Οι Βρυξέλλες ξεκινούν διαπραγματεύσεις μόνο με τα Τίρανα, τα Σκόπια συνεχίζουν να περιμένουν.
Η Αλβανία θα ξεκινήσει τις ενταξιακές συνομιλίες στην ΕΕ στις 15 Οκτωβρίου, αποφάσισαν ομόφωνα την Τετάρτη οι μόνιμοι εκπρόσωποι της ΕΕ.
Διαχώρισαν τη διαπραγματευτική διαδικασία για την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία, που μέχρι τώρα πήγαιναν παράλληλα (από το καλοκαίρι του 2022). Ο λόγος είναι ότι τα Σκόπια δεν έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους, συμπεριλαμβανομένης της ένταξης των Βουλγάρων στο σύνταγμα των Σκοπίων.
Τα Σκόπια συμφώνησαν σε αυτό το αίτημα, γνωστό ως «Γαλλική πρόταση», τον Ιούλιο του 2022, κατά τη διάρκεια της γαλλικής προεδρίας της Ε.Ε. Ωστόσο, δεν εφαρμόστηκε ποτέ λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης και συναίνεσης στη Βόρεια Μακεδονία, γράφει η βουλγαρική Trud News.
Για πρώτη φορά στην Εθνοσυνέλευση δεν υπήρξαν διαφορές μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, γράφουν τα βουλγαρικά media.
Την τελευταία ημέρα πριν την προεκλογική περίοδο, οι εκπρόσωποι του λαού καταδίκασαν «τη συστηματική καταστροφή του διαλόγου μεταξύ της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας»
«Θέλουμε να αποκαταστήσουμε τον θετικό διάλογο και να τερματίσουμε την αντιβουλγαρική εκστρατεία»
Οι αιρετοί του λαού με το κλείσιμο της Εθνοσυνέλευσης λόγω της έναρξης της προεκλογικής εκστρατείας, κατάφεραν να επιτύχουν την πλήρη ενοποίηση σε τουλάχιστον ένα θέμα – τη Βόρεια Μακεδονία.
Υιοθέτησαν μια απολύτως ομόφωνη δήλωση σε σχέση με τη «συστηματική καταστροφή του διαλόγου μεταξύ της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας» και τις προκλητικές και προσβλητικές δηλώσεις προς τη Βουλγαρία από τους κυβερνώντες πολιτικούς παράγοντες των Σκοπίων.
Τα τρία σημεία της δήλωσης είναι: «Επιβεβαιώνουμε την πολιτική πρόθεση και τη φιλοδοξία για την ολοκλήρωση της κατασκευής του Διαδρόμου 8, στη βουλγαρική πλευρά και καλούμε την κυβέρνηση των Σκοπίων να προσεγγίσει υπεύθυνα και καλή τη πίστη σε όλες τις δεσμεύσεις και συμφωνίες που έγιναν με στόχο την έγκαιρη κατασκευή του.
Επιμένει επίσης να αποκατασταθεί ο θετικός διάλογος που διέκοψε τα Σκόπια και να σταματήσει η αντιβουλγαρική εκστρατεία και οι προκλητικές δηλώσεις και επιβεβαιώνει τη βούληση του βουλγαρικού κράτους και των θεσμών για τη διοργάνωση κοινών εορτασμών κοινών ιστορικών γεγονότων και προσωπικοτήτων».
Πριν ψηφιστεί στην αίθουσα της Ολομέλειας, η απόφαση ελήφθη ομόφωνα στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, υπό την προεδρία του Μπόικο Μπορίσοφ, η οποία ωστόσο συνεδρίασε κεκλεισμένων των θυρών.
Ένα κακό μήνυμα στέλνεται στους πολίτες της χώρας μας, αυτό είναι το σχόλιο του πρωθυπουργού Χριστιάν Μίτσκοσκι μετά την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον διαχωρισμό της Αλβανίας από τη Βόρεια Μακεδονία στην πορεία προς την ένταξη στην ΕΕ.
Σύμφωνα με τον Μίτσκοσκι, καμία χώρα δεν έχει κάνει περισσότερα πράγματα από εμάς τις τελευταίες δυόμισι δεκαετίες από την αρχή του δρόμου προς την πλήρη ένταξη στην ΕΕ, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης.
Φτάνουν, είπε στη συνέντευξη Τύπου, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά στο οικόσημο αυτής της μικρής χώρας στην καρδιά των Βαλκανίων.
«Αυτό δεν έχει να κάνει με τις ευρωπαϊκές αξίες, είναι πιέσεις μόνο πάνω μας. Είμαστε έτοιμοι, θέλουμε να μπούμε, να διαπραγματευτούμε. Διαπραγματεύσεις σημαίνει ενίσχυση των θεσμών, εμπλουτισμός ικανοτήτων, όχι ένταξη. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να δεχτούν αυτή μας την πρόταση;», συμπληρώνει ο πρωθυπουργός, «Φτάνουν, προσθέτει, τα διπλά μέτρα και τα δύο μέτρα και σταθμά στην πλάτη «αυτής της μικρής χώρας στην καρδιά των Βαλκανίων», προσθέτει ο πρωθυπουργός για την προσφορά του στις Βρυξέλλες να εφαρμοστούν οι συνταγματικές τροπολογίες για την είσοδο των Βουλγάρων με καθυστερημένη εφαρμογή ή συγκεκριμένα όταν η Βουλγαρία επικυρώσει το πρωτόκολλο ένταξης για μας στην ΕΕ.
Ο Μίτσκοσκι επεσήμανε ότι εάν ως κυβέρνηση μπορούν να σεβαστούν τη Συμφωνία των Πρεσπών παρά την κριτική του κοινού και να χρησιμοποιήσουν το επίθημα «Βόρεια» για εξωτερική χρήση, τότε οι Βρυξέλλες θα πρέπει επίσης να αποδεχτούν τη Συμφωνία Καλής Γειτονίας με τη Βουλγαρία, στην οποία, όπως λέει, πουθενά δεν αναφέρει ότι προϋπόθεση πρέπει να είναι η αλλαγή του Συντάγματος.
Ευχήθηκε στην Αλβανία επιτυχία και γρήγορη ολοκλήρωση της διαπραγματευτικής διαδικασίας. Ίσως, όπως λέει, κάποτε οι δρόμοι των δύο χωρών να συναντηθούν ξανά στην τροχιά της πλήρους ένταξης στην ΕΕ, σημειώνει η Skopje1.
Σεπτέμβριος 27, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο.
Αχρίδα.
Με αφορμή την άφιξη, χθες το απόγευμα, του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, ο πρωθυπουργός Χριστιάν Μίτσκοσκι έγραψε στο Facebook ότι η επίσκεψη θα ανοίξει νέες ευκαιρίες για οικονομική και πολιτιστική συνεργασία.
