτερη ιστορία του, έχει δώσει ήδη τέσσερις περιφερειακούς πολέμους, κάμποσες διμερείς συγκρούσεις, αποτελεί σταθερά ένα διαρκές θέατρο ανορθόδοξων επιχειρήσεων και τρομοκρατικών ενεργειών και όλα αυτά αποτυπώνονται, μεταξύ άλλων, ΚΑΙ με μια διαρκή και ανατροφοδοτούμενη ρευστότητα, ακόμη και με ανατροπές στον περιφερειακό χάρτη…

Δεύτερον: Κρατικοί δρώντες, ημικρατικοί πρωταγωνιστές, περιφερόμενοι τυχοδιώκτες αλλά και συγκροτημένες τρομοκρατικές οργανώσεις, μεταπηδούν σταθερά και επαναλαμβανόμενα, από το μαύρο καθεστώς του πολέμου στο γκρίζο προσυγκρουσιακό περιβάλλον που προετοιμάζει εντατικά την επόμενη πολεμική αναμέτρηση, με ότι μπορεί να σημαίνει για τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, αυτή η διαρκής και ανατροφοδοτούμενη συγκρουσιακή διεργασία…

Τρίτον: Σε αυτό το ιδιότυπο μπρα ντε φερ, οι κυρίαρχες επιδιώξεις είναι διακριτές αλλά και με απόλυτη σαφήνεια κατανεμημένες.

Από την μία, υπάρχει ο φανατισμός και η θρησκοληψία που τροφοδοτούν τις ισλαμικές κρεατομηχανές οι οποίες δουλεύουν στο φουλ, προκειμένου να παράξουν μαζικά «μάρτυρες», πρόθυμους να καταστρέψουν και να δολοφονήσουν, πεισμένοι ότι έτσι συμβάλουν στον θρίαμβο του ονείρου τους και στο μεγαλείο του Θεού τους.
Από την άλλη, υπάρχει ένα Έθνος που έστησε με κόπο, με πολλή προσπάθεια και μέσα σε ένα κατάφορα εχθρικό περιβάλλον, μια υποδειγματική θεσμική και λειτουργική υποδομή, και επιδιώκει να μεγαλουργήσει.

Προφανώς δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη σκέψη για να κατανοήσουμε ποιος είναι αυτός που επενδύει στην αποσταθεροποίηση και στην καταστροφή και ποιος είναι εκείνος που θα ήθελε την ειρηνική και βιώσιμη διευθέτηση μιας ιστορικής εκκρεμότητας δεκαετιών.

Με λόγια απλά, η ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής και η γεωγραφική Παλαιστίνη, καταγράφονται ιστορικά ως μια ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ, το πολιτικό καύσιμο της οποίας – μετά την σταδιακή αποδρομή της από την Βρετανογαλλική σκαλέτα προτεραιοτήτων – ενσωματώθηκε και ανατροφοδοτήθηκε από μια αλυσίδα Αραβικών τυχοδιωκτισμών με εμμονικά αντιεβραϊκό πρόσημο και με αιχμή του δόρατος το Παλαιστινιακό.

Ένα πρόβλημα δηλαδή το οποίο εργαλειοποιήθηκε πρόστυχα και αδίστακτα και μέσα από αυτήν την διόλου αθώα εργαλειοποίησή του, οι Παλαιστίνιοι ως πληθυσμιακή ομάδα, συνεπικουρούμενοι και ισχυροποιούμενοι σταδιακά και από άλλους νομάδες Άραβες, σκληρούς Ισλαμιστές, μετατράπηκαν σε φτηνό αναλώσιμο που χρησιμοποιήθηκε εν αφθονία για την εξυπηρέτηση ευρύτερων γεωπολιτικών επιδιώξεων. Την ίδια στιγμή, η επένδυση στον διαρκή Ριζοσπαστισμό τους, δημιούργησε και ισχυροποίησε ένα ισχυρό τρομοκρατικό δίκτυο – διαρκή απειλή εντός της Ισραηλινής επικράτειας, ενώ δεν δίστασε να «αναβαθμίσει» αυτόν τον ιδιότυπο ριζοσπαστισμό, μετατρέποντάς τον σε «εξαγώγιμο» προϊόν με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες ΚΑΙ για την Ιορδανία (Μαύρος Σεπτέμβρης) αλλά ΚΑΙ για τον Λίβανο (εμφύλιος, διεργασίες που οδήγησαν στην δημιουργία της Χεζμπολάχ κλπ)… Δεν είναι τυχαίο που οι Αραβικές χώρες στο σύνολό τους, έχουν κυριολεκτικά σιχαθεί το Παλαιστινιακό και δεν θα ασχολούνταν καν, εάν δεν είχαν την υποχρέωση να διαχειριστούν επικοινωνιακά τις πιέσεις των πληθυσμών τους.

Είναι φανερό λοιπόν, ότι ΔΕΝ μπορούμε να αξιολογήσουμε τις εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων, δραπετεύοντας αυθαίρετα από το περιβάλλον μέσα στο οποίο συντελούνται και φυσικά δεν μπορούμε να το κάνουμε, αποστασιοποιούμενοι από τις ευρύτερες στοχεύσεις τις οποίες εξ αντικειμένου εξυπηρετούν.

