του Παντελή Σαββίδη
Έγινε-και γίνεται-πολύς λόγος για την κ. Καρυστιανού, τις εμφανίσεις της και το Κίνημα που εκφράζει.
Στην κυβέρνηση, στα λοιπά κόμματα και στα ΜΜΕ που υποστηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, υπάρχει μια λανθασμένη εκτίμηση για την εξουδετέρωσή της, η οποία είναι ιστορικά μετέωρη.
Η κ. Καρυστιανού δεν εμφανίσθηκε απο το πουθενά.
Στο πρόσωπό της συνέκλινε ένα σημαντικό, αριθμητικά, ρεύμα της ελληνικής κοινωνίας που , σήμερα, είναι κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά περιθωριοποιημένο.
Αυτό το ρεύμα υπήρχε πριν την Καρυστιανού. Και αυτό το ρεύμα την ώθησε να μπεί στην διαδικασία να το εκφράσει.
Αυτό το ρεύμα δεν επηρεάζεται αν οι δημοσιογράφοι επιχειρούν, επιτυχώς ή μη, να αποδείξουν ότι η Καρυστιανού δεν γνωρίζει όσα και ο κ. Μητσοτάκης και οι άλλοι αρχηγοί αγνοούν.
Αντιθέτως, η κ. Καρυστιανού γνωρίζει καλύτερα απο τον κ. Μητσοτάκη, λόγω ενσυναίσθησης και σεβασμού στην ελληνική ιστορία, πως η παρακαταθήκη του Κεμάλ ήταν η σφαγή των Ελλήνων, οι διώξεις μετά τη δημιουργία τουρκικού κράτους και ο εξοβελισμός τους απο τις πατρογονικές τους εστίες (π.χ. Σεπτεμβριανά).
Αλλά δεν είναι αυτά-μόνο- τα ζητήματα που απασχολούν το ρεύμα που την έφερε στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Το ρεύμα αυτό-επαναλαμβάνω, αριθμητικά σημαντικό- θα στηρίξει την Καρυστιανού ό,τι και να πει για τις αμβλώσεις και όσο μη πολιτικά ορθώς εγκαλέσει τον κ. Μητσοτάκη να δώσει λόγο στην ελληνική κοινωνία για το περιεχόμενο των συνομιλιών του με τον κ. Ερντογάν.
Η κ. Καρυστιανού ξεκινά την πολιτκή της εμφάνιση απο ένα υψηλό αριθμητικά, κατώφλι. Το ρεύμα.
Την εμφάνισή της είδαν θετικά και άλλα κοινωνικά στρώματα και ιδεολογικοπολιτικές τάσεις που μπορεί να προβληματίστηκαν απο τις αρχικές της δηλώσεις. Αν αυτά τα στρώματα και οι τάσεις θεωρούν πως η παρούσα κυβέρνηση καταστρέφει ό,τι έχει μείνει ως σήμερα όρθιο απο μια κακρόχρονη παρακμιακή πορεία, τότε θα συνειδητοποιήσουν πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση, πέραν της Καρυστιανού, για να επέλθει η Αλλαγή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Καρυστιανού, ως φυσικό πρόσωπο, ικανοποιεί όλες τις συνθήκες της αναμονής. Σημαίνει ότι το ρεύμα που την στηρίζει είναι το μόνο που μπορεί να επιφέρει μια πολιτική Αλλαγή.
Βγάλτε την Καρυστιανού απο το πολιτικό σκηνικό. Τι μένει;
Γι αυτό μην την πυροβολείτε. Ο θανάσιμος τραυματισμός της θα ενισχύσει τον Μητσοτάκη. Και τότε η ευθύνη για την τραγωδία της χώρας θα είναι μεγάλη.
Υπήρχε, και ίσως ακόμη υπάρχει, και ένα άλλο μέρος της κοινωνίας που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερά. Τα πολιτικά υποκείμενα που το απαρτίζουν και τα κοινωνικά στρώματα που τους ακολουθούν είναι τακτοποιημένα κοινωνικά και οικονομικά και για λόγους ιστορικούς, συναισθματικούς ή όποιους άλλους αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά.
Τα στρώματα αυτά είναι στην καλύτερη περίπτωση συντηρητικά και στην χειρότερα ακραία καιροσκοπικά.
Αυτά δηλώνουν πως εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Δεν είναι σίγουρο ότι μετείχαν.
Το μεγάλο πρόβλημα της κ. Καρυστιανού θα είναι με ποιο πολιτικό πλαίσιο θα επιχειρήσει να εκφράσει αυτό το ανομοιογενές ρεύμα που δεν είναι καν Κίνημα.
Έδω οι ευθύνες της είναι ιστορικές.
Το αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί θα το δούμε.
Η επόμενη πρόκληση είναι μετεκλογική. Αυτό το ρεύμα αν δεν σταθεί δυνατό να συγκροτηθεί σε Κίνημα με ενοποιητικά πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά, δεν είναι σίγουρο ότι θα παραμείνει συντεταγμένο. Τον ριζοσπαστισμό του δεν θα τον χάσει γιατί ο ριζοσπαστισμός του προέρχεται απο βαθιά απογοήτευση και περιθωριοποίηση.
Οδηγούμαστε, δηλαδή, νομοτελειακά σε μια κοινωνική σύγκρουση με επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Την σύγκρουση αυτή μπορεί να την λειάνει η κ. Καρυστιανού προσωρινά, όσο συσπειρώνεται το ρεύμα γύρω της αλλά για αργότερα πρέπει να συνδράμει και η αστική τάξη της χώρας και η διανόησή της.
Το ρεύμα πρέπει να βρει κοινωνική, οικονομική και πολιτική διέξοδο. Πρέπει να εκτονωθεί η κοινωνική ένταση στην χώρα.
Ο κίνδυνος είναι ορατός και οι γραμμές αυτές διατυπώνονται μετά απο μια ψυχρή ανάλυση σαν και αυτή που έγινε σήμερα στην εκπομπή Ανιχνεύσεις.
Την οποία σας συνιστώ να παρακολουθήσετε.
Δεν είναι δυνατόν να προεξοφλεί κανείς την αποτυχία κάποιου που δεν έχει ποτέ δκιμασθεί και που αγωνίζεται για το ίδιο ακριβώς που κι εκείνος παραπονείται ότι μάς λείπει: ΤΗΝ ΔΙΚΑΟΣΥΝΗ.
Το απόστημα τής διεφθαρμένης μέχρι μυελού οστών πολιτικής νομενκλατούρας πρέπει να σπάσει. Αφού κάποιος αγωνίζεται γι αυτό, ας μην σπεύδομε από μικροκομματικά κίνητρα να τον καταδικάζομε εκ των προτέρων.