Το άρθρο έχει γραφτεί από τον Αντρέι Ραέφσκι (Andrei Raevsky), ο οποίος δημοσίευε με το ψευδώνυμο «The Saker».
Αρχικά, σχεδίαζα να γράψω μια «τακτική» κριτική για αυτό το βιβλίο, αλλά όταν το τελείωσα, συνειδητοποίησα ότι τίποτα λιγότερο από ένα χειροκρότημα θα αποδίδει δικαιοσύνη σε αυτό το απολύτως αξιοσημείωτο βιβλίο. Ο Guy Mettan* δημιούργησε ένα αριστούργημα που θα έπρεπε να βρίσκεται στη λίστα με τα βιβλία που «πρέπει να διαβάσει» κάθε άτομο που ενδιαφέρεται για τη Ρωσία. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να σας πω γιατί αυτό το βιβλίο είναι καταπληκτικό.
Καταρχάς, αυτή είναι μια από τις καλύτερες και πιο σαφείς μελέτες για τη ρωσοφοβία που έχω διαβάσει ποτέ. Δεύτερον, είναι μια από τις λίγες μελέτες αυτού του θέματος που έχουν γραφτεί από μη Ρώσο (ο Guy Mettan είναι Ελβετός συγγραφέας, δημοσιογράφος, εκδότης και πολιτικός παράγοντας). Τέλος, αλλά εξίσου σημαντικό, το βιβλίο είναι πολύ σύντομο, λιγότερες από 500 σελίδες, κάτι που για ένα τόσο περίπλοκο θέμα είναι πραγματικά αξιοσημείωτο.
Ο Guy Mettan χρησιμοποιεί μια πολύ συστηματική, βήμα προς βήμα, προσέγγιση. Ξεκινά δίνοντας μερικά παραδείγματα του απίστευτα αντιρωσικού τρόπου με τον οποίο μερικά γνωστά περιστατικά έχουν καλυφθεί από τον δυτικό τύπο: η συντριβή του Überlingen , η κρίση ομήρων στο Μπεσλάν , ο Δεύτερος Πόλεμος στην Οσετία και οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Σότσι . Ο Mettan θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει άλλα 500 περίπου παραδείγματα, αλλά με αυτά τα τέσσερα υποστηρίζει αδιάσειστα ότι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν προσπαθούν καν να αναφέρουν με ειλικρίνεια για τη Ρωσία και ότι το μόνο που ενδιαφέρει τις δυτικές ελίτ είναι η επίθεση στη Ρωσία. Στη συνέχεια, ο Mettan χρησιμοποιεί την ουκρανική κρίση ως την ισχυρότερη απόδειξή του και απαριθμεί πολλά παραδείγματα, ας πούμε, σκόπιμης δυτικής τύφλωσης. Μέχρι να τελειώσετε με το πρώτο μέρος αυτού του βιβλίου, θα δείτε ότι η ρωσοφοβία απλά δεν είναι ένα αμφισβητήσιμο φαινόμενο.
Αλλά ο Mettan δεν σταματά εκεί. Προχωρά ένα βήμα παραπέρα εξετάζοντας την ιστορία των διαφόρων ρωσοφοβιών ( πληθυντικός).
Εδώ είναι που ο Mettan βρίσκεται στην καλύτερη φάση του και όπου έχει το θάρρος και την πνευματική ακρίβεια να κοιτάξει μέχρι και τον 9ο αιώνα για να εξετάσει την πρώτη και πιο σημαντική αιτία όλων των ρωσοφοβιών στη Δύση: το σχίσμα που προέκυψε από την απόπειρα πραξικοπήματος των Φράγκων στη Δύση, οι οποίοι αρχικά σφετερίστηκαν την εξουσία εντός της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εδώ πέτυχαν, και στη συνέχεια έλαβαν τον έλεγχο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (λανθασμένα αποκαλούμενη «Βυζαντινή Αυτοκρατορία**» στη δυτική ορολογία), εδώ απέτυχαν.
Ο Mettan μιλάει για την «ήπια δύναμη» (στα αγγλικά) της θρησκείας τον 8ο αιώνα και συγκρίνει τη θέση της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους» έναντι της «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» με τη στάση του ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας σήμερα. Και ενώ αυτό το είδος διορατικότητας σίγουρα θα προκαλέσει στον Mettan πολλά χλευαστικά σχόλια, έχει απόλυτο δίκιο: μόλις ο Φραγκοκρατούμενος Παπισμός αποσχίστηκε από τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, απέκτησε εμμονή με την υποδούλωση, τον προσηλυτισμό και την καταστροφή του Ορθόδοξου κόσμου. Δεν μπορείς να καταλάβεις τη σύγχρονη Ρωσία και τη θέση της στον κόσμο, εκτός αν κατανοήσεις το χιλιετές μίσος των Παπιστών για τον αρχικό χριστιανικό κόσμο.
