του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Όλα δείχνουν πως η κυβέρνηση, παρά τη λαϊκή αντίδραση, είναι αποφασισμένη να υπογράψει τη συμφωνία στην οποία κατέληξε με τα Σκόπια για την αναγνώριση της γειτονικής χώρας. Είναι μία ακόμη απόδειξη του πόσο η Αριστερά του είδους του ΣΥΡΙΖΑ υπολογίζει το λαϊκό αίσθημα. Μια εξουσιομανής νομενκλατούρα υφάρπαξε με ψεύδη την εξουσία και την χρησιμοποιεί εναντίον του λαού.
Όχι μόνο σε ζητήματα μείζονος σημασίας για την εξωτερική πολιτική της χώρας, αλλά και στην οικονομία.
Την ίδια ώρα που ο Τσίπρας πανηγύριζε για τη συμφωνία, οι βουλευτές του ψήφιζαν νέα οικονομικά μέτρα εναντίον του λαού. Όλα αυτά παρουσιάζονται κατά έναν οργουελιανό τρόπο ως υπεράσπιση λαϊκών συμφερόντων. Βεβαίως δεν υπάρχει κάποια άλλη Αριστερά που να θίγεται από την καπηλεία του ονόματός της για να αντιδράσει, τα δε άλλα πολιτικά κόμματα συγκροτούνται από μαλθακά πολιτικά υποκείμενα που αν έμαθαν κάτι από πολιτική είναι η θεωρητική της διάσταση – κι αυτή στα θρανία. Αντιθέτως, η συριζαία Αριστερά έχει ενδιατρίψει στα φοιτητικά αμφιθέατρα της Μεταπολίτευσης και σε μεγάλο βαθμό στα πεζοδρόμια της ίδιας περιόδου. Η αίσθηση αυτή υπεροχής σε συνδυασμό με την αλαζονεία της εξουσίας και το θράσος της άγνοιας που διακρίνει κυρίως τον πρωθυπουργό, διαμορφώνουν ένα μίγμα πολιτικής συμπεριφοράς που με πολιτικούς όρους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «τσιπραίος αμοραλισμός».
Αυτή η πολιτική πρόταση τείνει όχι μόνο να καθιερωθεί αλλά και να κυριαρχήσει. Οποιαδήποτε φωνή λογικής και μετριοπάθειας δεν έχει κανέναν μέλλον σε ένα πολιτικό σύστημα που διακρίνεται για τον μιθριδατισμό του ως προς την ένταση, τις ακρότητες, τα ψεύδη και τη χειραγώγηση της κοινωνίας.
Δεν αλλάζουν μόνο πολιτικές συμπεριφορές, αλλά και κοινωνικές. Παλαιότερα, ένας δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης δεν θα αισθανόταν καλά αν του γινόταν κριτική για υπόνοιες κομματικής συμπεριφοράς στην άσκηση του επαγγέλματός του. Σήμερα θεωρείται δεδομένη η δουλική αφοσίωση στη συριζαία κυβέρνηση «για να μη χάσουμε τη δουλειά μας», αλλά και από το φόβο της εισόδου του γνωστού συνδικαλιστή στο στούντιο και του προπηλακισμού παρουσιαστών.
Είναι τρομερά αυτά που συμβαίνουν, και αδιανόητα σε άλλη εποχή. Κανείς δεν αντιδρά. Και το χειρότερο, θεωρούνται φυσιολογικά.
Ο μέσος όρος της ποιότητας του πολιτικού συστήματος βαίνει επιταχυνόμενος προς τα κάτω και αυτή είναι μια σαφής επιδίωξη του συστήματος Τσίπρα. Διότι δεν έχει τι άλλο να υποσχεθεί στην ελληνική κοινωνία, και διότι ο λαός έγινε επιφυλακτικός απέναντί του. Η μόνη ελπίδα σωτηρίας του είναι η πόλωση. Και αυτήν επιδιώκει με κάθε μέσο.
