του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.Η παρουσία ελληνικών φρεγατών και μαχητικών στην Κύπρο έχει ιδιαίτερη σημασία, όχι μόνο για την εικόνα που δημιουργεί, αλλά κυρίως για αυτό που μπορεί να σηματοδοτεί. Για χρόνια η Κύπρος έμοιαζε να βρίσκεται επιχειρησιακά μακριά από τον ελληνικό σχεδιασμό, παρά το γεγονός ότι γεωγραφικά, ιστορικά και στρατηγικά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού χώρου ασφαλείας. Η σημερινή ελληνική παρουσία δείχνει ότι κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει. Από μόνη της όμως δεν συνιστά ακόμη ένα νέο Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα.
Το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα που διαμορφώθηκε τη δεκαετία του 1990 στηριζόταν σε μια απλή αλλά σημαντική παραδοχή. Ο ελληνικός αμυντικός χώρος δεν σταματά στο Αιγαίο. Η ασφάλεια της Κύπρου συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια της Ελλάδας και μια κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν ένα πρόβλημα που αφορά μόνο τη μία πλευρά.
Η σημερινή πραγματικότητα είναι διαφορετική από εκείνη του 1993. Η Ελλάδα διαθέτει μεγαλύτερες επιχειρησιακές δυνατότητες, η Κύπρος έχει ενισχύσει τις δικές της δυνατότητες και η Ανατολική Μεσόγειος έχει μετατραπεί σε έναν χώρο όπου συναντώνται ενέργεια, θαλάσσιες υποδομές, ανταγωνισμοί ισχύος και ένα πυκνότερο δίκτυο περιφερειακών συνεργασιών.
Για αυτό δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο παλιό μοντέλο. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα νέο. Η βάση του θα πρέπει να είναι ένας μόνιμος μηχανισμός ελληνοκυπριακού αμυντικού σχεδιασμού και όχι μια ακόμη γραφειοκρατική δομή, αλλά ένας μηχανισμός που θα επιτρέπει στα δύο επιτελεία να σχεδιάζουν από κοινού, να επικαιροποιούν τα σχέδια αντιμετώπισης κρίσεων και να γνωρίζουν εκ των προτέρων, ποια μέσα και ποιες δυνατότητες μπορούν να αξιοποιηθούν ανάλογα με την εξέλιξη μιας κρίσης.
Το δεύτερο στοιχείο είναι η προδιαγεγραμμένη δυνατότητα ελληνικής ενίσχυσης της Κύπρου. Δεν μπορεί κάθε φορά που δημιουργείται μια κρίση να αρχίζει από μηδενική βάση η συζήτηση για το αν και με ποιον τρόπο θα μετακινηθούν ελληνικές δυνάμεις. Οι κατηγορίες των διαθέσιμων μέσων, οι διαδικασίες ενεργοποίησης, η υποστήριξη και η διατήρηση της παρουσίας τους πρέπει να έχουν μελετηθεί και δοκιμαστεί εκ των προτέρων.
Το ίδιο ισχύει για τις υποδομές. Η Κύπρος μπορεί να αποτελέσει έναν σημαντικό προωθημένο κόμβο επιτήρησης και υποστήριξης στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η Ελλάδα διαθέτει τη δυνατότητα να λειτουργεί ως βασική πηγή ενισχύσεων και υποστήριξης. Για να έχει όμως αυτό νόημα, χρειάζεται διαλειτουργικότητα σε επικοινωνίες, διοίκηση, επιτήρηση και υποστήριξη.
Επίσης χρειάζεται κάτι λιγότερο θεαματικό αλλά πολύ πιο ουσιαστικό. Κοινή εκπαίδευση που να δοκιμάζει πραγματικές διαδικασίες και όχι μόνο να παράγει φωτογραφίες από ασκήσεις. Η προστασία θαλάσσιων και ενεργειακών υποδομών, η επιτήρηση της Ανατολικής Μεσογείου, η αντιμετώπιση μη επανδρωμένων απειλών και η διαχείριση μιας κρίσης μεγάλης κλίμακας είναι αντικείμενα στα οποία Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να έχουν μάθει να λειτουργούν μαζί πριν χρειαστεί να το κάνουν υπό πίεση. Η χρησιμοποίηση στρατηγικών και επιχειρησιακών πολεμικών παιγνίων μεταξύ των επιτελών, από όλους τους φορείς των δύο χωρών, που απαιτούνται να αντιμετωπίσουν μια κρίση, θεωρείται επιβεβλημένη
Όχι επιστροφή στο 1993, αλλά ένα νέο ελληνοκυπριακό αμυντικό πλαίσιο που θα στηρίζεται σε κοινό σχεδιασμό, κοινή επιχειρησιακή εικόνα, διαλειτουργικότητα, προδιαγεγραμμένη δυνατότητα ενίσχυσης, κοινή εκπαίδευση και σύνδεση με το ευρύτερο περιφερειακό δίκτυο ασφαλείας.
