Σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε στο The Hill, οι Austin Sarat και Ruxandra Paul υποστηρίζουν ότι μια πιθανή αποχώρηση ή σταδιακή αποστασιοποίηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΝΑΤΟ δεν θα αποτελούσε απαραίτητα καταστροφή για την Ευρώπη. Αντίθετα, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αφορμή ώστε η ευρωπαϊκή ήπειρος να αποκτήσει μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία, να ενισχύσει την άμυνά της και να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο στη διεθνή σκηνή.
Το άρθρο ξεκινά με την απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να αποσύρει 5.000 Αμερικανούς στρατιώτες από τη Γερμανία, γεγονός που παρουσιάζεται ως ακόμη ένα βήμα στην προσπάθεια αποδυνάμωσης της αμερικανικής δέσμευσης προς το ΝΑΤΟ. Οι συγγραφείς αναφέρουν ότι η Ουάσιγκτον φαίνεται να προωθεί την ιδέα ενός «ΝΑΤΟ υπό ευρωπαϊκή ηγεσία», ενώ ο ίδιος ο Τραμπ έχει εκφράσει ανοιχτά τη δυσαρέσκειά του για τη Συμμαχία, χαρακτηρίζοντάς την μάλιστα «χάρτινη τίγρη».
Κεντρική θέση του άρθρου είναι ότι, αν το ΝΑΤΟ χάσει τη σημερινή διατλαντική του μορφή, ο μεγαλύτερος χαμένος δεν θα είναι η Ευρώπη αλλά οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αρθρογράφοι θεωρούν ότι η Ευρώπη διαθέτει ήδη τεράστια δημογραφική, οικονομική και στρατιωτική δυναμική. Με μεγάλο πληθυσμό, ισχυρό συνολικό ΑΕΠ και αυξανόμενες αμυντικές δαπάνες, η Ευρώπη θα μπορούσε να εξελιχθεί σε αυτόνομη παγκόσμια δύναμη, εφόσον υπάρξει η απαραίτητη πολιτική βούληση.
Παράλληλα, το άρθρο θυμίζει τον ιστορικό ρόλο του ΝΑΤΟ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Η Συμμαχία παρουσιάζεται ως θεμέλιο της συλλογικής άμυνας της Δύσης απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, αλλά και ως μηχανισμός που βοήθησε τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης να ενταχθούν στον ευρωατλαντικό χώρο μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Ωστόσο, οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η εποχή αυτή φαίνεται να φτάνει σε κρίσιμο σημείο, καθώς η αμερικανική πολιτική υπό τον Τραμπ θέτει πλέον υπό αμφισβήτηση τη σταθερότητα της διατλαντικής σχέσης.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη νέα στάση των ευρωπαϊκών ηγεσιών. Σύμφωνα με το άρθρο, μετά την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν, Ευρωπαίοι ηγέτες όπως ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Φρίντριχ Μερτς εμφανίζονται πιο πρόθυμοι να αντισταθούν στις πιέσεις της Ουάσιγκτον και να σκεφτούν σοβαρά μια Ευρώπη με ανεξάρτητη αμυντική ικανότητα. Η αύξηση των αμυντικών δαπανών, η ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η συζήτηση για επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας σε ορισμένες χώρες παρουσιάζονται ως ενδείξεις ευρωπαϊκού επανεξοπλισμού.
Οι συγγραφείς δεν παρουσιάζουν τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης ως κάτι απαραιτήτως θετικό χωρίς κινδύνους. Αντιθέτως, τον χαρακτηρίζουν «δίκοπο μαχαίρι». Παρ’ όλα αυτά, υποστηρίζουν ότι η στάση του Τραμπ δεν αφήνει στην Ευρώπη πολλές επιλογές. Αν οι ΗΠΑ επιλέξουν να απομακρυνθούν από το ΝΑΤΟ, τότε οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη της δικής τους άμυνας και της δικής τους γεωπολιτικής παρουσίας.
Το άρθρο κλείνει με έναν παραλληλισμό με το Brexit. Όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση κατάφερε να προσαρμοστεί μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου, έτσι και η Ευρώπη θα μπορούσε, σύμφωνα με τους αρθρογράφους, να προσαρμοστεί σε μια πιθανή απομάκρυνση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ. Το τελικό μήνυμα είναι ότι, αν και μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν δυσάρεστη για την Αμερική, μπορεί να αποτελέσει το αναγκαίο κίνητρο για να αποκτήσει η Ευρώπη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ενότητα και στρατηγική ανεξαρτησία.
θα μπορούσε να κάνει την Ευρώπη ξανά μεγάλη”“Το άρθρο κλείνει με έναν παραλληλισμό με το Brexit. Όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση κατάφερε να προσαρμοστεί μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου”
H Eυρώπη δεν είχε πρόβλημα προσαρμογής, μετά την αποχώρηση τού ΗΒ. Το ακριβώς αντίθετο συνέβη.
Το παραπάνω σχόλιό μου βγήκε μισό. Το επαναλάμβάνω:
“θα μπορούσε να κάνει την Ευρώπη ξανά μεγάλη”
Πότε ήταν η Ευρώπη μεγάλη για να γίνει ξανά;
Το υπόλοιπο, έστω και κακογραμμένο, διαβάζεται νομίζω.
Μετά την πτώση τού κομμουνισμού, η ύπαρξη τού ΝΑΤΟ, αντιπάλου δέους τού “Συμφώνου τής Βαρσοβίας”, έχασε το νόημά της και μετέτρεψε το αμυντικό σύμφωνο σε “ΜΑΤ” των Αμερικανών.
Το άρθρο παραβλέπει την ανυπαρξία ηγετών στην Ευρώπη και το ότι ουδέποτε κατάφερε να απογαλακτισθεί από τις ΗΠΑ, αλλά ακολουθεί τούς τυχοδιωκτισμούς των, πολλώ μάλλον δε να ενωθεί σε ΗΠΕ, διότι αποτελείται από εθνικά κράτη και όχι άτομα διαφόρων εθνοτήτων.
Δεν ξέρω αν το νόημα τού άρθρου έχει αποδοθεί σωστά. Αν ναι, δείχνει μάλλον άγνοια των συντακτών του.
“Οι αρθρογράφοι θεωρούν ότι η Ευρώπη διαθέτει ήδη τεράστια δημογραφική, οικονομική και στρατιωτική δυναμική.”
Πιο κρετίνος πεθαίνεις!
Νομίζω ότι δεν είναι θέμα κρετινισμού, αλλά αγνοίας. Το άρθρο γράφει ανοησίες.