Αρχική Blog Σελίδα 1058

Γιατί η Ελλάδα αρνήθηκε να στείλει αεροσκάφη περιπολίας στη Βαλτική

Από
anixneuseis
-
1

Η Ελλάδα απέρριψε αίτημα των χωρών της Βαλτικής – Λιθουανίας, Λετονίας και Εσθονίας – να συμμετάσχει σε αεροπορικές περιπολίες στον εναέριο χώρο τους, επικαλούμενη τις τρέχουσες υποχρεώσεις της στα Βαλκάνια, σύμφωνα με βουλγαρικά δημοσιεύματα.

Συγκεκριμένα η Bgnes σημειώνει ότι οι χώρες της Βαλτικής, που δεν διαθέτουν δικά τους μαχητικά αεροσκάφη, ζήτησαν από την Ελλάδα να στείλει μαχητικά αεροσκάφη F-16 για να βοηθήσουν στην προστασία του εναέριου χώρου τους ως μέρος της αποστολής του ΝΑΤΟ.

Οι εντάσεις με τη Ρωσία έχουν καταστήσει την αεράμυνα προτεραιότητα στην περιοχή, οδηγώντας σε τακτικές αναχαιτίσεις ρωσικών αεροσκαφών κοντά στα σύνορα της Βαλτικής.

Ωστόσο, η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία (HAF) έχει ήδη εμπλακεί βαθιά στην περιπολία του εναέριου χώρου της Αλβανίας, του Μαυροβουνίου και της Βόρειας Μακεδονίας και το 2025 θα επεκτείνει αυτά τα καθήκοντα για να συμπεριλάβει τη Βουλγαρία.

Έλληνες αξιωματούχοι είπαν ότι ο τρέχων φόρτος εργασίας της πολεμικής αεροπορίας της χώρας δεν της επιτρέπει να αναλάβει πρόσθετες αποστολές αυτή τη στιγμή.

Το αίτημα των χωρών της Βαλτικής έρχεται εν μέσω αυξανόμενης ανησυχίας για τη ρωσική δραστηριότητα κοντά στα ανατολικά σύνορα του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, η Αθήνα επικαλέστηκε την πίεση στην αεροπορία της, η οποία είναι υπεύθυνη για την ασφάλεια του εναέριου χώρου στο Αιγαίο Πέλαγος, καθώς και πρόσφατες διεθνείς στρατιωτικές ασκήσεις που έχουν καταπονήσει τους πόρους της.

Τις τελευταίες εβδομάδες, ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη συμμετείχαν στην άσκηση Ramstein Flag ’24 του ΝΑΤΟ, που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, και στάλθηκαν επίσης στην Ινδία για την άσκηση Tarang Shakti.

Ήδη ελληνικά F-16 περιπολούν τακτικά στον εναέριο χώρο των Βαλκανίων και στις αρχές του επόμενου έτους το HAF πρόκειται να αναλάβει την ευθύνη για τον εναέριο χώρο της Βουλγαρίας.

Αυτή η αποστολή είναι κοινή με την Ιταλία, με περιπολίες να πραγματοποιούνται κάθε 15 ημέρες.

Η απόφαση για επέκταση της ασφάλειας του εναέριου χώρου στη Βουλγαρία ελήφθη μετά από αίτημα της Σόφιας μέσω των καναλιών του ΝΑΤΟ νωρίτερα φέτος.

Προς το παρόν, η Βουλγαρία έχει περιορισμένες δυνατότητες αεράμυνας, βασιζόμενη σε έναν γηρασμένο στόλο μαχητικών MiG-29.

Η χώρα έχει παραγγείλει νέα μαχητικά αεροσκάφη F-16, αλλά δεν θα τεθούν σε υπηρεσία μέχρι το 2025.

Η απόφαση της Αθήνας αντανακλά και τις εσωτερικές αμυντικές της ανάγκες.

Η Ελλάδα διαθέτει επί του παρόντος μια συστοιχία πυραύλων Patriot που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία και δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στα πρόσθετα αιτήματα του ΝΑΤΟ για στρατιωτικό εξοπλισμό.

Οι Έλληνες αξιωματούχοι έχουν τονίσει την ανάγκη να διατηρήσει η χώρα επαρκείς πόρους για την προστασία του εθνικού της εναέριου χώρου εν μέσω αυξανόμενων περιφερειακών εντάσεων, όπως σημειώνεται.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Κωνσταντινούπολη: Διεθνές Φόρουμ με 10 χώρες των Βαλκανίων

Από
anixneuseis
-
0

«Διεθνές Βαλκανικό Φόρουμ» πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο στην Κωνσταντινούπολη συγκεντρώνοντας εκπροσώπους από 10 χώρες των Βαλκανίων, γράφει τουρκικό δημοσίευμα.

21 μη κυβερνητικές οργανώσεις, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και βουλευτές Ρομά από 10 διαφορετικές χώρες παρευρέθηκαν στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Fatih Neslişah Sultan.

Το «Διεθνές Βαλκανικό Φόρουμ» πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη υπό τον συντονισμό της Διεθνούς Ένωσης Συντονισμού της Κοινωνίας των Πολιτών (USKOM). Στο φόρουμ συμμετείχαν 26 διαφορετικοί εκπρόσωποι από 10 διαφορετικές χώρες.

Κύριο θέμα οι Ρομά

Τα θέματα του φόρουμ περιελάμβαναν θέματα όπως τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ρομά στα Βαλκάνια και την ευρωπαϊκή γεωγραφία και προτάσεις λύσεων, μελέτες που μπορούν να γίνουν για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, βήματα που μπορούν να γίνουν για την προστασία των δικαιωμάτων των Ρομά και ανάπτυξη συνεργασίας έργα στους τομείς της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, της τέχνης και της πολιτικής.

Στο τουρκικό φόρουμ συμμετείχαν εκπρόσωποι από την Τουρκία, Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κροατία, Κοσσυφοπέδιο, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία, Σερβία, Σλοβενία και Ρουμανία.

«Φόρουμ σημείο καμπής»

Ο Πρόεδρος της USKOM, Γιουσούφ Ζίγια Ντονμέζ , ο οποίος έκανε την εναρκτήρια ομιλία, είπε χαρακτηριστικά:

«Αυτό το Φόρουμ προσφέρει μια σημαντική ευκαιρία να ακουστεί η φωνή των ρομά κοινοτήτων και να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν. Δεν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία μόνο για να αποκαλύψουμε τα προβλήματα, αλλά και να τη μετατρέψουμε σε ευκαιρία για την προώθηση του πολιτισμού και των αξιών των Ρομά και για να εκφράσουμε τι πρέπει να γίνει για να διατηρηθεί αυτή η πλούσια κληρονομιά. Ο πλούτος του πολιτισμού των Ρομά έχει τη δύναμη να διαμορφώσει όχι μόνο το παρελθόν αλλά και το μέλλον των εδαφών που ζουν. Κάθε φωνή μας, σε συνδυασμό με αλληλεγγύη και αγάπη, θα δημιουργήσει την αλλαγή. «Ελπίζω ότι αυτό το φόρουμ θα είναι ένα σημείο καμπής για την αύξηση της φωνής των Ρομά και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους», είπε.

Δικαιοσύνη, νόμος και ηθική ευθύνη

Μιλώντας μετά την εναρκτήρια ομιλία, το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της IHH Οσμάν Αταλάι αναφέρθηκε στα προβλήματα των Ρομά πολιτών και είπε:

«Σήμερα, σε πολλές βαλκανικές χώρες, η λύση στα κοινωνικά και πολιτιστικά προβλήματα των Ρομά πολιτών προχωρά με αργό ρυθμό. Ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινότητα των Ρομά, η οποία έχει πολύτιμο δυναμικό με τα 11 εκατομμύρια νέους και ενεργητικό πληθυσμό της στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια σήμερα, είναι ότι αντιμετωπίζουν διακρίσεις σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, της εκπαίδευσης, της στέγασης, υγεία, απασχόληση. «Είναι πολύ σημαντικό για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ηθική ευθύνη για τις μη κυβερνητικές οργανώσεις να θυμούνται την ξεχασμένη κοινότητα των Ρομά στις πολιτικές τους για ανθρωπιστική βοήθεια», είπε.

Το φόρουμ ολοκληρώθηκε μετά την απονομή των δώρων στους συμμετέχοντες.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Οι Μολδαβοί είπαν «όχι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Από
anixneuseis
-
1

Φωτό από τη ρουμανική Digi24

Την Κυριακή (20 Οκτωβρίου), οι ψηφοφόροι στη Μολδαβία ψήφισαν συντριπτικά «όχι» σε δημοψήφισμα για ενδεχόμενη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με προκαταρκτικά αποτελέσματα, σε κάτι που φαινόταν να είναι μια απόρριψη των φιλοευρωπαϊκών πολιτικών της προέδρου Μάγια Σαντού μετά από μια καμπάνια με κατηγορίες για ρωσική παρέμβαση.

Η Σαντού είπε σε δήλωση νωρίς τη Δευτέρα ότι η ψηφοφορία δέχτηκε επίθεση από «εγκληματικές ομάδες» που προσπάθησαν να αγοράσουν εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους σε μια προσπάθεια «να υπονομεύσουν τη δημοκρατική διαδικασία», ανέφερε η Μολδαβική υπηρεσία του Radio Free Europe.

Στις προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν επίσης την Κυριακή, η Σαντού κέρδισε τις περισσότερες ψήφους μεταξύ 11 υποψηφίων, αλλά η μικρή της διαφορά έναντι του φιλορώσου σοσιαλιστή υποψηφίου Αλεξάντερ Στοϊάνογλου σημαίνει ότι οι δύο θα αναμετρηθούν σε δεύτερο γύρο στις αρχές του επόμενου μήνα.

Πολλοί παρατηρητές εκτίμησαν ότι η διπλή δήλωση στη Μολδαβία είναι το κλειδί για να αποφασιστεί η μελλοντική κατεύθυνση της χώρας – εάν θα έχει στενότερους δεσμούς με την Ευρώπη και τη Δύση ή αν θα στραφεί περισσότερο προς τη Ρωσία.

Με τη νίκη της Σαντού στον πρώτο γύρο, αλλά ένα αρνητικό αποτέλεσμα στο δημοψήφισματης ΕΕ , φαίνεται ότι η θέση της Μολδαβίας στο σταυροδρόμι Ανατολής-Δύσης παραμένει αβέβαιη και η ανησυχία των δυτικών υποστηρικτών του Κισινάου, που έχουν εκφράσει ανησυχία για τη ρωσική επιρροή στη χώρα μεταξύ Ρουμανία και Ουκρανία, δεν θα διαγραφούν.

Στο δημοψήφισμα οι πολίτες ρωτήθηκαν αν «υποστηρίζουν την τροποποίηση του συντάγματος με στόχο την ένταξη της Δημοκρατίας της Μολδαβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση»;

Με βάση το 90% των ψηφοδελτίων που καταμετρήθηκαν, το 53,8% των ψήφων ήταν «κατά».

Η συμμετοχή ήταν σχεδόν 50 τοις εκατό, που ξεπέρασε το 33 τοις εκατό που απαιτείται για να είναι έγκυρο το δημοψήφισμα.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

 

Δ. Τσαϊλάς: ΠΟΥ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ.-ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

 

Ο στρατηγικός ανταγωνισμός με την Τουρκία, απαιτεί επαγρύπνηση και προληπτική βελτίωση, παρά εφησυχασμό.

 

Η αποφυγή καταστροφικών σφαλμάτων συχνά έχει μεγαλύτερη σημασία από την εξαιρετική ικανότητα. Η Ελληνική κυβέρνηση μπορεί να λάβει αυτήν την ιστορική αλήθεια καθώς περιηγείται στη σύγχρονη αντιπαλότητα με την Τουρκία, ιδιαίτερα σε τομείς της διπλωματίας, της στρατιωτικής στάσης και της περιφερειακής επιρροής. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία έχουν μακροχρόνιες διαφωνίες, ειδικά για τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο Πέλαγος, τα δικαιώματα εξερεύνησης ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο και τις στρατιωτικές εντάσεις που προκύπτουν από την αντίστοιχη ένταξη τους στο ΝΑΤΟ.

Εφόσον η Ελλάδα, μπορεί να αποφύγει μεγάλα στρατηγικά λάθη -όπως η υπερβολική εξάρτηση από ξένες συμμαχίες, επικίνδυνες στρατιωτικές επιχειρήσεις ή οικονομική υπέρβαση- μπορεί να ξεπεράσει και να συναγωνιστεί την Τουρκία με την πάροδο του χρόνου, ιδιαίτερα σε τομείς όπου η Τουρκία μπορεί να κάνει λάθη.

Η Τουρκία, υπό τον Πρόεδρο Ερντογάν, έχει επιδιώξει κατά καιρούς επιθετικές, διεκδικητικές στρατηγικές -είτε μέσω στρατιωτικών εισβολών στη Συρία, αντιπαραθέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο είτε με το χειρισμό της οικονομίας της- που έχουν συγκεντρώσει τόσο εγχώρια όσο και διεθνή κριτική. Για την Ελλάδα, μια στρατηγική αυτοσυγκράτησης, προσεκτικής οικοδόμησης συμμαχιών (ειδικά εντός ΕΕ και ΝΑΤΟ) και εσωτερικής εδραίωσης -και όχι επικίνδυνων κλιμακώσεων- θα μπορούσε να της επιτρέψει να διατηρήσει μια θέση ισχύος. Αν δεν δεσμευτεί υπερβολικά σε προκλήσεις ή στρατιωτικές κλιμακώσεις με την Τουρκία, η Ελλάδα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά αυτόν τον μακροπρόθεσμο ανταγωνισμό, περιμένοντας τις στιγμές που η Τουρκία θα σκοντάψει λόγω εσωτερικών ζητημάτων, περιφερειακής απομόνωσης ή υπερεπέκτασης. Εν ολίγοις, η αποφυγή μεγάλων σφαλμάτων είναι συχνά το κλειδί για τη νίκη στρατηγικών αντιπαλοτήτων.

Για την Ελλάδα, η διατήρηση της εστίασης στη μακροπρόθεσμη εθνική ισχύ, αφήνοντας την Τουρκία να εκτίθεται διεθνώς ή να σφάλλει θα μπορούσε να είναι η φόρμουλα νίκης στον συνεχιζόμενο ανταγωνισμό τους.

Από ελληνικής σκοπιάς, το ισοζύγιο λαθών στον στρατηγικό ανταγωνισμό με την Τουρκία είναι ένα κρίσιμο ερώτημα, ιδιαίτερα καθώς οι εντάσεις έχουν κλιμακωθεί τα τελευταία χρόνια για θέματα όπως τα θαλάσσια σύνορα, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου και η εξερεύνηση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελληνική κυβέρνηση, αντιμετωπίζει την πρόκληση να διατηρήσει τις θέσεις της στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, ενώ ακολουθεί την ολοένα και πιο διεκδικητική στάση της Τουρκίας.