«Περήφανοι για την ευκαιρία να ενισχύσουμε τη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών μας». Πιστεύουμε ότι αυτή η επίσκεψη θα ανοίξει νέους δρόμους για οικονομικές και πολιτιστικές ανταλλαγές και θα ενισχύσει τη φιλική μας σχέση. Αναμένουμε γόνιμες συνομιλίες και κοινές πρωτοβουλίες», αναφέρεται στην ανακοίνωση.
Ο Ούγγρος πρωθυπουργός έφτασε στην Αχρίδα με κυβερνητική αντιπροσωπεία που περιλαμβάνει περίπου 10 υπουργούς, όπου αύριο θα έχει συνάντηση με τον πρωθυπουργό Μίτσκοσκι, ενώ θα πραγματοποιηθεί και διακυβερνητική συνάντηση.
Ο Όρμπαν έγινε δεκτός με υψηλές κρατικές τιμές στο αεροδρόμιο της Αχρίδας.
Σεπτέμβριος 27, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο.
Τίρανα/ Αθήνα
Στην Αθήνα ταξίδεψε ο επικεφαλής της Ειδικής Εισαγγελίας κατά του Οργανωμένου Εγκλήματος και Διαφθοράς- SPAK, Αλτίν Ντουμάνι, για να συμμετάσχει στο Διεθνές Συνέδριο για τον Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών.
Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην ελληνική πρωτεύουσα από 24-26 Σεπτεμβρίου 2024.
Κατά τη διάρκεια αυτής της δραστηριότητας, ο Αλτίν Ντουμάνι είχε συνάντηση με την Διοικήτρια της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών των Ηνωμένων Πολιτειών- DEA, Αν Μίλγκραμ.
Κατά τη συνάντηση αυτή, η Μίλγκραμ αξιολόγησε τα αποτελέσματα της Ειδικής Εισαγγελίας (SPAK) για την καταπολέμηση του διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος, με ιδιαίτερη έμφαση στη διακίνηση ναρκωτικών.
Και οι δύο επικεφαλής επιβεβαίωσαν την άριστη συνεργασία μεταξύ των δύο φορέων και δεσμεύτηκαν για την ενίσχυσή της, η οποία θα κορυφωθεί με το άνοιγμα του γραφείου αντιπροσωπείας της DEA στα Τίρανα, ανακοίνωσε η SPAK.
Αυτή η συνεργασία είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχή αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά και το οργανωμένο έγκλημα, γράφουν τα αλβανικά media.
Σεπτέμβριος 27, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο.
Η ειρηνευτική αποστολή του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο – KFOR και ο Στρατός της Σερβίας πραγματοποίησαν συγχρονισμένη περιπολία και στις δύο πλευρές των συνόρων του Κοσσυφοπεδίου με τη Σερβία, κοντά στον δήμο Ποντούγιεβα.
«Αυτές οι προσπάθειες αποτελούν μέρος της καθημερινής αποστολής της KFOR για υποστήριξη της μακροπρόθεσμης ασφάλειας σε όλο το Κοσσυφοπέδιο και της περιφερειακής σταθερότητας», ανέφερε η ανακοίνωση της KFOR.
Εν τω μεταξύ, σε ξεχωριστή ανακοίνωση, το Υπουργείο Άμυνας της Σερβίας ανέφερε ότι πραγματοποιήθηκε κοινή περιπολία στην περιοχή, την οποία ανέφερε ότι είναι ευθύνη της στρατιωτικής βάσης Σούσνιακ κοντά στο Κουρσουμλί.
«Κοινοποιήθηκαν πληροφορίες για την επιτόπια κατάσταση και συλλέχθηκαν σημαντικά στοιχεία για την υλοποίηση των καθηκόντων στο μέλλον», ανέφερε η ανακοίνωση του σερβικού υπουργείου στις 26 Σεπτεμβρίου.
Η Σερβία, η οποία δεν αναγνωρίζει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, αποκαλεί τα σύνορα με το Κοσσυφοπέδιο διοικητική γραμμή. Το Υπουργείο Άμυνας της Σερβίας είπε επίσης ότι ο σερβικός στρατός συνεργάζεται συνεχώς με την KFOR στη Ζώνη Ασφαλείας του εδάφους.
Η Χερσαία Ζώνη Ασφαλείας μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Σερβίας έχει μήκος 5 χιλιόμετρα και ορίζεται στην Τεχνική Συμφωνία του Κουμάνοβο.
Μετά από 78 ημέρες επιθέσεων, οι βομβαρδισμοί σταμάτησαν στις 10 Ιουνίου 1999, με την Τεχνική Συμφωνία του Κουμάνοβο, η οποία προέβλεπε την αποχώρηση όλων των σερβικών στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων από το Κοσσυφοπέδιο.
Μετά τη συμφωνία ακολούθησε η έγκριση της απόφασης 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Κατά τα άλλα, η KFOR είναι η τρίτη ανταπόκριση ασφαλείας στο Κοσσυφοπέδιο, μετά την Αστυνομία του Κοσσυφοπεδίου που είναι η πρώτη και μετά την αποστολή της ΕΕ για το κράτος δικαίου, EULEX.
Η αποστολή του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο είναι επίσης υπεύθυνη για την ασφάλεια των συνόρων του Κοσσυφοπεδίου με τη Σερβία. Εν τω μεταξύ, η υπόλοιπη συνοριακή γραμμή εποπτεύεται από την Αστυνομία του Κοσσυφοπεδίου.
Σεπτέμβριος 27, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο.
Η Αλβανία ξεκινά τον ευρωπαϊκό της δρόμο, που θα πρέπει να την οδηγήσει στην Ε.Ε.
Πώς και πότε, όμως, κανείς στα Τίρανα δεν μπορεί να προβλέψει.
Είναι γεγονός ότι η Αλβανία έχει κάνει πολλά για βασικές μεταρρυθμίσεις, αν και έχει ακόμη δουλειά να κάνει, για την οποία έχει επικριθεί πρόσφατα.
Για να καταλήξει η ΕΕ στην απόφαση για την Αλβανία, η Ελλάδα έπρεπε να άρει το βέτο που επιβλήθηκε για τη σύλληψη του δημάρχου της πόλης της Χιμάρας κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στις δημοτικές εκλογές στην Αλβανία πέρυσι.
Σήμερα στην Αλβανία κανείς δεν σχολίασε επίσημα αυτή την είδηση που ήρθε από τις Βρυξέλλες.
Να τι είπε ο δημοφιλής ανεξάρτητος αναλυτής από τα Τίρανα Μπεν Αντόνι, σχολιάζοντας ποια θα είναι η πορεία της Αλβανίας προς την ΕΕ και τι σημαίνει σε αυτή τη διαδικασία ο διαχωρισμός της Βόρειας Μακεδονίας από τη χώρα του.
“Αν πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, στην Αλβανία, όχι μόνο τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και οι πολιτικοί αδιαφορούν για την ετυμηγορία των Βρυξελλών. Κυρίως επειδή γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ένταξη στην ΕΕ είναι μια δύσκολη διαδικασία. Στόχος μας είναι να εισέλθουμε το 2030, αλλά και πάλι η χώρα μας είναι πολύ αμφίβολο ότι θα τα καταφέρει σε αυτήν την περίοδο.
