Η κατάσταση που βιώνουμε την περίοδο αυτή, σχεδόν προεκλογική, χαρακτηρίζεται από την ανάδειξη των πελατειακών σχέσεων στο πολιτικό μας σύστημα, όπου η ψήφος ανταλλάσσεται με εξυπηρετήσεις. Το φαινόμενο ωστόσο ενισχύεται από τις δυσλειτουργίες του κράτους, που οδηγούν τους πολίτες να αναζητούν προσωπικές λύσεις αντί για θεσμική δικαιοσύνη.
Ηλίας Α Λεοντάρης*
Ο Έλληνας βουλευτής, σε μεγάλο βαθμό, δεν λειτουργεί σήμερα ως νομοθέτης ούτε ως ελεγκτής της εξουσίας. Λειτουργεί ως μεσάζων. Ως διαχειριστής αιτημάτων. Ως εκείνος που θα κάνει το τηλεφώνημα για να ξεμπλοκάρει μια υπόθεση.
Και το πιο ανησυχητικό!! Αυτό δεν θεωρείται πλέον παρέκκλιση,αλλά κανονικότητα.
Η εικόνα είναι γνώριμη και σχεδόν αποδεκτή απ’ όλους. Ο πολίτης, κατά κανόνα, όταν απευθύνεται σε μια υπηρεσία δεν ελπίζει ότι θα εξυπηρετηθεί όπως δικαιούται! Γι’ αυτό αναζητά μια «άκρη». Και η «άκρη» έχει όνομα, γραφείο και εκλογική περιφέρεια.
Έτσι, η πολιτική σχέση εκφυλίζεται σε μια απλή συναλλαγή! Ψήφος έναντι εξυπηρέτησης.
Ο Herbert Kitschelt** έχει περιγράψει με σαφήνεια τη διαφορά μεταξύ προγραμματικής πολιτικής και πελατειακών πρακτικών. Στην πρώτη περίπτωση, οι πολίτες επιλέγουν βάσει ιδεών και πολιτικών προτάσεων. Στη δεύτερη, επιλέγουν βάσει προσωπικού οφέλους. Η θεωρία δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών.
Η χώρα μας, παρά τις θεσμικές της κατακτήσεις και την πολιτική ωριμότητα των πολιτών δείχνει να παραμένει, επικίνδυνα, στο δεύτερο μοντέλο.
Δεν πρόκειται απλώς για «κακή νοοτροπία». Πρόκειται για ένα ολόκληρο σύστημα που αναπαράγει αυτή τη συμπεριφορά.
Όταν το κράτος, παρά την ψηφιακή του μετεξέλιξη, παραμένει αργό και δυσκίνητο, αδιαφανές και απρόσωπο, ο πολίτης συνεχίζει να πιστεύει ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να αναζητήσει μεσολαβητή. Και τον βρίσκει στο πρόσωπο του βουλευτή!! Και καθώς η εκλογή/επανεκλογή ενός βουλευτή εξαρτάται από το πόσες «υποθέσεις» θα τακτοποιήσει, η πελατειακή λειτουργία γίνεται εργαλείο πολιτικής επιβίωσης.
Το φαινόμενο αυτό η Simona Piattoni*** το έχει περιγράψει ως ένα σύστημα ασύμμετρων ανταλλαγών. Στην ελληνική εκδοχή του, όμως, η ασυμμετρία αποκτά σχεδόν θεσμικό χαρακτήρα καθώς ο πολίτης εξαρτάται από τον πολιτικό για κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο δικαίωμά του.
Κάπως έτσι, ο βουλευτής επιλέγει ή αποδέχεται το ρόλο του τυπικού μεσάζοντα μεταξύ ενός κράτους που δεν λειτουργεί και μιας κοινωνίας που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε αυτό.
Τελικά, φαίνεται να είναι συνειδητή επιλογή και όχι επιβεβλημένη προσαρμογή, καθώς και οι βουλευτές γνωρίζουν πολύ καλά ότι το «σύστημα» θα τους ανταμείψει για αυτή τη συμπεριφορά. Δηλαδή, όσο περισσότερο «εξυπηρετούν», τόσο ενισχύουν την προσωπική τους εκλογική βάση. Έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε ένα άθροισμα μικρών διευθετήσεων, όπου το συλλογικό συμφέρον χάνεται μέσα σε ένα πλήθος ατομικών αιτημάτων.
Και κάπου εκεί, η δημοκρατία αρχίζει να αδειάζει από το περιεχόμενό της.