Το πραγματικό δεδομένο είναι ότι στην Μ. Ανατολή αυτήν την στιγμή έχουμε πόλεμο. Επομένως οι επιχειρησιακοί χειρισμοί και οι αποφάσεις των εμπλεκομένων, ΔΕΝ προσδιορίζονται από τους ανταγωνιστικούς κανόνες ενός ιδιότυπου σαβουάρ βίβρ, αλλά από τα αμείλικτα διλήμματα του πολέμου που σχετίζονται με το δίπολο ΝΙΚΗ ή ΗΤΤΑ… ΟΛΕΘΡΟΣ και ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ή ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ…

Ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα…

Α. Θα πρέπει να έχει κανόνες, ηθικούς φραγμούς και αναστολές ο πόλεμος;;; Αναντίρρητα ΝΑΙ. Αλλά δεν έχει νόημα να μιλάμε γι’ αυτούς, όταν συμπεριφερόμαστε ανεκτικά απέναντι σε φαινόμενα κατάφορης υποκριτικής εφαρμογής τους.

Για θυμηθείτε την φαιδρότητα των επιχειρημάτων που επιστράτευαν οι υποστηρικτές του Πούτιν, όταν οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις ξεφτιλίζονταν στους λασπότοπους της Ουκρανίας.
Τι μας έλεγαν τότε;;; Μας έλεγαν ότι οι Ρώσοι (ανώτεροι άνθρωποι) προτιμούν ακόμη και να θυσιάζονται, γι΄αυτό και δεν επέλεξαν να τελειώσουν άμεσα τον πόλεμο, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο να χτυπήσουν αμάχους επιταχύνοντάς τον…

Που φτάσαμε σήμερα;;; ΚΑΙ ξεφτιλίστηκαν… ΚΑΙ ο πόλεμος δεν λέει να τελειώσει… ΚΑΙ οι άμαχοι σκοτώνονται σωρηδόν… Ποιος από όλους αυτούς που στοιχίζονταν πριν από 2,5 χρόνια πίσω από αυτά τα φαιδρά επιχειρήματα, έχει το σθένος να τα επιστρατεύει και σήμερα για να καταδικάσει το έγκλημα που συντελείται;;; ΟΥΔΕΙΣ…

Β. Παραβίασε το Ισραήλ ηθικούς φραγμούς και κανόνες που θα πρέπει να διέπουν τον πόλεμο;;; Αποσπασματικά ΝΑΙ. Κάποια τμήματα των IDF έχουν προβεί σε ανεπίτρεπτες αγριότητες και απάνθρωπες συμπεριφορές. Η πολιτικοστρατιωτική ηγεσία έχει διατάξει έρευνα για τα συγκεκριμένα περιστατικά. Σε καμία περίπτωση όμως αυτά τα μεμονωμένα περιστατικά, δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν μια αντίστοιχη γενική αποτίμηση που να αφορά στον συνολικό επιχειρησιακό σχεδιασμό των IDF, ο οποίος εφαρμόζεται στα μέτωπα των συγκρούσεων. Αναλύσεις και προσεγγίσεις σκοπιμότητας φυσικά επιμένουν για το αντίθετο, αλλά γι’ αυτές θα πούμε λίγα λόγια στην συνέχεια του παρόντος σημειώματος.

Γ. Παραβίασε η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι λοιπές ισλαμιστικές οργανώσεις, τους εύλογους ηθικούς φραγμούς και τους κανόνες που θα πρέπει να διέπουν την διεξαγωγή του πολέμου;;; Είναι φανερό ότι το ερώτημα ΔΕΝ διατυπώνεται σωστά. Η ορθή διατύπωση ΔΕΝ είναι εάν παραβίασαν τους κανόνες, αλλά εάν όλοι αυτοί φρόντισαν να τηρήσουν ΕΣΤΩ ΕΝΑΝ – μόνο έναν – από τους ηθικούς κανόνες που θα πρέπει να διέπουν έναν πόλεμο. Η απάντηση νομίζουμε πως είναι σαφής. Την γνωρίζουν οι πάντες…

Ας έρθουμε τώρα στις εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων…

Τι έκανε το Ισραήλ;;; Αυτό που οφείλει να κάνει κάθε κυρίαρχο κράτος που σέβεται τον εαυτό του και μεριμνά για την ασφάλεια των πολιτών. Αξιοποίησε τους μηχανισμούς του, τις μυστικές υπηρεσίες του, την αντικατασκοπεία του και κυρίως την ευρηματικότητα των επιχειρησιακών του εγκεφάλων και έχοντας απόλυτη επίγνωση ότι βρίσκεται σε έναν πόλεμο, ο οποίος είναι πολυμέτωπος και από τον οποίο θα πρέπει να βγει νικητής εάν θέλει να επιβιώσει εις το διηνεκές, κατάφερε αξιοποιώντας τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, να εισχωρήσει, να παγιδεύσει τα συστήματα επικοινωνίας της παραστρατιωτικής Χεζμπολάχ και να μετατρέψει τα εργαλεία ΤΗΣ σε εργαλεία ΔΙΚΑ ΤΟΥ, αποδεκατίζοντας έτσι στρατευμένους τρομοκράτες, αποσυντονίζοντας πλήρως την ηγεσίας της, καταφέρνοντας ισχυρότατο πλήγμα στην επιχειρησιακή της δυνατότητα και προδιέγραψε έτσι την έκβαση ενός πολέμου, χωρίς να χρειαστεί να πέσει ντουφεκιά. Που είναι το λάθος;;;

Υπάρχει μήπως ορθολογικά σκεπτόμενος δρων, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει για λογαριασμό του το τακτικό πλεονέκτημα σε συνθήκες πολέμου και δεν θα το έκανε για να μην ξεφτιλίσει τους αντιπάλους;;;

Τι θα συνέβαινε εάν δεν το έκανε αυτό το Ισραήλ;;; Μα φυσικά το αυτονόητο… Η Χεζμπολάχ θα συνέχιζε ανενόχλητη τις επιθέσεις σε βάρος του, καυχούμενη για το μέγεθος του οπλοστασίου της και τις καταστροφικές δυνατότητές του και ο Νασράλα θα χαμογελούσε απολαμβάνοντας τα επιτεύγματά του, στο επόμενο αρχηγικό του διάγγελμα;;; Αυτό θέλαμε;;;