Επιπλέον, δεδομένου ότι η Σερβία και το Μαυροβούνιο ξεκίνησαν πριν από χρόνια, ανοίγοντας τα διαπραγματευτικά κεφάλαια και έχουν κλείσει μόνο δύο ή τρία, μας κάνει να πιστεύουμε ότι θα πάρουν περισσότερο για να συμμετάσχουμε», δήλωσε ο Αλβανός αναλυτής.
Και ο Γερμανός πρέσβης στα Τίρανα, Καρλ Μπεγνέρ, σχολίασε την απόφαση των Βρυξελλών για την έναρξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ Αλβανίας και Ε.Ε.
“Η διαδικασία ένταξης στην ΕΕ βασίζεται στην αξία και στην έγκριση όλων των κρατών μελών για την εκπλήρωση των κριτηρίων. Αυτό είναι ένα μήνυμα προς όλες τις υποψήφιες για ένταξη στην ΕΕ χώρες από την περιοχή”, δήλωσε ο Καρλ Μπεγνέρ, Γερμανός πρεσβευτής στα Τίρανα.
»Η απόφαση να ανοίξουμε το πρώτο cluster με την Αλβανία θα μας επιτρέψει να συζητήσουμε πολύ πιο βαθιά τα σημαντικά θέματα με την αλβανική κυβέρνηση. Θα ξεκινήσουμε με το κράτος δικαίου και την καταπολέμηση της διαφθοράς, που είναι σημαντικό για όλους τους τομείς και για την ανάπτυξη της Αλβανίας».
Επίσης, σχολίασε διπλωματικά τον χωρισμό των Σκοπίων από τα Τίρανα στην πορεία προς την Ε.Ε.
“Ελπίζω ότι η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων από την Αλβανία στην ΕΕ θα δώσει επίσης ένα μήνυμα ελπίδας σε άλλες χώρες της περιοχής. Η ΕΕ και τα μέλη της αντιμετωπίζουν σοβαρά τη διαδικασία διαπραγμάτευσης. Αυτό είναι ένα πολύ θετικό μήνυμα, ακόμη κι αν δεν επωφεληθούν όλες οι υποψήφιες χώρες την ίδια στιγμή».
Σε ένα δισέλιδο της ιστορικής εφημερίδας Μακεδονία, αφιερωμένο στον τουρισμό της πόλης, η Δημοτική Αρχή και οι εκπρόσωποί της εμφανίζονται απόλυτα ικανοποιημένοι από την πορεία και την εξέλιξη του τουρισμού.
Και τι συγκεκριμένα έπραξε η Δημοτική αρχή προς την κατεύθυνση αυτή; Σε ποιους τομείς έχει έμπρακτη συμμετοχή;
Αν θέλουμε να κάνουμε δημοσιογραφία και να εξετάσουμε το ζήτημα στην ουσία του και όχι …διαφήμιση, ο τουρισμός στη Θεσσαλονίκη κινείται σε ….αυτόματο πιλότο, μια και το έμπρακτο ενδιαφέρον είναι …αόρατο.
Αλήθεια, σε ποιον τομέα είναι εμφανής η παρέμβαση της Δημοτικής Αρχής στον Τουρισμό;
Μήπως στην εμπορική αγορά, την ψυχαγωγία και χαλάρωση των επισκεπτών, την τουριστική προβολή της πόλης, τα ανύπαρκτα σημεία ανακούφισης – γράφε δημοτικές τουαλέτες – την παροχή πληροφοριών, την εμφάνιση των κουλουροπολών στο ιστορικό κέντρο και σε άλλους τομείς που ιδιαίτερα εκτιμούν οι ξένοι κυρίως επισκέπτες;
Για όσους κατέχουν το ζήτημα και έχουν χρόνια τώρα ασχοληθεί με αυτό καθ’ οιονδήποτε τρόπο, γνωρίζουν καλά πως ο τουρισμός στη Θεσσαλονίκη κινείται σε δύο βασικούς άξονες.
Τον θρησκευτικό και τον ιστορικό – πολιτιστικό.
Ως Συμβασιλεύουσα η Θεσσαλονίκη, έχει να επιδείξει τον λαμπρότερο πλούτο βυζαντινών και μεταβυζαντινών μνημείων.
Αυτός είναι και ο λόγος που ο θρησκευτικός – προσκυνηματικός τουρισμός παρουσιάζει εντυπωσιακή ανοδική πορεία.
Η Θεσσαλονίκη φιλοξενεί τρεις σπουδαίες ιστορικές περιόδους – ρωμαϊκή, βυζαντινή, οθωμανική που έχουν κοσμήσει την πόλη με πλούτο μνημείων.
Και ερωτάται με ποιον τρόπο παρενέβη η Δημοτική Αρχή στα δύο αυτά καταλυτικά στοιχεία ώστε να τα αξιοποιήσει τουριστικώς;
Σχέδια, ιδέες και προτάσεις είναι γεμάτα τα συρτάρια των γραφείων, όμως από υλοποίηση πως πάμε;
Κακά τα ψέματα η τουριστική αξιοποίηση νοσεί ασχέτως αν οι αφίξεις των κρουαζιερόπλοιων πυκνώνουν.
Γι’ αυτό και ισχυριζόμαστε πως ο τουρισμός στη Θεσσαλονίκη κινείται με ….αυτόματο πιλότο.
Εδώ και πολύ καιρό παίζουμε εν ου παικτοίς και στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή και με το κλίμα.
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 26 Σεπτεμβρίου 2024
Αν η πλειοψηφία των Ελλήνων ευρωβουλευτών από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν ντράπηκε, ούτε και φοβήθηκε να ψηφίσει το πολεμοχαρές ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ουκρανία, αδιαφορώντας για τους τεράστιους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή η πολιτική, δεν συνέβη πάντως το ίδιο με τους Κύπριους.
Οι εκπρόσωποι του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ την έκαναν «στριφογυριστή» αποφεύγοντας να ψηφίσουν επικαλούμενοι μια αλλαγή πτήσης. Ο Γιώργος Γεωργίου του ΑΚΕΛ δεν παρίστατο γιατί έπρεπε να φύγει για τη Νέα Υόρκη, αλλά είχε κάνει προηγουμένως δηλώσεις εναντίον του ψηφίσματος. Ο Φειδίας ψήφισε εναντίον ενώ ο Γεάδης του ακροδεξιού ΕΛΑΜ τήρησε αποχή.
Εναντίον της νατοϊκής κλιμάκωσης στην Ουκρανία τάσσονται σήμερα στην Ευρώπη κυρίως δυνάμεις της άκρας και «ριζοσπαστικής» δεξιάς και της αυθεντικής αριστεράς όπως η Βάγκενκνεχτ και ο Μελανσόν, ενώ οφείλουμε ασφαλώς να εξάρουμε και την καταδικαστική ψήφο του επικεφαλής των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Αρβανίτη (που δεν ακολουθήθηκε όμως από τους άλλους τρεις ευρωβουλευτές, που προφανώς ενδιαφέρονται περισσότερο να γίνουν αρεστοί στην Πρεσβεία παρά στους ίδιους τους ψηφοφόρους τους, ψηφοφόροι που ασφαλώς δεν είναι υπέρ της κλιμάκωσης του νατοϊκού πολέμου κατά της Ρωσίας).
