Δημήτρης Α. Ιωάννου
Ι. Το Μνημόνιο των “14 σημείων” με το οποίο συνομολογείται ανακωχή 60 ημερών μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, σε μεγάλο βαθμό προδιαγράφει τον χαρακτήρα της συμφωνίας που θα μπορούσε να συναφθεί μεταξύ των δύο χωρών για να υπάρξει ειρήνη στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Είναι απολύτως σαφές ότι το κείμενο σηματοδοτεί την εκ μέρους της Ουάσιγκτων αποδοχή της ήττας της στον πόλεμο του Περσικού Κόλπου. Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως η διαδικασία ειρήνευσης θα εξελιχθεί ομαλά ως το τέλος. Από την πλευρά της Τεχεράνης, είναι δυνατόν να επικρατήσουν κάποιοι ακραίοι φανατικοί που θα πιστέψουν πως υπάρχει η δυνατότητα να κερδηθούν ακόμη περισσότερα Από την πλευρά της Ουάσιγκτων, επίσης, έστω και αν οι κύκλοι περιξ του Αμερικάνου προέδρου φαίνεται πως έχουν συνειδητοποιήσει την αδυναμία τους να κερδίσουν κάτι περισσότερο, είναι βέβαιο πως υπάρχουν και δυνάμεις, παρωθούμενες και από το Ισραήλ, που δεν μπορούν να κάνουν αποδεκτή την υποχώρηση. Πλην όμως, ακόμη και αν, είτε για το έναν λόγο είτε για τον άλλο, αντί μίας συμφωνίας τα δύο μέρη προχωρήσουν σε έναν νέο γύρο εχθροπραξιών, το πιθανότερο είναι πως τα πράγματα θα επανέλθουν τελικά και πάλι σε ένα σημείο που ο συσχετισμός δυνάμεων θα είναι αντίστοιχος με τον σημερινό, και, ίσως, λίγο περισσότερο δυσμενής εις βάρος των ΗΠΑ.
Η συνειδητοποίηση της ήττας και η υποχώρηση των ΗΠΑ οφείλεται στο γεγονός ότι παρά την ακραία χρήση όλων των δυνατών μέσων κατά τη διάρκεια των 40 ημερών του πολέμου κατέστη σαφές ότι το Ιράν διατήρησε σχεδόν αλώβητη την μονόπλευρη, αλλά αποτελεσματική, επιχειρησιακή δυνατότητα να επιφέρει πυραυλικά πλήγματα και, κυρίως, την δυνατότητα να κρατάει κλειστά τα Στενά του Ορμούζ, φέρνοντας σε κατάσταση ομηρίας την παγκόσμια οικονομία, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και εκείνης των ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή λοιπόν που όπως εκτιμούν οι αμερικανικές υπηρεσίες το Ιράν έχει διατηρήσει το 70% περίπου τον πυραυλικών του δυνάμεων, οι ΗΠΑ φαίνεται ότι έχουν χρησιμοποιήσει σχεδόν το μισό αντίστοιχο δικό τους πυραυλικό δυναμικό, και αυτό έχει μειώσει δραστικά τις επιχειρησιακές δυνατότητες του αμερικανικού στρατου. Ενδεικτικό είναι επ΄ αυτού και το γεγονός ότι σύμφωνα με τους πλέον έγκυρους στρατιωτικούς αναλυτές θεωρείται πλέον αδύνατο για τις ΗΠΑ να συνδράμουν την Ταϊβάν σε περίπτωση κατά την οποία η Κίνα της επιτεθεί για να την καταλάβει. Και αυτό που γνωρίζει ο πρόεδρος Τράμπ είναι ότι σε περίπτωση που επαναλάβει τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν για μία ανάλογης διάρκειας περίοδο, το πιθανότερο αποτέλεσμα θα είναι πως το Ιράν θα συνεχίσει όπως και πριν χωρίς να