Από το «ελεγχόμενο χάος» της Μέσης Ανατολής στην άμεση ανάγκη για γεωπολιτική ενηλικίωση…
Κάθε φορά που η Μέση Ανατολή φλέγεται, οι ελίτ της Δύσης, απολύτως προστατευμένες στις γυάλες τους, σπεύδουν να διαβάσουν τις αναλύσεις στα ακριβά σαλόνια του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον. Διαβάζουν, για παράδειγμα, στον βρετανικό Economist ότι η Αμερική «αποχωρεί» από την Μέση Ανατολή και ότι βιώνουμε μια απώλεια ελέγχου που δεν ήταν «προσχεδιασμένη». Ας αφήσουμε όμως τις ευγένειες: το εν λόγω περιοδικό δεν κάνει μόνο ρεπορτάζ. Λειτουργεί και ως «γεωπολιτικό πλυντήριο». Ξεπλένει τον ωμό κυνισμό της αγγλοσαξονικής διπλωματίας και τις αιματηρές φαντασιώσεις του βαθέος κράτους, σερβίροντάς τες ως δήθεν αναπόφευκτη «φυσική» εξέλιξη. Αυτό αποδομείται με προηγούμενη ανάλυσή μας η οποία μιλά για «βελούδινη κατεδάφιση» —«βελούδινη» για αυτούς που την παρουσιάζουν και «αιμαγμένη» για όσους την βιώνουν— της σημερινής Μέσης Ανατολής, κάτι που οι μανδαρίνοι των Βρυξελλών και του δυτικού κατεστημένου δεν τολμούν να παραδεχτούν. Η διαφαινόμενη απώλεια ελέγχου των ΗΠΑ αποτελεί μάλλον μέρος του σχεδίου, διότι η αμερικανική στρατηγική ενορχηστρώνει μια κυνική «βαλκανιοποίηση» της περιοχής.
Επιμέλεια iEpikaira
Δεν πρέπει να ζούμε με ψευδαισθήσεις, ούτε να αφήνουμε χώρο σε ρομαντικές συμμαχίες του παρελθόντος. Η συμφωνία Σάικς-Πικό ξηλώνεται βίαια. Το βαθύ κράτος της αμερικανικής γεωστρατηγικής έχει αποφασίσει ότι τα υφιστάμενα σύνορα της περιοχής πρέπει να θρυμματιστούν. Για να επιτευχθεί αυτό, η Ουάσιγκτον δεν διστάζει να παρακάμψει παραδοσιακούς παίκτες, κλείνοντας το μάτι ακόμη και σε παραστρατιωτικές οργανώσεις και τοπικές πολιτοφυλακές—βλέπε Χούθι. Και μέσα σε αυτό το αιματηρό κενό που αφήνουν αποχωρώντας, τον ρόλο των «περιφερειακών μπράβων» αναλαμβάνουν βαριά οπλισμένα κράτη όπως το Ισραήλ και η Τουρκία, τα οποία θα το γεμίσουν κάνοντας τη βρώμικη δουλειά εκτελώντας τη νέα αρχιτεκτονική.
Ποιος όμως, πιστεύει ότι αυτό το πείραμα θα μείνει περιορισμένο και η κρίση δεν θα διαχυθεί; Οι ΗΠΑ και κάποιοι από τους συμμάχους της στρέφουν το βλέμμα τους στην Κίνα και τον Ινδο-Ειρηνικό. Αλλά πώς θα λειτουργήσουν οι σύγχρονοι εμπορικοί και ψηφιακοί διάδρομοι μέσα σε μια θρησκευτική και εθνοτική κόλαση στη μείζονα περιοχή της Μέσης Ανατολής; Το βαρύ τίμημα αυτής της κοντόφθαλμης στρατηγικής θα το πληρώσει, για άλλη μια φορά, η μικρή και η μεσαία τάξη. Όταν οι θαλάσσιοι διάδρομοι κλείνουν, οι εφοδιαστικές αλυσίδες σπάνε και ο πληθωρισμός γονατίζει τα νοικοκυριά, η Κομισιόν ζητάει να κλείσουν τα φώτα και να περιοριστεί η θέρμανση, τα λαϊκά στρώματα που συμπιέζονται, είναι επόμενο να στραφούν εναντίον του συστήματος. Και τότε, οι πολιτικές ελίτ θα πέφτουν πάλι από τα σύννεφα, αναρωτώμενες γιατί φουντώνει ο αντισυστημισμός και η ακροδεξιά στις κάλπες—βλέπε Γερμανία και οσονούπω και στην Ελλάδα. Δεν μπορείς να λοιδορείς τον ψηφοφόρο που αρνείται να πληρώσει τον λογαριασμό ενός διαλυμένου κόσμου που εσύ ο ίδιος σχεδίασες.