Είναι αθέμιτη, αντισυμβατική και εν τέλει μη αποδεκτή αυτή η πρακτική;;; Πριν το απαντήσουμε θα ήταν καλό να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε πως θα αισθανόμασταν εμείς ως Έλληνες πολίτες, εάν οι δικοί μας επιχειρησιακοί εγκέφαλοι, είχαν καταφέρει σε ένα σκηνικό κρίσης στο Αιγαίο, να έχουν παραβιάσει τουρκικά συστήματα επικοινωνίας και επιχειρησιακής λειτουργίας και βλέπαμε αίφνης τα μισά τουρκικά αεροσκάφη να πηγαίνουν στον γάμο του Καραγκιόζη και τα άλλα μισά, πλήρως αποπροσανατολισμένα, να βομβαρδίζουν και να βυθίζουν τουρκικά πλοία τα οποία θα αλληλοκαταστρέφονταν και στην συνέχεια, μετά από χαμηλή πτήση μερικών λεπτών, να βάζουν στο στόχαστρο τουρκικές στρατιωτικές υποδομές και βεβαίως το ίδιο παλάτι του σουλτάνου στην Άγκυρα.

Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα μπορούσε να υπάρχει έστω και ένας Έλληνας πολίτης, που δεν θα αισθανόταν περήφανος από αυτό το γεγονός και δεν θα συμμετείχε ολόψυχα σε ένα αυθόρμητο ξέφρενο πάρτι μέχρι πρωίας… Έχω άδικο;;;

Συνιστά πράξη κρατικής τρομοκρατίας αυτό που έκανε το Ισραήλ;;; Η Χεζμπολάχ αυτό ισχυρίζεται, αλλά αυτό την βολεύει να ισχυρίζεται. Εμάς;;;

Και μιας και μιλήσαμε παραπάνω για προσεγγίσεις σκοπιμότητας και μάλιστα φτηνής πολιτικής σκοπιμότητας, θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε την περισπούδαστη ανοησία που δήλωσε ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ο κ. Φόλκερ Τουρκ. Είπε λοιπόν αυτός ο απίθανος τύπος ότι: «Είναι έγκλημα πολέμου να διαπράττει κανείς βίαιες ενέργειες με την χρήση παγιδευμένων φαινομενικά αθώων συσκευών και με στόχο να διασπείρει τον τρόμο μεταξύ των αμάχων». Μάλιστα…

Δυστυχώς η πνευματική μας επάρκεια δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε πολλούς άμαχους που να είναι ταυτόχρονα και χρήστες των μπήπερ και των ασυρμάτων της Χεζμπολάχ…

Μας επιτρέπει όμως να θυμόμαστε και να καταγράφουμε ότι τύποι σαν αυτόν τον ανεκδιήγητο, έχουν λησμονήσει – και μάλλον όχι τυχαία – ότι: Μόλις το 1978, οι Παλαιστίνιοι «αγωνιστές» δηλητηρίαζαν με αρσενικό ισραηλινά πορτοκάλια για να υπονομεύσουν την οικονομία του Ισραήλ και αυτό το λέμε αντίσταση (Δείτε περισσότερα ΕΔΩ…)…

Τύποι σαν αυτόν τον ανεκδιήγητο, έχουν λησμονήσει τα έργα και τις ημέρες ανθρώπων της UNRWA (Υπηρεσία Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστινίους) οι οποίοι κατεξευτελίζοντας τον θεσμό, συμπεριφέρθηκαν ως αβανταδόροι της Χαμάς σε αυτήν την σύγκρουση, ενώ εννέα από δαύτους καταγγέλλεται ότι συμμετείχαν ακόμη και στις δολοφονικές επιχειρήσεις της 7^ης Οκτωβρίου…

Τύποι σαν αυτόν τον ανεκδιήγητο, παρέλειψαν να μας πουν, τι ακριβώς συνιστά η πράξη της κατασπατάλησης πόρων που προορίζονται για τον άμαχο πληθυσμό και η χρησιμοποίησή τους για κατασκευή σηράγγων… Τι ακριβώς συνιστά η ύπαρξη και πολύ περισσότερο η παγίδευση «αθώων» σηράγγων κάτω από τον οικιστικό ιστό και με απολήξεις στα υπόγεια των νοσοκομείων…

Όπως επίσης τύποι σαν αυτόν δεν μας είπαν τι συνιστά η τοποθέτηση εκτοξευτήρων ρουκετών, στις ταράτσες σχολείων, στα προαύλια νοσοκομείων και μέσα στις παιδικές χαρές…

Ας επανέλθουμε όμως στο επίδικο…

Αν και δεν υπάρχει διεθνώς συμφωνημένος όρος αναφορικά με το ζήτημα της «τρομοκρατίας» ο οποίος να τον προσδιορίζει επ’ ακριβώς, εν τούτοις διαδίδεται η άποψη ότι το εντυπωσιακό και απολύτως στοχευμένο – το τονίζουμε αυτό – χτύπημα του Ισραήλ που τσάκισε την Χεζμπολάχ, συνιστά πράξη τρομοκρατίας και δη κρατικής τρομοκρατίας.