Για την ιστορία οι τρεις «νατοϊκοί» ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι Κουντουρά, Παππάς και Φαραντούρης. Ο τελευταίος αυτός κύριος είναι, όπως και ο Κασσελάκης, βετεράνος της Goldman Sachs! Όπως πάει, η Κουμουνδούρου θα ζητάει σε λίγο και χαρτί προϋπηρεσίας στη CIA. Αυτό είναι αριστερά σήμερα, όχι παίζουμε. Μετά απορούν, παραπονιούνται και εξεγείρονται γιατί ανεβαίνει η άκρα δεξιά.
Σημειωτέον ότι το οκτώ σελίδων ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου δεν κάνει λόγο παρά μόνο σε δύο σημεία για την ανάγκη ειρηνευτικής διεξόδου και αυτό το κάνει υιοθετώντας πλήρως τις ουκρανικές θέσεις, που είναι περίπου η παράδοση της Ρωσίας στον Ζελένσκι. Να προσθέσουμε, ότι οι ευρωβουλευτές απέρριψαν όλες τις τροπολογίες από την αριστερά που επέμεναν στην αναζήτηση διπλωματικής λύσης και στην ανάληψη από την Ε.Ε. ειρηνευτικών πρωτοβουλιών.
Δεν ξέρουμε αν το ένα σχετίζεται με το άλλο, πάντως η υπόθεση με τα ενδεχόμενα πλήγματα βαθειά στο έδαφος της Ρωσίας οδήγησε χτες σε νέα προειδοποίηση του Ρώσου προέδρου Πούτιν για τις συνέπειες τέτοιων χτυπημάτων, αλλά και σε δηλώσεις του σύμφωνα με τις οποίες το πυρηνικό δόγμα της Ρωσίας μπορεί να αλλάξει για να «εξετάσει τη χρήση πυρηνικών όπλων από τη στιγμή που η Ρωσία έχει αξιόπιστα στοιχεία για τη μαζική εκτόξευση αεροδιαστημικών μέσων, περιλαμβανομένων πυραύλων και drones και το ότι διέσχισαν τα ρωσικά κρατικά σύνορα».
Εδώ και πολύ καιρό παίζουμε εν ου παικτοίς και στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή και με το κλίμα. Μόνο τα ιδιοτελή μας συμφέροντα, η τεράστια ανοησία μας και η έλλειψη φαντασίας μπορεί να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί επί μακρόν χωρίς να προκαλέσει πολύ μεγάλη καταστροφή για την ανθρωπότητα.
Ζούμε στην εποχή των παραδόξων και των συγκρούσεων ταυτότητας, στην οποία το Λευκό φαντάζει (ή μήπως είναι) Μαύρο και το Μαύρο είναι Λευκό, όπου η Αριστερά δεν φαίνεται σαν Αριστερά και η Δεξιά δεν φαίνεται σαν Δεξιά, όπου η ειρήνη είναι συνώνυμη με τον πόλεμο, η δημοκρατία είναι συνώνυμο της ολιγαρχίας και η ελευθερία είναι συνώνυμη με τη λογοκρισία. Θα μπορούσα να αναφέρω πληθώρα παραδειγμάτων προς επίρρωση των παραπάνω.
Αρκούμαι μόνο σε ένα και το οποίο αναφέρεται σε όσα συμβαίνουν στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Πρόκειται για την εμβληματική περίπτωση των αμερικανικών εκλογών στις οποίες, ως γνωστόν, βρίσκονται αντιμέτωποι η “Δημοκρατική” Κάμαλα Χάρις και ο “Ρεπουμπλικάνος” Ντόναλντ Τραμπ – οι οποίοι στην οργουελική γλώσσα θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν αντίστοιχα την Αριστερά και τη Δεξιά – όπου είμαστε μάρτυρες του εξής παραδόξου(;): Η “Αριστερά” να πιέζει για συνέχιση του πολέμου με τη Ρωσία (με στόχο την ήττα και την υποταγή της!) και τη “Δεξιά” να “επιβραδύνει” πατώντας φρένο και να υπόσχεται μια ειρηνική λύση στη σύγκρουση που διεξάγεται και βάφει με αίμα την Ουκρανία, βεβαίως με την επιφύλαξη επαλήθευσης.
Κατά τη διάρκεια της τηλεμαχίας με τον Τραμπ η “αριστερή” Χάρις του απηύθυνε την εξής ερώτηση: «Θέλετε ή όχι να νικήσει η Ουκρανία;». Στον αντίποδα ο δεξιός Τραμπ, σε ομιλία του στη Βόρεια Καρολίνα είπε απευθυνόμενος ρητορικά στον Ζελένσκι* που έχει νέο σχέδιο για να νικηθεί η Ρωσία: «Τόσοι νεκροί (…) η όποια συμφωνία, ακόμα και η χειρότερη συμφωνία, θα ήταν καλύτερη από αυτό που έχετε τώρα. Έχετε μια χώρα που έχει σβηστεί από τον χάρτη, δεν είναι δυνατό να ανοικοδομηθεί. Θα χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια για να ανοικοδομηθεί. Δεν θα υπήρχαν αρκετά χρήματα, ακόμη κι αν μαζευόταν όλος ο πλανήτης μαζί».
Παρεμπιπτόντως τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πρόσφατα την είδηση ότι η χώρα έχει επιτύχει την αζημίωτη διάκριση με το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στον κόσμο, συνοδευόμενο από το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων. Σύμφωνα με αυτά τα δεδομένα, το ποσοστό θνησιμότητας στην Ουκρανία το 2024 θα είναι τριπλάσιο από το ποσοστό γεννήσεων! Παράλληλα γίνεται μεγάλη προσπάθεια από τα δυτικά ΜΜΕ να πειστεί η διεθνής κοινή γνώμη – μάλλον η ευρωπαϊκή σωστότερα, διότι η προσπάθεια να πειστεί η κοινή γνώμη του παγκόσμιου Νότου έχει πέσει στο κενό και δυστυχώς η Δύση κάνει ότι δεν συμβαίνει κάτι το σημαντικό – για την προφανή αλήθεια των παραπάνω.
