Τουλάχιστον από το 2019, ο Τραμπ μιλούσε δημόσια για την ανάγκη προστασίας του αρκτικού διαδρόμου μέσω της αντικατάστασης της Συνθήκης του 1951. Και λοιδορήθηκε άδικα γι’ αυτή την προσπάθεια.
Κλάρις Φέλντμαν | 20 Σεπτεμβρίου 2026
Αυτή την εβδομάδα, οι ΗΠΑ συνήψαν συμφωνία τόσο με τη Δανία όσο και με τη Γροιλανδία, η οποία προστατεύει την αμερικανική κυριαρχία, αποτρέπει τη ρωσική και κινεζική επιθετικότητα, περικυκλώνει έναν ολοένα πιο ιδιόρρυθμο και αναξιόπιστο Καναδά με αμερικανικές πολιτείες και βάσεις και καθιστά περισσότερο εφικτή —αν όχι και πιθανότερη— την αποχώρηση των ΗΠΑ από ένα αρτηριοσκληρωτικό ΝΑΤΟ.
Αρχικά, λίγα λόγια για το ιστορικό. Σε αντίθεση με τον Τύπο και όσους χλεύασαν την πρόταση του προέδρου Τραμπ να αγοράσει τη Γροιλανδία —μια περιοχή της Δανίας με περίπου 56.000 κατοίκους— γνωρίζουμε εδώ και πολύ καιρό τη στρατηγική σημασία της. Το 1951 συνάψαμε συμφωνία με τη Δανία, η οποία μας επέτρεψε να δημιουργήσουμε βάση στη Θούλη. Το άρθρο XIV της Συνθήκης αναφέρει ότι «η παρούσα συμφωνία, καθώς συνιστά εφαρμογή της Συνθήκης του Βόρειου Ατλαντικού, θα παραμείνει σε ισχύ για όσο διάστημα ισχύει η Συνθήκη του Βόρειου Ατλαντικού».
Αν αποχωρούσαμε από το ΝΑΤΟ ή αν αυτό έπαυε να υφίσταται για οποιονδήποτε άλλο λόγο, δεν θα είχαμε σαφές δικαίωμα να διατηρούμε εκεί αμυντικές εγκαταστάσεις. Ούτε διαθέταμε αποκλειστικό δικαίωμα να απαγορεύουμε ξένες επενδύσεις που αποτελούσαν απειλή για την ασφάλειά μας. Με την πάροδο του χρόνου, η συνθήκη αποδείχθηκε ανεπαρκής για την προστασία των συμφερόντων μας, καθώς η Ρωσία διέθετε πλέον διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ ρωσικά πυρηνικά υποβρύχια έπλεαν στα ύδατα της Αρκτικής.
Επιπλέον, ο μικρός πληθυσμός της Γροιλανδίας συζητούσε το ενδεχόμενο ανεξαρτησίας, ενώ οι κυβερνήσεις της Ρωσίας και της Κίνας δεν θα δίσταζαν να προσφέρουν σημαντικά χρηματικά ανταλλάγματα για να εξασφαλίσουν δικαιώματα δραστηριοποίησης εκεί. Η συμφωνία μας είχε συναφθεί με τη Δανία και δεν είναι σαφές αν θα μπορούσε να δεσμεύει μια ανεξάρτητη Γροιλανδία.
Θα μπορούσε ακόμη και να σημαίνει ότι μια ανεξάρτητη Γροιλανδία, ευρισκόμενη υπό ισχυρή κινεζική επιρροή, θα καθόταν στην άλλη πλευρά του τραπεζιού των διαπραγματεύσεων.
Εν ολίγοις, για μια σειρά από λόγους, εκείνη η παρωχημένη συνθήκη της εποχής του Ψυχρού Πολέμου έπρεπε να αντικατασταθεί από κάτι καλύτερο — και κάτι καλύτερο είναι αυτό που αποκτήσαμε. Η συμφωνία αυτής της εβδομάδας, η οποία δεν μας κόστισε τίποτε, εγγυάται για πάντα «την πλήρη δυνατότητα να κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο στη Γροιλανδία, προκειμένου να εξασφαλίσουμε και να υπερασπιστούμε τη δική μας ασφάλεια και εκείνη της Γροιλανδίας».
«Επιπλέον, από εδώ και στο εξής, κανένας αντίπαλος των ΗΠΑ δεν θα μπορεί ποτέ να διαθέτει βάση στη Γροιλανδία, να έχει στρατιωτική παρουσία στη Γροιλανδία ή να πραγματοποιεί ευαίσθητες επενδύσεις στη Γροιλανδία χωρίς τη ρητή έγγραφη έγκρισή μας».
