Ἀπό τὸν Ἀββᾶ Ἰσαάκ στόν Ντοστογιέφσκυ

Print Friendly, PDF & Email
spot_img

Πν μέτρον ριστονὉ ἄνθρωπος εναι τὸ μέτροὁ ἅγιος νθρωποςΚι ὁ Ἀββς σακ εναι να μέτρο γιὰ τν νθρωποτὴ ζωὴ καὶ τν τέχνη καὶ τὴ δρσι.

Ποῦ βρίσκεταιΠς ζΠς γράφειΤί ποίησιτί φιλοσοφίατί ψυχολογία κάνειΠς δρσυχάζεικινεται καὶ ἀκινητε!

Μπορομε δι’ ατοῦ νὰ κρίνωμε τος νθρώπουςΔν εναι μεγάλοςμέγιστοςμοναδικόςΔν εναι δικία ἢ αθάδεια νὰ συγκρίνωμε μὲ τέτοια μεγέθη λους τος λλουςμςτος κοινούς;

Θὰ ἀπαντοσα δίσταχταχιν ταν κάποιος ποὺ ἀνέπτυξε μία δρσι ἢ κάποιος ποὺ εχε μερικὰ ὅλως ξαιρετικὰ φυσικὰ χαρίσματα καὶ δι’ ατν κατέπληξε τν νθρωπότηταδν θὰ ἦταν σωστὸ νὰ τν πάρωμε σν μέτρο κρίσεως καὶ συγκρίσεως τν νθρώπωνδῶ ὅμως συμβαίνει κάτι λλοτοτος ὁ Ἀββς εναι μέγιστος καὶ ἀνθρωπινότατοςΕναι μεγάλος καὶ προσηνήςΚοντά του οἱ μεγάλοι νοιώθουν λάχιστοι καὶ οἱ μικροὶ παίρνουν θάρροςμπορον νὰ κινηθον.

Δν κολακεύει τν ναοτε περιφρονεῖ τν λλοΔν γνοεῖ τος πόνουςτς κλίσεις καὶ τος καημος κανενόςΑτς εναι να ρτιο σύνολονας ριμος καρπς τοῦ Πνεύματος, ποὺ τν ριμότητά του φανερώνει μὲ τὸ χρματὸ ἄρωματν παλότητατὴ γεσι.

Εναι νθρώπινοςταπεινός· καταλαβαίνειγνωρίζει βαθιὰ τς δυναμίες τοῦ ταλαίπωρου κόσμουΔν εναι κανες κριτς τεγκτος ἢ ἱεροεξεταστς νίλεωςΕναι γνώστης τν δυναμιν καὶ τς πτωχείας μαςμέτοχος τς φύσεώς μας καὶ ταυτόχρονα– κοινωνς τς χαρς καὶ τς παρακλήσεως τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Δν διαπληκτίζεται μὲ κανέναΔίδει φορμς καὶ περιμένειΛέει τν λήθεια καὶ τν φήνει νὰ δράση μέσα μας.

Καὶ γιὰ τὴ λογοτεχνία καὶ ἐξομολόγησι τν λογοτεχννΤς ξέρειτς καταλαβαίνειτς γνωρίζειτς δέχεταιΕναι καὶ ὁ ἴδιος λογοτέχνηςΚαὶ τόσο πολὺ λογοτέχνης, ποὺ φτάνει στὸ σημεο νὰ μν εναιχει ξεπεράσει τὴ λογοτεχνία καὶ βρίσκεται στν πέκεινα χροπου δηγεῖ τν νθρωπο ὁ ἀληθινς πόνος καὶ ὁ καημς τς λογοτεχνίας.

ντας μεγάλοςσέβεται τν μικρότν ταπεινόΣέβεται καὶ τος λογοτέχνεςτος γνες καὶ τς ξομολογήσεις τους, περισσότερο π’ ὅ,τι οἱ ἴδιοι οἱ λογοτέχνες, ποὺ λίγοολὺ ὅλοι βρίσκονται στν χρο τς φθορςτς μιλλαςτς ζήλειας καὶ τς προσπάθειας νὰ τὰ ξεπεράσουν λα ατά.