Η δήωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204) ήταν πρωταρχική αιτία για την άλωσή της από τους Τούρκους το 1453…
Λογικά, ο Mettan ξεκινά αναλύοντας τις πολιτισμικές και φιλοσοφικές ρίζες αυτής της πρώιμης μορφής πρωτορωσοφοβίας, του παπικού μίσους για τον αρχικό χριστιανικό κόσμο, αλλά σύντομα μεταβαίνει σε πιο πρόσφατες μορφές ρωσοφοβίας. Αυτές είναι η γαλλική ρωσοφοβία, η αγγλική ρωσοφοβία, η γερμανική ρωσοφοβία και η αμερικανική ρωσοφοβία. Κάθε μία από αυτές τις αυτοκρατορίες μισούσε τη Ρωσία, για τους ίδιους λόγους, αλλά και με διαφορετικό τρόπο και για μοναδικούς λόγους. Και ο Mettan καταλήγει επομένως λογικά στο συμπέρασμα ότι η τρέχουσα αμερικανική ρωσοφοβία είναι στην πραγματικότητα ένας συνδυασμός των άλλων ευρωπαϊκών ρωσοφοβιών.
Ο Mettan ολοκληρώνει το βιβλίο του με μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση αυτού που ονόμασε «οδηγίες για τη ρωσοφοβία», στην οποία εξετάζει πώς χρησιμοποιούνται οι λέξεις, πώς διατυπώνονται τα θέματα, πώς ορισμένα ζητήματα απλώς δεν αντιμετωπίζονται ποτέ και πώς τα ερωτήματα δεν τίθενται ποτέ. Είναι ειλικρινά ένα πολύ αποθαρρυντικό αλλά και πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Διαβάζοντας τα συμπεράσματα του Mettan, αναρωτήθηκα αν αυτό το χιλιετές ποτάμι μίσους θα στερέψει ποτέ. Από τη μία πλευρά, όσο η Δύση βρίσκεται υπό την επιρροή μεσσιανικών ιδεολογιών, αυτοκρατορικών αυταπατών και ρατσιστικών απόψεων για τον «άλλο», δεν είμαι πολύ αισιόδοξος (ο μεσσιανισμός, ο ιμπεριαλισμός και ο ρατσισμός είναι όλα δυτικά δημιουργήματα). Αλλά από την άλλη πλευρά, οι ρωσοφοβίες ήταν πάντα προϊόν Αυτοκρατορίας , είτε πρόκειται για τον Παπισμό είτε για τη σύγχρονη Αγγλοσιωνιστική Αυτοκρατορία. Οι «κανονικές» χώρες δεν έχουν πραγματικά ανάγκη από καμία ρωσοφοβική ιδεολογία ή κοσμοθεωρία. Και δεδομένου ότι η σημερινή Αγγλοσιωνιστική Αυτοκρατορία των ΗΠΑ είναι πιθανώς η τελευταία δυτική Αυτοκρατορία οποιουδήποτε είδους, υπάρχει καλή ελπίδα ότι ο ιμπεριαλισμός, ως φαινόμενο, θα εξαφανιστεί επιτέλους. Αν αυτό συμβεί ποτέ, και πιστεύω ότι θα συμβεί, η ρωσοφοβία θα καταλήξει τελικά στους ίδιους σωρούς σκουπιδιών της ιστορίας με όλες τις άλλες ιδεολογίες των οποίων ο μοναδικός σκοπός ήταν να δικαιολογήσουν και να εξηγήσουν τους δυτικούς κατακτητικούς πολέμους.
