Φωτογραφία: AP
19/10/2024 18:53
Με «θανατική ποινή» θα είναι αντιμέτωπος όποιος αναλάβει τα ηνία της Χαμάς, μετά την εξόντωση τόσων ηγετικών στελεχών της από το Ισραήλ, δηλώνει πρώην διοικητής της CIA.
O απόστρατος στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους, πρώην επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν και της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ χαρακτήρισε «πολύ εντυπωσιακή» την επιτυχία του Ισραήλ αναφορικά με την εξουδετέρωση των ηγετικών στελεχών της Χαμάς και της Χεζμπολάχ.
Η Χαμάς δεν έχει ακόμη ανακοινώσει ποιος θα είναι ο διάδοχος του Γιαχία Σινουάρ, που σκότωσαν οι Ισραηλινοί στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας.
«Ποιος θα αναλάβει τώρα. Θα είναι ο αδελφός του, Μοχάμεντ; Το να αναλάβει κανείς αυτή τη δουλειά από δω και πέρα θα τον φέρει τρόπον τινά αντιμέτωπο με μια θανατική ποινή, δεδομένου του αριθμού των ηγετικών στελεχών που έχουν ήδη εξοντωθεί», δήλωσε ο Πετρέους.
Και χαρακτήρισε τον θάνατο του Σινουάρ «πολύ σημαντικό τόσο στο επίπεδο του συμβολισμού όσο και στο επιχειρησιακό». Και αναφερόμενος στο πώς η εξόντωση του πρώην ηγέτη της Χαμάς μπορεί να αλλάξει την πορεία του πολέμου, ο Πετρέους είπε ότι μολονότι συνιστά «μεγάλο πλήγμα» για την παλαιστινιακή εξτρεμιστική οργάνωση, που «έχει υποβαθμιστεί δραματικά» μετά από έναν χρόνο πολέμου, ωστόσο, «βρίσκεται διαρκώς στη διαδικασία της δημιουργίας Χαμάς 2.0».
«Το πρόβλημα», είπε, «είναι ότι δεν μπορείς να καταστρέψεις πραγματικά τη Χαμάς, εκτός κι αν την εμποδίσεις να ανασυσταθεί».
Η εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη έχει προγραμματισθεί γιά το Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2024 και ώρα 19:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης (Εθνικής Αμύνης 1- Θεσσαλονίκη), με προσκαλούντες σε αυτή, τη σύζυγο του Στρατηγού, τον Αντιστράτηγο ε.α. Νικόλαο Πιτσόλη και τις Εκδόσεις «Ινφογνώμων», που κυκλοφορούν τον πολυσέλιδο τόμο
Γιά μία διπλή εκδήλωση, στη Θεσσαλονίκη αρχικώς και στην Αθήνα στη συνέχεια, η οποία παραπέμπει στον αείμνηστο Ευπατρίδη Στρατηγό Μιχάλη Κωσταράκο που έφυγε από τη ζωή στις 2 Ιουνίου 2023, μάς πληροφορεί η σχετική πρόσκληση της συζύγου του, Κατερίνας Σγουρού-Κωσταράκου. Και μάς κινεί ήδη το έντονο ενδιαφέρον όχι μόνον διότι θα τιμηθεί η μνήμη του Στρατηγού, αλλά κυρίως, εν προκειμένω, διότι θα δει το φως της δημοσιότητας η εξαιρετική συλλογή με τα χιλιάδες μολυβένια στρατιωτάκια που είχε συγκεντρώσει ο Μιχάλης Κωσταράκος, να παρουσιάζονται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου.
Στρατηγός Μιχάλης Κωσταράκος (1956-2023)
Η εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη έχει προγραμματισθεί γιά το Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2024 και ώρα 19:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης (Εθνικής Αμύνης 1- Θεσσαλονίκη), με προσκαλούντες σε αυτή, τη σύζυγο του Στρατηγού, τον Αντιστράτηγο ε.α. Νικόλαο Πιτσόλη και τις Εκδόσεις «Ινφογνώμων», που κυκλοφορούν τον πολυσέλιδο τόμο.
Ομιλητές στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, 9ης Νοεμβρίου 2024, με θέμα «Η Παγκόσμια Ιστορία μέσα από τα μολυβένια στρατιωτάκια», θα είναι οι:
–Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος, ανώτερος στρατηγικός αναλυτής, Non Resident Fellow, Geneva Centre for Security Policy,
Συντονιστής στην εκδήλωση παρουσίασης ο δημοσιογράφος Νίκος Λαδιανός
Και δύο λόγια γιά το βιβλίο, που παρουσιάζεται στις 9 Νοεμβρίου 2024:
Υπερβαίνουν τις 3.000 τα μολυβένια στρατιωτάκια που συγκέντρωνε ένα-ένα, με μεθοδικότητα και περισσή υπομονή και επιμονή ο Στρατηγός Μιχάλης Κωσταράκος, θέλοντας να συνδέσει με τα πρόσωπά τους χιλιάδες χρόνια ιστορίας της ανθρωπότητας, από την αρχαία εποχή μέχρι το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Και ακριβώς, μέσα από αυτή την τόσο πρωτότυπη και μοναδική αντιστοίχιση που είχε εμπνευσθεί και είχε αρχίσει να εκπονεί ο αείμνηστος Μιχάλης Κωσταράκος δίχως να προλάβει να ολοκληρώσει, αυτό το μοναδικό έργο του συνεχίζεται και ολοκληρώνεται μετά θάνατον με την πολύτιμη συμβολή του Αντιστρατήγου ε.α. Νικ. Πιτσόλη, συνεργάτη του εν ζωή στα πρώτα βήματα αυτής της εμβληματικής προσπάθειας.
Με τον τρόπο αυτό παρουσιάζονται ένα-ένα τα μολυβένια στρατιωτάκια, με επεξηγηματικά συνοδευτικά κείμενο στις 700 περίπου σελίδες της έκδοσης από τον «Ινφογνώμονα».
Γιά την αντίστοιχη εκδήλωση στην Αθήνα, τη Δευτέρα-9 Δεκεμβρίου 2024 και ώρα 19:30, λεπτομέρειες εν καιρώ.
Με την ευκαιρία, ανανεώνω την έκφραση της πιό υψηλής προσωπικής εκτίμησής μου και εξαιρετικής τιμής προς το πρόσωπο του Στρατηγού ε.α. Μιχάλη Κωσταράκου, Επιτίμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ και πρώτου Προέδρου από την Ελλάδα της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ (EU/MC), συνοδευόμενες από την παντοτινή ανάμνηση της αγάπης και τις φιλίας, με τις οποίες με περιέβαλλε. Ήταν εξαιρετική προσωπικότητα, πρότυπο από κάθε άποψη, γιά τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας που υπηρέτησε με συνέπεια, αλλά και γιά την κοινωνία γενικότερα.
Λυτούς και δεμένους επιστράτευσε το πρωθυπουργικό επιτελείο για να ευνουχίσει και εν τέλει να εξοβελίσει από τον δημόσιο διάλογο την έννοια της «Eθνικής μειοδοσίας» αναφορικά με την διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής και τους κρίσιμους κυβερνητικούς χειρισμούς που σχετίζονται με το περιεχόμενο της Ελληνοτουρκικής ατζέντας…
Τι και αν ο ίδιος ο αρμόδιος Υπουργός του, ο κ. Γεραπετρίτης, σπεύδει όχι μόνο να διατηρήσει απολύτως ενεργά όλα όσα σηματοδοτεί αυτή η έννοια, αλλά φροντίζει παράλληλα με αυτό, να μας γνωστοποιήσει ότι την εργολαβία που του ανατέθηκε, θα φροντίσει να την φέρει σε πέρας και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή εάν η ίδια του η πατρίδα θα τον αντιμετωπίσει ως Εθνικό μειοδότη, εξ αιτίας των χειρισμών, των επιλογών και κυρίως των υπαναχωρήσεων με τις οποίες ετοιμάζεται να υποδεχτεί την Τουρκική μαξιμαλιστική ατζέντα…
Δεν μας είπε όμως ο κύριος πρωθυπουργός και οι δικοί του άνθρωποι που έσπευσαν να δαιμονοποιήσουν την έννοια του Εθνικού μειοδότη…
Πως είναι δυνατόν να αναγνωρίζει ο ίδιος ότιη Τουρκία πλειοδοτεί σε παραλογισμό και απαιτήσεις που συνθέτουν την Τουρκική μαξιμαλιστική ατζέντα και περιφρονούν κατάφορα το Διεθνές Δίκαιο και την ίδια στιγμή να θεωρείται ανυπόστατη η έννοια της μειοδοσίας, στην στάση των εμπλεκομένων εκπροσώπων της χώρας μας, που αναζητούν φόρμουλα συμβιβασμού η οποία όμως δεν θα χαρακτηρίζει απαράδεκτη και δεν θα τοποθετεί κατηγορηματικά εκτός του πλαισίου συζήτησης τηννεοοθωμανική πλειοδοσία;;;
Διεκδικητική πλειοδοσία χωρίς την αντίστοιχη διαπραγματευτική μειοδοσία που να θεμελιώνει κέρδη ή ζημίες αντίστοιχα ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει. Και αυτός που καταφεύγει συνειδητά σε μια δυνητικά ανύπαρκτη και παντελώς απαράδεκτη ερμηνευτική λαθροχειρία, απλώς αυτοακυρώνεται. Τόσο απλά…
Πως γίνεται πρακτικά να παραμένει η πλειοδοσία και ο μαξιμαλισμός του ενός μέρους (δηλαδή της Τουρκίας) κυρίαρχο στοιχείο στην ατζέντα των συζητήσεων και συνακόλουθα στην φόρμουλα των λύσεων που προδιαγράφεται ότι θα αναζητηθούν και την ίδια στιγμήη στάση των εκπροσώπων του άλλου μέρους (δηλαδή της Ελλάδας) που δείχνουν να αποδέχονται με την στάση τους αυτόν τον βιασμό, να εκλαμβάνεται ως ένας ισορροπημένος συμβιβασμός και όχι ως μια καραμπινάτη και απαράδεκτη στάση εθνικής μειοδοσίας;;;
Και εν τέλει… Πως γίνεται να χρησιμοποιείται ως επιπρόσθετη απόδειξη του δήθεν ανυπόστατου της χρήσης της έννοιας της μειοδοσίας, η επί του θέματος τοποθέτηση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που δείχνουν διατεθειμένοι να στηρίξουν κάθε διευθέτηση που θα συνιστά μια «Πρέσπα του Αιγαίου», ούτως ώστε να ξεπλένεται και να εξισορροπείται το δικό τους απαράγραπτο Εθνικό έγκλημα;;;
Τι έκαναν δηλαδή ο κ. Τσίπρας και ο κ. Κοτζιάς στις Πρέσπες;;; Διαχειρίστηκαν κρίσιμες εθνικές προτεραιότητες με αίσθημα εθνικής ευθύνης ή μήπως απεμπόλησαν τα πάντα, εκποιώντας εθνικό κεφάλαιο και μέσα από μια ακραία μειοδοτική συμπεριφορά, ενεργοποίησαν και πάλι το Βαλκανικό ναρκοπέδιο με επιπτώσεις καταστροφικές που αρχίζουν ήδη να εμφανίζονται;;;
Ας αφήσουν λοιπόν οι πάντες το κρυφτούλι με τις λέξεις, διότι σε μια χώρα που τα πράγματα δεν λέγονται με το όνομά τους, η ώρα που θα πρέπει να καταβληθεί το τίμημα θα συνιστά μια διαδικασία ιδιαίτερα οδυνηρή.
Η πατρίδα μας στην νεότερη πολιτική της ιστορία, καταγράφει εθνικές ήττες, εθνικές τραγωδίες και απώλεια εθνικού κεφαλαίου το οποίο πρακτικά δεν αναπληρώνεται. Πολλά απ’ αυτά υπήρξαν αποτέλεσμα λαθών, ατολμίας, φοβικών συνδρόμων που κυριάρχησαν, αλλά και κρίσιμων ευκαιριών που δεν αξιοποιήθηκαν την ώρα που θα έπρεπε να αξιοποιηθούν.
Τα Ίμια και το καθεστώς των γκρίζων ζωνών που εγκαινίασαν, ήταν ίσως η πλέον ενδεικτική συνισταμένη από την ύπαρξη όλων των παραπάνω.
Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έσπευσε να αξιοποιήσει την ιστορική ευκαιρίαπου της δόθηκε και δεν ανέλαβε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες κυρίως σε επίπεδο επιχειρησιακό, προκειμένουνα ξεμπερδέψει άπαξ και δια παντός με τα τετελεσμένα του Αττίλα στην Κύπρο, την μοιραία νύχτα του αμφιλεγόμενου πραξικοπήματος στην Τουρκία το 2016 και αντί γι’ αυτό επιδόθηκε σε δεκάρικους για την Δημοκρατία(!!!) στην Τουρκία που αίφνης είχε καταλυθεί, δεν συνιστά μόνο ακόμη μια διαχειριστική αστοχία αντίστοιχη με αυτή των Ιμίων, αλλά αναδεικνύει και την κωμικοτραγική διάσταση του τι σημαίνει στην πράξη το να βρίσκεται η ιδεοληπτική Αριστερά στην κυβερνητική εξουσία.
Η αθλιότητα των Πρεσπών όμως, ΔΕΝ ήταν συνισταμένη λαθών και ατολμίας. Ήταν συνειδητή πράξη Εθνικής μειοδοσίας από μια κυβέρνηση η οποία πρόθυμα, αμετανόητα και σε πλήρη αντίθεση με την θέληση του συνόλου της Ελληνικής κοινωνίας που βρέθηκε στους δρόμους απαιτώντας την μη υπογραφή αυτού του εκτρώματος, δεν δίστασε να προβεί στο απονενοημένο.
Ας σταματήσουμε λοιπόν να στρογγυλεύουμε τις γωνίες και να δημιουργούμε προκαταβολικά ένα κέλυφος προστασίας και απαλλαγής, για τους διαφαινόμενους πρωταγωνιστές μιας διαφαινόμενης αθλιότητας.
Πράξεις Εθνικής μειοδοσίας ΚΑΙ υπήρξαν ΚΑΙ δυστυχώς θα συνεχίσουν να υπάρχουν, όσο θα επιτρέπουμε η συζήτηση επί του θέματος να γίνεται περί διαγραμμάτων, να δαιμονοποιεί χαρακτηρισμούς, να αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι να μπει στην ουσία του προβλήματος, να αρκείται στο να εκλαμβάνει ως ασαφή και απροσδιόριστα τα όρια ανάμεσα στην συνετή διαχείριση και στον Εθνικό εξευτελισμό και φυσικά όσο θα συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε όλοι μας, ένα ιδιότυπο καθεστώς που τροφοδοτεί την λήθη, την παραίτηση και το καταστροφικό περιβάλλον της ατιμωρησίας, για τους πρωτεργάτες Εθνικών καταστροφών.
Διότι αυτοί υπήρξαν. Και δυστυχώς συνεχίζουν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας, παριστάνοντας τους ήρως και τους λυτρωτές. Διότι ουδείς απαίτησε την παραδειγματική τους τιμωρία. Και η ανυπαρξία τιμωρίας, νομιμοποιεί τα εγκλήματα και ταυτόχρονα διευκολύνει την ανώδυνη στροφή της συλλογικής μας σκέψης και εν τέλει την αποδοχή λύσεων που σε άλλες εποχές ήταν αδιανόητη κάθε συζήτηση γύρω από αυτές.
Η σταδιακή «ελληνοποίηση» της Τουρκικής εμπνεύσεως και κοπής «Διζωνικής δικοινοτικής» λύσης στο Κυπριακό, είναι ίσως το πιο πρόσφατο και εξόχως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της βαθμιαίας διολίσθησης σε λογικές που νομιμοποιούν κατοχικά τετελεσμένα. Και δυστυχώς έπεται ΚΑΙ συνέχεια…
Ουδείς θα προσπαθούσε ξαφνικά να ενοχοποιήσει κάθε συζήτηση για Εθνική μειοδοσία, εάν δεν είχε προαποφασίσει να βουτηχτεί μέχρι τον λαιμό στο βούρκο της…
Οι τραγωδίες παράγουν μακρολόγους. Παράγουν επίσης και μυθολόγους. Οι τελευταίοι ανήκουν σε δυο κατηγορίες. Η μια αποτελείται από άτομα που αναζητούν θεμιτά και δικαιολογημένα απαντήσεις όπως π.χ. στην περίπτωση του Σχεδίου Άτσεσον του 1964 και το οποίο θεωρούν ως “χαμένη ευκαιρία” για την “ένωση” ή τέλος πάντων για “λύση” του προβλήματος στην Κύπρο και, ως κάτι πολύ “καλύτερο” από την σημερινή κατάσταση. Η άλλη κατηγορία αφορά άτομα που πιστεύουν πως η μη συμμετοχή της Κύπρου στους Ατλαντικούς/ Νατοϊκους θεσμούς – με υπευθυνότητα και μόνο του Προέδρου Μακαρίου – υπήρξε η απαρχή όλων των κακών που συνέβησαν στον κυπριακό λαό και πως έστω και σήμερα η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ θα επιλύσει το κύριο ζητούμενο που είναι η ασφάλεια.
Το παρών κείμενο απευθύνεται κυρίως στα άτομα της πρώτης κατηγορίας αλλά παρέχει πιστεύω και απαντήσεις και για τη δεύτερη κατηγορία.
Υπάρχουν τρεις επίσημες επιστολές που αφορούν στην “τελική” μορφή και φάση του Σχεδίου Άτσεσον και οι οποίες εξηγούν τα πάντα. Η μια φέρει ημερομηνία 20 Αυγούστου 1964 από τον Άτσεσον στον Πρωθυπουργό Παπανδρέου. Στις 22 Αυγούστου υπάρχει η απάντηση του Παπανδρέου προς τον Άτσεσον. Και η τρίτη επιστολή είναι η απάντηση του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Feridun Cemal Erkin προς Άτσεσον με ημερομηνία 28 Αυγούστου.
Οι τρεις αυτές επιστολές δεν έχουν αποχαρακτηριστεί από κανένα κράτος, δηλ. Ελλάδα, Αμερική και Τουρκία. Έχουν όμως διαρρεύσει. Οι δυο πρώτες διέρρευσαν από το περιβάλλον του Παπανδρέου. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τις εντοπίσουν στον συλλογικό τόμο “Ο Μακάριος και οι Σύμμαχοι του” των Α.Γ.Χύδη, Σ. Λιναρδάτου, Κ. Χατζηαργύρη (Gutenberg, 1972, σελ. 341-345). Η επιστολή Ερκίν προς Άτσεσον εντοπίζεται στο βιβλίο των Edward Weintal and Charles Bartlett “Facing the Brink: An Intimate Study of Crisis Diplomacy” ( New York: Charles Scribner’s Sons, 1967, Appendix, p. 221).
Αναφορικά με το τελευταίο βιβλίο υπογραμμίζω πως η κύρια πηγή είναι ο Αμερικανός Υφυπουργός George Ball, πολύ γνωστός μεταξύ άλλων για την άμεση εμπλοκή του στη Κύπρο (Σχέδιο Ball, Σχέδιο Acheson, Επιστολή Johnson). Ο Ball διατηρούσε ιδιαίτερη σχέση με τον ένα από τους συγγραφείς του βιβλίου. Το βιβλίο είναι μια προσπάθεια αγιογραφίας – είθισται να γίνεται – της εξωτερικής πολιτικής Johnson και ειδικά του George Ball με περιπτωσιολογικές αναφορές σε περιφερειακές κρίσεις, μια εκ των οποίων ήταν και η Αμερικανική εμπλοκή στην Κύπρο, με dramatis personae τον George Ball.
Συνοπτικά τώρα. Στη πρώτη επιστολή ο Άτσεσον γράφει στον Παπανδρέου πως πιστεύει πως μπορεί να πείσει τους Τούρκους να αποσύρουν την απαίτηση τους για διχοτόμηση, εφόσον η Ελλάδα αποδεχθεί 50χρονη μίσθωση τουρκικής στρατιωτικής βάσης στην Καρπασία με αντάλλαγμα την “ένωση”. Ως προς την ακριβή οριοθέτηση, και για να “διευκολύνει πολιτικά” τον Παπανδρέου, ο Άτσεσον προτείνει να μη χαραχθεί η διχοτομική γραμμή άμεσα αλλά να αφεθεί ο “Ανώτατος Στρατιωτικός Διοικητής της Ευρώπης” δηλ. ο Αμερικανός διοικητής του ΝΑΤΟ, να χαράξει την γραμμή βάσει των στρατιωτικών αναγκών του ΝΑΤΟ, δηλ. της Τουρκίας.
Στη απάντηση του ο Παπανδρέου αποδέχεται την πρόταση Άτσεσον υπό τον όρο η περιοχή να μη είναι μεγαλύτερη των βρετανικών βάσεων δηλ. λιγότερη από 99 τ. μιλίων και πως επιπλέον αναλαμβάνει να πείσει τον Μακάριο να την αποδεχθεί. Ο Μακάριος ήταν εκτός συνομιλιών. Λίγους μήνες πριν ο Ball, όπως αποκαλύπτεται στο βιβλίο, συνωμοτούσε με τον Γ. Γρίβα μέσω του Σωκράτη Ηλιάδη (σελ. 32 του βιβλίου και αναφέρεται ως Iliades ) και για την οποία αναφορά ο μακαρίτης Ηλιάδης κίνησε αγωγή στα κυπριακά δικαστήρια στους δημοσιογράφους Μιχάλη Ιγνάτιου και Κώστα Βενιζέλος, που τον ονομάτισαν. Ο Ηλιάδης έχασε πρωτόδικα και στην έφεση. Δικαστής ήταν ο αξιότιμος κ. Σάντης. Το αρχείο της δίκης είναι πλουσιότατο.