συνθηκολογήσει, ενώ οι οικονομίες των χωρών του Κόλπου θα καταστραφούν πλήρως, η παγκόσμια οικονομία θα εισέλθει, πλέον, σε ύφεση αλλά και οι ίδιες οι ΗΠΑ εξαντλώντας κάθε απόθεμα πυραυλικής ισχύος, θα υποβαθμίσουν την πολεμική τους ικανότητα και θα καταπονήσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις τους σε τέτοιο βαθμό, που θα ισοδυναμεί με το ότι στα επόμενα χρόνια η Υπερδύναμη αυτή θα καταστεί ουσιαστικά άοπλη. Είναι σαφές, λοιπόν, γιατί η αμερικανική κυβέρνηση είναι αναγκασμένη, εκπλήσσοντας δυσάρεστα τους πιστούς υποστηρικτές της που είχαν ενστερνιστεί πλήρως την “αφήγηση” της αμερικανικής στρατιωτικής παντοδυναμίας, είναι υποχρεωμένη να αποδεχτεί μία συμφωνία που οι όροι της φέρνουν το Ιράν σε πολύ πιό πλεονεκτική θέση από εκείνη που βρισκόταν πριν της εκδήλωση της επίθεσης εναντίον του.
ΙΙ. Εν τούτοις υπάρχουν και σχολιαστές που αναφέρουν πως η κατάσταση δεν είναι τόσο δυσμενής και στην πραγματικότητα είναι οι ΗΠΑ που έχουν επικρατήσει, έστω και “στα σημεία”, διότι στο συμφωνηθέν Μνημόνιο το Ιράν έχει αποδεχτεί την καταστροφή του εμπλουτισμένου ουρανίου του. Μόνο που αυτό είναι μία άποψη που παραγνωρίζει ποια είναι η πραγματική στρατηγική μεθόδευση της Τεχεράνης δηλαδή του ιρανικού καθεστώτος που αγωνίζεται όχι μόνο για την πρόσκαιρη επιβίωση του αλλά και την προώθηση της επιρροής του διεθνώς και σε πιό μακροχρόνια βάση. Εκείνο που δεν γίνεται κατανοητό είναι πως στην παρούσα περίοδο το πλέον σημαντικό για το Ιράν δεν είναι το πυρηνικό του πρόγραμμα, αλλά είναι το βαλλιστικό του πρόγραμμα. Το οποίο, άλλωστε, βαλλιστικό πρόγραμμα σύμφωνα και με τις δηλώσεις του ίδιου του προέδρου Τραμπ θα παραμείνει αλώβητο διότι θεωρείται αποδεκτό δικαίωμα του Ιράν να διατηρεί και να αναπτύσει το πυραυλικό τουι δυναμικό εφ’ όσον πυραύλους έχουν και οι άλλες χώρες του Αραβικού Κόλπου! (Ναι, ο πρόεδρος Τράμπ το είπε αυτό. Λησμονώντας προφανώς πως η κατάργηση του πυραυλικού προγράμματος του Ιράν ήταν ένας από τους στόχους της στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του).
Διαβάζοντας κανείς το σημείο 8 του Μνημονίου διαπιστώνει πως το Ιράν τω όντι συμφώνησε να υποχωρήσει στο ζήτημα του εμπλουτισμού του ουράνιου του, πλην όμως η υποχώρησή του μπορεί να μην φτάσει καν τόσο μακριά όσο είχε φτάσει το 2015 όταν αποδέχθηκε την σύναψη του Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), με την προεδρία Ομπάμα και πέντε άλλες χώρες (Κίνα, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία, ΗΒ), συμφωνία η οποία προέβλεπε την παύση του εμπλουτισμού ουρανίου για τυχόν στρατιωτική χρήση και το περιορισμό της σε επίπεδο εμπλουτισμού κατάλληλα μόνο για ειρηνική χρήση. Πρόκειται για την συμφωνία την οποία ως, γνωστόν, διέκοψε μονομερώς η προεδρία Τραμπ το 2018.