Ας δούμε όμως τι ακριβώς έκανε το Ισραήλ…

Ακύρωσε την επιχειρησιακή δυνατότητα μιας παραστρατιωτικής οργάνωσης η οποία έχει δηλώσει ευθαρσώς την πρόθεσή της να του επιτεθεί και το έκανε παγιδεύοντας με εκρηκτικά «προσωπικής χρήσης» τους βομβητές της επικοινωνίας της…

Στους βομβητές αυτούς, όπως και στους ασυρμάτους που ακολούθησαν, είχαν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ οι μαχητές της Χεζμπολάχ, και όχι οι άμαχοι Λιβανέζοι πολίτες…

Η βασική στόχευση αυτής της έξυπνης επιχείρησης, ήταν η μονάδα al-Radwan της Χεζμπολάχ η οποία είναι ένας εξαιρετικά επικίνδυνος στρατιωτικός στόχος και ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ άμαχοι Λιβανέζοι πολίτες…

Με το συγκεκριμένο χτύπημα, η Χεζμπολάχ δέχτηκε βαρύτατο πλήγμα. Επιχειρησιακά τσαλακώθηκε. Το γόητρο της ηγεσίας της κουρελιάστηκε και η αμηχανία στο πρόσωπο και στα λεγόμενα του έχοντος επίγνωση των συνεπειών αυτού που συνέβη, Νασράλα, υπήρξε αποκαλυπτική…

Οι συνέπειες του πλήγματος (επιχειρησιακές, οικονομικές, ηθικές κλπ) είναι τρομακτικές. Τις υφίσταται η παραστρατιωτική Χεζμπολάχ και ΟΧΙ οι πολίτες του Λιβάνου…

Η ικανότητα της Χεζμπολάχ να απαντήσει στο πλήγμα που δέχτηκε και σε όσα στοχευμένα πλήγματα ακολουθήσουν, έχει περιοριστεί δραστικά έως και ακυρωθεί πλήρως και αυτή η εξέλιξη, μόνο προς το καλό των πολιτών του Λιβάνου μπορεί να συμβάλει και όχι στην περαιτέρω επιδείνωση της θέσης στην οποία έχουν περιέλθει…

Τέλος, σύμφωνα με όσα περιγράφουν οι ειδικοί, η εκτόνωση των εκρήξεων των βομβητών, είχε συγκεκριμένη φορά, τέτοια που θα μπορούσε να προκαλέσει ζημιά αποκλειστικά και μόνο στον χρήστη του βομβητή και σε κανέναν άλλο ακόμη και από τον εγγύς περίγυρό του.

Μετά από αυτήν την εξέλιξη και τον ταπεινωτικό διασυρμό τον οποίο υπέστη η ηγεσία της Χεζμπολάχ και μέσω αυτής και η πολιτικοστρατιωτική ηγεσία του Ιράν, είναι λογικό και απολύτως αναμενόμενο να βγουν στις ρούγες και να μιλούν (οι τρομοκράτες) για τρομοκρατία. Ποιοί;;; Αυτοί που είχαν το θράσος να απειλήσουν την Κύπρο προκαταβολικά και μόνο με την κατασκευασμένη και σκόπιμα διοχετευόμενη υποψία…

Προσωπικά δεν αισθάνομαι ότι έχουμε κάποιον λόγο να τους ακολουθήσουμε σε αυτήν την κωμικοτραγική ρητορική…

Το μήνυμα πάντως που πήραν από το Ισραήλ – πρωτίστως αυτοί που στηρίζουν την Χεζμπολάχ – ήταν ξεκάθαρο:… «Καθήστε ήσυχα διότι ξέρουμε ακόμη και που κατουράτε. Μην συνεχίζετε διότι τα καλύτερα σας τα έχουμε φυλαγμένα για μετά»…

Η μετανάστευση δεν είναι δικαίωμα

Από

anixneuseis

September 22, 2024

Ενώ η μετανάστευση και ο αυθαίρετος εποικισμός δεν είναι δικαίωμα κανενός, είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε χώρας να μεριμνά για την προστασία των πολιτών της και τη διαχρονική επιβίωσή της

17.09.2024, 19:27
Κωνσταντίνος Γάτσιος, Δημήτρης Α. Ιωάννου

Ο εποικισμός του ελληνικού χώρου αλλά και η μετατροπή του σε πεδίο ελεύθερης διέλευσης παράνομων μεταναστών προς κάθε σημείο του ορίζοντα πρέπει να σταματήσει

Στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή που ορίζεται από τον νοητό άξονα που συνδέει τα Κάτω Πατήσια με το Μοναστηράκι και προς τα δυτικά έως τη Λεωφόρο Κηφισού, στην περιοχή δηλαδή της οποίας μεγάλα τμήματα αποτελούν σχεδόν άβατο για τους απλούς Έλληνες πολίτες και κατοίκους της Αθήνας, ανάμεσα στους χιλιάδες ξένους που βρίσκονται εκεί μπορεί να συναντήσει κανείς και έναν σημαντικό αριθμό νέων ανδρών από την Αλγερία, το Μαρόκο και την Τυνησία. Οι χώρες αυτές, του λεγόμενου Μαγκρέμπ, εδώ και πολλές δεκαετίες είναι βέβαιο πως δεν βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Συνεπώς, είναι λίγο δύσκολο να είναι όλοι αυτοί οι νέοι άνδρες πρόσφυγες. Αλλά ακόμη και αν πρόκειται για οικονομικούς μετανάστες, είναι περίεργο ποιος άνεμος τους έχει φέρει στην Αθήνα. Πολύ πιο κοντά στις χώρες τους από την Ελλάδα, βρίσκονται η Ισπανία, η Γαλλία και η Ιταλία. Γιατί λοιπόν όλοι αυτοί έχουν βρεθεί εδώ; Έτσι κι αλλιώς η χώρα μας δεν είναι τόσο πλούσια όσο οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες που αποτελούν συνήθως τον προορισμό των «προσφύγων» και των οικονομικών μεταναστών. Τι ακριβώς κάνουν εδώ οι νέοι αυτοί άνδρες από το Μαγκρέμπ; Δυστυχώς η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι πάρα πολύ δυσάρεστη. Και αφορά κάτι το οποίο συλλογικά αποφεύγουμε να συζητάμε, ίσως γιατί δεν συνάδει με τη λεγόμενη «πολιτική ορθότητα». Η απάντηση, λοιπόν, είναι πως οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται εδώ διότι η Ελλάδα, πρώτον, είναι μία χώρα με πολύ εύκολη πρόσβαση για κάθε είδους «παράτυπο» εισερχόμενο και, δεύτερον, (όπως έλεγαν και κάποιοι βαλκάνιοι συνάδελφοι και συνοδοιπόροι τους, σε μία συνδιάλεξη που υπεκλάπη από τις ελληνικές διωκτικές αρχές και δημοσιοποιήθηκε) είναι μία χώρα πλήρους ανομίας στην οποία ό,τι και να κάνεις δεν πηγαίνεις ποτέ φυλακή!