Με την επιστολή του ο Παπανδρέου, η Ελλάδα δηλαδή, αποδέχθηκε την τελευταία μορφή του Σχεδίου Άτσεσον. Ποια ήταν η θέση της Τουρκίας ; Η Τουρκία απέρριψε ως “ολοκληρωτικά απαράδεκτη” την πρόταση Άτσεσον για χρονομίσθωση. Σε συνάντηση που είχαν ο Erkin με Άτσεσον στις 27 Αυγούστου, στη οποία ο Άτσεσον είναι προφανές πως του μετέφερε τη αποδοχή της πρότασης του από την Ελλάδα, ο Ερκίν την απέρριψε προφορικά. Και την επόμενη του απέστειλε και την επιστολή της 28ης Αυγούστου. Η επιστολή Ερκίν μιλά μόνη της. Μεταφέρω σε ελεύθερη μετάφραση της πρώτες δυο παραγράφους της απαντητικής επιστολής:
“Κ. Πρέσβη,
Η τελευταία πρόταση που καταθέσατε εκ μέρους της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος θεωρείται ολοκληρωτικά απαράδεκτη (totally unacceptable) από την Τουρκική Κυβέρνηση και οι λόγοι για αυτή μας την θέση σας έχουν εξηγηθεί λεπτομερώς.
Σας έχω δηλώσει κατηγορηματικά (unequivocally) τη θέση μας στη συνομιλία μας χθες. Θα ήθελα τώρα να επαναλάβω με έμφαση πως οι τελευταίες σας προτάσεις
βασισμένες σε επισφαλή μίσθωση είναι απαράδεκτες (unacceptable) για την Τουρκική Κυβέρνηση και ότι η απόφασή μας σε αυτό το θέμα είναι μη αναστρέψιμη (irreversible).
Ποιος λοιπόν αποδέχθηκε το Σχέδιο Άτσεσον και ποιος το απέρριψε; Και τι ρόλο είχε ο Μακάριος, που ήταν ο πέμπτος τροχός της άμαξας; Λέτε να έπεισε παρασκηνιακά τον Ερκίν να το απορρίψει;
Επιπλέον αν η Τουρκία είχε αποδεχτεί το Σχέδιο της χρονομίσθωσης της Καρπασίας για 50 χρόνια (και έχει ο Θεός) ποιο θα ήταν το καθεστώς των κατοίκων ; Όπως των Βρετανικών βάσεων ; Ή θα υπήρχε εθνοκάθαρση, όπως έκαναν οι Τούρκοι το 1974-75 στην Καρπασία; Και ποιος Νατοϊκός στρατός θα υλοποιούσε τυχών εθνοκάθαρση στην Καρπασία το 1964;
Τέλος ως προς το ζήτημα της ένταξης στο ΝΑΤΟ για το οποίο κατηγορείται επίσης ο Μακάριος, καταθέτω τα εξής. Ως Πρόεδρος ο Μακάριος ζήτησε αμερικανικά όπλα το 1960 για τον εξοπλισμό του υπό δημιουργία Κυπριακού Στρατού. Οι Αμερικανοί έβαλαν βέτο και εμπάργκο όπλων στο νεότευκτο κράτος. Συγκεκριμένα το βέτο ήταν του Πενταγώνου. Και όταν προέκυψε μια συζήτηση στο ΝΑΤΟ για πιθανή ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ το 1960, προέκυψε ένα ακόμη αμερικανικό βέτο. Και πάλι από το Πεντάγωνο, με το σκεπτικό πως δεν μπορεί η Κυπριακή Δημοκρατία, με ένα σημαντικό κομμουνιστικό κόμμα, να έχει το δικαίωμα αρνησικυρίας στην Ατλαντική Συμμαχία.
Αυτά που γράφω εδώ τεκμηριώνονται από έγγραφα του Πενταγώνου. Ας τα ψάξουν όσοι καλόπιστα πιστεύουν τα περί της Ατλαντικής Συμμαχίας και ας ξαναδιαβάσουν και το Καταστατικό του ΝΑΤΟ του 1949 το οποίο έχει ως σημαία του την διαφύλαξη της δημοκρατίας και των δημοκρατικών ελευθεριών των μελών του. Και ας προβληματιστούν ως προς ένα διακρατικό οργανισμό ισότιμων δημοκρατικών κρατών οποίος απο το 1949 μέχρι το 1998 είχε στις τάξεις του 6 δικτατορικά καθεστώτα – του Σαλαζάρ της Πορτογαλίας (1949), τις 2 χούντες Παπαδόπουλου και Ιωαννίδη της Ελλάδας και τις 3 χούντες του Νιχάτ Ερίμ (1971), του Κενάν Εβρέν (1980), και των Στρατηγών (κατά Ερπακάν, 1997) της Τουρκίας.
Η απόφαση της ΕΕ τον περασμένο Ιούνιο να αυξήσει τους δασμούς για εισαγόμενα ηλεκτρικά αυτοκίνητα τριών κινεζικών εταιρειών κατά 17,4 έως 38,1% (πάνω από το ήδη υφιστάμενο 10%) αποτελεί σταθμό στις σινοευρωπαϊκές σχέσεις. Το επιχείρημα της Κομισιόν που διεξήγαγε τις σχετικές έρευνες είναι ότι η κρατική ενίσχυση στις κινεζικές επιχειρήσεις τους επιτρέπει να πωλούν τα προϊόντα τους σε τεχνητά χαμηλές τιμές, διαστρεβλώνει τον θεμιτό ανταγωνισμό και θέτει σε κίνδυνο την λειτουργία των ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών.
Στις διαβουλεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών η ΕΕ απέρριψε την κινεζική αντιπρόταση τα εισαγόμενα ηλεκτρικά αυτοκίνητα να έχουν ελάχιστη τιμή πώλησης 30.000 ευρώ. Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία για λίγους μήνες είχε προσωρινό χαρακτήρα, επιβεβαιώθηκε στις 4 Οκτωβρίου, κατόπιν ψηφοφορίας ανάμεσα στα κράτη της ΕΕ. Από τις 27 χώρες-μέλη, 10 τάχθηκαν υπέρ των αυξημένων δασμών, 5 κατά και 12 (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) επέλεξαν την αποχή. Οι πιο ηχηρές αντιρρήσεις διατυπώθηκαν από τη Γερμανία, καθώς οι δικές της εταιρείες Volkswagen, BMW and Mercedes-Benz είναι εξαρτημένες σε πολύ μεγάλο βαθμό από την κινεζική αγορά.
Η Κίνα δεν άργησε να ανταποδώσει το χτύπημα, ανακοινώνοντας αντίστοιχες έρευνες για κρατική ενίσχυση στην περίπτωση ορισμένων ευρωπαϊκών προϊόντων. Τα κινεζικά αντίποινα είναι καλά στοχευμένα: Καθώς η Γαλλία και η Ισπανία υποστήριξαν τους αυξημένους δασμούς, το Πεκίνο έβαλε στο στόχαστρο γαλλικά ποτά και το ισπανικό χοιρινό κρέας.
Στα προεόρτια εμπορικού πολέμου;
Η εξέλιξη αυτή χαρακτηρίζεται από πολλούς αναλυτές ως κήρυξη εμπορικού πολέμου ή, στην καλύτερη περίπτωση, ως τα προεόρτια ενός πολύ πιθανού σινοευρωπαϊκού εμπορικού πολέμου. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δει κανείς πώς φτάσαμε ως εδώ, διότι η επιδείνωση των ευρωκινεζικών εμπορικών σχέσεων κάθε άλλο παρά κεραυνός εν αιθρία είναι.
Το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ έναντι της Κίνας διευρυνόταν επί χρόνια και κορυφώθηκε το 2022 σε 400 δισ. ευρώ περίπου. Πέρυσι έπεσε κάτω από τα 300 δισ. ευρώ, αλλά σε αξία και όχι απαραίτητα σε όγκο. Η συρρίκνωση αυτή οφείλεται περισσότερο σε συναλλαγματικές ισοτιμίες και την μείωση τιμών από κινεζικές εξαγωγικές επιχειρήσεις, προκειμένου να διατηρήσουν το μερίδιό τους στην ευρωπαϊκή αγορά.
Ως ένα βαθμό, η ΕΕ ακολουθεί τάσεις που καταγράφονται σε άλλες δυτικές χώρες. Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς έχουν αυξήσει τους δικούς τους δασμούς σε κινεζικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα κατά 100%, ενώ η αύξηση στην Ευρώπη είναι πολύ μικρότερη και, επιπλέον, διαφοροποιείται για τις τρεις συγκεκριμένες εταιρείες. Μένει να δούμε πώς ακριβώς η έκβαση των επικείμενων αμερικανικών εκλογών θα επηρεάσει την στάση της ΕΕ και της Δύσης γενικότερα έναντι της Κίνας.
Ο πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αναφέρεται συνεχώς σε περαιτέρω αύξηση των δασμών επί κινεζικών προϊόντων, προκειμένου να προστατευθούν αμερικανικές επιχειρήσεις. Η έτερη υποψήφια για το προεδρικό αξίωμα, η Κάμαλα Χάρις, αντιτείνει ότι η άκριτη χρήση δασμών ως όπλο κινδυνεύει να τροφοδοτήσει τον πληθωρισμό στις ΗΠΑ, ένα θέμα που βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα και των δύο στρατοπέδων. Σημειώνεται, πάντως, ότι ο ανταγωνισμός με την Κίνα είναι το μοναδικό πεδίο, στο οποίο συμφωνούν Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί και, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος, οι σινοαμερικανικές οικονομικές σχέσεις δεν αναμένεται να βελτιωθούν στο ορατό μέλλον.
Αξίζει να σημειωθεί και κάτι άλλο: Ότι δεν πρόκειται απαραίτητα για κάποια δυτική “υστερία” κατά της Κίνας. Ολοένα και περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες, συμπεριλαμβανομένων και μελών του σχηματισμού BRICS, επίσης αυξάνουν τους δασμούς τους για εισαγόμενα κινεζικά προϊόντα, π.χ. Ινδία, Βραζιλία, Νότια Αφρική, Χιλή, Τουρκία, κ.ά. Και η τάση αυτή αναμένεται να ενισχυθεί τα επόμενα χρόνια σε πολλές χώρες του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου που επιδιώκουν να προστατεύσουν την δική τους παραγωγή έναντι των εισαγωγών από την Κίνα.
Ευρεία η γκάμα των διαφωνιών μεταξύ ΕΕ και Κίνας
Θα ήταν, όμως, ανακριβές να υποθέσει κανείς ότι η σινοευρωπαϊκή αντιπαράθεση περιορίζεται μόνο στις οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών. Η γκάμα των διαφωνιών τους είναι πολύ ευρύτερη και “εμπλουτίζεται” συνεχώς με αμιγώς πολιτικά και γεωπολιτικά θέματα.
Η στήριξη που προσφέρει η Κίνα στη Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα προσκόμματα στις ευρωκινεζικές σχέσεις. Οι Ευρωπαίοι θέτουν αυτό το ζήτημα μετ’ επιτάσεως σε όλες τις επαφές με Κινέζους ομολόγους, αλλά χωρίς κανένα απτό αποτέλεσμα. Ενώ το Πεκίνο αντιλαμβάνεται ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχει διαταράξει ανεπανόρθωτα την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας και αποτελεί υπαρξιακό κίνδυνο για την Ευρώπη, προτιμά να αποφεύγει το θέμα και να μην απαντά επί της ουσίας. Οι Κινέζοι αξιωματούχοι επαναλαμβάνουν μονότονα ότι η χώρα τους τηρεί ουδέτερη στάση, αλλά δεν πείθουν τους Ευρωπαίους συνομιλητές τους.
Η Κίνα παρέχει στήριξη στην Ρωσία σε τρία ευδιάκριτα, αν και αλληλένδετα, επίπεδα. Σε πολιτικό επίπεδο, είναι γνωστές οι δηλώσεις του Πούτιν και του Σι Τζινπίνγκ ότι επιδιώκουν ριζική αναμόρφωση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, όπως αποτυπώθηκε στην κοινή δήλωσή τους της 4 Φεβρουαρίου 2022. Έχουν σφυρηλατήσει ένα ισχυρό δίδυμο στην βάση της αντιπαλότητάς τους με την Δύση και ενισχύουν τους δεσμούς τους με αυταρχικά καθεστώτα ανά την υφήλιο, όπως είναι το Ιράν, η Βόρεια Κορέα, η Βενεζουέλα, κ.ά. Επενδύουν σε σχηματισμούς, λ.χ. στην ομάδα BRICS και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, στους οποίους προσπαθούν να προσδώσουν αντιδυτικό προσανατολισμό.
Σε οικονομικό επίπεδο, οι σινορωσικές σχέσεις ποτέ δεν ήταν τόσο στενές. Η Κίνα, καθώς και άλλες μεγάλες χώρες, όπως η Ινδία, έχει προσφέρει σωσίβιο στην ρωσική οικονομία μετά την αποκοπή της από τις δυτικές αγορές και τα παγκόσμια συστήματα πληρωμών. Είναι ενδεικτικό ότι η αξία του σινορωσικού εμπορίου εκτοξεύθηκε στα 240 δισ. δολάρια το 2023, αυξημένη κατά 26% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.
Οι σοβαρότερες ανησυχίες των Ευρωπαίων σχετίζονται με τις πολλαπλές ενδείξεις ότι το Πεκίνο παρέχει στην Μόσχα εξοπλισμό και τεχνολογίες διπλής χρήσης που αξιοποιούνται δεόντως από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις στην Ουκρανία. Συν τοις άλλοις, οι μεγάλης κλίμακας κοινές στρατιωτικές ασκήσεις των δύο χωρών στέλνουν ξεκάθαρα πολιτικά μηνύματα προς την Δύση και τους ομοϊδεάτες της στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, όπως είναι η Αυστραλία, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, κ.ά.
Υπό νέο πρίσμα οι ευρωκινεζικές σχέσεις
Το 2019, η ΕΕ έδωσε στην Κίνα τον τριπλό ορισμό του εταίρου, ανταγωνιστή και συστημικού αντιπάλου. Η αποσύνδεση (decoupling) της Ευρώπης από την Κίνα είναι προδήλως ανέφικτη, λόγω του υψηλού βαθμού αλληλεξάρτησης των δύο πλευρών. Η ΕΕ παραμένει μεγάλη αγορά για τις κινεζικές εξαγωγές και το Πεκίνο δεν έχει την πολυτέλεια να την αποξενώσει τελείως. Επιπροσθέτως, η Κίνα ασφαλώς είναι απαραίτητος εταίρος για την αντιμετώπιση σοβαρών παγκόσμιων προκλήσεων, όπως είναι η κλιματική κρίση. Η Ευρώπη καλείται να συνυπολογίσει το συνολικό κόστος της πράσινης μετάβασής της, σε συνδυασμό με την απουσία αξιόπιστων εναλλακτικών προμηθευτών.
Ταυτόχρονα, την τελευταία πενταετία έχουν συντελεστεί πολύ σημαντικές αλλαγές στο διεθνές περιβάλλον που δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστες τις ευρωκινεζικές σχέσεις. Είναι φανερό ότι στον τριπλό ορισμό του 2019 το βάρος μετατίθεται πλέον προς τον ανταγωνισμό και την συστημική αντιπαλότητα. Πολλαπλασιάζονται, μάλιστα, οι φωνές Ευρωπαίων αναλυτών για αναθεώρηση αυτού του ορισμού ή για την προσθήκη ενός τέταρτου σκέλους σχετικά με την ασφάλεια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι σχέσεις ΕΕ-Κίνας θα παραμείνουν εξαιρετικά σύνθετες και πολύπλοκες, στον εξαιρετικά πολύπλοκο κόσμο που αναδύεται στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.
(*) Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών, Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)
Διάλεξη του καθηγητή John Mearsheimer (University of Chicago) τηνΚυριακή 13 Οκτωβρίου 2024 στοMiddle East Council on Global Affairs. Ο John Mearsheimer (γεν. 1947) είναι Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας και ερευνητής των διεθνών σχέσεων, γνωστός για το έργο του στον επιθετικό ρεαλισμό, μια θεωρία της ρεαλιστικής σχολής των διεθνών σχέσεων. Είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και έχει συγγράψει αρκετά βιβλία με μεγάλη επιρροή, μεταξύ των οποίων τα The Tragedy of Great Power Politics (2001) και The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy (2007, σε συνεργασία με τον Stephen Walt). Οι βασικές συνεισφορές του Mearsheimer επικεντρώνονται στη φύση των αγώνων ισχύος μεταξύ κρατών, στο αναπόφευκτο της σύγκρουσης σε ένα άναρχο διεθνές σύστημα και στο ρόλο των μεγάλων δυνάμεων στην αναζήτηση περιφερειακής ηγεμονίας. Υποστηρίζει ότι η δομή του διεθνούς συστήματος υποχρεώνει τα κράτη να ενεργούν επιθετικά για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Ο Mearsheimer έχει επίσης ασκήσει έντονη κριτική στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ιδίως στην εμπλοκή τους στο Ιράκ και την Ουκρανία, καθώς και στην άνευ όρων υποστήριξή τους στο Ισραήλ. Το έργο του είχε σημαντικό αντίκτυπο στον τομέα των διεθνών σχέσεων, ιδίως στις συζητήσεις σχετικά με τον ρεαλισμό, τη μεγάλη στρατηγική των ΗΠΑ και την επιρροή των εγχώριων λόμπι στην εξωτερική πολιτική.
*
Το ζήτημα για το οποίο θα μιλήσω, όπως γνωρίζετε, είναι τα γεγονότα μετά την 7η Οκτωβρίου στη Μέση Ανατολή και πώς σχετίζονται με το ευρύτερο διεθνές σύστημα: πώς σχετίζονται με τη διεθνή πολιτική, ή αυτό που οι περισσότεροι από εσάς θα αποκαλούσαν παγκόσμια τάξη. Γι’ αυτό θέλω να μιλήσω.
Ο τρόπος με τον οποίο θέλω να προχωρήσω είναι να ξεκινήσω μιλώντας για το διεθνές σύστημα σήμερα. Θέλω να σας δώσω ένα μοντέλο για να σκεφτείτε τη διεθνή πολιτική σε ολόκληρο τον πλανήτη. Όταν τελειώσω με αυτό, θα συζητήσω για το τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή από τις 7 Οκτωβρίου και πώς αυτό σχετίζεται με το ευρύτερο διεθνές σύστημα.
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω συζητώντας για το πώς είναι το διεθνές σύστημα σήμερα. Να γνωρίζετε, καθώς μιλάω, ότι σας δίνω μια αμερικανική οπτική. Αλλά δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το πιο ισχυρό κράτος στον πλανήτη, νομίζω ότι έχει νόημα να το κάνω αυτό από αμερικανική σκοπιά.
Το σημείο εκκίνησης για να σκεφτούμε τη διεθνή πολιτική σε παγκόσμια κλίμακα είναι να σκεφτούμε την πολικότητα του συστήματος. Αυτό σημαίνει να αναρωτηθούμε πόσες μεγάλες δυνάμεις υπάρχουν στο διεθνές σύστημα. Όταν γεννήθηκα τον Δεκέμβριο του 1947, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση ήταν οι δύο μεγάλες δυνάμεις στον πλανήτη και ζούσαμε σε έναν διπολικό κόσμο. Το 1989, ο Ψυχρός Πόλεμος έληξε και, όπως όλοι γνωρίζετε, τον Δεκέμβριο του 1991, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε. Μεταβήκαμε από έναν διπολικό κόσμο σε έναν μονοπολικό, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η μόνη μεγάλη δύναμη.
Στη συνέχεια, γύρω στο 2017, ο κόσμος σταμάτησε να είναι μονοπολικός και έγινε πολυπολικός. Υπάρχουν πλέον, και αυτό ισχύει σήμερα, τρεις μεγάλες δυνάμεις στο διεθνές σύστημα: οι Ηνωμένες Πολιτείες, που εξακολουθούν να είναι το ισχυρότερο κράτος στον πλανήτη, η Κίνα, που είναι αρκετά κοντά στη δεύτερη θέση, και η Ρωσία, που είναι μακρινή τρίτη. Η Ρωσία είναι η πιο αδύναμη από τις τρεις, ενώ η Κίνα δεν απέχει πολύ από τις Ηνωμένες Πολιτείες, γι’ αυτό και οι ΗΠΑ θεωρούν την Κίνα ως ισότιμο ανταγωνιστή.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι περάσαμε από τη διπολικότητα στη μονοπολικότητα και μετά στην πολυπολικότητα. Οι περισσότεροι από εσάς ενηλικιωθήκατε κατά τη διάρκεια της μονοπολικής στιγμής και στη συνέχεια, το 2017, ο κόσμος άλλαξε ριζικά. Η αρχιτεκτονική ή η δομή του συστήματος άλλαξε. Η δομή του συστήματος έχει τεράστια σημασία και το γεγονός ότι βρισκόμαστε πλέον σε έναν πολυπολικό κόσμο είναι κάτι στο οποίο πρέπει να δώσετε ιδιαίτερη προσοχή, τόσο σήμερα όσο και στο μέλλον.
Πώς μοιάζει αυτός ο πολυπολικός κόσμος; Ουσιαστικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η κυρίαρχη δύναμη και επικεντρώνονται σε τρεις βασικές περιοχές: Ανατολική Ασία, επειδή εκεί βρίσκεται η Κίνα. Ευρώπη, επειδή εκεί βρίσκεται η Ρωσία. Και Περσικός Κόλπος, επειδή εκεί βρίσκεται το πετρέλαιο. Οι τρεις περιοχές που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η Ανατολική Ασία, η Ευρώπη και ο Περσικός Κόλπος. Σήμερα, η πιο σημαντική περιοχή για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η Ανατολική Ασία, επειδή εκεί βρίσκεται η Κίνα, ο ισότιμος ανταγωνιστής. Όλοι έχετε ακούσει τα τελευταία χρόνια να γίνεται λόγος για την «στροφή προς την Ασία». Αυτή η στροφή έχει σχεδιαστεί για να μετακινήσει τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις από την Ευρώπη και τον Περσικό Κόλπο και να τις συγκεντρώσει στην Ανατολική Ασία, όπου μπορούν να επικεντρωθούν στον περιορισμό της Κίνας.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, οι ΗΠΑ θα είχαν μια ειρηνική Μέση Ανατολή και μια ειρηνική Ευρώπη, επιτρέποντάς τους να επικεντρωθούν στον περιορισμό της Κίνας. Επιπλέον, σε έναν ιδανικό κόσμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν σύμμαχος της Ρωσίας. Σκεφτείτε το αυτό: Εάν υπάρχουν τρεις μεγάλες δυνάμεις -οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία- και οι ΗΠΑ βλέπουν την Κίνα ως ισότιμο ανταγωνιστή τους, από αμερικανική σκοπιά, θέλετε τους Ρώσους στο πλευρό σας. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις τη Ρωσία στο πλευρό σου απέναντι στην Κίνα. Αλλά, κοιτάζοντας τον κόσμο σήμερα, οι ΗΠΑ είναι καθηλωμένες στη Μέση Ανατολή και στον πόλεμο στην Ουκρανία, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να στραφούν πλήρως προς την Ασία για να περιορίσουν την Κίνα. Αντί η Ρωσία να είναι σύμμαχος, οι ΗΠΑ έσπρωξαν τη Ρωσία στην αγκαλιά των Κινέζων λόγω της εμπλοκής της στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Από αμερικανικής πλευράς, βρισκόμαστε σήμερα σε μεγάλο πρόβλημα.
