Του Νίκου Ιγγλέση
Οι περισσότεροι άνθρωποι, στον κόσμο, θεωρούν τη Δημοκρατία ως το καλύτερο πολίτευμα. Παρά τις υπερβολές της, τα όποια προβλήματα δυσλειτουργίας και τη συχνή αναποτελεσματικότητά της, η Δημοκρατία, στο φαντασιακό των πολιτών, θεωρείται ως η ιδανική λύση διακυβέρνησης των ανθρώπινων κοινωνιών. Όμως, η εξιδανικευμένη εικόνα της Δημοκρατίας, όπως παρουσιάζεται στη θεωρία, μικρή σχέση έχει με τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Τα περισσότερα κράτη στον κόσμο, πλην κάποιων εξαιρέσεων, αυτοαποκαλούνται Δημοκρατίες. Σε αρκετές περιπτώσεις μπροστά από τη λέξη «Δημοκρατία» μπαίνει ένα επίθετο που προσδιορίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Παλαιότερα είχαμε την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) και τις Λαϊκές Δημοκρατίες της Α. Ευρώπης. Σήμερα έχουμε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας, τη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Αλγερίας, την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, την Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν, τη Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας κ.α.
Όλοι αυτοί οι προσδιορισμοί αποδεικνύουν ότι το ελκυστικό όνομα της Δημοκρατίας μπορεί να είναι κοινό, αλλά, το περιεχόμενό της τόσο διαφορετικό ώστε να πρόκειται για άλλο πολίτευμα. Τί είδους Δημοκρατία είναι π.χ. αυτή που έχει ως ηγέτη τον πρόεδρο ή τον Γενικό Γραμματέα του μοναδικού κόμματος της χώρας; Επίσης, τί είδους Δημοκρατία είναι αυτή που έχει ως ανώτατο ηγέτη τον επικεφαλής της θρησκευτικής ιεραρχίας; Τέλος, όπως αναφέρεται στη συνέχεια, μια Δημοκρατία είναι αναπόφευκτα και λαϊκή και λαοκρατική. Η προσθήκη τέτοιων χαρακτηρισμών είναι πλεονασμός.
Από την αρχαιότητα (Κλεισθένης) η ετυμολογία της λέξης Δημοκρατία προήλθε από το «δήμος», δηλαδή, το σύνολο των ανθρώπων που έχουν πολιτικά δικαιώματα και το «κράτος», δηλαδή, την κυριαρχία-εξουσία μιας οντότητας. Ο Δήμος, δια της πλειοψηφίας αυτού, κυβερνάει το κράτος.
Στη σύγχρονη εποχή, η Δημοκρατία έχει μεταλλαχθεί σ’ αυτό που αποκαλούμε Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία. Ανάλογα με την κατανομή των εξουσιών η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία μπορεί να είναι βασιλευόμενη, προεδρική ή προεδρευόμενη. Κάθε 4 ή 5 χρόνια οι πολίτες, με καθολική ψηφοφορία, εκλέγουν τους βουλευτές ή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που θα κυβερνήσουν το κράτος τους, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Στο μεσοδιάστημα ισχύει το «μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου (κάλπη) ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Μόνο στην περίπτωση μεγάλων εθνικών καταστροφών οι κυβερνώντες μπορούν να παραιτηθούν ή και να ανατραπούν.
Η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, που συχνά αποκαλείται και Φιλελεύθερη Δημοκρατία, συνοδεύεται, στα Συντάγματα των περισσότερων κρατών, από τη διάκριση των εξουσιών (Μοντεσκέ). Οι εξουσίες αυτές είναι η Νομοθετική, η Εκτελεστική και η Δικαστική. Υπάρχει και μια τέταρτη, ο Τύπος, που υποτίθεται ότι ελέγχει τις προηγούμενες. Στην πράξη σήμερα, η διάκριση των εξουσιών έχει εκφυλιστεί. Η Εκτελεστική Εξουσία (Κυβέρνηση) φέρνει στη Βουλή τα νομοσχέδια που ψηφίζονται από μια περιχαρακωμένη πλειοψηφία βουλευτών. Όποιος βουλευτής καταψηφίσει κάποιο νομοσχέδιο «βγαίνει από το μαντρί και τον τρώει ο λύκος». Ουσιαστικά η Νομοθετική Εξουσία δε νομοθετεί, αλλά, απλώς επικυρώνει τους νόμους που συντάσσει η Εκτελεστική Εξουσία.
