Δ. Καμπισιούλης: Πώς το Κράτος, με όχημα το Ασφαλιστικό, τιμωρεί την τεκνογονία και αφανίζει το Έθνος

Στη χώρα μας για τη χορήγηση των συντάξεων ισχύει κατά 95% το αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα.
Σε αυτό, οι συντάξεις δεν χρηματοδοτούνται από αποταμιεύσεις του παρελθόντος, αλλά από τις εισφορές των σημερινών εργαζομένων. Το υπόλοιπο 5% είναι το κεφαλαιοποιητικό (ΤΕΚΑ) και τα ταμεία επαγγελματικής ασφάλισης.

Τα δύο είδη κεφαλαίου που προσφέρει ο εργαζόμενος

Ένας εργαζόμενος σήμερα προσφέρει στο κράτος δύο είδη κεφαλαίου:

• Το οικονομικό κεφάλαιο,
  δηλαδή τις ασφαλιστικές του εισφορές.
• Το ανθρώπινο κεφάλαιο,
  δηλαδή τους μελλοντικούς φορολογούμενους και ασφαλισμένους, τους οποίους ο εργαζόμενος ανατρέφει με δικά του έξοδα και κόπους και οι οποίοι θα συντηρήσουν την κοινωνία και το ασφαλιστικό σύστημα στο μέλλον.

Συνεπώς,
το ασφαλιστικό σύστημα και η βιωσιμότητά του εξαρτώνται απολύτως από τη δημογραφική κατάσταση.
Για να λειτουργήσει ομαλά και οι συντάξεις να πληρώνονται αποκλειστικά από τις εισφορές, θα έπρεπε η αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους να είναι τουλάχιστον
3 προς 1.
Με τέτοια αναλογία, οι συντάξεις θα ήταν υψηλές και τα ταμεία (ΕΦΚΑ) θα είχαν πλεονάσματα.

Αποτέλεσμα; Το κράτος αναγκάζεται να απορροφά από τον κρατικό προϋπολογισμό
τεράστια ποσά που υπερβαίνουν τα 16 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως,
σχεδόν το 50% της συνολικής δαπάνης των συντάξεων γήρατος και χηρείας, απλά για να μην καταρρεύσουν οι πληρωμές των συνταξιούχων που φυσικά χρήζουν της αναγκαίας μέριμνας αλλά είναι και πολλοί και οι καλύτεροι κομματικοί ψηφοφόροι.

Αυτά τα 16 δισεκατομμύρια ευρώ λείπουν φυσικά από την
Υγεία, την Άμυνα, την Παιδεία και τις υποδομές.
Εκεί οφείλεται κυρίως η τραγική υποχρηματοδότηση των κύριων λειτουργιών του κράτους.

Το Δημογραφικό ως ζήτημα εθνικής επιβίωσης

Θα περίμενε λοιπόν κανείς το κράτος να αντιμετωπίζει το Δημογραφικό ως
ζήτημα εθνικής επιβίωσης,
ώστε, εκτός των άλλων, να διασώσει και το Ασφαλιστικό.

Το παράδειγμα των δύο γυναικών γιατρών

Ακολουθεί ένα
πραγματικό, σοκαριστικό παράδειγμα:

Δύο γυναίκες γιατροί εργάζονται στο ΕΣΥ, παντρεμένες και οι δύο με συναδέλφους τους.

• Η πρώτη επιλέγει να κάνει 10 παιδιά (εξαίρεση πλέον).
• Η δεύτερη επιλέγει να κάνει 1 παιδί (ο κανόνας σήμερα).

Η οικογένεια της πρώτης μοιράζει το οικογενειακό εισόδημα
διά του 12.
Η οικογένεια της δεύτερης
διά του 3.

Πρώτο δεδομένο:
Επειδή η πρώτη μητέρα (με τον σύζυγό της) αποφάσισε να προσφέρει στο Έθνος που σβήνει
10 νέους ανθρώπους,
η οικογένειά της ζει με ασύγκριτα χαμηλότερο διαθέσιμο εισόδημα ανά μέλος (το λεγόμενο «κατά κεφαλήν εισόδημα»), σε σχέση με τη δεύτερη ενώ η ανατροφή 10 παιδιών απαιτεί τεράστια αποθέματα αντοχής, κουράγιου, υπομονής και ψυχικής και σωματικής ηρεμίας και ξεκούρασης.