Επιτρέψτε μου να πω λίγα περισσότερα για τη Μέση Ανατολή. Όταν λέω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι καθηλωμένες εκεί, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι ΗΠΑ είναι βαθιά συνδεδεμένες με το Ισραήλ. Οι ΗΠΑ έχουν μια σχέση με το Ισραήλ που δεν έχει κανένα προηγούμενο στην καταγεγραμμένη ιστορία. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το Ισραήλ άνευ όρων, ειδικά στο Παλαιστινιακό ζήτημα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι κάτι περισσότερο από απλοί σύμμαχοι – οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το Ισραήλ ό,τι κι αν συμβεί. Όταν το Ισραήλ εμπλέκεται σε μια σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, αυτό σημαίνει ότι εμπλέκονται και οι ΗΠΑ, και οι ΗΠΑ είναι πάντα στο πλευρό του Ισραήλ.
Τώρα έχουμε μια κατάσταση όπου οι ΗΠΑ, το πιο ισχυρό κράτος στον πλανήτη, είναι βαθιά μπλεγμένες σε συγκρούσεις τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ευρώπη και, ταυτόχρονα, δεν μπορούν να στραφούν πλήρως προς την Ασία. Ένας άλλος τρόπος να το δούμε αυτό είναι να αναγνωρίσουμε ότι, τα τελευταία χρόνια, οι ΗΠΑ έχουν οδηγήσει τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα πιο κοντά. Ουσιαστικά σχηματίζουν ένα μπλοκ σε αυτό το σημείο, ενώ από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και το Ισραήλ. Αυτά τα δύο μπλοκ είναι ανταγωνιστές στο διεθνές σύστημα και αυτός ο ανταγωνισμός έχει σημαντικές συνέπειες για τη Μέση Ανατολή, τον αραβικό κόσμο και τα κράτη του Κόλπου.
Αυτό με φέρνει στο πώς μοιάζει η Μέση Ανατολή μετά την 7η Οκτωβρίου. Θέλω να αλλάξω ταχύτητα τώρα και να συζητήσω τι έχει συμβεί στην περιοχή και πού οδεύουν τα πράγματα.
Στη Δύση, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, είναι σύνηθες να υποστηρίζεται ότι όλα τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή οφείλονται στο Ιράν. Το Ιράν θεωρείται ως ο κύριος μαριονετίστας και ομάδες όπως η Χαμάς και η Χεζμπολλά λέγεται ότι ακολουθούν τις εντολές του. Νομίζω ότι αυτή η άποψη είναι τελείως λανθασμένη. Δεν λέω ότι το Ιράν δεν προκαλεί προβλήματα στην περιοχή, αλλά η κύρια χώρα που ευθύνεται για τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή σήμερα δεν είναι το Ιράν: είναι το Ισραήλ.
Για να κατανοήσουμε τις ενέργειες του Ισραήλ και τα προβλήματα που εκτυλίσσονται τώρα, πρέπει να αναλύσουμε τρεις συγκρούσεις. Οι συγκρούσεις αυτές δεν είναι εντελώς ανεξάρτητες η μία από την άλλη, αλλά πρέπει να κατανοηθούν ξεχωριστά. Πρώτον, υπάρχει η γενοκτονία στη Γάζα και η ευρύτερη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Δεύτερον, υπάρχει η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολλά. Τρίτον, υπάρχει η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ, του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με τη γενοκτονία στη Γάζα. Το Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ. Είναι ίσως καλύτερα να μιλάμε για το «Μεγάλο Ισραήλ» παρά για το απλό Ισραήλ. Το Μεγάλο Ισραήλ περιλαμβάνει το Ισραήλ της Πράσινης Γραμμής -το Ισραήλ που δημιουργήθηκε μετά τον πόλεμο του 1948- καθώς και τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Το Μεγάλο Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ, και για όποιον έχει αμφιβολίες γι’ αυτό, έχουν γραφτεί τρεις σημαντικές εκθέσεις από διακεκριμένες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων —η Διεθνής Αμνηστία, η B’Tselem και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων— οι οποίες περιγράφουν λεπτομερώς το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ.
Αυτό που συνέβη στις 7 Οκτωβρίου οδήγησε το Ισραήλ να επιδιώξει δύο κύριους στόχους απέναντι στη Χαμάς: πρώτον, να νικήσει τη Χαμάς. Δεύτερον, να ανακτήσει τους ομήρους. Αυτοί οι δύο στόχοι συζητούνται συχνά, αλλά υπάρχει και ένας τρίτος, εξίσου σημαντικός στόχος που αναφέρεται λιγότερο συχνά: η εκκαθάριση, η εθνοκάθαρση της Γάζας. Οι Ισραηλινοί καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι το Μεγάλο Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ, και θα ήθελαν να το τερματίσουν αυτό εκδιώκοντας τους Παλαιστίνιους από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, δημιουργώντας ένα σε μεγάλο βαθμό ομοιογενές εβραϊκό κράτος. Αυτός είναι ο βασικός τους στόχος, και βλέπουν τα γεγονότα που ακολούθησαν την 7η Οκτωβρίου ως μια ευκαιρία να εθνοκαθάρουν τη Γάζα.
Η αρχική επιχειρησιακή υπόθεση ήταν ότι σκοτώνοντας έναν σημαντικό αριθμό Παλαιστινίων και καθιστώντας τη Γάζα αβίωτη, οι Παλαιστίνιοι θα έφευγαν. Φυσικά, αυτό δεν συνέβη. Παρά τον μεγάλο αριθμό των Παλαιστινίων που σκοτώθηκαν και την ακαταλληλότητα της Γάζας για διαμονή και διαβίωση, οι Παλαιστίνιοι δεν έφυγαν. Έτσι, η εθνοκάθαρση δεν πέτυχε, αλλά στην πορεία το Ισραήλ έγινε μια φονική μηχανή που εκτελεί γενοκτονία στη Γάζα. Αυτό είναι που συμβαίνει τώρα.
Επιπλέον, το Ισραήλ δεν έχει νικήσει τη Χαμάς. Η Χαμάς παραμένει μια λειτουργική πολεμική οργάνωση που συνεχίζει να απειλεί το Ισραήλ και το Ισραήλ δεν έχει καταφέρει να την νικήσει. Ούτε έχουν ανακτήσει τους ομήρους. Και, όπως ανέφερα, δεν έχουν εθνοκαθάρει επιτυχώς τη Γάζα.
Τι γίνεται με τη Χεζμπολλά; Όπως όλοι γνωρίζετε, λίγο μετά την 7η Οκτωβρίου, η Χεζμπολλά άρχισε να εκτοξεύει ρουκέτες και πυραύλους στο βόρειο Ισραήλ. Αυτό οδήγησε περίπου 100.000 Ισραηλινούς από τη βόρεια περιοχή να μετακινηθούν νότια για να γλιτώσουν από τα πυρά των ρουκετών. Απ’ όσο μπορώ να πω, περίπου 60.000 από αυτούς τους Ισραηλινούς δεν έχουν επιστρέψει ακόμη στα σπίτια τους στο βορρά. Επομένως, οι Ισραηλινοί είναι βαθιά προσηλωμένοι στο να σταματήσουν τις επιθέσεις της Χεζμπολλά με ρουκέτες και πυραύλους.
Το Ισραήλ ακολουθεί τρεις στρατηγικές για να νικήσει τη Χεζμπολλά. Πρώτον, εφαρμόζουν μια στρατηγική αποκεφαλισμού, καρατόμησης: προσπαθούν να σκοτώσουν την ηγεσία της Χεζμπολλά. Είχαν κάποια επιτυχία με αυτό, αλλά η ιστορία δείχνει ότι οι στρατηγικές καρατόμησης συνήθως δεν αποδίδουν. Οι Ισραηλινοί στοχεύουν τους Άραβες ηγέτες εδώ και χρόνια, αλλά ενώ αυτά τα χτυπήματα μπορεί να είναι αποτελεσματικά στο να σκοτώνουν άτομα, δεν αλλάζουν τη συνολική πορεία των γεγονότων με ουσιαστικό τρόπο. Η εξουδετέρωση του ηγέτη της Χεζμπολλά, Χασάν Νασράλα, δεν θα αλλάξει σημαντικά την κατάσταση.
Δεύτερον, το Ισραήλ τιμωρεί τον άμαχο πληθυσμό του Λιβάνου σκοτώνοντας μεγάλο αριθμό αμάχων, με στόχο να ασκήσει πίεση στη Χεζμπολλά. Ωστόσο, η έρευνα των διεθνών σχέσεων δείχνει ότι η τιμωρία των αμάχων σπάνια αποδίδει. Αυτό το γνωρίζουμε από τις εκστρατείες βομβαρδισμού στη Γερμανία και την Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι, η ιδέα ότι το Ισραήλ μπορεί να γονατίσει τη Χεζμπολλά βομβαρδίζοντας αμάχους στο Λίβανο είναι λανθασμένη.
Τρίτον, το Ισραήλ ετοιμάζεται να εισβάλει στο νότιο Λίβανο για να εμπλέξει άμεσα τις δυνάμεις της Χεζμπολλά. Ωστόσο, δοκίμασαν αυτή τη στρατηγική το 1982 και ξανά το 2006, και τις δύο φορές απέτυχαν. Το ίδιο αποτέλεσμα είναι πιθανό και τώρα. Αυτό που λέω είναι ότι η Χεζμπολλά θα παραμείνει ένας τρομερός αντίπαλος για το Ισραήλ στο ορατό μέλλον και θα διατηρήσει την ικανότητά της να εκτοξεύει ρουκέτες και πυραύλους στο βόρειο Ισραήλ, κάτι που αποτελεί σημαντικό πρόβλημα για το Ισραήλ.
Έτσι, για να συνοψίσω όσα έχω πει μέχρι τώρα: Το Ισραήλ δεν έχει νικήσει τη Χαμάς, δεν μπόρεσε να καθαρίσει εθνοτικά τη Γάζα και δεν θα νικήσει τη Χεζμπολλά. Αυτό σημαίνει ότι αυτές οι δύο συγκρούσεις είναι πιθανό να συνεχιστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Αυτό μας φέρνει στην τρίτη σύγκρουση, η οποία αφορά το Ιράν. Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε ότι ούτε το Ιράν ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν έναν πόλεμο μεταξύ τους και αμφότερες έχουν φροντίσει να αποφύγουν την άμεση σύγκρουση. Ωστόσο, οι Ισραηλινοί είναι βαθιά προσηλωμένοι στο να φέρουν τόσο τις ΗΠΑ όσο και το Ιράν σε σύγκρουση. Ιδανικά, από τη σκοπιά του Ισραήλ, θα ήθελαν να δουν το Ιράν να πολεμά τόσο εναντίον του Ισραήλ όσο και εναντίον των ΗΠΑ.
Για παράδειγμα, την 1η Απριλίου, το Ισραήλ επιτέθηκε στην ιρανική πρεσβεία στη Δαμασκό, γεγονός που προκάλεσε το Ιράν να προβεί σε αντίποινα κατά του Ισραήλ στις 14 Απριλίου. Στη συνέχεια, το Ισραήλ απάντησε στις 19 Απριλίου με μια μικρής κλίμακας επίθεση στο Ιράν. Παρόλο που τα περιστατικά αυτά δεν οδήγησαν σε πόλεμο πλήρους κλίμακας, καταδεικνύουν πώς οι Ισραηλινοί προσπαθούν να τραβήξουν τις ΗΠΑ και το Ιράν σε μια ευρύτερη σύγκρουση.
Στις 31 Ιουλίου, το Ισραήλ κλιμάκωσε περαιτέρω τις εντάσεις δολοφονώντας έναν Παλαιστίνιο ηγέτη στο Ιράν, γεγονός που οδήγησε τελικά το Ιράν να εξαπολύσει μια μαζική επίθεση με περίπου 180 βαλλιστικούς πυραύλους στο Ισραήλ την 1η Οκτωβρίου. Περιμένουμε τώρα την απάντηση του Ισραήλ και είναι πιθανό ότι όταν το Ισραήλ απαντήσει, το Ιράν θα ανταποδώσει και πάλι. Αυτό που βλέπουμε είναι μια επικίνδυνη κλιμάκωση, με τις δύο πλευρές να ανεβαίνουν τη σκάλα της σύγκρουσης και είναι δύσκολο να προβλέψουμε πού θα καταλήξει αυτό.
Το βασικό ερώτημα είναι: Γιατί οι Ισραηλινοί είναι τόσο αποφασισμένοι να βάλουν τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν; Υπάρχουν διάφοροι λόγοι. Πρώτον, το Ιράν παρουσιάζεται ως ο μπαμπούλας που κρατά τις ΗΠΑ δεσμευμένες στη Μέση Ανατολή. Ο Ισραηλινός μελετητής Ze’ev Schiff έχει γράψει εκτενώς για αυτό στο έργο του, δείχνοντας πώς, όταν τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος και η σοβιετική απειλή εξαφανίστηκε, το Ισραήλ ανησυχούσε βαθιά ότι οι ΗΠΑ θα έχαναν το ενδιαφέρον τους για την περιοχή. Το Ισραήλ χρειαζόταν μια νέα απειλή για να διασφαλίσει τη συνέχιση της αμερικανικής στρατιωτικής εμπλοκής, οπότε βοήθησε στην κατασκευή του αφηγήματος ότι το Ιράν αποτελούσε σοβαρή απειλή τόσο για την περιοχή όσο και για τις ΗΠΑ.
Επιπλέον, δεδομένων όλων των προβλημάτων στη Μέση Ανατολή, ειδικά με το παλαιστινιακό ζήτημα στην καρδιά μεγάλου μέρους τους, η παρουσίαση του Ιράν ως της βασικής αιτίας των προβλημάτων μετατοπίζει την προσοχή μακριά από το Ισραήλ. Εάν το Ισραήλ και οι υποστηρικτές του μπορούν να παρουσιάσουν το Ιράν ως την κύρια πηγή αστάθειας, αυτό αποσπά την προσοχή από το επιχείρημα ότι οι πολιτικές του Ισραήλ, ειδικά απέναντι στους Παλαιστίνιους, αποτελούν κεντρικό μέρος του προβλήματος. Έτσι, η εμπλοκή του Ιράν σε μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ εγγυάται ότι το Ιράν θα θεωρηθεί ως η αιτία όλων των προβλημάτων, αποπροσανατολίζοντας την προσοχή από τον ρόλο του Ισραήλ.
Ο τρίτος λόγος για τον οποίο το Ισραήλ πιέζει για σύγκρουση είναι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Το Ιράν πλησιάζει στην ανάπτυξη πυρηνικών όπλων και αυτό ανησυχεί πολύ το Ισραήλ. Το Ισραήλ θέλει οι ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τη στρατιωτική τους δύναμη για να επιτεθούν και να καταστρέψουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Ο στόχος είναι να εξουδετερωθεί μια για πάντα η πυρηνική ικανότητα του Ιράν.
Αυτό που βλέπουμε, λοιπόν, είναι οι ΗΠΑ να παρασύρονται αργά αλλά σταθερά σε μια όλο και μεγαλύτερη αντιπαράθεση με το Ιράν. Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι: πού οδηγούν όλα αυτά; Αν ακούσετε τους Ισραηλινούς ηγέτες και πολλούς από τους υποστηρικτές τους στις ΗΠΑ, μιλούν για την αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής. Όταν μιλούν για αναδιαμόρφωση της περιοχής, δεν μιλούν μόνο για το Ιράν: αναφέρονται επίσης στη Χεζμπολλά και τη Χαμάς. Πιστεύουν ότι μέσω της στρατιωτικής βίας μπορούν να αναδιαμορφώσουν τη Μέση Ανατολή με τρόπο που να εξαλείψει αυτές τις απειλές.
Ωστόσο, έχω σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με αυτό. Ενώ το Ισραήλ και οι ΗΠΑ μπορεί να πιστεύουν ότι μπορούν να αναδιαμορφώσουν την περιοχή, δεν θα επιτύχουν τα αποτελέσματα που επιθυμούν. Το Ιράν δεν πρόκειται να εξουδετερωθεί, η Χεζμπολλά δεν πρόκειται να ηττηθεί και η Χαμάς δεν πρόκειται να εξαλειφθεί. Η Χαμάς, η Χεζμπολλά και το Ιράν είναι εδώ για να μείνουν, και το Ιράν, ειδικότερα, διαθέτει τρομερές δυνατότητες αντιποίνων που δεν πρέπει να υποτιμηθούν. Αυτό καθιστά πολύ δύσκολο για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν το Ιράν με τον σκληρό τρόπο που θα ήθελαν.
Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτά τα προβλήματα πρόκειται να λυθούν σύντομα. Για να εμβαθύνουμε λίγο περισσότερο, όπως ανέφερα προηγουμένως, το πρόβλημα στη Μέση Ανατολή δεν αφορά κυρίως τη συμπεριφορά του Ιράν. Δεν λέω ότι το Ιράν είναι αθώο – σίγουρα προκαλεί προβλήματα – αλλά δεν είναι η κύρια πηγή των προβλημάτων στην περιοχή σήμερα. Η ρίζα του προβλήματος είναι το παλαιστινιακό ζήτημα. Αν οι Παλαιστίνιοι είχαν κάποια ουσιαστική μορφή αυτοδιάθεσης και κυριαρχίας -αν υπήρχε λύση δύο κρατών εδώ και πολύ καιρό- δεν θα υπήρχε σύγκρουση με τη Χαμάς, και αν δεν υπήρχε σύγκρουση με τη Χαμάς, δεν θα υπήρχε σύγκρουση με τη Χεζμπολλά.
Όσον αφορά το Ιράν, δεν υπάρχει κανένας λόγος το Ιράν και οι ΗΠΑ να είναι θανάσιμοι εχθροί. Έχω περάσει πολύ χρόνο μελετώντας τις αμερικανο-ιρανικές σχέσεις από το 1979, και σε πολλές περιπτώσεις, το Ιράν προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις του με τις ΗΠΑ Ωστόσο, κάθε φορά που η πρόοδος φαινόταν δυνατή, το λόμπι του Ισραήλ στις ΗΠΑ παρενέβη για να την αποτρέψει. Οι Ισραηλινοί είναι αποφασισμένοι να διασφαλίσουν ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν θα παραμείνουν αντίπαλοι. Θεωρούν ότι αυτό είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της εμπλοκής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή με τους όρους του Ισραήλ.
Έτσι, για να συνοψίσω, μέχρι να επιλυθεί το Παλαιστινιακό ζήτημα -και δεν νομίζω ότι θα επιλυθεί σύντομα- θα υπάρχουν ατελείωτα προβλήματα στη Μέση Ανατολή. Αυτά τα προβλήματα θα συνεχίσουν να εμπλέκουν τη Χαμάς, τους Παλαιστίνιους τόσο στη Γάζα όσο και στη Δυτική Όχθη, τη Χεζμπολλά και το Ιράν. Επιπλέον, λόγω του διεθνούς μπλοκ που περιλαμβάνει το Ιράν, τη Ρωσία, την Κίνα και τη Βόρεια Κορέα, υπάρχει πάντα η πιθανότητα κλιμάκωσης πέρα από την περιοχή. Για παράδειγμα, η Ρωσία, η οποία κινείται πιο κοντά στο Ιράν και εμπλέκεται βαθιά στη Συρία, θα μπορούσε επίσης να παρασυρθεί σε αυτή τη σύγκρουση. Το ενδεχόμενο μεγαλύτερου κινδύνου είναι αξιοσημείωτο.
Θέλω να κλείσω με μια σημείωση σχετικά με τους Παλαιστίνιους. Ανησυχώ πολύ για το μέλλον τους. Φυσικά, αυτό που συμβαίνει στους Παλαιστίνιους σήμερα είναι φρικτό και δεν θέλω να το υποβαθμίσω ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Αλλά ανησυχώ ότι τα πράγματα μπορεί να γίνουν ακόμη χειρότερα. Οι Ισραηλινοί είναι βαθιά προσηλωμένοι στην εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων τόσο από τη Γάζα όσο και από τη Δυτική Όχθη, και νομίζω ότι είναι πολύ πιθανό, όσο περνάει ο καιρός, η ισραηλινή κυβέρνηση να γίνει πιο δεξιά, πιο γερακίσια και πιο προσηλωμένη σε αυτόν τον στόχο.
Ταυτόχρονα, λόγω της δύναμης του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ, όσο περισσότερο οι Ισραηλινοί πιέζουν να διώξουν τους Παλαιστίνιους, τόσο περισσότερο οι ΗΠΑ θα τους υποστηρίζουν. Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν το Ισραήλ άνευ όρων. Όταν τα βάζετε όλα αυτά μαζί και αξιολογείτε την πιθανή πορεία των Παλαιστινίων, είναι μια βαθιά καταθλιπτική και τρομακτική εικόνα.
Κυριάκος Μητσοτάκης και Γιώργος Γεραπετρίτης (φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ/ Γρ. Τύπου Πρωθυπουργού/Δημήτρης Παπαμήτσος)
Ο πρωθυπουργός αντέδρασε, παιδαριωδώς ενοχλημένος, στην ερώτηση που του έγινε μετά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για το διάλογο με την Τουρκία. Ενοχλήθηκε, σε αντίθεση με τον κ. Γεραπετρίτη, για τις κατηγορίες περί προδοσίας και άρχισε να απαριθμεί μερικές από τις περιπτώσεις που τα χρόνια της πρωθυπουργίας του αντιμετώπισε και επιτέλεσε, στοιχειωδώς, το καθήκον του ως επικεφαλής της κυβέρνησης.