Από την πλευρά της, η Δικαστική Εξουσία είναι υποχρεωμένη να εφαρμόζει τους νόμους που έχει θεσπίσει η Κυβέρνηση. Η τελευταία, για να εξασφαλίσει και την «ορθή ερμηνεία τους», διορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης. Μένει ο Τύπος, που όμως στο μεγαλύτερο μέρος του, ελέγχεται από εγχώριους ή ξένους ολιγάρχες που ασκούν κριτική στις άλλες Εξουσίες μόνο όταν θίγονται τα δικά τους πολιτικοοικονομικά συμφέροντα.
Για τη δημιουργία κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών στην Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία χρησιμοποιούνται διάφοροι τρόποι. Σε ορισμένες χώρες, για να επιτραπεί σ’ ένα κόμμα να εκλέξει βουλευτές, υπάρχει ελάχιστο ποσοστό ψήφων. Αλλού αυτό το ποσοστό είναι 3%, αλλού 5% και αλλού 10%. Έτσι, ένα τμήμα των πολιτών αποκλείεται από τη συμμετοχή τους στη διακυβέρνηση του κράτους. Σε άλλες χώρες οι βουλευτές εκλέγονται, σ’ ένα ή δύο γύρους, σε μονοεδρικές περιφέρειες, όπου ο πρώτος σε ψήφους παίρνει την έδρα και όλες οι υπόλοιπες ψήφοι χάνονται. Υπάρχει και ο τρόπος (π.χ. Ελλάδα) να δίνεται μπόνους εδρών στο πρώτο σε ψήφους κόμμα. Με τέτοια και άλλα κόλπα εξασφαλίζεται η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που όμως αντιστοιχεί σε μια μειοψηφία του όλου Δήμου.
Η δικαιολογία γι’ αυτές τις μεθοδεύσεις είναι η αποφυγή κατακερματισμού του πολιτικού συστήματος με συνέπεια την ακυβερνησία. Για να επιτευχθεί αυτό, όμως, πρέπει ένα τμήμα του Δήμου, έστω μειοψηφικό, να εξαιρεθεί από το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση του κράτους του. Αυτό δεν μπορεί να αποκαλείται Δημοκρατία.
Στο παιχνίδι αυτό σημαντικός είναι ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης, έντυπων και ηλεκτρονικών, που διαφημίζουν το εκάστοτε αφήγημα του κυρίαρχου πολιτικοοικονομικού Συστήματος καθώς και των εταιρειών δημοσκοπήσεων που καταγράφουν, αλλά και διαμορφώνουν τις πολιτικές επιλογές μιας κοινωνίας. Οι περισσότεροι πολίτες δεν θα ήθελαν να ανήκουν σε μειοψηφικές ή περιθωριακές ομάδες που θα τεθούν εκτός της διακυβέρνησης και να αισθάνονται οι ηττημένοι κάθε εκλογικής αναμέτρησης. Έτσι, στην πλειοψηφία τους, ωθούνται προς τα κόμματα του αποκαλούμενου «δημοκρατικού ή συνταγματικού τόξου», δηλαδή, τα κόμματα που δεν αμφισβητούν το υπάρχον Σύστημα.