Ουκρανικό και Όργουελ
Στον οργουελικό κόσμο, όποιος μιλάει για έναρξη διαπραγματεύσεων και για επίτευξη ειρήνης στον πόλεμο της Ουκρανίας είναι εχθρός της δημοκρατίας και της ελευθερίας, είναι ένας πουτινιστής, φίλος των δικτατόρων, επομένως πρέπει να λογοκριθεί και να φιμωθεί. Όμως, όποιος μιλά για κατάπαυση των εχθροπραξιών στην περιοχή του Λιβάνου, όλες οι συμμετέχοντες χώρες είναι δημοκρατικές και υπέρ της ειρήνης: «Μετά από μια έντονη διπλωματική κινητικότητα στον ΟΗΕ, 10 χώρες και η η Ευρωπαϊκή Ένωση, ζητούν με κοινή δήλωσή τους προσωρινή κατάπαυση του πυρός 21 ημερών στον Λίβανο, ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ, προκειμένου να αποφευχθεί μια γενικότερη ανάφλεξη στην περιοχή. Την κοινή δήλωση υπογράφουν οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η ΕΕ (sic!), η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ιαπωνία, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ.
Η σημασιολογική σύγχυση στη χρήση των λέξεων και στη σημασία τους συμβάλλει στη θόλωση των συνειδήσεων και στην αποδυνάμωση κάθε επιθυμίας για αντιπαράθεση και εξέγερση στο ολιγαρχικό και τεχνοκρατικό καθεστώς που κυριαρχεί στη Δύση και μας εμποδίζει να κατανοήσουμε τη φύση των συγκρούσεων που διατρέχουν την καρδιά της Αγγλοσαξονικής Αυτοκρατορίας και των κυρίαρχων ελίτ της – αλλά και όλων των υπηκόων τους που θεωρούν τους εαυτούς τους ως ισότιμους (sic!) συνομιλητές (sic!) στο τραπέζι των “νέων ευκαιριών” (sic!).
Τί λέει η Αριστερά;
Η χρήση εννοιολογικών κατηγοριών που κατά κόρον χρησιμοποιούνται από κυρίαρχα ΜΜΕ και υπάκουους προς αυτά αναλυτές πάσης φύσεως, συνιστούν παραπλανητικές κατηγορίες. Μπερδεύουν, αντί να διευκρινίζουν την υπαρκτή κατάσταση στον πλανήτη.
Τι λένε τα κόμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς για όλα αυτά; Τι είναι αριστερό και τι δεξιό; Ούτε τον ανόητο ουδέτερο πασιφισμό δεν υποστηρίζουν πλέον τα περισσότερα ευρωπαϊκά κόμματα που κατά δήλωσή τους ανήκουν στην Αριστερά. Προφανώς δεν ομιλώ για τα καθεστωτικά λεγόμενα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που έχουν ταυτιστεί απολύτως με τον αμερικάνικη υπερδύναμη.
Αντιθέτως θα πρέπει να αναρωτηθούμε: Ποιο είναι το συμφέρον της Ελλάδος – αξίζει να ακουσθούν οι απόψεις των ελληνικών κοινοβουλευτικών κομμάτων για τον πόλεμο στην Ουκρανία και πως βλέπουν την εξέλιξή του – και της Ευρώπης που πρέπει να διαφυλαχθεί; Ευρασιατική και ευρωμεσογειακή ειρήνη και συνεργασία, ή πόλεμος και απομόνωση των ευρωπαϊκών λαών από τους φυσικούς τους γείτονες;
Το να υποστηρίζεις την επιθετική και μιλιταριστική αγγλοσαξονική πολιτική στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ασία, ή να γίνει προσπάθεια να ανακτηθεί η χαμένη κυριαρχία και να ακολουθήσει μια ειρηνευτική πολιτική που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα των ευρωπαϊκών λαών; Να γίνει η Ευρώπη πιόνι του ΝΑΤΟ, με αντιρωσικό και αντικινεζικό τρόπο, ή να γίνει ένας παίκτης που υπερασπίζεται τα συμφέροντα των πολιτών του;
Γιατί είναι ηλίου φαεινότερο ότι μόνο η Ευρώπη υφίσταται ένα δυσβάσταχτο κόστος από τον πόλεμο στην Ουκρανία που αν συνεχιστεί θα γίνει υψηλότερο, ενώ και υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί σε καταστροφικό. Αυτά είναι ερωτήματα που η άρχουσα τάξη της λεγόμενης Αριστεράς δεν θέτει στον εαυτό της και στα οποία δεν απαντά, ούτε καν η πιο ειρηνική, ακόμα δέσμια της αίσθησης της ενοχής του κομμουνιστικού και φιλοσοβιετικού παρελθόντος της και της νεοφιλελεύθερης αφήγησης περί της οντολογικής ανωτερότητας της δυτικής κοινωνίας.
*Στην ουσία ο Ζελένσκι υποστήριξε: Αναγκάστε τη Ρωσία να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, επιστρέψτε όλα τα εδάφη που κατέλαβε στην Ουκρανία, οδηγήστε σε δίκη για εγκλήματα πολέμου τον Πούτιν και τους συνεργάτες του, στείλτε περισσότερα όπλα και χρήματα στο Κίεβο. Όμως υπάρχει κάτι που δεν το λέει φανερά, αλλά φαίνεται να το πιστεύει ο Ζελένσκι πραγματικά: Ότι μπορεί να οδηγήσει το ΝΑΤΟ (με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες) να διαθέσει αεροπορική δύναμη και στρατεύματα για να πολεμήσουν στην Ουκρανία.
Η ειρήνευση στην Ουκρανία θεωρείται πολύ δύσκολη υπόθεση. Συντρέχουν πολλοί λόγοι, αλλά είναι πραγματικοί ή απλώς προσχηματικοί; Ένα fact-checking της DW.
https://p.dw.com/p/4krVC
Ρωσική επίθεση σε κατοικημένη περιοχή στο Χάρκοβο της ΟυκρανίαςΕικόνα: Ukrainian Presidential Press Office via AP/picture alliance
Από τότε που άρχισε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και επί δυόμισι ολόκληρα χρόνια ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν δηλώνει έτοιμος για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Υποστηρίζει ωστόσο ότι ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι και «η Δύση» είναι εκείνοι που δυσχεραίνουν την έναρξή τους. Στις 6 Φεβρουαρίου 2024, σε συνέντευξή του στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον (που κατηγορείται ως δεκτικός στις θεωρίες συνομωσίας και στην προπαγάνδα της Ρωσίας) ο Πούτιν δήλωσε ότι «διά νόμου ο πρόεδρος της Ουκρανίας έχει θεσπίσει μία απαγόρευση έναρξης διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία. Έχει υπογράψει διάταγμα, το οποίο απαγορεύει στους πάντες να διαπραγματεύονται με τη Ρωσία».
Ο ισχυρισμός αυτός είναι λανθασμένος, όπως προκύπτει από το fact-checking της DW. Στην Ουκρανία δεν υπάρχει κανένας νόμος που να απαγορεύει στη χώρα ή σε άλλες χώρες να διεξάγουν διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία. Αυτό που προφανώς εννοεί ο Βλάντιμιρ Πούτιν είναι το διάταγμα 679/2022 του Ουκρανού προέδρου, το οποίο επικυρώνει απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφάλειας και Άμυνας και περιέχει την εξής πρόταση: «Το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας διαπιστώνει ότι είναι αδύνατον να διεξάγει διαπραγματεύσεις με τον πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας Β. Πούτιν». Πρόκειται λοιπόν για μία διαπίστωση της πραγματικότητας, όχι για απαγόρευση διά νόμου.
Άλλωστε πρόσφατα ο Ζελένσκι ανέφερε στο BBC ότι «όλος ο κόσμος πρέπει να ασκήσει πιέσεις στη Ρωσία, ώστε να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων». Επιπλέον, μετά την Ειρηνευτική Διάσκεψη της Ελβετίας, τον Ιούνιο, που έγινε χωρίς ρωσική συμμετοχή, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι την επόμενη φορά θα πρέπει να συμμετάσχει και η Ρωσία.
Δεν θέλει την ειρήνη η Δύση;
Ο πρόεδρος Ζελένσκι παρουσιάζει τα πρώτα μαχητικά F-16 που παρέλαβε από τη ΔύσηΕικόνα: Efrem Lukatsky/AP Photo/picture alliance
«Η Δύση δεν έχει συμφέρον να αρχίσουν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις (…) Ούτε οι ΗΠΑ ούτε το ΝΑΤΟ δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον για μία δίκαιη διευθέτηση της σύγκρουσης στην Ουκρανία» εκτιμά ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.
Αυτός ο ισχυρισμός είναι λανθασμένος, όπως προκύπτει από την έρευνα της DW. Σε αυτήν τη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας η Δύση συμμετέχει με πολλούς και διαφορετικούς ρόλους. Όπως επισημαίνει στην DW o Γιόνας Ντρίντγκερ, από το Ινστιτούτο Λάιμπνιτς στη Φρανκφούρτη (PRIF), η Δύση από τη μία πλευρά στηρίζει την Ουκρανία και επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία, αλλά από την άλλη πλευρά εμφανίζεται και ως διαμεσολαβητής ή εγγυητής της ασφάλειας. «Το γεγονός ότι από τη Δύση προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής και διπλωματικής στήριξης προς την Ουκρανία, αλλά και της βοήθειας σε εξοπλισμούς», λέει ο Γερμανός αναλυτής, «ερμηνεύεται από τη ρωσική πλευρά ως εξής: Εάν δεν συνέβαιναν όλα αυτά, θα είχαμε ήδη κατακτήσει την Ουκρανία, υπαγορεύοντάς της τους όρους της ειρήνης. Ή θα είχε περιέλθει σε τόσο δυσχερή θέση η Ουκρανία, ώστε θα δεχόταν όλες τις απαιτήσεις της Ρωσίας. Είναι όμως λάθος, από λογικής και πολιτικής απόψεως, να ερμηνεύεται αυτή η στάση της Δύσης ως απορριπτική για οποιαδήποτε ειρηνευτική διαπραγμάτευση».
Ειρηνευτική Διάσκεψη χωρίς τη Ρωσία τον Ιούνιο στη Λουκέρνη της ΕλβετίαςΕικόνα: Michael Buholzer/REUTERS
Εξάλλου, σημειώνει ο Γιόνας Ντρίντγκερ, είναι αναπόφευκτο να συμμετάσχει η Δύση ως εγγυητής ασφάλειας για το Κίεβο σε μία μελλοντική διαπραγμάτευση. Αυτό συμβαίνει σε πολλούς πολέμους και εστίες κρίσης ανά τον κόσμο. Όταν κάποιος έχει εξαπολύσει πόλεμο εναντίον σου, δεν μπορείς τόσο εύκολα να τον εμπιστευθείς, θεωρώντας ότι απλά δεν θα το ξανακάνει. Εδώ χρειάζεται η παρέμβαση ενός τρίτου, τον οποίο θεωρείς συνετό, αλλά και ικανό για στρατιωτική δράση, εφόσον παραστεί ανάγκη.
Από την πλευρά του ο έμπειρος διαπραγματευτής και πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια, Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ, επισημαίνει στην DW: «Εάν θέλετε να παρακινήσετε δύο εμπόλεμα μέρη να συμφωνήσουν σε μία εκεχειρία ή και στην ειρήνευση, δεν πρόκειται να αρχίσετε, να υλοποιήσετε ή να ολοκληρώσετε τη διαπραγμάτευση, παρά μόνο στην περίπτωση που οι ιθύνοντες και των δύο πλευρών έχουν πεισθεί ότι δεν πρόκειται να επιτύχουν κάτι με στρατιωτικά μέσα». Αυτήν τη στιγμή, εκτιμά ο Ίσινγκερ, τίποτα δεν μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Ρωσία δεν βλέπει νόημα στη συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και θα προτιμούσε να πάρει θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Χαμένη ευκαιρία η Κωνσταντινούπολη;
Το ρωσικό δίκτυο RT, στο οποίο η ΕΕ έχει επιβάλει κυρώσεις, υποστηρίζει ότι «η Δύση είπε στον Ζελένσκι να απορρίψει μία συνθήκη ειρήνης». Ως απόδειξη επικαλείται μία συνέντευξη της Βικτόρια Νιούλαντ, στην οποία η πρώην εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών υποτίθεται ότι παραδέχεται πως Βρετανοί και Αμερικανοί είχαν παρέμβει την τελευταία στιγμή, ώστε η Ουκρανία να μην συνυπογράψει συνθήκη ειρήνης με τη Ρωσία στις διαπραγματεύσεις που έγιναν την άνοιξη του 2022 στην Κωνσταντινούπολη. Ο ισχυρισμός αυτός συχνά αναπαράγεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – μεταξύ άλλων στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά.
Διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία στην Κωνσταντινούπολη το 2022Εικόνα: TURKISH DEFENCE MINISTRY/REUTERS
Και αυτός ο ισχυρισμός είναι λανθασμένος, σύμφωνα με την έρευνα της DW, αν και δεν είναι καινούριος. Είχε αναπαραχθεί κατά κόρον από τη Ρωσία στην περίοδο των διαπραγματεύσεων (Μάρτιος-Απρίλιος 2022). Μάλιστα ο Πούτιν συνέδεε την επίσκεψη του τότε πρωθυπουργού της Μ. Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον στο Κίεβο, τον Απρίλιο του 2022, με την υποτιθέμενη προσπάθεια δυτικών χωρών να τερματίσουν τις διαπραγματεύσεις, ώστε να επιδιώξουν μία στρατιωτική νίκη επί της Ρωσίας. Ο ίδιος ο Τζόνσον διέψευδε αυτό το σενάριο.