Τι προβλέπει το Σύνταγμα της Ελλάδος

Εδώ να αναφερθεί πως το
Σύνταγμα της Ελλάδος (Άρθρο 21 παρ. 2 & 5)
επιβάλλει την
«ειδική μέριμνα για τις πολύτεκνες οικογένειες»
και την
«άσκηση δημογραφικής πολιτικής»,
ενώ το
Άρθρο 1 παρ. 3
ορίζει ότι όλες οι εξουσίες υπάρχουν
«υπέρ του Έθνους»
(δηλαδή και των μελλοντικών γενεών).

Τι κάνει όμως το κράτος στην πράξη;

Στη συνταξιοδότηση
μεταχειρίζεται και τις δύο γυναίκες ακριβώς το ίδιο.
Επειδή πλήρωσαν τις ίδιες εισφορές,
θα λάβουν την ίδια σύνταξη.

Δηλαδή το ασφαλιστικό σύστημα λειτουργεί
αποτρεπτικά ως προς την τεκνογονία,
αφού όλοι οι εργαζόμενοι έστω και υποσυνείδητα καταλαβαίνουν πως η ασφαλιστική ανταμοιβή τους θα είναι η ίδια ανεξάρτητα από την προσφορά τους στο Έθνος δια της τεκνογονίας.

Τρεις επιλογές για διαγενεακή δικαιοσύνη

Για να υπάρξει
διαγενεακή δικαιοσύνη,
το κράτος έχει τις εξής επιλογές, οι οποίες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και ως
ισχυρά κίνητρα τεκνογονίας:

• Δημογραφικό πριμ σύνταξης:
  Να χορηγεί δημογραφικό πριμ σύνταξης (προσαύξηση του συντάξιμου ποσοστού αναπλήρωσης για κάθε παιδί πέραν του δευτέρου), ώστε η μητέρα με τα 10 παιδιά να λάβει υψηλότερη σύνταξη.
  Δεν το κάνει.
• Δωρεάν, πλήρης συντάξιμη αναγνώριση πλασματικών ετών:
  Να χορηγεί δωρεάν, πλήρη συντάξιμη αναγνώριση πλασματικών ετών για κάθε παιδί, υπολογιζόμενη ενεργά στο ποσό της σύνταξης, π.χ. με
  3 χρόνια για κάθε παιδί.
  Δεν το κάνει
  (παρά μόνο με περιορισμένες ρυθμίσεις και μόνο για 3 παιδιά που απλώς ξεκλειδώνουν νωρίτερα τη σύνταξη χωρίς ουσιαστική ανταποδοτική προσαύξηση).
• Υποστήριξη των οικογενειών κατά τον εργασιακό βίο:
  Να υποστηρίζει τις οικογένειες κατά τη διάρκεια του εργασιακού βίου τους με επιδόματα παιδιού και άλλα (π.χ. ενοικίου), κοινωνικά τιμολόγια, επιδοτήσεις θέρμανσης, στεγαστικά προγράμματα κ.λπ. Αυτή είναι η επιλογή που προκρίνει διαχρονικά το ελληνικό κράτος.

Μόνο που η μητέρα των 10 παιδιών πετάγεται εκτός όλων αυτών των ευεργετημάτων.

Με τα ύπουλα, οριζόντια εισοδηματικά κριτήρια, το κράτος θεωρεί το ζευγάρι των γιατρών
«πλούσιο», αγνοώντας ότι το εισόδημά τους διαιρείται διά 12.
Κυρίως αγνοώντας την τεράστια προσφορά τους προς την Πατρίδα.

Η μεσαία τάξη και το δημογραφικό αδιέξοδο

Αυτό το εγκληματικό μοντέλο εφαρμόζεται σε όλη τη
μεσαία τάξη,
τον κύριο πυλώνα της ελληνικής κοινωνίας που έχει τη δυνατότητα να κάνει πολλά παιδιά.