Όταν όλα τα ανωτέρω δεν είναι αρκετά για την προστασία του Συστήματος τότε επεμβαίνει η Τρίτη Εξουσία, η Δικαιοσύνη, για να κατηγορήσει, να αποκλείσει και να τιμωρήσει το τμήμα του Δήμου που αμφισβητεί επικίνδυνα την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Πρόσφατα παραδείγματα:
Μετά την πρώτη νίκη του, το 2016, ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγορήθηκε ότι κέρδισε τις εκλογές με την ουσιαστική βοήθεια της Ρωσίας. Επί δύο χρόνια προσπάθησαν με εισαγγελείς και δικαστές να τον καθαιρέσουν. Απέτυχαν, αλλά, τον αδρανοποίησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πρόσφατα ο ίδιος ο Τραμπ κατηγόρησε την Κίνα ότι, το 2016, επιχείρησε να υπονομεύσει την εκλογή του.
Το Δεκέμβριο του 2024 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στη Ρουμανία. Ο Καλίν Γκεοργκέσκου ήλθε πρώτος με 23% των ψήφων μεταξύ 14 υποψηφίων. Το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας ακύρωσε τις εκλογές και δεν επέτρεψε τη διεξαγωγή του δεύτερου γύρου μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων. Η δικαιολογία ήταν ότι είχε υπάρξει ρωσική διαδυκτιακή παρέμβαση στην εκλογική διαδικασία. Ο Γκεοργκέσκου στοχοποιήθηκε από τα διεθνή κέντρα της παγκοσμιοποίησης γιατί προεκλογικά υποστήριζε την ουδετερότητα και μη παρέμβαση στον πόλεμο στην Ουκρανία, τη μερική κρατικοποίηση σημαντικών βιομηχανικών μονάδων και την απαγόρευση της προπαγάνδας των ΛΟΑΤΚΙ, χωρίς να προτείνει την έξοδο της χώρας του από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Στη Γαλλία, η Μαρίν Λε Πεν, υποψήφια για την Προεδρία και επικεφαλής του Εθνικού Συναγερμού, που στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές αναδείχτηκε πρώτο σε ψήφους κόμμα, καταδικάστηκε, πρόσφατα, για διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων γιατί στελέχη του κόμματός της εμφανίζονταν να εργάζονται στο Ευρωκοινοβούλιο ενώ στην πραγματικότητα δούλευαν για το κόμμα στη Γαλλία. Εφόσον η Μαρίν Λε Πεν επιχειρήσει να κατέλθει ως υποψήφια στις προσεχείς προεδρικές εκλογές θα πρέπει να κάνει προεκλογική εκστρατεία υπό ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι).
Στο Ηνωμένο Βασίλειο ο Νάιτζελ Φάρατζ επικεφαλής του κόμματος Μεταρρύθμιση (Reform UK), που εμφανίζεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις, κατηγορήθηκε πρόσφατα ότι έλαβε παράνομη οικονομική ενίσχυση. Ο Φάρατζ παραιτήθηκε από το Κοινοβούλιο και έθεσε ξανά υποψηφιότητα στην επαναληπτική εκλογή για την πλήρωση της έδρας, προκειμένου οι πολίτες με την ψήφο τους να αποφανθούν για την κατηγορία.
Στη Γερμανία, το κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), το μεγαλύτερο της Αντιπολίτευσης, θεωρείται ύποπτο για προώθηση εξτρεμιστικών, μισαλλόδοξων και ρατσιστικών απόψεων που υπονομεύουν τη δημοκρατία και τη συνταγματική τάξη. Το κόμμα αυτό βρίσκεται, από χρόνια, υπό παρακολούθηση από τις μυστικές υπηρεσίες και την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος.