Δεν υπάρχει, βεβαίως, η παραμικρή αμφιβολία πως η ανομία και η αταξία είναι ενδημικά φαινόμενα της ελληνικής κοινωνίας και δεν ξεκίνησαν από την παράνομη μετανάστευση. Εξίσου αναμφίβολο, όμως, είναι και το ότι η παράνομη μετανάστευση έχει δράσει πολλαπλασιαστικά στην παντοειδή επιδείνωση των συνθηκών ζωής ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας. Ειδικά σε περιοχές που ζουν χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα στις πόλεις της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, ή επίσης στα «σημεία πρώτης εισόδου» στα νησιά του Αιγαίου και στον Έβρο. Αυτή η δυσχερής κατάσταση που αντιμετωπίζει και υφίσταται ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων πολιτών εξαιτίας της παράνομης μετανάστευσης, ισοδυναμεί στην πράξη με κατάλυση του κράτους δικαίου και με περιορισμό και παραβίαση των δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Και οφείλεται στο γεγονός ότι οι ροές της παράνομης μετανάστευσης χρησιμοποιούν τη χώρα για δύο σκοπούς, χωρίς η οργανωμένη πολιτεία να έχει επιχειρήσει ουσιαστικά να τους ακυρώσει, ούτε στη μία περίπτωση ούτε στην άλλη. Ο πρώτος σκοπός για την παράνομη μετανάστευση ήταν να την μετατρέψει σε έναν μεγάλο μεθοριακό σταθμό για τη διείσδυση των μεταναστευτικών ρευμάτων της Αφρικής και της Ασίας στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Ο δεύτερος ήταν να την καταστήσει, επιπλέον, και χώρα προορισμού για έναν σημαντικό αριθμό μεταναστών, κυρίως για αυτούς οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ για να λάβουν τα επιδόματα και να εργαστούν στα εργοστάσια της Γερμανίας, αλλά προτιμούν τα πλεονεκτήματα και τα ευεργετήματα που μπορούν να απολαύσουν από την ανομία και την κατάλυση του κράτους δικαίου που επικρατεί στην Ελλάδα.

Είναι η συλλογική ολιγωρία της ελληνικής κοινωνίας και των κυβερνήσεών της ο παράγοντας που επέτρεψε να διαμορφωθεί αυτή η δυσμενής κατάσταση, η οποία τώρα τείνει να γίνει δυσμενέστερη με τις απειλές του κ. Σολτς ότι θα επιστρέψει στην Ελλάδα όλους εκείνους οι οποίοι έλαβαν πολιτικό άσυλο εδώ και στη συνέχεια ταξίδεψαν στην Γερμανία με σκοπό να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί. Είναι συλλογική ευθύνη της κοινωνίας και, κυρίως, των πολιτικών ηγεσιών τις οποίες η κοινωνία επέλεξε όλα τα τελευταία χρόνια, το ότι κανείς δεν είχε το θάρρος και την ειλικρίνεια να δεχθεί ως βασική αρχή και να θέσει ως κατευθυντήρια γραμμή το αξίωμα ότι η μετανάστευση (immigration) δεν είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα. Η ελληνική γλώσσα δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στην αναχώρηση από μία χώρα (emigration) και στην είσοδο και εγκατάσταση σε μία άλλη (immigration). Βεβαίως, είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα να εγκαταλείπει κάποιος την χώρα του όταν το επιθυμεί. Δεν είναι, όμως, δικαίωμά του να εισέρχεται και να εγκαθίσταται σε όποια χώρα επιθυμεί. Σε κανένα από τα θεμελιώδη κείμενα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μνημονεύεται ο αυθαίρετος εποικισμός μίας χώρας ως ένα από αυτά, ούτε πουθενά αναφέρεται το δικαίωμα κάποιος να εγκαθίσταται αυθαίρετα σε όποια χώρα θέλει χωρίς να ρωτάει κανέναν και χωρίς να τον προσκαλεί κανείς. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια όσον αφορά τα μεταναστευτικά κύματα των τελευταίων ετών προς την Ευρώπη. Εφ’ όσον, δε, οι άνθρωποι αυτοί είναι απρόσκλητοι, πρόκειται για κατ’ ευφημισμό «παράτυπους» αλλά για κατ’ ουσία παράνομους μετανάστες. Σε ουδεμία περίπτωση, πάντως, δεν είναι «πρόσφυγες». Διότι στο Πακιστάν και στο Μπαγκλαντές δεν υπάρχει πόλεμος, όπως δεν υπάρχει και στο Μαγκρέμπ. Για δε τις εμπόλεμες χώρες, όπως ήταν παλαιότερα το Αφγανιστάν και είναι σε ένα μικρό βαθμό ακόμη σήμερα η Συρία και το Ιράκ, η σωτηρία της ζωής των ανθρώπων έχει εξασφαλιστεί μόλις περάσουν στην όμορη χώρα που βρίσκεται σε κατάσταση ειρήνης. Δεν χρειάζεται να πάνε στο Βερολίνο ή στην Στοκχόλμη για να σώσουν τη ζωή τους. Από τη στιγμή που αναχωρούν από μία ασφαλή χώρα, όπως π.χ. θεωρείται η Τουρκία, για να μεταβούν σε μία άλλη, η ιδιότητα του πρόσφυγα παύει να υπάρχει, αφού το κίνητρό τους, πλέον, δεν είναι η προστασία της ζωής τους αλλά η επιλογή ενός τόπου διαβίωσης. (Και, φυσικά, η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα να απαιτεί από τρίτες χώρες, όπως η Ελλάδα, να μοιραστούν μαζί της το βάρος της φιλοξενίας των Σύριων προσφύγων. Η Τουρκία είναι απολύτως υπεύθυνη για την έκρηξη και την έκταση του πολέμου στην Συρία, όχι μόνο γιατί υπήρξε μία εκ των χωρών που τον υποκίνησαν, αλλά και διότι συμμετείχε σε αυτόν αρχικά ενισχύοντας με κάθε τρόπο τις ακραίες ισλαμιστικές ομάδες και στην συνέχεια εισβάλλοντας στην ανεξάρτητη χώρα με τα στρατεύματά της).