Η διαφορά είναι ουσιαστική. Η στρατιωτική παρουσία δείχνει ότι μπορούμε να φτάσουμε στην Κύπρο, αλλά ένα πραγματικό δόγμα αποδεικνύει ότι μπορούμε να είμαστε εκεί όταν χρειαστεί.
Υποστράτηγος ε.α. Αχιλλεύς Ταούξης
Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων και με 43 χρόνια υπηρεσίας στις Ένοπλες Δυνάμεις, υπηρέτησε σε επιχειρησιακές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα, στο ΝΑΤΟ και σε διεθνείς αποστολές. Διετέλεσε Εκπαιδευτής και Διευθυντής Σπουδών στη ΣΕΘΑ, Διευθυντής Κέντρου Επιχειρήσεων στο ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο Σκοπίων και στέλεχος του ΓΕΣ, του ΓΕΕΘΑ και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με αντικείμενο την άμυνα, την αμυντική πολιτική, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις διεθνείς σχέσεις.
Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Εφαρμοσμένη Στρατηγική και Διεθνείς Σχέσεις από το University of Plymouth και έχει συμμετάσχει ως ομιλητής σε ημερίδες και εκδηλώσεις. Αρθρογραφεί για θέματα εθνικής ασφάλειας, άμυνας, στρατηγικής και γεωπολιτικής.



Είναι πολύ νωρίς ακόμη , αλλά ας αρχίσουν να προετοιμάζονται Ελλάδα και Τουρκία ότι , θα αποσυνδεθούν στρατιωτικά από την ενωμένη μετά από την λύση που προετοιμάζεται για την Ενιαία Ομόσπονδη Κυπριακή Δημοκρατία ,
η οποία θα ”υιοθετηθεί” πλήρως από την Δύση-αν όχι από το ΝΑΤΟ σίγουρα από τις ΗΠΑ, που ”δεν θα θέλουν στα πόδια τους” και Ελλάδα και Τουρκία, αφού αυτές θα εξασφαλίζουν την ασφάλεια της επικρατείας της ,μαζί με την Βρετανικές Βάσεις.
Μετά τους συνεχόμενους δύο πολέμους στην Γάζα και το Ιράν και το σοβαρό ενεργειακό πρόβλημα με το Στενό του Ορμούζ,
η ΔΥΣΗ -και άριστα θα πράξει-για την προστασία του Ισραήλ που είναι ο πιο δυνατός και απαραίτητος εκπρόσωπος της στην Μέση Ανατολή -όπου οι Παλαιστίνιοι και οι Ιρανοί θέλουν να το εξαφανίσουν –
και την ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΤΗΣ ΕΠΑΡΚΕΙΑ, θα κάνει την Κύπρο δεύτερο Ισραήλ ,με ελάχιστη συμμετοχή των Ελληνικών και Τουρκικών ”στρατών”, που πάντα θα αλληλομισούνται .
”Η αεροπορική βάση Ανδρέας Παπανδρέου στην Πάφο , αναβαθμίζεται γεωστρατηγικά και επιχειρησιακά με την άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ και της Γαλλίας”-όπερ έδει δείξαι”.
Για το περιορισμένων δυνατοτήτων Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδος -Κύπρου ,”θα μιλάμε ‘ τώρα”, που και τότε έγινε ”για επικοινωνιακούς λόγους ”, αφού από την σημερινή κυβέρνηση υλοποιείται με την συνεχή παρουσία πολεμικών αεροπλάνων και πλοίων στην Κύπρο ;;;.
Υ.Γ Στην παρέλαση στην Κύπρο για την 66η επέτειο από της ιδρύσεως του κράτους το 1960 συμμετείχαν αγήματα των ΗΠΑ ,της Γαλλίας και της Βρετανίας ΑΚΟΥΤΕ Ελλαδίτες ;;;.
Απολογούμαι . Ακούω καθημερινώς Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (ΡΙΚ), που έχει καλύτερους αναλυτές και ειδήσεις , χωρίς κομματικά, ή άλλα τηλεπαράθυρα .
Κύριε αναγνώστη, το σχόλιο σας έχει δύο σοβαρά προβλήματα. Πρώτον, βάζετε στην ίδια ζυγαριά Ελλάδα και Τουρκία, σαν να είναι εξίσου ανεπιθύμητες στο νησί. Η Ελλάδα είναι αδελφό κράτος και μέλος της ΕΕ μαζί με την Κύπρο. Η Τουρκία κατέχει περίπου το 37% του εδάφους της, με ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την αποχώρησή της. Όποιος βάζει τον κατακτητή και τον σύμμαχο στην ίδια πρόταση δεν κάνει ανάλυση, κάνει ισοπέδωση. Δεύτερον, παρουσιάζετε την ομοσπονδία ως δεδομένη, δηλαδή την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, και την ντύνετε με ξένα αγήματα και βάσεις. Η Κύπρος δεν σώζεται παραδίδοντας το κράτος της σε προστάτες. Σώζεται όταν το υπερασπίζεται…
Ευχαριστώ για την άμεση απάντησή σας κύριε Ταουξή , αλλά
η Κύπρος σώθηκε το 1959 μετά την ήττα της ΕΟΚΑ και είναι από το 1960 το δεύτερο ελληνικό κράτος -με ίδιο εθνικό ύμνο-ΚΑΙ ..
