«Κόμβος Ελλάς»: Εδώδιμα – Αποικιακά

Η φράση «εδώδιμα – αποικιακά» ήταν μια ονομασία που έφεραν οι ταμπέλες των μπακάλικων, ώστε να δίνεται ένας πιο εκλεπτυσμένος και σοβαρός τόνος από τον καθημερινό όρο «μπακάλικο». Το «εδώδιμα» σήμαινε εγχώρια φαγώσιμα είδη, ενώ το «αποικιακά» προϊόντα που έφταναν από τις αποικίες των ευρωπαϊκών κρατών (καφές, τσάι, πιπέρι, μπαχαρικά κ.λπ.). Σιγά-σιγά στην καθημερινή γλώσσα η έκφραση χρησιμοποιούνταν για περιγράφει ειρωνικά ένα ασυνάρτητο συνονθύλευμα πραγμάτων, μια κατάσταση κομφούζιου ή έναν χώρο όπου επικρατεί ανακατωσούρα. Στη νεότερη ελληνική ιστορία χρησιμοποιείται για να περιγράψει, με καυστικό πολιτικό χαρακτήρα, την οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας. Το «εδώδιμα – αποικιακά» κουβαλάει μια διπλή μεταφορική σημασία: από τη μία πλευρά θυμίζει το μπακάλικο (μικρό οικονομικό μέγεθος και προχειρότητα), και από την άλλη την απώλεια εθνικής κυριαρχίας, την ξένη εξάρτηση, που ήταν κεντρικές ιδιότητες των κλασικών αποικιών.

Γιατί θυμήθηκα τη φράση «εδώδιμα – αποικιακά»; Είναι προφανές. Όχι μόνο επειδή η προσδιοριστική ποιότητα «αποικία» έχει εισβάλει στην πολιτική, οικονομική και γεωπολιτική διάσταση της χώρας με αρκετά έντονο τρόπο. Διότι ιδιαίτερα με τη Χρεοκοπία του 2010 και το μνημονιακό καθεστώς, ο ουσιαστικός υποβιβασμός των όποιων χαρακτηριστικών βαθμών κυριαρχίας έχει μια κρατική οντότητα ήταν τόσο πασιφανής, ώστε όροι όπως «αποικία χρέους», «νεοαποικία», «οργανική αποικία» αλλά και «κατοχή», «επικυριαρχία» κ.λπ. άρχισαν να ξαναποκτούν ένα νόημα, αφού πράγματι υπήρξε μια μεγάλη καθεστωτική αλλαγή και μια οικονομική καταβύθιση ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Τα οράματα του εξευρωπαϊσμού, της σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές χώρες, του εκσυγχρονισμού, της εφόρμησης στο Βαλκανικό Ελντοράντο, όλα τινάχθηκαν στον αέρα.

16 χρόνια μετά τη Χρεοκοπία και την είσοδο στο μνημονιακό καθεστώς και τη χρόνια επιτήρηση (που καθόλου δεν τέλειωσαν), η επίσημη δημόσια σφαίρα (κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.) υποστηρίζει ότι βγήκαμε από τα μνημόνια, κι ότι βαδίζουμε γενικά στο σωστό, «σύγχρονο» δρόμο. Η επταετία της Ν.Δ. και του Μητσοτάκη –εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την αποτυχία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ– προχώρησε σε μια εμβάθυνση ορισμένων χαρακτηριστικών του εξαρτημένου μεταπρατισμού, και προσαρμόστηκε όπως-όπως σε όλες τις στροφές της γεωπολιτικής συγκυρίας: πρώτα στην περίοδο της πανδημίας με όλα τα οικονομικά μέτρα, στον πόλεμο στην Ουκρανία και στην πρόσδεση στις ΗΠΑ υπό τον Μπάιντεν, αναλαμβάνοντας και τη «μοιρασιά» του Ταμείου Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας, ενώ, μετά τη στροφή στις ΗΠΑ υπό τον Τραμπ, υιοθετεί με πιο έντονο και πειθήνιο τρόπο τους αμερικανικούς σχεδιασμούς για την «Ελλάδα-κόμβο», ιδιαίτερα όσον αφορά τις ενεργειακές και στρατιωτικές ανάγκες των ΗΠΑ.