Η Τουρκία, υπό τον Πρόεδρο Ερντογάν, έχει υιοθετήσει μια επιθετική και επεκτατική προσέγγιση, η οποία βραχυπρόθεσμα κέρδισε στην Άγκυρα κάποιο μοχλό, αλλά θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε λάθη.

Η εξωτερική πολιτική του Ερντογάν, που χαρακτηρίζεται από στρατιωτικές επεμβάσεις, δυναμικές ναυτικές κινήσεις και εστίαση στην αναβίωση της επιρροής της Οθωμανικής εποχής, έχει αποξενώσει κατά καιρούς την Τουρκία από βασικούς συμμάχους, ειδικά εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η τουρκική οικονομία αντιμετωπίζει επίσης σοβαρές πιέσεις, με τον πληθωρισμό, την υποτίμηση του νομίσματος και την εσωτερική πολιτική πόλωση να θέτουν σημαντικούς μακροπρόθεσμους κινδύνους για τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Αυτοί οι παράγοντες μπορεί να οδηγήσουν σε υπερβάσεις, όπου η Άγκυρα πιέζει πολύ μακριά από την επικράτειά της, πολύ γρήγορα και υφίσταται τις συνέπειες της διπλωματικής απομόνωσης ή της εσωτερικής αναταραχής.

Τα στρατηγικά λάθη της Τουρκίας εκτιμάται ότι περιλαμβάνουν την υπερεπέκταση στην Ανατολική Μεσόγειο, τη διεθνή αποξένωσή της από κύριους δρώντες και την οικονομική αστάθεια. Η επιθετική επιδίωξη των πόρων υδρογονανθράκων από την Τουρκία, παρά την αντίθεση από την Ελλάδα, την Κύπρο και τα μέλη της ΕΕ, κινδυνεύει να προκαλέσει έναν ισχυρότερο διεθνή συνασπισμό κατά της Άγκυρας. Επίσης η αποξένωση της Τουρκίας από βασικά μέλη του ΝΑΤΟ όπως οι ΗΠΑ και η Γαλλία, καθώς και οι προβληματικές σχέσεις της με την ΕΕ, θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν τη διπλωματική της θέση, παρά την εκμετάλλευση με το θέμα των λαθρομεταναστών.

Η Ελλάδα, από την άλλη πλευρά, έχει καλλιεργήσει με επιτυχία ισχυρές σχέσεις τόσο με τους συμμάχους της ΕΕ όσο και με το ΝΑΤΟ, τοποθετώντας τον εαυτό της ως αξιόπιστο εταίρο.

Τέλος, η οικονομική αστάθεια της Τουρκίας μπορεί να εμποδίσει την ικανότητά της να διατηρήσει παρατεταμένες στρατιωτικές ή διπλωματικές αντιπαραθέσεις, δίνοντας στην Ελλάδα ένα πλεονέκτημα υπό την προϋπόθεση ότι μπορεί να διατηρήσει τη σταθερότητα και να αποφύγει παρόμοιες εσωτερικές πιέσεις.

Ωστόσο, η ανησυχία ότι η Άγκυρα μπορεί να επιταχύνει την εκστρατεία της για την αναμόρφωση της τάξης στο Αιγαίο σύμφωνα με τις προτιμήσεις της αντανακλά τον φόβο ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να κάνει τα δικά της κρίσιμα λάθη. Οι δηλώσεις περί διαπραγμάτευσης των ορίων της χωρικής θαλάσσης μπορεί να χαρακτηριστούν ως «κατευναστικές» και υποδηλώνουν ότι η Ελλάδα μπορεί να χρειαστεί να υιοθετήσει μια “ορθολογιστική” υπολογισμένη προσέγγιση αντί να επιδιώκει άμεσες, σαρωτικές απαντήσεις. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει παραχώρηση ορισμένων διπλωματικών θεμάτων για την αποφυγή χειρότερων αποτελεσμάτων, όπως μια στρατιωτική σύγκρουση ή παρατεταμένη περιφερειακή αστάθεια.

Οι κίνδυνοι για την Ελλάδα σε αυτόν τον ανταγωνισμό είναι πραγματικοί.

Η Ελλάδα πρέπει να αποφύγει να προκληθεί σε μια άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία, η οποία θα μπορούσε να εξαντλήσει τους πόρους της και ενδεχομένως να προκαλέσει απρόβλεπτες διεθνείς απαντήσεις.

Ενώ η Ελλάδα έχει ενισχύσει τις συμμαχίες της, πρέπει να είναι προσεκτική να μην εξαρτάται κυρίως από την εξωτερική υποστήριξη (π.χ. από τη Γαλλία ή τις ΗΠΑ), καθώς αυτές οι δυνάμεις μπορεί να αλλάξουν προτεραιότητες ενόψει άλλων παγκόσμιων κρίσεων.  Ενώ ανακάμπτει από τη χρηματοπιστωτική της κρίση, εξακολουθεί να βρίσκεται σε επισφαλή οικονομική κατάσταση και δεν μπορεί να αντέξει μια μακροπρόθεσμη στρατιωτική συσσώρευση ή σύγκρουση χωρίς να διακινδυνεύσει εσωτερικές επιπτώσεις.

Το ισοζύγιο λάθους φαίνεται να ευνοεί επί του παρόντος την Ελλάδα, εάν μπορεί να διατηρήσει την επιφυλακτική, στρατηγική προσέγγισή της.

Η πιο επιθετική, ριψοκίνδυνη στάση της Τουρκίας ανοίγει την πόρτα για πιθανά σφάλματα, ειδικά εάν η κυβέρνηση του Ερντογάν αντιμετωπίζει αυξημένη οικονομική ή πολιτική πίεση στο εσωτερικό. Η Ελλάδα, αντίθετα, φαίνεται να παίζει ένα πιο υπολογισμένο παιχνίδι, εστιάζοντας στην οικοδόμηση συμμαχιών, στη διπλωματία και στην αποφυγή περιττών αντιπαραθέσεων.

Εάν η Τουρκία υπερεπεκταθεί ή απομονωθεί διπλωματικά, η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί σε μια θέση σχετικής ισχύος.

Εάν η Τουρκία υπερεπεκταθεί ή απομονωθεί διπλωματικά, η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί σε μια θέση σχετικής ισχύος. Ωστόσο, αυτή η ισορροπία είναι επισφαλής. Εάν η Ελλάδα υπολογίσει λάθος -είτε υποτιμώντας την αποφασιστικότητα της Τουρκίας είτε υπερβαίνοντας τις δικές της προσπάθειες να αντιμετωπίσει την Τουρκία- θα μπορούσε να βρεθεί χαμένη στο τέλος του ανταγωνισμού.

Η πραγματιστική άποψη της ελληνικής κυβέρνησης μάλλον υποδηλώνει συνειδητοποίηση αυτής της λεπτής ισορροπίας, υποδεικνύοντας ότι η Ελλάδα επιδιώκει να αποφύγει δραματικά λάθη, ενώ οι πιο επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας μπορεί, με την πάροδο του χρόνου, να οδηγήσουν σε μεγαλύτερα στρατηγικά λάθη. Εν ολίγοις, η ικανότητα της Ελλάδας να αποφύγει μεγάλα σφάλματα και να εκμεταλλευτεί την πιθανή υπέρβαση της Τουρκίας θα μπορούσε να ανατρέψει την ισορροπία υπέρ της, αλλά αυτό απαιτεί προσεκτική διαχείριση τόσο της διπλωματίας όσο και της ενίσχυσης της εθνικής άμυνας, καθώς και σαφή κατανόηση των περιορισμών και των πιθανών λαθών της Τουρκίας.

Η ικανότητα της Ελλάδας να αποφύγει μεγάλα σφάλματα και να εκμεταλλευτεί την πιθανή υπέρβαση της Τουρκίας θα μπορούσε να ανατρέψει την ισορροπία υπέρ της

Πράγματι, είναι δύσκολο να μετρηθεί η ακριβής ισορροπία των σφαλμάτων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δεδομένων των αντίθετων επιπέδων διαφάνειας και πολιτικής κουλτούρας στις δύο χώρες. Η Ελλάδα, λειτουργεί ως μια ανοιχτή κοινωνία, όπου η ελεύθερη ροή πληροφοριών και η αυτοκριτική είναι κοινά, ενισχύοντας ενίοτε την αντίληψη των λαθών. Η Τουρκία, υπό τον Πρόεδρο Ερντογάν, διατηρεί ένα πολύ πιο ελεγχόμενο πολιτικό περιβάλλον, όπου τα εσωτερικά σφάλματα είτε ελαχιστοποιούνται στο δημόσιο διάλογο είτε αποκρύπτονται πλήρως. Αυτή η αντίθεση περιπλέκει μια αντικειμενική ανάλυση του ποιος έχει κάνει τα λιγότερα σφάλματα και ποιος είναι καλύτερα προετοιμασμένος για πιθανή σύγκρουση. Ωστόσο, η ανασκόπηση ορισμένων σημαντικών ενεργειών και σφαλμάτων και από τις δύο πλευρές μπορεί να προσφέρει διορατικότητα.

Στρατηγική θέση και πιθανές αδυναμίες ή Διπλωματικές Επιτυχίες και Περιφερειακές Συμμαχίες

Η Ελλάδα έχει σημειώσει αξιόλογες διπλωματικές νίκες τα τελευταία χρόνια. Έχει σφυρηλατήσει ισχυρότερους αμυντικούς δεσμούς με βασικούς εταίρους όπως η Γαλλία, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Η Αθήνα υπέγραψε αμυντικό σύμφωνο με τη Γαλλία το 2021, το οποίο περιλαμβάνει αμοιβαία βοήθεια σε περίπτωση στρατιωτικής επίθεσης και έχει αναβαθμίσει τις στρατιωτικές της ικανότητες μέσω της απόκτησης προηγμένων γαλλικών αεροσκαφών Rafale και τις υπό παραλαβή φρεγάτες Belharra καθώς και τη συμμετοχή στα αμερικανικής κατασκευής μαχητικά F-35. Η Ελλάδα συνεργάζεται επίσης στενά με την Κύπρο και το Ισραήλ σε μια τριμερή συμμαχία, με επίκεντρο την ενεργειακή ασφάλεια και την αντιμετώπιση της τουρκικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, η μεγάλη εξάρτηση της Ελλάδας από εξωτερικές δυνάμεις, ιδιαίτερα την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, θα μπορούσε να αποτύχει εάν αυτοί οι σύμμαχοι αποφασίσουν να αποκλιμακώσουν τις εντάσεις στην περιοχή αντί να παρέχουν άμεση υποστήριξη σε μια κρίση.

Αυτή η εξάρτηση από τις συμμαχίες είναι μια πιθανή γκάφα στην αναμονή, καθώς οι εξωτερικοί παράγοντες μπορεί να δώσουν προτεραιότητα στην αποφυγή της σύγκρουσης με την Τουρκία – μέλος του ΝΑΤΟ – παρά την προστασία των συμφερόντων της Ελλάδας.

Η οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας από την κρίση χρέους της είναι σταθερή αλλά εύθραυστη. Οι οικονομικοί περιορισμοί περιορίζουν την ικανότητά να διατηρήσει μια μακροπρόθεσμη στρατιωτική συσσώρευση ή σύγκρουση. Ενώ η Ελλάδα έχει κάνει σημαντικές επενδύσεις στην άμυνα, αυτές θα μπορούσαν να γίνουν μη βιώσιμες εάν οι εντάσεις συνεχιστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μια παρατεταμένη στρατιωτική αντιπαράθεση θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την εγχώρια οικονομία της Ελλάδας, οδηγώντας σε πολιτική αναταραχή ή αναγκάζοντας την Αθήνα να κάνει δυσμενείς παραχωρήσεις.

Μια παρατεταμένη στρατιωτική αντιπαράθεση θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την εγχώρια οικονομία της Ελλάδας, οδηγώντας σε πολιτική αναταραχή ή αναγκάζοντας την Αθήνα να κάνει δυσμενείς παραχωρήσεις.

Η ανοιχτή κοινωνία της Ελλάδας μπορεί να είναι δίκοπο μαχαίρι. Ενώ ο δημόσιος διάλογος και η διαφάνεια ενισχύουν τη δημοκρατική διακυβέρνηση, μπορούν επίσης να αποκαλύψουν τις εσωτερικές διαιρέσεις και να κάνουν πιο δύσκολη τη διατήρηση της συναίνεσης για την άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Η δημόσια δυσαρέσκεια για τον χειρισμό του ζητήματος της Τουρκίας από την κυβέρνηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολιτική αστάθεια, ειδικά εάν προκύψει σύγκρουση. Μακροπρόθεσμα, η εσωτερική διχόνοια θα μπορούσε να αποδειχθεί η αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδας, εάν αποδυναμώσει την ικανότητα της χώρας να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στις εξωτερικές απειλές.

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας υπό τον Ερντογάν έχει χαρακτηριστεί από ισχυρογνωμοσύνη και μερικές φορές απόλυτη πολεμική. Από την εμπλοκή της στη Συρία και τη Λιβύη μέχρι τις αντιπαραθέσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η στρατιωτική στάση της Τουρκίας ήταν επιθετική. Αν και αυτό ενίσχυσε την εγχώρια υποστήριξη του Ερντογάν, ιδιαίτερα μεταξύ των εθνικιστών ψηφοφόρων, κινδυνεύει επίσης με υπερβολική επέκταση. Η ενασχόληση με πολλά θέατρα ταυτόχρονα θα μπορούσε να παρατείνει τους στρατιωτικούς και οικονομικούς πόρους της Τουρκίας. Εάν η Άγκυρα κρίνει εσφαλμένα τη διεθνή απάντηση ή συναντήσει σκληρή αντίσταση σε πολλαπλούς χώρους, αυτή η υπέρβαση θα μπορούσε να αποτύχει θεαματικά.