¨Ηδη τότε, δηλαδή το 2015, το Ιράν προχώρησε σε αυτή την πραγματιστική συμφωνία με την διεθνή κοινότητα διότι είχε αντιληφθεί πως η απόκτηση ενός πυρηνικού όπλου θα του ήταν παντελώς άχρηστη στην συγκεκριμένη στιγμή-όπως είναι και σήμερα. Και αυτό για τον πολυ απλό λόγο ότι το Ιράν με τις σημερινές βαλλιστικές δυνατότητες του δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα πυρηνικό όπλο για προβολη ισχύος και αποτροπή εναντίον του βασικού του αντιπάλου, δηλαδή των ΗΠΑ. Ο μόνος δυνατός τρόπος για να συνέβαινε κάτι τέτοιο θα ήταν με την χρήση ενός διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου και το Ιράν δεν έχει ακόμα επιτύχει τέτοια πυραυλική εμβέλεια . Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον δεν έχει μέχρι σήμερα αναπτύξει μία πυρηνική βόμβα.
Ότι το Ιράν εμπλουτίζει ουράνιο είχε γίνει γνωστό ήδη από το 2002 αν και αυτό μπορεί να είχε ξεκινήσει και νωρίτερα. Είναι μάλλον αδύνατον για το Ιράν ή για οποιαδήποτε χώρα με ανάλογο πρόγραμμα, να μην έχει καταφέρει μετά από 25 σχεδόν χρόνια, να ξεπεράσει τον εμπλουτισμό του ουρανίου από το επίπεδο του 60% που βρίσκεται σήμερα φθάνοντας το 90% που είναι το απαραίτητο επίπεδο εμπλουτισμού για την δημιουργία μίας “χρηστικής” ατομικής βόμβας. (Η επιστημονική άποψη είναι πως το δύσκολο διάστημα είναι έως το 60%. Από εκεί και μετά, έως το 90% η διαδικασία είναι πιό εύκολη). Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο υπάρχει αυτή η εκούσια καθυστέρηση οφείλεται στο γεγονός ότι το Ιράν, επί του παρόντος, δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πολιτικά μία ατομική βόμβα, (τα πυρηνικά όπλα είναι κυρίως πολιτικά όπλα και όχι στρατιωτικά) και η ύπαρξή της στα χέρια του καθεστώτος απλώς θα του δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα από όσα του δημιούργησε τα προηγούμενα χρόνια η διαδικασία εμπλουτισμού του ουρανίου.. Διότι το γεγονός είναι πως παρά την σχετική μονομανία της δυτικής κοινής γνώμης που είναι σαφώς επηρεασμένη από την ισραηλινή προπαγάνδα, το Ιράν δεν θα επιτίθοταν ποτέ με πυρηνικά όπλα εναντίον του Ισραήλ, και αυτό για δύο πολύ σοβαρούς λόγους , (Πέραν του γεγονότος πως σε μια τέτοια περίπτωση το Ισραήλ θα απαντούσε και έτσι θα ήταν εξασφαλισμένη η “αμοιβαία συνολική καταστροφή” και των δύο). Ο λιγότερο σημαντικός ίσως, λόγος, -ο οποίος, όμως, αρκεί και από μόνος του για την μή επίθεση- είναι ότι στο Ισραήλ υπάρχει μεγάλος αριθμός ομοθρήσκων μουσουλμάνων και θα ήταν αδιανόητο για ένα ισλαμικό καθεστώς να προχωρήσει στην εξόντωσή αυτών που ισχυρίζεται ότι προστατεύει. Ο πιό σοβαρός όμως λόγος είναι ότι το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτεθεί με πυρηνικά όπλα πλήττοντας, έστω και σε απόσταση 50 χιλιομέτρων που απέχει το Τελ Αβιβ από την Ιερουσαλήμ, την περιοχή όπου βρίσκεται το ιερό τέμενος Αλ Ακσα, ο έλεγχος του οποίου, άλλωστε, από τους Ισραηλινούς, θεωρείται η απόλυτη βεβήλωση και ιεροσυλία και αποτελεί την βασική αιτία μίσους και εχθρότητας του σιιτικού Ισλάμ προς το κράτος του Ισραήλ. Ο μόνος λόγος για τον οποίον, το Ιράν, εάν κατείχε πυρηνικά όπλα, θα επιτίθονταν στο Ισραήλ χωρίς να υπολογίζει τίποτα θα ήταν εάν είχε γίνει πραγματικότητα αυτό που έχουν προτείνει ακραία μέλη της κυβέρνησης Νετανιάχου: την κατεδάφιση και καταστροφή του τεμένους Αλ Ακσα.Διαφορετικά το Ιράν έχει τονίσει πολλές φορές, χωρίς να γίνει πιστευτό, -αλλά μάλλον θα έπρεπε- πως όταν μιλάει για “καταστροφή του κράτους του Ισραήλ” εννοεί καταστροφή της πολιτικής του οντότητας και όχι εξόντωση των κατοίκων του.
