Διεκδικώντας το δικό μας «καλύτερο μέλλον» αφήσαμε τη χώρα δίχως αύριο
του Δημήτρη Καμπισιούλη*
Από τη δεκαετία του ’70 και κυρίως του ’80, η ελληνική κοινωνία μπήκε σε μια τροχιά σιωπηλής άλωσης. Είτε πιεστήκαμε και πειστήκαμε από μια κουλτούρα που εξιδανίκευσε την ατομική ευημερία ακόμα και μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες, είτε, ειδικά μετά τα μνημόνια, λυγίσαμε κάτω από τον οικονομικό μαρασμό, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: υπακούσαμε άκριτα, υποστηρίξαμε με την ψήφο μας αυτή την πολιτική και πιστέψαμε σε μια επιλογή συρρίκνωσης του Έθνους, κυνηγώντας ο καθένας μας ξεχωριστά ένα «καλύτερο μέλλον» για εμάς και τα παιδιά μας. Η ατεκνία και η ολιγοτεκνία επιβλήθηκαν ως το νέο, «σύγχρονο» πρότυπο ζωής, οι γεννήσεις έπεσαν, η γονιμότητα κατρακύλησε και οι πολυμελείς οικογένειες σχεδόν αφανίστηκαν.
Κι ενώ η κοινωνία αποδεχόταν παθητικά τη συρρίκνωσή της, οι διαδοχικές κυβερνήσεις παρακολουθούσαν αμέτοχες, με ελάχιστες αναλαμπές. Αντί για ουσιαστικές πολιτικές στήριξης της οικογένειας, όπως τις υποχρεώνει το Σύνταγμα, βλέπαμε μόνο ημίμετρα, ευχολόγια και πλήρη αδιαφορία. Δεν έπραξαν τίποτα για να ανακόψουν αυτή την πορεία, επιλέγοντας απλώς τη διαχείριση της παρακμής και κρύβοντας πάντα την αλήθεια κάτω από το χαλί για να μην ενημερωθεί ο λαός.
Όμως, το άθροισμα αυτών των ατομικών επιλογών του καθενός από εμάς, σε συνδυασμό με την εχθρότητα των κυβερνήσεων, δεν έφερε την πολυπόθητη ευημερία, αλλά φέρνει την κατάρρευση, η οποία μετατρέπεται πλέον σε υπαρξιακή απειλή. Οι επιπτώσεις υπονομεύουν την υγεία, την παιδεία, τον πρωτογενή τομέα, την οικονομία, αλλά και την εθνική άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Σε μια ασταθή γειτονιά, η Τουρκία των 85 εκατομμυρίων και της διάμεσης ηλικίας των 35 ετών αντλεί ισχύ από τον πληθυσμό της, αποθρασύνεται απέναντι στα 10 εκατομμύρια των Ελλήνων με διάμεση ηλικία άνω των 47 ετών και νιώθει πως είναι αρκετά δυνατή να επιβάλει στο πεδίο τις διεκδικήσεις της, όπως ξεκάθαρα φαίνεται στην περίπτωση του ηλεκτρικού καλωδίου GSI ως συνέπεια του τουρκολιβυκού μνημονίου.
Την ίδια στιγμή, γινόμαστε μια χώρα γερόντων, με κοινωνικές δομές που δεν θα βαστάξουν χωρίς τη στήριξη νέων ανθρώπων. Όταν το κράτος δαπανά 16 δισεκατομμύρια ευρώ για συντάξεις, το βάρος γίνεται ασήκωτο για μια γενιά που διαρκώς λιγοστεύει. Έτσι, επιλέγει τη φυγή στο εξωτερικό και το πρόβλημα επιδεινώνεται.
Συμπερασματικά, το ατομικό «καλύτερο μέλλον» που κυνηγήσαμε κατέληξε σε ένα αδιέξοδο παρόν, με μια χώρα που διστάζει να επιβάλει τη θέλησή της, μια κοινωνία ευάλωτη και γερασμένη και όλους τους λειτουργικούς τομείς του κράτους υπό κατάρρευση λόγω της υποστελέχωσης και της υποχρηματοδότησης.
Η ευθύνη μας είναι πλέον διπλή: πρώτον, ο καθένας από εμάς να απορρίψει τον εγωκεντρισμό και την παθητικότητα που μας οδήγησαν εδώ και, δεύτερον, να πάψουμε επιτέλους να επιβραβεύουμε και να δίνουμε δύναμη με την ψήφο μας σε εκείνους που στάθηκαν ανίκανοι και απρόθυμοι να προστατεύσουν το αύριο του τόπου.
Χωρίς άμεση και δραστική αύξηση των γεννήσεων, ως αποτέλεσμα της δικής μας προσωπικής στάσης, αλλά και της ριζικής πολιτικής αλλαγής, που πάλι εξαρτάται από εμάς, το μέλλον της χώρας είναι πολύ σκοτεινό και πολύ σύντομο.
Δημήτριος Καμπισιούλης
Υπεύθυνος Δημογραφικού και Οικογένειας ΝΙΚΗΣ