Ο Max Weber****είχε προειδοποιήσει ότι χωρίς μια ορθολογική, απρόσωπη διοίκηση, το κράτος διολισθαίνει σε σχέσεις προσωπικής εξάρτησης. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ακριβώς αυτή η διολίσθηση. Ένα κράτος που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη και μια πολιτική τάξη που επιβιώνει καλύπτοντας τα κενά του.
Οι συνέπειες ωστόσο είναι βαθιά πολιτικές, καθώς η Βουλή υποβαθμίζεται σε δευτερεύοντα θεσμό, η πολιτική συζήτηση γίνεται φτωχή και «ξύλινη», η λογοδοσία αντικαθίσταται από την προσωπική ευγνωμοσύνη και ο βουλευτής ένας αριθμός στην καταμέτρηση των ψήφων σε κάθε ψηφοφορία στη βουλή.
Στο παραπάνω θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει και το χειρότερο, δηλαδή το γεγονός οτι οι ανισότητες παγιώνονται και όποιος έχει το πλεονέκτημα πρόσβασης σε πολιτικό γραφείο «βολεύεται» και όποιος δεν έχει, απλώς περιμένει.
Αυτό δεν είναι δημοκρατία ισότητας. Είναι δημοκρατία διαμεσολάβησης.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο οι πολιτικοί. Είναι και οι πολίτες. Γιατί όσο η κοινωνία αποδέχεται — ή και επιδιώκει — αυτή τη σχέση, τόσο το σύστημα θα αναπαράγεται.
Η έξοδος από αυτόν τον φαύλο κύκλο δεν θα προκύψει από ηθικολογίες. Θα προκύψει μόνο όταν αλλάξει το βασικό ερώτημα που πρέπει να θέτει ο πολίτης, «ποιος θα με εξυπηρετήσει» ή «ποιοι θεσμοί εγγυώνται τα δικαιώματά μου»;.
Μέχρι τότε, ο βουλευτής θα συνεχίσει να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο ρόλους ήτοι εκπρόσωπος στα λόγια, μεσάζων στην πράξη και η δημοκρατία θα συνεχίσει να λειτουργεί — αλλά με όρους που τη φθείρουν εκ των έσω.
Είναι καιρός να σταματήσουμε να ωραιοποιούμε την κατάσταση και να απαιτήσουμε το αυτονόητο δηλαδή τη λειτουρία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στη βάση της διάκρισης των τριών βασικών εξουσιών!! (Εκτελεστική, Δικαστική, Νομοθετική).
Αν κι αυτό φαντάζει δύσκολο δεδομενης της πρακτικής ο βουλευτής να είναι ταυτόχρονα και μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου, κάτιο που δεν αντιμετωπίζεται ούτε με την πρόσφατη εξαγγελία περί εφαρμογής ενός είδους ασυμβίβαστου, αλλά με πολλούς αστερίσκους.
Θεωρώ ότι η λύση βρίσκεται στη «γενναία» μεταρύθμιση και την καθιέρωση της Προεδρικής Δημοκρατίας, όπου ο Πρόεδρος εκλέγεται απευθείας από τον λαό, ασκεί την εκτελεστική εξουσία, διορίζει υπουργούς, η δε Βουλή νομοθετεί και ελέγχει την εξουσία του Προέδρου, τέλος η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και ελέγχει αν οι νόμοι και οι αποφάσεις είναι σύμφωνες με το Σύνταγμα.
Έτσι εξασφαλίζεται σαφής διάκριση των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική).
Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από το πολίτευμα ο αριθμός των βουλευτών θα πρέπει να μειωθεί σε πρώτη φάση στους 200 και ίσως και σε μικρότερο αριθμό με την πάροδο ενός επαρκούς χρονικού διαστήματος προσαρμογής! Θεωρώ επίσης ότι ο θεσμός των μονοεδρικών περιφερειών πρέπει να καταργηθεί (δεν υπάρχει δημοκρατία με έναν εκπρόσωπο) και αντ’ αυτού η κατανομή των 200 εδρών να γίνεται ως εξής 59χ2=118 και οι υπόλοιπες 82 έδρες να κατανέμονται με βάση τον πληθυσμό τους!!!
Δεν πιστεύω στα θαύματα, ωστόσο ελπίζω!!!!