Αν δεν ακολουθήσουν, τα άλλα κόμματα θα καταστούν ευάλωτα στην κυβερνητική επίθεση που θα δεχθούν. Αν σηκώσουν το γάντι θα έρθουν αντιμέτωπα με κοινωνικά στρώματα που αναζητούν κάποια σοβαρότητα στην άσκηση πολιτικής.
Υπάρχει όμως και μια τρίτη παράμετρος που δείχνει ότι δεν έχει όριο ο τσιπραίος αμοραλισμός. Ο διεθνής παράγων.
Η σημερινή κυβέρνηση και ο επικεφαλής της αποδείχθηκαν οι πιο υπάκουοι εκτελεστές των εντολών του διεθνούς παράγοντα. Το διατύπωσε πολύ καθαρά τις τελευταίες ημέρες ο Μίκης Θεοδωράκης. Κάλεσε τον Τσίπρα να αναρωτηθεί γιατί τον χειροκροτούν όλοι εκείνοι εναντίον των οποίων διαδήλωνε. Ποιος από τους δύο μπορεί να άλλαξε; Ο διεθνής ιμπεριαλιστικός παράγων ή ο Τσίπρας και η πολιτική ομάδα που τον ακολουθεί;
Ο Τσίπρας το καταλαβαίνει αλλά έχει αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Θα πάρει μαζί του όσους «συντρόφους» θελήσουν να τον ακολουθήσουν.
Ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια (και από την οικονομική πολιτική που ακολούθησε και από τις συνέπειες της συμφωνίας με τα Σκόπια) θα είναι μεγάλη. Με τη βοήθεια του διεθνούς παράγοντα, που συνίσταται κυρίως από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ελπίζει πως θα κατορθώσει να αναδιαμορφώσει το πολιτικό σκηνικό και να δημιουργήσει ένα καινούριο, προσωποπαγές κόμμα.
Αγιογράφοι υπάρχουν πολλοί και χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς από διάφορες κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Προσωπολάτρες που θα αναπαράγουν είτε με ήπιο είτε με βίαιο τρόπο τα ιδεολογήματα του νέου αφηγήματος, επίσης. Θέλουν απλώς μια θέση στον ήλιο. Και αυτή θα τους δοθεί. Το προφίλ του ηγέτη θα το διαμορφώσουν διεθνείς δυνάμεις τις οποίες θα υπηρετήσει.
Ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία. Οδεύουμε προς μια αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Και όλα δείχνουν πως αυτή η αναδιαμόρφωση γίνεται σε κλίμα πόλωσης.
Το ακραίο περιστατικό στη Βουλή με τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής να ζητά κατάλυση του πολιτεύματος είναι, απλώς, μια ένδειξη του πού μπορεί να οδηγηθούν τα πράγματα.
Και το τραγικό είναι πως η κυβέρνηση θέλει να αναπαράγει έναν εμφυλιοπολεμικό λόγο, αλλά μόνον αυτή. Δεν θέλει να αντιληφθεί πως οι αριστεροί ηγέτες της Μεταπολίτευσης συνέκλιναν και συνδιαμόρφωσαν τους κανόνες του μεταπολιτευτικού πολιτικού παιχνιδιού. Σε συμβολικό επίπεδο αυτή η σύγκλιση συνέβη με την συγκυβέρνηση του ’89 και με προσωπικότητες που άφησαν το στίγμα τους στην κομμουνιστική Αριστερά, όπως ο Φλωράκης και ο Κύρκος.
Ο Τσίπρας, εκφράζοντας ένα μέρος αυτής της Αριστεράς, επιχειρεί να διαρρήξει τα όρια του πολιτικού παιχνιδιού. Και σε μια κοινωνία όπου η καταφυγή στα άκρα αποτελεί εύκολη υπόθεση, αυτό είναι επικίνδυνο.