Εάν υπήρχαν κάποιες ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες θα ήθελαν να προσκαλέσουν τους (πρώην) πρόσφυγες και (πλέον) μετανάστες όπως, για παράδειγμα, η Σουηδία και η Γερμανία (η δεύτερη με την κυρία Μέρκελ το 2015), θα έπρεπε οι κυβερνήσεις τους να αναζητήσουν τον νόμιμο και οργανωμένο τρόπο για να τους μεταφέρουν στην επικράτειά τους. Και επ’ αυτού, δεν υπάρχει καταλληλότερος όρος από τον όρο «κτηνωδία» για να περιγράψει την πολιτική με την οποία η Ευρώπη αντιμετώπισε τα τελευταία χρόνια τις μεταναστευτικές ροές. Ουσιαστικά κάλεσε όλους τους μετανάστες να συμμετάσχουν σε ένα πραγματικό reality game, βάζοντας την ζωή τους σε κίνδυνο, καθιστώντας τους λεία και θηράματα αδίστακτων συμμοριών διακινητών, ωθώντας τους να διασχίζουν άγριες θάλασσες πάνω σε σαπιοκάραβα, και αν τελικά κατάφερναν να σωθούν από όλες τις δοκιμασίες και έφθαναν στην στη γη της επαγγελίας, τότε είχαν το δικαίωμα της εγκατάστασης και της λήψης επιδομάτων. Εάν πραγματικά οι χώρες της Ευρώπης ήταν τόσο μεγαλόψυχες όσο υποκρίνονται πως είναι και εάν πράγματι ήθελαν να βοηθήσουν τους ανθρώπους αυτούς ή, έστω, αν δεν ήταν η μεγαλοψυχία τους που τις κινούσε αλλά η ανάγκη τους για εργατικά χέρια –και, εν προκειμένω, δεν έχει σημασία τι από τα δύο ήταν–, θα έπρεπε αντί να τους αφήνουν να πνίγονται στα νερά της Μεσογείου, ή να πέφτουν θύματα βιαστών, ληστών και δολοφόνων στους διάφορους καταυλισμούς, να έστελναν τα πλοία τους να τους παραλάβουν από τις ακτές της Τουρκίας ή της Λιβύης και να τους μεταφέρουν στις χώρες τους. Και αν όχι όλους, τουλάχιστον τους πιο ευάλωτους από αυτούς, δηλαδή τις οικογένειες με γυναίκες και παιδιά. Από την άλλη μεριά δε, θα έπρεπε όσους από τους αυθαιρέτως αφιχθέντες θεωρούσαν ανεπιθύμητους, να τους επιστρέφουν κατ’ ευθείαν στις χώρες προέλευσής τους (κάτι το οποίο είναι απόλυτα εφικτό για όποια ευρωπαϊκή χώρα το επιθυμεί, διότι διαθέτει τα –οικονομικά, κυρίως– μέσα να «νουθετήσει» τις κυβερνήσεις των χωρών προέλευσης, όταν αυτές αρνούνται να παραλάβουν τους πολίτες τους).

Πρέπει να πούμε ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις προσπάθησαν να χειριστούν το πρόβλημα, ιδιαίτερα το τελευταία 15 χρόνια, με καθαρά στρουθοκαμηλικούς έως και κουτοπόνηρους τρόπους. Με διάφορες κοντόθωρες μεθοδεύσεις δέχτηκαν να μετατραπεί η Ελλάδα σε μεθοριακό σταθμό μετανάστευσης εκατομμυρίων ανθρώπων προς τις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και σε χώρα προορισμού η ίδια για έναν μεγάλο και διαρκώς αυξανόμενο αριθμό εποίκων. Μία εκ των μεθοδεύσεων ήταν και η αθρόα παροχή ασύλου σε εμφανώς οικονομικούς μετανάστες με την σκέψη ότι αυτοί στη συνέχεια θα εγκατέλειπαν τη χώρα μας και θα μετέβαιναν να εγκατασταθούν στις χώρες πραγματικού προορισμού τους, στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, όπως και πράγματι έγινε στις περισσότερες περιπτώσεις. (Μόνο που τώρα αυτό είναι κάτι που η Γερμανία θέλει να αντιστρέψει). Να σημειωθεί, βέβαια, ότι η συγκεκριμένη μεθόδευση ήταν μία σοβαρή προσβολή στο πρόσωπο εκείνων που πραγματικά δικαιούνται πολιτικό άσυλο ως πραγματικοί πολιτικοί πρόσφυγες –φυγάδες από την χώρα τους–, αλλά ήταν και μία κατάχρηση της έννοιας του πολιτικού ασύλου, κατάχρηση η οποία ουσιαστικά το αποδυναμώνει ως θεσμό, πράγμα που είναι εις βάρος όσων πραγματικά το δικαιούνται και θα το δικαιούνται στο μέλλον.