Η οικονομία της Τουρκίας βρίσκεται σε επισφαλή κατάσταση, με τον πληθωρισμό να εκτινάσσεται και τη λίρα να χάνει γρήγορα την αξία της. Η οικονομική αστάθεια υπονομεύει την ικανότητα της Τουρκίας να διατηρήσει την επιθετική εξωτερική της πολιτική. Εάν η οικονομία της Τουρκίας συνεχίσει να επιδεινώνεται, θα μπορούσε να οδηγήσει σε εσωτερική δυσαρέσκεια, καθιστώντας πιο δύσκολο για τον Ερντογάν να επικεντρωθεί σε εξωτερικές συγκρούσεις. Οι οικονομικές γκάφες που έχει ήδη κάνει η κυβέρνηση του Ερντογάν -όπως η καθυστέρηση των αυξήσεων των επιτοκίων και η κακή διαχείριση του πληθωρισμού- αποτελούν μακροπρόθεσμη απειλή για την ικανότητα της Τουρκίας να προβάλλει ισχύ. Η οικονομική κατάρρευση θα περιόριζε σοβαρά την ικανότητα της Άγκυρας να διατηρεί στρατιωτικές επιχειρήσεις ή να ανταποκρίνεται σε κρίσεις.

Η Τουρκία έχει καταφέρει να αποξενώσει αρκετούς βασικούς περιφερειακούς και διεθνείς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Αιγύπτου και του Ισραήλ.

Αυτή η διπλωματική απομόνωση μειώνει την ικανότητα της Τουρκίας να σχηματίζει ουσιαστικές συμμαχίες, αφήνοντάς την πιο ευάλωτη στη συντονισμένη αντιπολίτευση. Η ολοένα και πιο αυταρχική διακυβέρνηση του Ερντογάν μπορεί να προβάλλει την εικόνα της ισχύος, αλλά θα μπορούσε να αποδειχθεί στρατηγική αδυναμία. Εδραιώνοντας την εξουσία και καταστέλλοντας τη διαφωνία, ο Ερντογάν έχει αφαιρέσει πολλές ανεξάρτητες φωνές εντός του στρατού και της κυβέρνησης που θα μπορούσαν να παρέχουν πολύτιμη ανατροφοδότηση ή εναλλακτικές στρατηγικές. Αυτός ο συγκεντρωτισμός της λήψης αποφάσεων αυξάνει τον κίνδυνο μεγάλων σφαλμάτων, καθώς οι αντίθετες απόψεις ή οι κριτικές αξιολογήσεις είναι λιγότερο πιθανό να φτάσουν στην ηγεσία. Σε ένα σενάριο σύγκρουσης, το άκαμπτο, από πάνω προς τα κάτω σύστημα της Τουρκίας μπορεί να μην έχει την ευελιξία να προσαρμοστεί γρήγορα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, οδηγώντας σε πιθανούς λανθασμένους υπολογισμούς.

Από τη στάθμιση αυτών των παραγόντων, φαίνεται ότι η Τουρκία μπορεί να είναι πιο επιρρεπής σε σφάλματα μακροπρόθεσμα, κυρίως λόγω της ακραίας επιθετικής εξωτερικής της πολιτικής, της οικονομικής αστάθειας και της διπλωματικής απομόνωσης. Η στάση ηγεμονεύουσας δύναμης της Τουρκίας, αν και επιμελήθηκε προσεκτικά, κρύβει μια σειρά από τρωτά σημεία που θα μπορούσαν να γίνουν κρίσιμα σε περίπτωση πολεμικής διαμάχης.

Η οικονομική υπερεπέκταση, ο στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός και η έλλειψη ισχυρών συμμάχων μπορεί να αποδειχθούν εμπόδια της Τουρκίας εάν ενταθεί η σύγκρουση με την Ελλάδα.

Η οικονομική υπερεπέκταση, ο στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός και η έλλειψη ισχυρών συμμάχων μπορεί να αποδειχθούν εμπόδια της Τουρκίας εάν ενταθεί η σύγκρουση με την Ελλάδα.

Η Ελλάδα, παρά τις προκλήσεις της -την οικονομική ευθραυστότητα, την εξάρτηση από εξωτερικούς συμμάχους και τις εσωτερικές πολιτικές διαιρέσεις- έχει μέχρι στιγμής αποφύγει μεγάλα στρατηγικά λάθη. Η προσεκτική προσέγγισή της, η εστίαση στην οικοδόμηση συμμαχιών και ο στρατιωτικός εκσυγχρονισμός την τοποθετούν σε καλύτερη θέση. Ωστόσο, η εξάρτηση της Ελλάδας από εξωτερικούς παράγοντες και το ενδεχόμενο εσωτερικής πολιτικής διαφωνίας εξακολουθούν να προκαλούν ανησυχία. Εν ολίγοις, ενώ και τα δύο έθνη έχουν τις αδυναμίες τους, η επιθετική υπερβολή και οι εσωτερικές ευπάθειες της Τουρκίας μπορεί τελικά να ανατρέψουν την ισορροπία υπέρ της Ελλάδας, ειδικά εάν η Ελλάδα μπορεί να αποφύγει τα δικά της κρίσιμα λάθη και να διατηρήσει ισχυρή διεθνή υποστήριξη.

Εν ολίγοις, ενώ και τα δύο έθνη έχουν τις αδυναμίες τους, η επιθετική υπερβολή και οι εσωτερικές ευπάθειες της Τουρκίας μπορεί τελικά να ανατρέψουν την ισορροπία υπέρ της Ελλάδας, ειδικά εάν η Ελλάδα μπορεί να αποφύγει τα δικά της κρίσιμα λάθη και να διατηρήσει ισχυρή διεθνή υποστήριξη.

Οι στρατηγικές προκλήσεις της Ελλάδας, ιδιαίτερα όσον αφορά την αποφασιστικότητα και τις στρατιωτικές προμήθειες, υπογραμμίζουν την πολυπλοκότητα της θέσης της στον ανταγωνισμό Ελλάδας-Τουρκίας. Ωστόσο, οι αδυναμίες στα στρατιωτικά και πολιτικά συστήματα της ίδιας της Τουρκίας παρέχουν κάποιο περιθώριο ανάσας στην Ελλάδα, ακόμη κι αν αντιμετωπίζει σημαντικές εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις.

Ας αναλύσουμε τις επιδόσεις της Ελλάδας στους τομείς της αποφασιστικότητας, των ναυτικών επιχειρήσεων και των στρατιωτικών προμηθειών και στη συνέχεια ας τις συγκρίνουμε με τις υποτιθέμενες αδυναμίες της Τουρκίας.

Η δέσμευση της Ελλάδας στις διεθνείς συνθήκες και το κράτος δικαίου, ιδιαίτερα στον τομέα των θαλάσσιων διαφορών, αποτελεί ουσιαστικό μέρος της στρατηγικής της. Ωστόσο, τα τελευταία πέντε χρόνια η Αθήνα έδωσε μερικές φορές την εντύπωση ότι αυτές οι δεσμεύσεις δεν είναι ακλόνητες. Ο δισταγμός που έχει δείξει η Ελλάδα σε ορισμένες διπλωματικές συνθήκες μπορεί να αντανακλά ευρύτερες προκλήσεις. Αυτά περιλαμβάνουν τις οικονομικές συνέπειες της κρίσης χρέους, τις εσωτερικές πολιτικές αλλαγές και την έλλειψη συνέπειας στις προσεγγίσεις της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής. Η Ελλάδα πρέπει να επιδιορθώσει αυτή τη διπλωματική ζημιά, επιδεικνύοντας στους εταίρους της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ ότι παραμένει αποφασιστική, ιδιαίτερα απέναντι στην τουρκική διεκδίκηση. Ωστόσο, η Ελλάδα εξακολουθεί να επωφελείται από την αξιοπιστία των συνεργασιών της, ιδιαίτερα με τη Γαλλία, την Αίγυπτο, το Ισραήλ και την ευρύτερη ΕΕ, οι οποίες παραμένουν βασικοί πυλώνες της αρχιτεκτονικής ασφαλείας της.

Όσον αφορά τις ναυτικές επιχειρήσεις, η προσέγγιση της Ελλάδας στην επιβολή του θαλάσσιου δικαίου, μέσω αποστολών «ελευθερίας ναυσιπλοΐας» (επιχείρηση IRINI και επιχείρηση ASPIDES), είναι κρίσιμη για να αποδείξει την απόρριψη των διεκδικήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το ζήτημα έγκειται στην ασυνέπεια αυτών των πράξεων.

Εάν οι ελληνικές ναυτικές δυνάμεις δεν διεκδικούν τακτικά τα δικαιώματά τους και δεν αμφισβητούν τις υπερβολικές διεκδικήσεις της Τουρκίας, αμβλύνουν την αποτελεσματικότητα αυτών των επιχειρήσεων και αποδυναμώνουν τη στρατηγική στάση της Ελλάδας.

Οι θαλάσσιες επιχειρήσεις αποτελούν κεντρικό μέρος της αμυντικής στρατηγικής της Ελλάδας, ιδίως λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία του Αιγαίου και του πολύπλοκου ιστού των νησιών και των θαλάσσιων συνόρων. Το γεγονός ότι αυτές οι επιχειρήσεις έρχονται και παρέρχονται αντί να συνεχίζονται σταθερά καταδεικνύει μια πιθανή έλλειψη επιχειρησιακής συνέχειας, η οποία είναι κρίσιμη σε αμφισβητούμενα ύδατα. Για να διατηρήσει η Ελλάδα την αξιοπιστία στις θαλάσσιες διαφορές, αυτές οι επιχειρήσεις πρέπει να είναι σταθερές, αξιόπιστες και να υποστηρίζονται από ισχυρές νομικές και πολιτικές δεσμεύσεις.

Ίσως το πιο κραυγαλέο ζήτημα για την Ελλάδα βρίσκεται στη σφαίρα των στρατιωτικών προμηθειών. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Ελλάδα αγωνίζεται συνεχώς να φέρει νέες πλατφόρμες έγκαιρα και οικονομικά. Τα στρατιωτικά εργαλεία πρέπει να υποστηρίζουν ευρύτερη στρατηγική και οι καθυστερήσεις και οι υπερβάσεις του προϋπολογισμού στην απόκτηση νέων πολεμικών πλοίων, μαχητικών αεροσκαφών και άλλου κρίσιμου υλικού αποδυναμώνουν την ικανότητα της Ελλάδας να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στις περιφερειακές απειλές. Ωστόσο, έχει σημειώσει κάποια πρόσφατη πρόοδο —όπως η αγορά γαλλικών αεροσκαφών Rafale και η μελλοντική προμήθεια Belharra και μαχητικών F-35— αλλά τα προβλήματα συστημικών προμηθειών παραμένουν. Αυτές οι καθυστερήσεις επιδεινώνονται από την οικονομική πίεση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, η οποία περιορίζει την ικανότητά της να εκσυγχρονίσει γρήγορα τις στρατιωτικές της δυνάμεις.

Χωρίς αξιόπιστες, σύγχρονες στρατιωτικές πλατφόρμες, η Ελλάδα κινδυνεύει να μείνει πίσω από την Τουρκία, παρά τα ελαττώματα στη διαδικασία προμηθειών της ίδιας της Τουρκίας.

Η Τουρκία, ωστόσο, μπορεί να είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, ευάλωτη σε λάθη τόσο στις στρατιωτικές προμήθειες όσο και στη στρατηγική. Ενώ η Τουρκία έχει επενδύσει πολλά στον εκσυγχρονισμό του στρατού της και στην ανάπτυξη της δικής της αμυντικής βιομηχανίας (συμπεριλαμβανομένων των drones, πολεμικών πλοίων και προηγμένων πυραυλικών συστημάτων), η πραγματική αποτελεσματικότητα αυτών των συστημάτων παραμένει αβέβαιη.

Τα τουρκικά στρατιωτικά εργαλεία περιγράφονται συχνά ως «μαύρα κουτιά», που είναι δύσκολο να αξιολογηθούν, και ενώ ήταν εντυπωσιακά σε επιδείξεις εν καιρώ ειρήνης, η αποτελεσματικότητά τους στο πραγματικό πεδίο μπορεί να μην ανταποκρίνεται στη διαφημιστική εκστρατεία.

Η Τουρκία έχει τα δικά της προβλήματα εκσυγχρονισμού και κατασκευής, και όπως κάθε χώρα που επιδιώκει να αναβαθμίσει γρήγορα την αμυντική της βιομηχανία, δεν είναι απρόσβλητη από τον νόμο του Μέρφι —η ιδέα ότι οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά θα πάει στραβά. Ο στρατιωτικός εκσυγχρονισμός της Τουρκίας είναι δαπανηρός και δεν είναι σαφές εάν τα νέα της συστήματα είναι απαλλαγμένα από τα είδη των τεχνολογικών ελαττωμάτων ή των λειτουργικών ελλείψεων που μπορεί να προκύψουν όταν τα συστήματα εισάγονται βιαστικά στην παραγωγή. Επιπλέον, η διπλωματική απομόνωση της Τουρκίας, ιδιαίτερα μετά την απόφασή της να αγοράσει ρωσικά πυραυλικά συστήματα S-400, έχει εντείνει τις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ και έχει οδηγήσει σε κυρώσεις των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν επηρεάσει την πρόσβασή της σε στρατιωτική τεχνολογία αιχμής. Η ρήξη με το ΝΑΤΟ αποδυναμώνει τη συνολική αμυντική στάση της Τουρκίας, ειδικά εάν προκύψει σύγκρουση και η Τουρκία βρεθεί απομονωμένη από βασικούς εταίρους.

Κατά τη στάθμιση αυτών των παραγόντων, τα λάθη της Ελλάδας στη διπλωματία, τις ναυτικές επιχειρήσεις και τις προμήθειες αφήνουν σίγουρα περιθώρια βελτίωσης, αλλά δεν είναι απαραίτητα μοιραία για τη στρατηγική της θέση.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να απολαμβάνει ισχυρές διεθνείς συμμαχίες, δεσμευμένη ναυτική παρουσία στη Μεσόγειο και βελτιωμένη διαδικασία αμυντικών προμηθειών, έστω και αργή.

Η Τουρκία, από την άλλη, αντιμετωπίζει βαθύτερα, δυνητικά πιο καταστροφικά λάθη. Η επιθετική της εξωτερική πολιτική, η οικονομική αστάθεια και τα ζητήματα στρατιωτικών προμηθειών θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τη στρατηγική της θέση μακροπρόθεσμα. Η εξάρτηση της Τουρκίας σε νέα, σχετικά μη δοκιμασμένα στρατιωτικά συστήματα, σε συνδυασμό με τη διπλωματική της απομόνωση από το ΝΑΤΟ, αυξάνει την πιθανότητα να υπερβεί ή να υπολογίσει εσφαλμένα, ειδικά εάν οι εσωτερικές αδυναμίες της αμυντικής της βιομηχανίας εκτίθενται στον πυρετό της σύγκρουσης.