Ασφαλώς πολλοί θα πουν ότι όλοι οι ανωτέρω είναι εθνικιστές, ακροδεξιοί, λαϊκιστές και ρατσιστές και καλόν είναι να τους περιορίσουμε ή και να τους αποκλείσουμε από τις όποιες διαδικασίες της Δημοκρατίας. Πρόκειται για τεράστιο λάθος. Έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία ότι αν η απειλή κατά του υπάρχοντος πολιτικοοικονομικού Συστήματος προερχόταν από την Αριστερά αυτή δε θα αντιμετωπιζόταν με παρόμοιες μεθόδους; Ας θυμηθούμε τι γινόταν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, τότε που υφίστατο η κομμουνιστική απειλή για το Σύστημα.
Είναι σαφές ότι η σημερινή Δημοκρατία έχει όρια. Τα όρια αυτά είναι η ισχυρή αμφισβήτηση των βασικών πυλώνων του κυρίαρχου συστήματος της παγκοσμιοποίησης. Όποιο κόμμα, όποια ηγεσία προτείνει μια εναλλακτική πολιτική κατεύθυνση πρέπει να εξοντωθεί με κάθε μέσον. Αυτό κάποιοι το ονομάζουν προάσπιση της Δημοκρατίας από τους εχθρούς της. Στην πραγματικότητα είναι η προάσπιση του κυρίαρχου Συστήματος από τον κίνδυνο αμφισβήτησης και ανατροπής του.
Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr
Καλημέρα….ποιά θα μπορούσε να είναι μία εναλλακτική πρόταση;
Είναι η λεγόμενη “ακροδεξιά” εναντίον της “δημοκρατίας”;
(το άρθρο έχει γραφεί προ διετίας, ήτοι 8/6/24).
Όλες αυτές είναι ρεπούμπλικες (Republics) και όχι δημοκρατίες.
Είναι ολιγαρχίες και μερικές τείνουν προς μοναρχίες
Η μανία του γραικοφραγκισμού να χρησιμοποιεί ελληνικούς όρους (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) για να περιγράψει φαινόμενα που δεν είναι ελληνικά (Republic) δημιουργεί και σε αυτό το θέμα την απαραίτητη σύγχυση ώστε να παριστάνει τον παρλεμεντισμό ως δημοκρατία.
Ακόμα και ο όρος κοινοβουλευτισμός (για τον παρλεμεντισμό) πρέπει να γίνεται αποδεκτός με πάρα πολλές επιφυλάξεις καθόσον αναφέρεται σε θεσμούς άγνωστους στην ελληνική εμπειρία όπως ο φράγκικος parlement και ο εγγλέζικος House of Commons.
Τώρα για να είμαστε ακριβείς και στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ υπάρχει η εξόντωση ή καλύτερα η εξουδετέρωση των πολιτικών αντιπάλων και όχι μόνον δια του εξοστρακισμού αλλά και άλλων πολιτικών μεθοδεύσεων.
Όμως την απόλυτη εξουσία επ΄αυτών είχε η πλειονοψηφία της εκκλησίας του δήμου, η οποία μπορούσε όχι μόνον να εξορίσει, αλλά και να οδηγήσει σε δίκη στο δικαστήριο των (κληρωτών) πολιτών (Ηλιαία), όπως επίσης και να ανακαλέσει καταδικαστικές αποφάσεις ή ανάλογες δικές της αποφάσεις π.χ. Εξορίες.
ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ (και δεν νοείται) ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ
Η ΕΞΟΥΣΙΑ (ολόκληρη) ΑΣΚΕΊΤΑΙ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ (με συγκεκριμένους θεσμούς πχ την εκκλησία του δήμου, την Ηλιαία, τη βουλή των πεντακοσίων κτλ.).
Είναι ενδιαφέρον δε ότι η εξουσία αυτή πέρασε αλώβητη στα συστήματα και στις συντροφίες της εταιρικής οικονομίας της Ρωμανίας και επιβίωσε(κουτσουρεμένη βέβαια) μέχρι τις μέρες μας σε επαγγελματικές ενώσεις όπως πχ οι δικηγορικοί σύλλογοι κ.α.
Σας θυμίζω παρεμπιπτόντως το θόρυβο που ξεσήκωσε το ΔΝΤ για την άδεια ασκήσεως του επαγγέλματος ενός …. κουρέα.