Η «σωστή πλευρά της Ιστορίας» είναι όλο και περισσότερο στην αγκαλιά και προστασία του μεγάλου αφεντικού, των ΗΠΑ. Αυτό είναι το μεγάλο «εθνικό» σχέδιο του καταστήματος «εδώδιμα – αποικιακά» της μεταπρατικής Ελλάδας. Με κάποιες ακόμα πινελιές: συμμαχία (ντροπιαστική και επικίνδυνη) με το Ισραήλ, και κατευναστική στάση απέναντι σε μια Τουρκία με επεκτατικές βλέψεις. Το κύριο βάρος δόθηκε στη μετατροπή της χώρας σε κόμβο ροής (κι όχι παραγωγής) ενέργειας, εμπορευμάτων (logistics), δεδομένων (data centers) κυρίως αμερικανικών συμφερόντων.

Αυτός ο σχεδιασμός τίναζε και τινάζει στον αέρα οτιδήποτε «εδώδιμο» (ό,τι μπορούσε να παραχθεί στη χώρα), ενώ το «αποικιακά» δεν περιορίζονταν σε προϊόντα εισαγωγής όπως καφές, μπαχαρικά κ.λπ. Το «αποικιακά» σχεδόν έπαιρνε διαστάσεις κυριαρχικές στη ροή ενέργειας (φυσικού αερίου, αμερικάνικου LNG, «πράσινης ενέργειας» από ευρωπαϊκές, κυρίως γερμανικές πολυεθνικές), με διάλυση των ελληνικών ενεργειακών δυνατοτήτων (λιγνίτης) και καταστροφή υποδομών, έτσι ώστε να μην μπορεί να υπάρξει επιστροφή αν παραστεί ιδιαίτερη ανάγκη.

Το «αποικιακά» πλέον παίρνει άλλη διάσταση. Ούτε εισαγωγές από πρώην αποικίες εξωτικών προϊόντων, ούτε σκέτα αποικία χρέους με εξάρτηση από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Παίρνει και μια επιθετική μορφή «αυτοχειρίας», καταστροφής παραγωγικών δυνατοτήτων χωρίς γυρισμό, απόλυτης εξάρτησης από εισροές από το εξωτερικό. Δύο τρανταχτά παραδείγματα: πρώτο, η ανατίναξη των λιγνιτικών εγκαταστάσεων και η «αξιοποίηση» των χώρων για τη δημιουργία data center, και η εγκατάλειψη αξιοποίησης όλων των ενεργειακών πηγών της χώρας υπέρ της εισαγωγής αμερικανικού (κυρίως) LNG. Όλοι οι Έλληνες ολιγάρχες και οι όμιλοί τους (εφοπλιστές, κατασκευαστές, μεγαλοεισαγωγείς κ.λπ.) στρέφονται προς το πανάκριβο φυσικό αέριο και σχεδιάζουν μεταφορές LNG.

O μεταπρατισμός μεταμορφώνεται κάτω από την «ενεργειακή επίδραση». Η χώρα ζει κάτι σαν «κβαντική ενεργειακή μετάβαση». Οι Έλληνες ολιγάρχες, η ιθύνουσα τάξη της χώρας και όλοι οι παρατρεχάμενοί της εκστασιάζονται, και δεν καταλαβαίνουν καλά τι συμβαίνει πραγματικά (έως ένα βαθμό, γιατί από την άλλη πλουτίζουν με τρομακτικά γρήγορους τρόπους). Το δεύτερο παραγωγικό παράδειγμα «αυτοχειρίας» είναι η καταστροφή της γεωργίας και της κτηνοτροφίας της χώρας: σχεδιασμένα, μεθοδευμένα, προς όφελος των εισαγωγέων και των πολυεθνικών της αγροδιατροφικής φιλιέρας.

Η έκφραση «αυτοχειρία» πρέπει τώρα να προσδιοριστεί καλύτερα: Πρόκειται για εθνικό και κοινωνικό έγκλημα που διαπράττεται από την ιθύνουσα τάξη της χώρας, και κυρίως από τις ΗΠΑ (αλλά και την Ε.Ε., ή ξεχωριστά παρμένες μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης).

