του Παντελή Σαββίδη
«Διακόσια πενήντα χρόνια μετά την αποτίναξη της αυτοκρατορικής κυριαρχίας από τους Αμερικανούς αποίκους, ήρθε η ώρα για μια βρετανική διακήρυξη ανεξαρτησίας», γράφει σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του στον “The Guardian” ο Simon Tisdall.
Όλοι και όλα τα κράτη έχουν τις εμμονές τους. Και στο βρετανικό υποσυνείδητο έχει εγγραφεί για τα καλά ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας (των ΗΠΑ απέναντι στη Βρετανία).
Τη Βρετανία και την πολιτική της δεν μπορεί να την προσεγγίσει κανείς ουδέτερα.
Η αυτοκρατορική της περίοδος άφησε τα χνάρια της στην περιοχή.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, η Βρετανία βρέθηκε απέναντί της από το 1922 ως και σήμερα. Κυρίως στη σχέση με την Τουρκία.
Το Λονδίνο θεωρεί πως τα συμφέροντά του εξυπηρετούνται καλύτερα από την Άγκυρα. Η στάση μας απέναντι στην βρετανική πολιτική είναι κριτική. Για να μην είμαστε αγνώμονες υπήρξαν μερικές κρίσιμες στιγμές απο το 1830 ως το 1920 που η βρετανία βοήθησε την Ελλάδα.
Το Λονδίνο θεωρεί πως τα συμφέροντά του εξυπηρετούνται καλύτερα από την Άγκυρα. Η στάση μας απέναντι στην βρετανική πολιτική είναι κριτική. Για να μην είμαστε αγνώμονες υπήρξαν μερικές κρίσιμες στιγμές απο το 1830 ως το 1920 που η βρετανία βοήθησε την Ελλάδα.
Στην περίπτωση του Ιράν, η Βρετανία μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο επιχείρησε να ελέγξει το πετρέλαιο της χώρας, αλλά το 1951 η άνοδος του Μωσαντέκ της στέρησε αυτήν την πολυτέλεια.
Μαζί με τις ΗΠΑ βοήθησαν σε ένα πραξικόπημα κατά του Μωσαντέκ το 1953 και στήριξαν τον Σάχη ως το 1979.
Η σχέση της με το ισλαμικό καθεστώς μετά το 1979 περνούσε διάφορα κύματα.
Μαζί με τις ΗΠΑ βοήθησαν σε ένα πραξικόπημα κατά του Μωσαντέκ το 1953 και στήριξαν τον Σάχη ως το 1979.
Η σχέση της με το ισλαμικό καθεστώς μετά το 1979 περνούσε διάφορα κύματα.
Σήμερα στον Guardian διαβάζουμε μια επίθεση στον Τραμπ με εκφράσεις του είδους «οι τελευταίες εγκληματικές ενέργειες του μαφιόζου Τραμπ…» και με πρόταση «το πρώτο μάθημα του πολέμου είναι “γνώρισε τον εχθρό σου” – και ο εχθρός της Βρετανίας τώρα είναι ο Ντόναλντ Τραμπ».
Η υπόθεση της ρήξης με τις ΗΠΑ γίνεται σοβαρή και οι ευθύνες ανήκουν στον προβληματικό — για να παραμείνω στα όρια στοιχειώδους ευγένειας στον δημόσιο λόγο — αμερικανό πρόεδρο.
Το άρθρο προτείνει Τραμπ και Νετανιάχου να βρεθούν αντιμέτωποι με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Και αυτό πρέπει να γίνει.
Δεν μπορεί ένας προβληματικός πρόεδρος της υπερδύναμης να καθορίζει χιτλερικά τις ισορροπίες στην ανθρωπότητα.
Η δήλωση «κανένας Ιρανός ηγέτης δεν θα παραμείνει στη θέση του αν δεν το θέλουν οι ΗΠΑ» αποκαλύπτει αυτό που έγραψα πριν μερικές εβδομάδες. Ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να επιβάλλουν παγκόσμια δικτατορία.
Δεν μπορεί ένας προβληματικός πρόεδρος της υπερδύναμης να καθορίζει χιτλερικά τις ισορροπίες στην ανθρωπότητα.
Η δήλωση «κανένας Ιρανός ηγέτης δεν θα παραμείνει στη θέση του αν δεν το θέλουν οι ΗΠΑ» αποκαλύπτει αυτό που έγραψα πριν μερικές εβδομάδες. Ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να επιβάλλουν παγκόσμια δικτατορία.
Πρέπει να υπάρξει διεθνής αντίδραση κατά του Τραμπ. Δεν μπορεί να ξευτελίζονται έτσι κράτη, να απαγάγονται και να δολοφονούνται ηγέτες χωρών κι η ανθρωπότητα να παραμένει απλός θεατής, σαν να παρακολουθεί επιθεώρηση.
Το τραγικό είναι ότι ο Τραμπ και η πολιτική του, όπως την παρακολουθούμε, έχουν ένα αξιοπρόσεκτο διεθνές ακροατήριο. Αλλά και ο Χίτλερ είχε.
Το τραγικό είναι ότι ο Τραμπ και η πολιτική του, όπως την παρακολουθούμε, έχουν ένα αξιοπρόσεκτο διεθνές ακροατήριο. Αλλά και ο Χίτλερ είχε.
Φαίνεται βαρύς ο παραλληλισμός, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι είναι.
Τα ναζιστικά πλοία, όταν βύθιζαν τα συμμαχικά, ειδοποιούσαν για να πάρουν τα μέτρα τους οι επιβαίνοντες και, σε μερικές περιπτώσεις, τους περισυνέλεγαν.
