Του Παντελή Σαββίδη
Τα Στενά του Ορμούζ, κοντά στο Μπαντάρ Αμπάς του Ιράν (πηγή: creativecommons.org/licenses/by/3.0/)
Η συζήτηση για ενδεχόμενη αμερικανική ή αμερικανοϊσραηλινή κλιμάκωση απέναντι στο Ιράν δεν απαντά στο ερώτημα «πώς ακριβώς θα κρατήσουν αυτές τις θέσεις;», ακόμη κι αν οι Αμερικανοί καταφέρουν να αποβιβαστούν σε ιρανικά νησιά ή να εδραιώσουν παρουσία σε σημεία γύρω από τα Στενά του Ορμούζ.
Μια σοβαρή ανάλυση του αντιστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Λουκόπουλου δημοσιεύθηκε στις «Ανιχνεύσεις» και επισημαίνει ότι η κατάληψη νησίδων μπορεί να είναι στρατιωτικά εφικτή, αλλά η διατήρησή τους είναι το πραγματικό πρόβλημα, αφού οι δυνάμεις κατοχής θα παραμένουν εκτεθειμένες σε πυραύλους, drones, ταχύπλοα των Φρουρών της Επανάστασης και άλλες ασύμμετρες επιθέσεις –εκτός εάν προηγηθεί πολύ ευρύτερη εξουδετέρωση απειλών στην ιρανική ενδοχώρα. Κάτι το οποίο θα οδηγήσει τον πόλεμο πολύ μακριά και με πολλά θύματα. Χωρίς να είναι δεδομένη η έκβασή του υπέρ των Αμερικανών.
Η απόβαση είναι το πρώτο βήμα· η κατοχή, ο ανεφοδιασμός, η αεράμυνα και η καθημερινή επιβίωση μιας απομονωμένης δύναμης είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι τέτοιες δυνάμεις δεν θα μετατραπούν αμέσως σε σταθερούς στόχους; Ποιος μπορεί να αποκλείσει έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς σε μια περιοχή όπου το Ιράν διαθέτει εγγύτητα, βάθος, τοπικό πλεονέκτημα και πολλαπλά μέσα παρενόχλησης; Και, κυρίως, ποιο ακριβώς θα είναι το πολιτικό κέρδος μιας επιχείρησης που μπορεί να κερδίσει μια ακτή ή μια νησίδα, αλλά να μην μπορεί να επιβάλει σταθερό έλεγχο;
Το ίδιο ερώτημα τίθεται και στο ευρύτερο μέτωπο του Ιράν. Αν οι επιχειρήσεις πήγαιναν πράγματι προς καθαρή στρατηγική επιτυχία, γιατί η Ουάσιγκτον μεταθέτει ξανά την απειλή καταστροφής ιρανικών ενεργειακών εγκαταστάσεων;
Ο Ντόναλντ Τραμπ μετέθεσε εκ νέου την προθεσμία για πλήγματα στις ενεργειακές εγκαταστάσεις του Ιράν έως τις 7 Απριλίου, ενώ η αμερικανική στάση έχει ήδη επηρεαστεί από την αστάθεια των αγορών και την αβεβαιότητα για την έκβαση της κρίσης. Αυτό δεν παραπέμπει σε εικόνα καθαρής στρατηγικής πρωτοβουλίας· παραπέμπει περισσότερο σε αναζήτηση εξόδου από μια σύγκρουση που διαρκώς βαθαίνει και δεν διαφαίνεται λύση.
Στον Λίβανο, επίσης, η εικόνα δεν είναι θετική για το Ισραήλ, παρά τις τακτικές επιτυχίες του. Άρθρο στους The New York Times, υποστηρίζει ότι η ισραηλινή εκστρατεία, όσο αναγκαία κι αν θεωρείται από ισραηλινή σκοπιά, δεν αρκεί από μόνη της για να αφοπλίσει πλήρως τη Χεζμπολάχ, καθώς νέες ηγεσίες μπορούν να αναδυθούν και τα οπλοστάσια να ανασυγκροτηθούν. Το ίδιο κείμενο προειδοποιεί ότι μια ισραηλινή υπέρβαση ενέχει τον κίνδυνο να χαθεί ένα σπάνιο διπλωματικό άνοιγμα στον Λίβανο.
Παράλληλα, το Ισραήλ σχεδιάζει ζώνη ασφαλείας έως τον ποταμό Λιτάνι, ενώ η επιχείρηση στη νότια Λιβανική επικράτεια χαρακτηρίζεται ως «εισβολή», με χιλιάδες στρατιώτες και πρόθεση ελέγχου εδάφους. Όλα αυτά δείχνουν κίνδυνο παρατεταμένης εμπλοκής.
Αν η Χεζμπολάχ δεν εξουδετερώνεται οριστικά μόνο με στρατιωτική πίεση, τότε ποιο είναι το τελικό σχέδιο; Μια μόνιμη κατοχή; Μια ατέρμονη ζώνη ασφαλείας; Μια νέα γενιά εχθρότητας στον Λίβανο; Μπορεί άραγε να παρουσιαστεί ως «λύση» μια επιχείρηση που αυξάνει το στρατιωτικό αποτύπωμα, αλλά δεν κλείνει το πολιτικό κεφάλαιο;
Οι συνέπειες από όλα αυτά στην ενέργεια και στην οικονομία είναι ήδη ορατές. Η κρίση έχει ήδη οδηγήσει σε άνοδο των τιμών ενέργειας και λιπασμάτων, τροφοδοτώντας φόβους για πληθωρισμό.
Η αβεβαιότητα γύρω από τα Στενά έχει αναστατώσει τις αγορές, με το αμερικανικό χρηματιστήριο να καταγράφει τη μεγαλύτερη ημερήσια απώλεια από την έναρξη του πολέμου και με επενδυτές να αμφιβάλλουν για το πώς και αν μπορεί να υπάρξει τερματισμός της σύγκρουσης.
Όταν μια στρατιωτική κρίση φτάνει να απειλεί την ενέργεια, τη ναυσιπλοΐα, τις αγορές, το κόστος μεταφοράς, τις τιμές τροφίμων και τη συνολική οικονομική σταθερότητα, τότε τα πράγματα σοβαρεύουν παγκοσμίως. Η βαθιά κρίση με απρόβλεπτα αποτελέσματα βρίσκεται προ των πυλών. Και οι ενδιάμεσες εκλογές απασχολούν πολύ τον Τραμπ.
Γι’ αυτό η συζήτηση δεν μπορεί να μένει μόνο στο στρατιωτικό επίπεδο.
Δεν αρκεί να αναρωτιόμαστε αν οι ΗΠΑ μπορούν να αποβιβάσουν δυνάμεις ή αν το Ισραήλ μπορεί να επεκτείνει το μέτωπο. Το ερώτημα είναι εάν μπορούν να ελέγξουν τις συνέπειες όσων κάνουν.
Μπορούν να ελέγξουν μια ανάφλεξη που ακουμπά το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τις θαλάσσιες αρτηρίες του εμπορίου, τον Λίβανο, τον Κόλπο και συνολικά την παγκόσμια οικονομία; Και αν δεν μπορούν, τότε τι ακριβώς επιδιώκουν; Πέραν, φυσικά, του ότι επιχειρούν να καταλύσουν με καουμπόϊκο τρόπο την ακεραιότητα και ανεξαρτησία μιας χώρας.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αδιέξοδο. Πού θέλουν να οδηγήσουν τα πράγματα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Επιτρέψτε μου μία γενικότερη απάντηση για του που θέλουν να οδηγήσουν τα πράγματα. Μιλούσα με έναν γιατρό μουσουλμάνο, ζει εδώ στην Ελλάδα, επιστήμων, καλός γιατρός, ορθολογιστής, διαλλακτικός άνθρωπος. Κάθε φορά που έφτανε ο λόγος στα της θρησκείας μεταμορφωνόταν: απόλυτα φανατισμένος, τελείωνε η κουβέντα, πάει η δυτική κριτική σκέψη πάνε όλα. Το Ισλάμ μάς θεωρεί άπιστους σήμερα τον 21ο (αφήνω έξω τις εξαιρέσεις εκατέρωθεν). Λοιπόν το Ιράν θέλει να τελειώνει με το Ισραήλ. Το Ισραήλ είχε και έχει όνειρα κοσμοκυριαρχίας. Οι ΗΠΑ πριν γίνουν ΗΠΑ ξεπάστρεψαν εν ψυχρώ τους Ινδιάνους, και μετά «τα σπάνε» σαν νταήδες όπου γης. Η Γερμανία έκανε δυο παγκοσμίους, και επιχείρησε να πνίξει πρόσφατα με την κρίση την Ευρώπη (P.I.G.S.) H Ιταλία γενοκτονία με τα χημικά στην Αββησυνία, οι Βρετανοί τους Ινδούς. Η Τουρκία, όπως έλεγε ο αείμνηστος Ν. Σαρρής «δεν εχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο», αν τύχει και πέσουμε στα χέρια της Κίνας, εκεί να δούμε….αξία ανθρώπου στο μηδέν. Ο καθένας διαλέγει στρατόπεδο…Τι κάνει ο εγωισμός και η απληστία στον άνθρωπο, αυτό είναι. Δυο παγκόσμιοι πόλεμοι, οι άνθρωποι δεν διδασκόμαστε, η εντελώς υποκειμενική μου κρίση (δεν είμαι ειδικός καθόλου) είναι ότι πάμε για τρίτο. Δεν ξέρω αν γίνει τελικά πόσοι θα μείνουμε στο τέλος κι αν θα αλλάξουμε μυαλά. «Η ανθρωπότητα πάσχει χωρίς τέλος» έλεγε ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ), δεν είναι ότι δεν μπορεί ο άλλος να τα βρει με τη γυναίκα του ή τα παιδιά μου, είναι ότι ο άνθρωπος δεν ξέρει τι να κάνει με την ελευθερία του.
Πώς το έλεγε εκεί ο Μπίσμαρκ: «Ναι όντως έτσι, αυτοί είναι οι άνθρωποι αλλά δεν έχουμε άλλους. Το που θα οδηγηθούν λοιπόν τα πράγματα νομίζω είναι στον ποιον καουμπόι θα έχουμε στο κεφάλι μας.
“Το Ισραήλ είχε και έχει όνειρα κοσμοκυριαρχίας”
Από πού προκύπτει αυτό;
Θεοδώρου Ανδρέας, Θέματα Ιστορίας Δογμάτων, ΟΕΔΒ, Αθήνα 1986, σελ. 211-223.
“Το βιβλίο «Θέματα Ιστορίας Δογμάτων» του Ανδρέα Θεοδώρου, που εκδόθηκε από τον ΟΕΔΒ στην Αθήνα το 1986, αποτελεί ένα βασικό θεολογικό σύγγραμμα για τη μελέτη της ιστορικής εξέλιξης των χριστιανικών δογμάτων.
Στις σελίδες 211-223, ο συγγραφέας αναλύει σημαντικά ζητήματα που σχετίζονται με την ιστορία του δόγματος, με έμφαση στις θεολογικές συζητήσεις της πρώιμης εκκλησίας, την περίοδο των Οικουμενικών Συνόδων και τις δογματικές διατυπώσεις.”
Μάλιστα. Δεν μού συστήνεις καλύτερα “Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών”; Αν είναι δυνατόν!
Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την ΑΙ και όπως βλέπεις, ουδεμία σχέση έχει με το κράτος τού Ισραήλ, το οποίο σαφώς ουδέ καν επεκτατικές βλέψεις έχει, πόσο μάλλον …. “όνειρα κοσμοκυριαρχίας” (sic). Δύο φορές κατέκτησε την χερσόνησο του Σινά (1956 και 1967) και τις δύο την επέστρεψε στην Αίγυπτο. Έτσι κάνουν οι … κοσμοκατακτητές;
Είναι οι χιλιαστικές δοξασίες που είχαν αρχικά υιοθετηθεί από τον ιουδαϊσμό της Παλαιστίνης και της διασποράς, με τα εξής χαρακτηριστικά:
1. Εθνικοθρησκευτική αποκατάσταση του Ισραήλ με κέντρο την Ιερουσαλήμ.
2. Συντριβή και εκμηδένιση πάντων των έχθρων των Ιουδαίων.
3. Έγκαθίδρυση στη γη ιουδαϊκής κοσμοκρατορίας με βασιλιά τον Μεσσία.
4. Χιλιετής βασιλεία ειρηνική και ένδοξη, αλλά και μεστή υλικών απολαύσεων καί αγαθών.
5. Προσδοκία λαμπρού κοσμικού μέλλοντος για τον περιούσιο λαό του θεού.
Αυτές οι χιλιαστικές δοξασίες αναπτύχθηκαν με εμφανείς τις από τον 2ο π.Χ. αιώνα “επιδράσεις της αποκαλυπτικής γραμματείας του Ιουδαϊσμού”. Τέτοια έργα ήταν τα “Δ’ Έσδρα (κεφ. 5,7,10,12), Ενώχ (45,50, 51,61), Βαρούχ (29,40,53,72), Ιωβηλαίων (1,13, 20,23), Ψαλμ. Σολομώντος (17), Αποκ. Πέτρου κ.ά..” που “συνεδέοντο δε και με την έξαρση του μεταγενέστερου Ιουδαϊκού μεσσιανισμού, ήτοι με την έντονη Ιουδαϊκή προσδοκία της ελεύσεως του Μεσσία για την εγκαθίδρυση στη γη χιλιετούς Ιουδαϊκής βασιλείας με κέντρο την Ιερουσαλήμ, στην οποία θα υποτάσσοντο όλοι οι λαοί της γης.”
Στο «Θεοδώρου Ανδρέας, Θέματα Ιστορίας Δογμάτων, ΟΕΔΒ, Αθήνα 1986, σελ. 211-223».
Δεν εχω το βιβλίο, αλλά την παραπομπή και το απόσπασμα. εάν δεν αληθεύει το συγκεκριμένο απολογούμαι για την ελλειψη διασταυρωσης.
Κατάλαβα. Ρε, πού πέσαμε!
Ζητησα συγγνωμη. απο κει και περα αν εισαι 100 κιλα μ@#€ς ειναι δικο σου προβλημα.
Και τελικά με τα χίλια-μύρια που όντως έκαναν οι Αμερικανοί (που σίγουρα δεν ξέχασαν την 11η Σεπτεμβρίου 2001), οι Δυτικοί και οι Εβραίοι – ”στο τραπέζι μας” τώρα ρ έχουμε ένα εχθρικότατο -και για τους υπηκόους του -ακόμη ΙΡΑΝ ,με εμμονικό τζιχάντ εις βάρος όλων των λαών .
Μήπως λειτουργούμε ως ο Τσάμπερλεν στη Συμφωνία του Μονάχου με τον Χίτλερ το 1938;;; -η ιστορία επαναλαμβάνεται με άλλους ανθρώπους-.
Υ.Γ Ας μη ν αμφιβάλουμε .
Τα Στενά του Ορμούζ -αν δεν παραδοθούν στην παγκόσμια οικονομία, ,που θα στερηθεί μέχρι και φάρμακα-θα καταληφθούν , (με επιχείρηση σαν την απόβαση της Νορμανδίας ) και έκτοτε θα ελέγχονται- όπως του Βοσπόρου και του Ελλησπόντου μέχρι το1936- από διεθνή δύναμη.
Προ αυτού του κινδύνου και οι Σιίτες Μουλάδες, που είναι αίρεση στο Ισλάμ , θα λογικευτούν .
Μια δοκιμασία ήταν αυτή και όπως άλλες θα περάσει για να έρθουν και άλλες , όπως συμβαίνει εκατομμύρια χρόνια πάνω στη γη μας.
ΠΟΣΟ ΠΙΣΩ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η -ΕΣΤΩ ΥΠΕΥΘΥΝΗ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΥΣΗ μας ΣΤΟ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΟ ΙΣΛΑΜ;;;.