Τέλος, το παραδοσιακό «εδώδιμα – αποικιακά» έχει πάρει και ένα άλλο περιεχόμενο: «Όλα, τα πάντα, ιδιωτικό» (προσοχή, ο ενικός δεν είναι τυχαίος). «Όλα ιδιωτικό». Ο πλουτισμός είναι ιδανικό, είναι αρετή. Η φτώχεια είναι ντροπή. Είναι ντροπή και ίσως αρρώστια να είσαι φτωχός. Δεν υπάρχει τίποτα δημόσιο, τίποτα κοινό. Πάνε όλα αυτά. Ζούμε στη σφαίρα του «ιδιωτικό». Μα παιδεία, υγεία, εργασία, πολιτισμός, όλα στο «ιδιωτικό»; Όλα! Είναι αναχρονισμός να αναφέρεσαι σε δικαιώματα, σε δημόσια σφαίρα, σε Σύνταγμα, σε νόμους. Ο Τραμπ τα γράφει στα αποτέτοια του, και εμείς εδώ παρομοίως…

Δείτε πώς τα παρουσιάζει σχετικά με τον τομέα της ενέργειας ο Σταύρος Παπασταύρου σε επίσημες δηλώσεις του:

«Σχέδια που υπήρχαν εκεί για χρόνια τώρα ενεργοποιούνται και προχωρούν. Τώρα, ανάλογα με την απόφαση των ιδιωτικών εταιρειών, θα μπορεί να κατευθύνεται το φυσικό αέριο μέσω του Κάθετου Διαδρόμου προς τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Αυτό συμβαίνει. Τα πράγματα προχωρούν. Διότι η ενέργεια φέρνει τις χώρες πιο κοντά. Ο Κάθετος Διάδρομος είναι πολύ περισσότερο από ένα έργο υποδομής. Είναι ένα μετασχηματιστικό έργο. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο συνεργαζόμαστε.

Το εγγενές συστατικό αυτής της νέας ενεργειακής αρχιτεκτονικής, είναι ότι υλοποιείται από τον ιδιωτικό τομέα. Αυτό αφορά αξιόπιστες εταιρείες όπως η ExxonMobil, η Energean, η HelleniQ Energy και πολλές άλλες, που αξιοποιούν την πλατφόρμα συνεργασίας που οι κυβερνήσεις προσπαθούν να δημιουργήσουν. Πλέον υπάρχει περισσότερος ενεργειακός ρεαλισμός στην Ευρώπη. Ο Πρωθυπουργός είχε γράψει ένα θεμελιώδες άρθρο στους Financial Times πριν από λίγους μήνες, όπου ανέλυσε ξεκάθαρα την ελληνική θέση» (9/7/2026, ομιλία στο πλαίσιο της 30ής Ετήσιας Συζήτησης του Economist με την Ελληνική Κυβέρνηση, Grand Resort Lagonissi).

Από την άλλη ο κ. Γ. Τοπαλίδης, εκπρόσωπος του Δ.Σ. της εταιρείας «Μετάβαση Α.Ε.», η οποία υλοποιεί και συντονίζει την καταστροφή των ενεργειακών υποδομών στη Δ. Μακεδονία, χωρίς καμιά ντροπή κάνει την εξής παρομοίωση: «Οι ΗΠΑ έχουν τη Silicon Valley και την Santa Clara, και εμείς θα έχουμε την Κοζάνη και τον Σαντ Δημήτριο» (22/9/2026).

Έτσι εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες, που ήδη ξέραμε ότι έχουμε «ελληνικό FBI» και «Riviera και Hellinikon» στον Σαρωνικό, πληροφορούμαστε ότι διαθέτουμε και Saint Dimitrios. Είπαμε, όλα «αποικιακά» και όλα «ιδιωτικό».

Δώσαμε έμφαση στις ποιότητες εξάρτηση, μεταπρατισμός και αποικία. Μιλήσαμε για εθνικό και κοινωνικό έγκλημα στην πορεία της χώρας υπό τη διεύθυνση μιας ιδιότυπης, εξαρτημένης ιθύνουσας τάξης που αδιαφορεί για το μέλλον της Ελλάδας και νοιάζεται βασικά για τον πλουτισμό της.