“Η μανία του γραικοφραγκισμού να χρησιμοποιεί ελληνικούς όρους (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) για να περιγράψει φαινόμενα που δεν είναι ελληνικά (Republic) δημιουργεί και σε αυτό το θέμα την απαραίτητη σύγχυση ώστε να παριστάνει τον παρλεμεντισμό ως δημοκρατία.”
Θεώρησα περιττό να αναφερθώ στο θέμα τής σύγχυσης τής ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (Republic) και δημοκρατίας (democracy), στην αρχή τού άρθρου, επεισδή το έχω κάμει πολλάκις. Όμως, διαβάζοντας το σχόλιό σου, είδα ότι κάνεις λάθος στο θέμα. Η ελληνική γλώσσα, καίτοι πλουσιοτάτη, δεν είναι ικανή να κάμει τον παραπάνω διαχωρισμό, ήτοι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (Republic) = Κράτος, τού οποίου ο ανώτατος άρχων δεν είναι κληρονομικός, και δημοκρατία (democracy) = πολίτευμα που παρέχει ελευθερία λόγου, κατωχυρώνει ανθρώπινα δικαιώματα κλπ., όπως κοινώς εννοείται. Δεν θα μπω στην συζήτηση αν αυτή η δημοκρατία είναι όντως δημοκρατία, διότι θέλω να επισημάνω απλώς την διαφορά.
Έτσι, η μεν Τουρκία είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, διότι ο ανώτατος άρχων δεν είναι κληρονομικός, έστω και αν το έλλειμμα τής δημοκρατίας της είναι χοντρό, ενώ το ΗΒ, η Σουηδία, η Δανία κλπ., έχουν δημοκρατία, αλλά δεν είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ.
Όσον αφορά στον κοινοβουλευτισμό, όπως αναφέρει και ο Μεταξάς στο ημερολόγιό του (“τετράδια εργασίας” το έλεγε ο ίδιος), είναι πολίτευμα αγγλικής εφευρέσεως, εξ ου και παρλιαμενταρισμός παλαιότερα από το parliament (= κοινοβούλιο στα αγγλικά). Εφεύρεσις των Άγγλων ευγενών, οι οποίοι το έδωσαν στον λαό, για να φαγώνονται μεταξύ των με τα κόμματα, και να μπορούν αυτοί να κυβερνούν όπως θέλουν.
Αυτές τις δύο σύντομες παρατηρήσεις μονάχα.
Η ελληνική γλώσσα σύμφωνη καθ όλα με την πολιτική εμπειρία των Ελλήνων (μοναρχία, ολιγαρχία, αισυμνητεία, τυραννία, δημοκρατία, έννομος επιστασία) δεν είναι δυνατόν να δεχθεί να ονομάζεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ούτε :
α. το Κράτος, τού οποίου ο ανώτατος άρχων δεν είναι κληρονομικός,
β. το πολίτευμα που παρέχει ελευθερία λόγου, κατοχυρώνει ανθρώπινα δικαιώματα κλπ.
γιατί και στα δύο αυτά συστήματα κρατικής διακυβέρνησης κρατεί ο εκλεγμένος (για κάποιο διάστημα) ανώτατος άρχοντας ή το παρλεμέντο (parliement) ή αμφότεροι, αλλά ΔΕΝ κρατεί ο δήμος.
Επομένως κανένα δεν είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Και συνεπώς κανένα δεν πρέπει να ονομάζεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Η ελληνική γλώσσα είναι κυριολεκτική και δηλώνει με ακρίβεια το σημαινόμενο.
Το πρώτο σύστημα διακυβέρνησης ορίζεται ελληνικά ως αιρετή μοναρχία και το δεύτερο μπορεί να οριστεί ελληνικά και ως μοναρχία με γραπτούς νόμους (βλ Δράκοντας) και ως ολιγαρχία με δικαιώματα του δήμου (πολίτευμα του Λυκούργου) και ως αισυμνητεία (πολίτευμα Σόλωνα) και ως έννομος Επιστασία (βασιλεία της Ρωμανίας), αναλόγως με το ποιός εξουσιάζει.
