Οι “τεχνικοί της εξουσίας”

Δεν θα ήθελα να σχολιάσω, λόγω εντοπιότητας και κάποιας γνωριμίας, τον κ. Φλωρίδη. Θα πω μόνο πως μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση η εικόνα του να πανηγυρίζει με τη σημαία της Νέας Δημοκρατίας.
Κάποια αίσθηση αξιοπρέπειας θα του επέβαλλε πιο προσεκτικές κινήσεις, έστω και στο νέο κόμμα του — αν μείνει και εκεί μετά τη συντριπτική ήττα του Μητσοτάκη που αναμένεται στις εκλογές.
Έχει διαμορφωθεί, τουλάχιστον στην Ελλάδα, μια κατηγορία ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως «τεχνικοί της εξουσίας» και μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα, οιονεί ποδοσφαιριστές. Δεν έχουν καμιά πολιτική συνείδηση — για ιδεολογία δεν γίνεται λόγος — και θεωρούν πως κάνουν χάρη στην κοινωνία που καταδέχονται να τη διοικήσουν.
Όποιος μιλάει για πολιτική ιδεολογία σήμερα θεωρείται αναχρονιστής.
Χθες, στις στήλες αυτές, δημοσιεύσαμε έναν κατάλογο πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ που μετοίκησαν στη Νέα Δημοκρατία. Υπάρχουν ανάλογες περιπτώσεις μετοίκησης και στον ΣΥΡΙΖΑ ή στην ΕΛΑΣ.
Το τραγικό είναι ότι τα μέσα ενημέρωσης και τα πολιτικά κέντρα που προωθούν αυτή την αντίληψη προσπαθούν να την περάσουν ως κανονικότητα.
Η λογική της νέας κανονικότητας είναι πως οι βασικές παράμετροι της πολιτικής υπαγορεύονται από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον. Άρα, εκείνο που προέχει είναι ποιος θα εφαρμόσει καλύτερα τις εντολές. Αυτός είναι και ο καταλληλότερος για να αναλάβει τον ρόλο της διακυβέρνησης. Με το αζημίωτο, φυσικά. Κανονικότητα είναι και το αζημίωτο.
Χαρακτηριστική περίπτωση αυτών των «τεχνικών της εξουσίας» είναι τα στελέχη του πρώην ΚΚΕ εσωτερικού, που έχουν κατακλύσει όλο το πολιτικό και ιδεολογικό φάσμα, μετακινούμενα από κόμμα σε κόμμα με τρομερή ευελιξία.
Η ιδεολογία τους επικράτησε διεθνώς και οι ίδιοι είχαν την υποστήριξη μεγάλων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων.
Η αποχώρηση πολλών εξ αυτών από το ΚΚΕ και η ένταξή τους είτε στο ΚΚΕ εσωτερικού είτε στις παραφυάδες του δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα. Με ανησύχησε, όμως, η εύκολη αποδοχή τους από τη σημιτική τάση του ΠΑΣΟΚ και η αλλοίωση των χαρακτηριστικών του Κινήματος που δημιούργησε ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Η έκλειψη του ΠΑΣΟΚ με τα λαϊκά χαρακτηριστικά που του προσέδωσε ο ιδρυτής του δεν οφείλεται μόνο στις ιδεολογικές αγκυλώσεις του Σημίτη και της κλειστής του ομάδας. Οφείλεται και στην ενίσχυση αυτής της ομάδας από εκείνη τη ρευστή μάζα. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Δαμανάκη, η οποία, ενώ πρωταγωνίστησε στη δίωξη του Ανδρέα, πρωτοστάτησε στη συνεργασία με το σημιτικό ΠΑΣΟΚ. Αν και το κόμμα που ονομαζόταν ΠΑΣΟΚ μετά τον θάνατο του Παπανδρέου δεν ήταν ΠΑΣΟΚ.
Σήμερα πολλοί, μεταξύ αυτών και εγώ, πιστεύουν πως τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά και τα προτάγματα ενός πολιτικού σχηματισμού επηρεάζονται καθοριστικά από τις νέες τεχνολογίες και, κυρίως, την Τεχνητή Νοημοσύνη. Επηρεάζεται ακόμη και η κυριαρχία μιας χώρας.
Οι νέες τεχνολογίες θέτουν μια πρόκληση: πώς ένα σύγχρονο κόμμα θα επαναπροσδιορίσει τα δεδομένα του, ώστε να βοηθήσει τα κοινωνικά στρώματα στα οποία επιλέγει να αναφερθεί. Αν και τα στρώματα αυτά στην Ελλάδα περιορίζονται στους ολιγάρχες, σε μια ενδιάμεση κατηγορία τρωκτικών που ζουν παρασιτικά, κάνοντας τα θελήματα των κυβερνήσεων — από φυσικές δολοφονίες μέχρι δολοφονίες χαρακτήρων — και σε μια ευρεία μάζα ανθρώπων που αναζητούν τρόπους επιβίωσης.
Οι αγρότες, οι μικρομεσαίοι, ακόμη και η μεσαία τάξη τείνουν να εκλείψουν, με συνειδητή επιλογή της σημερινής κυβέρνησης.
Για τους αγρότες, την άλλη εβδομάδα θα κάνουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή, για να δείτε πώς τους υφαρπάζουν με τη βία τα χωράφια τους.
Η μόνη που αρνείται αυτό το πλαίσιο και επιμένει σε μια πολιτική κάθαρσης και υποστήριξης ευρέων λαϊκών στρωμάτων, τα οποία έμειναν ιδεολογικά και πολιτικά άστεγα και αναζητούν με υπαρξιακή αγωνία πολιτική έκφραση, είναι η Καρυστιανού.
Γι’ αυτό η προσπάθειά της πρέπει να ενισχυθεί. Αν θέλουμε να αρχίσουμε να βλέπουμε κάποιο διαχειρίσιμο μέλλον.