Ενώ, όμως, η μετανάστευση και ο αυθαίρετος εποικισμός δεν είναι δικαίωμα κανενός, από την άλλη πλευρά είναι αναφαίρετο και αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα κάθε χώρας να μεριμνά για την προστασία των πολιτών της καθώς και για την ίδια τη διαχρονική επιβίωσή της. Έστω και αν αυτό είναι κάτι το οποίο λίγοι καταλαβαίνουν στην χώρα μας, και ακόμη λιγότεροι τολμούν να το δηλώσουν και να το υπερασπιστούν. Η Ελλάδα, πέραν του γεγονότος ότι είναι μία ευάλωτη κοινωνία λόγω των κρίσεων και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει, είναι και μια πολύ μικρή χώρα πληθυσμιακά, πολύ μικρότερη σε πληθυσμό από το Πακιστάν, από το Αφγανιστάν, από την Συρία ή ακόμη και από την Τουρκία. Είναι, επίσης, πολύ μικρότερη σε πληθυσμό από τη Γερμανία όπου 10 εκατομμύρια μετανάστες που δεν θα ήταν «ενσωματώσιμοι» μπορεί, ενδεχομένως, να δημιουργούσαν σοβαρή αστάθεια, αλλά δεν θα κατάφερναν να ξεθεμελιώσουν την κοινωνία της διαρρηγνύοντας τον ιστό και τις δομές της. Όμως ένας πολύ μικρότερος αριθμός από αυτόν, αλλά αναλογικά μεγαλύτερος για τον δικό μας πληθυσμό, θα ήταν καταστροφικός για την Ελλάδα. Διότι, στη χώρα μας, μέχρι σήμερα είναι γεγονός ότι το μεταναστευτικό πρόβλημα μπορεί να ήταν έντονο αλλά, παρά την επιδείνωση που έχει επιφέρει όσον αφορά την καθημερινή ζωή, την ευνομία και την τάξη, ήταν χωροταξικά εντοπισμένο σε ορισμένες περιοχές και δεν είχε μείζονες επιπτώσεις στις νευραλγικές λειτουργίες της χώρας. Εάν, όμως, συνεχιστεί ο εποικισμός της χώρας με αλλοεθνείς που δεν έχουν προσκληθεί από εμάς και που οι αξίες τους δεν είναι συμβατές με τις αξίες μίας κοσμικής φιλελεύθερης δημοκρατίας η οποία είναι θεμελιωμένη επάνω στο σεβασμό των ανθρωπίνων και των δημοκρατικών δικαιωμάτων, το μέλλον της Ελλάδας πραγματικά βρίσκεται σε κίνδυνο. Η χώρα δεν θα μπορεί να επιβιώσει εάν υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού το οποίο δεν θα σέβεται τις αξίες της φιλελεύθερης συνταγματικής δημοκρατίας και του κοσμικού κράτους. Δεν θα μπορεί να επιβιώσει εάν ένας όλο και αυξανόμενος αριθμός όσων κατοικούν εδώ υπερασπίζονται και υποστηρίζουν την υπερίσχυση των επιταγών διαφόρων θρησκευτικών κειμένων και δοξασιών έναντι των επιταγών του νόμου και του συντάγματος, που ζουν με έθιμα και πρακτικές όπως οι κλειτοριδεκτομές, οι παιδικοί γάμοι, η νομιμότητα και η αποδοχή των εγκλημάτων τιμής, η αντιμετώπιση της γυναίκας ως υποδεέστερου από τον άνδρα ανθρώπινου όντος, η εκπλήρωση του ανθρωποκτόνου καθήκοντος για την «βλασφημία» έναντι κάθε απίστου ή και για την «αποστασία» έναντι κάθε διαφωνούντος ομοθρήσκου κλπ. Πέραν δε όλων αυτών, η προσήλωση στις συγκεκριμένες θρησκευτικές και κοινωνικές αξίες, (δηλαδή σε μία ολοκληρωτικού τύπου κοινωνικο-πολιτική ιδεολογία), πρακτικά θα καθιστά τις πληθυσμιακές αυτές ομάδες, όσα χρόνια κι αν έχουν ζήσει στην Ελλάδα και όσο κι αν έχουν ευεργετηθεί από αυτήν, ψυχικά και συναισθηματικά προσδεδεμένες και αφοσιωμένες σε άλλες χώρες, με τις οποίες η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί σε διένεξη ή και πολεμική σύρραξη. Τότε, η ύπαρξη και η δράση αυτών των θρησκευτικών ομάδων εντός των εθνικών μας συνόρων θα είναι πραγματικά καταστροφική.

athensvoice.gr

Κ. Χολέβας: αναθεώρηση του Συντάγματος: έμφαση στην παιδεία

Από

anixneuseis

September 22, 2024

του Κωνσταντίνου Χολέβα

Στις αρχές του 2025 θα αρχίσει η συζήτηση για τα αναθεωρητέα άρθρα του Συντάγματος δεδομένου ότι θα έχουν συμπληρωθεί 5 χρόνια από την προηγούμενη αναθεώρηση. Η Βουλή αυτή απλώς θα προτείνει ποια άρθρα πρέπει να αναθεωρηθούν και η επόμενη, όποτε γίνουν εκλογές, θα ψηφίσει ποια άρθρα τελικά θα αλλάξουν.