Επομένως δεν πρόκειται περί αδυναμίας της ελληνικής να ορίσει τα συγκεκριμένα αυτά συστήματα κρατικής διακυβέρνησης.
Αλλά για την χρήση των ελληνικών (αλλά και των ρωμαϊκών) όρων από τους Φραγκοαλαμανούς, αφού τους έχουν αφαιρέσει ή διαστρεβλώσει το πραγματικό τους νόημα, προκειμένου να εκφράσουν ( δια της διαστρεβλώσεως αυτών των όρων που οδηγεί στην σύγχυση και την αοριστολογία) την περιορισμένη κυβερνητική και καθολική ιστορική εμπειρίας τους, που ξεκίνησε με τη καταστροφή και της ισοπέδωση της Ρωμαϊκής οικουμένης (το πρώτον το 410 και το δεύτερον το 1204).
Εγώ όμως δεν χρησιμοποιώ ελληνικούς όρους αλλά προτιμώ να χρησιμοποιώ ξένους όρους (με ελληνικές καταλήξεις π.χ. παρλεμεντισμός) όχι γιατί δεν μπορεί (που μπορεί με μεγίστη ακρίβεια) η ελληνική να εκφράσει τα συγκεκριμένα κυβερνητικά συστήματα, αλλά γιατί θέλω να καταδείξω ότι αυτά τα συστήματα είναι ξένα και κυρίως ότι έχουν εισαχθεί βιαίως εις τα καθ΄ημάς.
Π.χ.
Ο όρος ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν σημαίνει τίποτα σε καμία γλώσσα του κόσμου, εκτός της ελληνικής.
Συνεπώς όταν λένε του Φράγκου ή του Αλαμανού ή του Εγγλέζου DEMOCRACY αυτός δεν καταλαβαίνει τίποτα από το έτυμο του όρου.
Μπορεί λοιπόν να δεχθεί ότι σημαίνει και έτσι … και γκιουβέτσι.
Ο Έλληνας όμως ;
Ο καθένας μπορεί να έχει τις θεωρίες του. Εγώ απλώς έγραψα τι ισχύει.
Επίσης, ενώ για τούς Γάλλους έχεις δίκιο, ότι δηλαδή είμαστε οι μόνοι που τούς λέμε έτσι πανευρωπαϊκά, για τούς Γερμανούς όχι, διότι μόνον οι Γάλλοι και οι Ιταλοί τούς λένε Αλαμανούς. Οι Άγγλοι τούς λένε German, ενώ οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται Deutsch, από την μεσαιωνική λέξη diutisc(*).
Οι Αλαμανοί ήσαν γερμανικά φύλα τής εποχής των Ρωμαίων (γι αυτό στις λατινογενείς γλώσσες, όπως ανέφερα παραπάνω, χρησιμοποιούν την λέξη Αλεμανοί, ή Αλαμανοί) μέχρι το 496 κατακτήθηκαν από τον Φράγκο βασιλιά Κλόβι Α’ (βλέπε Βικιπαίδεια) και οι Γερμανοί τούς λένε Alamannen. Συνεπώς το Γερμανοί δεν είναι λάθος.
(*)https://www.leemeta-uebersetzungen.de/blog/interessantes/woher-kommt-das-wort-deutsch
Germanōrum vita omnis in venationibus atque in studiis rei militāris consistit.
Germāni non student agricultūrae; lacte, caseo et carne nutriuntur.