* Αντιστράτηγος εα, Επίτιμος, Δκτης 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ, Αρχηγός ΓΕΕΦ,Συντονιστής Πολιτικής Προστασίας Πειφέρειας Θεσσαλίας
**Ο Herbert P. Kitschelt είναι υπότροφος πολιτικών επιστημών και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων George V. Allen στο Πανεπιστήμιο Duke της Βόρειας Καρολίνας. Η βασική πνευματική συνεισφορά του Kitschelt είναι αναμφισβήτητα ο επαναπροσδιορισμός του ανταγωνιστικού χώρου για τα πολιτικά κόμματα στη Δυτική Ευρώπη
***Η Simona Piattoni είναι Ιταλίδα πολιτική επιστήμονας με σημαντική συνεισφορά στη μελέτη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της διακυβέρνησης. Με Προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Επιστήμη (Ιταλία και εξωτερικό) και Διδακτορικό (PhD) στην Πολιτική Επιστήμη, European University Institute (Φλωρεντία).
Είναι Καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο University of Trento και έχει διδάξει και συνεργαστεί με διάφορα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα και ενεργό συμμετοχή σε διεθνή ερευνητικά προγράμματα για την Ευρωπαϊκή Ένωση
**** Ο Μαξιμίλιαν Καρλ Έμιλ Βέμπερ (Maximilian Karl Emil Max Weber, 21 Απριλίου 1864 – 14 Ιουνίου 1920) ήταν Γερμανός κοινωνιολόγος και πολιτικός οικονομολόγος, του οποίου οι ιδέες επηρέασαν την κοινωνική θεωρία, την κοινωνική έρευνα και το σύνολο της επιστήμης της κοινωνιολογίας
Αφού συγχαρώ τον Στρατηγό κ. Λεοντάρη ,που εξέπληξε με την Πολιτειολογική Πραγματεία του, θα καταθέσω γνώσεις και εμπειρίες μου για το ρουσφέτι -που θεωρείται κάθε παρέμβαση (ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ) για την αναξιοκρατική πρόσληψη όχι μόνο από την Κρατική Διοίκηση και την Τοπική Αυτοδιοίκηση ,αλλά από Ιδιωτικές Επιχειρήσεις ,μέχρι και για την εξασφάλιση εισιτηρίων και καλών θέσεων σε δημόσιες εκδηλώσεις-.
Ας ξεχωρίσουμε εξαρχής ότι, η από ανθρωπιστικούς λόγους παρακλητική εκδήλωση ενδιαφέροντος για νόμιμο αίτημα αδύναμου συμπολίτη δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται ρουσφέτι .
Ας έρθουμε τώρα στην ελληνική πραγματικότητα, την οποίαν έζησαν -εγώ και ο στρατηγός και ο περισσότερο των αναγνωστών που διετέλεσαν κρατικοί υπάλληλοι- της παρελθούσης 50ετίας και ιδίως από την πλήρη κομματικοποίηση του κράτους , με τα ρουσφέτια να μην απαιτούνται μόνο από τους βουλευτές ,αλλά και από τις Νομαρχιακές και Τοπικές Οργανώσεις των κυβερνητικών κομμάτων – τότε που σε αρνήσεις των κρατικών υπαλλήλων είχαμε και μεταθέσεις και πρόωρες απολύσεις και αποστρατείες των ”ενστόλων”-.
Αν ανατρέξουμε στις απολύσεις -αποστρατείες χιλιάδων -μη ”δημοκρατικών” και δήθεν σταγονιδίων της Επταετίας -ειδικά στις δύο τελευταίες 10ετίες του περασμένου αιώνα ”θα μας κοπεί η φωνή και η γραφή” για τα ρουσφέτια της σήμερον , ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΟΝΤΑΙ ΚΛΗΣΕΙΣ ΤΡΟΧΑΙΑΣ , ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ΕΦΟΡΙΑΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΣΧΕΔΟΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΞΥΠΝΟ ΚΙΝΗΤΟ .
Ας το καταλήξουμε με τους βουλευτές , που εκλέγονται αφού ”σταυρώνονται” από τους φίλους και γνωστούς πολίτες.
Θέλουμε -και είναι δυνατόν-να σταματήσουν να έχουν αμοιβαίες επαφές βουλευτές και ψηφοφόροι-για τα ατομικά , οικογενειακά ,αλλά και τοπικά και εθνικά τους προβλήματα κα θέματα ,προς όφελος των μεσαζόντων δημοσιογράφων και των τικ-τόκερ και άλλων χειριστών του Διαδικτύου στη σημερινή μάλιστα περίοδο, πού και Αρχηγοί κομμάτων βρίζουν σε 24ωρη βάση το ελληνικό κράτος που το εκπροσωπούν κα συγγενείς τους υπάλληλοι-και τελευταία την ”σκεπή” του την Δικαιοσύνη;;;.