Δεν υπάρχει απολύτως κανένας αντικειμενικός λόγος για να είναι η Ρωσία και η Ευρώπη εχθροί. Το βιβλίο του Guy Mettan αποτελεί μια τρομερή αποδόμηση της ιμπεριαλιστικής νοοτροπίας και ως εκ τούτου είναι πραγματικά ένα βιβλίο που «πρέπει να διαβάσετε». Είναι σύντομο, πολύ καλογραμμένο και αξίζει να τυπωθεί σε εκατομμύρια αντίτυπα. Δυστυχώς, αυτό σαφώς δεν πρόκειται να συμβεί, τουλάχιστον όχι όσο τα μέσα ενημέρωσης ελέγχονται από την Αυτοκρατορία. Το βιβλίο του, που εκδόθηκε στα γαλλικά το 2015, έχει μεταφραστεί στα ιταλικά, τα ρωσικά, τα σουηδικά και τα σερβικά και πρέπει να εκδοθεί στα κινέζικα τον επόμενο χρόνο. Εν τω μεταξύ, θέλω να ευχαριστήσω τον Guy Mettan για την τρομερή συμβολή του στην κατανόηση αυτού του σημαντικού φαινομένου και να εκφράσω την ελπίδα μου ότι όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι θα διαβάσουν το εξαιρετικό του βιβλίο.
*Ο Guy Mettan (γεν. 1956) είναι διακεκριμένος Ελβετός δημοσιογράφος, πολιτικός και συγγραφέας. Υπήρξε διευθυντής και αρχισυντάκτης (1992-1998) της μεγάλης ελβετικής εφημερίδας Tribune de Genève. Έχει διατελέσει σημαντική προσωπικότητα στα μέσα ενημέρωσης και την πολιτική ζωή του καντονιού της Γενεύης.
** Ένας ρωμαϊκός αυτοκρατορικός κόσμος, βαθιά διαποτισμένος από την ελληνική γλώσσα, παιδεία και πολιτισμό, εξελίχθηκε στον μεγάλο ελληνόψυχο χριστιανικό πολιτισμό της Ανατολής. (Στυλ. Καβάζης)
1990: «Εμείς επικρατήσαμε. Δεν θα αφήσουμε τους Σοβιετικούς να μας πάρουν τη νίκη»!
Τον 19ο αιώνα έχουμε την επίθεση κατά της Ρωσίας από τον Γάλλο Ναπολέοντα.
Τον 20ό αιώνα έχουμε την επίθεση κατά της Ρωσίας από τον Γερμανό Χίτλερ.
Τον 21ο αιώνα έχουμε την επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολική Ευρώπη. Το ΝΑΤΟ ιδρυμένο το 1949, υποτίθεται για την αντιμετώπιση του κομουνισμού, σχημάτισε έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από τη Ρωσία. Και αυτό προκάλεσε την εισβολή ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία.
Αλλά ας δούμε μερικά κύριες μεταπολεμικές πτυχές που δεν φωτίστηκαν αρκετά από τη δημοσιότητα:
1952: Ενοποιημένη και ουδέτερη Γερμανία, χωρίς στρατό…
O Γερμανός Καθηγητής Ρολφ Στάινινγκερ, στο Το Γερμανικό Ζήτημα: To Σημειωματάριο του Στάλιν του 1952 και το Πρόβλημα της Επανένωσης * (1990), γράφει ότι ο Στάλιν πρότεινε την επανένωση της Γερμανίας υπό τον όρο της μόνιμης ουδετερότητας, των ελεύθερων εκλογών, της αποχώρησης των κατοχικών δυνάμεων και μιας συνθήκης ειρήνης εγγυημένης από τις μεγάλες δυνάμεις. Αυτή η πρόταση απορρίφτηκε από τους Δυτικούς.
Πρέπει να πούμε ότι όσο ήταν αυταρχικός ο Στάλιν τόσο σεβόταν τις διεθνείς υποχρεώσεις. Απόδειξη, στον ελληνικό εμφύλιο κράτησε μια απόμακρη, επιφυλακτική και συχνά απορριπτική στάση, γιατί από τη Συμφωνία της Γιάλτας «είχε» το 10% της Ελλάδας.
1,6 εκατ. Αμερικανοί στρατιώτες – ως κατοχικές δυνάμεις -βρίσκονταν στη Δυτ. Γερμανία το 1945. Φυσιολογικά μειώνονταν και από την ένταξη της στο ΝΑΤΟ (1955), όταν επανεξοπλίζεται η Δυτ. Γερμανία και αποκτά το δικό της στρατό, μειώθηκαν σε 200.000 – 250.000 ως σύμμαχοι.