ΙΙΙ. Συνεπώς το Ιράν, στις σημερινές συνθήκες, δεν έχει μεγάλο πρόβλημα να “παραδώσει” -αν και όπως παραδώσει-, αυτό που ο πρόεδρος Τραμπ αποκάλεσε “πυρηνική σκόνη”-για την οποία, μάλιστα, ΄έσπευσε να δηλώσει πως είναι “διασκορπισμένη” στα χωράφια, μετά τιους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στις πυρηνικές εγκαταστάσεις. Εάν δεν επικρατήσουν την τελευταία στιγμή οι θερμοκέφαλοι του καθεστώτος θα το πράξει διότι γνωρίζει ότι στο μέλλον πολύ εύκολα θα μπορέσει να αποκτήσει ξανά εμπλουτισμένα ουράνιο, όταν θα το χρειαστεί.( Όπως επίσης πιστεύει πως πολύ εύκολα θα καταφέρει να κατασκευάσει και τον πυροκροτητή που είναι απαραίτητος για να δημιουργήσει την πυρηνική κεφαλή του διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου με τον οποίον θα μπορεί να απειλήσει το έδαφος των ΗΠΑ). Διότι εκείνο που έχει διδαχθεί το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν από την ιστορία του 21ου αιώνα, είναι πως ο Σαντάμ Χουσεΐν έχασε την εξουσία και το κεφάλι του επειδή δεν διέθετε”όπλα μαζικής καταστροφής” με τα οποία να μπορεί να απειλήσει και να αποτρέψει τις ΗΠΑ από το να του επιτεθούν. Ενώ, αντιθέτως,, ο ηγέτης της Βορείου Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν, παραμένει ασφαλής στην θέση του και δεν απειλείται από κανέναν διότι από παληά το καθεστώς είχε τρόπο να απειλήσει τις ΗΠΑ με αντίποινα σε περίπτωση επιθέσεως, (καταστρέφοντας ολοσχερώς την Νότιο Κορέα), ενώ, ήδη από το 2017, που θεωρείται ότι κατέχει και την δυνατότητα πυρηνικού πλήγματος με διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο στο έδαφος των ΗΠΑ, είναι πραγματικά απρόσβλητος. Αυτό είναι το μάθημα διεθνούς πολιτικής που έχουν ενστερνιστεί και αφομοιώσει οι ιθύνοντες του ιρανικού καθεστώτος και συνεπώς , εάν δεν επικρατήσουν κάποιες θερμόαιμες και ανεξέλεγκτες φωνές μέσα στο παράλογο και αδιαφανές σήμερα καθεστώς τους για να ακυρώσουν την συμφωνία, θα μπορέσουν , επιδεικνύοντας την κατάλληλη προσαρμοστικότητα και ευελιξία να αξιοποιήσουν πλήρως τα ωφελήματα της προνομιακής συμφωνίας που τους προσέφερε ο μικρονοϊκός και “ατυχής” πόλεμος της προεδρίας Τραμπ. Έτσι, με την άρση του καθεστώτος των κυρώσεων, και ίσως την επιβολή και διοδίων στα Στενά του Ορμούζ, θα μπορούν να προχωρήσουν απερίσπαστοι ακόμα πιο αποφασιστικά στην ανάπτυξη του βαλλιστικού τους προγράμματος το οποίο ελπίζουν πως σε μεταγενέστερο χρόνο θα τους δώσει την δυνατότητα να κατοχυρωθούν πλήρως απέναντι στις ΗΠΑ και να μην κινδυνεύσουν ποτέ ξανά από κάποιου είδους εξωτερική επίθεση εναντίον τους.
