του Παντελή Σαββίδη
Η επιχείρηση καθαίρεσης της κ. Καρυστιανού από την προεδρία του Συλλόγου των Τεμπών φέρει ένα βαρύ ηθικό φορτίο, ασύμβατο με τα δημόσια χαρακτηριστικά ανθρώπων που μέχρι χθες συμπορεύονταν μαζί της. Δεν πρόκειται για μια τυπική οργανωτική διαφωνία· πρόκειται για μια πράξη με σαφές πολιτικό και συμβολικό αποτύπωμα.
Το Κίνημα των Τεμπών συγκροτήθηκε ως ένα αυθεντικό κοινωνικό κίνημα με πρωτοφανή δυναμική, σε μεγάλο βαθμό χάρη στις προσπάθειες και την προσωπική στάση της ίδιας. Η συμπεριφορά απέναντί της έχει, συνεπώς, ιδιαίτερη σημασία — όχι μόνο για το παρόν του Κινήματος, αλλά και για το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία.
Το Κίνημα διεκδίκησε εξαρχής την απονομή δικαιοσύνης για ένα συγκεκριμένο κρατικό έγκλημα. Ωστόσο, η κ. Καρυστιανού ορθώς διέκρινε ότι το πλαίσιο αυτό δεν μπορούσε να παραμείνει στενό. Τα Τέμπη δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός· αποτελούν συμπύκνωση των παθογενειών του ελληνικού κράτους από τη συγκρότησή του: διαφθορά, ωχαδερφισμός, πολιτικός πελατειασμός, κομματισμός, εξαρτημένη δικαιοσύνη, χειραγωγημένα μέσα ενημέρωσης — και πολλά ακόμη.
Με πολιτικό αισθητήριο, επιχείρησε να εντάξει το κοινωνικό κίνημα των Τεμπών σε ένα ευρύτερο πολιτικό κίνημα αλλαγής. Είτε αυτό δεν έγινε αντιληπτό από ορισμένους συνοδοιπόρους της είτε παρεισέφρησαν άλλοι παράγοντες, η απόπειρα καθαίρεσής της λειτουργεί αντικειμενικά ως προσπάθεια αποδόμησης μιας πολιτικής προοπτικής που η κοινωνία δείχνει να ζητά επιτακτικά.
Η κ. Καρυστιανού δεν θα άνοιγε τη συζήτηση για τη διεύρυνση των κοινωνικών και πολιτικών αιτημάτων αν δεν υπήρχε κοινωνική ενθάρρυνση. Και αυτή η κοινωνία είναι που σήμερα τη στηρίζει — όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει από τα σημεία όπου ακόμη διακρίνεται η κοινωνική βούληση, πέρα από φίλτρα και διαμεσολαβήσεις.
Το γεγονός έχει προκαλέσει εμφανή πανικό στο κατεστημένο πολιτικό σύστημα. Μικρά και μεσαία κόμματα, αλλά και ο «αρχινονός» του συστήματος, ανησυχούν για την επόμενη ημέρα. Και δικαίως. Αμφισβητούνται πλέον ανοιχτά τα σαθρά θεμέλια ενός πολιτικού οικοδομήματος που συντηρείται εδώ και χρόνια, αντιμετωπίζοντας την πολιτική ως προσοδοφόρο επάγγελμα και ως μηχανισμό χειραγώγησης της κοινής γνώμης.
Το Κίνημα που, όπως φαίνεται, επιχειρεί να εκφράσει η κ. Καρυστιανού είναι ένα κίνημα ελπίδας για αλλαγή. Δεν δημιουργήθηκε τεχνητά· προϋπήρχε μέσα στην κοινωνία. Εκείνη δέχθηκε να το εκφράσει. Η σχέση τους οφείλει να είναι διαλεκτική: το Κίνημα ωθεί την κ. Καρυστιανού και η κ. Καρυστιανού συγκεκριμενοποιεί, αρθρώνει και θέτει δημόσια και ηχηρά τα αιτήματά του.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούν να βρουν δικαίωση οι νεκροί των Τεμπών — αλλά και όλα τα θύματα της κρατικής αμέλειας, της αδιαφορίας και της διαρκούς αποτυχίας συγκρότησης μιας στοιχειωδώς σοβαρής πολιτείας.
Τίποτε άλλο δεν διακρίνεται στον ορίζοντα με ανάλογο κοινωνικό βάθος και πολιτικό δυναμισμό. Η κ. Καρυστιανού συνιστά μια ευκαιρία για την κοινωνία. Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία θα την αδράξει.
Θα φανεί αν θα θελήσει να διαψεύσει την απαισιόδοξη ρήση του Κολοκοτρώνη: «αυτό το μιλέτι δεν φτιάνεται». Ίσως ήρθε η στιγμή να δείξουμε στον Γέρο του Μοριά ότι, αν βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι, μπορεί να υπάρξει ελπίδα. Τουλάχιστον αυτό.
Αφού δεν βρέθηκαν από την εποχή τού Κολοκοτρώνη, πώς θα βρεθούν ξάφνου σήμερα; Και ποιος με διαβεβαιώνει εμένα ότι η “αποπομπή” τής κ. Καρυστιανού από το”Κίνημα”, δεν ήταν δάκτυλος τού συστήματος;
Δάκτυλος το συστήματος ήταν.
99% έτσι είναι, το είπε άλλωστε και η ίδια όταν ανέφερε για “διαίρει και βασίλευε”.
Ωστόσο ας αφήσουμε και 1% για την περίπτωση της γνήσια ελληνικής, κομπλεξικής ζήλιας, σαν κίνητρο της εσωτερικής διχόνοιας.