Σε όλο αυτό το καταθλιπτικό σκηνικό, όπως διαμορφώνεται με πρωταγωνιστή τον Τσίπρα, δεν διαφαίνεται προς το παρόν δύναμη που θα μπορούσε να πείσει το λαό για μια αξιοπρεπή διέξοδο από τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η χώρα. Και ένα από τα αδιέξοδα αυτά είναι ο ίδιος ο Τσίπρας.
Δυστυχώς ο Τσίπρας, με το δείγμα γραφής που έδωσε ως σήμερα, θα αποδειχθεί η μοιραία πολιτική προσωπικότητα της εισόδου της χώρας σε μια άλλη εποχή. Εποχή πολύ διαφορετική από όσα βίωσε η γενιά της Μεταπολίτευσης.
“του πόσο η Αριστερά του είδους του ΣΥΡΙΖΑ υπολογίζει το λαϊκό αίσθημα”.
Μάλιστα. Δηλαδή υπάρχει η καλή Αριστερά (να υποθέσω ΚΚΕ; ΑΝΤΑΡΣΥΑ; ΛΑΕ; ΚΚΕ μ-λ; ΚΚΕ λ-μ;) που υπολογίζει το λαϊκό αίσθημα και η κακή που δεν το υπολογίζει(ΣΥΡΙΖΑ)! Λες και η Αριστερά διαχωρίζεται σε καλή και κακή! Το ακούσαμε και αυτό! Σα να λέμε καλά σκ@τ@ και κακά σκ@τ@.
Υ.Γ. Σε ποια χώρα είπαμε η Αριστερά κυβέρνησε και έκανε καλό; Που βρίσκεται είπαμε σήμερα το ΚΚΕ Ρωσίας, η μητέρα της Αριστεράς στο Ελλαδιστάν;
Φωνή βοώντος…
Ο εγκεφαλικός καρκίνος της αριστεράς είναι βαθιά ριζωμένος στο DNA του νεο-έλληνα.
Όταν θέτω τέτοια ερωτήματα σε παρέες ή συγγενείς κλπ – η μόνιμη απάντηση είναι “νεο-φιλελεύθερος” (ανάθεμα κι αν γνωρίζουν τι είναι αυτό lol), “ακροδεξιός” κλπ.
Οι μόνιμες ταμπέλες δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν δηλ που ακούμε καθημερινά από τον Τσίπα, την Δούρου και το λοιπό σκυλολόι του Σύριζα.
Θεωρητικά, υπάρχει και καλή αριστερά.
Δεν τις ακούτε/ακούμε αυτές τις ταμπέλες από ανθρώπους που έχουν βασανίσει το μυαλό τους και κατέληξαν πως με αυτό τον τρόπο θα πολεμήσουν τους ιδεολογικούς τους εχθρούς, είναι αντιγραφή όλων απολυταρχικών καθεστώτων και κυρίως αυτών που τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να προωθήσουν μια νέα κατάσταση φυσικολογικού, δηλαδή του κρατικού καπιταλισμού σε αντιπαράθεση με την προσπάθεια της συμμετοχικότητας στις φιλελεύθερες κοινωνίες.
Φυσικά και τίποτε δεν είναι απόλυτο, όμως η προσπάθεια απολυταρχικής διαχείρισης των ζητημάτων από προσωποπαγείς νομενκλατούρες, τύπου Ξι και Πούτιν, ακόμη και Μέρκελ ή η νέα περίπτωση Τραμπ, είναι κυρίαρχα φαινόμενα της υποχώρησης που δεχόμαστε ως παγκόσμια κοινωνία.
Η χώρα μας, δυστυχώς κινείται προς την ίδια κατεύθυνση και ενδιαφέρον θα έχει να δούμε πως και ποιά πρόσωπα θα εκμεταλευτούν τον κατήφορο.
Διότι, κάποιες φορές μοιάζει να ελέγχουν κάποιοι τα πράγματα, αλλά σε μεταβατικές περιόδους όπως αυτή, επενεργούν δυνάμεις που ούτε καν φαίνονται αυτή τη στιγμή.
