Αρχική Blog Σελίδα 1007

Ιω. Μεταξάς: 2021-2024: Πολλές επέτειοι αλλά για που αρμενίζουμε;

Από
anixneuseis
-
2

Ιωάννης Α. Μεταξάς Πρέσβυς ε.τ.

Κατά τα τελευταία τέσσερα χρόνια ο Ελληνισμός βρέθηκε ξαφνικά ενώπιον πολλών
σημαντικών ιστορικών επετείων, άλλων ευχαρίστων και άλλων θλιβερών. Σαν ένα
αόρατο χέρι να συγκέντρωσε πολλές επετείους σε ένα βραχύ χρονικό διάστημα, ώστε
να υποχρεώσει τους σημερινούς Έλληνες όχι μόνο να αντλήσουν κάποια διδάγματα
αλλά να διερωτηθούν προς τα που πρέπει να κατευθυνθεί το σημερινό ελληνικό
κράτος κατά λ.χ. τα επόμενα χρόνια.
Ας δούμε, πρώτα από όλα, ποιές είναι αυτές οι επέτειοι :
2021:
α. 200η επέτειος από την έναρξη της ελληνικής επαναστάσεως το 1821 και
ουσιαστικά απαρχή της οργανώσεως του νεώτερου ελληνικού κράτους εκ του
μηδενός,
β. 40η επέτειος από την προσχώρηση της Ελλάδος, το 1981, στις τότε Ευρωπαϊκές
Κοινότητες, που μετεξελίχθηκαν στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση.

2022:
α. 200η επέτειος από την θέση σε ισχύ, το 1822, του Συντάγματος της Επιδαύρου,
που ουσιαστικά ίδρυσε την Α ‘ Ελληνική Δημοκρατία,
β. 70η επέτειος από την ένταξη της Ελλάδος, το 1952, στο ΝΑΤΟ,
γ. 110η επέτειος από την έναρξη, το 1912, των νικηφόρων Βαλκανικών Πολέμων,
που διπλασίασαν την έκταση της χώρας, αλλά και 100 χρόνια από τη
Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922, που σήμανε συν τοις άλλοις το οριστικό
τέλος του Μικρασιατικού και του Ποντιακού Ελληνισμού.

2023:
100η επέτειος από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, επί της οποίας
παγιώθηκε το σημερινό ελληνικό κράτος.

2024:
α. 110η επέτειος από την έναρξη του Α ‘ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, που μας
οδήγησε στον Εθνικό Διχασμό, μέχρι την υπερίσχυση της παράταξης που έθεσε
την Ελλάδα στο πλευρό των Συμμάχων και μετέπειτα νικητών του πολέμου,
β. 100η επέτειος από την ίδρυση της Β ‘ Ελληνικής Δημοκρατίας, το 1924,
γ. 50 χρόνια από το προδοτικό πραξικόπημα στην Κύπρο, που έδωσε την αφορμή
για την τουρκική εισβολή και την συνεχιζόμενη ημικατοχή της Μεγαλονήσου,
δ. 50η επέτειος από την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην
Ελλάδα, το 1974, που στερέωσε την Γ ‘ Ελληνική Δημοκρατία,
ε. 80η επέτειος από την απελευθέρωση των Αθηνών, το 1944, από τη γερμανική
κατοχή.

Διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές, ο Έλληνας αναγνώστης με κάποια γνώση της
ιστορίας του νεωτέρου ελληνικού κράτους αποκομίζει ένα γλυκόπικρο συναίσθημα:
νίκες και ήττες, ή επιτυχίες και καταστροφές σε διαδοχικές γενεές. Πολλά γράφηκαν
και ειπώθηκαν για κάποιες από αυτές τις επετείους, τα περισσότερα αναμνηστικά του
παρελθόντος. Κάποιες άλλες συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον μόνο των ειδικών,
ιστορικών, διεθνολόγων και δημοσιογράφων. Κάποιες, τέλος, πέρασαν σχεδόν
απαρατήρητες. Και, προφανώς, δεν μελετήθηκαν ως ένα σύνολο, που πρέπει να
ειδωθεί με ολιστικό τρόπο και όχι αποσπασματικά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το νεώτερο ελληνικό κράτος διήλθε δια πυρός και
σιδήρου. Παρίσταται συνεπώς απαραίτητο – κυρίως για λόγους εθνικού συμφέροντος
και ανεξάρτητα από τις καθημερινές εσωτερικές εξελίξεις – όχι μόνο να μελετούμε την
ιστορία μας για να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη αλλά και να αναστοχαστούμε
τι επιθυμούμε για το συλλογικό μας μέλλον. Καίρια ερωτήματα, όμως, που όλοι
πρέπει πρώτα να θέσουμε για το σήμερα είναι τα ακόλουθα:

• Έχει η χώρα ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και σώματα ασφαλείας, ή χρειάζεται να γίνει
μια επιπλέον συνεχής προσπάθεια για να μην απωλεσθούν κάποια τμήματα των
κυριαρχικών μας δικαιωμάτων που οι προηγούμενες γενεές Ελλήνων μας
κληροδότησαν;
• Είμαστε άραγε ευχαριστημένοι που ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού ζει στη
φτώχεια; Μήπως, αντιθέτως, πρέπει να ασκηθεί μια πολυδιάστατη και ενεργητική
κοινωνική πολιτική, με ταυτόχρονη μείωση κάποιων δημοσίων έργων;
• Θεωρούμε ότι το μέλλον μας είναι άμεσα συνυφασμένο μόνο με την πράσινη
μετάβαση και τον ψηφιακό μετασχηματισμό της χώρας που είναι μεν απαραίτητοι
αλλά απαιτούν κολοσσιαία επενδυτικά κεφάλαια; Η μήπως θάπρεπε να επιλέξουμε
ηπιότερους ρυθμούς προς αυτές τις κατευθύνσεις; Και μήπως απαιτείται επίσης
όπως η γεωργία, η αλιεία, η βιομηχανία, η καινοτομία και η εφαρμοσμένη έρευνα
να αποκτήσουν μεγαλύτερο βάρος στην πραγματική μας οικονομία;
• Τελικά, υπάρχει μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο όραμα; Πως θέλουμε να
μετασχηματιστεί ο τόπος μας κατά τα επόμενα λ. χ. είκοσι χρόνια; Ξέρουμε για που
αρμενίζουμε; Η μήπως αρμενίζουμε στο άγνωστο;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δεν μπορούν να δοθούν μόνο μέσα από την
καθημερινή αντιπαράθεση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων. Αυτή η αντιπαράθεση
στη Βουλή και στην κοινωνία είναι αναμφιβόλως υγιής και βασικό στοιχείο της
λειτουργίας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, για το οποίο η σημερινή Ελλάδα
πρέπει να είναι υπερήφανη. Επιβάλλεται όμως να κάνουμε το λεγόμενο από τους
Αγγλοσάξωνες extra mile, που θα μπορούσε να μας δείξει το δρόμο για το μέλλον. Και
τούτο διότι οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δεν μπορούν πάντα να δοθούν
εκ των άνω. Δίδονται από την ίδια την κοινωνία, μέσα από ένα ευρύ και δημοκρατικό
δημόσιο διάλογο, ώστε οι κατευθύνσεις που θα επιλεγούν να αποτελούν και κτήμα
των περισσοτέρων συμπολιτών μας, οι οποίοι θα τις λαμβάνουν υπόψη τους και στις
πολλές καθημερινές τους αποφάσεις. Σε διαφορετική περίπτωση, η κοινωνία δεν θα
συμπλεύσει και τα αποτελέσματα δεν θα είναι τα καλύτερα επιθυμητά. Και προσοχή:
το σύνολο των αποφάσεων που μας αφορούν δεν λαμβάνονται και δεν πρέπει να
λαμβάνονται μόνο στις Βρυξέλλες. Πάντα υπάρχουν πολλές σημαντικές αποφάσεις
που πρέπει να λαμβάνονται από τους διαφόρους θεσμούς του ελληνικού κράτους και
τούτο δεν συνιστά αρνητική κριτική σε βάρος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως αλλά
αναγνώριση της σημερινής πραγματικότητας.