Και ερχόμαστε στο κρίσιμο, δικό μας ερώτημα: Πού ακριβώς βρισκόμαστε εμείς ως Ελληνισμός;
Το να διαβάζουμε τις διεθνείς εξελίξεις με ιδεολογικές παρωπίδες ή όρους «καλού και κακού» είναι εθνικά επικίνδυνο. Όπως τονίζει η ανάλυσή μας, σε αυτόν τον νέο χάρτη ασφαλείας η Ελλάδα και η Κύπρος κινδυνεύουν να υποβιβαστούν σε απλούς «εφοδιαστικούς κόμβους». Σε γρανάζια ξένων συμφερόντων. Αντιμετωπιζόμαστε ως «λειτουργικά αντίβαρα», σχεδιασμένα να απορροφούν τους κραδασμούς από τον τουρκικό επεκτατισμό —εάν εκτραπεί πέραν των ορίων που θέτουν οι ίδιοι οι προστάτες στους οποίους έχουμε αναθέσει την εθνική ασφάλειά μας— και να εξασφαλίζουν τα μετόπισθεν των δυτικών συμφερόντων, ενώ η γειτονιά μας θα καίγεται. Μας ζητούν, δηλαδή, να γίνουμε το αμόνι πάνω στο οποίο θα χτυπάει το σφυρί της νέας κρίσης που οι ίδιοι ετοίμασαν.
Η γεωπολιτική ενηλικίωση της χώρας απαιτεί ρεαλισμό. Δεν μπορούμε να λειτουργούμε ως δεδομένοι, δεμένοι στο άρμα οποιουδήποτε ηγεμόνα, ειδικά όταν αυτός συμπεριφέρεται σπασμωδικά και παρελκυστικά.
Αν η Αθήνα και η Λευκωσία συνεχίσουν να πολιτεύονται με την ψευδαίσθηση της «αμερικανικής ομπρέλας» προστασίας, χωρίς να απαιτούν χειροπιαστά ανταλλάγματα επί ίσοις όροις, το ξύπνημα θα είναι εφιαλτικό. Όταν ένα σχέδιο κατεδάφισης και περιφερειακού κατακερματισμού τυπώνεται και προαναγγέλλεται χρόνια πριν πέσει η πρώτη βόμβα στο Ιράν—έχουμε γράψει επανειλημμένα για τα «αιμαγμένα σύνορα» του Ράλφ Πίτερς—, σημαίνει ότι σε συγκεκριμένες πηγές—γράφε Economist—, δεν διαβάζουμε μόνο απλές ειδήσεις. Διαβάζουμε ενίοτε τα σενάρια της επόμενης μέρας. Και αυτό οφείλει να μας κρατάει σε εγρήγορση διότι αυτά τα σενάρια δεν προμηνύουν ένα ρόδινο μέλλον…
Το συμπέρασμα είναι ότι στην ζούγκλα του εκρηκτικού νέου διεθνούς συστήματος, τα κράτη που δεν διεκδικούν τον δικό τους αυτόνομο ρόλο, ρίχνονται στη φωτιά, ή αναφλέγονται επαγωγικά από την εγγύτερη πηγή κρίσης και την δική τους αδράνεια.
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com