ΥΓ: Θεωρητικά, ΔΕ σημαίνει πως είναι στα λόγια…η Θεωρία έχει πάντοντε πειραματικό υπόβαθρο…μόνο η παπαρολογία είναι στα λόγια τα ΜΗ μετρήσιμα.
Μερικές σύντομες παρατηρήσεις για τις προτροπές κατάλυσης πολιτεύματος, που ακούστηκαν στο κοινοβούλιο.
α) Η φαιδρότητα και γραφικότητα του προσώπου που εξέφρασε αυτές τις απόψεις δεν πρέπει να αποπροσανατολίζει από το θεσμικό/πολιτειακό έλειμμα που υφίσταται στην Ελλάδα.
β) Ας παύσουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι έχουμε δημοκρατία. Η δημοκρατία έπαυσε μαζί με τον θεσμό των αυτόνομων ελληνικών κοινοτήτων. Το κυρίαρχο σήμερα δυτικό πολίτευμα είναι ο αντιπροσωπευτισμός/κοινοβουλευτισμός. Αποκαλείται “δημοκρατία” διότι αρεσκόμαστε να παίζουμε το παιχνίδι της συναισθηματικής φόρτισης λέξεων.
γ) Στην Ελλάδα έχουμε θεσπίσει την χειρότερη μορφή αντιπροσωπευτισμού (τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο) διότι η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια ενός ανθρώπου (του πρωθυπουργού) χωρίς να υπάρχουν θεσμοί εξισορροπήσεώς της και περιορισμού/ελέγχου της αυθαιρεσίας. Δικαστική και νομοθετική εξουσίες, καθώς και κρατικές αρχές εκπορεύονται από τον πρωθυπουργό και το κόμμα του. Η ευνομία είναι άγνωστη λέξη!
δ) Μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση χωρίς να καταλυθεί το παρόν, εξόχως προβληματικό, πολιτειακό καθεστώς; Υπάρχει κάποια προοπτική για εκ των έσω θεσμικές αλλαγές; Μήπως πρέπει να “ελπίζουμε” σε μια τεράστια εθνική καταστροφή που θα αφυπνίσει συνειδήσεις;
ΥΓ1: Διασαφηνίζω ότι δεν κρίνω το πολίτευμα βάσει της ποιότητας του πολιτικού προσωπικού, για το οποίο συμφωνώ με την εκτίμηση του άρθρου. Κρίνω το θεσμικό έλειμμα, που επιτρέπει σε τέτοιας κατωτάτης ποιοτικής στάθμης πολιτικούς να αναρριχώνται σε ύπατα αξιώματα και να λαμβάνουν κρίσιμες αποφάσεις ανεξέλεγκτοι.
ΥΓ2: Ο στρατός δεν επενέβη μόνο το 1967 στην πολιτική ζωή της χώρας. Επενέβη και το 1843, για να αιτηθεί Σύνταγμα, επενέβη και το 1909, επενέβη και το 1922.
Θα επικροτήσω όχι μόνο το κείμενο του κυρίου Σαββίδη αλλά και την επισήμανση των ανιχνεύσεων στα σχόλια παρότι κατανοώ τις ενστάσεις των καλών φίλων των 2 πρώτων σχολίων (1.48-2.07)
1. Ο Όργουελ έχει (δυστυχώς) επικαιροποιηθεί μέσα από τα κύρια έργα του στο πρόσωπο της τσιπραίας συριζαριστεράς.
Στην φάρμα των ζώων με την διάψευση των ψευδών ούτως ή άλλως για όσους καταλάβαιναν κάποια στοιχειώδη περί πολιτικής, υποσχέσεων και φυσικά τον αμοραλισμό και την θλιβερή ολοκλήρωση του έργου.
Αλλά η επικαιροποίηση αφορά και στο δυστοπικό “1984” όπου οι ταυτίσεις αφορούν στον μηχανισμό εξουσίας που στήθηκε και στην βαρβαρική του υπόσταση για την διαιώνιση της εξουσίας.
2. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, των σχολιασμών, θα επισημάνω πως είμαι υποστηρικτής μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας και ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους δικαίου.
Δεν θα έλεγα ότι είμαι αριστερός, δεν είμαι αριστερός.
Αλλά αν υποθέσουμε ότι η αριστερά είναι κοινωνιοκεντρική υπόθεση, τότε σαφώς οι αντιστάσεις και οι πολιτικές τομές της προηγούμενης διακυβέρνησης και όχι μόνο σαφώς είναι πιο φιλολαϊκές πχ μείωση εισφορών, μεταρρυθμίσεις με πληροφοριακά προγράμματα καταγραφής της ανεργίας, αξιοποίηση ΕΣΠΑ όχι για συμφέροντα αλλά για ανέργους παραγωγικών ηλικιών, πτυχιούχων κλπ.
Άρα τα περί “αριστερών” τα ακούω βερεσέ.
Πιο αριστερός μου φαίνεται ο κύριος Μανιάτης του ΚΙΝ.ΑΛ που μιλάει τεκμηριωμένα για το ταμείο αξιοποίησης δημόσιου πλούτου και τον εθνικό πλούτο παρά οι διάφοροι “Ψεκασμένοι” φληναφολόγοι της συριζαίας συμφοράς.
Επιπλέον αριστεροί δημοσιογράφοι με αποδεδειγμένο ήθος όπως πχ Α. Αποστολόπουλος, Δ. Κωνσταντακόπουλος και πλήθος άλλων αναδεικνύουν πως η ωμότητα της συριζαίας μενταλιτέ δεν είναι καθολική σε ό, τι αφορά στην αριστερά.
Εκτός αν ο “χ” υπουργάρας θεωρεί ότι είναι πιο αριστερός από τον Μίκη Θεοδωράκη, ή από τον Γ. Καραμπελιά, ή από τον Στ. Παπαθεμελή ή τον Μιχ. Χαραλαμπίδη που αγωνιζόταν για το ασυμβίβαστο κόμματος-κράτους, και εδώ η συριζονομενκλατούρα έχει θεωρήσει το κράτος υπόθεση αυστηρά κομματική.
Δεν επιδοτώ τις αριστερές πολιτικές, προκρίνω τις φιλελεύθερες πατριωτικές πολιτικές αλλά δεν παύω να σέβομαι και τους έντιμους δικαιωματιστές, κοινωνιστές κ.ο.κ, αν μη τι άλλο τόσο για την σταθερότητα των απόψεών τους όσο και για το ήθος και την σοβαρότητά τους (δεν μου αρκεί η σταθερότητα των απόψεων καθώς υπάρχουν και ακραίοι που δεν συμφωνώ με την στάση τους συνολικά).
Σε κάθε περίπτωση η συριζαία αριστερά είναι αντικοινωνική, εχθρευόμενη ένα ορθολογικό φιλελεύθερο κοινωνικό κράτος δικαίου και σταθερά προσανατολισμένη στην -με κάθε τρόπο- διαιώνιση της εξουσίας της.
Για εμένα συνιστά το απόλυτο αντιπαράδειγμα.
Σε ό, τι αφορά στο φαινόμενο ‘χρυσή αυγή’ πρόκειται ξεκάθαρα για ένα απολίτικο νεοναζιστικό μόρφωμα συκοφάντησης του ελληνισμού.
Που ενίοτε εργαλειοποιήθηκε και φυσικά παραμένει εξόχως σημαντικό το ερώτημα: “κόκαλα έχει η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης δολοφονίας πριν κάποια χρόνια”;
Και για να πουμε-γραψουμε κατι το πρακτικο για την σχεδον αμεση αλλαγη αυτου του κλιματος και αυτης της καταστασεως στην πολιτικη μας ζωη.