Είναι σαν ο Τραμπ να κοίταξε τον παγκόσμιο χάρτη και να χάραξε γύρω από τις ΗΠΑ μια κόκκινη γραμμή άμυνας: προστατεύοντας τον Βορρά με βάσεις στη Γροιλανδία και τον Νότο με την εκδίωξη του Μαδούρο από τη Βενεζουέλα και την προετοιμασία της ανατροπής της Κούβας, ενώ παράλληλα απομάκρυνε την Κίνα από τη Διώρυγα του Παναμά.
Η συμφωνία προσφέρει κάτι και στα τρία μέρη: η Δανία διατηρεί τη Γροιλανδία ως έδαφός της, η Γροιλανδία διατηρεί το δικαίωμα αυτοδιοίκησης στα εσωτερικά της ζητήματα και οι ΗΠΑ αποκτούν μόνιμα αποκλειστικά δικαιώματα ασφάλειας.
Η δήλωσή του ότι ήθελε να αγοράσει τη Γροιλανδία ήταν μια έξυπνη διαπραγματευτική τακτική — η λεγόμενη «αγκύρωση». Με αυτόν τον τρόπο αποσαφήνισε τι πραγματικά επιδίωκε και υποχρέωσε τη Δανία και τη Γροιλανδία να κάνουν το ίδιο, ώστε να μπορέσουν να καταλήξουν σε αμοιβαία συμφωνία.
Τουλάχιστον από το 2019, ο Τραμπ μιλούσε δημόσια για την ανάγκη προστασίας του αρκτικού διαδρόμου μέσω της αντικατάστασης της Συνθήκης του 1951. Και λοιδορήθηκε άδικα γι’ αυτή την προσπάθεια.
Η γεωπολιτική σκακιέρα έχει αναδιαμορφωθεί οριστικά και οι αρχιτέκτονες της ελεγχόμενης παρακμής της Αμερικής κοιτάζουν πλέον μέσα στην άβυσσο της ίδιας τους της ασημαντότητας. Ο Ντόναλντ Τραμπ ολοκλήρωσε μία από τις σημαντικότερες εδαφικές και αμυντικές ενοποιήσεις μετά την αγορά της Αλάσκας το 1867.
Με την οριστικοποίηση μιας συμφωνίας ασφάλειας αόριστης χρονικής διάρκειας για τη Γροιλανδία, οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαθίδρυσαν επισήμως μια αμετακίνητη στρατηγική φρουρά στην κορυφή της υδρογείου. Ενώ ο εταιρικός Τύπος και το προοδευτικό κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής χλεύαζαν επί χρόνια την πρόταση, απορρίπτοντας την κυριαρχία στην Αρκτική ως μια εκκεντρική φαντασίωση κτηματομεσιτικού χαρακτήρα, ο Τραμπ εξανάγκαζε μεθοδικά την Κοπεγχάγη να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν πλέον απόλυτο δικαίωμα αρνησικυρίας όσον αφορά την πρόσβαση αντιπάλων, μόνιμα δικαιώματα εγκατάστασης βάσεων και πλήρη εξουσία επί της ασφάλειας της Γροιλανδίας, χωρίς κανένα κόστος για τον Αμερικανό φορολογούμενο. Η Μόσχα αποκλείεται αποφασιστικά από τους ζωτικής σημασίας θαλάσσιους διαδρόμους του Βόρειου Ατλαντικού. Το Πεκίνο εκδιώκεται οριστικά από τα κοιτάσματα σπάνιων γαιών της Αρκτικής και στερείται τις φιλοδοξίες του για έναν Πολικό Δρόμο του Μεταξιού.
Η αμερικανική επικράτεια προστατεύεται κάτω από τη διαρκώς διευρυνόμενη αντιπυραυλική ασπίδα του «Χρυσού Θόλου». Πρόκειται για καθαρή, απροκάλυπτη Realpolitik, η οποία εφαρμόζεται με χειρουργική ακρίβεια και αποδεικνύει ότι το μεγαλείο ενός έθνους σφυρηλατείται μέσω της ωμής ισχύος και της ακλόνητης βούλησης.
Παρατηρήστε την ψυχολογική αποσύνθεση της αμερικανικής Αριστεράς καθώς υλοποιείται αυτός ο θρίαμβος. Η αντίδρασή της αποτελεί υποδειγματική νεκροψία της ιδεολογικής παρακμής. Για σχεδόν μία δεκαετία, φιλελεύθεροι σχολιαστές χλεύαζαν τη στρατηγική απόκτηση εδαφών στην Αρκτική, σατιρίζοντας αυτό το όραμα σε βραδινές κωμικές εκπομπές και γράφοντας υπεροπτικά άρθρα περί διεθνούς ευπρέπειας. Τώρα που η συμφωνία υπογράφηκε, η αλαζονική συγκατάβασή τους μετατράπηκε σε πικρό πανικό.
