Ο επικίνδυνος καιροσκοπισμός του κ. Μητσοτάκη (+En)

Σε μια περίοδο εξαιρετικής γεωπολιτικής αστάθειας, η Ελλάδα οφείλει να διαθέτει εξωτερική πολιτική με σταθερές αρχές, στρατηγικό βάθος και αξιοπιστία. Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει έναν δρόμο επικίνδυνου καιροσκοπισμού, μετατρέποντας τη διεθνή παρουσία της χώρας σε πεδίο μικροπολιτικής διαχείρισης εντυπώσεων.

Η κρίση στη Λωρίδα της Γάζας αποτελεί μια από τις σοβαρότερες διεθνείς τραγωδίες των τελευταίων δεκαετιών. Αρχικά, η ελληνική κυβέρνηση, επικαλούμενη τη θεσμική της ιδιότητα ως συμμετέχουσας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, κράτησε ίσες αποστάσεις, αρνούμενη να κατονομάσει την επιθετικότητα του Ισραήλ. Ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, υιοθέτησε μια «ουδέτερη» θέση, δηλώνοντας πως η Ελλάδα διατηρεί καλές σχέσεις με όλες τις πλευρές. Λίγες ώρες αργότερα, και μπροστά στη διεθνή κατακραυγή, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ότι «είναι αδικαιολόγητο και απαράδεκτο αυτό που γίνεται στη Γάζα».

Η στροφή αυτή όχι μόνο εξέθεσε την κυβέρνηση αλλά ανέδειξε και την αδυναμία χάραξης σταθερής πολιτικής γραμμής. Οι συνεργάτες του Μαξίμου, αντί να προνοήσουν για τη διεθνή αντίδραση, πίστεψαν ότι το θέμα δεν άγγιζε το εκλογικό κοινό της Νέας Δημοκρατίας. Η πραγματικότητα τούς διέψευσε. Τα κοινωνικά δίκτυα, οι αντιδράσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και το ηθικό βάρος των εικόνων από τη Γάζα κατέστησαν αδύνατη τη συνέχιση της πολιτικής σιωπής.

Ο Μητσοτάκης δεν δίστασε να αδειάσει εν μια νυκτί τους υπουργούς και τα επικοινωνιακά επιτελεία του. Αυτό μαρτυρά μια κεντρική παθογένεια: ο πρωθυπουργός δεν λειτουργεί θεσμικά αλλά προσωποπαγώς, λαμβάνοντας αποφάσεις ανάλογα με την πολιτική πίεση και την προσωπική του κρίση.

Η διεθνής κοινότητα έχει λάβει σαφή καταδικαστική στάση απέναντι στην ισραηλινή επιχείρηση. Η Ισπανία και η Ιρλανδία είναι έτοιμες να αναγνωρίσουν το Παλαιστινιακό κράτος, ενώ στην Ισπανία, ακόμη και οι Καθολικοί Επίσκοποι ζητούν στρατιωτικό εμπάργκο κατά του Ισραήλ. Χώρες όπως η Γαλλία, ο Καναδάς και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν καταδικάσει τη «δυσανάλογη» χρήση βίας και απειλούν να λάβουν μέτρα κατά του Ισραήλ.

Είναι αδιανόητο μια χώρα όπως η Ελλάδα, με έντονο ανθρωπιστικό παρελθόν και θύμα γενοκτονιών, να σιωπά ή να αλλάζει θέση ανάλογα με τη ροή της επικαιρότητας.

Την ίδια ώρα, η Τουρκία εμφανίζει σημάδια αναθεώρησης της σκληρής της γραμμής απέναντι στους Κούρδους. Ο πρόεδρος της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης Νουμάν Κουρτουλμούς, προειδοποίησε πως είτε η Τουρκία θα συνδιαλλαγεί εσωτερικά με τους Κούρδους είτε θα διαμελιστεί. Η θέση αυτή, αν και πιθανόν τακτική, δείχνει τη συνειδητοποίηση ότι η πολιτική καταστολής έχει φτάσει στα όριά της.

Η ρητορική περί «ενότητας του έθνους» εμπεριέχει αναγκαστικά και την αποδοχή της κουρδικής ταυτότητας, κάτι που έως τώρα η τουρκική πολιτική ελίτ απέφευγε συστηματικά. Αυτή η εξέλιξη ενδέχεται να σηματοδοτήσει είτε ένα νέο κεφάλαιο σύγκρουσης είτε μια ελπίδα ειρηνικής επίλυσης.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε ξεκάθαρα ότι η κουρδική αυτονομία είναι ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής στρατηγικής στο Ιράκ. Την ίδια στιγμή, Κούρδοι ηγέτες, όπως ο Μουράτ Καραγιλάν, υπογραμμίζουν τη μαχητική τους ετοιμότητα και την τεχνολογική αναβάθμιση του απελευθερωτικού κινήματος. Προφανώς, για να πιέσουν την Άγκυρα σε πολιτική λύση.

Η θέση των ΗΠΑ εγγυάται ότι, ακόμη κι αν η Τουρκία προσπαθήσει να υποχωρήσει από μια προσέγγιση με τους Κούρδους, το κουρδικό κίνημα δεν θα υποχωρήσει. Αντίθετα, φαίνεται να διαθέτει μεγαλύτερη υποστήριξη, τεχνογνωσία και διεθνή νομιμοποίηση από ποτέ.

Η ίδια η ιδεολογία του τουρκισμού, που βασίστηκε στην άρνηση των εθνοτικών διαφορών, φαίνεται να δοκιμάζεται.