Το «επεισόδιο Γκίλφοϊλ», που μετά από 11 μήνες θητείας ανακαλείται από τις ΗΠΑ (και η χώρα μένει χωρίς Πρέσβη, ω τι κακό!), έχει ιδιαίτερη σημασία για πολλούς λόγους:

Συμβαίνει σε συνθήκες «ενεργειακής καταιγίδας», της οποίας οι συνέπειες μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω σε πολλούς σχεδιασμούς. Ο Κάθετος Διάδρομος δεν είναι εθνικό μας σχέδιο, αλλά επιβαλλόμενος σχεδιασμός από τεράστια μεγαθήρια ενέργειας, που και αυτά επηρεάζονται από την πορεία των δύο μεγάλων πολέμων (Ουκρανία και Ιράν) τους οποίους εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ, αλλά στον χορό συμμετέχουν και άλλες πολύ μεγάλες δυνάμεις (π.χ. Ρωσία, Κίνα). Η πρόσφατη κρίση δεν προκλήθηκε απλά από την συμπεριφορά της κ. Κίμπερλι, αλλά από διαφορετικές επιδιώξεις πολλών χωρών από όπου θα περνάει ο Κάθετος Διάδρομος, αλλά και αμερικανικών συμφερόντων που βρέθηκαν εκτός διαφόρων συμφωνιών.

Η ελληνική ανάμιξη –ο «ελληνικός κομπραδόρικος» τρόπος– όπου εμπλέκονταν μια «τριανδρία» (Μητσοτάκης-Παπασταύρου-Εξάρχου) ήταν η μόχλευση για την αποκόμιση κεντρικής θέσης σε μέρος του όλου σχεδιασμού. Διαβάστε όλο το ρεπορτάζ της Wall Street Journal της 25/9 με τίτλο «Ο μυστηριώδης άνδρας που συνοδεύει την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ καθώς προωθεί συμφωνίες σε όλη την Ευρώπη»*. Είναι εξόχως εντυπωσιακή η σιωπή για το δημοσίευμα από όλα τα μεγάλα ελληνικά ΜΜΕ, τα πολιτικά κόμματα και φυσικά την κυβέρνηση. Υπάρχει η επίσημη δήλωση πως «πρόκειται για εσωτερικό θέμα των ΗΠΑ και δεν μπορούμε να πούμε τίποτα».

Πρέπει να δώσουμε προσοχή στις ημερομηνίες: το άρθρο κυκλοφορεί 25/9, ο Ρούμπιο έρχεται στις 6/10. Είναι πλήρως ενήμερος ότι υπάρχει θέμα Κίμπερλι. Η Κίμπερλι ξέρει ότι υπάρχει θέμα, και φροντίζει να είναι παρούσα σε κάθε κίνηση του Ρούμπιο. Αυτό προκαλεί ακόμα πιο μεγάλο εκνευρισμό στους Αμερικάνους, και αμέσως αποπέμπεται. Ο Ρούμπιο αναχωρεί από Ελλάδα. Ανεβάζει ένα βίντεο για την επίσκεψή του, όπου υπάρχουν στιγμιότυπα π.χ. στην Πνύκα ή από τη συνάντηση με τον κ. Τασούλα αλλά, προσέξτε, πουθενά ο Μητσοτάκης με τον οποίο συναντήθηκε. Τι νομίζετε; Δεν ανησυχούν όλοι οι παρατρεχάμενοι γύρω από την Κίμπερλι; Δεν ανησυχεί ο Εξάρχου; Δεν ανησυχεί ο Παπασταύρου π.χ. μήπως τον κάνει αποδιοπομπαίο τράγο ο Μητσοτάκης, όπως συνηθίζει; Δεν ανησυχεί κι ο ίδιος ο Μητσοτάκης;