Ευτυχώς, κάποιο είδος διαλόγου, έστω άναρχου, μέσα στην ελληνική κοινωνία γίνεται
ήδη μέσω των ΜΜΕ και ιδιαίτερα του διαδικτύου. Συγχρόνως, κάποιοι αναγνωρίσιμοι
συμπολίτες μας όπως και κάποιοι εκπρόσωποι των μεγάλων επαγγελματικών φορέων
εκφράζουν δημόσια τις απόψεις τους και προβαίνουν σε εποικοδομητικές προτάσεις.
Όλες αυτές οι ζυμώσεις είναι όχι μόνο χρήσιμες αλλά και επιβεβλημένες. Δεν πρέπει,
όμως, να παροράται ότι στην Ανατολική Ευρώπη διεξάγεται ένας σφοδρός πόλεμος
μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, ενώ βράζει πάλι επικίνδυνα το καζάνι της
Μέσης Ανατολής και όλα αυτά επηρεάζουν άμεσα την καθημερινή πορεία της χώρας
μας. Συγχρόνως, η όποια προσαρμογή του μείγματος της αναπτυξιακής οικονομικής
μας πολιτικής δεν ενδείκνυται να χρηματοδοτηθεί πάλι με υπέρμετρο εξωτερικό ή
εσωτερικό δημόσιο δανεισμό, ο οποίος κατά το παρελθόν έριξε τη χώρα στα βράχια.
Αλλά ευτυχώς αυτό έχει πια ήδη γίνει συνείδηση σε όλους μας.

Είναι συνεπώς ιδιαίτερα σημαντικό να αξιοποιήσουμε την συσσωρευμένη γνώση μας
για το ιστορικό μας παρελθόν προκειμένου να σχεδιάσουμε ορθολογικά το μέλλον
του τόπου μας. Απαιτείται βεβαίως να συνεχίζονται διαρκώς και με συνέπεια οι
ανειλημμένες προσπάθειες για την επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας
των πολιτών. Αυτές αναμφιβόλως αποτελούν τμήμα των προσπαθειών για την
ανάταξη της χώρας μετά από την μνημονιακή περίοδο. Πάνω από όλα, όμως,
απαιτείται ισχυρό όραμα για το μέλλον. Αυτό θα κινητοποιήσει όλες τις εσωτερικές
δυνάμεις που διαθέτει ο καθένας Έλληνας και που τις ανέδειξε αξιοθαύμαστα μέσα
στο πέρασμα της μακρύτατης ιστορικής του διαδρομής.

stravonas.gr

Μιχάλης Ψύλος: Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Με τη ματιά ενός Έλληνα

Από
anixneuseis
-
0

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: Ένας ηγέτης που έχει βάλει φαρδιά
πλατιά την υπογραφή του στη διαμόρφωση της σύγχρονης
Τουρκίας περισσότερο από κάθε άλλο ηγέτη, μετά τον ιδρυ-
τή της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ.
Ένας πολιτικός που κατόρθωσε να αναδείξει τη χώρα του –
εκατό χρόνια μετά την επανίδρυσή της από την κατάρρευση
της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας– σε ισχυρή περιφερειακή
δύναμη και να την εντάξει στην ομάδα των G20, των ισχυρό-
τερων κρατών του πλανήτη.
Ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ψύλος και διευθυντής της ιστο-
σελίδας «naftemporiki.gr» παρακολουθεί την πολιτική πο-
ρεία του Ερντογάν και ερευνά πώς από προάγγελος ενός
μετριοπαθούς πολιτικού Ισλάμ που σέβεται τους κανόνες της
δημοκρατίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα έγινε ένας σύγ-
χρονος «Σουλτάνος», ασκώντας μια πλήρως προσωποπαγή
εξουσία, και ποιοι ήταν οι παράγοντες που συνέβαλαν στη
μετάλλαξή του σε έναν αυταρχικό ηγέτη. Ποια είναι τα απο-
τελέσματα, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την ευρύτερη
περιοχή, της υιοθέτησης του ιστορικού αναθεωρητισμού και
ενός είδους νεο-οθωμανισμού στην εξωτερική πολιτική της
Τουρκίας, που συνεπικουρείται από το δόγμα της «Γαλάζιας
πατρίδας» και την επιδίωξη της «φινλανδοποίησης» των γει-
τονικών της χωρών;
Με δεδομένους τους σταθερούς εθνικιστικούς προσανατο-
λισμούς της Τουρκίας στην εξωτερική της πολιτική, ποια προ-
βλέπεται να είναι η νέα εποχή που θα ανατείλει για την Τουρ-
κία μετά τον Ερντογάν; Θα ξεκινήσει στη σκιά του ή χωρίς την
επιρροή του; Θα συνεχίσουμε στο μέλλον να μιλάμε για τον
Ερντογάν, χρησιμοποιώντας πιθανώς τον όρο «Ερντογανι-
σμός» όπως τον όρο «Κεμαλισμός»;
Ο Μιχάλης Ψύλος είναι δημοσιογρά-
φος. Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα
και σπούδασε Γεωλογία στο Πανεπι-
στήμιο Πατρών.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη
δημοσιογραφία το 1982 στην εφη-
μερίδα Ριζοσπάστης και στη συνέχεια
εργάστηκε στις εφημερίδες Πρώτη,
Νέα Βραδυνή, Ισοτιμία, Ποντίκι, Εφη-
μερίδα των Συντακτών, Δημοκρατία
και Ναυτεμπορική, και σήμερα είναι διευθυντής της ιστοσελίδας
της, «naftemporiki.gr».
Έχει εργαστεί σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς,
και πολλά πολιτικά περιοδικά.
Από το 1988 εργάζεται στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτο-
ρείο Ειδήσεων, του οποίου έχει διατελέσει πρόεδρος και γε-
νικός διευθυντής.
Έχει πραγματοποιήσει δεκάδες δημοσιογραφικές αποστολές
σε όλο τον κόσμο και έχει πάρει εκατοντάδες συνεντεύξεις από
προσωπικότητες της διεθνούς και εγχώριας πολιτικής σκηνής.

Γ. Μαγκριώτης: ποιος είναι ο βασικός λόγος της διαγραφής του Αντώνη Σαμαρά;

Από
anixneuseis
-
1
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

του Γιάννη Μαγκριώτη, π. Υφυπουργού

Η κριτική Σαμαρά, ειδικά για τα εθνικά θέματα, είναι καθολική, απόλυτη και απορριπτική της κυβερνητικής πολιτικής. Ουσιαστικά την είχε αναπτύξει στην ομιλία του στο Πολεμικό Μουσείο, λίγες ημέρες μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές. Απλώς στην συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής, προσέθεσε και δεικτικές αναφορές, σε σχέση με τις ανάλογες δεικτικές αναφορές του Πρωθυπουργού, στην τελευταία του ομιλία στην βουλή.
Μπορεί, να ήταν η αφορμή για την διαγραφή του, και να επισημοποίησε την εσωτερική σύγκρουση στην ΝΔ, όμως το μείζον της συνέντευξης, που ήταν ίσως και ο βασικός λόγος της απόφασης του Πρωθυπουργού, για την διαγραφή του κ. Σαμαρά, ήταν η δημοσιοποίηση της πρότασης του Κώστα Καραμανλή, για την προεδρία της Δημοκρατίας.

Είναι προφανές ότι, ο Αντώνης Σαμαράς έχει πολιτικούς και προσωπικούς λόγους, να θέλει να δημιουργήσει πολιτικά προβλήματα στον πρωθυπουργό.
Η κριτική του για την εξωτερική, αλλά και την εσωτερική πολιτική της κυβέρνησης, σίγουρα δεν είναι ευχάριστη για τον Πρωθυπουργό, εκείνο όμως που τον ενόχλησε περισσότερο, ήταν η δημοσιοποίηση της πρότασης για την προεδρία της Δημοκρατίας.
Ο Πρωθυπουργός έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι, δεν θέλει δημόσιες δηλώσεις για το θέμα αυτό, με το επιχείρημα: Δεν τιμά την σημερινή Πρόεδρο της δημοκρατίας η πρόωρη συζήτηση του θέματος.
Λογικό ακούγεται, όμως δεν είναι αυτός ο λόγος.
Ο κ. Μητσοτάκης, πριν τις ευρωπαϊκές εκλογές, άφηνε να εννοηθεί ότι θα υποστηρίξει την επανεκλογή της κ. Σακελλαροπούλου, όμως μετά το αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών εκλογών για την ΝΔ και την ενίσχυση των κομμάτων δεξιά της ΝΔ, ακούστηκαν πολλές αρνητικές απόψεις για την Πρόεδρο της δημοκρατίας, ειδικά για την παρουσία της, το βράδυ που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, σε wine bar των Αθηνών, με την συνοδεία του υπουργού Επικρατείας κ. Σκέρτσου και του διευθυντή του οικονομικού γραφείου του Πρωθυπουργού κ. Πατέλη.
Μάλιστα, οι δύο κυβερνητικοί αξιωματούχοι μίλησαν από μικροφώνου: για την ιστορική ημέρα για αυτούς.
Θυμίζω ότι μεγάλος αριθμός βουλευτών της ΝΔ καταψήφισαν το νομοσχέδιο, όπως και αρκετοί υπουργοί, απείχαν της ψηφοφορίας, καθ’ υπόδειξίν του Πρωθυπουργού.