Να σταματησει μεχρι τις εκλογες το Κιν.Αλ τον διμετωπο αγωνα και να αποταξει τον ”σατανα΄΄ της συγκυβερνησης νυχθημερον, γιατι εχουν εθισθει -και εξις δευτερα φυσις-τα εκατομυρια των πασοκων και συριζοπασοκων στην αντιδεξια λεκτικη και πολιτικη περιφρονηση απο την 10ετια του 1980.
Ας” περασει απο το μυαλο μας ” οτι, αν σημερα περαν των βουλευτων του Κιν.Αλ υπεστηριζαν με δημοσιες και γραπτες δηλωσεις την προταση δυσπιστιας της Ν.Δημοκρατιας και κατακεραυνωναν την Συμφωνια της Εθνικης συμφορας , που σιγουρα θα ακολουθησει στην επομενη 5ετια , σιγουρα θα αλλαζε γνωμη και ο κ. Τσιπρας ,γιατι μεχρι τωρα σαυτο το αντιδεξιο μετωπο των Συριζο-Πασοκο-Κιν.Αλιτων κλπ πονταρει και απ’αυτο και θα σαρωσει ολους τους ψηφους τους.
Το εθνικως απαγοητευτικο ειναι οτι, απο χθες στην Βουλη αντιτιθεται ρητα και κατηγορηματικα στην Συμφωνια με τα Σκοπια ΜΟΝΟ η Ν.Δημοκρατια , ενω την εσωσαν μεχρι το 1949 με νικες σε πολεμικες επιχειρησεις ολοι οι Ελληνες ΟΛΩΝ των κομματων, πλην των Διεθνοκομμουνιστω και σε διαπραγματευσεις απο το 1993 παλι ΟΛΟΙ πλην των Συριζανελ , που τωρα συμφωνησαν να δωσουν ονομα, εθνικοτητα και γλωσσα.
Και το ΚινΑλ και το ΚΚΕ και η Ενωση Κεντρωων και το Ποταμι και η Χρυση Αυγη ριχνουν τις περισσοτερες ”τουφεκιες” στην Νεα Δημοκρατια του Μητσοτακη και στηριζουν την κυβερνηση ΣυραζΑνελ και κατ’επεκτασιν την Συμφωνια, αφου θα διασωθει αυτη η κυβερνηση , για να κλαινε αργοτερα επι των ερειπιων.
Εκεινο το ”τα συκα συκα και την σκαφη ,σκαφη”και του Θεανθρωπου ”ενος εστι χρεια”, ποιος θα τους τα μαθει, για να το εφαρμοσουν;;;. Δυστυχως μοιραιοι οι κ.κ. Τσιπρας, Κοτζιας και Καμμενος αλλα διπλα μοιραιοι και αβουλοι οι βουλευτες ανεξαιρετως ΟΛΩΝ των αλλων κομματων , πλην της Ν.Δημοκρατιας , που σημερα -πρεπει να τους βγαλουμε το καπελο – στηριζουν την Μακεδονια μας και εκαστος-εκαστον προς το τελευταιο εκβαν κρινεται”.
Ειθε να διαψευσθουμε στην σημερινη ψηφοφορια και να γινουν εκλογες -μεχρι τις 7 ,η, 14 Ιουλιου – για εξουσιοδοτηση σε αλλη κυβερνηση.
Το ΝΑΤΟ -ευτυχως φροντισε ο Καραμανλης- να τους περιμενει απο τον Απριλιο του 2008 και θα τους περιμενει.
Αληθεια γιατι να μη επιβεβαιωθει για τους Σκοπιανους και η λαικη παροιμια μας ”εφθασαν μεχρι την βρυση ,αλλα δεν ηπιαν νερο ” ως πλεονεκτες ;;;.