Τὸ μήνυμαΜπορεῖ νὰ γίνη ὁ ἄνθρωπος λίγο σν τν ββᾶ ἸσαάκΝὰ ἡσυχάση ν σῳ ζῆ ἐπὶ γςΚαὶ νὰ ἐπιβιο μέσα στος πολλος ειζώωςνῷ θὰ ἔχη πέλθει ες τς αωνίους μονάς.

κούγοντας να λογοτέχνη (παίρνουμε ς παράδειγμα τν Γιργο ωάννουπως παρουσιάζεται στὰ «Ες αυτόν»), βλέποντάς τον νὰ ἀγωνίζεται νὰ βρῆ μιὰ ἰσορροπία· νὰ ἀκροζυγιάση δίκαια τὴ ζωή τουτὸ ἔργο του· βλέποντάς τον νὰ θέτη προβλήματα μεγάλα τιμίωςνὰ ψάχνη γιὰ τὸ γνήσιο καὶ αθεντικὸ στὸ περιεχόμενο καὶ στν κφρασι τς δουλεις τουδν μπορες νὰ μείνης συγκίνητοςλος ατς ὁ ἀγώνας κάτι σο λέει· κάτι μπορεῖ νὰ πῆ σ ὅποιον γωνίζεται τίμια στν ποιονδήποτε δικό του τομέαΜόνο κάτι μένει νὰ πς –φ ὅσον τν βλέπεις νὰ βασανίζεται γιὰ τὸ γνήσιοΚαὶ ατὸ εναι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «τι ν σοι λείπει» (Λουκ. 18, 22):

φοῦ τὰ δίνεις λα· ἀφοῦ ἐγκαταλείπεις τὰ σχετικά· ἀφοῦ ἔφτασες στὸ σημεο νὰ μὴ σὲ ἐνδιαφέρει ἡ προβολή· ἀφοῦ πονςσκέπτεσαι τν ναγνώστη σουτν νθρωπο· τότε γιατί δν κάνεις να κόμη βμαΤὸ βμα ατ σο τὸ δείχνει ὁ Ἀββς σαάκ.

Δν σο λέει ὁ Ἀββςμὲ τὴ ζωὴ καὶ τὰ γραπτά του, «γκατάλειψε τν γώνα σου». Δν πορρίπτει τν προσπάθειά σουΝοιώθει τὴ χαρὰ ποὺ ζς καὶ ἀπολαμβάνεις γράφοντας καὶ δημιουργώντας τίμιαΔν σο τὸ ἀρνεταιΔν θέλει νὰ σὲ σταματήσηΘέλει νὰ σὲ ἐλευθερώση πὸ τν νακύκλωσι τς φθορςνὰ σπάση τὸ φράγμα πο σο δεσμεύει τν πορεία· νὰ σὲ σπρώξη στὰ ἄπατα νερὰ τοῦ μυστηρίου τς ζως.

Ατς βλέπει τι σὺ κλείνεις τν αυτό σουΦυλακίζεις τὸ εναι σου, ποὺ διψ τν λευθερίαΣταματς τὴ λογοτεχνική σου ξέλιξι, περιορίζεις τν ρίζοντα τς ζως σουστερες πὸ τν αυτό σου νοίγματα πρς νέες πεκτάσεις –θανάτους καὶ ἀναστάσεις– ποὺ καταξιώνουν τν νθρωπο καὶ καθιστον τέρμονη καὶ ἀέναη τὴ λογοτεχνικὴ δημιουργία καὶ τὴ χάρι της.