Η κριτική στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είχε δήλωση πρόθεσης να μην ψηφίσουν την επανεκλογή της κ. Σακελλαροπούλου, αλλά να προτιμήσουν να ψηφίσουν ένα πρόσωπο της δικής τους παράταξης, επιλογή που την ζήτησαν από τον Πρωθυπουργό.
Ο πρώην πρωθυπουργός και Πρόεδρος της ΝΔ Κώστας Καραμανλής, σίγουρα συγκεντρώνει, περισσότερο από κάθε άλλον ή κάθε άλλη, τις περισσότερες προϋποθέσεις, μιας κομματικής υποψηφιότητας.
Ο κ. Μητσοτάκης ήθελε να έχει ελεύθερα τα χέρια του, για την τελική επιλογή του προσώπου και, μάλιστα, λίγες ημέρες πριν την εκλογή, για να ελέγξει και τις πιθανές αντιδράσεις, στο εσωτερικό του κόμματος.
Τώρα ο Αντώνης Σαμαράς τον έχει παγιδέψει.
Μάλιστα η απάντηση των “κύκλων”, του πρώην πρωθυπουργού, ότι: “Ο κ. Καραμανλής δεν γνώριζε την συνέντευξη του κ. Σαμαρά”, χωρίς να απορρίπτει την πρόταση, έδεσε ακόμη περισσότερο τα χέρια του Πρωθυπουργού.
Ο κ. Μητσοτάκης, είναι πολύ δύσκολο να απορρίψει πλέον την πρόταση του κ. Σαμαρά, γιατί διαφορετικά, κινδυνεύει να αποτύχει να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας και να συρθεί σε πρόωρες εκλογές σε καθεστώς εσωκομματικής κρίσης, ακόμη και διάσπασης.
Μοιάζει, σαν επανάληψη της πτώσης της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το 1993, την διάσπαση της ΝΔ και την εκλογική ήττα που ακολούθησε.
Γενικά ο κ. Μητσοτάκης έχει δύο επιλογές πλέον: πρόσωπο της παράταξης, δηλαδή τον κ. Καραμανλή, ή μη κομματικό πρόσωπο, με πιο πιθανό την κ. Σακελλαροπούλου, η οποία έχει ψηφιστεί και από τον Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία και το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, με πολλές πιθανότητες να την ξαναψηφίσουν και να εκλεγεί.
Με τον τρόπο αυτό αποφεύγονται οι πρόωρες εκλογές, η ΝΔ όμως βγαίνει βαθιά τραυματισμένη και ίσως διασπασμένη, με την ήττα στις επόμενες εκλογές, περισσότερο από βέβαια.
Με την επιλογή του κ. Καραμανλή, ο κ. Μητσοτάκης εκλέγει Πρόεδρο, εκλέγει όμως και ισχυρό αντίπαλο  στην εξωτερική πολιτική, τουλάχιστον, φυσικά αποφεύγει την πιθανή διάσπαση, τις πρόωρες εκλογές και την ήττα, όμως χάνει την επιρροή, όση του έχει απομείνει, στους πολίτες με “κεντρώα” τοποθέτηση, εξέλιξη που πάλι θα τον οδηγήσει σε σίγουρη ήττα.

Ο κ. Σαμαράς, μπορεί να μην έχει προσωπική πολιτική συνέχεια, όμως, σίγουρα, θα είναι αυτός που θα γελάσει τελευταίος.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, θα βρεθούν πιο γρήγορα μπροστά σε επιταχυνόμενες εξελίξεις, που μπορεί να μην τις ήθελαν και, να χρειαστεί να πάρουν αποφάσεις, που σίγουρα θα τους δημιουργήσουν προβλήματα.

 

 

Θεσσαλονίκη: Έκθεση φωτογραφίας «Ελληνικές αρχαιότητες του Λούβρου» των Δημήτρη Μάρδα και François Bange.

Από
anixneuseis
-
0

Τις φωτογραφίες που τράβηξαν από τις ελληνικές αρχαιότητες του Μουσείου του Λούβρου πριν από 44 χρόνια, εκθέτουν στην αίθουσα τέχνης της Φιλοπτώχου Αδελφότητας Ανδρών Θεσσαλονίκης (ΦΑΑΘ), ο Δημήτρης Μάρδας και ο François Bange.

Ο καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών του ΑΠΘ, πρώην υπουργός, μεταπτυχιακός φοιτητής τότε, μαζί με τον Γάλλο διδάκτορα της αρχαιολογίας, φωτογράφισαν το 1980 όλες τις ελληνικές αρχαιότητες στο Λούβρο, πριν την μεγάλη ανακαίνιση του 1981 που τις αναδιέταξε με πιο καλαίσθητο τρόπο, αλλά περιόρισε τον αριθμό τους.

Η έκθεση «Ελληνικές αρχαιότητες του Λούβρου», που εγκαινιάστηκε χθες και τελεί υπό την αιγίδα του γενικού προξενείου της Γαλλίας, περιλαμβάνει 100 από αυτές τις φωτογραφίες.

224932photo1.jpg

Τα εκθέματα, στην πλειοψηφία τους από μάρμαρο, ανήκουν ως επί το πλείστον στην ελληνιστική εποχή (323 π.Χ. έως 31 π.Χ.) και ιδίως στην περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (27 π.Χ. έως 476 μ.Χ.). Ένας μεγάλος αριθμός είναι αντίγραφα πρωτοτύπων γλυπτών των Κηφισοδότου, Πραξιτέλους, Λεωχάρους, Λυσίππου (4ος αιώνας π.Χ.), καθώς και των Φειδία, Αλκαμένους και Καλάμη (5ος αιώνας π.Χ.). Λίγα εκθέματα χρονολογούνται τον 6ο και 7ο αιώνα π.Χ..

Στον άρρηκτο δεσμό Ελλάδας και Γαλλίας, «που τις ενώνει η κοινή ιστορία και το πάθος για την τέχνη και τον πολιτισμό», αναφέρθηκε ο Γάλλος γενικός πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, Ζαν-Λικ Λαβό. «Μέσα από τις φωτογραφίες ανακαλύπτουμε μια συλλογή αρχαίων αντικειμένων που μαρτυρούν τον πλούτο της ελληνικής κληρονομιάς. Αυτά τα έργα μας υπενθυμίζουν τη γοητεία που ασκεί η Ελλάδα στη γαλλική φαντασία και τη σημασία της διατήρησης αυτής της κληρονομιάς για τις μελλοντικές γενιές», τόνισε.

Στις προσπάθειες που έγιναν να βρουν οι φωτογραφίες το δρόμο για το κοινό και ευοδώθηκαν τελικά, σχεδόν μισό αιώνα μετά, αναφέρθηκε ο κ. Μάρδας στον χαιρετισμό του. «Είναι σαν χθες, έτσι που μπήκαμε στο μουσείο, ζητήσαμε μια άδεια από το μουσείο μας την έδωσαν, υπήρχε ένας φύλακας ο οποίος έδιωχνε τον κόσμο για να μπορούμε να φωτογραφίζουμε, παρότι συχνά αφήναμε να περάσει ο κόσμος» είπε.

Στόχος των δύο φωτογράφων, ήταν να αποτυπώσουν ό,τι έβλεπε το μάτι του επισκέπτη και για αυτό το λόγο δεν χρησιμοποίησαν τεχνητό φωτισμό, προβολείς, ή φίλτρα. «Τη δουλειά την έκανε το φως του μουσείου, μαζί με τη οπτική γωνιά τη δική μας», ανέφερε.
Χαιρετισμό απηύθυνε ο πρόεδρος της Φιλοπτώχου Αδελφότητας Ανδρών Θεσσαλονίκης, Γιώργος Κωνσταντινίδης.