ΥΓ. Δυστυχώς η έκρηξη του πολέμου αυτού, όποια και να ηταν ή τελική έκβασή του, (που μάλλον ήταν ότι καθόρισε το οριστικό τέλος της παγκόσμιας μονοκρατορίας των ΗΠΑ), ήταν μοιραίο να έχει και ένα άλλο αποτέλεσμα: την εξ αντικειμένου γεωπολιτική ισχυροποίηση της Τουρκίας.
Γιατί κ. Δημήτρη Α. Ιωάννου με την φράση του άρθρου σας
”Είναι απολύτως σαφές ότι το κείμενο (της Συμφωνίας) σηματοδοτεί την εκ μέρους της Ουάσιγκτων αποδοχή της ήττας της στον πόλεμο του Περσικού κόλπου”
αδικήσατε την λογική σας και αδικείτε την κοινή λογική των αναγνωστών σας , όταν όλοι είδαμε και ακούσαμε ότι η Ουάσικτων χωρίς ολιστικό πόλεμο και με ούτε δυο δεκάδες θύματα Αμερικανών στρατιωτικών στο 3μηνο των εχθροπραξιών ,πήρε για την ίδια και την Δύση-και για την Ελλάδα μας -όσα δεν ήθελαν να μας δώσουν οι ντεμέκ κοσμοκράτορες Μουλάδες;;;.
Δεκτός ο αντίλογος σας-να είστε καλά-.
Σταύρος Αθαν.Ναλμπάντης
Κύριε ΣΑΝ, νομίζω πως δεν διαβάσατε το άρθρο παρακάτω από την πρόταση που παραθέτετε. Και έτσι εσείς αδικείτε και εμένα και την λογική. Κατ’ αρχήν την Ελλάδα μην την αναμιγνύετε διότι δεν ήταν μέρος της σύρραξης και μάλλον ζημιωμένη βγαίνει από τις ανακατατάξεις στην περιοχή. Εκτός αν θέλετε, αφού κηρύξαμε τον πόλεμο στην Ρωσία να πάμε τώρα να τον κηρύξουμε και στο Ιράν και να στείλουμε και κανένα εκστρατευτικό σώμα να πάρει την Τεχεράνη και να πετύχει αυτό που δεν πέτυχαν οι Αμερικανοί.