κολουθώντας πιστὰ τν ββᾶ μπαίνεις πιὸ πολὺ μέσα στν νθρωποΚαὶ ὁ κάθε νθρωπος σὲ σέναλοι μαζὶ προχωρετε δελφωμένοι πρς τν καινὴ κτίσιναπνέετε στν συχο έρα τς δέσμευτης λευθερίαςΑξάνεστε τελείωτα καὶ διαστέλλεστε σταμάτηταταπεινούμενοισυστελλόμενοιθυσιαζόμενοι γιὰ τὰ μέγιστα.

Στὴ σοβαρὴ λογοτεχνία ναμφίβολα βρίσκεις συμπυκνωμένη κάποια νθρωπιάναπαύεσαισυμφωνεςΠαίρνεις στοιχεα ζωςἩ ἀνάπαυσι ρχεται μέσα σουκαὶ μιὰ καινούργια δύναμι καὶ ὄρεξι ποκτᾶ ὁ ἑαυτός σου γιὰ τὴ συνέχισι τοῦ ἀγώνα.

λλὰ ἡ τελικὴ ἀπειλ μένει νοιχτήΠροχωρεςΚαὶ φτάνεις στν θάνατοστν τάφοΤότε οἱ φίλοι λογοτέχνες μπορεῖ νὰ σο φέρουν μὲ ἀγάπη να μπουκέτο λουλούδια ἢ μιὰ ἀνθοδέσμη καλν καὶ μετρημένων λόγωνΔν μπορον μως νὰ σὲ ἀπαλλάξουν πὸ τν θάνατο· νὰ ἀκυρώσουν τν «σχατο χθρό» (Α΄ Κορ. 15, 26). Τὸ νοιώθουν –σχετα ν πολὺ θὰ τό ’θελαν νὰ εναι διαφορετικά ὅτι βρίσκονται δθε τοῦ θανάτου. 

Μπορεῖ ὅμως ὁ ἄνθρωπος νὰ μπολιαστῆ σὲ ἕνα δέντρο είζωοΜπορεῖ νὰ γίνη «κλμα τς μπέλου τς Ζως». Μπορεῖ ἡ ἄσκησί του νὰ συνδεθῆ μὲ μίαν λληΜπορεῖ νὰ βαφτιστῆ ὁλόκληροςΝὰ προσφερθνὰ πεθάνηπως τὸ ζητον οἱ ἀληθινοὶ ἐραστς τς λήθειαςΚαὶ πεθαίνονταςσυνθαπτόμενος ες τν θάνατον τοῦ Ἰησονὰ συναναστηθῆ μαζί Του σὲ μιὰ καινὴ ζωή.

τσιπὸ τν πολλὴ ἀνθρωπιάτν ποία πετυχαίνουν μὲ τν γώνα καὶ τν κόπο ποὺ καταβάλλουνοἱ ἀληθινοὶ λογοτέχνες μπορον νὰ προχωρήσουν φυσιολογικὰ στὴ θεανθρωπία.

Ὁ λόγος καὶ ἡ ὕπαρξι τοῦ λογοτέχνη γκεντρίζεται στὴ ζωὴ τν αώνιοΤρέφεται π’ ατήνΤρέφεται πὸ τν να Λόγο, «δι’ οὗ τὰ πάντα γένετο καὶ χωρς ατοῦ ἐγένετο οδὲ ἓν ὃ γέγονεν» (Πρβλω. 1, 3).

Τότε βρίσκουν ατὸ ποὺ προσδοκονΨηλαφον ατὸ ποὺ ὑπαινίσσονται καὶ ἐνσαρκώνουν ατὸ ποὺ ἐπιθυμονΣυνεχίζουν τν γώνα τν λογοτεχνικόΤος δίδεται τὸ ἀνέφικτοτος χαρίζεται κενο ποὺ «πὶ καρδίαν νθρώπου οκ νέβη» (Α΄ Κορ. 2, 9).