Η έκθεση θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα τέχνης της Αδελφότητας (Αγίας Σοφίας 38) έως τις 26 Νοεμβρίου.Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: Kαθημερινά: 11:00 – 14:00 και 18:00 – 21:00, Σάββατο: 11:00 – 14:00.

Λίγα λόγια για την ιστορία της φωτογράφισης…

Ελληνικές αρχαιότητες του Λούβρου

…πριν την μεγάλη ανακαίνιση της δεκαετίας του 1980 και όπως τις βλέπει το μάτι του επισκέπτη!

Στις αρχές του 1980 αποφασίσαμε, ένας Γάλλος, Δρ. Αρχαιολογίας  και ένας Έλληνας μεταπτυχιακός φοιτητής της Ευρωπαϊκής Οικονομίας του πανεπιστημίου Paris II, Panthéon, να φωτογραφήσουμε όλες τις Ελληνικές αρχαιότητες στο Λούβρο. Η φωτογράφιση έγινε λοιπόν πριν τη μεγάλη ανακαίνισή του της περιόδου μετά το 1981. Αυτή αναδιάταξε με πιο καλαίσθητο τρόπο τα εκθέματα των Ελληνικών αρχαιοτήτων, περιορίζοντας όμως τον αριθμό τους.

Για τον σκοπό αυτό μας δόθηκε σχετική άδεια από τη διοίκηση του μουσείου. Η φωτογράφιση διήρκησε τέσσερις μήνες και έγινε με το φυσικό φως που έλουζε τα εκθέματα, χωρίς τη χρήση προβολέων, τεχνητού φωτισμού, φίλτρων ή άλλων μέσων, που εξωραΐζουν τα προς φωτογράφιση θέματα ή τον περιβάλλοντα αυτών χώρο.

Με την επιλογή αυτή του τρόπου της φωτογράφισης θέλαμε να αποτυπώσουμε στα φιλμ ό,τι βλέπει το μάτι και μόνο του επισκέπτη. Χρησιμοποιήθηκαν τρεις φωτογραφικές μηχανές, δυο Pentax και μια Nikon.

Τα εκθέματα στην πλειοψηφία τους από μάρμαρο, ανήκουν στην Ελληνιστική εποχή (323π.Χ ως 31 π.Χ.) και ιδίως στην περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (27 π.Χ. ως 476 μ.Χ.). Ένας μεγάλος αριθμός είναι αντίγραφα, πρωτοτύπων έργων των γλυπτών Κηφισοδότου, Πραξιτέλους, Λεωχάρους και Λυσίππου (4ος αιώνας π.Χ.), όπως και του Φειδία, του Αλκαμένους και Καλάμη, (5ος αιώνας π.Χ.). Δεν λείπουν βέβαια και λίγα εκθέματα που χρονολογούνται τον 6ο και 7ο αιώνα π.Χ.

Δημήτρης Μάρδας

François Bange

Έρως
Απόλλων Πιομπίνο
Νέος Σάτυρος
Απόλλων Σταυροκτόνος
Κορμός ανδρός
Μέγας Αλέξανδρος

Κείμενο

Στους 82 νεκρούς ο απολογισμός των βομβαρδισμών του Ισραήλ στην Παλμύρα της Συρίας

Από
anixneuseis
-
0

Δύο νεκροί σε πλήγματα της Ρωσίας στη Σούμι – Το κοινοβούλιο της Ουκρανίας ανέβαλε συνεδρίασή του, για λόγους ασφαλείας

Από
anixneuseis
-
0

Η εμβέλεια των αμερικανικών και βρετανικών πυραύλων στη ρωσική ενδοχώρα

Από
anixneuseis
-
0

 

«Η Ζώνη ζημιάς των δυτικών πυρομαχικών στη διάρκεια επίθεσης από την Ουκρανία», σύμφωνα με το ρωσικό γράφημα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επέτρεψαν στην Ουκρανία να εξαπολύσει πλήγματα βαθιά στη Ρωσία χρησιμοποιώντας αμερικανικούς πυραύλους ATACMS και βρετανικούς πυραύλους Storm Shadow.

Δυτικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι τα πλήγματα θα γίνουν μόνο σε στρατιωτικούς στόχους στην περιοχή του Κουρσκ, αλλά στις 19 Νοεμβρίου, οι ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις επιτέθηκαν στην περιοχή Μπριάνσκ με αμερικανικούς πυραύλους.

Η ρωσική ιστοσελίδα Gazeta δημοσιεύει ένα infographic που δείχνει σε ποιες πόλεις μπορούν να φτάσουν οι πύραυλοι της δύσης.

Το εύρος πτήσης οποιουδήποτε πυραύλου είναι περιορισμένο. Πιθανότατα, οι ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις θα προσπαθήσουν να τοποθετήσουν εγκαταστάσεις κάπου πιο κοντά στα σύνορα με τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Το ATACMS μπορεί να πετάξει 150–300 χλμ. Αυτή η παραλλαγή εξαρτάται από την τροποποίηση.

Η Κριμαία, οι νέες περιοχές, όλες οι παραμεθόριες περιοχές, εν μέρει η επικράτεια του Κρασνοντάρ, οι περιοχές Βορονέζ, Λίπετσκ, Τούλα, Ροστόφ, Καλούγκα και Σμόλενσκ,απειλούνται.

Οι ΗΠΑ διαθέτουν επίσης βόμβες ολίσθησης GLSDB, οι οποίες μεταφέρθηκαν επίσης στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Τον Μάρτιο του 2023, παρόμοια όπλα είχαν ήδη καταρριφθεί σε ρωσικό έδαφος. Αυτές οι βόμβες είναι δύσκολο να εντοπιστούν στο τελικό στάδιο της πτήσης. Είναι επικίνδυνα για τις παραμεθόριες περιοχές, κυρίως για τις περιοχές Βορονέζ και Όρυολ.

Οι γερμανικοί πύραυλοι TAURUS έχουν ακόμη μεγαλύτερο βεληνεκές καταστροφής, αλλά η Γερμανία μέχρι στιγμής αρνείται να τους μεταφέρει στην Ουκρανία. Μπορούν να πετάξουν όχι μόνο στις παραπάνω περιοχές, αλλά ακόμη και στη Μόσχα, την Ελίστρα, το Βόλγκογκραντ και το Ταμπόφ.

Οι βρετανικοί πύραυλοι Storm Shadow είναι ήδη στη διάθεση των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων και πετούν περίπου την ίδια απόσταση με τον Taurus.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

 

Πρεσβεία ΗΠΑ στα Σκόπια: Η μαύρη λίστα διαφθοράς μεγαλώνει…

Από
anixneuseis
-
0

Σκόπια.

Η Αμερικανίδα πρέσβειρα, Άντζελα Άγκελερ, δήλωσε ότι η «μαύρη λίστα» των ΗΠΑ είναι αρκετά δυναμική και ότι συζητούνται συνεχώς νέα ονόματα.

Τόνισε ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο για την προσθήκη νέων ονομάτων στη λίστα, γιατί αυτή είναι απόφαση της Ουάσιγκτον, όπως σημειώνουν στα τοπικά media.

Σε δήλωση στα ΜΜΕ μετά την έναρξη της πρώτης Διάσκεψης για την καταπολέμηση της διαφθοράς στα Δυτικά Βαλκάνια, που διοργάνωσε η Πρεσβεία των ΗΠΑ στα Σκόπια, σε συνεργασία με το Γραφείο Διεθνών Ναρκωτικών και Επιβολής του Νόμου (INL), η πρέσβειρα τόνισε ότι η λίστα είναι ανοιχτή για προσθήκες.

«Η μαύρη λίστα των ΗΠΑ είναι αρκετά δυναμική, τα ονόματα συζητούνται συνεχώς. Δεν έχω χρονικό πλαίσιο, γιατί αυτή είναι η απόφαση της Ουάσιγκτον, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι καθώς μιλάμε, υπάρχουν ονόματα που έχουν ληφθεί υπόψη και είμαστε πάντα ανοιχτοί να προσθέσουμε νέα άτομα στη λίστα», είπε η πρέσβειρα.

Για το θέμα των εισηγήσεων της Κρατικής Επιτροπής για την Πρόληψη της Διαφθοράς για τον διορισμό μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της Ακαδημίας Δικαστηρίων και Εισαγγελέων, ζήτησε τον σεβασμό τους.