Κύριε ΣΑΝ αν θεωρείτε πως νικητής στον πόλεμο είναι αυτός που σκότωσε περισσότερους τότε ναι η Αμερική που σκότωσε κάτι χιλιάδες Ιρανούς, (και πολλά παιδάκια ανάμεσά τους) είναι νικήτρια. Εγώ όμως θεωρώ πως νικητής σε έναν πόλεμο είναι αυτός που μετά το τέλος του αυξάνει περισσότερο από τον αντίπαλό του την γεωπολιτική ισχύ και επιρροή του, και με αυτό το κριτήριο νικητής είναι το Ιράν (και η Κίνα). Και το άρθρο, νομίζω, προσπαθεί να το εξηγήσει, και σε αυτά που λέει δεν απαντήσατε. Ο Τραμπ δεν κέρδισε τίποτα, ούτε για τον εαυτό του, ούτε για τον δυτικό κόσμο, ούτε και για την Ελλάδα. Αυτό που νομίζετε πως κέρδισε, δηλαδή -την διακοπή του πυρηνικού προγράμματος- είναι κάτι που δεν υπάρχει. Είναι αέρας κοπανιστός. Διότι οι Ιρανοί το είχαν δώσει αυτό ήδη από το 2015, στην συμφωνία τους με την προεδρία Ομπάμα. Και ο Τραμπ την διέκοψε, μονομερώς, το 2018-χωρίς λόγο. Και τώρα θα τους την δώσει πίσω, αλλά θα τους επστρέψει και τα δεσμευμένα κεφάλαιά τους, και θα τους χρηματοδοτήσει κιόλας επιπλέον, με 300 δισ. δολλάρια (!) για να αναπτύξουν περαιτέρω το βαλλιστικό τους πρόγραμμα! Και μπορεί να τους επιτρέψει να βάλουν και διόδια στα Στενά του Ορμούζ (στα ελληνικά πλοία δηλαδή). Και μαζί με εσάς θα λέει και αυτός ότι είναι νικητής.
Εν τω μεταξύ έχασε και το μισό απόθεμά του σε πυραύλους και βομβες και ο αμερικανικός στρατός αποδυναμώθηκε επιχειρησιακά για καμιά δεκαριά χρόνια. Και χάσανε και δύο από τα έξι συστήματα THAAD που είχανε, (που τους τα διαλύσανε οι Ιρανοί, όχι οι Ρώσοι ή οι Κινέζοι, οι πρωτόγονοι Ιρανοί), και φέρανε το άλλο κακήν-κακώς από την Νότιο Κορέα και τώρα δεν έχουν καθόλου αντιβαλλιστική και αντιαεροπορική κάλυψη στον Ειρηνικό και στην Νότια Σινική Θάλασσα. Και όπως λένε οι εμπειρογνώμονες ο αμερικανικός στρατός μετά την φθορά που υπέστη στον πόλεμο του κόλπου δεν έχει πιά την δυνατότητα να πάει να πολεμήσει για την Ταϊβάν, αν χρειαστεί . (Δείτε κι εδώ αν θέλετε: https://www.theamericanconservative.com/the-iran-war-and-the-future-of-american-empire/?fbclid=IwY2xjawSg_dRleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEePJ-i8gNYglR6t_kF-rNfw9aAgLzYdt7HEoqFX2TX11a9QZC4ZomubS8AdRY_aem_QkCIzsFgpR1hWj1JUzre1g). Και καλύτερα γι’ αυτούς μάλλον γιατί οι Κινέζοι δεν θα περιμενουν τα F-35 με τα πρωτόγονα ραντάρ των μουλάδων αλλά με 140 γεωστατικούς δορυφόρους ανίχνευσης. Και με μερικές χιλιάδες αντιαεροπορικούς και αντιπλοϊκούς πυραύλους. Και ούτω καθ’ εξής.
Κύριε ΣΑΝ εάν είμαστε φανατικοί δεν βλέπουμε τίποτα. Εάν δεν είμαστε μπορούμε να βλέπουμε ένα απείκασμα της πραγματικότητας και να το περιγράφουμε με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα. Κανείς πιστεύω δεν υποστηρίζει τους μουλάδες. (Ούτε την Αμερική και το Ισραήλ, βεβαίως, μπορεί να υπερασπίζεται ένας έντιμος άνθρωπος). Όμως η ψυχρή αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ ηττήθηκαν, ότι κατρακυλούν από την κορυφή της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας και, πέραν όλων των άλλων, ότι ο πόλεμος αυτός θα μείνει στην ιστορία ως ένα μνημείο βλακείας και τυφλότητας γι’ αυτούς που τον ξεκίνησαν.