Στο μεταξύ, οι κομουνιστές, είτε με την επέμβαση του Σοβιετικού στρατού είτε μέσω μηχανορραφιών, καταλαμβάνουν την εξουσία σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Τσεχοσλοβακία και Ουγγαρία (στις δύο τελευταίες σημειώθηκαν λαϊκές εξεγέρσεις που κατεστάλησαν από τον Σοβιετικό Στρατό)
Γκορμπατσόφ: «Κοινό Ευρωπαϊκό Σπίτι»
Τη δεκαετία του 1980, ο Σοβιετικός πρωθυπουργός Μιχαήλ Γκορμπατσόφ πρότεινε τo «Κοινό Ευρωπαϊκό Σπίτι », ένα σχέδιο για την οικοδόμηση μιας κοινής ασφάλειας για την Ευρώπη. Αυτό επιδιώχθηκε στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1991 και δημοσίευσε τον Χάρτη των Παρισίων για μια Νέα Ευρώπη – ένα έγγραφο που καθόριζε σχέδια για μια κοινή αρχιτεκτονική ασφάλειας που θα περιλάμβανε τη Σοβιετική Ένωση, βασισμένο στις αρχές της κυριαρχίας και του αμοιβαίου σεβασμού.
Οι ΗΠΑ απέρριψαν αυτόν τον χάρτη. Τον Φεβρουάριο του 1990, ο Πρόεδρος Μπους [πατήρ] κάλεσε τον Γερμανό Καγκελάριο Χέλμουτ Κολ και του είπε: « Στο διάολο. Εμείς επικρατήσαμε. Αυτοί όχι. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους Σοβιετικούς να μας πάρουν τη νίκη με τα σαγόνια της ήττας». Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν διατεθειμένες να παραχωρήσουν αυτό το έδαφος. (Πηγή: https://lesakerfrancophone.fr/lotan-et-le-monde-colonial)
Το ρωσικό «Δόγμα Μονρόε»
H Αμερικανίδα Rebekah Koffler απευθύνει έκκληση στο NEWSWEEK, στις 6 -5-24, σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία: «Μην πιστεύετε στην πολεμική μηχανή της Αμερικής…» Η ίδια αυτοσυστήνεται στο δημοσίευμα: «Ως πρώην αξιωματικός της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας και ένας από τους τρεις κορυφαίους αναλυτές του Ρωσικού Δόγματος και Στρατηγικής που συνεργάστηκε με την Εθνική Μυστική Υπηρεσία της CIA , είχα πρόσβαση στις πιο ευαίσθητες πληροφορίες—συμπεριλαμβανομένης των Άκρως Μυστικών πληροφοριών, με πολύπλοκους κωδικούς που προορίζονται μόνο για τα μάτια του Προέδρου».
«…Ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία για να επιβάλει τη δική του εκδοχή για το Δόγμα Μονρόε, για να αποτρέψει την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και για να αποκαταστήσει τη στρατηγική ζώνη ασφαλείας στην οποία η Ρωσία βασιζόταν για την ασφάλειά της για αιώνες. Κανένας λογικός στρατιωτικός διοικητής δεν θα επέτρεπε σε μια αντίπαλη συμμαχία να εγκατασταθεί κατά μήκος των συνόρων της σε περισσότερα από 1.000 μίλια».
Μια παρόμοια κρίση δημιουργήθηκε, αντίθετα, στην Κούβα το 1962 όταν οι ΗΠΑ ανακάλυψαν σοβιετικούς πυρηνικούς πυραύλους στο έδαφος του νησιού. Ήταν μια επικίνδυνη κρίση 13 ημερών και τελικά ο Νικήτα Χρουστσώφ απέσυρε τους πυραύλους.
2022: Η Συμφωνία της Κωνσταντινούπολης
H πολιτική επιθεώρηση Foreign Affairs, που αποτελεί την ιδεολογική ναυαρχίδα του κατεστημένου της Ουάσιγκτον σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, αποκαλύπτει στο τεύχος αυτού του Σεπτεμβρίου ότι τον Απρίλιο του 2022 είχε επιτευχθεί μια κατ’ αρχάς συμφωνία μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας.
Στα τέλη Νοεμβρίου του 2023, ο Arakhamia, επικεφαλής της παράταξης του κυβερνώντος κόμματος «Υπηρέτης του Λαού της Ουκρανίας» στο Κοινοβούλιο και πρώην επικεφαλής διαπραγματευτής στις συνομιλίες με τη Ρωσία, αποκάλυψε πως ο πρωθυπουργός της Μεγ. Βρετανίας Johnson ήταν το πρόσωπο που απαγόρευσε το Κίεβο να υπογράψει συμφωνία με τη Μόσχα για τον τερματισμό της σύγκρουσης την άνοιξη του 2022.
Ευάγγελος Δ. Νιάνιος
*Ολόκληρο το κείμενο, https://tile.loc.gov/storage-services/master/gdc/gdcebookspublic/20/20/71/85/61/2020718561/2020718561.pdfguy