Στις 26/10 και τις επόμενες μέρες έχουμε το «επεισόδιο καλώδιο». Ο Ρούμπιο ήταν κατηγορηματικός: το θέμα πρέπει λύνεται «διπλωματικά και ιδιωτικά». Δεν πήρε θέση υπέρ της Ελλάδας… Το τουρκικό ερευνητικό και σεισμογραφικό σκάφος Oruç Reis πραγματοποιεί υποθαλάσσιες και «επιστημονικές» έρευνες στη θαλάσσια ζώνη ανάμεσα στο Αναμούρ (νότια ακτή της Τουρκίας) και την κατεχόμενη Κερύνεια, συνοδεία πολεμικών πλοίων…

Μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα έχουμε δύο δηλώσεις που πρέπει να προσέξουμε, μία του Μητσοτάκη και μία του Ανδρουλάκη…

Μέσα σε αυτές τις μέρες και με βάση όλες τις εξελίξεις (και κρυφές μετρήσεις) ο Μητσοτάκης σε συνέντευξή του μίλησε για το όριο του 25%. Έτσι στα «καλά καθούμενα»; Όχι ακριβώς. Και διευκρίνισε ότι αν δεν υπερβεί το όριο του 25%, τότε θα πράξει όπως όλοι αρχηγοί της Ν.Δ. που έχασαν με διαφορά τις εκλογές: θα παραιτηθεί για να διευκολύνει τις εξελίξεις και την παράταξη. Με το 25% έβαλε λοιπόν ένα όριο. Αν το υπερβεί, ίσως να το θεωρήσει «επιτυχία» και να προσπαθήσει να διατηρηθεί στην ηγεσία. Ξέρει ότι ήδη κινούνται διάφοροι δελφίνοι να θέσουν ζήτημα, ακόμα κι αν υπερβεί το 25%. Από την άλλη, προσπαθεί με κάθε τρόπο να καλύψει τα νώτα του και να μην έχει δικαστικές περιπέτειες ο ίδιος ή το άμεσο περιβάλλον του. Δηλαδή βρίσκεται σε ποικίλες διαπραγματεύσεις και μεθοδεύσεις σε όλα τα επίπεδα…

Ο Ανδρουλάκης, με τη δήλωση ότι «ο πρωθυπουργός πρέπει να ανήκει στο πρώτο κόμμα», δεν θέλησε να επιβεβαιώσει τον «Πολύφημο» κ. Καρτερό και την πένα του που τον είχε χαρακτηρίσει «βλάκα» προ ημερών. Δεν είναι κάτι τέτοιο. Είναι ίσως πληροφορημένος και προετοιμάζεται για τα «επόμενα». Αν βγει με κάποιο τρόπο από τη μέση ο Μητσοτάκης, θα τον διαδεχθεί κάποιο άλλο πρόσωπο από τη Ν.Δ. Η Ν.Δ. θα είναι πρώτο κόμμα, αλλά η κυβέρνηση θα είναι συνεργασίας. Η δήλωση αυτή δείχνει ότι το ΠΑΣΟΚ θέλει να είναι μέτοχος (με επικεφαλής τον Ανδρουλάκη που δεν θα «απογειώσει το αεροπλάνο») στις επόμενες κυβερνήσεις με κάποια υπουργεία.

Συμπέρασμα από όλα αυτά; Έρχονται, και μάλιστα με γρήγορο ρυθμό, πολιτικές εξελίξεις και ανακατατάξεις. Ακόμα και οι εκλογές μπορεί να επισπευστούν λόγω «ενεργειακής καταιγίδας» και «γεωπολιτικών αναδασμών». Ολόκληρη η Ευρώπη συγκλονίζεται. Μια Ελλάδα χωρίς Πρέσβη και με κυβέρνηση συνεργασίας, χωρίς αμφισβητήσεις του «πλαισίου», δεν είναι μεγάλος πονοκέφαλος. Μπορεί να κυβερνηθεί και έτσι. Άλλωστε «όλοι είναι πρόθυμοι για το καλό»!

Τι ζούμε όμως;

Δεν θυμάμαι χειρότερες μέρες από το 1974 και δώθε, σε όλα τα επίπεδα. Διάλυση υποδομών, διάλυση δημόσιας διοίκησης, εκποίηση όλης της δημόσιας περιουσίας, ανακατανομή του πλούτου υπέρ της ολιγαρχίας, ιδιωτικοποίηση των πάντων, διαφθορά μέχρι το μεδούλι, απογοήτευση και έλλειψη ελπίδας μέσα στην κοινωνία. Το Υπαρξιακό Πρόβλημα σε παροξυσμό!