δεν θα είχε την κακή τύχη του 1974 ,αν είχε επιλέξει ο διπλοθεσίτης Μακάριος τους Αδέσμευτους αλληθωρίζοντας και λίγο προς τους Σοβιετικούς οι οποίοι -ιδίως οι τελευταίοι που μπορούσαν- τον εγκατέλειψαν από 15 Ιουλίου μέχρι 15 Αυγούστου 1974.
Έκτοτε μετά την Τουρκική επέμβαση και παρουσία των 40.000 στρατιωτικών της δεν την ορίζουμε την Κύπρο , που λειτουργεί διαχρονικά ως ανεξάρτητο κράτος του ΟΗΕ και της .Ε.Ε και από ότι διαπιστώνεται έγινε το χαϊδεμένο παιδί ολόκληρης της Δύσης και αδελφή του Ισραήλ και της Αιγύπτου , οι οποίοι -απαξάπαντες -δεν θα την δωρίσουν στην Ασιατική και Ισλαμιστική Τουρκία , για να γίνει ορμητήριο εναντίον του Ισραήλ .
Η μαμά Ελλάς επωφελείται της ευκαιρίας και συγκυρίας και ”στρογγυλοκάθισε” εκεί με πολεμικά αεροπλάνα και πλοία ,αλλά ουδέποτε θα αναλάβει ΜΟΝΗ της , χωρίς αυτούς τους συμμάχους για να την σώσει από την Τουρκία .
Νομίζω πως ούτε υπήρχαν-γιαυτό δεν υλοποιήθηκαν το 1974 -και ούτε υπάρχουν ανάλογα στρατιωτικά σχέδια- το δυσαβαντάζ της αποστάσεως υπάρχει-.
Τώρα ως κράτος της Ε.Ε και μετά την Ομοσπονδιακή λύση -που ξεχάσατε ότι έχει αποφασισθεί από το 1977- και στη συνέχεια και του ΝΑΤΟ , θα γίνει το δεύτερο μετά την Κρήτη αβύθιστο αεροπλανοφόρο των Δυτικών συμμάχων στην Ανατολική Μεσόγειο , με την Τουρκία να αναλαμβάνει υποθέσεις -των Συμμάχων και εταίρων -στεργιανές προς βορρά και βορειοανατολικά .
Δεν είναι για τη Θάλασσα-ανέκαθεν ”γεμιτζήδες ναυτικούς ”είχε-.
Ποιο μικρό κράτος επιβιώνει χωρίς προστάτες ;;;.
Ξέφυγε η Ελλάς από τους προστάτες από το 1979 , όταν ο αείμνηστος Καραμανλής μας έβαλε στην τότε ΕΟΚ .
Ας ξεχάσουμε τις εθνικές ιδεοληψίες με τόσες Συμμαχίες -στις οποίες εθελοντικά ”μπήκαμε” και μένουμε με διαφορετικές κυβερνήσεις -.
Υ.Γ Υπάρχει το Ψήφισμα του ΟΗΕ για άμεση αποχώρηση του στρατιωτικού προσωπικού της Τουρκίας ,αλλά ακόμη να φύγει .
Η Διεθνής πολιτική ουδέποτε ήταν ηθική και σχεδόν πάντα είναι σκληρή ΚΑΙ καθορίζεται από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Οι γνώσεις και εμπειρίες μας δεν μας επιτρέπει ,στρατηγέ, να μην είμαστε ρεαλιστές ,όταν μάλιστα ούτε στην Κύπρο ούτε στην Ελλάδα θα ξαναέχουμε ΕΟΚΑ, καληνύχτα σας .
Σταύρος Αθαν. Ναλμπάντης
Γιατί δεν αποκλείετε σε μια πιθανή μεσομακροπρόθεσμη πλήρη ένταξη του Ισραήλ στο ΝΑΤΟ, να υλοποιηθεί στα πλαίσια μιας ευρύτερης αμυντικής συνεργασίας μαζί του ο σχεδιασμός που περιγράφετε, με πολλαπλάσια συνεργιστικά αποτελέσματα, δεδομένων και των κοινών συμφερόντων και του ευνοϊκού κλίματος που επικρατεί στις διμερείς σχέσεις Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ;