του Παντελή Σαββίδη
1.-Ο πόλεμος είναι χαοτικό φαινόμενο. Και ως προς τις αιτίες του και ως προς την εξέλιξη του και ως προς τα αποτελέσματά του. Ειλικρινά εξαρτάται από το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Πεκίνο, κατά την προσφιλή έκφραση ορισμού του χάους, χωρίς η αναφορά να έχει πολιτική σημασία.Ο πόλεμος που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν κατά του Ιράν είναι ενέργεια καταδικαστέα και από το διεθνές δίκαιο και από την ηθική προσέγγιση των πραγμάτων κατά την πρόσληψή τους από τους απλούς πολίτες.
Είμαστε, λοιπόν, κατά του πολέμου και των κρατών που τον προκάλεσαν. Οποιαδήποτε δικαιολογία για την πρόκλησή του είναι αδύναμη μπροστά στην τραγωδία που βιώνει ένας λαός, την καταστροφή μιας χώρας και τον κίνδυνο η ανθρωπότητα να εισέλθει σε έναν νέο αρμαγεδδώνα. Πρέπει να βοηθήσουμε να σταματήσει. Αν όχι για λόγους ηθικής ή διεθνούς τάξης, για λόγους κινδύνου να εισέλθουμε όλοι οι λαοί της ευρύτερης περιοχής στο φρενοκομείο, την πόρτα του οποίου άνοιξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.
2.-Σε κρατικό επίπεδο η Ελλάδα συντάχθηκε, λόγω εξαρτήσεων και λόγω συμβατικών δεσμεύσεων, με τις επιτιθέμενες δυνάμεις. ΗΠΑ και Ισραήλ. Για τους παραπάνω λόγους που αναφέρθηκαν στο (1) συν το ότι με τους Ιρανούς είχαμε μια καλή σχέση ως λαός και ως κράτος και η κυβέρνησή τους ήταν η μόνη που μας βοήθησε παρέχοντας επι πιστώσει πετρέλαιο στα μαύρα χρόνια των μνημονίων, η ελληνική πολιτική θα μπορούσε να είναι πιο εξισορροπημένη. Επιπλέον διότι το Ιράν αποτελεί έναν πόλο εξ ορισμού αντίπαλο της Τουρκίας. Ένα εξασθενημένο ή διαλυμένο Ιράν δεν εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα. Ωστόσο, η χώρα για τους λόγους που επισήμανα τάχθηκε στο πλευρό των επιτιθεμένων.
3.-Γνωρίζοντας την φύση των ελληνικών κυβερνήσεων, των εξαρτήσεών τους αλλά και το ελάχιστο δέμας του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, δεν περίμενα τίποτε διαφορετικό.
4.-Η θέση που πήρε η Ελλάδα σε συνδυασμό με μια διαφαινόμενη τουρκική αντίθεση στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ δημιουργεί εκ των πραγμάτων ορισμένες προϋποθέσεις ευνοϊκές για την χώρα στην αντιπαράθεσή της με την Τουρκία και, κυρίως, για το κυπριακό ζήτημα. Η Ελλάδα-και καμιά άλλη χώρα στην περιοχή- δεν θα μπορούσε να στείλει στο ευρύτερο πεδίο του πολέμου στρατιωτικές δυνάμεις αν δεν συμφωνούσαν οι ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ όχι, απλώς, συμφώνησαν αλλά υπαγόρευσαν την αποστολή. Με λογικούς συνειρμούς η ελληνική ναυτική δύναμη στην περιοχή θα κάνει περισσότερα πράγματα από όσα εξαγγέλθηκαν.
5.-Η βοήθεια που προσφέρει η Ελλάδα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι πολύ σημαντική και δεν εξικνείται στην παρουσία της μικρής αεροναυτικής δύναμης στην Κύπρο.
6.-Σοβαρά κράτη θα διαπραγματεύονταν αυτού του είδους την συμμετοχή. Η ιδέα, σίγουρα δεν πέρασε από την σκέψη της ελληνικής κυβέρνησης. Όταν πρόκειται για τις ΗΠΑ, και δευτερευόντως το Ισραήλ, στην Αθήνα λειτουργούν σαν να παίρνουν εντολές.
Ωστόσο, τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως τα παρακολουθούμε. Έτσι, την επομένη του πολέμου και, αναλόγως, κυρίως της στάσης της Τουρκίας Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να θέσουν τα εξής ζητήματα.
Α.-επειδή η αστάθεια στην περιοχή θα διατηρηθεί για πολλά χρόνια, η ελληνική στρατιωτική δύναμη, ενισχυμένη, μάλιστα, αεροναυτικά, να παραμείνει στην Κύπρο.
Β.-η δύναμη να ενταχθεί σε ένα ευρωπαϊκό ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και να χρηματοδοτηθεί από τις Βρυξέλλες.
Γ.-να τεθεί, επιτέλους, θέμα βρετανικών βάσεων και να περάσουν στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Δ.-να επανατοποθετηθεί το κυπριακό. Να εγκαταληφθεί η θέση για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και να προσεγγισθεί το ζήτημα στην βάση της εισβολής και κατοχής του νησιού από την Τουρκία. Να αποχωρήσουν οι τουρκικές δυνάμεις και στην μορφή λύσης που θα δοθεί να προβλέπονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων του νησιού με τις πιο σύγχρονες διεθνείς ρυθμίσεις.
Ε.-όσα έχουν παραχωρηθεί μέχρι σήμερα στους Αμερικανούς και τους ισραηλινούς είναι πολλά. Να μην επιτραπούν πολεμικές επιχειρήσεις από ελληνικό ή κυπριακό έδαφος κατά οποιασδήποτε χώρας.
7.-Η περίπτωση της Ισπανίας και η προβολή της διεθνώς ως συνάδουσας με το διεθνές δίκαιο και τον ανθρωπισμό με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Η Ελλάδα, αντιμετωπίζει προβλήματα πολύ διαφορετικά από της Ισπανίας. Φανταστείτε την επόμενη ημέρα του πολέμου το κυπριακό.
Ευχόμαστε να τελειώσει γρήγορα ο πόλεμος, κάτι που δεν βλέπω, δυστυχώς. Δεν υποστηρίζω το καθεστώς των μουλάδων. Υποστηρίζω τον ιρανικό λαό και το δικαίωμά του να αποφασίζει για την τύχη του. Η αλλαγή αυτή θα έπρεπε να επέλθει με άλλον τρόπο. Χωρίς να έχουμε εκατόμβη θυμάτων και την καταστροφή μιας χώρας. Μια χώρας και ενός λαού φιλικού προς τον δικό μας, με υψηλό πολιτισμό και μια διακριτή θέση και στην σημερινή παγκόσμια κοινωνία. Και προ παντός, αντιβάρου προς την αναθεωρητική Τουρκία.
Δυστυχώς, είμαστε πολύ μακρυά από μια θετική εξέλιξη.