Υ.Γ ‘Να αγιάσει το στόμα σας και το πληκτρολόγιο σας” στρατηγέ για τις απόψεις σας για την Πολιτειακή μεταβολή και εγκαθίδρυση της Προεδρικής Δημοκρατίας με τον Πρόεδρο να εκλέγεται από τον λαό για μια 5ετία, όπως στη Γαλλία και την Κύπρο.
Αυτό πάντως προϋποθέτει Συντακτική Συνέλευση και προσέξετε γιατί ”θα σας δείρουν” το ΠΑΣΟΚ και οι άλλες ”Δημοκρατικές” Δυνάμεις, οι οποίες το 1986 ”καθάρισαν” μια και καλή με τις χρήσιμες για το Έθνος-γένος μας λεγόμενες υπερεξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας από το Σύνταγμα του 1975 ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΜΑΣ ΑΠΑΛΛΑΞΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΣΜΟ-δεν είναι λίγο αυτό γιαυτούς-
ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΤΑΜΙ, όπως μας είπε 2500 χρόνια πριν ο παππούς μας Ηράκλειτος.
Σταύρος Αθαν. Ναλμπάντης
᾿Επίκαιρη ἀνάλυση καί εὐκαιρία γιά οὐσιαστική ἀναζήτηση.
Ἔχει ἐκπέσει ἡ ἔννοια τῆς δημοκρατίας ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖται μόνο σὰν λέξη ἀπὸ ὅσους δὲν τὴν πιστεύουν. Εἰδικὰ σὲ αὐτὴ τὴ χώρα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁδηγὸς δημοκρατίας καὶ γιὰ ὅλα τὰ δυτικὰ κοινοβουλευτικὰ συστήματα.
Μὴν ξεχνᾶμε τὴν ἱστορία μας γιατί κυλάει στὸ αἷμα μας καὶ δὲν σβήνει. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι δὲν ξεκίνησαν ἔτσι οἱ `εξυπηρετήσεις `. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι περάσαμε ἐμφύλιο, κράτος δεξιᾶς, τοποθετήσεις ὄχι κομμουνιστῶν σὲ κρατικὲς θέσεις. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Κ. Καραμανλῆς γιὰ τὴν Ἐθνική συμφιλίωση νομιμοποίησε τὸ ΚΚΕ καὶ ὅτι ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ἔφερε καὶ τὴν ἄλλη μισὴ Ἑλλάδα στὴν ἐξουσία. Αὐτὰ παράλληλα μὲ διεθνεῖς ἐξελίξεις στὶς ἰδεολογίες ποὺ εἶχαν ἐπικρατήσει τότε. Θὰ ἔπρεπε μετὰ ἀπὸ αὐτὰ νὰ ἔχουμε ὁδηγηθεῖ σὲ ἀξιοκρατία καὶ ὄχι σὲ ἐξυπηρέτηση πελατειακὴ γιὰ ἰδιοτελῆ συμφέροντα καὶ ὄχι γιὰ ἰδεολογίες.
Πρέπει ὅμως νὰ πιστεύουν στὴ δημοκρατία γιὰ νὰ ἀγωνισθοῦν γι αὐτήν, γιατί οἱ πολίτες χρειάζονται συνεχῆ μόρφωση γιὰ νὰ εἶναι στὸ ἐπίπεδο ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ δημοκρατία γιὰ νὰ ὑπάρχει, δηλαδὴ ἐνεργὰ μετέχοντες. Ἡ δημοκρατία δὲν ἔρχεται ἀπὸ πάνω ἀλλὰ εἶναι συνευθύνη τῶν πολιτῶν, πότε ὡς ἐκλέγοντες καὶ πότε ὡς ἐκλεγόμενοι καὶ αὐτὸ δὲν ἀποφασίσθηκε τότε εὐκαιριακὰ καὶ ἀσκόπως.
«Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο οι πολιτικοί. Είναι και οι πολίτες. Γιατί όσο η κοινωνία αποδέχεται — ή και επιδιώκει — αυτή τη σχέση, τόσο το σύστημα θα αναπαράγεται.»
Δὲν ἀκολουθοῦν ὅλοι οἱ πολίτες, οἱ σοβαρότεροι καὶ ἀξιότεροι δὲν δέχονται νὰ συμμετέχουν σὲ αὐτὲς τὶς ´εξυπηρετήσεις ´ ποὺ τοὺς καθιστοῦν δέσμιους, γι αὐτὸ ὑπολείπεται ἡ κοινωνία σὲ ἄξια στελέχωση, ἄλλοι ξενιτεύονται καὶ ἀξιοποιοῦνται ἐκεῖ λόγω τῶν ἱκανοτήτων τους.