Συμπεράσματα

Τόσο η Ελλάδα όσο η Τουρκία έχουν κάνει λάθη, αλλά τα λάθη της Ελλάδας φαίνονται πιο διαχειρίσιμα βραχυπρόθεσμα έως μεσοπρόθεσμα. Η αποφασιστικότητα της Ελλάδας μπορεί να αμφισβητηθεί κατά καιρούς, αλλά κατάφερε να διατηρήσει κρίσιμες συμμαχίες, να εκσυγχρονίσει τον στρατό της σε κάποιο βαθμό και να διεκδικήσει τα θαλάσσια δικαιώματά της, αν και ασυνεπώς.

Η Τουρκία, παρά την εξαιρετικά ικανή εικόνα της, αντιμετωπίζει σημαντικότερους μακροπρόθεσμους κινδύνους. Η επιθετική εξωτερική πολιτική της, σε συνδυασμό με πιθανές αδυναμίες στις λαμπερές νέες στρατιωτικές της πλατφόρμες και τη διπλωματική της απομόνωση, υποδηλώνουν ότι μπορεί να είναι πιο επιρρεπής σε σφάλματα σε ένα σενάριο σύγκρουσης.

Εν ολίγοις, η Ελλάδα έχει κάνει λιγότερα σφάλματα μέχρι στιγμής και βρίσκεται σε καλύτερη θέση για να διορθώσει τα λάθη της, ενώ η Τουρκία μπορεί να βαδίζει σε πιο λεπτή γραμμή, να κινδυνεύει με υπερβολική επέκταση και να κάνει στρατηγικούς λανθασμένους υπολογισμούς που θα μπορούσαν να αποδειχθούν δαπανηροί σε περίπτωση πολεμικών συγκρούσεων.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, και του Strategy International.

 

Μαρία Δελιβάνη: σιγή τάφου γύρω από τα εγκληματικά μνημόνια

Από
anixneuseis
-
6

Ανανέωση: 
Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Η πρόσφατη συνέντευξη του νομπελίστα οικονομολόγου Τζόζεφ Στίγκλιτς και οι σχετικές δηλώσεις του τραπεζίτη Σάλλα, γύρω από τη δραματική κατάσταση της οικονομίας μας, κίνησαν τα χρόνια λιμνάζοντα ύδατα, γύρω από τον προβληματισμό των εγκληματικών Μνημονίων. Και με ενθαρρύνουν να επιμείνω για πολλοστή φορά γύρω απ’ αυτά.

Έχουν περάσει 15 χρόνια από την επιβολή του πρώτου Μνημονίου, που ακολουθήθηκε και από τα δύο άλλα. Στο διάστημα αυτό οι συνέπειές τους διέλυσαν ολοσχερώς την οικονομία μας, φτωχοποίησαν τη μεσαία και χαμηλότερη τάξη και το χειρότερο, ενθάρρυναν και εμπέδωσαν τα μυθεύματα περί γαλάζιας πατρίδας.

Το περίεργο δεν είναι πως φτάσαμε μέχρις εδώ, καθώς τα ζοφερά αποτελέσματα των Μνημονίων όφειλαν να είναι αναμενόμενα από την αρχή. Αντιθέτως, ανεξήγητη είναι καταρχήν η απόλυτη σιωπή των εκάστοτε αρμοδίων, γύρω από την καταστροφή της χώρας και τις ευθύνες γύρω από αυτήν. Το ίδιο ακατανόητες, και οι συχνές ενθουσιαστικές δηλώσεις τους, για το πόσο καλά πηγαίνει η οικονομία.

Πώς τα Μνημόνια έσωσαν δήθεν την οικονομία μας

Ας δούμε, λοιπόν τη σωτηρία της. Το 2009, όταν ξέσπασε η κρίση, το χρέος της Ελλάδας ανέρχονταν σε 270 δις Ε, ενώ σήμερα υπολογίζεται σε 407 δις Ε. Και ως ποσοστό στο ΑΕΠ, το χρέος τότε ήταν 126%, και βιώσιμο, με βάση τη σχετική βιβλιογραφία, ενώ σήμερα, μετά από 15 χρόνια σωτήριων, υποτίθεται, μέτρων εκτιμάται στο 167%. Η σημαντική του μείωση των τελευταίων ετών οφείλεται κυρίως στον πληθωρισμό. Έτσι, λοιπόν μας έσωσαν τα Μνημόνια, αλλά και χάρις σε αλχημείες επιχειρημάτων, το χρέος που εκλήφθηκε ως καταστρεπτικό το 2009, τώρα, σοβαρά διογκωμένο, εκλαμβάνεται ωστόσο ως βιώσιμο.
Επίσης είναι άξιον απορίας, το πως και το γιατί η ΕΕ καταλήφθηκε από πανικό, σε βαθμό που έσπευσε να καταδικάσει έναν ολόκληρο λαό, με το ελληνικό χρέος των 270 δις, το 2009, μικρό ποσοστό στο συνολικό του Νότου των 2.2 τρισ. Ε., ενώ τώρα που έχει σημαντικά διογκωθεί, όλα καλά.

Να σημειωθεί ακόμη, ότι στην περίπτωση του ελληνικού χρέους, δεν τηρήθηκε ένας απαράβατος κανόνας, παρά την επιμονή της Γαλλίας, που μάταια προσπάθησε να μας σώσει. Η Γερμανία, ωστόσο, ήταν αντίθετη. Αναφέρομαι στο χρέος, που για να θεωρηθεί βιώσιμο, απαιτείται ο ρυθμός ανάπτυξης της χρεωμένης οικονομίας να υπερβαίνει το ρυθμό αύξησης του. Γι αυτό, και μάτωσε, και εξακολουθεί να ματώνει ο ελληνικός λαός για να το εξυπηρετήσει. Εξαιτίας της θανατηφόρας λιτότητας.

Εύλογα, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα, του γιατί η ΕΕ από το 2009 και μετά, μεταχειρίστηκε με τέτοια σκληρότητα το πιο αδύναμο μέλος της, την Ελλάδα. Και η απάντηση που φαίνεται να έχει επικρατήσει είναι ότι η ΕΕ καταλήφθηκε από πανικό, για πιθανή χρεοκοπία των γερμανό γαλλικών τραπεζών, επειδή διέθεταν μεγάλη ποσότητα ελληνικών χαρτιών. Και ενώ αυτό το χρέος, και αυτό το έλλειμμα, θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με ήπιο τρόπο, με κάποιο δάνειο, σε συνδυασμό και με μέτρα ανάπτυξης, κατέληξαν ωστόσο στη δουλοποίηση ενός ολόκληρου λαού, στην υφαρπαγή της δημόσιας περιουσίας του, στη φτωχοποίηση του και στην απόλυτη καταστροφή του.

Κάποιας μορφής Μνημόνια ήταν απαραίτητα εφόσον υπήρχε χρέος

Σπεύδω να διευκρινίσω ότι το ανάθεμα δεν αφορά την ύπαρξη Μνημονίων, αλλά πολύ συγκεκριμένα τις παρακάτω έξη ανειλημμένες και εθνικά αυτοκτονικές υποχρεώσεις, που αναλήφθηκαν από τις μνημονιακές κυβερνήσεις. Πρόκειται:

Πρώτον, για την παραίτηση από συμψηφισμό χρεών, παρότι η Γερμανία μας χρωστά από την κατοχή, ποσό που υπερβαίνει κατά πολύ το δικό μας χρέος.

Δεύτερον, για το αλύπητο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Τρίτον, για την αποδοχή θανατηφόρου βαθμού λιτότητας, που απέκλειε εκ προοιμίου τη δυνατότητα ανάπτυξης.

Τέταρτον, για την αποδοχή του αγγλικού δικαίου, προκειμένου να κρίνει ενδεχόμενη διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και στους πιστωτές της.

Πέμπτον, για τη συναίνεση αργοπορίας του κουρέματος του χρέους (επειδή το ζήτησαν οι πιστωτές) που όμως υπήρξε καταστρεπτική για τα δικά μας κοινωνικά ταμεία.

Έκτον, η πλαστογράφηση του ΟΧΙ σε ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015.

Πώς και γιατί δεν αντέδρασε ο ελληνικός λαός εναντίον της θανατικής του καταδίκης;

Η απάντηση συνοψίζεται στις σελίδες του εξαιρετικού βιβλίου της Ναόμι Κλάιν, «Το δόγμα του σοκ», που αναφέρεται στις μεθοδεύσεις οι οποίες επιβάλλονται σε λαούς, όταν επιχειρείται η εφαρμογή σκληρών και αδικαιολόγητων μέτρων. Να θυμηθούμε, λοιπόν, πώς παρουσίαζε τους Έλληνες μερίδα του γερμανικού Τύπου, πριν από την υπογραφή των Μνημονίων. Ως λαό ανεύθυνο, που ζει πλουσιοπάροχα σε βάρος άλλων, που είναι τεμπέλης και επιδίδεται από το πρωί σε ουζοποσία, και για τους λόγους αυτούς πρέπει να τύχει παραδειγματικής τιμωρίας.

Έτσι υπογράφηκαν τα τρία Μνημόνια με περιεχόμενο, όχι απλώς εξευτελιστικό για ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα, όχι απλώς εγκληματικό, για τις συνθήκες εξαθλίωσης που επέβαλε, όχι απλώς μακροχρόνια καταστρεπτικό για την επιβίωση της ελληνικής οικονομίας, αλλά και ληστρικό για το σύνολο σχεδόν του δημόσιου πλούτου μας. Ο Μπαράκ Ομπάμα αποκαλύπτει, σχετικά με την επιχείρηση αυτή του δόγματος σοκ, στα απομνημονεύματά του «Η Γη της Επαγγελίας» πώς μας περιέπαιζε ο Σόιμπλε (δηλαδή, όσους από εμάς ήταν πρόθυμοι να ξεγελαστούν) τρομοκρατώντας μας, ανάμεσα και σε άλλα, και με grexit. Η αλήθεια είναι ότι αν το τολμούσαμε, στην απελπιστική κατάσταση που βρισκόμασταν (που ενδεχομένως και κάτω από προϋποθέσεις που όφειλαν να διερευνηθούν εμείς θα είχαμε σωθεί) οι γαλλογερμανικές τράπεζές θα έχαναν γύρω στο 1 τρισ. Ε.

Αλλά, πως δέχθηκαν οι κυβερνήτες μας των κρίσιμων εκείνων ετών, να υπογράψουν τέτοιους καταδικαστικούς όρους για την πατρίδα τους;

Η απάντησή αυτή αναμένεται, επί 15 χρόνια. Αντ’ αυτής έχει απλωθεί πέπλο σιωπής και απόλυτης αλληλεγγύης μεταξύ τους, που δεν διαταράχθηκε ούτε στο πρόσφατο συνέδριο της Καθημερινής, για τα 50 χρόνια της Μεταπολίτευσης. Στο οποίο, αν και δόθηκε η ευκαιρία για επιστροφή στο παρελθόν και εξομολογήσεις, οι συζητήσεις περιστράφηκαν γύρω από «ανέμους και ύδατα», αλλά δεν περιέλαβαν ούτε λέξη για Μνημόνια και για ευθύνες των όσων τα υπέγραψαν.

*Αποσπάσματα από το Α΄ Μέρος της ομιλίας μου στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Χαλανδρίου στις 14 τρέχ. Το Β΄ Μέρος, που ακολουθεί αφορά τις δραματικές συνέπειες των Μνημονίων

Οι συνέπειες των μνημονίων

Δεν είμαστε για θριαμβολογίες. Αντιθέτως, είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε την οικτρή θέση στην οποία έχουμε περιέλθει, γιατί μόνο τότε θα αντιδράσουμε. Τα στοιχεία που ακολουθούν είναι αποδεικτικά της ελληνικής πραγματικότητας

Ανάπτυξη

Η ανάπτυξη που, κατά μέσο όρο για την επταετία πριν από την κρίση, ήταν πάνω από 4% ετησίως, μετά το 2009 ήταν αρνητική. Το προ μνημονιακό ΑΕΠ μας, που υπέστη καταρχήν μείωση της τάξης του 27% εξαιτίας των εγκληματικού περιεχομένου Μνημονίων, δεν έχει ακόμη αγγίξει το επίπεδο του 2024. Δηλαδή, μέσα στα 15 τελευταία χρόνια, η χώρα είναι μονίμως και σημαντικά φτωχότερη σε σύγκριση με το 2009. Εξάλλου, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΝΤ και της ΕΛΣΤΑΤ το πραγματικό ΑΕΠ μας το 2024 θα είναι κατώτερο, κατά 15,6% σε σχέση με το 2007. Για να επιστρέψει η ελληνική οικονομία το 2037 στα προ κρίσης χρέους επίπεδα πραγματικού ΑΕΠ, θα πρέπει να μεγεθύνεται σταθερά με μέσο ετήσιο ρυθμό της τάξης του 2,2%. Όπως προκύπτει από την εξέλιξη των τελευταίων ετών, οι έστω και ασήμαντοι ρυθμοί μεγέθυνσης μας αδυνατούν να είναι συνεχείς, αλλά είναι απλώς περιπτωσιακοί.

Επενδύσεις

Οι επενδύσεις μας υπολείπονται κατά 9 μονάδες από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο, καθώς και η παραγωγικότητά μας αντιπροσωπεύει μόνο το 55% του μέσου όρου της ευρωζώνης. Πώς, λοιπόν, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, να ονειρευτεί κανείς ανάπτυξη; Περιττό, ακόμη να υπογραμμισθεί ότι αν δεν γίνουν σημαντικές ανατροπές, που δυστυχώς δεν προβλέπονται, η ελληνική οικονομία δεν διαθέτει τις απαραίτητες δυνατότητες σταθερής και ισορροπημένης ανάπτυξης. Γι αυτό και η συνεχής αγωνία των ιθυνόντων για την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων. Τα οποία, και όταν εισρέουν, κατευθύνονται προς την εξαγορά δημόσιου πλούτου ή οικοπέδων και ακινήτων, που φυσικά δεν πρόκειται περί επενδύσεων, χωρίς επιπλέον να προηγείται έλεγχος προέλευσης των εκάστοτε αγοραστών.

Κατανάλωση

Η κατανάλωση αποτελούσε ανέκαθεν τον κυρίαρχο μοχλό ανάπτυξης στην Ελλάδα. Και ακριβώς, ένα από τα εμπόδια ανάπτυξης της χώρας μας είναι και η πολύ χαμηλή κατανάλωση. Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου LEVY η κατανάλωση είναι τώρα 14% χαμηλότερη, σε σύγκριση με την αντίστοιχη προ μνημονιακή. Επιπλέον, όπως αποκαλύπτει ο ΟΟΣΑ, οι μισθωτοί στην Ελλάδα έχουν απολέσει τον τελευταίο χρόνο, έναν ολόκληρο μισθό αγοραστικής δύναμης, εξαιτίας του πληθωρισμού (τον δεύτερο υψηλότερο στην Ευρώπη για τα είδη διατροφής).