Η Νιούλαντ έχει απαντήσει σε αυτές τις αιτιάσεις, μιλώντας στον Ρώσο δημοσιογράφο Μιχαήλ Σιγκάρ, που ζει εξόριστος στο Βερολίνο. Η πρώην εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρει ότι οι Αμερικανοί δεν ήταν παρόντες στη διαπραγμάτευση και αρχικά δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες της συμφωνίας. Μόνο προς το τέλος της διαπραγμάτευσης οι Ουκρανοί ζήτησαν τη γνώμη τους. «Εκεί κατέστη σαφές για εμάς ότι σε ένα παράρτημα της συμφωνίας ο Πούτιν είχε ‘κρύψει’ την κύρια απαίτησή του, περιορίζοντας τα οπλικά συστήματα που θα κατέχει η Ουκρανία μετά την υπογραφή της συμφωνίας, κάτι που συνεπάγεται μία εξασθένηση της στρατιωτικής ισχύος», τονίζει η Νιούλαντ. Αντιθέτως, για τη Ρωσία δεν προβλέπονταν περιορισμοί, ούτε καν η αποχώρηση των στρατευμάτων της ή η δημιουργία μίας ουδέτερης ζώνης ασφαλείας. «Κι έτσι τόσο οι συμμετέχοντες στην ουκρανική αντιπροσωπεία, όσο και άλλοι, άρχισαν να διερωτώνται αν πράγματι ήταν καλή αυτή η συμφωνία», αναφέρει η Βικτόρια Νιούλαντ.
Αλλά και ο Γερμανός ερευνητής Γιόνας Ντρίντγκερ εκτιμά ότι δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «χαμένη ευκαιρία» στην Κωνσταντινούπολη. «Διαθέτουμε πλέον αρκετά ντοκουμέντα για να γνωρίζουμε ότι από αυτήν τη διαπραγμάτευση δεν είχαν προκύψει κείμενα προς υπογραφή», επισημαίνει. «Δεν υπήρχε ούτε μία αναφορά σε θεμελιώδη ζητήματα, που θα ήταν απαραίτητα για την ολοκλήρωση της συμφωνίας, όπως το εδαφικό». Παρέμενε άδηλο τι θα γινόταν με τα εδάφη που είχε καταλάβει η Ρωσία από το 2014 ή στις αρχές του 2022. Κατά συνέπεια, συνοψίζει ο Γερμανός αναλυτής, η συμφωνία απείχε πολύ από την ολοκλήρωσή της και υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους τελικά δεν ολοκληρώθηκε.
Διαπραγματεύεσαι, όταν ελπίζεις στη νίκη;
Θα ενταχθεί τελικά η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ;Εικόνα: Ukrainian Presidency/abaca/picture alliance
Ένα σημαντικό εμπόδιο για την έναρξη διαπραγματεύσεων, εκτιμά ο Γιόνας Ντρίντγκερ, είναι ότι η Ρωσία έχει πλέον αυξήσει τις απαιτήσεις της. Σύμφωνα με τη Μόσχα, η Ουκρανία θα πρέπει όχι μόνο να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες για ένταξη στο ΝΑΤΟ, αλλά και να αποσύρει τα στρατεύματά της από τις τέσσερις ουκρανικές επαρχίες, τις οποίες η Ρωσία έχει προσαρτήσει μέσω παράνομων δημοψηφισμάτων, χωρίς ακόμη να τις έχει κατακτήσει πλήρως στο πεδίο της μάχης.
Ο Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ προειδοποιεί: «Αν η Μόσχα θεωρήσει ότι εμείς εδώ στη Δύση έχουμε κουραστεί από τον πόλεμο και δεν είμαστε διατεθειμένοι να συνεχίσουμε την παροχή βοήθειας προς την Ουκρανία, τότε θα καταλήξουν στο εξής συμπέρασμα: Δεν χρειάζεται καμία διαπραγμάτευση, μπορούμε κι έτσι να επιτύχουμε τους στρατιωτικούς στόχους μας. Δηλαδή να υποτάξουμε την Ουκρανία ή τουλάχιστον να εδραιώσουμε την προσάρτηση της ανατολικής Ουκρανίας στη Ρωσική Ομοσπονδία…»
Το ΝΑΤΟ θέλει να αντιδράσει στη σύσφιξη των σχέσεων Μόσχας και Πεκίνου. Ο στόχος όμως της Συμμαχίας για στενότερη συνεργασία με κράτη στον Ινδοειρηνικό έχει πολλά εμπόδια.
https://p.dw.com/p/4l0BH
Η προσέγγιση Μόσχας και Πεκίνου προκαλεί πονοκέφαλο στο ΝΑΤΟΕικόνα: Yuri Smityuk/TASS/dpa/picture alliance
Τις τελευταίες εβδομάδες, σε μία επίδειξη της δύναμης και της μεταξύ τους συνεργασίας, Ρωσία και Κίνα διεξήγαγαν κοινές ναυτικές ασκήσεις και στρατιωτικές δοκιμές.
Σύμφωνα με τα όσα δήλωσαν στην DW ειδικοί, η Μόσχα επιδιώκει να αποσπάσει τις ΗΠΑ από την Ευρώπη και να αποδυναμώσει το ΝΑΤΟ, ενώ η Κίνα στοχεύει να τρομάξει τους περιφερειακούς ανταγωνιστές και να μάθει από την πολεμική εμπειρία της Ρωσίας.
«Η Ρωσία θέλει οι ΗΠΑ να εστιάσουν περισσότερο στον Ινδοειρηνικό, με την ελπίδα πως έτσι θα μειώσουν τη στρατιωτική τους παρουσία και στήριξη στην Ευρώπη», εξηγεί ο Γινγκ-Γου Λιν, ειδικός σε στρατιωτικά ζητήματα από το Tamkang University στην Ταϊβάν.
Κατά την έναρξη των ασκήσεων στις αρχές Σεπτέμβρη, τις οποίες προσκλήθηκαν να παρακολουθήσουν 15 κράτη, ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν δεν παρέλειψε να επισημάνει πως «εστιάζουμε πολύ στην ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας με φιλικά κράτη». Φέτος πάντως η Ρωσία είχε διεξάγει ξανά κοινές ασκήσεις με την Κίνα: τον περασμένο Ιούλιο ρωσικά και κινεζικά βομβαρδιστικά πέταξαν μαζί για πρώτη φορά στον διεθνή εναέριο χώρο, ενώ στην Ευρώπη Κινέζοι στρατιώτες πραγματοποίησαν κοινές αντιτρομοκρατικές ασκήσεις στη Λευκορωσία, δηλαδή στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα της Πολωνίας.
Θέλει το ΝΑΤΟ να επεκταθεί προς την Ασία;
Φέτος η Ρωσία είχε διεξάγει δύο φορές κοινές ασκήσεις με την ΚίναΕικόνα: SNA/IMAGO
Η δραστηριότητα της Κίνας κοντά σε νατοϊκά σύνορα οφείλεται ενδεχομένως εν μέρει στα σχέδια της Συμμαχίας να ενισχύσει τη συνεργασία της με σημαντικά κράτη της Ασίας – την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
Επιπλέον, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ έχει επικρίνει δημοσίως τη στρατιωτική στήριξη της Κίνας προς τη Ρωσία. Η Συμμαχία έχει κατηγορήσει την Κίνα πως η βοήθειά της επιτρέπει στη Ρωσία να διεξάγει τον πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας, μιας και το Πεκίνο στηρίζει τη ρωσική αμυντική βιομηχανία, μεταξύ άλλων μέσω της προμήθειας μηχανικών εργαλείων, μικροηλεκτρονικών εξαρτημάτων και άλλων τεχνολογιών που χρειάζεται η Μόσχα για να κατασκευάζει όπλα.