Αν η παρούσα Βουλή προτείνει για αναθεώρηση ένα άρθρο με τουλάχιστον 180 ψήφους, τότε η επόμενη μπορεί να το αναθεωρήσει με 150 τουλάχιστον ψήφους υπέρ. Αν η παρούσα Βουλή προτείνει ένα άρθρο με 150 ψήφους (και λιγότερες από 180) τότε η επόμενη Βουλή θα πρέπει να συγκεντρώσει 180 ψήφους για να αναθεωρήσει το συγκεκριμένο άρθρο.

Ήδη στις προθέσεις της Κυβέρνησης ακούγεται ότι είναι η αναθεώρηση των άρθρων που θα επιτρέπουν την καθολική επιστολική ψηφοφορία, την επιτάχυνση των αποφάσεων της Δικαιοσύνης, την πρόσληψη σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου στελεχών από τον ιδιωτικό τομέα κ.ά.

Είναι βέβαιο ότι μία από τις αναθεωρητέες διατάξεις θα είναι το άρθρο 16, παράγραφος 5, που αναφέρεται στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Η Νέα Δημοκρατία και πιθανότατα το ΠΑΣΟΚ θα υποστηρίξουν την αναθεώρηση ώστε να είναι συνταγματικώς επιτρεπτή η ίδρυση μη κρατικών Πανεπιστημίων. Σήμερα η παράγραφος αυτή ορίζει τα εξής:

H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. Tα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Kράτους, έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους που αφορούν τους οργανισμούς τους. Συγχώνευση ή κατάτμηση ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μπορεί να γίνει και κατά παρέκκλιση από κάθε αντίθετη διάταξη, όπως νόμος ορίζει.

Προσωπικά συμφωνώ με την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, αν εξασφαλισθεί το επίπεδο των σπουδών, η ποιότητα των ακαδημαϊκών προσόντων των καθηγητών και η ύπαρξη ενός διακριτικού ελέγχου από το Υπουργείο Παιδείας. Ήδη στην Κύπρο λειτουργούν με επιτυχία τα μη κρατικά Πανεπιστήμια.

Παράλληλα θα πρέπει να ενισχυθεί θεσμικά και οικονομικά και η λειτουργία των δημοσίων ΑΕΙ, τα οποία επί δύο αιώνες έχουν δώσει στην κοινωνία μας χιλιάδες επιστήμονες, δικαστές, κρατικούς λειτουργούς κ.α. και έχουν επιτύχει διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο.

Αυτή που πρέπει να παραμείνει άθικτη είναι η παράγραφος 2 του ιδίου άρθρου. Αναφέρεται στους σκοπούς της Παιδείας και ορίζει ότι:

H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

Χρειαζόμαστε πολίτες που θα συνειδητοποιούν τα πολιτιστικά στοιχεία του Ελληνισμού τώρα που η συζήτηση για την ταυτότητα είναι έντονη σε όλη την Ευρώπη. Καλύτερα τα παιδιά μας να λαμβάνουν βασικές γνώσεις για την Ιστορία μας και την Ορθόδοξη Πίστη από το σχολείο για να μην τις αναζητούν σε πηγές αμφιβόλου αξιοπιστίας. Η καλλιέργεια της εθνικής ταυτότητας θα συμβαδίζει με τη διάπλαση δημοκρατικού φρονήματος και με τη διδασκαλία της υποχρέωσης σεβασμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σε μία εποχή, κατά την οποία άλλοι λαοί πλαστογραφούν την Ιστορία μας και μετατρέπουν βυζαντινούς ναούς σε τζαμιά, το σχολείο πρέπει να προβάλλει τον διαχρονικό Ελληνισμό.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 21.9.2024

1...1,0931,0941,095...3,039 Σελίδα 1,094 από 3,039

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Θ. Παναγιωτίδης: η σημασία της Σίνδου για την Θεσσαλονίκη

Israel’s Pager Bombs Have No Place in a Just War

The New York Times: οι βόμβες τηλεειδοποίησης του Ισραήλ δεν έχουν θέση σε έναν δίκαιο πόλεμο

Mare Nostrum Revisited: Maritime Competition in the Mediterranean

Τα 10 λεπτά που θα κρίνουν το μέλλον του Κυπριακού

Φωτογραφίες ενός εργοστασίου «αναβάθμισης» της NSA δείχνουν τον δρομολογητή Cisco να εμφυτεύεται

Σκόπια: ο προβοκάτορας των Βαλκανίων

Του Παντελή Σαββίδη

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΕ ΣΥΡΙΖΑ -ΠΑΣΟΚ: ανοιχτή δημόσια επιστολή από τον Αλέξανδρο Χρυσανθακόπουλο

Απογείωση Αναδιώτη στην Ευρώπη με 4 ερωτήσεις για τα εθνικά θέματα (Αλβανία, Τουρκία, Κύπρο)!

Κ. Κυριακόπουλος: προκλήσεις σε μια νέα πολυπαραμετρική πραγματικότητα μετά τα στοχευμένα χτυπήματα του Ισραήλ

Η μετανάστευση δεν είναι δικαίωμα

Κ. Χολέβας: αναθεώρηση του Συντάγματος: έμφαση στην παιδεία