Δν σταματᾶ κάπου ἡ πορείαἡ ἐπέκτασιἡ ἄνοδοςΣυνέχεια προχωρεςπεκδύεσαι τν προβολήγκαταλείπεις τν μυναλα σο κάνουν καλόΜὲ ἄλλο σχολεσαιποφεύγεις τὰ ἀνθρώπινα καὶ βρίσκεις τος νθρώπουςΦτάνεις στὴ σιωπήΚαὶ μιλᾶ μὲ ἄλλο τρόπο ὁ λόγος καὶ ἡ ζωή σου.

ταν νεβῆ ἡ θερμοκρασίακολλον τὰ μέταλλαν εσαι παιτητικς στὴ ζωή σουμπορες νὰ ἔλθης σὲ ἐπαφὴ μὲ τν ββᾶ ἸσαάκΑτς θὰ σὲ μυσταγωγήση στὰ κεκρυμμέναΘὰ σὲ παραλάβη πὸ ἐκεῖ ποὺ σταματςΘὰ σὲ πιάση πὸ τὸ χέρι τότε ποὺ νοιώθεις τι δν μπορες νὰ ἀνεβςΘὰ σὲ βοηθήση νὰ προχωρήσης στν δρόμο σουΘὰ σοῦ ἀποκαλύψη –θὰ τὸ δς καὶ θὰ τὸ ζήσης μόνος σου ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡ μέλλουσα χαρίζεται στος νθρώπους δη πὸ σήμερα.

Καὶ μένει ὁ Ἀββς κριτήριο καὶ μέτρο· γιὰ τούτη τὴ ζωὴ καὶ τν λλη· γιὰ τὴ διαγωγὴ καὶ τὸ γράψιμο· γιὰ τὴ δρσι καὶ τὴ θεωρία· γιὰ τν ντιμετώπισι κάθε ετυχίας ἢ συμφορς· γιὰ τν ποκρυβ καὶ τὴ φανέρωσι· γιὰ τὴ σιωπὴ καὶ τν λόγο. […]

ν ὁ Ἀββς σακ χη τν νεξιχνίαστο πλοτο τς Χάριτος· ἐὰν πολλοὶ λογοτέχνες μπορον πολλὰ νὰ πάρουν καὶ νὰ βοηθηθον π’ ατόν

πάρχει καὶ ἡ ξεχωριστὴ περίπτωσι τοῦ Ντοστογιέφσκιπου ἡ πνευματικὴ συγγένεια καὶ ὁμοιότης –παρ ὅλη τν μφανῆ καὶ μεγάλη διαφορά– μὲ τν ββᾶ εναι ναμφισβήτητηΜπορομε νὰ πομεκοσμικς ββς σαάκ.

τσιμπορες καὶ γι’ ατόντν ερὸ καὶ μέγιστο λογοτέχνηνὰ μιλήσης στν περθετικὸ βαθμόγιατ παραμένει σαεὶ στὸ παγκόσμιο στερέωμα να παρήγορο φαινόμενος δρο τοῦ Θεοῦ καὶ καρπς τοῦ Πνεύματος.

Δν σο παριστάνει τν δάσκαλοΔν σο λέει κάτι ξωτερικὰ καὶ ἀνώδυναΣο προσφέρει ατὸ ποὺ ἐρρευσε πὸ τν καρδιά του, ποὺ δν εναι δικό τουλλὰ τοῦ Πνεύματος.

Ατς ὁ ἐπαναστάτης πίστεψε στν Θεάνθρωπο καὶ ὁμολόγησε: «ν μοῦ ἀποδείξετε τι ὁ Χριστς εναι ξω πὸ τν λήθειαγὼ θέλω τν Χριστόκι χι τν λήθεια»1· τν Χριστὸ ποὺ επε: «Ὁ πιστεύων ες μέ, ποταμοὶ ἐκ τς κοιλίας ατοῦ ρεύσουσιν δατος ζντοςΤοτο επε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες» (ω. 7, 38-39).