«Δεν έχω συγκεκριμένες λεπτομέρειες, αλλά θα τονίσω ότι είναι σημαντικό να εξεταστούν προσεκτικά αυτά τα σχόλια και οι συστάσεις, ώστε η κοινή γνώμη να λάβει απαντήσεις στα ερωτήματα», τόνισε η Άγκελερ.

—

Αποκλειστικά στο  ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Απομνημονεύματα Μέρκελ: Τραμπ έμπορος, Πούτιν ‘είμαστε εδώ’

Από
anixneuseis
-
0

Στα επερχόμενα απομνημονεύματά της, Freedom: Memoirs 1954-2021, η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ αποκαλύπτει την εμπειρία της από τη γνωριμία με τον Ντόναλντ Τραμπ.

Τα απομνημονεύματα, τα οποία θα δημοσιευθούν σε περισσότερες από 30 χώρες στις 26 Νοεμβρίου, προσφέρουν ενδιαφέροντα αποσπάσματα για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η Μέρκελ στην αντιμετώπιση του Τραμπ, τον οποίο περιέγραψε ως άτομο με επιχειρηματικό πνεύμα και επικεντρωμένο στα κέρδη και τις ζημίες.

Στα απομνημονεύματα, η Μέρκελ περιγράφει πώς ζήτησε συμβουλές από τον Πάπα Φραγκίσκο για να αντιμετωπίσει τον Τραμπ μετά την εκλογή του στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Στόχος της ήταν να πείσει τον Τραμπ να μην αποχωρήσει από τη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα.

Σύμφωνα με τη Μέρκελ, ο Πάπας έδωσε γενικές συμβουλές: «Λύγισε, λύγισε, λύγισε, αλλά φρόντισε να μην σπάσεις». Η Μέρκελ έγραψε ότι ο Πάπας συνειδητοποίησε αμέσως ότι μιλούσε για τον Τραμπ και την επιθυμία του να αποχωρήσει από τη συμφωνία για το κλίμα.

Η Μέρκελ περιγράφει ότι ο Τραμπ βλέπει τον κόσμο από την οπτική γωνία ενός κατασκευαστή ακινήτων που «μπορεί να πουλήσει ένα κομμάτι γης μόνο μία φορά» και ότι αν δεν το πάρει, κάποιος άλλος θα το πάρει.

Αυτή η αντίληψη, σύμφωνα με τη Μέρκελ, επηρέασε τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη διεθνή πολιτική. Σημείωσε επίσης τον ξεκάθαρο θαυμασμό του Τραμπ για τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Όταν ο Τραμπ ανέλαβε τα καθήκοντά του το 2017, η Μέρκελ ήταν ένας από τους μακροβιότερους και με τη μεγαλύτερη επιρροή εκλεγμένους ηγέτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά τη διάρκεια της θητείας της, έχει αντιμετωπίσει μεγάλες κρίσεις, από την κρίση χρέους της ευρωζώνης μέχρι την πανδημία του κορωνοϊού και την αρχική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2014.

Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, η Μέρκελ θεωρούνταν «ηγέτης του ελεύθερου κόσμου», ένας τίτλος που παραδοσιακά απονέμεται στους Αμερικανούς προέδρους.

Ωστόσο, η Μέρκελ έγραψε στα απομνημονεύματά της, που ετοίμασε πριν από την επανεκλογή του Τραμπ, ότι ήλπιζε πολύ ότι η Αντιπρόεδρος Καμάλα Χάρις θα πετύχαινε μια νίκη στο μέλλον.

Τα απομνημονεύματα περιλαμβάνουν επίσης λεπτομέρειες από τις συναντήσεις της Μέρκελ με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Τον περιέγραψε ως κάποιον που προσπαθούσε απεγνωσμένα να τον πάρουν στα σοβαρά και ήταν πάντα έτοιμος για εκδίκηση.

«Τον έβλεπα ως κάποιον που δεν ήθελε να τον περιφρονούν, πάντα έτοιμο να απαντήσει βίαια… Μπορεί να το βρείτε αυτό παιδικό ή περιφρονητικό, αλλά σημαίνει ότι η Ρωσία δεν εξαφανίστηκε ποτέ από τον χάρτη», έγραψε η Μέρκελ.

Η Μέρκελ πρότεινε επίσης ότι η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 μπορεί να έχει υπολογιστεί ότι συμπίπτει με την έξοδό της από την εξουσία.

Ανέφερε ότι ο Πούτιν είπε: «Δεν θα είσαι καγκελάριος για πάντα, και μετά θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και θέλω να το αποτρέψω».

Παρά τη μεγάλη δημοτικότητα που απολάμβανε η Μέρκελ κατά τα 16 χρόνια της εξουσίας της, η κληρονομιά της δέχεται αυξανόμενη κριτική.

Κάποιοι την κατηγορούν για υπερβολική εξάρτηση από τη ρωσική ενέργεια, η οποία συνέβαλε στην ολοκληρωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 και στις οικονομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η Γερμανία.

Ωστόσο, η Μέρκελ έχει εκφράσει σε περισσότερες από μία περιπτώσεις την έλλειψη μεταμέλειας για τις πολιτικές της απέναντι στη Ρωσία και επέλεξε να παραμείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας από τότε που άφησε την εξουσία.

Τα απομνημονεύματα, τα οποία θα κυκλοφορήσουν στην Ουάσιγκτον στις 2 Δεκεμβρίου παρουσία του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, υπογραμμίζουν την πολιτική της διαδρομή και τις σχέσεις της με παγκόσμιους ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων των Τραμπ και Πούτιν.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Η Συνεργασία Αιγύπτου-Τουρκίας επιφέρει βαθιές αλλαγές στη γεωπολιτική

Από
anixneuseis
-
1

Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιεύτηκε από τον ιστότοπο Atlantic Council, η διπλωματική βελτίωση μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας, η οποία χαρακτηρίστηκε από σημαντικές συναντήσεις μεταξύ του Αιγύπτιου Προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι και του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δείχνει μια βαθιά αλλαγή στο σκηνικό στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, γράφει η αιγυπτιακή ιστοσελίδα «about msr».

Αυτή η ανανεωμένη συνεργασία αναδιαμορφώνει τη δυναμική πολλών βορειοαφρικανικών χωρών, με ιδιαίτερη έμφαση στη Λιβύη και τη Σομαλία, και ενισχύει την επιρροή της Αιγύπτου και της Τουρκίας στην περιοχή.

Σημείο καμπής στις αιγυπτιοτουρκικές σχέσεις

Οι αιγυπτιοτουρκικές σχέσεις, τεταμένες για περισσότερο από μια δεκαετία, γνώρισαν σημαντική αλλαγή κατά την επίσκεψη του Προέδρου Σίσι στην Άγκυρα στις 4 Σεπτεμβρίου 2024. Αυτή η επίσκεψη, η οποία ακολούθησε την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν στο Κάιρο τον Φεβρουάριο του 2024, σηματοδότησε ένα αποφασιστικό βήμα προς την προσέγγιση.

Κατά τη συνάντησή τους, ο Σίσι και ο Ερντογάν συμφώνησαν να ιδρύσουν ένα διμερές συμβούλιο στρατηγικής συνεργασίας, με στόχο την ενίσχυση του συντονισμού υψηλού επιπέδου για τις περιφερειακές προτεραιότητες.

Το βήμα αυτό αντανακλά το κοινό συμφέρον των δύο χωρών για την ενίσχυση των οικονομικών και γεωπολιτικών τους σχέσεων. Οι οικονομικές διαστάσεις της σχέσης είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτες, καθώς η Αίγυπτος έχει γίνει ο υπ’ αριθμόν ένα οικονομικός εταίρος της Τουρκίας στην Αφρική – κρίσιμος παράγοντας στη συνεργασία τους.

Γάζα και περιφερειακή δυναμική ισχύος

Ενώ η οικονομική και στρατηγική συνεργασία είναι σημαντική, η σύγκρουση στη Γάζα διαδραματίζει επίσης κεντρικό ρόλο στην αναθέρμανση των σχέσεων. Τόσο η Αίγυπτος όσο και η Τουρκία συνειδητοποιούν ότι για να εξισορροπήσουν την επιρροή του Ισραήλ στην περιοχή και να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική τους ισχύ, πρέπει να ευθυγραμμίσουν τις θέσεις τους σε βασικά γεωπολιτικά ζητήματα.

Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην αυξανόμενη συνεργασία τους για τη Λιβύη, μια χώρα που αποτελεί εδώ και καιρό τόπο ανταγωνιστικών συμφερόντων μεταξύ των δύο χωρών.

Αίγυπτος και Τουρκία: Μια κοινή προσέγγιση για τη σταθερότητα στη Λιβύη

Το πιο άμεσο και απτό αποτέλεσμα της αιγυπτιοτουρκικής προσέγγισης ήταν η ψύξη της αντιπαλότητας μεταξύ των δύο χωρών για τη Λιβύη.

Για χρόνια, η Αίγυπτος και η Τουρκία υποστήριζαν αντίπαλες φατρίες στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης – η Αίγυπτος υποστήριξε τις δυνάμεις του στρατηγού Χαλίφα Χάφταρ στα ανατολικά, ενώ η Τουρκία υποστήριξε την κυβέρνηση ενότητας στην Τρίπολη. Ωστόσο, η πρόσφατη ανάκαμψη των σχέσεων οδήγησε τις δύο χώρες να συνεργαστούν για την προώθηση της σταθερότητας και την ώθηση προς τη συμφιλίωση μεταξύ των αντίπαλων λιβυκών φατριών.

Τον Νοέμβριο του 2024, ο Τούρκος στρατιωτικός ακόλουθος στη Λιβύη επισκέφθηκε τη Βεγγάζη, σηματοδοτώντας μια ρήξη με το παρελθόν και το ανανεωμένο ενδιαφέρον της Τουρκίας για αντιμετώπιση των δυνάμεων του Χάφταρ. Αυτό ακολουθεί προηγούμενη επίσκεψη του γιου του Χάφταρ, στρατηγού Σαντάμ Χάφταρ, στην Κωνσταντινούπολη, όπου συναντήθηκε με τον Τούρκο υπουργό Άμυνας .

Αυτές οι εξελίξεις υποδεικνύουν μια αλλαγή στην προσέγγιση της Τουρκίας, υποδηλώνοντας τη δυνατότητα κοινών προσπαθειών για την ανοικοδόμηση των τομέων πετρελαίου και φυσικού αερίου της Λιβύης, κάτι που θα μπορούσε να προσφέρει σημαντικές οικονομικές αποδόσεις τόσο για την Αίγυπτο όσο και για την Τουρκία.

Στρατηγικές κινήσεις στη Σομαλία: Αντιμετώπιση της επιρροής της Αιθιοπίας

Η αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας δεν περιορίζεται στη Λιβύη. Επεκτάθηκε και στη Σομαλία. Τον Νοέμβριο του 2024, η Αίγυπτος, σε συντονισμό με την Τουρκία, ανέπτυξε μια στρατιωτική μονάδα στη Σομαλία και μετέφερε σημαντικά όπλα στη σομαλική ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ενώ ο δηλωμένος στόχος είναι να υποστηριχθεί ο αγώνας της Σομαλίας ενάντια στην ένοπλη οργάνωση Al-Shabaab, τα υποκείμενα πολιτικά κίνητρα είναι σαφή.

Η Αίγυπτος θεωρεί αυτή την υποστήριξη ως έναν τρόπο για να ασκήσει πίεση στην Αιθιοπία, με την οποία έχει μια μακροχρόνια διαμάχη για το Μεγάλο Αιθιοπικό Φράγμα Αναγέννησης στον Γαλάζιο Νείλο. Η κατασκευή του φράγματος από την Αιθιοπία υπήρξε σημαντική πηγή έντασης, καθώς η Αίγυπτος βασίζεται στον Νείλο για την παροχή νερού.

Επιπλέον, η υποστήριξη της Αιγύπτου προς τη Σομαλία στοχεύει στην αντιμετώπιση των αυξανόμενων δεσμών της Αιθιοπίας με τη Σομαλιλάνδη, μια αποσχισθείσα περιοχή που διαπραγματεύεται με την Αιθιοπία για την πιθανή κατασκευή ενός λιμανιού στην Ερυθρά Θάλασσα. Αυτή η γεωπολιτική αλλαγή στο Κέρας της Αφρικής συντονίζεται προσεκτικά τόσο από την Αίγυπτο όσο και από την Τουρκία, με την Άγκυρα να εξισορροπεί τους ισχυρούς δεσμούς της με την Αιθιοπία ενώ συνεχίζει να υποστηρίζει τα συμφέροντα της Αιγύπτου στη Σομαλία.

Το μέλλον της συνεργασίας μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας

Η συνεχιζόμενη συνεργασία μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας αντιπροσωπεύει μια στρατηγική αναβαθμονόμηση στην περιοχή, ανεξάρτητα από την επιρροή των μεγάλων παγκόσμιων δυνάμεων. Καθώς και οι δύο χώρες προωθούν τα συμφέροντά τους στη Λιβύη, τη Σομαλία και την ευρύτερη περιοχή  της Μέσης Ανατολή, αναδιαμορφώνουν τις συμμαχίες και τους ανταγωνισμούς.

Η σύγκλιση των συμφερόντων τους σε αυτές τις περιοχές αναδεικνύει μια ευρύτερη τάση πολυπολικότητας στην περιφερειακή πολιτική, όπου μικρότερες και μεσαίες δυνάμεις λειτουργούν όλο και περισσότερο εκτός της δυτικής σφαίρας επιρροής.

Αυτή η συνεργασία, ενώ καθοδηγείται από ρεαλιστικά οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, αντικατοπτρίζει επίσης μια βαθύτερη κατανόηση του εξελισσόμενου πολιτικού τοπίου στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Η Αίγυπτος και η Τουρκία εργάζονται τώρα μαζί για να εδραιώσουν μια ισχυρότερη θέση στις περιφερειακές υποθέσεις και η ικανότητά τους να συνεργάζονται αποτελεσματικά θα μπορούσε να έχει εκτεταμένες επιπτώσεις τόσο για την περιοχή MENA όσο και για την Αφρική συνολικά.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Οι προκλητικές αναφορές του Φιντάν – Τι απαντούν πηγές του ελληνικού ΥΠΕΞ

Από
anixneuseis
-
1

21.11.202420:59

Τι έγινε στην ενημέρωση Γεραπετρίτη για Φιντάν – Η κόντρα Μπακογιάννη με Δούρου

Ο Χακάν Φιντάν έκανε λόγο ξανά για «τουρκική μειονότητα Δυτικής Θράκης» και «ομογενείς» στα Δωδεκάνησα – «Η πάγια αναφορά της Τουρκίας σε ανύπαρκτη εθνική μειονότητα αντίκειται στην οφειλόμενη πιστή εφαρμογή του διεθνούς δικαίου» απαντούν πηγές του ελληνικού ΥΠΕΞ.
Νέες προκλητικές αναφορές έκανε ο Χακάν Φιντάν οι οποίες προκάλεσαν την αντίδραση της ελληνικής πλευράς. Μεταξύ άλλων έκανε λόγο για «τουρκική μειονότητα Δυτικής Θράκης» και «ομογενείς» στα Δωδεκάνησα.
Πηγές του ελληνικού ΥΠΕΞ τονίζουν ότι «η ατζέντα ήταν ίδια όπως ακριβώς και στις προηγούμενες συναντήσεις. Διμερή, διεθνή και περιφερειακά θέματα, ιδιαιτέρως δε στη συγκεκριμένη συνάντηση και το Κυπριακό».

Μάλιστα, επισημαίνουν ότι «ετέθησαν από την ελληνική πλευρά τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις έρευνες που διεξάγονται για την ηλεκτρική διασύνδεση». Επισημαίνουν δε ότι «κανένα θέμα κυριαρχίας δεν συζητήθηκε», ενώ «δεν υπήρξε συμφωνία για το πλαίσιο συζήτησης για την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας».

Πάγια θέση της Ελλάδας είναι ότι «η Συνθήκη της Λωζάνης είναι σαφής και δεν επιδέχεται παρερμηνείας: Αναφέρεται σε μουσουλμανική μειονότητα». Προσθέτουν δε ότι «η πάγια αναφορά εκ μέρους της Τουρκίας σε ανύπαρκτη εθνική μειονότητα αντίκειται στην οφειλόμενη πιστή εφαρμογή του διεθνούς δικαίου».