«Οι συνέπειες ωστόσο είναι βαθιά πολιτικές, καθώς η Βουλή υποβαθμίζεται σε δευτερεύοντα θεσμό, η πολιτική συζήτηση γίνεται φτωχή και «ξύλινη»,»
Τὸ βλέπουμε πλέον ἐμφανῶς στὰ ἄδεια ἕδρανα τῆς Βουλῆς, ὅπου ἀντὶ νὰ γίνεται δημοκρατικὴ ἅμιλλα γιὰ τὸ καλύτερο κοινὸ καλό, ἀλλοῦ τρέχουν οἱ βουλευτὲς νὰ προλάβουν.
Δὲν εἶναι μόνο ἡ ὑποβάθμιση τῆς πολιτικῆς συζήτησης, εἶναι ὅτι ὑποβαθμίζεται ὁλόκληρη ἡ χώρα, μαθαίνει ὁ κόσμος σὲ ´εξυπηρετήσεις ´που τὸν βολεύουν σὲ δυσκολίες ἐνίοτε τεχνητὲς καὶ δὲν τὸν μαθαίνουν νὰ εἶναι ἐνεργὸς συμμετέχων μὲ τὶς δυνατότητές του στὸ κοινὸ καλό, ὑπερήφανος γι αὐτὴν τὴν συμμετοχή του. Τόν κρατᾶνε ὑπόλογο μέ αὐτές καί γι αὐτές τίς ΄εξυπηρετήσεις ΄ ἀντί νά τόν θέλουν ὑπεύθυνο καί ἄξιο.
«Η έξοδος από αυτόν τον φαύλο κύκλο δεν θα προκύψει από ηθικολογίες»
Οὔτε ἡ ἀλλαγὴ προσώπων ἀρκεῖ. Δὲν εἶναι ἀπόφαση ἀπὸ πάνω ποὺ μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τὴν κατάσταση, εἶναι συμφέρον κοινὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει συνείδηση, παιδεία καὶ ἀπόφαση κοινή. Ἡ ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἀρχαιότατη, συνεχὴς καὶ δὲν σβήνει καμμία σελίδα. Ἡ Βουλὴ τῶν 300 εἶναι ὑπενθύμιση τῆς συνέχειάς μας καὶ τιμὴ σὲ αὐτὴν καί ἀπό αὐτήν τὴν ἱστορία.
Το καταλαβαίνουμε όλοι ,αλλά δεν το μολογούμε -κυρίως οι κακόπιστοι και εκ γεννήσεως αντιδεξιοί-ότι η εξουσία του κράτους που κατελήφθη από τον λαό στις 18 Οκτώβρη 1981 ανακαταλαμβάνεται αργά ,αλλά σταθερά και μέχρι το 2031 και το ελληνικό κράτος μας θα εξευρωπαϊσθεί από την κυβέρνηση του κόμματος , που μόνο του με τον πεισματάρη Αρχηγό του αείμνηστο Καραμανλή μας ενέταξε το 1979 στην Ευρωπαϊκή Ένωση .
Τι να έκανε στα τρία (1990-93) χρόνια της κυβέρνησης του αειμνήστου Μητσοτάκη και στα πεντέμιση (2004-2009) του κ. Κώστα Καραμανλή , όταν είχαν αντιπολίτευση το όλον ΠΑΣΟΚ, με ποσοστό άνω του 40% και με περίσσιο φανατισμό και καθημερινούς ”λαϊκούς” αγώνες, ” εκ του συστάδην”;;;.
Να ευχηθούμε και μετά τις εκλογές του 2027 να έχουμε ως Αντιπολίτευση πάλι πολλά κόμματα με μικρά ποσοστά και απαξιωμένα -όπως τώρα-τον λαό.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΟΣΟΙ ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.
Σταύρος Αθαν.Ναλμπάντης
Ἐμεῖς νὰ γίνουμε πιὸ Εὐρωπαῖοι ἀπὸ ὅσο εἴμαστε δὲν γίνεται. Γιὰ νὰ γίνουν ὅμως οἱ Δυτικοευρωπαῖοι αὐτὸ ποὺ εἶναι, χρειάσθηκε νὰ μάθουν Ἑλληνικά, χρειάσθηκαν οἱ αἰῶνες Ἑλληνισμοῦ πού προηγήθηκαν γιὰ νὰ ἀναδείξουν τὸ πνεῦμα τους. Αὐτὰ φαίνεται συζητοῦσε στὴν αὐτοεξορία του στό Παρίσι ὁ Καραμανλῆς μὲ τὸν Ντὲ Γκώλ. Ὅσο γιὰ τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ τοὺς ἀγῶνες του ἡ συμφιλίωση ἔχει ἐπιτευχθεῖ, ἀναλώμασι τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ καί αὐτῶν πού ἀγωνίσθηκαν γι αὐτή τή συμφιλίωση καί ποὺ ἀνήκουν ὑπερήφανα σ` αὐτὸν τὸν λαὸ. Ἄλλωστε ἕνα μέρος τοῦ ὅλου ΠΑΣΟΚ εἶναι στελέχη τῆς ΝΔ.