Αναρωτήθηκε που ήταν όλοι όσοι σήμερα του κάνουν κριτική για την πολιτική του προς την Τουρκία όταν στον Έβρο, το 2020, το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη μεθοδευμένη επίθεση της Τουρκίας με εργαλειοποίηση δεκάδων χιλιάδων μεταναστών και την πίεση να εισέλθουν σε ελληνικό έδαφος.
Αποτελούσε αυτονόητη αντίδραση κράτους που δεν θα ήθελε να υποδουλωθεί η αντίδραση αλλά ο κ. Μητσοτάκης το θεωρεί κατόρθωμά του.
Ο ίδιος, βεβαίως, βρισκόταν στο γραφείο του στην Αθήνα αλλά πολλοί από όσους και σήμερα στέκουν απέναντί του ήταν στο πεδίο. Και τον πίεζαν να αντιδράσει.
Eκεί που γελοιοποίησε ο ίδιος τα επιχειρήματά του ήταν όταν αναρωτήθηκε «που ήταν όλοι αυτοί», όταν η κυβέρνηση παρήγγειλε τα Ραφάλ και τις φρεγάτες.
Όλοι αυτοί είναι αυτοί που θα τα πληρώσουν σε αντίθεση με τον κ. Μητσοτάκη που μπορεί να βγει ωφελημένος. Αυτοί που τον πίεσαν να κάνει τις αγορές. Αυτοί που τον πιέζουν να μην επιλέξει τα πολεμικά πλοία LCS που του προσφέρουν οι Αμερικανοί αλλά κάτι σοβαρότερο. Και δεν τους ακούει.
Το επίμαχο ζήτημα, που δημιουργεί ρήγματα και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας είναι εάν το κυβερνητικό πλαίσιο προσέγγισης με την Τουρκία παραχωρεί κυριαρχία στη γειτονική χώρα. Οι κκ. Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης υποστηρίζουν πως δεν θα συζητήσουν θέματα κυριαρχίας, η Τουρκία θέλει να θέσει στο τραπέζι όλα τα ζητήματα που έχει εγείρει, τα οποία περιέχουν και θέματα κυριαρχίας και τη λύση του προβλήματος ανέλαβαν οι δύο υπουργοί εξωτερικών, Γεραπετρίτης και Φιντάν.
Η ιστορία δείχνει ότι η Τουρκία δεν διαπραγματεύεται αλλά υπαγορεύει.
Το πρόβλημα που πρέπει να λύσει με πειστικότητα ο κ. Γεραπετρίτης είναι πώς θα αποδεχθεί το τουρκικό πλαίσιο αλλά δεν θα γίνει εμφανές στην ελληνική κοινή γνώμη. Όσο και αν ακούγεται βαρύ ο κ. Γεραπετρίτης εψεύσθη δημοσίως στην περίπτωση της Κάσου. Αυτό τον καθιστά αναξιόπιστο. Στην ακαδημαϊκή κοινότητα θα πρέπει να έχει υποστεί μείωση και το κύρος του δεδομένου ότι ως καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου διδάσκει πως θα πρέπει να λειτουργεί η πολιτεία. Ο ίδιος δεν λειτούργησε σύμφωνα με τη διδασκαλία του.
Επί του θέματος. Ο κ. Γεραπετρίτης ρυθμίζει νομικίστικα μια σειρά θεμάτων που άπτονται της διαπραγμάτευσης με τρόπο που συνιστά ελληνική υποχώρηση κι ένα από αυτά τα θέματα είναι το νομοσχέδιο για τις «μικρονησίδες» και την απαγόρευση ανάπτυξής τους.
Στόχος αυτής της ρύθμισης είναι να στερηθούν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας όπως είναι η θέση της Τουρκίας. Γιατί;
Η θέση Γεραπετρίτη και Μητσοτάκη είναι ότι κόκκινη γραμμή για την Αθήνα είναι τα 6 ναυτικά μίλια χωρικών υδάτων, δηλαδή η σημερινή αιγιαλίτιδα ζώνη.
Από τις συνεχείς τοποθετήσεις τους δεν διακρίνεται πουθενά ότι σκοπεύουν να την επεκτείνουν στο Αιγαίο. Θα παραμείνουν στα 6 μίλια καθώς αρχίσουν συνομιλίες με την Τουρκία για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα; Αν αυτό συμβεί, εδώ βρίσκεται η υποχώρηση σε θέμα κυριαρχίας.
Το Διεθνές Δικαστήριο έχει αποφασίσει στο παρελθόν, λένε καθηγητές διεθνούς δικαίου, ότι εάν λάβει μια απόφαση για οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, τα χωρικά ύδατα των επίδικων χωρών δεν αλλάζουν μετά την απόφαση και την αποδοχή της. Δηλαδή, εάν Ελλάδα και Τουρκία προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο μετά από συνομιλίες που θα οδηγήσουν σε συνυποσχετικό, και το συνυποσχετικό συνταχθεί με χωρικά ύδατα 6 μιλίων, οι χώρες δεν θα μπορέσουν να μεταβάλλουν τα χωρικά τους ύδατα μετά την απόφαση. Και εν προκειμένω, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει, μετά από μια τέτοια απόφαση, να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα. Αυτό αποτελεί παραχώρηση κυριαρχίας.
Γίνεται αναφορά στην ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Χαριτίνη Δίπλα η οποία υποστηρίζει (υπόθεση Κατάρ-Μπαχρέιν) ότι το καθεστώς της ΑΟΖ αρχίζει μετά το τέλος της χωρικής θάλασσας, όσα μίλια και αν είναι αυτή και φθάνει το πολύ ως τα 200 μίλια. Άλλο από πού μετράται η ΑΟΖ (μετράται από την ακτή) και άλλο από πού αρχίζει το καθεστώς. Έτσι, εάν τα μέρη πάνε στο δικαστήριο με χωρικά ύδατα 6 ν.μ η ΑΟΖ τους θα είναι 194 ν.μ. Αν πάνε με χωρικά ύδατα 12 ν.μ. η ΑΟΖ θα είναι 188 ν.μ. Το δικαστήριο στην απόφασή του έλαβε υπόψη το εύρος των χωρικών υδάτων.
Γι’ αυτό, συνήθως, οι συνομιλίες για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα γίνονται μετά την επέκταση των χωρικών υδάτων, δικαίωμα το οποίο είναι μονομερές.
Δηλαδή, οι χώρες έχουν δικαίωμα να επεκτείνουν τα χωρικά τους ύδατα μέχρι τα 12 μίλια όπου η απόσταση μεταξύ των δύο μερών το επιτρέπει ή μέχρι τη μέση γραμμή όταν η απόσταση είναι μικρότερη των 24 μιλίων, χωρίς να ρωτήσουν τον απέναντί τους.
Το δικαίωμα αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Είναι μονομερές. Το ότι πρέπει να το διαπραγματευτεί η χώρα με την Τουρκία το είπε η κ. Μαρία Γαβουνέλη, Γενική Διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ και καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην ΕΡΤ με ένα στιλ λαϊκής αγοράς αλλά η πλειονότητα των συναδέλφων της διαφωνεί.
Ακόμη και αν η κ. Γαβουνέλη αποτελεί μέρος μιας αλυσίδας προσώπων εντεταγμένων στην κυβερνητική μεθόδευση προετοιμασίας της κοινής γνώμης, η κυβέρνηση δεν έχει δηλώσει πως προτίθεται να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα. Ο πρωθυπουργός μιλά για θαλάσσιες ζώνες και διευκρινίζει πως υπονοεί ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. ΑΟΖ κι υφαλοκρηπίδα με ποια χωρικά ύδατα κ. Μητσοτάκη;
Η παράλειψη είναι σοβαρότατη και όχι τυχαία.
Βεβαίως, την Κυριακή μετά τις δηλώσεις Ερντογάν για ολιστική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών διαφορών η κυβέρνηση διέρρευσε σε προσφιλή της κυβερνητική εφημερίδα (Καθημερινή) ότι δεν συζητά με βάση τα 6 μίλια, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα τα επεκτείνει, αλλά επίσημη δήλωση δεν έχει γίνει. Η διαρροή διαψεύδεται εύκολα.
Η τρίτη μεθόδευση προήλθε από ανταπόκριση του ΣΚΑΪ από την Τουρκία. Ο ανταποκριτής της τηλεόρασης ανέπτυξε έναν συλλογισμό ο οποίος κατέληγε πως η τουρκική κοινή γνώμη έχει εθισθεί στα 6 ναυτικά μίλια ως χωρικών υδάτων της Ελλάδας και θα θεωρήσει βαριά ήττα του Ερντογάν οποιαδήποτε συζήτηση που θα τα επεκτείνει.
Στη σειρά των προβληματισμών και των επιφυλάξεων για την ειλικρίνεια της κυβέρνησης, είναι τα 153 νησιά του Αιγαίου των οποίων την ιδιοκτησία αμφισβητεί η Τουρκία και δεν συζητά για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα αν δεν προσδιοριστεί το πού ανήκουν.
Ακολουθούν και άλλα από πλευράς Τουρκίας στα οποία δεν χρειάζεται να αναφερθούμε εδώ.
Το συμπέρασμα είναι ότι η Τουρκία δεν θα καθίσει σε κανένα τραπέζι στο περιορισμένο πλαίσιο της ελληνικής πλευράς. Πού βασίζουν την αισιοδοξία τους Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης; Στο ότι θα ξεγελάσουν την ελληνική κοινή γνώμη και θα μπουν στην τουρκική λογική;
Ο κ. Μητσοτάκης έχει σοβαρό πρόβλημα στο εσωτερικό του κόμματός του με δύο προκατόχους του στην ηγεσία του κόμματος και της κυβέρνησης. Τους κκ. Καραμανλή και Σαμαρά. Ο κ. Καραμανλής δεν διεκδίκησε βουλευτική έδρα για να μην αναγκαστεί να καταψηφίσει τη συμφωνία που θα φέρει στη Βουλή –εάν τελικά καταφέρει να την φέρει– ο κ. Μητσοτάκης.
Ο κ. Σαμαράς κάνει βαρύτατες δημόσιες δηλώσεις επισημαίνοντας τους κινδύνους από την πολιτική της Αθήνας. Προχθές στην Κύπρο το επανέλαβε.
Και υπάρχει ένας κρίσιμος αριθμός βουλευτών της ΝΔ που φέρεται αποφασισμένος να μην ψηφίσει την κυοφορούμενη συμφωνία.
Θα βρεθούν βουλευτές της αντιπολίτευσης που θα συμφωνήσουν με τον κ. Μητσοτάκη;
Στο ΠΑΣΟΚ δύσκολα. Στον ΣΥΡΙΖΑ πολύ πιθανόν.
Με αυτά τα δεδομένα θα προχωρήσει ο κ. Μητσοτάκης ο οποίος με την Διακήρυξη Φιλίας παρείχε συγχωροχάρτι στον Ερντογάν το οποίο ο Τούρκος πρόεδρος επιδεικνύει στις δυτικές αυλές;
Το Μεσανατολικό ζήτημα δημιουργήθηκε λίγο μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Το 1947 είχε αρχίσει η αποχώρηση των Βρετανών από την περιοχή της Μέσης Aνατολής. Ένα χρόνο μετά το 1948 οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία έχουν συγκλονιστεί από τους μαζικούς διωγμούς και τις μαζικές δολοφονίες των εβραίων την περίοδο του β παγκοσμίου πολέμου, αποφασίζουν την δημιουργία εβραϊκού κράτους.
Το νέο εβραικό κράτος περιελάβανε και εδάφη στα οποία κατοικούσε αμιγώς μουσουλμανικός πληθυσμός. Ο ΟΗΕ το 1948 προσπάθησε να βρει μια χρυσή τομή, αποφασίζοντας την δημιουργία Εβραϊκού και Παλαιστινιακού κράτους. Από το 1979 και μετά λόγω της αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν με την ανατροπή του Σάχη η Οργάνωση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης που είχε δημιουργηθεί πριν λίγα χρόνια δημιούργησε βάσεις στο Λίβανο και το Ιράν.
Οι Μουλάδες του Ιράν μετά την ανατροπή του Σάχη αρνήθηκαν την ύπαρξη του Ισραήλ και για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του παλαιστινιακού πληθυσμού που ζούσε στο Λίβανο δημιούργησαν το 1980 την Χεσμπολάχ. Επικεφαλής του στρατιωτικού συνασπισμού της οργάνωσης ορίστηκε ο Ιμπραήμ Ακίλ ο οποίος θα κάνει πολύ αισθητή την παρουσία του καθώς θα είναι ο οργανωτής της επίθεσης των επιθέσεων της Χεσμπολάχ στην αμερικανική πρεσβεία στη Βηρυτό και κατά της αμερικανικής βάσης στη Βηρυτό οι οποίες θα κοστίσουν την ζωή σε πάνω από 250 αμερικανούς διπλωμάτες και στρατιωτικούς.
Το 1989 ο υψηλόβαθμος τότε αξιωματικός της Χαμάς Γιάχυα Σινουάρ συνελήφθη από την Ισραηλινή αστυνομία, για τη δολοφονία 2 Ισραηλινών στρατιωτών ένα χρόνο πριν. Καταδικάστηκε σε ισόβια. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του αρρώστησε και βρέθηκε αντιμέτωπος με τον καρκίνο στον εγκέφαλο. Οι Ισραηλινές αρχές αμέσως τον μετέφεραν σε νοσοκομείο όπου υποβλήθηκε σε λεπτή χειρουργική επέμβαση.
Το 1994, λίγους μήνες μετά την υπογραφή της συμφωνίας του Όσλο έχουμε ένταση στην Δυτική όχθη , και συγκεκριμένα στην πόλη της Χεβρώνας. Ο Ισραηλινός έποικος Αμπούρ Γκολτσάιν επιτέθηκε κατά παλαιστινίων στο ορθόδοξο νεκροταφείο των Πατριαρχών, σκοτώνοντας 29 εξ αυτών την ώρα που προσεύχονταν . Άλλοι 250 τραυματίστηκαν. Αμέσως ο Μπένι Γκάντζ στάλθηκε στην περιοχή με εντολή να αποκαταστήσει άμεσα τη τάξη. Ένα χρόνο μετά Ισραηλινοί ακροδεξιοί εξοντώνουν τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Γιτζάκ Ραμπίν
Το 2006 το Ισραήλ υπέστη την πρώτη μεγάλη του ήττα στην στρατιωτική του Ιστορία . Τον Ιούλιο εκείνου του έτους ξέσπασε ο πόλεμος του Λιβάνου . Για πρώτη φορά τον 21ο αιώνα το Ισραήλ επιτέθηκε στο Λίβανο με σκοπό την συντριβή της Χεσμπολάχ . Ο πόλεμος διήρκησε 33 μέρες και στην διάρκεια του πολέμου αυτού σκοτώθηκαν 169 Ισραηλινοί στρατιώτες.
Προσωπική άποψη :H ήττα του Ισραηλινού στρατού οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις εκτελούσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα αεροπορικές επιδρομές οι οποίες μπορεί να προκαλούσαν σοβαρές ζημιές στην επικράτεια του Λιβάνου ,ωστόσο δεν προκαλούσαν ιδιαίτερες απώλειες στις τάξεις της Χεσμπολάχ . Αποτέλεσμα, όταν εισέβαλλαν τα Ισραηλινά άρματα μάχης στο Λίβανο βρήκαν μια Χεσμπολάχ πανέτοιμη, η οποία αποδεκάτισε τις ισραηλινές τεθωρακισμένες δυνάμεις.
Να πούμε εδώ ότι κατά την διάρκεια του πολέμου αυτού το ελληνικό πολεμικό ναυτικό διεξήγαγε τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκκένωσης αμάχων στην ιστορία σώζοντας περίπου 2.461 ανθρώπους έλληνες και ξένους. Η επιχείρηση ονομάστηκε Κέρδος και διήρκησε από την 14η Ιουλίου 2006 μέχρι την 17η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Το 2007 ο Γιάχυα Σινουάρ ανέλαβε πρωθυπουργός της Χαμάς στη Γάζα. Εκείνη τη χρονιά διεξήχθησαν εκλογές στην ταραγμένη πόλη, με την εξτρεμιστική οργάνωση να τις κερδίζει. Είναι ο πρόλογος μιας εκ των πιο δραματικών σελίδων στην ιστορία της Παλαιστίνης. Αμέσως μετά τη νίκη της Χαμάς στις εκλογές ξεκίνησε ο πόλεμος Χαμάς- Φατάχ. Βεβαίως, ο Γιάχυα Σινουάρ δε μπορούσε να ασκήσει τα καθήκοντα του καθώς ήταν φυλακισμένος σε Ισραηλινή φυλακή
Το 2008 το Ισραήλ διεξάγει την επιχείρηση Cast lead, μια επιχείρηση που στόχο είχε την συντριβή της Χαμάς. Ειδικότερα το Νοέμβριο, ο ταγματάρχης Γιάρον Φίνκελμαν ηγήθηκε ενός τάγματος αλεξιπτωτιστών σε επιδρομή κατά κτιρίου της Χαμάς , εξοντώνοντας 6 μαχητές της οργάνωσης.
Το 2014 στα σύνορα Ισραήλ Αιγύπτου έχουμε ένταση. Συγκεκριμένα στις 22 Οκτωβρίου 2014 , το τάγμα Καρακάλ δέχτηκε σφοδρή επίθεση από δύναμη 23 ενόπλων εμπόρων ναρκωτικών. Η Ben Yehuda τότε ήταν λοχαγός. Αμέσως έσπευσε στην πρώτη γραμμή δίνοντας κουράγιο στους συναδέλφους της. Χάρις στην γενναιότητα της ίδιας και του θάρρους που έδωσε στους συντρόφους της οι Ισραηλινές μαχήτριες κατάφεραν να αποκρούσουν την επίθεση. Συνολικά στη διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν 6 ένοπλοι τρομοκράτες, ενώ άλλοι 10 τραυματίστηκαν.
Προσωπική άποψη : Ήταν μία μέρα που η Yehuda απέδειξε έμπρακτα την στρατιωτική της αξία, και μάλιστα σε αρκετά νεαρή ηλικία!
Το 2021 ο Αμερικανός στρατηγός Μίκαελ Φένζελ ανέλαβε επικεφαλής του στρατιωτικού κλιμακίου των ΗΠΑ που δραστηριοποιείται στην Παλαιστινιακή αρχή , και συνεργάζεται με τις δυνάμεις ασφαλείας που είναι πιστές στο Παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούτ Αμπάς.
Μπεν Γιεχούντα
Το 2023 η Μπέν Γιαχούντα ανέλαβε την διοίκηση του τάγματος Καρακάκ.
Στις 7 Οκτωβρίου περίπου 2.000 μαχητές της Χαμάς υπό τις άμεσες διαταγές των στρατιωτικών διοικητών της Χαμάς Μοχάμεντ Ντείφ και Γιάχυα Σινουάρ εισβάλλουν από στεριά θάλασσα και αέρα σε 12 σημεία του Ισραήλ προξενώντας το τρόμο. 1.200 αθώοι ισραηλινοί σκοτώθηκαν ενώ πάνω από 254 μεταξύ των οποίων και στρατιώτες θα αιχμαλωτιστούν. Ήταν μια επίθεση που προκάλεσε ανασφάλεια στους κατοίκους του Ισραήλ, και άλλαξε τον κόσμο του για πάντα.
Μια από τις πρώτες ισραηλινές μονάδες που δέχεται την επίθεση των μαχητών της Χαμάς είναι η ισραηλινή ταξιαρχία Ταχάλ. Διοικητής της ταξιαρχίας είναι ο συνταγματάρχης Άαρον Στέινμπέργκ και το αρχηγείο του ήταν στην Kerem Shalom. Προσπάθησε μόνος του να φτάσει στο πεδίο της μάχης , καθώς η ταξιαρχία του είχε αιφνιδιαστεί από την επίθεση. Δυστυχώς ενώ βρισκόταν καθοδόν εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τρομοκράτες της Χαμάς.
Την ίδια μέρα σκοτώθηκαν οι συνταγματάρχες Ρόι Λεβί και Ασάφ Χαμάνι
Τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα για το Ισραήλ αν δεν επενέβαινε άμεσα η Μπέν Γιαχούντα. Την ώρα της εισβολής έμαθε ότι το Ισραηλινό φυλάκιο στην επαρχία Σούφα δεχόταν σφοδρή επίθεση.
Αμέσως, μαζί με 12 μαχητές της έσπευσε στο σημείο και άρχισε να πολεμά με απίστευτο ηρωισμό. Η μάχη κράτησε 14 ολόκληρες ώρες και οι μαχητές της Χαμάς ήταν οπλισμένοι με RPG και καλάσνικοφ. Η Ben Yehuda και οι μαχήτριες της εξόντωσαν πάνω από 100 μαχητές της Χαμάς. Πλέον η Γιαχούντα θεωρείται μια από τις σύγχρονες ηρωίδες του Ισραήλ .
Προσωπική άποψη : Ο Θάνατος 5 Ισραηλινών συνταγματαρχών αποδεικνύει περίτρανα την επιτυχία της επίθεσης της Χαμάς. Οι Ισραηλινές αρχές αιφνιδιάστηκαν και κανείς δεν ήταν στη θέση του την ώρα της επίθεσης ώστε να αντιμετωπίσει τους τρομοκράτες της Χαμάς. Θεωρώ επίσης την 7η Οκτωβρίου 2023 ως μια τεράστια αποτυχία των υπηρεσιών πληροφοριών του Ισραήλ. Προσωπικά θεωρώ ότι οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ είχαν κάποιες πληροφορίες για διεξαγωγή επίθεσης από την πλευρά της Χαμάς . Δυστυχώς δεν γνώριζαν την μορφή της επίθεσης. Παρόλα αυτά κατά την εκτίμηση μου οι Ισραηλινοί δεν αξιοποίησαν τις πληροφορίες που είχαν γιατί πίστευαν ότι η επίθεση αυτή θα τους έδινε την δυνατότητα να συντρίψουν τους εχθρούς τους.