Gaius Julius Caesar «De bello Gallico»
[1] Germania omnis a Gallis Raetisque et Pannoniis Rheno et Danuvio fluminibus, a Sarmatis Dacisque mutuo metu aut montibus separatur: cetera Oceanus ambit, latos sinus et insularum inmensa spatia complectens, nuper cognitis quibusdam gentibus ac regibus, quos bellum aperuit. Rhenus, Raeticarum Alpium inaccesso ac praecipiti vertice ortus, modico flexu in occidentem versus septentrionali Oceano miscetur. Danuvius molli et clementer edito montis Abnobae iugo effusus pluris populos adit, donec in Ponticum mare sex meatibus erumpat: septimum os paludibus hauritur.
[2] Ipsos Germanos indigenas crediderim minimeque aliarum gentium adventibus et hospitiis mixtos, quia nec terra olim, sed classibus advehebantur qui mutare sedes quaerebant, et inmensus ultra utque sic dixerim adversus Oceanus raris ab orbe nostro navibus aditur. Quis porro, praeter periculum horridi et ignoti maris, Asia aut Africa aut Italia relicta Germaniam peteret, informem terris, asperam caelo, tristem cultu adspectuque, nisi si patria sit?
P. Cornelius Tacitus “De Origine Et Situ Germanorum”
Μετά την κατάληψη τής Γαλατίας από τον Καίσαρα, η οι Ρωμαίοι έλαγαν την Γερμανία και Germania. Αλλά το “Αλαμανοί” στα ελληνικά είναι λάθος.
Ονόματα της Γερμανίας
Επείσης, αυτό που εμένα κυρίως ενδιαφέρει, είναι ότι η χώρα μας ονομάζεται ΕΛΛΑΣ (HELLAS) και όχι ασφαλώς “Γραικία”, όπως την ονόμαζαν οι Ρωμαίοι. “Γραικός”, “Γραικία”, “γραικύλος” τελικά. Από την μεταπολίτευση και μετά, επίσημο όνομα τής χώρας μας, όπως είναι καταχωρημένο και στον ΟΗΕ, είναι ΕΛΛΗΙΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, HELLENIC REPUBLIC. Όλα τ’ άλλα είναι για να γίνεται κουβέντα.-
Τόσα (νομίζεις ότι) ξέρεις, τόσα γράφεις.
Μονάχος σου εκτίθεσαι.
Άνετα και απολύτως ελεύθερα μπορείς να εκθέτεις τις απόψεις σου και βεβαίως …τον εαυτό σου.
Αν δεν επιχειρούσες να απαντήσεις σε δικό μου σχόλιο, που πρωτογενώς δεν απευθύνονταν σε σένα, αλλά στο συντάκτη της ανάρτησης και εξέθετες τις απόψεις σου αυτοτελώς, δεν θα είχα κανένα λόγο να σου απαντήσω, όπως δεν σου έχω απαντήσει ποτέ και σε κανένα αυτοτελές σχόλιο σου.
Όταν όμως εν τη κούφη νεφέλη της αγνοίας σου επιχειρείς να μου εξηγήσεις τις αδυναμίες της ελληνικής γλώσσας, τότε να ξέρεις ότι, στο πλαίσιο της ευπρεπείας, θα λαμβάνεις τις απαντήσεις εκείνες που θα σε οδηγούν στο να αλλάζεις θέμα κάθε φορά (να πετάς την μπάλα στην εξέδρα).
Εάν ηρεμήσεις για λίγο και σκεφτείς τι (ακριβώς) γράφεις στις απαντήσεις σου θα τραβάς τα μαλλιά σου.
Όπως λόγου χάριν το τελευταίο HELLENIC REPUBLIC=ΕΛΛΗΙΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Ὄμφακές εἰσιν….
O σύνδεσμος, που έδωσα παραπάνω, δεν βγήκε και τον παραθέτω ξανά: Names of Germany.
Όσοι διαβάζουν θα κρίνουν. Όταν είσαι σε χώρο ελευθέρου διαλόγου, ο καθένας μπορεί να σχολιάσει αυτά που γράφεις. Από το ύφος σου φαίνεται και η σοβαρότητά σου.