Η επίσκεψη Καραμανλή στη Γαλλία | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Πού είδαμε αλήθεια την συμφιλίωση όταν μετά το 1981;;; Κατέλαβαν το κράτος άλλαξαν με γκρέμισμα ό,τι είχε γίνει στην εθνική και κοινωνική πραγματικότητα από τα Νηπιαγωγεία μέχρι τα Πανεπιστήμια , δεν υπήρχαν καρέκλες στις Υπηρεσίες από τις προσλήψεις των αγράμματων πρασινοφρουρών, κυριαρχούσαν τα συνθήματα και από υπουργούς ”ποτέ πια Δεξιά ” , ”η Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας ” ”Απόψε πεθαίνει η Δεξιά” και άλλα -ων ουκ έστι αριθμός- με αποκορύφωμα το συνταγματικό πραξικόπημα κατά την εκλογή ως Προέδρου της Δημοκρατίας του αντιΚαραμανλικού από το 1963 Σαρτζετάκη ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΣΜΟΥ , όπως έγραψε το τότε ΦΕΚ του Κουτσογεωργικού και Λαλιωτικού ΠΑΣΟΚ -η εφημερίδα των Κουρήδων – (και ο Μάκης Κουρής στη Βουλή είπε ο Μάνος Χατζηδάκις).
Για άλλα έγραψε ο στρατηγός .
Γιατί μας τα θυμίσατε;;;.
Αὐτὰ καὶ ἄλλα εἶναι ὁ λαός. Ἔχει ἀπ`ὅλα. Οἱ ἰδεολογίες δὲν προέκυψαν τυχαία. Δὲν πῆρε χάπι ἡ χώρα νὰ ξεχάσει τὸν ἐμφύλιο. Καὶ ἄλλα συνέβησαν, καὶ ἐρήμην τῶν πολιτῶν πολλά. Καὶ ὁ Καραμανλῆς τὸν πρῶτο καιρὸ μετὰ τὴν χούντα κρυβόταν. Ὑπῆρχαν καὶ ἀκραῖες ἐκδηλώσεις ἄλλοτε ἀληθινὲς ἄλλοτε τεχνητές, ὑπῆρχαν ὅμως καὶ ἄλλα πολλὰ καλὰ ποὺ προέκυψαν. Τὰ συνάντησα ἐργαζόμενη τότε. Καὶ πρόοδος ὑπῆρξε καὶ ἔργα ἔγιναν ἀπὸ τὸ μεγαλύτερο καὶ σοβαρότερο μέρος τοῦ λαοῦ ποὺ δὲν ἀρέσκεται στὰ σκάνδαλα ἢ στὶς διευκολύνσεις.
Δὲν ἔχει μόνο δεξιοὺς γεννημένους ὁ Θεός, οὔτε τοὺς ἔχει ξεχωρίσει σὲ δεξιοὺς καὶ ἀντιδεξιούς, δηλαδὴ οἱ γυναῖκες ἀριστερὰ στὴν ἐκκλησία εἶναι γεννημένες ἀντιδεξιές; Δὲν κάνει κοπτική -ραπτικὴ ὁ Θεός. Καὶ βρίσκει τρόπο νὰ τοὺς συνδέει ἀρχαιόθεν.
Ἡ ἰσότητα κατακτήθηκε καὶ κατακτιέται πάντα. Καὶ ἡ Ἐθνικὴ συμφιλίωση. Μέ τό νά ξεχνᾶτε τά προβλήματα δέν σβήνονται. Οἱ Καραμανλῆς καὶ Μίκης Θεοδωράκης βοήθησαν τὸν λαό, στὰ πλαίσια τῆς Ἐθνικῆς συμφιλίωσης καὶ ἡ νομιμοποίηση τοῦ ΚΚΕ καὶ ἡ φράση Καραμανλῆς ἢ τάνκς. Καὶ οἱ τόσοι ποιητὲς καὶ μουσουργοί μας ποὺ ἔσκαψαν καὶ πότισαν τὶς ρίζες μας καὶ ποὺ μᾶς ἔμαθαν νὰ τραγουδᾶμε ἀδελφωμένοι.