Τώρα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε γιατί έγινε αυτή η επίθεση ; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να πάμε στην ομιλία του πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπεντζαμίν Νετανιάχου στα Ηνωμένα έθνη το Σεπτέμβριο του 2023 . Στην ομιλία αυτή ο Ισραηλινός πρωθυπουργός εξέφραζε με φανατικό τρόπο την υποστήριξη τους στις συμφωνίες του Αβράαμ και εγγυούνταν την πιστή εφαρμογή τους. Η Ινδία προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί τις συμφωνίες του Αβράαμ συσφίγγοντας τις σχέσεις της με το Ισραήλ , με σκοπό την μεταφορά φυσικού αερίου από την Ινδία στην Ευρώπη μέσω Μέσης ανατολής. Μορφές ενέργειας που θα είχαν πρόσβαση όλοι πλην της Λωρίδας της Γάζας. HΧαμάς αντέδρασε δυναμικά και με το χτύπημα αυτό ήθελε να εκφράσει την οργή της ιδίως στο Μουσουλμανικό κόσμο για το γεγονός ότι σύσφιξε τις σχέσεις του με το Ισραήλ αφήνοντας τη Παλαιστίνη στο έλεος του θεού.
Η Ελλάδα εξέφρασε την πλήρη υποστήριξη της στο Ισραήλ ζητώντας την άμεση και χωρίς όρους απελευθέρωση των ομήρων. Ταυτόχρονα ωστόσο κάλεσε την Ιερουσαλήμ να αντιδράσει με τρόπο που δεν παραβίαζε τους διεθνείς κανόνες. Βεβαίως και η Αθήνα όπως άλλωστε και όλη η Ευρώπη κάπως αργά συνειδητοποίησε το τεράστιο κακό που είχε κάνει η Χαμάς στο μεσανατολικό ζήτημα . Για αυτό το λόγο άλλωστε η Ελλάδα άρχισε να διαχωρίζει τη Χαμάς από την Παλαιστινιακή αρχή.
Στην Τουρκία ο κόσμος πανηγυρίζει: τόσο η τουρκική κοινωνία όσο και οι τουρκικές πολιτικές δυνάμεις θεωρούν το χτύπημα της Χαμάς ως μια κορυφαία πράξη αντίστασης της Παλαιστίνης απέναντι σε όλο το δυτικό κόσμο. Ο πρόεδρος Ερντογάν εξέφρασε την δημόσια υποστήριξη του στη Χαμάς τονίζοντας ότι το συγκεκριμένο χτύπημα αποτελεί απάντησε στην καταπίεση που βίωνε όλα αυτά τα χρόνια ο Παλαιστινιακός λαός από το κράτος απαρτχάιντ όπως χαρακτηρίζει το Ισραήλ ο τούρκος πρόεδρος .
Προσωπική άποψη :Ο πρόεδρος Ερντογάν και η τουρκική κοινωνία εξέφρασαν την απόλυτη υποστήριξή τους στη Χαμάς . Η Τουρκία θεωρούσε ότι το χτύπημα αυτό έδινε μια μοναδική ευκαιρία στην Τουρκία, σε βάθος χρόνου, να προσαρτήσει τη Λωρίδα της Γάζας .Ο πρόεδρος της Τουρκίας πίστευε ότι όλα τα μουσουλμανικά κράτη που υπέγραψαν τις επαίσχυντες για την Τουρκία συμφωνίες του Αβράαμ θα στέκονταν στο πλευρό της Χαμάς και με μπροστάρη τον τουρκικό στρατό ο Οργανισμός Ισλαμικής συνεργασία και ο Αραβικός Σύνδεσμος θα έστελναν εκστρατευτικό σώμα στη Γάζα. Προς αυτή την κατεύθυνση ο Ερντογάν έχει θέσει σε πλήρη ετοιμότητα τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις . Ετοιμότητα που θα διαρκέσει για όσο κρατήσει ο πόλεμος αυτός.
Η Κύπρος άλλαξε ριζικά από το χτύπημα αυτό της 7ης Οκτωβρίου .Πολλά τμήματα της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου μπήκαν σε γενικό συναγερμό γιατί πλέον και η Κυπριακή κοινωνία επιθυμούσε περισσότερη ασφάλεια. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ασφάλεια των αεροδρομίων και των λιμανιών της Κυπριακής δημοκρατίας.
Παράλληλα, την 8η Οκτωβρίου 2023 ανοίγει και το μέτωπο του Λιβάνου. Η Χεσμπολάχ ξεκινά επιθέσεις κατά Ισραηλινών φυλακίων. Διοικητής των δυνάμεων του ισραηλινού στρατού στο Λίβανο ανέλαβε ο στρατηγός Όρι Γκόρντιν . Την ίδια μέρα το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι 352 Ισραηλινοί στρατιώτες και 67 Ισραηλινοί αστυνομικοί έχασαν την ζωή τους στην επίθεση της Χαμάς.
Εκείνη τη μέρα 8 Οκτωβρίου χάνει την ζωή του ο Ισραηλινός συνταγματάρχης Λιόν Μπάρ. Εκείνη την μέρα προσπάθησε να οργανώσει την μονάδα του στο νότιο Ισραήλ . Εκτελέστηκε εν ψυχρώ από μαχητές της Χαμάς .
Ο Στρατηγός Φίνκελμαν βρέθηκε στα σύνορα του Ισραήλ με τη Λωρίδα της Γάζας, όπου ενημερώθηκε για την πορεία των συγκρούσεων, και το σκληρό αγώνα της μεραρχίας Γάζας. Να σημειώσουμε εδώ ότι η μεραρχία της Γάζας έχασε 16 στελέχη της από την επίθεση της Χαμάς.
Στις 9 Οκτωβρίου 2023 Ισραηλινό φυλάκιο στα σύνορα με το Λίβανο δέχεται σφοδρή πυραυλική επίθεση από την Χεσμπολάχ .Κατά την διάρκεια της επίθεσης ο υποδιοικητής της 300ης Ισραηλινής ταξιαρχίας Αλί Αμπντάλα έχασε την ζωή του.
Στις 10 Οκτωβρίου 2023 ο εκπρόσωπος του εργατικού κόμματος στη μεγάλη Βρετανία Ντέιβιντ Λάμι καταδίκασε κατηγορηματικά την επίθεση της Χαμάς αλλά κάλεσε το Ισραήλ να αντιδράσει, με βάση το διεθνές δίκαιο. Την ίδια στιγμή ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν αναμένεται να επισκεφτεί το Ισραήλ για να εκφράσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την υποστήριξη των ΗΠΑ στο Εβραϊκό κράτος.
Στις 13 Οκτωβρίου 2023 ανακοινώνεται ότι ομάδα Αμερικανών γερουσιαστών με επικεφαλής τον Τζάκ Σούμερ αναμένεται να επισκεφτεί την Μέση Ανατολή. Ο Σούμερ αναμένεται να δηλώσει την άνευ όρων υποστήριξη των ΗΠΑ στον αγώνα του Ισραήλ. Την ίδια στιγμή ο υπουργός άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν επισκεπτόμενος το Ισραήλ υποσχέθηκε σιδηρά υποστήριξη στην Ιερουσαλήμ.
Στις 15 Οκτωβρίου 2023 ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Τζέικ Σάλλιβαν άσκησε έμμεση κριτική στο Ισραήλ για τον αποκλεισμό που έχει επιβάλλει σε όλη την περιοχή της Γάζας. Το διάστημα αυτό ήταν αδύνατη ή οποιαδήποτε παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στο Παλαιστινιακό λαό. Ιδιαίτερο προβληματισμό στο Λευκό Οίκο προκάλεσε το γεγονός ότι από της 7ης Οκτωβρίου μέχρι και της 15ης του μηνός είχαν σκοτωθεί 700 μικρά παιδιά.
Στις 17 του μηνός στην διάρκεια στοχευμένης αεροπορικής επιδρομής η ισραηλινή πολεμική αεροπορία εξόντωσε τον ταξίαρχο της Χαμάς Αιμάν Νοφάλ. Ο Νοφάλ είχε εγκαταστήσει το στρατηγείο του στο προσφυγικό καταυλισμό Μπουρείτζ. Ταυτόχρονα το Ισραήλ προχωρά στην εξόντωση μελών της οικογένειας του Ισμαίλ Χανίγε. Συγκεκριμένα κατά την διάρκεια βομβαρδισμού της επαρχία Σέιχ Ραντούαν θα χάσουν την ζωή τους 14 μέλη της οικογένειας του επικεφαλής της Χαμάς.
Την ίδια μέρα ο πρόεδρος του Ισραήλ Ισάακ Χερτζόνγκ υποστήριξε ότι όλοι οι κάτοικοι της Γάζας είναι υπεύθυνοι για αυτή την βάρβαρη τρομοκρατική επίθεση .Κάλεσε παράλληλα τον άμαχο πληθυσμό της Γάζας περίπου 1 εκατομμύριο ανθρώπους να εγκαταλείψουν άμεσα τις εστίες τους. Ο ΟΗΕ κατηγόρησε τον πρόεδρο Χερτζόνγκ ότι οδηγεί τον παλαιστινιακό λαό στην απόλυτη καταστροφή , διότι είναι αδύνατο 1 εκατομμύριο άνθρωποι να εγκαταλείψουν τόσο γρήγορα τις εστίες τους. Ο στρατηγός Αλιάν Χασάν χαρακτήρισε τους κατοίκους της Γάζας ζώα που θα υποστούν τις συνέπειες των πράξεων τους.
Προσωπική άποψη :Για τον Ισραηλινό στρατό τα μέλη της οικογένειας των επικεφαλείς της Χαμάς ( Ισμαίλ Χανίγεχ , Γιάχυα Σινουάρ και Μοχάμεντ Ντιέφ) είχαν το ίδιο μερίδιο ευθύνης με τους ίδιους για την τρομοκρατική επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023 . Συνεπώς έπρεπε να εξοντωθούν.
Στις 20 Οκτωβρίου 2023 ο υποστράτηγος Ίζικ Κοχέν, διοικητής της 162ης Ισραηλινής ταξιαρχίας, τόνισε μιλώντας στους στρατιώτες του ότι ο πόλεμος που έχει ξεκινήσει στη Λωρίδα της Γάζας θα είναι δύσκολος . Στις 23 Οκτωβρίου 2023 ο πρόεδρος Μπάιντεν για να δείξει έμπρακτα την στήριξη του στο Ισραήλ έστειλε τον στρατηγό Τζέιμς Γκλίν επικεφαλής ομάδας αξιωματικών οι οποίοι θα συμβουλεύουν τον ισραηλινό στρατό.
Στις 24 Οκτωβρίου 2023 οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν σε όλους τους τόνους ότι δεν είναι ώρα για κατάπαυση του πυρός και για οποιεσδήποτε διπλωματικές διαπραγματεύσεις καθώς μια τέτοια πρωτοβουλία θα ευνοούσε την Χαμάς. ΟΙ ΗΠΑ αγωνίζονται να σταλεί στη Γάζα μόνο ανθρωπιστική βοήθεια.
Προσωπική άποψη : Τη δεδομένη στιγμή οι ΗΠΑ προσπαθούν να ασκήσουν τη μέγιστη πίεση στη Χαμάς. Στην ουσία το μήνυμα που θέλουν να περάσουν στην ηγεσία της οργάνωσης είναι ότι η επίθεση αυτή βάζει σε τρομερές περιπέτειες τον παλαιστινιακό λαό. Συνεπώς πρέπει να απελευθερωθούν άμεσα οι όμηροι.
Στις 27 Οκτωβρίου 2023 ο Ισραηλινός στρατός εκτέλεσε καταδρομική επιδρομή στην δυτική όχθη και συνέλαβε 36 υποστηρικτές και μέλη του πολιτικού γραφείου της Χαμάς . Παράλληλα στη Κύπρο η Κυπριακή Εθνοφρουρά φιλοξενεί αρκετά στρατεύματα από πολλές χώρες. Έτσι ξεκίνησαν και οι επισκέψεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων οι οποίοι ερχόντουσαν να δουν τις δυνάμεις τους.
Προσωπική άποψη : Η στάση της Κυπριακής δημοκρατίας στο πόλεμο της Μέσης Ανατολής αποδεικνύει τον επαγγελματισμό του προσωπικού της Κυπριακής Εθνοφρουράς, αφενός, και αφετέρου την στενή συνεργασία που έχει αναπτύξει η Κυπριακή δημοκρατία από το 2014 και ύστερα με σημαντικές χώρες όπως η Ιταλία η Γαλλία, οι ΗΠΑ, το Ισρσήλ , η Αίγυπτος και φυσικά η Ελλάδα. Πλέον η Κύπρος είναι πρωταγωνιστής στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Δυο μέρες μετά, στις 29 Οκτωβρίου, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Τζέικ Σάλλιβαν ξεκαθάρισε για ακόμα μια φορά ότι το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να εξοντώσει τους τρομοκράτες που προχώρησαν στη μεγαλύτερη σφαγή ισραηλινών στην ιστορία του Ισραήλ. Ως τώρα 8.000 παλαιστίνιοι το 70% εκ των οποίων, δυστυχώς, γυναίκες παιδιά.
Στις 30 Οκτωβρίου έχουμε τα πρώτα ευχάριστα νέα στην υπόθεση των ομήρων, καθώς η Ισραηλινή στρατιώτης Όρι Μαγκίντις απελευθερώθηκε στην διάρκεια επιχείρησης της Ισραηλινής αστυνομικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας ( Shin BET) .Σύμφωνα με την ανακοίνωση του στρατού η Ισραηλινή νεοσύλλεκτη δεν υπέστη κακομεταχείριση κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας της. Κατά την διάρκεια της πολύ οργανωμένης επιχείρησης εξοντώθηκαν όλοι οι φρουροί της Χαμάς μετά από σύντομη μάχη .
Στις 2 Νοεμβρίου 2023 οι πρώτες τεθωρακισμένες δυνάμεις του Ισραηλινού στρατού μπαίνουν στην Γάζα . Μια από αυτές είναι η ίλη της 53ης Ισραηλινής τεθωρακισμένης ταξιαρχίας. Διοικητής της είναι ο συνταγματάρχης Σαλμάν Χαμπάκα ο οποίος κατάφερε να διασώσει μεγάλο αριθμό πολιτών οι οποίοι κινδύνευαν να πέσουν στα χέρια των μαχητών της Χαμάς.
Ο Χαμπάκα σκοτώθηκε σε σκληρή μάχη με δύναμη της Χαμάς που είχε εγκατασταθεί στα σύνορα πολύ κοντά με το Ισράηλ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Ισραηλινού στρατού η Ίλη του Χαμπάκα έπεσε σε ενέδρα 30 πάνοπλων μαχητών της Χαμάς , ακολούθησε πολύ σκληρή τρίωρη μάχη κατά την διάρκεια της οποίας ο Χαμπάκα έχασε την ζωή του.
Την επόμενη μέρα 3 Νοεμβρίου 2023 το αμερικανικό Κογκρέσο ψηφίζει πρόταση των ρεπουμπλικάνων για αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ ύψους 14, 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων .
Προσωπική άποψη :Η απόφαση αυτή του αμερικανικού κογκρέσου για αποστολή όπλων στο Ισραήλ δείχνει με το πιο εμφανή τρόπο την συμμετοχή των ΗΠΑ στο πόλεμο της Λωρίδας της Γάζας. Οι ΗΠΑ μετά την αποχώρηση τους από το Αφγανιστάν δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση να μειωθεί περαιτέρω η αξιοπιστία τους στη διεθνή σκηνή.
Μέχρι της 4 Νοεμβρίου 2023 ο Γκόρντιν με στοχευμένες επιδρομές είχε καταφέρει να εξοντώσει πάνω από 50 μαχητές της Χεσμπολάχ.
Προσωπική άποψη : Με τις επιδρομές αυτές ο Ισραηλινός στρατηγός κατάφερε να απομακρύνει το ενδεχόμενο επίθεσης της Χεσμπολάχ στο έδαφος του Ισραήλ, και ανάγκασε την οργάνωση να διεξάγει αμυντικό αγώνα.
5-11-2023 Ο νέος πρέσβης των ΗΠΑ Τζάκι Λιού παρέδωσε τα διαπιστευτήρια του στο πρόεδρο της Ισραηλινής δημοκρατίας Ισαάκ Χερτζόγκ . Ο κύριος Χερτζόγκ ευχαρίστησε τις ΗΠΑ για την πολύτιμη βοήθεια τους και προσέθεσε ότι ποτέ η φιλία μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ δεν ήταν τόσο ισχυρή , όσο είναι σήμερα. Ο Τζάκι Λιού από την πλευρά του διαβεβαίωσε τον κύριο Χερζόγκ ότι οι ΗΠΑ στέκονται σθεναρά στο πλευρό του δοκιμαζόμενου ισραηλινού λαού.
Πέντε μέρες μετά ο επικεφαλής των δημοκρατικών στο Κογκρέσο Χακίμ Τζέφρις τάχθηκε κατά μιας κατάπαυσης του πυρός τονίζοντας ότι προέχει η συντριβή της Χαμάς και η απελευθέρωση των ομήρων. Παράλληλα σημείωσε ότι δε μπορεί να μεταφερθεί ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα όσο η Χαμάς είναι ενεργή στρατιωτικά. Στις 15 Νοεμβρίου 300.000 αμερικανοί εβραίοι συγκεντρώνονται έξω από το Καπιτώλιο και διαδηλώνουν με σθένος την αποφασιστικότητα τους να αγωνιστούν ώστε το Ισράηλ να συνεχίσει σαν οντότητα να υπάρχει , και οι κάτοικοι του να συνεχίσουν να ζουν ασφαλής.
Προσωπική άποψη :Η διαδήλωση αυτή και η συμμετοχή πλήθους πολιτικών του δημοκρατικού και του ρεπουμπλικανικού κόμματος αποτελούν έναν ακόμα μοχλό πίεσης προς το πρόεδρο Μπάιντεν να συνεχίσει να στηρίζει το Ισραήλ . Η συμμετοχή επίσης εκπροσώπων του δημοκρατικού και του ρεπουμπλικανικού κόμματος αποδεικνύουν περίτρανα ότι καίριο ρόλο στο αποτέλεσμα των εκλογών της 5ης Νοεμβρίου θα παίξει η ψήφος του εβραικού λόμπι.
Στις 17 Νοεμβρίου 2023 κατά την διάρκεια ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής εξοντώθηκε ο παλαιστίνιος πολιτικός Αχμέντ Μπαχάρ.
Στις 21 Νοεμβρίου 2023 μετά από πολύ σκληρές διαπραγματεύσεις στη Ντόχα του Κατάρ μεταξύ ΗΠΑ Ισραήλ και Αιγύπτου από τη μια πλευρά και Χαμάς από την άλλη επιτυγχάνεται συμφωνία η οποία προέβλεπε την ανταλλαγή κρατουμένων . Το Ισραήλ θα απελευθέρωνε περίπου 140 γυναίκες και παιδιά που είχαν συλληφθεί για σχέσεις με την Χαμας. Σε αντάλλαγμα η εξτρεμιστική οργάνωση θα απελευθέρωνε 80 από τους ομήρους κυρίως γυναίκες και παιδιά.
Προσωπική άποψη : Η συμφωνία αυτή ήταν καλή αλλά παράλληλα οδηγούσε σε αδιέξοδο, διότι δυστυχώς οι επόμενες διαπραγματεύσεις θα ήταν εξαιρετικά δύσκολες και θα αφορούσαν μαχητές της οργάνωσης και μάλιστα σκληροπυρηνικούς, τους οποίους το Ισραήλ και πολύ ορθά κατά την άποψη μου δεν ήθελε να απελευθερώσει.
Οι πρώτοι όμηροι που απελευθερώθηκαν ήταν η Τζούντι Ράναχ με την κόρη της . Πρόκειται για δυο ομήρους που είχαν διπλή υπηκοότητα Εβραική και Αμερικανική. Την ίδια μέρα ανακοινώνεται η εξόντωση του μεγαλύτερου εγγονού του ηγέτη της Χαμάς Ισμάιλ Χανίγεχ Τζαμάλ Μοχάμεντ Χανίγιεχ.
Τέσσερις μέρες μετά η ισραηλινή αεροπορία ξανά αρχίζει τις αεροπορικές επιδρομές στη Λωρίδα της Γάζας .
Κατά την διάρκεια των αεροπορικών επιδρομών εξοντώθηκε ο ταξίαρχος της Χαμάς Φουρσάν Χαλίφα ο οποίος είχε αναλάβει την δημιουργία βάσεων της Χαμάς στην δυτική όχθη. Στις 27 Νοεμβρίου είχαμε επεισόδια στη νεκρή ζώνη στον Άγιο Δομέτιο της Κυπριακής Δημοκρατίας όταν τουρκοκύπριοι στρατιώτες και πολίτες προσπάθησαν να διανοίξουν τα συρματοπλέγματα. Άμεσα ενεργοποιήθηκε η κυπριακή Εθνική Φρουρά που έστειλε ενισχύσεις στη περιοχή εξασφαλίζοντας έτσι την καθημερινότητα των Κυπρίων πολιτών.
Στις 4 Δεκεμβρίου 2023 το Ισραήλ κήδεψε με όλες τις πρέπουσες τιμές τον συνταγματάρχη Ασάφ Χαμάνι .Τόσο ο υπουργός άμυνας του Ισραήλ Γοάβ Γκαλάντ όσο και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ του Ισραήλ Χερζί Χαλεβί χαρακτήρισαν τον Χαμάνι υπόδειγμα στρατιώτη. Στις 12 Δεκεμβρίου 2023 χάνει την ζωή του ο ισραηλινός συνταγματάρχης Έλι Μπέν Μπασάτ διοικητής συντάγματος στην ισραηλινή ταξιαρχία Γκολάνι, μαζί με 9 συναδέλφους του σε μάχη στη Βόρεια Γάζα.
Προσωπική άποψη :Η απώλεια 10 Ισραηλινών στρατιωτών δείχνει ότι η αεροπορία δεν είχε καταστρέψει όλες τις υπόγειες σήραγγες της Χαμάς . Επίσης ένα τεράστιο λάθος είναι ότι δεν έγιναν κοινές χερσαίες και αεροπορικές επιχειρήσεις από την πλευρά του Ισραήλ.