Ο σύγχρονος προοδευτικός χώρος απορρίπτει το στρατηγικό συμφέρον, την εθνική επιβίωση και τη ζωτικότητα του πολιτισμού. Η Αριστερά λειτουργεί βάσει ενός και μοναδικού, νοσηρού αντανακλαστικού: όποτε μια ενέργεια ενισχύει τις Ηνωμένες Πολιτείες, την καταδικάζει· όποτε μια πολιτική υπονομεύει την αμερικανική κυριαρχία, την επικροτεί.
Το ξαφνικό, προσποιητό ενδιαφέρον της για τις ευαισθησίες της Δανίας είναι εντελώς υποκριτικό. Πρόκειται για τους ίδιους ακριβώς ιδεολόγους που επιδοκίμασαν τη συστηματική διάλυση των νότιων συνόρων μας, παρακάλεσαν πολυεθνικές συνόδους για το κλίμα να υπαγορεύσουν την εγχώρια κατανάλωση ενέργειας και εξάντλησαν το Στρατηγικό Απόθεμα Πετρελαίου μας για να συγκαλύψουν τον εγχώριο πληθωρισμό.
Η αγανάκτησή τους αποκαλύπτει τον τρόμο μιας παρασιτικής διοικητικής τάξης, η οποία παρακολουθεί τη σκληρή ισχύ να γκρεμίζει τις ουτοπικές ψευδαισθήσεις της. Αναλογιστείτε τη βαθιά ταπείνωση του Καναδά, μιας οντότητας που αποτελεί το πιο αξιοθρήνητο θέαμα της σύγχρονης κρατικής πολιτικής. Η Οτάβα λειτουργεί ως ένα αφοπλισμένο προτεκτοράτο που μεταμφιέζεται σε φωτισμένη ηθική υπερδύναμη.
Ο καλύτερος τρόπος για να αποτραπεί ένας πόλεμος είναι να αποθαρρύνονται εκ των προτέρων οι αντίπαλοι, καθιστώντας σαφές ότι οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια θα έχει τεράστιο κόστος. Αυτό επιτυγχάνεται με τη δημιουργία μιας ισχυρής στρατιωτικής αποτρεπτικής στάσης — και, όπως υποστηρίζει ο Wretchard, αυτό ακριβώς έκανε ο Τραμπ.
Η κεντρική δυτική φυσιογνωμία στην αποκατάσταση της αποτροπής είναι ο ευρέως μισητός, απρόθυμα θαυμαζόμενος και διχαστικός Ντόναλντ Τζ. Τραμπ. Ο Τραμπ είναι μισητός επειδή πάτησε τον κάλο όλων, αντιστρέφοντας ολόκληρο τον μηχανισμό της διεθνούς συναίνεσης — συχνά με τον πιο άκομψο και εξοργιστικό τρόπο.
Ταυτόχρονα, ακόμη και οι επικριτές του αναγνωρίζουν —με καθυστερημένη μίμηση και μουρμουριστή συμμόρφωση— ότι πολλές από τις κινήσεις του ήταν ουσιαστικά αναγκαίες. Μόνο ο χρόνος θα δείξει αν ο Ντόναλντ Τζ. Τραμπ θα επιτύχει.
Όσοι αντιτίθενται στην ιδέα μιας ισχυρής αμερικανικής εθνικής ασφάλειας ασφαλώς βλέπουν το ίδιο πράγμα που βλέπουμε κι εμείς: ότι η ισχύς τους εξαφανίζεται. Αμερικανοί αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι όσα δεν μπορούν να επιτύχουν οι αντίπαλοί μας στο πεδίο της μάχης ή μέσω αξιόπιστων απειλών κατά της αρχιτεκτονικής ασφαλείας μας, θα επιχειρήσουν να τα επιτύχουν διευρύνοντας τα εσωτερικά ρήγματα.
Η USAID έχει διαλυθεί, οι κομματικά στρατευμένες μη κυβερνητικές οργανώσεις υποβάλλονται σε αυστηρότερο έλεγχο, απατεώνες αποκαλύπτονται και διώκονται ποινικά, ενώ οι πολίτες κατανοούν πλέον πληρέστερα τον τρόπο με τον οποίο τεχνητά οργανωμένες διαδηλώσεις παρουσιάζονται ως αυθόρμητες εκδηλώσεις της βάσης. Καθώς πλησιάζουμε στις ενδιάμεσες εκλογές, να είστε σε επιφυλακή για πλαστές αναρτήσεις στο διαδίκτυο και κατασκευασμένα βίντεο.