Τρένα που συγκρούονται για να ακολουθήσει «μπάζωμα» επικών διαστάσεων και συγκάλυψη.

Ανατινάζονται εργοστάσια (Βιολάντα), καίγονται πολλές βιοτεχνίες, δύο απανωτές εκρήξεις με νεκρούς στην Μότορ Όιλ (Βαρδινογιάννης), ραγίζουν 25 πολυκατοικίες στην Κυψέλη (Αθήνα) λόγω έργων μετρό. Κλείνει το συγκρότημα Γκράβα με 4.000 μαθητές λόγω διαρροής αερίου. Ανατινάζεται κτίριο στην Πλάκα λόγω αυθαιρεσιών με τα Airbnb. Η ακρίβεια στα ύψη. Ανατινάζονται μηχανήματα και εκσκαφείς ενώ μεθοδεύεται το γκρέμισμα εγκαταστάσεων λιγνίτη. Πωλούνται αεροδρόμια, παραχωρούνται αρχαιολογικοί χώροι σε ιδιώτες.

Κηρύσσονται άκυρες οι άδειες για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, μα η κυβέρνηση μεθοδεύει τη λειτουργία τους. Διαλύονται στο Στεφανοβίκειο πολλά ελικόπτερα λόγω πλημμύρας πριν λίγο καιρό, και πρόσφατα από πυρκαγιά στα περίχωρα της Αθήνας καταστρέφονται τα ελικόπτερα και ανταλλακτικά του ναυτικού. Σφαγιάζονται πάνω από 500.000 ζώα λόγω ευλογιάς, αντί να εμβολιαστούν, ώστε να καλυφθούν οι απάτες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η Δικαιοσύνη (τα ανώτερα κλιμάκιά της) σαν να μην λειτουργεί. Ο ανεκδιήγητος κ. Φλωρίδης επιτίθεται στους πάντες. Ο Άδωνις παρομοίως. Και η αντιπολίτευση; Σιωπά για Κίμπερλι, Εξάρχου, Βαρδινογιάννη και τα «άλλα παιδιά», δεν λέει τίποτα για Κάθετο Διάδρομο. Α, τώρα ανακάλυψε (μαζί με φιλοκυβερνητικούς κύκλους) ότι όποιος αντιτίθεται ή κάνει κριτική στον Κάθετο «εθνικό» Διάδρομο παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας.

Κι όχι μόνο αυτά. Πρέπει να βιώνουμε και το τραύμα, μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις όπως με το αντιμνημονιακό κίνημα ή το πρόσφατο Κίνημα των Τεμπών να γίνονται καρικατούρα. Να χάνεται η δυναμική τους –και να απλώνεται πιο βαθιά η απογοήτευση– από διάφορες περσόνες που νομίζουν ότι θα σώσουν τη χώρα, με μια «πολιτικοποίηση» επιπέδου πλάκας, όπως αυτή που βλέπουμε με το κόμμα της κ. Καρυστιανού (που ανέλαβε να υπερασπιστεί και την «κβαντική ιατρική»). Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα, ως προσωπική «συμπαράταξη» και ιδιοπροσωπικό ελεγχόμενο come back, θέλει «δημοκρατικό καπιταλισμό» και «νέα πατρωτική εισφορά» από τους εφοπλιστές. Βέβαια υπάρχει και το Κόμμα της ακινησίας…

Αυτά ζούμε ενόσω βλέπουμε μεγάλες κινητοποιήσεις σε Γαλλία, Ισπανία, Βέλγιο, Αλβανία. Εδώ ησυχία, που ζητά μια σοβαρή πολιτική εξήγηση, διότι υπάρχουν πολύ περισσότεροι λόγοι για να ξεσηκωθεί ο κόσμος. Η ενεργοποίηση της κοινωνίας είναι αποφασιστικός και αναγκαίος όρος για την απάντηση του Υπαρξιακού Προβλήματος. Αυτήν την ανάγκη οφείλουμε να υπηρετήσουμε!

(Δρόμος, φύλλο 793, 17/10/26)