Στις 25 Δεκεμβρίου 2023 ο υποστράτηγος Γκόρντιν έχει μια μεγάλη επιτυχία, καθώς κατά την διάρκεια διεξαγωγής στοχευμένης με ντρόουν επιδρομής εξοντώνεται ο διοικητής των δυνάμεων των φρουρών της επανάστασης στα σύνορα Ισραήλ Λιβάνου Ταξίαρχο Ρεζά Μοσαβί. Στις 12 Ιανουαρίου 2024 ο πρόεδρος του Ισραήλ Χερτζόνγκ υποδέχτηκε την Όρι Μαγκντίς στην οποία εξέφρασε την περηφάνεια του για την σωτηρία της.
O Ιανουάριος ξεκινάει με τους Χούθι της Υεμένης να επιτίθενται σε εμπορικά πλοία που περνούσαν από την Ερυθρά θάλασσα . Πολλά πλοία εξ αυτών ήταν ελληνόκτητα. Στις 10 Ιανουαρίου του 2024 ο ΟΗΕ καταδίκασε με το πιο κατηγορηματικό τρόπο τις ενέργειες των Χούθι .
Στις 28 Ιανουαρίου 2024 αυτό που φοβόντουσαν οι ΗΠΑ γίνεται πραγματικότητα καθώς το αμερικανικό τμήμα της Combined Joint Task Force δέχεται επίθεση με ιρανικό ντρόουν . Το Ιράν στην επιχείρηση επέκτασης του πολέμου βομβάρδισε την αμερικανική βάση ( Tower22) στην Ιορδανία. Πρόκειται στην ουσία για ένα φυλάκιο στο οποίο είχαν εγκατασταθεί 350 αμερικανοί στρατιώτες. Η συντριπτική πλειοψηφία της δύναμης αποτελούνταν από αμερικανούς εθνοφρουρούς. Το συγκεκριμένο φυλάκιο δρούσε σαν μονάδα ανεφοδιασμού των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ και την Συρία.
Το αποτέλεσμα είναι 3 αμερικανοί στρατιώτες νεκροί και 40 τραυματίες.
Το αμερικανικό πεντάγωνο κατηγόρησε το Ιράν για την επίθεση. Το αμερικανικό τμήμα της Combined Joint Task Force έχει δεχτεί περισσότερες από 150 επιθέσεις από τον Οκτώβρη του 2023. Ο υπουργός εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν προειδοποίησε το Ιράν να μην επεκτείνει το πόλεμο και τόνισε ότι οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να υπερασπιστούν τους συμμάχους τους.
Προσωπική άποψη :Η επίθεση αυτή κατά την γνώμη μου είναι μια προσπάθεια του Ιράν να εντείνει τις διαδηλώσεις κατά του Ισραήλ στις ΗΠΑ .Η Τεχεράνη θέλει να στείλει στην αμερικανική κοινή γνώμη το μήνυμα ότι με την πολιτική τους οι ΗΠΑ δεν είναι μέρος της λύσης αλλά μέρος του προβλήματος και ότι συμμετέχουν σε μια γενοκτονία η οποία θα έχει πολύ δυσάρεστες συνέπειες για τις ίδιες τις ΗΠΑ. Το θανατηφόρο αυτό χτύπημα δείχνει ότι στη συγκεκριμένη φάση το Ιράν ναι μεν δεν θέλει επέκταση του πολέμου , αλλά είναι αποφασισμένο να υπερασπιστεί τους συμμάχους του και την αξιοπρέπειά του βλάπτοντας αμερικανικό στρατιωτικό προσωπικό.
Πάντως πρέπει να πούμε ότι το φυλάκιο αποτελούταν στη πλειονότητα του από δυνάμεις της αμερικανικής Εθνικής Φρουράς . Συνεπώς πρόκειται για μη μάχιμο τμήμα κάτι που δείχνει ότι το Ιράν χτυπώντας μη μάχιμη αμερικανική μονάδα, επιθυμεί να κρατήσει για την ώρα ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας με την Ουάσινγκτον.
Παρόλα αυτά Ο θάνατος των 3 αμερικανών στρατιωτών και ο τραυματισμός 40 είναι μια προσπάθεια του Ιράν να βάλει τις ΗΠΑ σε ένα δίλλημα: Ή ο Μπάιντεν θα αναγκάσει τον Νετανιάχου σε κατάπαυση του πυρός. Είτε οι επιθέσεις αυτές θα αυξηθούν με αποτέλεσμα να αυξηθούν και οι απώλειες σε αμερικανικό στρατιωτικό προσωπικό, κάτι που θα ανάγκαζε το πρόεδρο Μπάιντεν χρονιά εκλογών να στείλει περαιτέρω δυνάμεις στη Μέση ανατολή. Πρέπει να πούμε ότι ο μέσος αμερικανός δεν επιθυμεί πόλεμο , σαφώς ο αμερικανικός λαός είναι υπέρ της βοήθειας των ΗΠΑ προς το Ισραήλ από την άλλη μεριά όμως πρέπει να πούμε ότι ουδείς αμερικανός πολίτης επιθυμεί οι ΗΠΑ να έχουν το 2024 περίπου 20 μεραρχίες στη Μέση Ανατολή. Δηλαδή περίπου την ίδια δύναμη που είχαν το 2004.
Την 1η Φεβρουαρίου 2024 οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την επιβολή νέων κυρώσεων κατά υψηλόβαθμων στελεχών της Χαμάς σε μια προσπάθεια να αποκόψουν την πρόσβαση της οργάνωσης σε διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα. Από την άλλη μεριά η κυβέρνηση Μπάιντεν κάλεσε το Ισραήλ να μην προχωρήσει σε επιχειρήσεις στη δυτική όχθη.
Στις 2 Φεβρουαρίου η Combined Joint Task Force ξεκίνησε αεροπορικές επιδρομές σε Ιράκ και Συρία ως απάντηση στην Ιρανική επίθεση σε αμερικανική βάση στην Ιορδανία. Η αμερικανική αεροπορία βομβάρδισε 85 Ιρανικούς και φιλο Ιρανικούς στόχους. Πρόκειται για αποθήκες πυρομαχικών και κέντρα συλλογής πληροφοριών. Ο πρόεδρος Μπάιντεν τόνισε ότι οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν γενικευμένο πόλεμο στην Μέση Ανατολή ωστόσο ξεκαθάρισε ότι όποιος βλάπτει τις ΗΠΑ θα υφίσταται τις συνέπειες.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2024 η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίζει να αναλάβει δράση στην Ερυθρά Θάλασσα κατά των επιθέσεων των Χούθι . Αποφασίζεται η διεξαγωγή της Επιχείρησης Ασπίδες. Το επιχειρησιακό στρατηγείο εγκαταστάθηκε στην Λάρισα ενώ διοικητής της όλης επιχείρησης ορίστηκε ο έλληνας ναύαρχος Βασίλειος Γρυπάρης. Αποστολή της ευρωπαικής ναυτικής δύναμης ήταν η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας σε όλη την περιοχή της Ερυθράς θάλασσας. Οι πρώτες χώρες που ανακοινώνουν την αποστολή ναυτικών τους δυνάμεων είναι η Ελλάδα με τη φρεγάτα Ύδρα και η Γερμανία με τη φρεγάτα Χάσεν.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2024 το Ισραήλ εμπόδισε την αποστολή φορτίου τροφίμων από την UNRAWA( Υπηρεσία του ΟΗΕ στην ΓΆΖΑ) προς το δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Το φορτίου περιελάμβανε 1900 τόνους τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης για τον παλαιστινιακό λαό.
Προσωπική άποψη : Το Ισραήλ προχώρησε σε αυτή την κίνηση διότι πιστεύει ότι το φορτίο αυτό δεν θα πάει, τουλάχιστον όχι ολόκληρο, στον παλαιστινιακό λαό . Κατά την Ιερουσαλήμ, μέρος του φορτίου θα δοθεί σε μαχητές της Χαμάς και στις οικογένειες τους που μάχονται στη Γάζα. Η Ιερουσαλήμ θεωρεί λοιπόν ότι η UNRAWA δεν βοηθάει μόνο το παλαιστινιακό λαό αλλά και την Χαμάς .Επιπλέον η κίνηση αυτή από πλευράς Ισραήλ είναι και ένα είδος τιμωρίας απέναντι στον παλαιστινιακό λαό. Για την Ιερουσαλήμ ο Παλαιστινιακός λαός έχει το ίδιο μερίδιο ευθύνης με την Χαμάς για την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου , διότι όλα αυτά τα χρόνια είχε αποδεχτεί την παρουσία της οργάνωσης στη Λωρίδα της Γάζας και υποστήριζε με θέρμη τις επιθετικές κινήσεις του στρατιωτικού της βραχίονα κατά του Ισραήλ.
12 Φεβρουαρίου 2024 η Shin BET υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας του Ισραήλ καταφέρνει να απελευθερώσει μετά από μια πολύ δύσκολη επιχείρηση δυο από τους ομήρους που είχαν απαχθεί από τη Χαμάς την 7η Οκτωβρίου 2023. Οι δυο όμηροι κρατούνταν σε πολυκατοικία στην συνοικία Λε Ραφίβ. Οι επίλεκτοι αστυνομικοί της Shin Bet κατάφεραν μετά από πολύ σκληρή μάχη να απελευθερώσουν τους δυο ομήρους. Το υπουργείο άμυνας του Ισραήλ διαβεβαίωσε ότι η κατάσταση των ομήρων είναι καλή . Η Ισραηλινή αεροπορία την στιγμή που η Shin Bet εγκατέλειπε την περιοχή με τους απελευθερωθέντες ομήρους με στοχευμένη επιδρομή εξόντωσε περίπου 60 μαχητές της Χαμάς.
Προσωπική άποψη : Η πολύ επιτυχημένη αυτή επιχείρηση έδωσε μεγάλη χαρά στην Ισραηλινή κοινωνία. Κυρίως όμως αύξησε την δημοτικότητα του Νετανιάχου η οποία είχε πέσει στα τάρταρα καθώς οι ισραηλινοί πολίτες μέχρι εκείνη τη μέρα δεν βλέπανε να υπάρχει καμία πρόοδος στο θέμα της απελευθέρωσης των ομήρων.
Στις 3 Μαρτίου 2024 αναχωρεί από το ναύσταθμο της Σαλαμίνας για την Ερυθρά Θάλασσα η φρεγάτα Ύδρα η οποία θα λάμβανε μέρος στην επιχείρηση Ασπίδες. Ο Νίκος Δένδιας επισκεπτόμενος την ελληνική φρεγάτα λίγο πριν την αναχώρηση της και απευθυνόμενος στο προσωπικό της τόνισε ότι η Ελλάδα με την συμμετοχή της στην επιχείρηση Ασπίδες δε προστατεύει, μόνο, την ελληνική ναυτιλία, προστατεύει την παγκόσμια ναυτιλία.
Στις 11 Μαρτίου 2024 ο Ισραηλινός στρατός συνεργαζόμενος άριστα με την ισραηλινή αεροπορία εξόντωσε τον υπαρχηγό της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς Μαρούαν Ισσά νούμερο 4 στην ιεραρχία της οργάνωσης. Στην έρευνα που έγινε στο κρησφύγετο του δε βρέθηκαν όμηροι. Οι Ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις είχαν εξοντώσει 13.000 τρομοκράτες , αλλά και αμάχους.
Στις 13 Μαρτίου 2024 οι Χούθι εκτόξευσαν πυραύλους κατά της αμερικανικής φρεγάτας uss Laboon που κινούταν στη περιοχή της ερυθράς θάλασσας, χωρίς όμως να χτυπήσει το πλοίο. Την ίδια μέρα η φρεγάτα Ύδρα που είχε υπό την προστασία της ένα εμπορικό πλοίο χτύπησε δυο ντρόουν των Χούθι που ήταν έτοιμα να πλήξουν το εμπορικό πλοίο.
Την 1η Απριλίου 2024 το Ισραήλ προχωρά σε μια πρωτοφανή ενέργεια καθώς βομβαρδίζει την ιρανική πρεσβεία στην Συρία σκοτώνοντας 16 ανθρώπους μεταξύ των οποίων και 1 Ιρανό υποστράτηγο. Πρόκειται για τον Μοχαμάντ Ρεζά Ζαχεντί. Η επίθεση προκάλεσε την οργή της ιρανικής κοινωνίας και έβαλε το πόλεμο σε μια νέα φάση.
Προσωπική άποψη: Η επίθεση αυτή του Ισραήλ άλλαζε ριζικά την κατάσταση στη μέση ανατολή . Για πρώτη φορά η Ιερουσαλήμ επιτέθηκε σε μέρος της Ιρανικής επικράτειας. Προσωπικά αισθάνομαι ότι το Ισραήλ επειδή θεωρούσε το Ιράν υπεύθυνο για την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου και επειδή έβλεπε ότι δεν έμπαινε στον πόλεμο προχώρησε σε αυτή την κίνηση έτσι ώστε να κάνει την Τεχεράνη να απαντήσει και οι δυο χώρες να ξεκαθαρίσουν μια για πάντα τους μεταξύ τους λογαριασμούς.
Στις 11 Απριλίου 2024 ο Χανίγεχ επιβεβαίωσε ότι 3 γιοί του εξοντώθηκαν στο προσφυγικό συνοικισμό Αλ Σάτι από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή. Ο Ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι οι 3 γιοί του ήταν μέλη της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς. Η εξόντωση του έρχεται, την ώρα που Ισραήλ και Χαμάς βρίσκονταν κοντά στην επίτευξη συμφωνίας για ανταλλαγή 40 Ισραηλινών ομήρων με 900 μαχητές της χαμάς που βρίσκονταν στις ισραηλινές φυλακές.
Στις 14 Απριλίου 2024 έρχεται η απάντηση του Ιράν στην επίθεση του Ισραήλ στην Ιρανική πρεσβεία στην Συρία. Οι φρουροί της επανάστασης εκτόξευσαν περίπου 100 πυραύλους. Χάρις στην βοήθεια των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας θα καταφέρει να αναχαιτίσει περί το 98% των ιρανικών πυραύλων. Από το Ισραηλινό αντιαεροπορικό θόλο πέρασαν μόλις 5 πύραυλοι που προκάλεσαν μικρές ζημιές στην ισραηλινή βάση Νεβατίμ.
Στις 15 Απριλίου 2024 ο υπουργός άμυνας του Ισραήλ Γοάβ Γκαλάντ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Λόιντ Όστιν τον οποίο ευχαρίστησε για την πολύτιμη βοήθεια των ΗΠΑ της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας στην απόκρουση της Ιρανικής πυραυλικής επίθεσης. Να σημειώσω εδώ ότι το Ιράν εκτόξευσε 300 πυραύλους το 99% εκ των οποίων καταρρίφθηκε από την ισραηλινή αεράμυνα.
Προσωπική άποψη :Το τηλεφώνημα του Λόιντ Όστιν είχε ως σκοπό να ποαφευχθεί η χρήση πυρηνικών όπλων από την πλευρά του Ισραήλ . Πρέπει να τονιστεί εδώ ότι το Ισραήλ ανέκαθεν κρατά την χρήση πυρηνικών όπλων κατά των εχθρών του πάντα στο τραπέζι. Το Ιράν είχε σκοπό να χτυπήσει μόνο στρατιωτικούς στόχους. Συνεπώς αν το Ισραήλ χρησιμοποιούσε πυρηνικά όπλα αυτό αυτομάτως θα είχε οδυνηρές συνέπειες όχι μόνο για το προσωπικό των Ιρανικών ενόπλων δυνάμεων αλλά και για τον ίδιο τον ιρανικό λαό.
Το Μάιο του 2024 ο Ισραηλινός στρατός θα μπει στη Ράφα όπου εκεί σύμφωνα με πληροφορίες βρίσκοταν το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων της Χαμάς και ο μεγαλύτερος αριθμός των ομήρων.
Στις 22 Μαίου 2024 ο Λευκός Οίκος εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκεια του για την απόφαση της Ισπανία της Νορβηγίας και της Ιρλανδίας για την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους. Τέσσερις μέρες μετά ο στρατηγός Ίζικ Κοχέν διοικητής της 162ης Ισραηλινής ταξιαρχίας ανακοίνωσε ότι πολλοί ανώτεροι αξιωματικοί της Χαμάς εξοντώθηκαν κατά την διάρκεια επιδρομής σε υπόγεια σύραγγα στην Ράφα. Την ίδια στιγμή το διεθνές ποινικό δικαστήριο κάλεσε το Ισραήλ να παράσχει άμεσα ανθρωπιστική βοήθεια στο ντόπιο πληθυσμό της Ράφα.
Στις 2 Ιουνίου του 2024 ο πρέσβης των ΗΠΑ Τζάκ Λιού σε συνέντευξη του στην Jerusalem Post τόνισε ότι οι ΗΠΑ είναι πιστές στην λύση των δυο κρατών. Ο Λευκός Οίκος πιστεύει ότι μια λύση δυο κρατών θα αποτελέσει συντριβή για την Χαμάς , διότι με μια τέτοια συμφωνία αποτυγχάνει πλήρως ο στόχος της Χαμάς από την ημέρα ιδρύσεως της που δεν είναι άλλος από την διάλυση του Ισραήλ . Από την άλλη οι ΗΠΑ πιστεύουν ότι μια υπογραφή συμφωνίας για δυο κράτη θα ισχυροποιούσε την παλαιστινιακή αρχή μέσα στην Γάζα και θα αποδυνάμωνε την Χαμάς πολιτικά στην Λωρίδα της Γάζας .
Προσωπική άποψη :Αυτή η συζήτηση θα είχε νόημα πριν την 7η Οκτωβρίου . Πριν την επίθεση της Χαμάς θα έπρεπε η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα οι σύμμαχοι της Παλαιστινιακής αρχής να καταστήσουν σαφές στο Μαχμούντ Αμπάς αλλά και στον ίδιο το λαό της Γάζας ότι δεν είναι δυνατή η δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους διπλά στο Ισραήλ με την Χαμάς να έχει τον απόλυτο έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας. Τόσο η ευρωπαϊκή ένωση όσο και οι σύμμαχοι της Παλαιστινιακής αρχής αγνόησαν πλήρως τις εκκλήσεις του Ισραήλ για αφοπλισμό της Χαμάς και εν συνέχεια την διεξαγωγή ουσιαστικών διαπραγματεύσεων . Πλέον από την 7η Οκτωβρίου και μετά δεν υπάρχει κανένας στο Ισραήλ που να έχει εμπιστοσύνη τόσο στην Παλαιστινιακή αρχή για τις ειρηνικές της προθέσεις όσο και στη διεθνή κοινότητα . Η Ιερουσαλήμ κατά την γνώμη μου νιώθει προδομένη από την δύση και ειδικά από τις ΗΠΑ διότι ουδέποτε οι ΗΠΑ επί προεδρίας Μπους , Ομπάμα , Τράμπ , Μπάιντεν δεν εργάστηκαν για την διάλυση της Χαμάς και για τη μείωση της επιρροής του Ιράν στη Γάζα .
Στις 8 Ιουνίου 2024 έχουμε επιτέλους ευχάριστα νέα στο μέτωπο των ομήρων. Η Shin BET (αντιτρομοκρατική υπηρεσία του Ισραήλ ) με μια πολύ καλά σχεδιασμένη επιχείρηση θα απελευθερώσει 4 ομήρους. Πρόκειται για την Noa Argamani , τον Almog Meir, τον Andrey Kozlov, και τον Shlomi Ziv. Η Shin BET οργάνωνε την συγκεκριμένη επιχείρηση εδώ και πολλούς μήνες .Οι αξιωματικοί της υπηρεσίας παρακολουθούσαν στενά τις υπηρεσίες της Χαμάς που είχαν αναλάβει την περιφρούρηση των ομήρων .
Τις τελευταίες δυο εβδομάδες οι όμηροι είχαν εγκατασταθεί σε 2 κτίρια στο προσφυγικό οικισμό Νουσειράτ. Οι επίλεκτοι ισραηλινοί αστυνομικοί απελευθέρωσαν πρώτα την Νόα Αργκαμάνι . Στη συνέχεια επιχείρησαν κατά του 2ου κτιρίου στο οποίο κρατούνταν οι άλλοι 3 όμηροι. Στο δεύτερο κτίριο διεξήχθη πολύ σκληρή μάχη κατά την διάρκεια της οποία ο αξιωματικός της ισραηλινής αστυνομίας Άρνον Ζμόρα σκοτώθηκε. Η φρουρά της Χαμάς εξοντώθηκε και οι 3 όμηροι απελευθερωθήκαν. Οι 4 ισραηλινοί μεταφέρθηκαν αμέσως με ελικόπτερο στο Τέλ Αβίβ.
Η πρώτη διεθνής αντίδραση στην επιτυχία αυτή του Ισραήλ ήρθε από την Γερμανία με τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σόλτς να εκφράζει την ικανοποίηση του για την εξέλιξη αυτή και να τονίζει ότι η απελευθέρωση των ομήρων φέρνει πιο κοντά την λήξη του πολέμου.
Προσωπική άποψη : Η απελευθέρωση των ομήρων είναι πράγματι ένα πολύ χαρμόσυνο γεγονός και αποτελεί μια τεράστια επιτυχία για τον πρωθυπουργό Νετανιάχου που έχει δυο παραμέτρους. 1) Παρατείνει την ανοχή της αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση του. Η κρητική της αντιπολίτευσης για το τι ενδεχομένως δεν έχει πάει καλά σε αυτή την εκστρατεία μπαίνει στην << κατάψυξη>>. Από την άλλη ενισχύεται η δημοτικότητα του Ισραηλινού πρωθυπουργού , ο Ισραηλινός λαός βλέπει έναν πρωθυπουργό να αγωνίζεται με αποφασιστικότητα για την απελευθέρωση των ομήρων. Παρόλα αυτά η συνέχιση του πολέμου τόσο στη Γάζα όσο και στο Λίβανο οδηγεί δυστυχώς το Ισραήλ σε αδιέξοδο , δεδομένου ότι η Χαμάς έχει ολοένα και μεγαλύτερη υποστήριξη από το λαό της Γάζας . Όλο και περισσότεροι πολίτες μπαίνουν στις τάξεις της , καθώς όλο και περισσότεροι παλαιστίνιοι δεν επιθυμούν πλέον την ύπαρξη του Ισραήλ. Άρα το Ισραήλ θα εξακολουθήσει να βιώνει περιόδους φόβου και ανασφάλειας με το λαό του να ζει υπό καθημερινό φόβο μήπως βρεθεί αιχμάλωτος της Χαμάς.
O Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν εξέφρασε την απόλυτη ικανοποίηση του για την απελευθέρωση των ομήρων και διαβεβαίωσε το Ισραήλ ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να εργάζονται για την απελευθέρωση όλων των όμηρων.Ο πρόεδρος Μπάιντεν συναντήθηκε με τους ισχυρότερους ηγέτες του κόσμου και συζήτησε τρόπους για προσωρινή κατάπαυση του πυρός. Στόχος του προέδρου Μπάιντεν δεν είναι η λήξη του πολέμου καθώς γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτό είναι αδύνατον. Ο αμερικανός πρόεδρος επιθυμεί τουλάχιστον την απελευθέρωση των ομήρων.
Προσωπική άποψη : Και αυτή η στρατηγική κατά την εκτίμηση μου είναι ανέφικτη διότι αυτή η στρατηγική απαιτεί τουλάχιστον συμφωνία για ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς . Το Ισραήλ όμως είναι απρόθυμο για μια τέτοια συμφωνία καθώς η Χαμάς στις συναντήσεις που γίνονται στο Κατάρ ζητά την απελευθέρωση μαχητών της . Μαχητές που το Ισραήλ δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση να απελευθερώσει καθώς αποτελούν υψηλότατους κινδύνους για την εθνική του ασφάλεια. Άρα το Ισραήλ επιλέγει την διεξαγωγή επιχειρήσεων με στόχο την απελευθέρωση των ομήρων. Οι επιτυχείς επιχειρήσεις δίνουν την δυνατότητα στην Ιερουσαλήμ να εμφανίζεται κάθετα αρνητική στις διαπραγματεύσεις για ανταλλαγή αιχμαλώτων.
Τον Ιούλιο του 2024 ο υποστράτηγος Γεφτάρ Νόρκιν ανέλαβε διοικητής της 146ης Ισραηλινής ταξιαρχίας. Η ανάληψη των καθηκόντων του ερχόταν λίγο καιρό μετά την εξόντωση του αρχηγού της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε. Στις 10 Ιουλίου 2024 ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ Μπρέτ Μαγκουόρκ επισκέφτηκε το Ισραήλ και συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενταμίν Νετανιάχου. Ο κύριος Νετναιάχου είπε στον αμερικανό αξιωματούχο ότι το Ισραήλ δε διαφωνεί με μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και ανταλλαγής ομήρων, αρκεί σε αυτή να μη συμπεριλαμβάνονται μαχητές της Χαμάς που είναι άκρως επικίνδυνη για την ισραηλινή εθνική ασφάλεια.
Στις 30 Ιουλίου του 2024 το Ισραήλ ξεκινάει να ξεδοντιάζει σταδιακά την ηγεσία της Χεσμπολάχ καθώς θα δολοφονήσει τον ανώτερο στρατιωτικό της Χεσμπολάχ Φουάντ Σουκρ. Σε αντίποινα η οργάνωση θα εκτοξεύσει περισσότερες από 350 ρουκέτες κατά του Νοτίου Ισραήλ. Παρόλα αυτά ο Νασράλα τόνισε ότι ο στρατός του δε θα ανέβαζε περαιτέρω την ένταση.
Προσωπική άποψη :Το Ισραήλ προχώρησε σε ένα χτύπημα που πόνεσε τη Χεσμπολάχ από την άλλη όμως η απάντηση της οργάνωσης ήταν συμβολική κάτι που δείχνει ότι δεν επιθυμούσε επέκταση του πολέμου στη μέση ανατολή . Ο Νασράλα προχώρησε στο χτύπημα αυτό διότι σε περίπτωση που δεν προχωρούσε η Χεσμπολάχ θα αποδυναμωνόταν τόσο στρατιωτικά όσο κυρίως πολιτικά.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2024 ο Γκαλάντ σημείωσε ότι ο πόλεμος στην ευρύτερη περιοχή θα συνεχιζόταν.
Προσωπική άποψη : Το Ισραήλ είχε αποφασίσει να τελειώσει μια για πάντα με τους εχθρούς του, αδιαφορώντας για το πόσο πόνο θα προκαλούσε σε όλη την περιοχή της Μέσης ανατολής. Για την Ιερουσαλήμ, Χαμάς Χεσμπολάχ και Φρουροί της επανάστασης έχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης για τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου , συνεπώς για το Ισραήλ και οι τρείς αυτοί συνασπισμοί, οργανώσεις πρέπει να εξοντωθούν πλήρως. Για το Ισραήλ πλέον νίκη δεν είναι η δημιουργία δυο κρατών. Νίκη είναι η εξαφάνιση από το Χάρτη της λωρίδας της Γάζας του Λιβάνου και η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2024 ισραηλινά αεροσκάφη βομβάρδισαν το κρησφύγετο του υπαρχηγού της Οργάνωσης της Χεσμπολάχ Ιμπραήμ Ακίλ . Ο Τζέικ Σάλλιβαν σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ εξέφρασε την ικανοποίηση του για την εξόντωση του Ακίλ καθώς τόνισε ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2024 η Ισραηλινή αεροπορία με στοχευμένη αεροπορική επιδρομή κατά συμπλέγματος πολυκατοικιών εξοντώνει τον ηγέτης Χεσμπολάχ Χασάν Νασράλα . Μαζί με τον Νασράλα χάνει την ζωή του και ο υπαρχηγός των φρουρών της επανάστασης Σαρντάρ Νιλφορουσάν. Ο Νιλφορουσάν είχε φτάσει στο Λίβανο με σκοπό να αναδιοργανώσει την διοίκηση της Χεσμπολάχ. Στην ουσία ο υπαρχηγός των φρουρών της επανάστασης δρούσε σαν ακόλουθος άμυνας της Τεχεράνης στο Λίβανο.
Προσωπική άποψη :Η εξόντωση του Νασράλα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του Ισραήλ τον 21ο αιώνα. Η Ιερουσαλήμ με το χτύπημα αυτό μείωνε την επιρροή του Ιράν στη Μέση Ανατολή . Ο Χασάν Νασράλα ήταν μια σημαντική στρατιωτική και πολιτική μορφή , καθώς όχι μόνο είχε επιβληθεί στο εσωτερικό του Λιβάνου , αλλά είχε καταφέρει να φτιάξει παρακλάδια της οργάνωσης του και στο Ιράκ και την Συρία. Το Ιράν παράλληλα έχανε ένα από τους πολυτιμότερους συμμάχους καθώς ο Νασράλα ήταν μετά τον Σουλειμανί ο σημαντικότερος παίκτης του άξονα αντίστασης.
Η Χεσμπολάχ παράλληλα χάνει και την πολιτική της δύναμη καθώς πλέον δεν υπάρχει ικανός αξιωματούχος ο οποίος να είναι τόσο αποτελεσματικός όσο ο Νασράλα . Επίσης σημαντικό είναι να τονιστεί ότι το Ισραήλ θα μπορούσε παράλληλα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις , να ανοίξει και μια διπλωματική οδό καλώντας το Λίβανο να δημιουργήσει μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας που θα σέβεται τις ανησυχίες του Ισραήλ και κυρίως θα λάβει αυστηρά μέτρα κατά της Χεσμπολάχ .
Ο Σεπτέμβριος τελείωσε με το Ισραήλ να έχει εξοντώσει πλήρως την στρατιωτική ηγεσία της Χεσμπολάχ . Ωστόσο, χωρίς να έχει καταφέρει να συντρίψει τις στρατιωτικές δυνάμεις που μάχονταν στα σύνορα Ισραήλ Λιβάνου και οι οποίες διατηρούσαν σταθερές τις θέσεις τους. Η κατάσταση αυτή έντεινε τις πιέσεις της Ισραηλινής στρατιωτικής ηγεσίας προν τον πρωθυπουργό Νετανιάχου για την διεξαγωγή χερσαίας επιχείρησης στο Λίβανο.
Σκοπός της επιχείρησης αυτής ήταν η δημιουργία ζώνης ασφαλείας στα σύνορα Ισραήλ –Λιβάνου .
Την 1η Οκτώβριου έχουμε την δεύτερη πυραυλική επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ . Η Τεχεράνη εκτόξευσε 180 πυραύλους οι περισσότεροι εκ των οποίοων μεσαίου βεληνεκούς. Την ίδια μέρα η GUR (επίλεκτη μονάδα το Ουκρανικού στρατού ) διεξάγει επιχείρηση εκκένωσης αμάχων. Χάρις στον ηρωισμό του Ουκρανικού στρατού διασώθηκαν συνολικά 224 πολίτες.
Στις 2 Οκτωβρίου 2024 έχουμε την πρώτη σοβαρή μάχη μεταξύ Ισραηλινού στρατού και Χεσμπολάχ στο έδαφος του Λιβάνου. Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι 8 Ισραηλινοί στρατιώτες σκοτώθηκαν και 3 άρματα μάχης καταστράφηκαν.
Προσωπική άποψη : Ο θάνατος των Ισραηλινών στρατιωτών δείχνει ότι η Χεσμπολάχ, παρά την εξόντωση όλου του γενικού της επιτελείου, εξακολουθεί να είναι μάχιμη , καθώς το Ισραήλ δεν έχει εξοντώσει τους επικεφαλείς αξιωματικούς στο πεδίο της μάχης.
Η δραματική κατάσταση στο Λίβανο αναγκάζει χώρες της διεθνούς κοινότητας να αντιδράσουν και να προχωρήσουν σε επιχειρήσεις εκκένωσης πολιτών τους. Μια από τις πρώτες χώρες που διεξάγει επιχείρηση εκκένωσης είναι η Βραζιλία η οποία με μεταφορικό αεροσκάφος της βραζιλιάνικης πολεμικής αεροπορίας , το οποίο εδώ να αναφέρουμε ότι διέθετε όλο το απαιτούμενο προσωπικό ( γιατρούς, ψυχολόγους), εκκένωσε 229 βραζιλιανούς πολίτες.
Στις 3 Οκτωβρίου 2024 η Ελλάδα διεξήγαγε επιχείρηση εκκένωσης αμάχων . Την επιχείρηση ανέλαβε να φέρει εις πέρας η πολεμική μας αεροπορία η οποία διέθεσε ένα μεταγωγικό αεροσκάφος με 7 μέλη πλήρωμα .Στην επιχείρηση μετείχε και κλιμάκιο της διοίκησης ειδικού πολέμου. Συνολικά εκκενώθηκαν 60 πολίτες έλληνες και κύπριοι.
Στις 8 Οκτωβρίου 2024 ο υποστράτηγος Νόρκιν εισέρχεται στη Λιβανέζικη επικράτεια καθώς βλέπει ότι οι μάχες μεταξύ ισραηλινών δυνάμεων και Χεσμπολάχ εντείνονταν.
Στις 9 Οκτωβρίου ξεκινάει η τουρκική επιχείρηση εκκένωσης από το Λίβανο. Πρόκειται για την διεξαγωγή κοινής επιχείρησης ναυτικού και πεζικού. Συγκεκριμένα με εντολή του προέδρου Ερντογάν στάλθηκαν στο Λίβανο δυο τουρκικά αρματαγωγά με 300 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας. Στα πλοία αυτά επιβιβάστηκαν μέχρι το βράδυ της 10ης Οκτωβρίου περί τους 2.000 τούρκους πολίτες. Η όλη επιχείρηση διεξήχθη υπό τα άγρυπνα βλέμματα τούρκων καταδρομέων οι οποίοι είχαν δημιουργήσει περίμετρο στο λιμάνι της Βηρυτού. Να σημειωθεί επίσης ότι η συνεργασία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με τις Λιβανέζικες αρχές υπήρξε άριστη.
Στις 11 Οκτωβρίου 2024 ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν εμφανίστηκε προβληματισμένος για την δυσκολία επικοινωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ. Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ δεν ήταν σύμφωνες με την ισραηλινή χερσαία επιχείρηση στο Λίβανο. Παρόλα αυτά άσκησε κριτική στην κυβέρνηση του Λιβάνου αλλά και στον ΟΗΕ για τη μη εφαρμογή των ψηφισμάτων 1701-1509 που προέβλεπαν ρητά την απομάκρυνση της Χεσμπολάχ από τα σύνορα Ισραήλ –Λιβάνου. Κάτι που δεν έγινε ποτέ.
Όσον αφορά την Γάζα ο αμερικανός διπλωμάτης κάλεσε το Ισραήλ να τηρήσει τις δεσμεύσεις του για άμεση παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στο λαό της Γάζας.
Προσωπική άποψη : Με τις δηλώσεις αυτές ο Άντονι Μπλίνκεν εξέφρασε την πλήρη υποστήριξη του στο Ισραήλ για την διεξαγωγή μεγάλης χερσαίας επιχείρησης στο Λίβανο. Το πρόβλημα εδώ που προκύπτει είναι το εξής: η μεγάλη χερσαία επιχείρηση του Ισραήλ, με βάση τα τωρινά δεδομένα,στοχεύει στην δημιουργία ζώνης ασφαλείας , βάθους 45 χιλιομέτρων. Αυτό όπως είναι φυσικό θα οδηγήσει σε τεράστια κύματα προσφύγων τα οποία σε πρώτη φάση θα προσπαθήσουν να βρουν καταφύγιο στην Κυπριακή δημοκρατία. Εκεί, βρίσκονται αυτή τη στιγμή στρατιώτες από τις ΗΠΑ ( επιπέδου ταξιαρχία Πεζοναυτών ) ,η ΕΛΔΥΚ η δύναμη του ΟΗΕ και φυσικά παρουσία έχουν και οι βρετανοί. Υπάρχει λοιπόν το ενδεχόμενο σε αυτά τα προσφυγικά κύματα να έχουν διεισδύσει και επικίνδυνοι τρομοκράτες της Χεσμπολάχ οι οποίοι θα μπορούσαν να χτυπήσουν τις αμερικανικές βάσεις. Η κυπριακή εθνική φρουρά αν και κάνει συνεχείς ασκήσεις με τις ΗΠΑ , κατά την εκτίμηση μου δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μπορέσει να αντιμετωπίσει μια τρομοκρατική επίθεση.
Ενώ στην μέση ανατολή γίνεται πόλεμος στις ΗΠΑ έχουμε μπει στη τελική ευθεία για τις αμερικανικές εκλογές. Τόσο ο Ντόναλντ Τράμπ όσο και η Κάμαλα Χάρις έχουν επικεντρώσει την εκστρατεία τους γύρω από το πόλεμο στη μέση ανατολή καθώς γνωρίζουν πολύ καλά ότι το εβραικό λόμπι θα παίξει καίριο ρόλο στις εκλογές. Και οι δυο υποψήφιοι κυρίως ο Ντόναλντ Τράμπ όσο και η Κάμαλα Χάρις στηρίζουν το Ισραήλ κυρίως στο να αμύνεται κατά των εχθρών του , και θεωρούν το Ισραήλ πολύτιμο σύμμαχο τους.
Προσωπική εκτίμηση: Οι δυο υποψήφιοι θα πρέπει να εξηγήσουν τι εννοούν με το να βοηθήσουν το Ισραήλ να αμυνθεί . Κυρίως στην περίπτωση του Ιράν , θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι αυτός που ξεκίνησε να εξοντώνει αξιωματικούς του επίλεκτου σώματος των φρουρών της επανάστασης ήταν το Ισραήλ εξοντώνοντας τον ταξίαρχο Ρεζά Μοσαβί. Επίσης το Ισραήλ ήταν αυτό που επιτέθηκε πρώτο στην Ιρανική πρεσβεία στη Δαμασκό.
Προσωπικά πιστεύω ακράδαντα ότι το Ισραήλ απειλείται από το Ιράν αλλά το να εξοντώσεις ένα ιρανό ταξίαρχο στο πεδίο της μάχης μέχρι να επιτεθεί σε μέρος της Ιρανικής επικράτειας απέχει πάρα πολύ. Το Ισραήλ προσπαθεί να παρασύρει κατά την εκτίμηση μου τις ΗΠΑ σε μια γενικευμένη πολεμική σύρραξη με το Ιράν. Το θέμα είναι αν είναι έτοιμες οι ΗΠΑ να εμπλακούν σε πολεμική σύγκρουση με την Τεχεράνη. Ως τώρα από τις επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις έχουν σκοτωθεί 6 Αμερικανοί στρατιώτες και έχουν τραυματιστεί 148. Οι Αμερικανοί προσπαθούν να κρατήσουν τα πράγματα υπό κάποιο έλεγχο και χτυπάνε φιλό ιρανικές πολιτοφυλακές σε Ιράκ και Συρία.
Σήμερα 13 Οκτωβρίου ισραηλινά άρματα μάχης στο Λίβανο εισέβαλλαν σε βάση της Unifil . Η επίθεση ήταν αρκετά έντονη και είχε σαν αποτέλεσμα τον τραυματισμό 15 κυανόκρανων. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ προειδοποίησε ότι ενδεχόμενες επιθέσεις του Ισραηλινού στρατού κατά κυανόκρανων του ΟΗΕ αποτελούν έγκλημα πολέμου. Η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζώρτζια Μελόνι αναμένεται να μιλήσει τηλεφωνικά με το κύριο Νετανιάχου για την ασφάλεια του προσωπικού της UNIFIL.
Προσωπική άποψη: Οι επιθέσεις του Ισραήλ κατά της Uifil οφείλονται στο γεγονός ότι η Ιερουσαλήμ θεωρεί το συνασπισμό του ΟΗΕ σύμμαχο της Χεσμπολάχ διότι όλα αυτά τα χρόνια είχε επιδείξει ιδιαίτερη ανοχή απέναντι στους μαχητές του Χασάν Νασράλα.
Την ίδια στιγμή, σοκ εδώ και λίγες ώρες έχει προκαλέσει η επίθεση της Χεσμπολάχ με μη επανδρωμένο αεροσκάφος κατά του Ισραήλ επίθεση η οποία κόστισε την ζωή σε 4 Ισραηλινούς στρατιώτες με τους τραυματίες να φτάνουν τους 50. Το ντρόουν της Χεσμπολάχ χτύπησε Ισραηλινή βάση της ταξιαρχίας Γκολάνι μιας από τις πιο επίλεκτες μονάδες του ισραηλινού στρατού . Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν με ελικόπτερα σε νοσοκομεία σε όλη την ισραηλινή επικράτεια. Την ταξιαρχία επισκέφτηκε ο ισραηλινός αρχηγός ΓΕΕΘΑ Χερζί Χαλεβί σε μια προσπάθεια να αναπτερώσει το ηθικό του προσωπικού της.
Προσωπική εκτίμηση: Αυτό το συμβάν δείχνει ότι παρά το γεγονός ότι η Χεσμπολάχ έχασε όλο το γενικό της επιτελείο, οι μάχιμες μονάδες παραμένουν σε πολύ καλή κατάσταση και παρά τις απώλειες σε προσωπικό και υλικό που έχουν υποστεί , έχουν καταφέρει να βάλουν το Ισραήλ σε ένα πόλεμο φθοράς. Αυτό ενδεχομένως να οδηγήσει το Ισραήλ σε επέκταση των επιχειρήσεων στη Λιβανέζικη επικράτεια ή ακόμα και σε μεταφορά δυνάμεων από τη Γάζα . Αυτό ενδεχομένως να είχε σαν συνέπεια τη μείωση της δυναμικής των επιχειρήσεων μεταξύ Ισραήλ Χαμάς αφενός και ενδεχομένως τη μεταφορά των ομήρων σε άλλη περιοχή.
Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ με εντολή του υπουργού άμυνας Λόιντ Όστιν απέστειλε 100 Αμερικανούς στρατιώτες στο Ισραήλ οι οποίοι θα χειρίζονται τη συστοιχία Thaad . Η συγκεκριμένη πυροβολαρχία είναι μια από τις καλύτερες στο κόσμο . Σύμφωνα με το αμερικανικό πεντάγωνο το σύστημα αυτό αποστάλθηκε στο Ισραήλ για να βοηθήσει στον αγώνα του εβραϊκού κράτους.
Προσωπική άποψη : Κατά την εκτίμηση μου οι ΗΠΑ προχώρησαν στην αποστολή του συστήματος για δυο λόγους : 1) Η ισραηλινή αεράμυνα έχει πολλά κενά κάτι που έδειξε άλλωστε και η χτεσινή επίθεση της Χεσμπολάχ στην Ταξιαρχία Γκολάνι, 2) ΟΙ Αμερικανοί πιστεύουν ότι μετά το χτύπημα του Ισραήλ στο Ιράν θα ακολουθήσει νέο ιρανικό χτύπημα σχεδόν αμέσως . Ο Λευκός οίκος πιστεύει ότι το νέο χτύπημα του Ιράν θα είναι πολύ έντονο σε σχέση με τα προηγούμενα και το Ισραήλ δεν θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει .
Μέχρι εδώ μπόρεσε, μέχρι εδώ έφτασε. Κανείς δεν πρέπει να περιμένει από αυτόν τον οργανισμό να ανασυγκροτηθεί, να ανασυνταχθεί, να αναγεννηθεί. Οι γραμμές που απομένουν δεν έχουν κανένα άλλο ενδιαφέρον πια πέρα από την ποιότητα της πράξης τέλους.
Τα ζωτικά του όργανα –τα στηρίγματά του στην κοινωνία– έχουν καταρρεύσει. Οι παλιοί φίλοι το μόνο που αισθάνονται είναι θλίψη για την απώλειά του. Οπως συμβαίνει για κάθε απώλεια, για κάθε πένθος.
Δεν τα κατάφερε, διότι, στην προσπάθειά του να προσαρμοστεί στα δεδομένα της σύγχρονης ολιγαρχίας, μεταλλάχθηκε σε κάτι άλλο, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την Αριστερά.