Το αμερικανικό ναυτικό βύθισε την ιρανική φρεγάτα χωρίς καμιά δικαιολογία, χωρίς καμιά προειδοποίηση και χωρίς καμιά περισυλλογή των ναυτών.
Το αμερικανικό ναυτικό βύθισε την ιρανική φρεγάτα χωρίς καμιά δικαιολογία, χωρίς καμιά προειδοποίηση και χωρίς καμιά περισυλλογή των ναυτών.
Η ανθρωπότητα πρέπει να βρει τρόπο να αντιδράσει, αν δεν θέλει να συρθεί σε έναν ακόμη μεγάλο πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες και άδηλο τέλος.
Στην Κύπρο προβληματίζονται για το ρόλο και το μέλλον των βρετανικών βάσεων, την αντιμετώπιση των οποίων έχουν αναγάγει σε έντονη κομματική αντιπαράθεση. Ο ένας κατηγορεί τον άλλο γιατί δεν κάνει αυτά που ούτε ο ίδιος, όταν είχε την εξουσία, έκανε.
Η υπόθεση των βάσεων έχει μια λεπτή πτυχή. Μπορεί κατά την εξέλιξή της και με κακούς χειρισμούς να περάσουν στα χέρια της Τουρκίας. Και αυτό θα είναι χειρότερο απο το σημερινό καθεστώς.
Μπορούν οι κύπριοι να βρουν μια διαδικασία σταδιακού περάσματος της κυριαρχίας των βάσεων απο την Βρετανία στην κυπριακή δημοκρατία προτείνοντας στους αμερικανούς να υποστηρίξουν την πρότασή τους (κυριαρχία της κυπριακής δημοκρατίας) με την παραχώρηση έναντι ενοικίου της χρήσης τους στις αμερικανικές δυνάμεις.
Η υπόθεση των βάσεων έχει μια λεπτή πτυχή. Μπορεί κατά την εξέλιξή της και με κακούς χειρισμούς να περάσουν στα χέρια της Τουρκίας. Και αυτό θα είναι χειρότερο απο το σημερινό καθεστώς.
Μπορούν οι κύπριοι να βρουν μια διαδικασία σταδιακού περάσματος της κυριαρχίας των βάσεων απο την Βρετανία στην κυπριακή δημοκρατία προτείνοντας στους αμερικανούς να υποστηρίξουν την πρότασή τους (κυριαρχία της κυπριακής δημοκρατίας) με την παραχώρηση έναντι ενοικίου της χρήσης τους στις αμερικανικές δυνάμεις.
Το άρθρο του Guardian μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.»
https://www.anixneuseis.gr/%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%ac%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%ad%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b3%ce%bd%cf%8e/
“Για να μην είμαστε αγνώμονες υπήρξαν μερικές κρίσιμες στιγμές απο το 1830 ως το 1920 που η βρετανία βοήθησε την Ελλάδα”
Ως το 1920; Πώς μάς βοήθησε δηλαδή ως το 1920; Με τον αποκλεισμό τού Πειραιά και την εγκατάσταση Άγγλων υπαλλήλων στο τελωνείο, που εισέπρατταν τούς δασμούς υπέρ τής Αγγλίας; Όταν μετά το πέρας τού Α’ΠΠ συνήψαν σχέσεις με την επαναστατική κυβέρνηση τής Αγκύρας, αφήνοντας τον “ανοιχτομάτη” Βενιζέλο να πιστεύει σε συμμαχική βοήθεια στην Μικαρασία;
“Τα ναζιστικά πλοία”
Τα πλοία δεν έχουν ιδεολογία. Μόνο κρατική ταυτόττητα.
Τελικά, αυτό που βλέπω είναι ότι το Ιράν κατάφερε να τραβήξει την πλήρη προσοχή μας, κάτι που ήλθε γάντι στην κυβέρνηση. Ξεχάσαμε τα εσωτερικά μας, γράφω και ξαναγράφω για τους εγκληματίες λαθρομετανάστες, οι οποίοι, καίτοι “γνώριμοι” των Αρχών”, παραμένουν στην χώρα ανενόχλητοί, για να συνεχίσουν την θεάρεστη δράση των, ή να την επεκτείνουν σε άλλα επίπεδα, στην απίθανη περίπτωση ρήξεώς μας με την Τουρκία, αλλά όλα αυτά δεν φαίνεται να ανησυχούν κανέναν. Ο Τραμπ και το ακροατήριό του …
“ταυτόττητα” => ταυτότητα. Ζητώ συγγνώμη για τις όποιες αναορθογραφίες και κακογραφίες μου, οι οποίες τελευταίως έχουν αυξηθεί.
Εξαιρετικό το άρθρο Παντελή. Όμως: Δεν έχει κανένα νόημα οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο να γίνιυν αμερικανικές. Αποδείχθηκε περίτρανα στην Αλεξανδρούπολη ότι απειλούν ουσιαστικά τη χώρα μας διότι τις μεταβάλλουν σε πεδίο αντιπαράθεσης άλλων δυνάμεων. Εκεί που δεν είχαμε κανένα πρόβλημα στην Αλεξανδρούπολη τώρα έχουμε. Και συστοιχία PATRIOT που εγκαθίσταται στο Διδυμότειχο χειροτερεύει τα πράγματα. Επικροτείς το κείμενο του Guardian όπως κάθε λογικός άνθρωπος. Εμείς με το γενοκτόνο Ισραήλ τί δουλειά έχουμε; Είχαμε τον Καμένο, τώρα έχουμε τον Δένδια. Η χώρα ηττάται εσωτερικά, δεν το βλέπουμε;