Στους λόγους ανεπαρκούς ζήτησης για κατανάλωση δεν θα πρέπει να λησμονείται ο μακροχρόνια κυρίαρχος, δηλαδή το γεγονός ότι οι μισθωτοί στην πατρίδα μας έχουν τον χαμηλότερο ονομαστικό μισθό στην Ευρώπη, που επιπλέον υστερεί κατά 17% σε σύγκριση με το επίπεδο πριν από τα μνημόνια. Πριν από την εισβολή των μνημονίων ο μέσος ελληνικός μισθός αντιπροσώπευε το 86,4% του μέσου ευρωπαϊκού, ενώ το 2022, το 56,9% αντίστοιχα, και είναι ο χαμηλότερος στην Ευρωζώνη. Άλλωστε, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση της Eurobank, διαμορφώνονται σήμερα οι μισθοί στην Ελλάδα, κατά 23,9% χαμηλότεροι σε σχέση με το ιστορικό υψηλό που είχε καταγραφεί το 2009, πριν φανούν οι επιπτώσεις της κρίσης χρέους. Να σημειωθεί ότι σε επίπεδο πραγματικών μισθών, οι πρόσφατες αυξήσεις του κατώτατου μισθού δεν αναμένεται να έχουν επιφέρει βελτιώσεις, κυρίως εξαιτίας του πληθωρισμού και κυρίως της υψηλής τους επιβάρυνσης σε αγαθά πρώτης ανάγκης. Βασικά υπεύθυνη η σκληρή λιτότητα σε συνδυασμό με τα φορολογικά υπερκέρδη και τις μειωμένες δημόσιες δαπάνες.Τα παραπάνω αρνητικά επιβεβαιώνονται από πρόσφατες έρευνες που διαπιστώνουν ότι η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων εργαζομένων είναι η χαμηλότερη στην Ευρώπη, παρότι εργάζονται περισσότερες ώρες από το σύνολο των υπόλοιπων Ευρωπαίων.

Ανεργία

Η ανεργία έφτασε στο αδιανόητο ύψος του 26% του ενεργού πληθυσμού, αμέσως μετά την επιβολή των Μνημονίων. Η κάποια πρόσφατη μείωσή της στη συνέχεια, οφείλεται σε σημαντικό βαθμό:

–πρώτον, στην αθρόα μετανάστευση νέων, ως επί το πλείστον μορφωμένων που εγκατέλειψαν και συνεχίζουν να εγκαταλείπουν την Ελλάδα, αυτά τα μνημονιακά χρόνια, προς αναζήτηση καλύτερης τύχης στο εξωτερικό, αλλά και

–δεύτερον στη διόγκωση του ποσοστού της μακροχρόνιας ανεργίας, που μετά από κάποιο χρόνο παύει να αναζητά απασχόληση.

Δυνητική ανάπτυξη

Να συνεχίσω με τις δυσμενέστατες συνέπειες, που ασκεί στη δυνητική ανάπτυξη μιας χώρας:

-η μη συντήρηση και μη ανανέωση των παραγωγικών εγκαταστάσεων, όπως συμβαίνει στη μνημονιακή Ελλάδα,

-η εγκατάλειψη των έργων υποδομής,

-η επιδείνωση της δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης,

– η διατήρηση απαισιόδοξων προβλέψεων καταναλωτών και επιχειρηματιών,

– και πάνω από όλα το αποτρόπαιο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, επίγειας, υπόγειας, υποθαλάσσιας.

Από πού λοιπόν να ελπίζει κανείς ανάπτυξη; Άλλωστε, και τα δύο χρόνια που είχαμε θετικό πρόσημο ανάπτυξης, αυτό ήταν κολλημένο όχι μακρά του 1%.

Όπως ακριβώς προβλέπει το ΔΝΤ, για την Ελλάδα, ως και το 2060 -ανάπτυξη γύρω στο 1%.

Το χρέος, λοιπόν, που άρχισε ως ήπιο και απολύτως βιώσιμο, έχει καταστεί θηριώδες, παρότι οι αρμόδιοι εντός και εκτός ψελλίζουν ότι δήθεν είναι μεσοπρόθεσμα βιώσιμο.
Η πραγματικότητα είναι ότι δεν είναι αντιμετωπίσιμο στον αιώνα τον άπαντα! Διότι, η ανεξαρτησία μας θα επανέλθει μόνον αφού ξεπληρώσουμε το 85% του χρέους μας.

Να μην ξεχνάμε ακόμη ότι τα μνημόνια δεν επέτρεψαν όλα αυτά τα μαύρα χρόνια, την αμυντική θωράκιση της χώρας, και ενθάρρυναν τα παραμύθια περί γαλάζιας πατρίδας και όλα τα θλιβερά της επακόλουθα, στο Αιγαίο, στην Κύπρο, αλλά και στη Θράκη.

Κοινωνικές επιπτώσεις

Τα Μνημόνια, εξάλλου, επέφεραν φτωχοποίηση, καθώς και κοινωνική εξαθλίωση. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, 1 στους 4 πολίτες στην Ελλάδα είναι φτωχός, ενώ 6 στους 10 απειλούνται με φτώχεια. Η Ελλάδα, εξάλλου, εμφανίζει διαχρονική επιδείνωση του μορφωτικού της επιπέδου, στην παγκόσμια έρευνα της ΠΙΖΑ. Έχει το υψηλότερο ποσοστό ατόμων με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο στην Ε.Ε. (81,6%) (δηλαδή μόνο με απολυτήριο Γυμνασίου), που θεωρούνται φτωχά. Λιγότερο από ένας στους τρεις Ευρωπαίους με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο θεωρείται υποκειμενικά φτωχός το 2022, έναντι τεσσάρων στους πέντε Έλληνες.

Η κατάσταση της δημόσιας υγείας είναι, ως γνωστόν, αυτόχρημα απελπιστική. Κι ακόμη, πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα, ανά 100.000 κατοίκους, αυξάνουν ανησυχητικά, μετά το 2019, ενώ εμφανίζουν πτώση στην υπόλοιπη Ευρώπη. Εξάλλου, οι Έλληνες εμφανίζονται ως οι τρίτοι αγχωτικοί στην Ευρώπη, με πρώτους όσους ζουν στα κατεχόμενα της Κύπρου και στη Μάλτα.

Να μην ξεχνάμε ακόμη ότι τα μνημόνια δεν επέτρεψαν, επί 11 τουλάχιστον χρόνια, την αμυντική θωράκιση της χώρας, και ενθάρρυναν τα παραμύθια περί γαλάζιας πατρίδας και όλα τα θλιβερά της επακόλουθα, στο Αιγαίο, στην Κύπρο, αλλά και στη Θράκη.

Η θέση μας στην ΕΕ

Και, αναφορικά, με τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, η εικόνα απόγνωσης συμπληρώνεται από την κατρακύλα της διεθνούς θέσης μας. Πριν από τα μνημόνια η Ελλάδα κατείχε την 14η θέση, μεταξύ των οικονομιών της ΕΕ, και το κατά κεφαλήν εισόδημά της αντιπροσώπευε το 84,3% του μέσου ευρωπαϊκού. Σήμερα, το ελληνικό ΑΕΠ αντιπροσωπεύει μόνο το 66,4 του μέσου ευρωπαϊκού, και βρίσκεται στο τελευταίο σκαλοπάτι, έχοντας μας ξεπεράσει, ακόμη, και η Βουλγαρία.

Με αυτά τα δεδομένα πώς μπορεί να υποστηριχθεί ότι «τα μνημόνια μας έσωσαν»; Αλλά και ότι αναπτυσσόμαστε; Ωστόσο, αναπάντητο παραμένει πάντοτε το ερώτημα του πως και του γιατί οι κυβερνήσεις μας αντιμετωπίζουν θετικά και τις συνέπειες των Μνημονίων, αλλά και διαπιστώνουν ανάπτυξη εκεί που υπάρχει κατάρρευση.

*Αποσπάσματα από το Β΄Μέρος της ομιλίας της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Χαλανδρίου στις 14 τρέχ.

newsbreak.gr

ΜΕΤΕΩΡΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ;

Από
anixneuseis
-
10

του Παντελή Σαββίδη

Η Ελλάδα είναι προσανατολισμένη στον δυτικό συνασπισμό και αυτή είναι μια στρατηγική επιλογή στη λογική του μη χείρον βέλτιστον. Απο άποψη δημοκρατίας και νοοτροπίας, στο παρελθόν, η Ελλάδα είχε ταυτότητα και άφησε το αποτύπωμά της στην εξέλιξη της ανθρωπότητες. Μέχρι που έγινε εθνικό κράτος οπότε, ακόμη, δεν κατάφερε να μαζέψει τα συστατικά στοιχεία της. Η Ελλάδα, σήμερα, δεν έχει ούτε ταυτότητα, ούτε έρμα. Είναι ένα σύνολο ατόμων που το καθένα προσπαθεί να βολευτεί μέσα σε ένα ανοργάνωτο κράτος. Η λογική του κράτους παραμένει κοτζαμπάσικη και το αποτέλεσμα είναι χαοτικό αν και το χάος παράγει τάξη. Στην ελληνική περίπτωση τάξη δεν διακρίνεται.

Ο δυτικός προσανατολισμός της χώρας της επιβλήθηκε, από την εποχή του Μαυροκορδάτου, από την αρχή της Επανάστασης. Δυτικός ήταν και ο προσανατολισμός της μεγαλύτερης πολιτικής προσωπικότητας της σύγχρονης εποχής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Ο προσανατολισμός αυτός κρίθηκε την δεκαετία του 1940 και έμεινε σταθερός.

Είναι η καλύτερη από τις δυνατές επιλογές.

Η σύγχρονη Ελλάδα δεν μπορεί να προβάλει το δικό της διαχρονικό στίγμα διότι οι σύγχρονοι Έλληνες δεν το έχουν αφομοιώσει. Υφέρπει, υποσυνείδητα, ως πολιτισμικό DNA.

Είτε ως επιλογή είτε ως επιβολή ο προσανατολισμός προς τις χώρες της δύσης είναι προτιμότερος των άλλων εναλλακτικών.

Η δύση, άλλωστε, κυριάρχησε εδώ και πολλά χρόνια και η κυριαρχία αυτή ευνόησε τις χώρες που συντάχθηκαν μαζί της.

Αλλά, όπως συμβαίνει πάντοτε, η κυριαρχία οδηγεί στον αλαζονεία. Και η απόλυτη κυριαρχία, όπως συνέβη με τη δύση μετά το 1990, οδηγεί στην απόλυτη αλαζονείας. Ιδίως όταν η ηγέτης δύναμη δεν κατευθύνεται από πρόσωπα με υψηλή παιδεία και αίσθηση ευθύνης αλλά από καουμπόϋδες που νομίζουν, μονίμως, πως έχουν να κάνουν με την άγρια δύση και την άγρια ανατολή.

Η υπόθεση Ουκρανία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα συμπεριφοράς μιας δύναμης (ΗΠΑ) που παρόλο που δικοί της σοφοί προειδοποίησαν για τις συνέπειες η αίσθηση παντοδυναμίας την οδήγησε στην σύγκρουση.

Το ίδιο και η άκριτη, και τυφλή, υποστήριξη του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή που οδήγησε στη γενοκτονία που διαπράττεται.

Παρόλα αυτά μεταξύ των εναλλακτικών προτάσεων που υπάρχουν η ελληνική επιλογή δεν μπορεί να είναι παρά δυτική. Αν θέλετε, η δυτική ένταξη είναι που κρατά τις σημερινές ισορροπίες και την όποια ασφάλεια της χώρας παρά το γεγονός ότι πριν 50 χρόνια οι δυτικές δυνάμεις ενήργησαν δολίως στην περίπτωση της Κύπρου.

Η δύση δεν χειρίσθηκε καλά τη δύναμή της και έχει περάσει στην ύβρη. Η ύβρις, όμως, τιμωρείται.

Είναι η δύση που ώθησε παγκόσμιες δυνάμεις να συσπειρωθούν και να αναζητήσουν τρόπους που θα μειώνουν ή θα εξαλείφουν, εντελώς, την εξάρτηση από τα δυτικά κέντρα και, κυρίως, τις ΗΠΑ.

Οι BRICS που θα συναντηθούν από τις 22  ως τις 24 Οκτωβρίου στο Καζάν αποτελούν μια τέτοια προσπάθεια.

Θέλουν να σχηματίσουν μια κοινότητα χωρών που θα συνεργάζεται, κυρίως, σε οικονομικά ζητήματα, λιγότερο πολιτικά και δεν προβλέπονται, προς το παρόν, στρατιωτικά με κύριο στόχο την οικονομική απεξάρτηση από τις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τους διεθνείς θεσμούς που ήλεγξαν ως μακρύ χέρι της πολιτικής τους και αυτό ανάγκασε ισχυρές και πολυπληθείς χώρες να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις.

Οι BRICS και άλλες διεθνείς συσπειρώσεις είναι τα κύτταρα νέων διεθνών πόλων ισχύος μεταβάλλοντας το σημερινό σύστημα από μονοπολικό σε πολυπολικό.

Ο μονοπολισμός δημιούργησε με την αλαζονεία του πολλά προβλήματα. Ο πολυπολισμός είναι μια εξέλιξη ευκταία.

Το ελληνικό πρόβλημα με τον πολυπολισμό είναι ότι η δύση υποχωρεί από τον ηγετικό θρόνο της και είναι άγνωστο τι αποδομητικές διεργασίες θα επιφέρει αυτή η υποχώρηση.

Υποτίθεται ότι η Ευρώπη ετοιμάζεται για την νέα αυτή περίοδο αλλά δεν έχει την ηγεσία να την καθοδηγήσει. Η εικόνα της μοιάζει παιδικής χαράς.

Το προβληματικό για την Ελλάδα είναι ότι καθώς είναι ενταγμένη στη δύση έχει δομήσει την άμυνά της στα δυτικά πλαίσια. Και οποιαδήποτε αποδόμηση της δύσης θα εξασθενίσει την συνοχή της και την δυνατότητά της να υποστηρίξει τα μέλη της.

Μια μακρά περίοδος ευζωίας άλλαξε τα πρότυπα και τις αντιλήψεις των δυτικών χωρών και το μόνο που θα μπορούσαν να προβάλλουν ως διεθνή παρουσία σκληρής ισχύος είναι η υψηλή τεχνολογία των συστημάτων που θα διαθέτει. Αλλά και αυτή η απόσταση από τις ανταγωνίστριες χώρες υποχωρεί.

Στην ελληνική, δε, περίπτωση υπάρχει και ο ανταγωνισμός με την Τουρκία ο οποίος σε στρατιωτική ισορροπία είναι αγωνιώδης.