Εχοντας τις ρίζες του στον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου με επικεφαλής ένα νέο πρόσωπο, την ελπιδοφόρα τότε Μαρία Δαμανάκη, δυσκολεύτηκε πολύ να σταθεί στα δυο του πόδια και να περπατήσει. Απέτυχε το πείραμα και χρειάστηκε προσωπικότητες σαν το Νίκο Κωνσταντόπουλο και τον Αλέκο Αλαβάνο να ξαναβρεί έναν βηματισμό, που απλώς θα οδηγούσε στο νέο. Ηρθε αυτό με την ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (πια) και τη στήριξη από πρόσωπα εντός αλλά και εκτός κόμματος ευρέος βεληνεκούς με πολιτικές και πολιτιστικές περγαμηνές.
Ενα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας τον εμπιστεύτηκε και τον ανέδειξε στην πρωθυπουργία, επειδή υποσχέθηκε τη σύγκρουση με εκείνους που βύθισαν τη χώρα στην απελπισία. Οταν επέλεξε την υποταγή στο πραξικόπημα (όπως ο ίδιος το είχε τότε χαρακτηρίσει) των Βρυξελλών, ακύρωσε την αποστολή του. Δεν είχε να διεκδικήσει τίποτα πια από κανέναν και για κανέναν. Γι’ αυτό τον λόγο και δεν ανέκτησε έκτοτε την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος κι ας είχε απέναντί του έναν Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος διέλυε τη δημοκρατία με γνώμονα τη διεύρυνση της δικής του παντοκρατορίας και προς διευκόλυνση των άνομων συμφερόντων της ολιγαρχίας, η οποία πλουτίζει και σε βάρος της κυριαρχίας ή και ακεραιότητας της χώρας (μπροστά μας είναι αυτά, θα τα δούμε).
Το παράδοξο είναι ότι στον αγώνα της διαδοχής κανείς δεν διατυπώνει κριτικό λόγο για τα πεπραγμένα του πρώην πρωθυπουργού, κανείς δεν εκφράζει την έντονη διαφωνία του και κανείς δεν έχει να προτείνει μια διαφορετική πορεία. Οι επίγονοί του ομνύουν στην πολιτική του, ενώ ταυτοχρόνως υπόσχονται κάτι καινούργιο, ασαφές όμως, θολό και αβέβαιο. Γι’ αυτό και έχουν αποτύχει παταγωδώς.
Η όποια ηγεσία της Αριστεράς, όποια και αν είναι αυτή, όποιο όνομα και αν πάρει και όποτε συγκροτηθεί, για να έχει μέλλον θα πρέπει να γίνει «πατροκτόνος». Να αποποιηθεί την κληρονομιά των επώδυνων συμβιβασμών που κληρονόμησε και να αφήσει στην κρίση της Ιστορίας τις παρακαταθήκες του κυβερνο-ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό κάνει ο κάθε ηγέτης που σέβεται τον εαυτό του και το νέο που θέλει να προσφέρει στην κρίση του εκλογικού σώματος.
Απέναντι σε ένα σκληρό ολιγαρχικό σύστημα, που συσσώρευσε και εξακολουθεί να συσσωρεύει στην κοινωνία δεινά και αγωνίες, μια «très comme il faut» (τρε κομ ιλ φο ή ελληνιστί «πολύ καθώς πρέπει») Αριστερά μοιάζει με τη Σταχτοπούτα του παραμυθιού που περιμένει τον πρίγκιπα να της φορέσει το χαμένο της γοβάκι. Με τους καλούς τρόπους της δεν πρόκειται να συγκινήσει ούτε το ντόπιο πολιτικό και οικονομικό σύστημα ούτε τον σκληρό πυρήνα των Βρυξελλών –που έχει γονατίσει γενικώς την Ευρώπη με τις επιλογές του– ούτε τις ΗΠΑ που ενεργούν στην Ελλάδα ως να είναι αποικία τους.
Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από τα ελληνοτουρκικά, έπειτα και από τις δηλώσεις της διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ στο κανάλι της ΕΡΤ, έφεραν σωρεία αντιδράσεων μέσα και έξω από την κυβερνητική παράταξη. Ωστόσο, αν θέλουμε να έχουμε αυτή τη στιγμή μια πιο σφαιρική άποψη για το πού βρίσκεται σήμερα η Τουρκία -όσον αφορά τις κινήσεις της στην περιοχή- και πού η Ελλάδα, ωφέλιμο θα ήταν να συνοψίσουμε τα τελευταία γεγονότα, τα οποία μπορούν να δώσουν απάντηση στην παραπάνω ερώτηση ή να προσθέσουν κάποια κομμάτια του παζλ στη γεωπολιτική σκακιέρα.
Η Τουρκία κερδίζει μεγάλο οπλικό πακέτο από Γερμανία
Πρώτον, πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας για τις σχέσεις Γερμανίας–Τουρκίας προέρχονται άμεσα από το ΕΛΙΑΜΕΠ, και συγκεκριμένα από τον πολιτικό αναλυτή και κύριο ερευνητή του, Ρόναλντ Μαϊνάρντους. Ο ερευνητής μεταφέρει πληροφορίες του Der Spiegel πως η γερμανική κυβέρνηση πρόκειται να εγκρίνει -για πρώτη φορά έπειτα από αρκετά χρόνια- μεγάλες συμφωνίες πώλησης όπλων στην Τουρκία. Ανάμεσα σε άλλα ο δημοσιογράφος του περιοδικού κάνει λόγο για εμπιστευτική λίστα η οποία αναφέρεται στην παράδοση 100 κατευθυνόμενων πυραύλων για την αεράμυνα πλοίων(close-in weapon system), 28 τορπιλών SeaHake της εταιρείας ThyssenKrupp και πακέτο για τον εκσυγχρονισμό τουρκικών υποβρυχίων γερμανικής κατασκευής. Η συμφωνία αγγίζει τα 336 εκ. ευρώ, κάτι που φανερώνει μια αλλαγή στάσης της Γερμανίας απέναντι στον ρόλο που πιστεύει ότι θα διαδραματίσει η Τουρκία στα ζητήματα της περιοχής.
Και αυτή η αλλαγή στάσης φαίνεται να σχετίζεται με το μεταναστευτικό. Στην ουσία, η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την πίεση που ασκεί στην Ευρώπη με τις ροές μεταναστών -όπως έκανε και στο παρελθόν, λαμβάνοντας εκατομμύρια από την Ε.Ε. για να σταματήσει τις προωθήσεις μεταναστών- κερδίζει ως αντάλλαγμα τώρα και ένα μεγάλο οπλικό πακέτο, το οποίο μάλιστα έρχεται να αναβαθμίσει το ναυτικό της. Είναι αξιοπρόσεκτο το ότι αυτή η κίνηση γίνεται την ώρα που ανακινούνται διαρκώς οι συζητήσεις για το Αιγαίο και τις ΑΟΖ σε όλο το μήκος της Ανατολικής Μεσογείου.
Η Αλβανία κινείται υπό την καθοδήγηση της Τουρκίας
Δεύτερον, οι κινήσεις του Τούρκου προέδρου, Ερντογάν, στα δυτικά Βαλκάνια, μόνο ευοίωνες δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Εδώ και καιρό έχει δημοσιευθεί η πρόθεση του Έντι Ράμα να δημιουργήσει εντός του κράτους του, της Αλβανίας, ένα ιδιότυπο καθεστώς, όπως αυτό του Βατικανό στην Ιταλία. Ο λόγος για το καθεστώς της μουσουλμανικής σέκτας των Μπεκτασήδων, για τους οποίους ο Ράμα επιζητά να εγκαθιδρύσει ένα κράτος εν κράτει. Πριν από μερικές μέρες ο Ερντογάν επισκέφθηκε την Αλβανία, τόσο για να έρθει σε συζητήσεις με τον θρησκευτικό ηγέτη των Μπεκτασήδων στην Αλβανία, Εντομόντ Μπραχίμαϊ (Μπαμπά Μόντι), όσο και για να διευθετήσει και να διαπραγματευτεί το ζήτημα αυτό και πολιτικά, καθώς αντιδράσεις έφεραν οι δηλώσεις του Ράμα για την ίδρυση του κράτους των Μπεκτασήδων στην πολυπληθή κοινότητα των Μπεκτασήδων στην Τουρκία. Παράλληλα, σαν άλλος κηδεμόνας, ο Ερντογάν εγκαινίασε το μεγαλύτερο μουσουλμανικό τέμενος των Βαλκανίων στα Τίρανα, κάτι που δείχνει ακόμα και στους πιο σκεπτικιστές ότι το κράτος της Αλβανίας κινείται πάντα υπό την καθοδήγηση της Τουρκίας.
Εκτός αυτής της πολύ σημαντικής επίσκεψης, ο Ερντογάν επισκέφθηκε και τη Σερβία. Να θυμίσουμε ότι είναι ανοιχτό και φλέγον το ζήτημα του Κοσόβου, ως μήλον της έριδος μεταξύ Σερβίας και Αλβανίας, έδαφος το οποίο αποσχίσθηκε από τη Σερβία με τη βοήθεια μάλιστα των ΗΠΑ. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η Ελλάδα προχώρησε τον τελευταίο καιρό σε συναντήσεις με τον ηγέτη του Κοσόβου, δίνοντας βήμα εδώ για την de facto αναγνώρισή του, κάτι που οπωσδήποτε διατάραξε τις σχέσεις της με τη Σερβία.
Συντεταγμένο σχέδιο η απόβαση των Τούρκων στην Αφρική
Τρίτον, μόλις πριν από λίγες μέρες, η ανακοίνωση ότι η Ουγκάντα ήρθε σε συμφωνία με την τουρκική κατασκευαστική εταιρεία Yapi Merkezi για την κατασκευή σύγχρονου υπεραστικού σιδηροδρόμου έκτασης 272 χλμ., επιβεβαιώνει ακόμα περισσότερο πως η «απόβαση» των Τούρκων στην Αφρική αποτελεί συντεταγμένο σχέδιο. Φυσικά, η γεωπολιτική επιρροή έρχεται και μέσα από την οικονομική επιρροή, αφού ο Ερντογάν γνωρίζει καλά πως μπορεί να ασκεί εξωτερική πολιτική και ταυτόχρονα να κάνει business κερδίζοντας πολλά εκατομμύρια για τις τουρκικές εταιρείες και το κράτος.
Αν κανείς συνυπολογίσει όλα όσα προαναφέρθηκαν, μπορεί να καταλάβει τη στρατηγική της Τουρκίας προς τα δυτικά: ουσιαστικά, επιθυμεί και μέσω των κατεχόμενων της Κύπρου να έχει τον πρώτο λόγο στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και να κυκλώσει τον βασικό εχθρό της, την Ελλάδα, θέτοντάς της πιέσεις όχι μόνο από τα ανατολικά, αλλά και από τον βορρά (βλ. Βαλκάνια) και τον νότο (βλ. Αφρική και καθεστώτα όπως και η Λιβύη).
Η Ελλάδα από την άλλη, περιμένει την Τουρκία σε συνάντηση σε επίπεδο Υπουργών Εξωτερικών στις 8 Νοεμβρίου, μετά και τις αμερικανικές εκλογές (5 Νοεμβρίου), να συνεχίσει τις «διερευνητικές» επαφές για το πώς θα συμφωνήσουν οι δύο χώρες στην οριοθέτηση γραμμών στο Αιγαίο. Η ίδια Ελλάδα, υπό τον Πρωθυπουργό της, είναι εκείνη που άφησε τόσο καιρό να καταπατώνται τα δικαιώματα του Φ. Μπελέρη από το καθεστώς του Ράμα στην Αλβανία. Η ίδια Ελλάδα είναι αυτή που τον αντάλλαξε από δήμαρχο Χειμάρας για να μεταφερθεί σε ευροβουλευτικό θώκο. Η ίδια Ελλάδα είναι αυτή που πρωτοστατεί στις κινήσεις για την ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε. Η ίδια Ελλάδα είναι αυτή που «σπάει» όποια δεσμά είχε με τη Σερβία στο ζήτημα του Κοσόβου, προκαλώντας έτσι τετελεσμένα και στην αντίστοιχη περίπτωση των κατεχομένων της Κύπρου. Αλλά η ίδια Ελλάδα είναι αυτή που… θέλει μονάχα να παίζει επικοινωνιακά κόλπα, όπως αυτό με την αποστολή του Α. Σαμαρά στην Κύπρο, για να απονείμει το «βραβείο της γυναίκας της χρονιάς» που απονέμεται σε όλες τις γυναίκες της Κύπρου με αφορμή τα 50 χρόνια εισβολής και κατοχής. Αυτή είναι η Ελλάδα…
Διαπιστώνοντας ότι ακόμη και ένθερμοι υποστηρικτές του «να τα βρούμε εδώ και τώρα με την Τουρκία», έχουν κάνει πίσω διαπιστώνοντας ότι η στάση της Άγκυρας δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης καταφεύγει σε ακραίες ανακρίβειες.Ουδείς γνωρίζει αν το κάνει επειδή έχει καταλάβει ότι οι επιλογές που έκανε στα ελληνοτουρκικά έχουν οδηγήσει τη χώρα αλλά και τον ίδιο σε αδιέξοδο ή πραγματικά πιστεύει ότι η πορεία που επέλεξε μπορεί να έχει κάποιο θετικό αποτέλεσμα.
Τα όσα δήλωσε με αφορμή τις δηλώσεις Σαμαρά δείχνουν ότι στο Μαξίμου έχουν αρχίσει να «στριμώχνονται».
Είπε ο κ.Μητσοτάκης:
«Καταρχάς επιτρέψτε μου να κάνω μια διάκριση μεταξύ των απόψεων του κ.Σαμαρά και των υπολοίπων φωνών που ακούγονται γύρω από τα ζητήματα αυτά. Με τον κύριο Σαμαρά θα πω ότι οι απόψεις του είναι σεβαστές. Θέλω να θυμίσω, ήταν τέως πρωθυπουργός, ήταν ο άνθρωπος ο οποίος συναντήθηκε με τον κ. Ερντογάν και επί διακυβέρνησης του κ. Σαμαρά και με υπουργό τον κ. Βενιζέλο γινόντουσαν και διερευνητικές επαφές. Απλά για να υπενθυμίσω λίγο το τι συνέβαινε».
Ο κ.Μητσοτάκης έχει μπερδέψει τις διερευνητικές συνομιλίες με τη διακήρυξη των Αθηνών που υπέγραψε με τον Ερντογάν. Επίσης προσπερνά την κατηγορία που του έχουν προσάψει πολλοί -ακόμη και πολύ ψύχραιμοι αναλυτές- για το ξέπλυμα που πρόσφερε στον Ερντογάν και την Τουρκία με αυτή τη διακήρυξη. Τα γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι έκανε τραγικό λάθος. Η Τουρκία περιφέρεται με το «συγχωροχάρτι» που της έδωσε, πήρε ότι ήθελε από τις ΗΠΑ σε επίπεδο εξοπλισμών και συνομιλεί με όλους για όλα σε όλα τα μέτωπα. Αυτά δεν μπορούν να αμφισβητηθούν ούτε από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του.
Επιπλέον επί Σαμαρά που ήταν πρωθυπουργός σε εποχή μνημονίου η συμπεριφορά της Τουρκίας ήταν εξαιρετικά ήπια έναντι της Ελλάδας και αυτό το πιστώνεται ο κ.Σαμαράς. Δεν συνέβη το ίδιο επίημερών Κυριάκου Μητσοτάκη, που η χώρα σύμφωνα με όσα μας λέει …πετάει.
Είπε ακόμη:
«Διαπιστώνω ότι υπάρχουν πολλές εξαιρετικά ακραίες φωνές στην Ελλάδα από κόμματα τα οποία βρίσκονται στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας και από διάφορα ΜΜΕ, τα οποία περίπου κατηγορούν την κυβέρνηση, εμένα, τον υπουργό Εξωτερικών, ότι είμαστε μειοδότες γιατί κάνουμε τι; Γιατί συζητούμε με την Τουρκία»;
Με τα δεξιά του ο κ.Μητσοτάκης ας τα βρει μόνος του. Τα περί μειοδοσίας δεν αφορούν τη συντριπτική πλειοψηφία των επικριτών του οι οποίοι τον κατηγορούν για τραγικά λανθασμένες επιλογές στα ελληνοτουρκικά. Επίσης κατηγορείται για την επιλογή του να ασκεί μυστική διπλωματία σε ένα τόσο σοβαρό εθνικό θέμα. Παραμένει ακατανόητο ποιος τον έχει πείσει ότι μπορεί μόνος του να αναλάβει την τεράστια ευθύνη να παρουσιάσει «λύση» για το Αιγαίο, χωρίς να έχει εημερώσει κανέναν.
Αναρωτήθηκε ο κ.Μητσοτάκης:
«Αναρωτιέμαι πού ήταν όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες όταν εμείς προστατεύαμε τα σύνορα της Ελλάδας στον Έβρο; Που ήταν όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες όταν εμείς επεκτείναμε τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια στο Ιόνιο, όταν υπογράφαμε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με την Αίγυπτο δημιουργώντας κυριαρχικά δικαιώματα με την βούλα, με τον νόμο; Που ήταν όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες όταν αγοράζαμε τις Μπελαρά, τα Ραφάλ, όταν κάναμε την παραγγελία για τα F-35; Έχω μιλήσει και στο παρελθόν για πατριώτες της φακής και εν πάση περιπτώσει σήμερα η Ελλάδα είναι σε θέση να συζητά με την Τουρκία πολιτισμένα αλλά και σε μια θέση πολύ πιο ισχυρή από ότι ήταν το 2019».
Οι υπερπατριώτες αλλά και οι πατριώτες χειροκρότησαν όταν πήραμε τα Rafale και τις Belharra. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα του ασκήσουμε κριτική για τη βιασύνη και την προχειρότητα που έκανε αυτές τις αγορές. Η ελληνική αμυντική βιομηχανία δεν πήρε τίποτα από τις μεγάλες και πολυέξοδες αγορές. Επιπλέον το θέμα της συντήρησης και των Rafale και των Belharra, είναι ανοιχτό. Για τα Rafale η συντήρηση είναι εξασφαλισμένη μέχρι το 2027 και η ελληνική συμμετοχή σε αυτήν δεν είναι αυτή που θα έπρεπε να έχουμε απαιτήσει. Επίσης καλό θα ήταν να μας έλεγε ο κ.Μητσοτάκης σε τι κατάσταση βρίσκονται τα μεταχειρισμένα Rafaleπου μας αγόρασε.
Για την παραγγελία των F-35 έχουμε γράψει πάρα πολλά άρθρα κι έχουμε παρουσιάσει τις απόψεις ειδικών. Η επιλογή είναι εκτός από πανάκριβη και λανθασμένη κι αυτό θα φανεί στην πράξη.
Για τον Έβρο η κυβέρνηση επίσης χειροκροτήθηκε για τη διαχείριση της ,αλλά υπάρχει κι ένα όριο στην παρουσίαση του θέματος ως…έπος του Έβρου. Έγιναν τα αυτονόητα…
Για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο, προφανώς ο κ.Μητσοτάκης…αστειεύεται. Από τη πρώτη στιγμή η συμφωνία δέχτηκε σφοδρή κριτική και πάρα πολλοί ειδικοί επεσήμαναν τον κίνδυνο αυτή η συμφωνία να αποτελέσει «σκαλοπάτι» για την Τουρκία. Δώσαμε στην Αίγυπτο πολλά περισσότερα απ΄ότι έπρεπε και αφήσαμε το Καστελλόριζο απροστάτευτο. Όσο για τα 12 μίλια στο Ιόνιο; Αυτό έλειπε να έχουμε πρόβλημα επέκτασης και στο Ιόνιο.
Τέλος, θα πρέπει να καταλάβει ο πρωθυπουργός ότι οι Έλληνες πολίτες έχουν μνήμη και ότι το 2019 δεν είναι μακριά. Συζητάμε …πολιτισμένα με την Τουρκία όπως είπε, αφού μας απείλησε και μας πίεσε αφόρητα στρατιωτικά. 82 μέρες έκανε βόλτες το Oruc Reis, οι υπερπτήσεις και οι παραβιάσεις στον εναέριο χώρο κατέγραψαν ρεκόρ και οι παραβιάσεις χωρικών υδάτων στο Αιγαίο συνεχίζονται με μεγάλη ένταση.
Και κατέληξε ο κ.Μητσοτάκης:
«Και ότι συζητάμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε. Ούτε ξεπουλάμε ούτε προδίδουμε κανέναν. Η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά στην ιστορία της αυτή την ακραία ρητορική η οποία δεν υπηρετεί τελικά τα εθνικά συμφέροντα και σίγουρα δεν κομίζει και καμία ουσιαστική εναλλακτική στο τραπέζι. Η Ελλάδα λοιπόν και σ’ αυτό στηρίζω απόλυτα τον Υπουργό Εξωτερικών, θα εξακολουθεί να συνομιλεί με την Τουρκία, όπως το έχουμε ήδη κάνει, έχω συναντηθεί έξι φορές με τον κ. Ερντογάν, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε συμφωνήσει ή ότι είμαστε κοντά σε μια συμφωνία για τα ζητήματα των θαλασσίων ζωνών, ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, αλλά ήθελα να δώσω αυτή τη λίγο πιο εκτεταμένη απάντηση προς όλους αυτούς οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους πιο πατριώτες απ’ ότι είμαστε όλοι εμείς. Υποψιάζομαι ότι σε μια πραγματική κρίση θα ήταν οι πρώτοι που θα έβαζαν την ουρά στα σκέλια».
Να μιλάει για ακραία ρητορική ο κ.Μητσοτάκης είναι παράδοξο. Τον θυμόμαστε ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να παριστάνει υποκριτικά όπως αποδείχτηκε τον Μακεδονομάχο. Η κατάληξη είναι γνωστή.
Ελπίζουμε να λέει αλήθεια και να μην έχει ήδη συμφωνήσει οτιδήποτε με την Τουρκία.
Τέλος καλό θα ήταν ο κ.Μητσοτάκης να μη μιλά για …μετρήσεις πατριωτισμού, γιατί ήταν από εκείνους που είχαν το συνήθειο να κάνουν τέτοιες μετρήσεις…
του Σεραφείμ Μηχιώτη
Μάριος Ευρυβιάδης, 17/10/2024
ΤΟΥ ΠΛΑΜΕΝ ΤΟΝΤΣΕΦ
του Κωνσταντίνου Νικολετόπουλου*