“Δυστυχως μοιραιοι οι κ.κ. Τσιπρας, Κοτζιας και Καμμενος αλλα διπλα μοιραιοι και αβουλοι οι βουλευτες ανεξαιρετως ΟΛΩΝ των αλλων κομματων , πλην της Ν.Δημοκρατιας , που σημερα -πρεπει να τους βγαλουμε το καπελο – στηριζουν την Μακεδονια μας και εκαστος-εκαστον προς το τελευταιο εκβαν κρινεται”.
Ειθε να διαψευσθουμε στην σημερινη ψηφοφορια και να γινουν εκλογες -μεχρι τις 7 ,η, 14 Ιουλιου – για εξουσιοδοτηση σε αλλη κυβερνηση.”
Συμφωνώ και επαυξάνω, έχετε απόλυτο δίκιο αντικειμενικά!
Συγκλονιστική η τοποθέτηση της κυρίας Γεννηματά και ειδικά αναφορικά με τις έξωθεν πιέσεις.
Απέδειξε ότι πρεσβεύει αξίες και ήθος σε μια εποχή σήψης και παρακμής.
Χωρίς να χάνει τον ορίζοντα των αξιών μας και της θέσης μας στην ΕΕ, αλλά διακόπτοντας την προσαρτηματική λογική και εμπεδώνοντας την λογική του ισότιμου εταίρου.
Ίσως να είμαι κάπως πιο αισιόδοξος αναφορικά και με την κατακλείδα του κυρίου Σαββίδη.
Ελπίζω να μην αποδειχθώ ανόητος, αιθεροβάμων.
η προδοσία και η αμορφωσιά απο ακροαριστερους και ακροδεξιούς αναμενόμενη,η σιωπή Καραμανλή και Παυλόπουλου όχι(μάλλον έγινε κάποιο λάθος στην ανάλυση)αλλά δεν γαμιέται συνεχίζουμε.
υγ.η αδιαφορία των Αθηναίων πολιτών ας ελπίσουμε να μην έχει αντιστοιχία και στον βορρά.
Φιλε κατι κληρονομησαν οι Αθηναιοι απο τον Δημοσθενη τους . Εκεινος εβριζε τους Φιλιππο και Αλεξανδρο, αυτοι μονο αδιαφορουν. Κατι ειναι και ασυτο , προς το παρον ,γιατι αυριο δεν ξερουμε.
Ποιος περιμενε η τριαδα Τσιπρας, Κοτζιας και Καμμενος να κανουν τετοια δωρα (χρυσον ,λιβανον και σμυρνα) στους Σκοπιανους ;;;.
Οι Βορειοελλαδιτες και κυριως οι Μακεδονες, που εσωσαν τον Ελληνισμο απο αρχαιοτατων χρονων μεχρι και το 1949 αντεχουν και θα επαναλαβουν, αν χρειασθει την ”πορεια” των Φιλιππου και Μ.Αλεξανδρου απο το 335-333 π.Χ για να ξαναενωσουν τους Πανελληνες για την πορεια τους προς Ανατολας.
Ο καιρος εχει γυρισματα και η Ελλας δεν θα εχει παντα ηττημενα μυαλα .
Μπορα ειναι και θα περασει , ασχετως αν εχουμε και μεγαλες καταστρφες.
μπόρα είναι όντως και θα περάσει,άσε που μπορεί σε κάποια εδάφη με αντοχές να είναι και ποτιστική…
Αρκει ”με το ποτισμα” να μη μεγαλωσουν και πολλα αγκαθια , που θα πνιξουν τον σπορο τον καλο, οπως γνωριζουμε απο την γνωστη παραβολη του ”Σπορεως” του Χριστου μας .
Η εμμονη των υποστηρικτων της Συμφωνιας οτι, ” φταινε και οι προηγουμενες κυβερνησεις” -ενω δεν υπεγραψαν καμια Συμφωνια- ριχνει το καλυτερο λιπασμα στα αγκαθια και ολα τα ζιζανια, να φυτρωσουν, να μεγαλωσουν και να ”πνιξουν’ και τα σποροπαρωγά φυτα, που τα εχουμε αναγκη επιτελους για να παμε μπροστα.