Αντιδρώντας στα σχέδια του ΝΑΤΟ για την Ασία ο Λιν Γιαν, εκπρόσωπος του κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών, κατηγόρησε τον Ιούλιο τη Συμμαχία πως «παραβιάζει τα σύνορά της […] υπερβαίνοντας την αμυντική της ζώνη και υποδαυλίζοντας την αντιπαράθεση».
Ειδικοί στην Ευρώπη πάντως επισημαίνουν πως το ΝΑΤΟ δεν έχει καμία διάθεση να επεκταθεί και να προσφέρει πραγματικές εγγυήσεις ασφαλείας σε εταίρους από την Ανατολή, στα πλαίσια για παράδειγμα του άρθρου 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ, βάσει του οποίου θα έπρεπε να παράσχει στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη σε κάποιο κράτος-μέλος της Συμμαχίας που απειλείται από κάποια άλλη χώρα.
Ο Ίαν Λέσερ από τη δεξαμενή σκέψης The German Marshall Fund of the United States τονίζει πως δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με τη γεωγραφική επέκταση της Συμμαχίας. «Το ΝΑΤΟ έχει επικεντρωθεί πολύ στις περιοχές συμφερόντων και ευθύνης του» και στοχεύει στις «πιο προφανείς και πιο εύκολες» περιοχές συνεργασίας, όπου δεν τίθεται γεωπολιτικό ζήτημα.
Προσφάτως Κινέζοι στρατιώτες πραγματοποίησαν κοινές αντιτρομοκρατικές ασκήσεις στη ΛευκορωσίαΕικόνα: Vayar military information agency/Belarusian Defence Ministry/Handout/REUTERS
«Το πιο εύκολο για το ΝΑΤΟ θα ήταν να συνεργαστεί με την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία σε παγκόσμια ζητήματα δίχως γεωγραφικά όρια, όπως είναι η κυβερνοασφάλεια, η ασφάλεια και η ανταλλαγή πληροφοριών και η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας», λέει ο ειδικός.
Ποια είναι η στρατηγική του ΝΑΤΟ στον Ινδοειρηνικό;
Από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και ενώ η συνεργασία Μόσχας και Πεκίνου ενισχύεται διαρκώς, το ΝΑΤΟ επιδιώκει να αναδείξει την αξία των εταίρων του στην Ασία, ιδίως των τεσσάρων χωρών που προαναφέρθηκαν. Οι χώρες αυτές παρευρέθηκαν στην ετήσια σύνοδο του ΝΑΤΟ για πρώτη φορά το 2022, λίγους μόλις μήνες μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, και από τότε δίνουν το παρών κάθε χρόνο.
Η στρατηγική του ΝΑΤΟ, αν και σε πρώιμο στάδιο ακόμη, περιλαμβάνει έως τώρα την ανταλλαγή διακοινώσεων σχετικά με τον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας, τη σύσφιξη των δεσμών Μόσχας και Πεκίνου, τις αξιώσεις της Κίνας στην ευρύτερη περιοχή, όπως και την κατάσταση ασφαλείας στην Κορεατική Χερσόνησο.
Τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ ανησυχούν επιπλέον και για την Ταϊβάν – έναν σημαντικό προμηθευτή ημιαγωγών, απαραίτητων για τα ηλεκτρικά αντικείμενα, από τα ηλεκτροκίνητα οχήματα έως τα κινητά τηλέφωνα. Το Πεκίνο απειλεί διαρκώς πως στοχεύει να επανενώσει την Ταϊβάν με την υπόλοιπη Κίνα.
Τον Ιούλιο ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζέικ Σάλιβαν, είχε δηλώσει πως το ΝΑΤΟ θα ξεκινήσει τέσσερα νέα πρότζεκτ με εταίρους από τον Ινδοειρηνικό, τα οποία θα αφορούν την τεχνητή νοημοσύνη, την παραπληροφόρηση, την κυβερνοασφάλεια, αλλά και την Ουκρανία. Μέχρι τώρα όμως η Συμμαχία δεν έχει δώσει στη δημοσιότητα καμία άλλη σχετική πληροφορία.
«Θα έλεγα πως η εμβάθυνση των σχέσεων αποτελεί μία διαδικασία και ο συντονισμός του ΝΑΤΟ με τις τέσσερις χώρες της Ασίας έχει ήδη δημιουργήσει μία σταθερή βάση», λέει ο Σαρί Άρχο Χαβρέν, ειδικός στις εξωτερικές σχέσεις της Κίνας από τη δεξαμενή σκέψης Royal United Services Institute με έδρα στις Βρυξέλλες.
Το ΝΑΤΟ επιδιώκει να ενισχύσει τη συνεργασία του με την Αυστραλία, την Ιαπωνία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νότια ΚορέαΕικόνα: Yonhap/picture alliance
Η Ιαπωνία και το ΝΑΤΟ βρίσκονται για παράδειγμα στα τελευταία στάδια της δημιουργίας μίας ειδικής γραμμής για την ανταλλαγή άκρως απόρρητων πληροφοριών ασφαλείας, ενώ οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι έχουν εκτιμήσει περισσότερο την αμυντική βιομηχανία της Νότιας Κορέας, η οποία συνέβαλε τα μέγιστα στον έμμεσο εφοδιασμό της Ουκρανίας.
Επιφυλακτικοί οι δυτικοί σύμμαχοι
Οι δυτικοί σύμμαχοι παραμένουν πάντως επιφυλακτικοί, χωρίς να έχουν αποφασίσει ακόμη με βεβαιότητα για τον βαθμό συνεργασίας τους με τους εταίρους τους στην Ασία – το ίδιο ισχύει και για τους τελευταίους, οι οποίοι αφ’ ενός μεν δεν συμφωνούν ούτως ή άλλως σε όλα τα ζητήματα, αφ’ ετέρου δε είναι επιφυλακτικοί λόγω της επιρροής της Κίνας στην περιοχή.
Εξάλλου, το ΝΑΤΟ δεν θέλει να ανοίξει πολλά μέτωπα, ιδίως σε μία περίοδο όπου υπάρχει πόλεμος στην ανατολική του πτέρυγα και πρέπει να ενισχύσει τις άμυνές του.
«Είναι επίσης ζήτημα πόρων – τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ δεν μπορούν ουσιαστικά να επεκταθούν και στον Ινδοειρηνικό», αναφέρει η Άρχο Χαβρέν, επισημαίνοντας πως πολλές ευρωπαϊκές χώρες δαπανούν ήδη λιγότερο από το προτεινόμενο 2% του ΑΕΠ τους στην άμυνα και «έχουν περιορισμένες στρατιωτικές δυνατότητες ακόμα και εντός των συνόρων τους».
Του Στράτου Σιμιτζή