Κρίμα κύριε Σαββιδη..
Δηλαδή το γεγονός ότι οι άλλοι αυτοί οι γονείς που θα έπρεπε να την υποστηρίζουν διαχωρίζουν την θέση τους, εσάς σας λέει ότι υπονομεύουν την προσπάθεια της ή ότι κάτι δεν πάει καλά στην όλη ιστορία.
Υπάρχει προοπτική κυβερνησιμοτητας σε αυτό το κόμμα δηλαδή;;;
Ο κίνδυνος είναι δηλαδή ο Μητσοτάκης, που αρκεί απλά και μόνο να φύγει και να αντικατασταθεί από ποιον;; Από ένα νέο κόμμα διαμαρτυρίας ;ποιοι είναι οι τομείς σε αυτό το νέο κόμμα και σε αυτή τη νέα πρόταση πολιτικής που εσείς βλέπετε;
Καλησπέρα
Και από ποιο κόμμα να κυβερνηθεί η Ελλάδα, απο αυτούς που την χρεοκόπησαν εδώ κ 100 χρόνια?
Επειδήπερ ”μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφοίν μύθον ακούσεις” ,
-Μήπως οι Ανιχνεύσεις ΜΑΣ θα μπορούσαν να καλέσουν σε δημόσια ή μη ανακοινώσιμη συζήτηση τα (5) μέλη του 7μελούς Συμβουλίου του Συλλόγου , -στον οποίο προήδρευε- τους λόγους για τους οποίους της έκαναν πρόταση μομφής και την διέγραψαν ή έναν εκπρόσωπο των πέντε μελών;;;.
-Μήπως απαγορεύει το Ιδρυτικό Καταστατικό του Συλλόγου την κάθοδο στην πολιτική των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και επιβάλλει την εθελοντική παραίτηση του μέλους από την θέση του μόλις εκδηλωθεί η πρόθεση του για κάθοδο στην πολιτική, κάτι που δεν έκανε η κυρία Καρυστιανού;;;. (υπήρξα μέλος Δ.Σ Συλλόγων και στα Καταστατικά υπάρχουν τέτοιες ”απαγορεύσεις”) .
ΚΑΙ τέλος
Είχε συζητηθεί το ενδεχόμενο να κατέλθει η ίδια στην πολιτική ΠΡΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ και αυτό έγινε αποδεκτό και τώρα αναιρείται (με εντολή του ”συστήματος”) ;;; . ΓΙΑΤΙ
αν αυτό έγινε ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΕΙ και θα πάει καλύτερα το κόμμα της στις προσεχείς εκλογές.
Υ.Γ Περίμενα να στραφεί δικαστικώς εναντίον των μελών που την διέγραψαν με δικηγόρο την όντως ικανή κυρία Κωνσταντοπούλου ΚΑΙ πάντως εκτιμώ πως ”μικρά πολιτικά ψάρια την κυνηγάνε”.-
ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ
Ίσως είναι εκ του περισσού, θα το ξαναπώ όμως : τα κείμενα σας σχετικά με την υπόθεση Καρυστιανού ξεχωρίζουν και φωτίζουν στον διαδικτυακό οχετό. Είστε ο μόνος επώνυμος δημοσιογράφος που προσπαθεί να στηρίξει το αυτονόητο. Όχι την κ. Καρυστιανού, το Αυτονόητο, μονάχα αυτό. Και είναι ότι πιο σημαντικό μπορείτε να κάνετε : να προβάλλετε το Αυτονόητο που οι πλείστοι δημοσιολογούντες κρύβουν, διαστρεβλώνουν, συσκοτίζουν για τους δικούς τους ιδιοτελείς λόγους. Σ’ αυτό τον δρόμο βέβαια χρειάζεστε γερό στομάχι, το ξέρετε καλύτερα από μένα και σας το εύχομαι. Αξίζει τον κόπο να σώζετε το επάγγελμά σας εσείς οι ελάχιστοι που έχετε απομείνει.
Είναι όντως τραγικό η πλειοψηφία των επώνυμων δημοσιογράφων, με εξαίρεση τον κ. Σαββίδη και κάποιους άλλους ελάχιστους ίσως, να χτυπούν άμεσα ή συγκεκαλυμμένα την κ.Καρυστιανού. Δεν έχει ξαναγίνει τέτοια επίθεση, είναι ν’ απορεί κανείς με τα πάθη που βγήκαν στην επιφάνεια, δεν είναι μάλλον επαρκής εξήγηση η πολιτική εξάρτηση της δημοσιογραφίας. Είναι κι’ αυτό αλλά συμβαίνει και κάτι βαθύτερο, κάτι υπόγειο και αρρωστημένο που διαπερνά όλη την κοινωνία και που ζητούσε αφορμή για να εκδηλωθεί. Σε λίγο θα την ανακηρύξουν “εχθρό του λαού” αφού πρώτα χρησιμοποιήσουν όλα τα όπλα για την ηθική εξόντωσή της και αφού εξαντλήσουν όλον τον επιλεκτικό πολιτικό πουριτανισμό τους. Το πιο λυπηρό απ’ όλα βέβαια είναι η στάση των συγγενών. Ένας σύγρονος Ίψεν θα είχε πολύ δραματουργικό υλικό όχι για ένα αλλά για πολλά έργα. Αποδεικνύεται ότι δεν είναι καθόλου “ακίνδυνη” η κ.Καρυστιανού. Της ευχόμαστε δύναμη και κουράγιο και να μην εγκαταλείψει σε καμία περίπτωση.