Όταν η απάντησή σας, αγαπητέ κύριε ΔΙΑ ,είναι σε μέγεθος διπλάσιο του άρθρου σας -και γιαυτό ,ούτε θα διαβασθεί και ούτε θα προσεχθεί από κανένα -,απλώς αποδείξατε τον αντιΔυτικό φανατισμό σας -καθ’όλα δεκτός στην Ελλάδα , όταν όλες οι ”δημοκρατικές ” πολιτικές δυνάμεις από το 1976 -12 Ιουνίου -δεν δέχθηκαν το δόγμα του αειμνήστου Καραμανλή -ότι ,
η Ελλάς πολιτικά, αμυντικά, οικονομικά και πολιτιστικά ανήκει εις την Δύσιν-.
Υ.Γ Υπολογίζω πως ικανοποιηθήκατε και εσείς από την μείωση των τιμών των καυσίμων και των βασικών προϊόντων που θα ακολουθήσουν και ως δημοκράτης από το γεγονός ότι εκκοσμικεύτηκε μετά από 47 χρόνια το θεοκρατικό ,μονοκομματικό και απάνθρωπο ιδίως για τα θηλυκές ανθρώπινες υπάρξεις Ιρανικό καθεστώς .Αυτό αρχικά- εμένα τον ”φανατικό” δεξιό με ικανοποίησε. Ελπίζω να ντρέπονται -ακόμη και για την φιλολογική στήριξη του Ιρανικού καθεστώτος -τα ”εκατομμύρια” των αντιδικτατορικών , που παρακαλούσαν τους Δυτικούς να διώξουν και με το ζόρι τους δικτάτορες και να μας φέρουν την δημοκρατία από το 1967-1974 .Χάρηκα που ”τα είπαμε” .
“και γιαυτό ,ούτε θα διαβασθεί και ούτε θα προσεχθεί από κανένα”
Ποιος σού δίνει το δικαίωμα να μιλάς για λογαριασμό άλλων; Εγώ και το διάβασα και το πρόσεξα. Σού έχουν κατ’ επανάληψη πει να μιλάς για το εαυτό σου μόνο.
Επίσης, ο αρθρογράφος έχει δίκιο. Σχολιάζεις άρθρα, χωρίς να τα έχεις διαβάσει. Παγία τακτική σου.
Κύριε ΣΑΝ
1. Το έγραψα με πολλά λόγια μήπως και το καταλάβετε εσείς καλύτερα. Που δεν το είχατε διαβάσει κιόλας το άρθρο.
2. Αυτά περί των ισλαμιστών που καταπιέζουν τις γυναίκες και εγώ, (από εκεί που νομίζετε πως ανήκω) τους υποστηρίζω κλπ είναι συκοφαντικοί υπαινιγμοί. Συνήθεις βεβαίως από όσους δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αλήθεια από τις πεποιθήσεις. Επειδή όμωςς εγώ εδώ γράφω επώνυμα και επειδή είμαι δημοκράτης αλλά και περήφανος ισλαμοφοβικός σας παρακαλώ να αποσύρετε άμεσα τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς σας οι οποίοι δεν στηρίζονται σε κανένα σημείο και σε ουδεμία άποψη του κειμένου αυτού και των γραπτών μου γενικά.
Το ξαναγράφω ”Ελπίζω να ντρέπονται (πληθυντικός -χωρίς να σας αναφέρω -)ακόμη και για την φιλολογική στήριξη του Ιρανικού καθεστώτος ”.
Σας εξαιρώ αφού το ζητήσατε -επωνύμως-.
Σταύρος Αθαν.Ναλμπάντης.
.
Η κατ’ επάγγελμα κακοήθης συκοφαντία είναι επαίσχυντη. (Γενικού χαρακτήρα διαπίστωση).
Στό μεγαλύτερο φιάσκο τῆς ἱστορίας τῶν ΗΠΑ ἐξελίσσεται ὁ πόλεμος στό Ἰράν