Τέλος τονίζεται ότι «η Ελλάδα θα συνεχίσει την πολιτική ισότητας και ισοπολιτείας για όλους τους Έλληνες πολίτες».

Οι δηλώσεις Φιντάν που προκάλεσαν την αντίδραση του Ελληνικού ΥΠΕΞ
Στα ελληνοτουρκικά αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, παρουσιάζοντας τον προϋπολογισμό του υπουργείου του για το έτος 2025 στην αρμόδια επιτροπή της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.

Ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας δήλωσε ότι, κατά τη διάρκεια των συναντήσεων υψηλού επιπέδου με την Ελλάδα το 2024, εντάθηκαν οι προσπάθειες για την ανάπτυξη μιας θετικής ατζέντας και κατέστησαν οι μηχανισμοί διαλόγου πιο λειτουργικοί.

Ανέφερε, επίσης, ότι, με βάση τη Διακήρυξη των Αθηνών για τις φιλικές σχέσεις και την καλή γειτονία, «ετέθησαν υπόψη της ελληνικής πλευράς οι προσδοκίες για την αποφυγή προκλήσεων από την Ελλάδα» και, όπως υποστήριξε, έγιναν συγκεκριμένα βήματα για στενή διαβούλευση προς αυτή την κατεύθυνση κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, στις 8 Νοεμβρίου.

Ο Χακάν Φιντάν έκανε για μία ακόμη φορά λόγο για «τουρκική μειονότητα Δυτικής Θράκης» και «ομογενείς» στα Δωδεκάνησα, λέγοντας ότι η επίλυση των προβλημάτων τους είναι μεταξύ των θεμάτων που θέτει η ‘Αγκυρα ως προτεραιότητα στις σχέσεις της με την Αθήνα.

Σύμφωνα με το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών τόνισε στα μέλη της επιτροπής ότι το τουρκικό ΥΠΕΞ «συνεχίζει να προστατεύει με προσοχή τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο», προσθέτοντας ότι «κατά την τελευταία μας επίσκεψη στην Αθήνα, δείξαμε την αποφασιστική μας στάση στο θέμα αυτό».

Ανεβαίνει πίστα ο πόλεμος στην Ουκρανία

Από
anixneuseis
-
0

22/11/2024

Ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε τηλεοπτική ομιλία του στις 21 Νοεμβρίου, ανακοίνωσε ότι η Ρωσία πραγματοποίησε επιθέσεις σε στρατιωτικούς στόχους στην Ουκρανία, ως απάντηση σε ουκρανικές επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος με δυτικού χειρισμού όπλα.

Η Ρωσία χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ένα νέο υπερ-υπερηχητικό βαλλιστικό πύραυλο μέσου βεληνεκούς, στην Ουκρανία, τον “Oreshnik”. Ο Πούτιν διαβεβαίωσε ότι επί του παρόντος δεν υπάρχουν μέσα για την αντιμετώπιση υπερ-υπερηχητικών όπλων, όπως ο πύραυλος “Oreshnik”, ο οποίος μπορεί να ταξιδέψει με ταχύτητα έως και 10 Mach (2,5-3 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο). Ισχυρίστηκε ότι τα υπάρχοντα συστήματα αεράμυνας παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αναπτύσσουν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη, είναι ανίκανα να αναχαιτίσουν τέτοιους πυραύλους.

Προειδοπoίησε ότι η Ρωσία θεωρεί ότι δικαιούται να χρησιμοποιήσει τα όπλα της εναντίον στρατιωτικών στόχων χωρών που επιτρέπουν τη χρήση των δικών τους όπλων εναντίον της ρωσικής επικράτειας και προαναγγέλλει αποφασιστική και σε είδος απάντηση σε περίπτωση κλιμάκωσης, συμβουλεύοντας τις άρχουσες ελίτ των χωρών που σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις εναντίον της Ρωσίας να εξετάσουν σοβαρά τις συνέπειες. Ο πρόεδρος της Ρωσίας κατέληξε κατηγορώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι καταστρέφουν το διεθνές σύστημα ασφαλείας και ωθούν την υφήλιο προς παγκόσμια σύγκρουση, προσκολλημένες στην ηγεμονία τους.

Ξεκαθαρίζοντας την ασάφεια 

Έτσι ξεκαθαρίστηκε η ασάφεια, η σύγχυση και οι αντικρουόμενες πληροφορίες σχετικά με το σημερινό περιστατικό: Την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου το πρωί, είδος πυραύλου που δεν είχε ξαναχρησιμοποιηθεί στον πόλεμο της Ουκρανίας εκτοξεύθηκε από το Αστραχάν και έπληξε υποδομές στην πόλη Ντνίπρο της κεντρικής Ουκρανίας – σε απάντηση της υπέρβασης των τεθειμένων ρωσικών κόκκινων γραμμών με τη ρίψη αμερικανικών ATACMS και βρετανικών Storm Shadow εντός της ρωσικής επικράτειας, και σε συνέχεια της εξαγγελίας για «ποιοτική μεταβολή» του πολέμου ως αποτέλεσμα αυτής της υπέρβασης.

Πριν την ανακοίνωση του “Oreshnik” από τον Πούτιν, η Ουκρανία δήλωσε ότι η Ρωσία επιτέθηκε στο Ντνίπρο με έναν διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο (ICBM), αρκετούς πυραύλους κρουζ και έναν υπερ-υπερηχητικό πύραυλο Kinzhal. Μη κατονομαζόμενος αξιωματούχος δυτικού κράτους δήλωσε ότι η Ρωσία δεν χρησιμοποίησε σήμερα διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο (ICBM) στην Ουκρανία.

Ερωτηθείς εάν η Μόσχα εκτόξευσε διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι «δεν έχει να πει τίποτα γι’ αυτό το θέμα, ρωτήστε το υπουργείο Άμυνας», συνεπώς αρνήθηκε να αρνηθεί/διαψεύσει. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου της εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, η Μαρία Ζαχάροβα έλαβε δημοσίως τηλεφωνική κλήση, όπου ακούστηκε η φράση να «μην αναφερθούμε με λεπτομέρειες στον πύραυλο», σε ένα βίντεο που έκανε τον γύρο του κόσμου!

Η Συνθήκη για τις Πυρηνικές Δυνάμεις Μεσαίου Βεληνεκούς

Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τις ανακοινώσεις Πούτιν σχετικά με το νέο οπλικό σύστημα, η κυρίαρχη υπόθεση εργασίας ήταν πως χρησιμοποιήθηκε διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος RS-26 Rubezh (РС-26 Рубеж: “σύνορο”, “όριο”), προφανώς με συμβατικές, και όχι πυρηνικές, κεφαλές. Θα επρόκειτο για την πρώτη φορά, στην ανθρώπινη ιστορία, χρήσης διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου (ICBM) εναντίον άλλου κράτους σε πόλεμο. Όταν διακινείτο αυτό το σενάριο (και από κάποιες ρωσικές πηγές), σχολιαζόταν πως η ανάλυση των εικόνων της επίθεσης δείχνει ότι ο πύραυλος έφερε έξι ανεξάρτητες κεφαλές, καθεμία από τις οποίες μετέφερε πολλαπλά υποπυρομαχικά.

Παρ’ όλο που ο RS-26 περιγράφεται ως διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος, το βεληνεκές του εξαρτάται από τον οπλισμό της κεφαλής. Αν οπλιστεί με μία μόνο κεφαλή, μπορεί να υπερβεί το όριο των 5.000 χιλιομέτρων, που διαφοροποιεί τους πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς από τους διηπειρωτικούς. Εκτιμάται ότι το πακέτο των έξι συμβατικών κεφαλών που έπληξε το Ντνίπρο θα κατέτασσε τον RS-26 στην κατηγορία των πυραύλων μέσου βεληνεκούς αμιγώς λόγω του οπλισμού του (δηλαδή: χρησιμοποιήθηκε διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος που καθίσταται de facto μικρότερης δυνατότητας βεληνεκούς λόγω του φορτίου του, με τη διφυΐα του RS-26 να εξηγεί εν μέρει τη διαφορά των αναφορών για το εάν όντως χρησιμοποιήθηκε ICBM).

Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Διότι η Συνθήκη για τις Πυρηνικές Δυνάμεις Μεσαίου Βεληνεκούς (Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty, μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ/Ρωσικής Ομοσπονδίας 1987–2019) απαγόρευε τους μεσαίου βεληνεκούς βαλλιστικούς πυραύλους δυνητικά πυρηνικού οπλισμού, και η δυνατότητα του RS-26 να ανήκει σε αμφότερες τις κατηγορίες ανάλογα με τις κεφαλές του αποτελούσε βασικό λόγο αποφυγής μαζικής παραγωγής του διαρκούσης της Συνθήκης (η παραγωγή του RS-26, η οποία είχε σταματήσει το 2017, επανεκκινήθηκε το περασμένο καλοκαίρι).

Οι ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ απoχώρησαν το 2019 από τη Συνθήκη, καθιστώντας έτσι το σημερινό πλήγμα εφικτό. Είναι η αποχώρηση των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ από τη Συνθήκη που άνοιξε τον δρόμο για τη ρωσική χρήση αυτής της έκδοσης του, χωρίς να παραβαίνει την υπογραφή της. Οπότε μπορούμε να δούμε αυτήν την κίνηση ως μήνυμα τόσο στην απερχόμενη κυβέρνηση Μπάιντεν, όσο και στον επικείμενο Τραμπ συγκεκριμένα, ως τεκμήριο των συνεπειών των προηγούμενων επιλογών του. Πρόκειται για μια συζήτηση που διατηρεί την επικαιρότητά της και μετά το διάγγελμα Πούτιν, καθ’ ότι ο ίδιος αναφέρθηκε στη Συνθήκη: Σημείωσε πως «η ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων μεσαίου και μικρότερου βεληνεκούς αποτελεί μέρος της απάντησής μας στα σχέδια των ΗΠΑ να παράγουν και να αναπτύξουν τέτοιους πυραύλους στην Ευρώπη και την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.

Πιστεύουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν λάθος το 2019, όταν αποσύρθηκαν μονομερώς από τη Συνθήκη για τις Πυρηνικές Δυνάμεις Μεσαίου Βεληνεκούς με πρόσχημα την ουσιαστική διάλυση του συστήματος που είχε αποτρέψει τη διάδοση τέτοιων πυραύλων. Σήμερα, οι ΗΠΑ, όχι μόνο παράγουν αυτού του είδους τον οπλισμό, αλλά και, όπως βλέπουμε, έχουν δοκιμάσει την ανάπτυξη των μελλοντικών πυραυλικών συστημάτων τους σε διάφορες περιοχές του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια ασκήσεων, οι ΗΠΑ έχουν εκπαιδεύσει τις δυνάμεις τους στη χρήση τέτοιων όπλων. Θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι η Ρωσία είχε δεσμευτεί εθελοντικά, μονομερώς, να απέχει από την ανάπτυξη πυραύλων μεσαίου και μικρότερου βεληνεκούς έως ότου οι ΗΠΑ τοποθετήσουν τέτοια όπλα σε οποιαδήποτε περιοχή του κόσμου». Το σημερινό πλήγμα, συνεπώς, παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας.

Γιατί είναι σημαντικό το ζήτημα των διηπειρωτικών πυραύλων;

Και το πιο σημαντικό σημείο, δεδομένου ότι ανακοινώθηκε η δυνητική διεύρυνση του πολέμου: Κατά Πούτιν, η απόφαση για χρήση ATACMS και Storm Shadow εντός της ρωσικής επικράτειας «οδήγησε την περιφερειακή σύγκρουση στην Ουκρανία να λάβει παγκόσμιες διαστάσεις», με περαιτέρω χορό κλιμακώσεων να έπεται. Αν και ο πύραυλος που χρησιμοποιήθηκε στην επίθεση στο Ντνίπρο ήταν αφ’ ενός μέσου βεληνεκούς, αφ’ ετέρου φυσικά συμβατικά οπλισμένος, η πιθανή μεθαυριανή χρήση ενός διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου (ICBM) με συμβατικό οπλισμό δημιουργεί σημαντικό πυρηνικό κίνδυνο.

Ο βασικός λόγος είναι ο εξής: Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί ο τύπος της κεφαλής (συμβατική ή πυρηνική) που φέρει ένας διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος πριν από την έκρηξή της. Τα δορυφορικά συστήματα δεν μπορούν να προσδιορίσουν τι είδους πολεμική κεφαλή βρίσκεται σε έναν εισερχόμενο ICBM παρά μόνο κατόπιν εορτής. Συνεπώς, χρήση διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου με συμβατικές και όχι πυρηνικές κεφαλές εναντίον ενός πυρηνικού κράτους δύναται να προκαλέσει άμεση πυρηνική απάντηση (launch on warning, hair-trigger alert στην αμερικανική ορολογία) και πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Εξ’ ου και το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήθηκε όντως, για πρώτη φορά, διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος σε πόλεμο αποτελεί μια πρώτης τάξεως κλιμάκωση του πυρηνικού κινδύνου γενικώς, αποτελεί μία ακόμα αλλά ιδιαίτερα κρίσιμη υπέρβαση ενός προηγουμένως τεθειμένου ορίου, ανεξαρτήτως του εάν ο οπλισμός του ήταν συμβατικός και του αποτελέσματος του πλήγματος καθαυτό: Μια αλλαγή ποιοτικής φύσεως. Εν γένει, για το τι σημαίνει ακριβώς η κατά τα πρωτόκολλα σχεδόν αυτόματη απάντηση σε χτύπημα που θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι πυρηνικό, κάτι που καταδεικνύεται μόνο μετά το πλήγμα, αναλύεται εξονυχιστικά στο δριμύτατα επίκαιρο βιβλίο της Annie Jacobsen “Nuclear War: A Scenario”, η μετάφραση του οποίου στα ελληνικά υπερ-επείγει.

Βλέποντας στις τηλεοράσεις μας την κλιμάκωση

Μέσα στην ίδια εβδομάδα: Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, με την άδειά τους για πλήγματα μέσα στη ρωσική επικράτεια με οπλισμό που απαιτεί άμεσο αμερικανικό χειρισμό και εμπλοκή – άδεια που είχε παρακρατηθεί έναν μήνα πριν ακριβώς λόγω των κινδύνων της – άλλαξαν τη φύση της σύγκρουσης στην Ουκρανία, και ακολούθως η Ρωσία, με την αποκάλυψη του συμβατικά οπλισμένου υπερ-υπερηχητικού Oreshnik, αλλάζει τη φύση της σύγκρουσης στην Ουκρανία, όπως είχε προαναγγείλει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, ενώ προηγουμένως επισημοποιήθηκε η επικαιροποίηση του πυρηνικού δόγματος της χώρας.

Δεν μπορεί να υπογραμμισθεί επαρκώς πως όλα αυτά είναι εν ου παικτοίς – και η ίδια η προϊούσα κανονικοποίηση της συζήτησης στο δημόσιο λόγο για πυρηνικό ενδεχόμενο είναι εφιαλτική, με τις λέξεις να μην επαρκούν για να την περιγράψουν. Οι κινήσεις της απερχόμενης διακυβέρνησης Μπάιντεν, οι ίδιες κινήσεις που απερρίφθησαν μόλις έναν μήνα πριν (την εκλογική ήττα), είναι αντικειμενικά δυσεξήγητες – όπως αποδεικνύουν οι εξηγήσεις που διατυπώνουν όσοι ισχυρίζονται πως τις κατανοούν.

Και ναι μεν δεν υπάρχουν πουθενά “τρελοί ηγέτες με το κόκκινο κουμπί”, καθ’ ότι όλα τα πυρηνικά κράτη – με την πιθανή εξαίρεση του Ισραήλ – έχουν επίγνωση της βαρύτητας και της ενδεχόμενης καθολικής καταστροφής ενός τέτοιου διαβήματος, όμως η σύγχυση αυτής της πραγματικότητας με την υπόθεση πως “όλα είναι μπλόφα, μπλοφάρουν, δε θα το κάνουν, σπρώξ’ τους κι άλλο” μπορεί πάρα πολύ εύκολα να αποδειχθεί καθολικά μοιραία. Οι επικράτειες της αποτροπής, της (αντικειμενικά αναγκαίας) επαν-επιβεβαίωσης της αποτροπής, και του σπιράλ κλιμάκωσης έχουν λάβει πρωτοφανείς επικίνδυνες ατραπούς. Δεν παίζουμε πόκερ…

slpress.gr

 

1...1,0061,0071,008...3,039Σελίδα 1,007 από 3,039