Εν κατακλείδι, η ανθρωπότητα χρειάζεται νέους πόλους ισχύος για να επέλθει μια διεθνής ισορροπία. Αλλά ο πολυπολικός κόσμος επιβάλλει στη χώρα μας να σκεφθεί πως θα διασφαλίσει την ύπαρξή της.

Γίνονται τέτοιοι προβληματισμοί; Ή η χώρα θα βρεθεί μετέωρη στη Νέα Τάξη που, οπωσδήποτε, διαμορφώνεται;

Το Ισραήλ κατηγορεί το Ιράν για απόπειρα δολοφονίας του Νετανιάχου – Τι σημαίνει αυτή η τροπή

Από
anixneuseis
-
0

Πηγή από το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε το Σάββατο ότι το Ιράν επιχείρησε να δολοφονήσει τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, με μη επανδρωμένο αερόχημα που είχε στόχο το σπίτι του στην Καισάρεια.

Σύμφωνα με τον αναλυτή των ισραηλινών υποθέσεων στο Sky New Arabia, Νιντάλ Κανάνα, «αυτή η ισραηλινή ανάγνωση είναι πολύ επικίνδυνη».

Το Ισραήλ βλέπει τη στόχευση της Καισάρειας ως απόπειρα δολοφονίας κατά του Νετανιάχου και όχι ως κανονικό μήνυμα της Χεζμπολάχ.

  • Το να κατηγορείς το Ιράν έχει αρκετές επιπτώσεις, οι οποίες μπορεί να ξεκινήσουν με το να θεωρηθεί υπεύθυνο το Ιράν ενώπιον του κόσμου στοχεύοντας ένα σύμβολο της ισραηλινής κυβέρνησης.
  • Το ανώτατο όριο των επιπτώσεων μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο, και εδώ μιλάμε για την αντίστοιχη απάντηση στο Ιράν και τη στόχευση Ιρανών αξιωματούχων στο ιρανικό έδαφος, από τον Ανώτατο Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ μέχρι τον Πρωθυπουργό ή άλλους.

Θα υπάρξουν αμερικανικές επαφές με το Ισραήλ για να διασφαλιστεί ότι οι στόχοι που συμφωνήθηκαν σχετικά με το ισραηλινό χτύπημα δεν θα αλλάξουν.

Το γραφείο του ισραηλινού πρωθυπουργού επιβεβαίωσε το Σάββατο ότι ένα drone που προερχόταν από τον Λίβανο στόχευσε άμεσα το σπίτι του Νετανιάχου στην Καισάρεια.

Το ισραηλινό κανάλι 13 μετέδωσε ότι το γραφείο του πρωθυπουργού επιβεβαίωσε ότι ένα drone εκτοξεύτηκε απευθείας στο σπίτι του Νετανιάχου, σημειώνοντας ότι «ο Νετανιάχου και η σύζυγός του δεν ήταν εκεί».

Ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού ανέφερε ότι «οι σειρήνες ήχησαν σε στρατιωτικές βάσεις στο Glilot, βόρεια του Τελ Αβίβ, μετά από ένα drone που διείσδυσε από τον Λίβανο».

Πρόσθεσε: «Παρακολουθήσαμε τη διέλευση 3 drones από τον Λίβανο, δύο εκ των οποίων αναχαιτίστηκαν και το τρίτο συγκρούστηκε με κτίριο στην Καισάρεια».

Σύμφωνα με την ισραηλινή υπηρεσία ασθενοφόρου, δεν αναφέρθηκαν τραυματισμοί.

Η αστυνομία είπε ότι εκρήξεις ακούστηκαν στην Καισάρεια, μια παραθαλάσσια πόλη όπου ο Νετανιάχου έχει εξοχική κατοικία.

Η λιβανική οργάνωση Χεζμπολάχ, η οποία ανταλλάσσει πυρά με το Ισραήλ από τον Οκτώβριο του 2023, δεν έχει αναλάβει ακόμη την ευθύνη για την επίθεση με drone, ούτε κάποια άλλη ένοπλη ομάδα.

Τι αναφέρεται για την επίθεση στα ΜΜΕ

Η Arab TV ανέφερε ότι: Το στοχευόμενο κτίριο στην Καισάρεια είναι η προσωπική κατοικία του Νετανιάχου.

Η εφημερίδα Yedioth Ahronoth ανέφερε ότι το γραφείο του Νετανιάχου αρνήθηκε να αποκαλύψει την τοποθεσία στην οποία βρισκόταν ο πρωθυπουργός την ώρα της έκρηξης του drone στην Καισάρεια.

Κάτοικος της Καισάρειας είπε στην εφημερίδα Yedioth Ahronoth: «Ήταν νωρίς το πρωί, και δεν υπήρχε συναγερμός και ακούστηκε μια πολύ δυνατή έκρηξη. Ήταν πολύ περίεργο. Μετά ακούσαμε τον ήχο των ελικοπτέρων και πολλών δυνάμεων διάσωσης».

Ο ισραηλινός ιστότοπος Walla εξήγησε ότι πολύ μεγάλες δυνάμεις της ισραηλινής αστυνομίας κατευθύνονται στον τόπο της επίθεσης του drone στην Καισάρεια και υπάρχει μεγάλος συναγερμός για πολεμικά αεροσκάφη και ελικόπτερα στον ουρανό της πόλης της Καισάρειας, βόρεια του Τελ Αβίβ.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Maariv: Για τρίτη φορά μέσα σε περίπου μια εβδομάδα, ένα drone που εκτοξεύτηκε από τον Λίβανο κατάφερε να φτάσει βαθιά στο Ισραήλ.

   ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Σερβία-Ρωσία: Βούτσιτς και Πούτιν συνομίλησαν τηλεφωνικά για πρώτη φορά έπειτα από 2,5 χρόνια

Από
anixneuseis
-
0

 

Στιγμιότυπο από συνάντηση Βούτσιτς-Πούτιν, στο Σότσι της Ρωσίας / Φωτογραφία αρχείου: Mikhail Klimentyev, Sputnik, Kremlin Pool Photo via AP
20/10/2024  17:12
Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς είχε τηλεφωνική συνδιάλεξη σήμερα τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, την πρώτη συνομιλία μεταξύ των δύο ηγετών σε διάστημα 2,5 ετών.

«Ευχαρίστησα ιδιαιτέρως τον πρόεδρο Πούτιν που διαβεβαίωσε πως η Ρωσία θα προμηθεύσει επαρκείς ποσότητες αερίου στη Σερβία αυτόν τον χειμώνα», δήλωσε ο Βούτσιτς σε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα, που αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Υπογράμμισε ότι η Σερβία, αν και υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ χώρα, δεν θα αλλάξει τη στάση της να μην επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία στον απόηχο της εισβολής στην Ουκρανία.

Εντούτοις, μετά την εισβολή στην Ουκρανία, η Σερβία καταδίκασε την παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και ο Βούτσιτς είχε περιορισμένες διμερείς συνομιλίες με τον Πούτιν.

Ο Βούτσιτς είπε στον Πούτιν ότι η Σερβία δεν θα αλλάξει τη θέση της
Κατά τη διάρκεια της πρώτης απευθείας τηλεφωνικής συνομιλίας με τον Πούτιν από τον Μάιο του 2022, ο Βούτσιτς επαναβεβαίωσε ότι η Σερβία δεν θα αλλάξει τη θέση της, επομένως θα απέχει από τη λήψη κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας στο πλαίσιο της ουκρανικής σύρραξης.

«Η Σερβία δεν θα επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσική Ομοσπονδία. Αυτό δεν θα αλλάξει», δήλωσε ο Βούτσιτς.

Από την πλευρά του, το Κρεμλίνο ανέφερε σε ένα δελτίο Τύπου ότι οι δύο ηγέτες εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το επίπεδο των διμερών σχέσεων, που βασίζονται σε «κοινά σημεία, πνευματικά, πολιτισμικά και ιστορικά».

«Η κατάσταση στην Ουκρανία επίσης συζητήθηκε. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εξέθεσε την εκτίμησή του για την εξέλιξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», συμπληρώνεται στο δελτίο Τύπου.

Η επικοινωνία αυτή έλαβε χώρα ενώ η Ρωσία αναμένει μία επίσημη απάντηση από την πρόσκληση που έκανε ο Πούτιν τον Σεπτέμβριο στον Βούτσιτς να συμμετάσχει στη Σύνοδο των Brics στο Καζάν, από τις 22 έως τις 24 Οκτωβρίου.

Η επίσημη αφορμή για την τηλεφωνική συνδιάλεξη μεταξύ Βούτσιτς – Πούτιν ήταν ο εορτασμός σήμερα από το Βελιγράδι της 80ης επετείου της απελευθέρωσης από τη γερμανική κατοχή κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

BRICS: Πόσο θα αλλάξει τον κόσμο η σύνοδος στο Καζάν

Από
anixneuseis
-
0

REUTERS/Vyacheslav Prokofyev

Δημιουργείται ένα ισχυρό αντίβαρο στη Δύση.

Μιχάλης Ψύλος • [email protected]

«Ο κόσμος μεγαλώνει, γίνεται πιο περίπλοκος, αλλά η Δύση μικραίνει», είπε προχθές ο πάντα εύστοχος Ευάγγελος Βενιζέλος κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Παν. Ρουμελιώτη « Ενας κατακερματισμένος κόσμος».

Η σοφή ρήση του Βενιζέλου ήρθε στο νου καθώς στα μέσα της εβδομάδας στο Καζάν της Ρωσίας θα διεξαχθεί η σύνοδος κορυφής των BRICS -μια συνάντηση που οι Ρώσοι την έχουν ήδη ορίσει ως το σημαντικότερο γεωπολιτικό γεγονός στην επικράτειά τους.

Τουλάχιστον 30 ηγέτες θα μετάσχουν στη συνάντηση των χωρών BRICS στις όχθες του Βόλγα. Εκπροσωπούν το 45% του πληθυσμού του πλανήτη και το 35,6% του παγκόσμιου ΑΕΠ (πολύ περισσότερο, από το 30,3% των G7 που  με τη σειρά τους αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού).

Οι πέντε ιδρυτικές χώρες Βραζιλία, Ρωσία,  Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική, ελπίζουν ότι στη σύνοδο αυτή θα μπουν οι βάσεις για τη δημιουργία της νέας παγκόσμιας τάξης που ήλπιζαν εδώ και καιρό η Μόσχα και το Πεκίνο. Ενα ισχυρό αντίβαρο στη Δύση στην παγκόσμια πολιτική και το εμπόριο. «Η οικονομική ανάπτυξη των μελών του Brics θα εξαρτάται όλο και λιγότερο από εξωτερικές επιρροές ή παρεμβάσεις», δήλωσε  ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν στην ομιλία του για τη σύνοδο του Καζάν. «Αυτό είναι ουσιαστικά,η  οικονομική κυριαρχία».

Οι BRICS  περιλαμβάνουν ήδη  την Αίγυπτο, την Αιθιοπία, το Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά κι άλλες 40 χώρες έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για ένταξη στο κλαμπ: συμπεριλαμβανομένης της Ταϊλάνδης, της Μαλαισίας, της Ινδονησίας, του Μπαγκλαντές, της Αλγερίας, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό ,της Νιγηρίας, της Βολιβίας, της Κούβας, της Βενεζουέλας, ακόμη και μιας χώρας του ΝΑΤΟ, της Τουρκίας.

Τι σημαίνει η πιθανή επέκταση για το μέλλον της ομάδας των BRICS και για την «παγκόσμια τάξη που να βασίζεται σε κανόνες» που οι χώρες της Δύσης επιμένουν να διατηρούν; Θα γίνουν τα κράτη BRICS  η νέα φωνή του παγκόσμιου νότου;
Μέχρι στιγμής, πρόκειται για  μια χαλαρή ομάδα, έναν συνασπισμό που έχει συναίνεση πάνω από όλα για το τι απορρίπτει.

Το σίγουρο είναι ότι το ενδιαφέρον για ένταξη στους BRICS δεν έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια αλλά, αντίθετα, αυξάνεται συνεχώς. Ενώ η Ρωσία συγκλόνισε το διεθνές τοπίο με την εισβολή στην Ουκρανία και η Κίνα αντιμετώπισε και σε κάποιο βαθμό προκάλεσε αυξανόμενες εντάσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι BRICS εξελίσσονται σε έναν θεσμό, ολοένα και πιο περιζήτητο.

Απροσδόκητα, ο πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση του ομίλου. Καμία από τις χώρες BRICS  ή τις άλλες αναδυόμενες οικονομίες δεν υποστήριξε ανοιχτά τη Ρωσία, αλλά ανησυχούν ότι οι συνολικές δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας έχουν επίσης αρνητικές συνέπειες στον παγκόσμιο Νότο. Οι περισσότερες κυβερνήσεις των αναδυόμενων χωρών, για ευνόητους λόγους, θεωρούν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα πιο σημαντικά από το μποϊκοτάζ κατά της Ρωσίας

Η ρωσική «απομόνωση»

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ορίζει την σύνοδο κορυφής του Καζάν ως «το μεγαλύτερο διεθνές πολιτικό γεγονός στην ιστορία της Ρωσίας» και από την άποψή τους σίγουρα έχουν δίκιο. Με αυτή τη σύνοδο κορυφής θάβεται επίσημα κάθε αξίωση απομόνωσης της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή. Αντίθετα: η ικανότητα του Κρεμλίνου να μιλήσει σε αυτό το τεράστιο μέρος του κόσμου που, δίκαια ή άδικα αισθάνεται διακρίσεις από τη Δύση και τους θεσμούς της, βρίσκει ευήκοα ώτα . Ιδιαίτερα καθώς οι μεταπολεμικοί οικονομικοί θεσμοί όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή η Παγκόσμια Τράπεζα, θεωρούνται πλέον από τον παγκόσμιο Νότο ως ιμάντες μετάδοσης της παγκόσμιας επιρροής των ΗΠΑ.

Φυσικά, θα ήταν λάθος να θεωρηθεί η  άφιξη τόσων πολλών ηγετών στο Καζαν ως υποστήριξη για τις πολιτικές του Βλαντιμίρ Πούτιν. Αυτές οι χώρες δεν θέλουν να γκρεμίσουν την παγκόσμια σκηνή , αλλά να πάρουν μια θέση στην πρώτη σειρά. Με πιο ευγενείς όρους: θέλουν περισσότερη δημοκρατία στις κύριες επιλογές της παγκόσμιας πολιτικής.