Ὁ Στρατηγὸς Λεοντάρης φαίνεται ὅτι πιστεύει στὴν Δημοκρατία, στὴν δημοκρατία τῆς ἰσότητας καὶ ὄχι στὴ δημοκρατία τῆς διαμεσολάβησης.
Έχουμε ”αρχαιόθεν”-για να χρησιμοποιήσω δική σας λέξη -το σαράκι της διχόνοιας, αλλά και αρχαιόθεν ”μας βρίσκονται” λαϊκιστές πολιτικοί , που μας το ”καλλιεργούν με τοξικές ιδέες ”(δικές τους ή ξένες ,όπως ο κομμουνισμός) και ‘μας φτάνουν” μέχρι να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας , όπως συνέβη από το 1916 μέχρι το 1949 .Και
δύσκολα θα αποφεύγαμε τον εμφύλιο , αν δεν προσκαλούσαν στις 23 Ιουλίου 1974 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας στρατηγός Γκιζίκης με τους άλλους τέσσερες Αρχηγούς -στρατηγούς , να έρθει και να ορκισθεί ως πρωθυπουργός ο Καραμανλής.
Να σας θυμίσω τι έλεγε -και έπραττε αυτός ο Καραμανλής (στον οποίον αναφέρεστε και εσείς συχνά) -και λένε και πράττουν και οι διάδοχοι του- στην Ιδρυτική Πράξη του κόμματος , που ίδρυσε το 1974- .
”Η Ν.Δ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ, ότι θα υπηρετεί πάντα και μόνον τα αληθινά συμφέροντα ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, που βρίσκονται πάνω από παραπλανητικές ετικέτες της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς ”.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν υπάρχει τέτοια υπόσχεση σε ιδρυτικές πράξεις άλλων ελληνικών κομμάτων που θέλουν να κυβερνήσουν.
Υ.Γ Ο κ. Λεοντάρης και μόνον ότι συνιστά ως νέο Πολίτευμα μας την Προεδρική Δημοκρατία, με εκλογή του Προέδρου από τον λαό και με ευρείες εξουσίες-αυτές που κατάργησε το ΠΑΣΟΚ ”αγκαλιά με όλες οι άλλες ”Δημοκρατικές” Δυνάμεις το 1986-δεν είναι ο πρασινορόζ δημοκράτης της τελευταίας 50ετίας .
Αν αμφιβάλλετε ρωτήστε τον.
Διαφωνῶ. Ἡ διχόνοια δὲν εἶναι στὸ ριζικὸ σύστημα τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ τὸ ριζικὸ σύστημά μας δὲν γίνεται νὰ ἀλλοτριώνεται, νὰ διαστρεβλώνεται ἀπὸ ἀδαεῖς ἢ ἐπιτήδειους χωρὶς ἐκρήξεις. Εἶναι ζήτημα ὀντολογίας. Αὐτὸ ἀρχαιόθεν καὶ τώρα καὶ πάντα. Σὲ ὅλες τὶς σελίδες τῆς ἱστορίας μας καὶ ὄχι μόνο ὅταν μοιάζουν `λαϊκιστὲς ` οἱ πολιτικοί. Ὁ ἔρωτας, ἡ ἀθανασία, ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι ἁπλῶς λέξεις Ἑλληνικές, συνιστοῦν ὀντολογία. Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ἡ κοπτική-ραπτικὴ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἱστορία μας εἶναι μακρύτατη, ἱερὴ καὶ γεμάτη μυστήρια, συνεχὴς καὶ πλούσια σὲ πολιτισμὸ καὶ ἡρωϊσμό, ἂς ἀναρωτηθοῦμε καὶ ἂς ἐμβαθύνουμε στὸ γιατί ὅλων τῶν σπουδαίων ἐπιτευγμάτων τῆς ἱστορίας μας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ μας.
Παρέδωσαν στὸν Καραμανλῆ ἀλλὰ στὴν Ἱδρυτικὴ Διακήρυξη τῆς ΝΔ δὲν ἀναφέρει φόβο ἀδελφοκτόνου σπαραγμοῦ παρὰ μόνον ἀπὸ τὴν δικτατορία στὴν ἐλευθερία.