Ο τουρκικός εθνικισμός δεν μπορεί πλέον να επιβάλλει σιωπή στους Κούρδους, ενώ οι παραδοσιακές μέθοδοι καταστολής χάνουν την αποτελεσματικότητά τους. Η ιστορική ταύτιση του Κεμαλισμού με τη στρατιωτική πειθαρχία και την πολιτική ένα κράτος, ένα έθνος, μια γλώσσα αλλά και η ισλαμοσυντηρητική του αναγέννηση επί Ερντογάν, μοιάζει να μην επαρκούν για να συγκρατήσουν τη χώρα ενωμένη.

Η ελληνική κυβέρνηση, αντί να προβεί σε στρατηγικές εκτιμήσεις με βάθος και συνέχεια, επιλέγει να πορεύεται με το βλέμμα στις δημοσκοπήσεις και στα σχόλια των social media. Την ώρα που κρίσιμες χώρες επαναπροσδιορίζουν τις στρατηγικές τους, η Ελλάδα ακολουθεί επικίνδυνα κυμαινόμενη στάση.

Η ιστορία έχει δείξει πως οι ευκαιριακές τοποθετήσεις στην εξωτερική πολιτική οδηγούν, αργά ή γρήγορα, σε ανυποληψία. Μια υπεύθυνη κυβέρνηση οφείλει να λειτουργεί με προβλεψιμότητα, σταθερότητα και πυξίδα τις αξίες της διεθνούς νομιμότητας και των εθνικών συμφερόντων – όχι με ημερολόγιο αντίδρασης στα δημοφιλή ρεύματα.

The Dangerous Opportunism of Mr. Mitsotakis
By Pantelis Savvidis
May 24, 2025 – 9:36 AM

(Photo: Michalis Karagiannis / EUROKINISSI)

At a time of extreme geopolitical instability, Greece is called upon to pursue a foreign policy grounded in firm principles, strategic depth, and credibility. Instead, the Mitsotakis government has opted for a path of dangerous opportunism, turning the country’s international stance into a field for petty political image management.

The crisis in the Gaza Strip is one of the gravest international tragedies of recent decades. Initially, the Greek government, citing its institutional role as a non-permanent member of the United Nations Security Council, adopted a position of neutrality, refusing to explicitly name Israel’s aggression. Foreign Minister Giorgos Gerapetritis himself took a “neutral” stance, stating that Greece maintains good relations with all sides. Just hours later, faced with international outrage, Prime Minister Kyriakos Mitsotakis declared that “what is happening in Gaza is unjustifiable and unacceptable.”

This abrupt reversal not only exposed the government but also highlighted its inability to chart a consistent policy line. Advisors at the Prime Minister’s Office failed to anticipate the international reaction, assuming the issue would not resonate with New Democracy’s voter base. Reality proved them wrong. Social media, the reaction from opposition parties, and the moral weight of the images from Gaza made it impossible to sustain political silence.

Mitsotakis did not hesitate to throw his ministers and communications staff under the bus overnight. This reveals a central dysfunction: the prime minister does not operate institutionally but rather in a highly personalized manner, making decisions based on political pressure and his own judgment.

The international community has taken a clearly condemnatory stance against Israel’s military operation. Spain and Ireland are poised to recognize the Palestinian state, while in Spain, even the Catholic Bishops have called for a military embargo on Israel. Countries such as France, Canada, and the United Kingdom have condemned the “disproportionate” use of force and are threatening to take action against Israel.

IT IS UNTHINKABLE FOR A COUNTRY LIKE GREECE — WITH A STRONG HUMANITARIAN TRADITION AND A HISTORY AS A VICTIM OF GENOCIDES — TO REMAIN SILENT OR SHIFT ITS POSITION ACCORDING TO THE NEWS CYCLE.

At the same time, Turkey is showing signs of reassessing its hardline stance toward the Kurds. The speaker of the Turkish Grand National Assembly, Numan Kurtulmuş, warned that Turkey must either come to terms internally with the Kurds or face fragmentation. While likely a tactical maneuver, this position reflects an awareness that the policy of repression has reached its limits.

The rhetoric of “national unity” necessarily implies the acknowledgment of Kurdish identity — something the Turkish political elite has systematically avoided until now. This development may herald either a new chapter of conflict or the hope of a peaceful resolution.

U.S. Secretary of State Marco Rubio has made it clear that Kurdish autonomy is a cornerstone of American strategy in Iraq. Meanwhile, Kurdish leaders such as Murat Karayılan emphasize their combat readiness and the technological upgrading of the liberation movement — evidently to pressure Ankara toward a political solution.

The U.S. position ensures that even if Turkey attempts to backtrack on engaging with the Kurds, the Kurdish movement will not retreat. On the contrary, it appears to enjoy more support, expertise, and international legitimacy than ever before.

THE VERY IDEOLOGY OF TURKISM, BUILT ON THE DENIAL OF ETHNIC DIFFERENCES, APPEARS TO BE UNDER STRAIN.

Turkish nationalism can no longer silence the Kurds, while traditional methods of repression are losing their effectiveness. The historical alignment of Kemalism with military discipline and the policy of “one state, one nation, one language,” along with its Islamist-conservative resurgence under Erdoğan, now seem insufficient to keep the country united.

The Greek government, instead of engaging in long-term strategic assessments, chooses to move forward with its eyes fixed on opinion polls and social media commentary. At a time when key global players are redefining their strategic doctrines, Greece continues to follow a dangerously inconsistent path.

History has shown that opportunistic stances in foreign policy inevitably lead to disrepute. A responsible government must operate with predictability, stability, and a compass guided by the principles of international legitimacy and the national interest — not with a reactionary calendar driven by popular trends.