Αλλά θα ήταν εξίσου λάθος να μην κατανοηθεί ότι η εκ των προτέρων άρνηση τόσων χωρών να μετάσχουν στις οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας,σηματοδοτεί μια γενικευμένη και βαθιά κόπωση για την τρέχουσα «διεθνή τάξη» πραγμάτων
Έχοντας επίσης υπόψη ότι ήδη το 2024 το ΑΕΠ της Ινδίας, της Κίνας και της Ρωσίας, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, θα αυξηθεί κατά περίπου 4%, ενώ των δυτικών χωρών κατά 2% στην καλύτερη περίπτωση.

Εάν ορισμένες από τις χώρες του ΟΠΕΚ  ενταχθούν ως νέα μέλη, το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου θα ελέγχεται από τους BRICS.
Εχουν λοιπόν μεγάλη δύναμη. Αλλά δεν ξέρουν πώς να τη χρησιμοποιήσουν. Σε αντίθεση με την G7, όπου υπάρχει μια χώρα -οι ΗΠΑ- που γνωρίζει και -ούτως ή άλλως- μπορεί να επιβάλει μια συλλογική κατεύθυνση , οι BRICS δεν έχουν ιεραρχία: κανείς δεν μπορεί πραγματικά να υπερισχύσει των άλλων και επομένως είναι δύσκολο να βρεθεί μια κοινή στρατηγική.

Νέα αρχιτεκτονική

Η πρόθεση της Ρωσίας του Πούτιν και της Κίνας του Σι Τζινπίνγκ είναι να διασφαλίσουν ότι θα γεννηθεί μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Κάτι που παίζεται σε πολλά τραπέζια: δεν υπάρχουν μόνο οι BRICS, αλλά, για παράδειγμα, ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), που ενώνει την Κίνα, τη Ρωσία και τις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Στόχος είναι να δημιουργηθεί μια εναλλακτική αρχιτεκτονική στη δυτική. Ένα σχέδιο το οποίο, ωστόσο, έχει κάποια πολυπλοκότητα για την Κίνα και τη Ρωσία: εντός των BRICS υπάρχουν η Βραζιλία και η Ινδία, που δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα, θέλουν να παίξουν σε πολλά τραπέζια και δεν είναι διαθέσιμοι να λάβουν σαφείς θέσεις. Επιπλέον, η Ινδία δεν έχει ειρηνικές σχέσεις με την Κίνα.

Αλλά είναι  ξεκάθαρο ότι η Ρωσία και η Κίνα  θέλουν να χρησιμοποιήσουν τους BRICS ως μοχλό για να υπονομεύσουν την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ. Για να γίνει μετάβαση από έναν μονοπολικό σε έναν πολυπολικό κόσμο. Αντιμετωπίζοντας τις δυτικές κυρώσεις για την εισβολή της στην Ουκρανία, η Ρωσία επιδιώκει επίσης συνεργασία με άλλες αναδυόμενες οικονομίες για την επαναφορά του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και τον τερματισμό της κυριαρχίας του δολαρίου.

Για παράδειγμα, η Ρωσία προτείνει σε άλλα κράτη τη δημιουργία ενός χρηματιστηρίου σιτηρών που θα έδινε στη Μόσχα μεγαλύτερο έλεγχο στις διεθνείς τιμές των γεωργικών εξαγωγών της. Στις 11 Οκτωβρίου, η κυβέρνηση της Μόσχας συνέστησε στους κορυφαίους εξαγωγείς της να μην πωλούν σιτάρι για λιγότερο από ένα συγκεκριμένο ποσό.

Ο Πούτιν θα παρουσιάσει  στη σύνοδο κορυφής του Καζάν ένα νέο σύστημα πληρωμών το οποίο, σύμφωνα με ρωσικές πηγές, θα πρέπει να αποσυνδεθεί πλήρως από το δολάριο.
Ο πειρασμός άλλωστε, να οικοδομηθεί  ένα εναλλακτικό σύστημα για τη διαχείριση των εμπορικών σχέσεων, χωρίς να χρειάζεται να περνούν οι χώρες από το δολάριο, το Swift και άλλα σημεία συμφόρησης που διαχειρίζεται η Δύση, δυναμώνει μέρα με τη μέρα. Και οι δυτικοί πόλεμοι που έχουν καταστρέψει χώρες όπως το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία ή η τυφλή υποστήριξη στον  Μπενιαμίν Νετανιάχου σίγουρα δεν βοηθούν.

Μένει να δούμε βέβαια τι θα βγει τελικά από τη σύνοδο του Καζάν. Αλλά σίγουρα  ο κόσμος αλλάζει, είτε μας αρέσει είτε όχι.

naftemporiki.gr

 

Η «γαλάζια Βαβέλ» στα ελληνοτουρκικά, οι πιέσεις «να τα βρούμε» και που δεν μας τα λέει καλά ο πρωθυπουργός-Χ. Καπούτσης

Από
pcuser
-
2

Του Χρήστου Καπούτση

Η Ελλάδα βρίσκεται στο μεσοδιάστημα δυο εμπόλεμων περιοχών στην Ουκρανία(ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΡΩΣΙΑ-Ε.Ε.- ΚΙΝΑ)  και στη Μέση Ανατολή (ΙΣΡΑΗΛ-ΗΠΑ-Παλαιστίνη- ΥΕΜΕΝΗ- Ε.Ε.-ΙΡΑΝ- Λίβανος-Συρία) και μάλιστα συμμετέχει ενεργά μέσω στρατιωτικών συμμαχιών , που προωθούν Στρατηγικά συμφέροντα της συλλογικής Δύσης και πάντα με την βεβαιότητα ότι «είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Παρεμπιπτόντως, η ιστορία γράφεται συνήθως από τους νικητές στα πολεμικά μέτωπα,  όταν όμως τελειώσει ο πόλεμος και όχι από πριν ….

Η Τουρκία, έχει ενεργό ρόλο και στους δύο πολέμους, με αμφιλεγόμενες και αμφίσημες πολιτικές και διπλωματικές επιλογές. Τόσο οι ΗΠΑ, η Γερμανία  και το ΝΑΤΟ από την μία, όσο και η Ρωσία, η Κίνα, το Κατάρ,   και το Ιράν από την άλλη, επιδιώκουν να έχουν καλές σχέσεις με την Τουρκία, λόγω του πλεονεκτήματος του  γεωστρατηγικού της χώρου, αλλά και της στρατιωτικής της  ισχύος.

Ο Υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης σε  συνέντευξή του στην ΕΡΑ-ΕΡΤ επισημαίνει: «Βρισκόμαστε σε ένα εξαιρετικά σύνθετο και ρευστό, διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον, το πιο δύσκολο που έχει γνωρίσει ο μεταπολεμικός κόσμος, με δύο πολύ μεγάλους πολέμους στην ευρύτερη περιοχή μας, οι οποίοι έχουν τεράστιο αντανακλαστικό αποτύπωμα και στη δική μας γειτονιά.»

Μέσα σε αυτό το ζοφερό και συγκρουσιακό διεθνές περιβάλλον, η προσπάθεια επίλυσης διμερών διακρατικών διαφορών, όπως οι ελληνοτουρκικές, ενέχει παγίδες και είναι άκρως επισφαλής. Το επικίνδυνο έγκειται στο γεγονός ότι, ο διάλογος των Κυβερνήσεων Αθηνών και Άγκυρας και μάλιστα για ζητήματα που άπτονται ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, θα δεχτεί την επιδραστική νομοτέλεια των εξελίξεων στα πολεμικά μέτωπα. Η «ζώσα» ιστορική πραγματικότητα διδάσκει, ότι τα Στρατηγικά συμφέροντα υπερεθνικών  συλλογικοτήτων ή των κοσμοκρατορισσών υπερδυνάμεων προηγούνται κατά τρόπο ισοπεδωτικό των εθνικών συμφερόντων μικρότερων κρατών ακόμη και αν έχουν την ιδιότητα του συμμάχου. Είναι η περίπτωση όπου το Δίκαιο των αδυνάτων, είναι και η αδυναμία τους, αφού η ισχύς του Δικαίου υποτάσσεται, μοιρολατρικώς,  στο Δίκαιο του ισχυρότερου κατά την ανάλυση του Θουκυδίδη.

Πάγια θέση της αμερικανικής διπλωματίας, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. με «μπροστάρη» τη Γερμανία, είναι η διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών με αμοιβαίες υποχωρήσεις και μάλλον ετεροβαρείς, ώστε να διασφαλιστεί η συνοχή της Ν.Α. πτέρυγας του ΝΑΤΟ, αναγκαία σε επιχειρησιακό επίπεδο,  λόγω των στρατιωτικών συγκρούσεων στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή μας.

Σε αυτό το πλαίσιο και ενόψει της συνάντησης, αρχές Νοεμβρίου στην Αθήνα, των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας Γ. Γεραπετρίτη και Τουρκίας Χ. Φιντάν, έχουν δημιουργηθεί προσδοκίες ότι ο ελληνοτουρκικός διάλογος θα είναι πιο εποικοδομητικός παρά ποτέ άλλοτε …

Το ερώτημα είναι, τι ακριβώς συζητάμε; Ποιο θα είναι το κέντρο βάρος του επικείμενου ελληνοτουρκικού διαλόγου.

Η Κυβέρνηση επαναλαμβάνει τη πάγια ελληνική θέση ότι η μοναδική διαφορά που έχουμε με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.

Ο Υπουργός εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης επισημαίνει: «Το έχω δηλώσει επανειλημμένως ενώπιον της Βουλής, ότι είναι η μία και μόνη διαφορά μας που μπορεί να αχθεί ενώπιον της διεθνούς δικαιοδοσίας, η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας».

Ποια είναι όμως η θέση της Τουρκίας; Σύμφωνα με δηλώσεις του Προέδρου της Τουρκίας Τ. Ερντογάν και του υπουργού Εξωτερικών Χ. Φιντάν, καθώς και εκτενές ρεπορτάζ της ΧΟΥΡΙΕΤ που επικαλείται ανώτερες διπλωματικές πηγές με φωτογραφία του Χ. Φιντάν, η θέση της Τουρκίας είναι ότι: « Η Τουρκία δεν αλλάζει την πάγια εθνική της προσέγγιση έναντι της Ελλάδας. Οι  διαφορές  με την Ελλάδα στο Αιγαίο, δεν  μπορεί να περιοριστούν  σε ένα μόνο θέμα. Η συντριπτική πλειονότητα των θαλάσσιων και αεροπορικών προβλημάτων είναι νομικά διασυνδεδεμένα.  Η Άγκυρα επιθυμεί μια μόνιμη, συνολική και δίκαιη λύση σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο σε διαφορές όπως τα χωρικά ύδατα και το εύρος του εναέριου χώρου, γεωγραφικοί σχηματισμοί αβέβαιου καθεστώτος, εξοπλισμός νησιών με μη στρατιωτικό καθεστώς και διαχείριση FIR». Δηλαδή μείωση εθνικού εναερίου χώρου, απεμπόληση του δικαιώματος της αύξησης του εύρους των χωρικών μας υδάτων,  αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και συζήτηση περί του κυριαρχικού καθεστώτος ελληνικών νησιών και βραχονησίδων!!

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Τ. Ερντογάν είναι απολύτως σαφής. «Ο υπουργός Εξωτερικών μας  θα μεταβεί στην Ελλάδα και θα έχει συνομιλίες, με βάση την ολιστική μας προσέγγιση σχετικά με το Αιγαίο».

Συνεπώς το ερώτημα είναι,  αν τα θέματα που βάζει στο τραπέζι του διαλόγου η Τουρκία,  θίγουν εμμέσως ή ευθέως ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα;

Ο Πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης δήλωσε από  τις Βρυξέλες ότι: «Η Ελλάδα, θα εξακολουθεί να συνομιλεί με την Τουρκία,  αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε συμφωνήσει ή ότι είμαστε κοντά σε μια συμφωνία για τα ζητήματα των θαλασσίων ζωνών, ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας».

Σε εκδήλωση στην Κύπρο, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, τόνισε ότι τα «ήρεμα νερά» που οδηγούν σε αποδοχή τετελεσμένων καταστάσεων θα προκαλέσουν μελλοντικά μεγάλες «φουρτούνες», προειδοποιώντας για τους κινδύνους που εγκυμονεί η αποδοχή των τουρκικών διεκδικήσεων, τόσο για την Κύπρο όσο και για το Αιγαίο.

Απαντώντας ο Πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης είπε: «Κάνω μια διάκριση μεταξύ των απόψεων του κ.Σαμαρά και των υπολοίπων.  Οι απόψεις του Κ. Σαμαρά είναι σεβαστές. Θέλω να θυμίσω, οτι ως  πρωθυπουργός,  συναντήθηκε με τον κ. Ερντογάν και επί διακυβέρνησης του κ. Σαμαρά και με υπουργό τον κ. Βενιζέλο γινόντουσαν και διερευνητικές επαφές».

Στην συνέχεια ο Κυρ. Μητσοτάκης επέκρινε ακραίες φωνές δεξιότερα της δεξιάς και μίλησε για υπερπατριώτες της φακής. «Κατηγορούν την κυβέρνηση, εμένα, τον υπουργό Εξωτερικών, ότι είμαστε μειοδότες γιατί κάνουμε τι; Γιατί συζητούμε με την Τουρκία; Έχω μιλήσει και στο παρελθόν για πατριώτες της φακής, οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους πιο πατριώτες απ’ ότι είμαστε όλοι εμείς. Υποψιάζομαι ότι σε μια πραγματική κρίση θα ήταν οι πρώτοι που θα έβαζαν την ουρά στα σκέλια. Και ότι συζητάμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε. Ούτε ξεπουλάμε ούτε προδίδουμε κανέναν…»

  Δεν έχουμε δυσκολία να παραδεχτούμε ότι  οι δηλώσεις του πρωθυπουργού για τον ελληνοτουρκικό διάλογο είναι επικοινωνιακά εύστοχες, παρότι «πάσχουν» κατά το ουσιαστικό μέρος. Και αυτό διότι,  απαλύνουν τις εύλογες ανησυχίες της κοινωνίας των Ελλήνων πολιτών, ειδικά των συνετών και νοικοκυραίων,  αλλά και εκείνων της ευάριθμης ομάδας των εθνομηδενιστών, των αναθεωρητών των νεοιστορικών Πανεπιστημιακών που υποστηρίζουν ότι πιθανόν να έχει δίκιο η Τουρκία που απαιτεί το μισό Αιγαίο και εν πάση περιπτώσει  δεν είναι λογικό να τα βάλουμε  με την Τουρκία  των 80 εκατομμυρίων  που είναι πανίσχυρη στρατιωτικά.  Επίσης έχει δίκιο ο Πρωθυπουργός  να αναφέρεται στους υπερπατριώτες της φακής, τους εθνοπαράφρονες της φασίζουσας δεξιάς,  που όμως με κατάλληλο προεκλογικό  «μασάζ» ψηφίζουν  ολοσούμπιτοι  Ν.Δ. όπως το 2019 οι περίφημοι και ανεκδιήγητοι «Μακεδονομάχοι», που όχι μόνο τους εξαπάτησαν  για την Συμφωνία των Πρεσπών,  αλλά τους έντυσαν με περικεφαλαίες και χλαμύδες και τους περιφέρανε στις προεκλογικές  συγκεντρώσεις και τους εξευτέλισαν τους ανθρώπους!

Ωραία και επικοινωνιακά και κομματικά, είναι αυτά, αλλά ας περάσουμε στα πιο σοβαρά δηλαδή στην ουσία των δηλώσεων του Πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη για τον ελληνοτουρκικό διάλογο.

Τι σημαίνει ακριβώς η αποστροφή της δήλωσης του Πρωθυπουργού «Και ότι συζητάμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε. Ούτε ξεπουλάμε ούτε προδίδουμε κανέναν…»; Το γεγονός ότι δέχεται η Ελληνική Κυβέρνηση, να βάζει η Τουρκία στο τραπέζι του διαλόγου θέματα που άπτονται εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν είναι από μόνο του,  αυτοτελώς και αυτοδικαίως,  προβληματικό;

Η συζήτηση και μόνο περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου ή ο υποχρεωτικός εξαναγκασμός του περιορισμού των χωρικών υδάτων στα 6 ν.μ. , χωρίς έστω την απαίτηση να αρθεί casus belli   δεν συνιστά υποχώρηση από πάγιες εθνικές θέσεις; Ακόμη και στην περίπτωση που η Ελληνική Κυβέρνηση  απορρίψει τις τουρκικές, ιταμές και έκνομες , αιτιάσεις της, δεν δημιουργεί απαράδεκτα τετελεσμένα  ; Δεν πέφτει στην παγίδα της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής; Ο διάλογος ,ακόμη και ο απορριπτικός, δεν συνιστά συζήτηση επί  θεμάτων εθνικής κυριαρχίας;  Δυστυχώς σε αυτά και πολλά άλλα παρόμοια ερωτήματα, θα έπρεπε να απαντήσει ο Πρωθυπουργός ή λαλίστατος υπουργός εξωτερικών που μάλλον μπουρδουκλώνει παρά ξεδιαλύνει τα «πράγματα», αλλά το αποφεύγουν … και μείς δικαιωματικά αναρωτιόμαστε το γιατί; Μήπως η Ελληνική Κυβέρνηση και λόγω των ευρύτερων γεωπολιτικών αναταράξεων που διαμορφώνουν μια νέα  διεθνοπολιτική  πραγματικότητα, έχουν αναλάβει και ποιες δεσμεύσεις ή  αβαρίες, εκτιμώντας ότι έτσι διασφαλίζουν καλύτερα τα εθνικά μας συμφέροντα;  Διότι δεν διανοούμαι καν,  ότι Ελληνική Κυβέρνηση θα απεμπολήσει εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, όπως συμβαίνει με τους ηττημένους στον πόλεμο…

https://www.militaire.gr/i-galazia-vavel-sta-ellinotoyrkika-oi-pieseis-na-ta-vroyme-kai-poy-den-mas-ta-leei-kala-o-prothypoyrgos-christos-kapoytsis/

Μιχάλης Σάλλας: «Η Ελλάδα έχασε μεταξύ 2008 με 2022 600 δισ. ευρώ ενώ για την πράσινη μετάβαση θα απαιτηθούν 456 δισ. έως το 2050»!

Από
pcuser
-
1

Τα Μνημόνια κατέστρεψαν τη χώρα

α αποκάλυψη σοκ προχώρησε ο Μιχάλης Σάλλας πρώην πρόεδρος της Πειραιώς και πρόεδρος της Lyktos κατά την ομιλία στην παρουσίαση του βιβλίου του Παναγιώτη Ρουμελιώτη «Ο κατακερματισμός του κόσμου», καθώς όπως είπε η Ελλάδα έχασε μεταξύ 2008 με 2022 περίπου 600 δισεκ. ευρώ ενώ για την πράσινη μετάβαση θα απαιτηθούν 456 δισ. έως 2050!

Φυσικά τα 600 δισεκατομμύρια γνωρίζουμε ότι χάθηκαν λόγω των Μνημονίων και της υποδούλωσης της χώρας στους δανειστές για τουλάχιστον 100 χρόνια.

Μαθαίνουμε τώρα ότι θα χρειαστούν άλλα 450 δισεκατομμύρια τα οποία θα χαθούν και αυτά με τη σειρά τους λόγω των «πράσινων» Μνημονίων, αυτή την φορά για να μετασχηματίσει η Ελλάδα τις οικονομικές της δραστηριότητες.

Έθεσε δε το ζήτημα της πράσινης μετάβασης, η οποία, όπως αποκάλυψε, θα απαιτήσει από την Ελλάδα δαπάνες 456 δις ευρώ και 15-16 τρισ. από την ΕΕ συνολικά μέχρι το 2050 χωρίς να υπάρχει καν πρόταση για την αντιμετώπιση του θέματος.

Ο κ. Σάλλας επισήμανε ότι χρειάζονται κεντρικά εργαλεία για την αντιμετώπιση του ζητήματος της χρηματοδότησης και πρότεινε την έκδοση 30ετών Ομολόγων, 500-600 δισ. ευρώ τον χρόνο, τα οποία θα απευθύνονται στην Παγκόσμια αγορά και ιδιαίτερα στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Η εξυπηρέτηση τους ετησίως θα μπορεί να γίνεται με την έκδοση ομολογιακών δανείων, μη τακτής λήξης (perpetual), κατάλληλα για αποθεματικά ασφαλιστικών εταιρειών.

Ωστόσο, δήλωσε καχύποπτος σε σχέση με το αν η Ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και ιδιαίτερα η Γερμανία έτοιμες να αποδεχθούν τέτοιες προτάσεις;

Αναφερόμενος στη  σημερινή κατάσταση της χώρας, τόνισε ότι ναι μεν έχουμε κοινά προβλήματα με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αλλά η δική μας περίπτωση ξεχωρίζει.

Και αυτό γιατί υστερεί σημαντικά στην Δημόσια Διοίκηση, η οποία λειτουργεί χωρίς οργανωμένη επιστημονική υποστήριξη και περιθωριοποιημένη από το πελατειακό πολιτικό σύστημα.

Ο κ. Σάλλας χαρακτήρισε λυπηρό ότι υποδομές όπως επικοινωνίες, λιμάνια, αεροδρόμια, περνάνε σε διαχείριση και ιδιοκτησία κρατικών εταιρειών άλλων χωρών, ως απόδειξη της διαχειριστικής ανεπάρκειας του ελληνικού κράτους.

Σχετικά με την ΕΕ ανέφερε ότι λειτουργεί με γραφειοκρατία σοβιετικού τύπου προβλέποντας υποβάθμιση της Γαλλίας και τονίζοντας ότι ακολουθείται επί δεκαετίες αντιαπτυξιακή πολιτική που στηρίζεται στη Γερμανία και επιδιώκει την περιθωριοποίηση των περιφερειακών οικονομιών.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/mixalis-sallas-i-ellada-exase-metaksy-2008-me-2022-600-dis-eyro-eno-gia-tin-prasini-metavasi-tha-apaitithoun-456-dis-eos-to-2050/

Ρωσία: Ο Β.Πούτιν θα υποδεχθεί πάνω από 20 ξένους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων

Από
pcuser
-
0

Η σύνοδος της BRICS θα συγκεντρώσει στην Καζάν, στις όχθες του Βόλγα, 24 ξένους ηγέτες και τον ΓΓ του ΟΗΕ Α.Γκουτέρες

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν από την Τρίτη (22/10) ως την Πέμπτη (24/10) θα υποδεχθεί πάνω από 20 ξένους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων.

Η σύνοδος της BRICS, συμμαχίας αναδυόμενων οικονομιών, αναμένεται να συγκεντρώσει στην Καζάν, στις όχθες του Βόλγα, 24 ξένους ηγέτες και τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, σύμφωνα με το Κρεμλίνο, που καυχιέται πως πρόκειται για το «πιο σημαντικό διπλωματικό γεγονός που οργανώθηκε ποτέ στη Ρωσία».

Η σύνοδος αυτή, σε πείσμα των δυτικών κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία, θα διεξαχθεί καθώς η Μόσχα κερδίζει έδαφος στα μέτωπα του πολέμου στην Ουκρανία και σφυρηλατεί στενές συμμαχίες με τους κυριότερους αντιπάλους των ΗΠΑ – την Κίνα, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα.

Το Κρεμλίνο καταφέρνει επίσης να διατηρεί εταιρικές σχέσεις με χώρες που εξακολουθούν να έχουν δεσμούς με τη Δύση.

Οι πρόεδροι της Κίνας Σι Τζινπίνγκ και του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν αναμένεται να είναι παρόντες. Η Μόσχα λογαριάζει επίσης στη συμμετοχή του πρωθυπουργού της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι και του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Εξαιτίας της παρουσίας του κ. Πεζεσκιάν, εν μέσω κλιμάκωσης με το Ισραήλ, οι συμμετέχοντες στη σύνοδο αναμένεται να συζητήσουν (και) για τους πολέμους στη Λωρίδα της Γάζας και στον Λίβανο.

Όμως στα ζητήματα αυτά, η Ρωσία μοιάζει να θέλει να κρατήσει τις αποστάσεις της, περιοριζόμενη ως τώρα να απευθύνει εκκλήσεις στα μέρη να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση.

Η σύνοδος κορυφής της BRICS σκοπό έχει «να δείξει πως η Ρωσία όχι μόνο απέχει παρασάγγας από το να είναι απομονωμένη, αλλά έχει εταίρους και συμμάχους», συνόψισε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Κονσταντίν Καλάτσεφ, πολιτικός αναλυτής με βάση τη Μόσχα.

Καθώς εκκρεμεί σε βάρος του ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο τον Μάρτιο του 2023, εξαιτίας των εκτοπισμών παιδιών από την Ουκρανία στη Ρωσία για την οποία κατηγορεί το Κίεβο τη Μόσχα, ο Βλαντίμιρ Πούτιν υποχρεώθηκε να μη συμμετάσχει στην προηγούμενη σύνοδο, στη Νότια Αφρική.

Σε αυτή τη σύνοδο, εντός έδρας, το Κρεμλίνο κρίνει πως είναι «κρίσιμο» να επιδειχθεί ότι υπάρχει «εναλλακτική στις δυτικές πιέσεις (…) και πως ο πολυπολικός κόσμος είναι μια πραγματικότητα», σύμφωνα με τον κ. Καλάτσεφ.

Η Μόσχα δεν παύει να παρουσιάζει την επίθεσή της εναντίον της Ουκρανίας όχι ως κατακτητικό πόλεμο, παρότι έχει προχωρήσει στην προσάρτηση ουκρανικών περιφερειών, αλλά ως σύρραξη που προκάλεσε ο αμερικανικός ηγεμονισμός.

«Η Ρωσία (…) επιδιώκει σχέσεις στηριγμένες στο διεθνές δίκαιο κι όχι κανόνες που ορίζονται από κάποιες συγκεκριμένες χώρες, ιδίως τις ΗΠΑ», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, σύμφωνα με τον οποίο τη θέση αυτή υποστηρίζει «η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών» του κόσμου.

Συσπειρώνοντας τον «παγκόσμιο Νότο και την Ανατολή» για να αποτελέσει αντίβαρο, σύμφωνα με τη Μόσχα, στη Δύση, η BRICS εννοεί να «οικοδομήσει πλίνθο τον πλίνθο γέφυρα προς δικαιότερη παγκόσμια τάξη», έχει επιχειρηματολογήσει ο σύμβουλος του Κρεμλίνου για διπλωματικά θέματα Γιούρι Ουσακόφ.

Για τις χώρες της Δύσης, η Ρωσία κινείται απεναντίας έχοντας πάντα λογική κυριαρχίας επί των γειτόνων της κι επιδιώκει την επιβολή του δικαίου του ισχυρότερου σε διεθνή κλίμακα.

Παρουσιάζοντας το «σχέδιό του για τη νίκη», ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι εξάλλου έκρινε πως η επιτυχία της Ρωσίας θα ήγειρε κίνδυνο να υπάρξουν μιμητές της.

«Αν ο Πούτιν επιτύχει τους παράφρονες σκοπούς του -γεωπολιτικούς, στρατιωτικούς, ιδεολογικούς και οικονομικούς-, άλλοι δυνητικοί επιτιθέμενοι θα έχουν την αίσθηση πως οι επιθετικοί πόλεμοι μπορεί να τους φανούν επωφελείς», υποστήριξε.

Με τέσσερα μέλη (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) όταν δημιουργήθηκε το 2009, η συμμαχία BRIC διευρύνθηκε, συμπεριέλαβε πρώτα τη Νότια Αφρική -όταν έγινε BRICS- το 2010 προτού νωρίτερα φέτος εντάξει διάφορες αναδυόμενες οικονομίες, ανάμεσα τους την Αίγυπτο και το Ιράν.

Η Τουρκία, μέλος του NATO που έχει πολύ περίπλοκη σχέση τόσο με τη Ρωσία, όσο και με τη Δύση, ανακοίνωσε στις αρχές Σεπτεμβρίου πως επιθυμεί να ενταχθεί στη συμμαχία.

Σύμφωνα με τον κ. Ουσακόφ, όλα τα κράτη μέλη των BRICS θα εκπροσωπηθούν σε επίπεδο αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων, με μοναδική εξαίρεση τη Σαουδική Αραβία, η οποία έχει κάνει γνωστό πως θα στείλει τον επικεφαλής της διπλωματίας της.

Η απουσία του πρίγκιπα διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, του de facto ηγέτη της Σαουδικής Αραβίας, που ταξίδεψε αυτή την εβδομάδα στις Βρυξέλλες, έδωσε τροφή σε σεναριολογία περί διαφωνιών ανάμεσα στις δυο παγκόσμιες ενεργειακές δυνάμεις βαρέων βαρών.

«Είναι σαφές ότι το Κρεμλίνο θα προτιμούσε να δει τον πρίγκιπα διάδοχο» να συμμετέχει, εκτίμησε ο κ. Καλάτσεφ, προσθέτοντας πάντως πως κατ’ ουσία «όλα πάνε μάλλον καλά» για τη ρωσική προεδρία.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/rosia-o-v-poutin-tha-ypodexthei-pano-apo-20-ksenous-arxigous-kraton-kai-kyverniseon/

1...1,0571,0581,059...3,039Σελίδα 1,058 από 3,039