Αὐτὰ ποὺ ἔλεγε καὶ ἔπραττε ὁ Καραμανλῆς πιστώνονται σὲ αὐτὸν καὶ ὄχι στοὺς διαδόχους του ποὺ ὅ,τι λένε καὶ ὅ,τι πράττουν πιστώνεται στοὺς ἰδίους. Τό ´χει πεῖ ὅτι τά ἀληθινά συμφέροντα τοῦ Ἔθνους δέν βρίσκονται στίς ἐτικέτες.
Ἡ ἐπίκληση τῶν φράσεων ποὺ πίστευε ὁ Καραμανλῆς δὲν εἶναι πιστοποιητικὸ φρονήματος ἄλλων.
Ἐπίσης, ὅπως φαίνεται στὴν Ἱδρυτικὴ Διακήρυξη, πίστευε στὴν δημοκρατία, ταύτιζε τὸ Ἔθνος μὲ τὸν λαό, πίστευε σὲ ἰσχυροὺς πολιτικοὺς σχηματισμοὺς γιὰ τὴν λειτουργία τῆς δημοκρατίας, ποὺ πραγματώνεται μέσα ἀπὸ ἀντιπαραθέσεις πολιτικὲς καὶ ἰδεολογικὲς καὶ συνθέσεις. Συνυπῆρξε μὲ τὸν Ἀνδρέα Παπανδρέου χωρὶς νὰ τὸν κατηγορεῖ ὅτι κατέλαβε ὁ λαὸς τὴν ἐξουσία.
Δὲν προσδιόρισε εἰδικά τους πρασινορὸζ γιατί καὶ ἄλλοι χρειάζονται ἐμβάθυνση στὴν ἰδέα τῆς Δημοκρατίας.
«Όλοι μιλούν περί δημοκρατίας, ολίγοι όμως την καταλαβαίνουν˙ και ολιγότεροι έχουν τη θέληση και την ικανότητα να την εφαρμόζουν.»
᾿Επίσης πίστευε ὅτι «Η Ελλάς με την πνευματική κληρονομιά της, την ακτινοβολία του Ελληνισμού, αλλά και την ζωντάνια του λαού της ημπορεί να συμβάλει πολιτικά, ηθικά και πολιτιστικά στην πραγματοποίηση της ιδέας μιας ενωμένης Ευρώπης.».
ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
Στην ένδοξη ελληνική ιστορία μάθαμε για την έριδα του Αχιλλέα με τον Αγαμέμνονα, τον διχαστικό και τον πρώτο λαϊκιστή Αλκιβιάδη στην Αθήνα ,τον πρώτο εμφύλιο τον αποκληθέντα Πελοποννησιακό πόλεμο , τους εμφύλιους στη Δύση του Βυζαντινού κράτους , τους εμφυλίους μετά το 1821 , τον Εθνικό-όχι απλώς εμφύλιο -Διχασμό του 1916-1922 (που συνεχίζεται ), την ανταρσία του 1946-49 , το ”ποτέ πια Δεξιά” του 1981 και το ”Εμείς ή αυτοί” του 2015 .
Όλα αυτά έγιναν από Έλληνες διχαστικούς και εξουσιομανείς .
Ε… ας μη εκλέγουμε τέτοιους με τα χέρια -ψήφο μας.
Ὁ διχασμὸς καὶ ἡ ἐξουσιομανία δὲν εἶναι μονόπλευρη, χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Καὶ δὲν εἶναι καὶ τόσο δύσκολο νὰ μπεῖ καὶ τέτοια φυτιλιά. Ἔχουμε περάσει καὶ 400 χρόνια χωρὶς ἐμφυλίους.
Καὶ πάλι ἂν χρειαστεῖ θὰ ξαναβγοῦν, ὅπως λέει ὁ ποιητής μας, καταμπροστὰ στὸν ἥλιο, οἱ νέοι ποὺ τοὺς ἀποκαλοῦν ἀλῆτες γιὰ νὰ σώσουν τὴν ψυχή τους καὶ τὴν ψυχή μας.
Όσες περιπτώσεις διχασμού και εξουσιομανίας ανέφερα στη Μεταπολίτευση , ήταν της μιας πλευράς -της καλούμενης και αυτοαποκαλούμενης αριστεροπροοδευτικής ,με επώνυμο κομμάτων και πρωθυπουργών.
Δεν θα πεισθούν οι ψηφοφόροι τους, αλλά η Ιστορία αυτά κατέγραψε.
Καλό μήνα από αύριο σε όλους .
Στὶς ἐκλογὲς ὅλοι συμμετέχουν ἐξ ἴσου διεκδικώντας τήν ἐξουσία. Δὲν ὑπάρχει ψῆφος ἐξουσιομανῶν καὶ μὴ ἐξουσιομανῶν.