πὸ μέσα του ρέουν ποταμοὶ παρακλήσεως, ποὺ τν κέρδισε μετὰ ἀπὸ χίλια βάσανα, πόνους, πειρασμούςθανατικς πειλς καὶ κάτεργαΑτὴ παρασύρει καὶ ζωογονεῖ τος πάνταςτσιχει νὰ πῆ καὶ λέει πολλάΚαὶ δι ὅλων προσφέρεται τὸ ἕνα· ἡ παράκλησιἡ παρηγοριὰ τοῦ Πνεύματος.

Ατς σν νὰ κάθεται κάπου μόνοςΣυζητᾶ μὲ τν αυτό τουΔιαλέγεται μὲ τὸ πολυπρόσωπο εναι του. (Εναι γνωστὸ τὸ λεγόμενο τι στος δελφος Καραμάζωφ ὁ ἴδιος ὁ συγγραφέας ατοπεριγράφεται σ ὅλες τς μορφς τν δελφν.) Καὶ εναι ληθινόςΔημιουργεῖ κλίμα εκρατο γύρω τουναδίδει μαγευτικὴ μουσικήΣκορπᾶ ὑλικὸ πολύτιμο δωρεάνΚαὶ μαζεύεται λος ὁ κόσμος γύρω τουΤν κούειΜένει μαζί τουΤν παίρνει μέσα τουΤν δέχεται σν δικό τουΠοτίζεται ἡ ρίζα ἡ βαθι το κάθε μαραμένου μὲ τὸ νερὸ ποὺ ρέει πὸ ἐδΓιατρεύονται οἱ πόνοι καὶ συσφίγγονται οἱ παράλυτοι στὰ θερμὰ νερὰ τούτης τς αματικς πηγς.

Ὁ Ντοστογιέφσκι παρακολουθεῖ τν στορία σωθενΖῆ τν μπειρία τν ρώων τουΓνωρίζει μὲ κοινωνία ζως τί συμβαίνει μέσα τουςΚαὶ ατὴ ἡ πείραἡ μέσα γνσιςσυνέχεια φανεροται στὴ διήγησιΣυναρμολογεῖ τὰ γεγονόταΠλέκει τος διαλόγουςΣτρώνει τς φράσειςΛέει κάτι ξεκάθαρα ἢ τὸ ἀφήνει νὰ ἐννοηθΠάντοτε μως ατς πὸ μέσα δηγεῖ ἀπαρασάλευτα τὰ πράγματα κεῖ ποὺ θέλεικαλύτεραὁ Χριστς τὰ κατευθύνει μὲ τὸ πανάγιο θέλημά Του.

Εναι λα δονήσεις σεισμοτοῦ ὁποίου τὸ ἐπίκεντρο βρίσκεται στὰ βάθη τς ζως τοῦ Ντοστογιέφσκιτσιταν κάτι φανερώνεταικάτι κινται στν πιφάνειασημαίνει τι ταυτόχροναπὸ τὸ βάθος μέχρι τν πιφάνειαλο τὸ σμα τς γς –τὸ εναι τοῦ Ντοστογιέφσκι– δονεται καὶ μετέχει στὸ γεγονόςΑτς βρίσκεται λόκληρος μέσα σὲ ὅλους τος ρωές τουΤαυτίζεται μ’ ατος συγχύτως.

Πόσο παθιασμένα καὶ πειστικὰ ὑποστηρίζει τν κάθε μιὰ θέσιΠς καὶ οἱ δύο πλευρέςοἱ δύο ἀπόψεις τοῦ ἴδιου θέματοςχουν τὰ δίκια τουςΚαὶ πς ἡ Ἀλήθεια, ποὺ εναι πρόσωπο θεανθρώπινοξεπερνᾶ τος στοχασμος ποὺ θέλουν νὰ πον τὸ ἄρρητο ἢ τς πόψεις ποὺ χωρίζουν τος νθρώπους!

Καὶ ὁ Ντοστογιέφσκι κυκλοφορεῖ ἀοράτως ν λευκος μετὰ τοῦ Ἀναστάντος χαρίζοντας ερήνη καὶ χαρὰ στος πεγνωσμένους καὶ καταφρονημένους.

Σο κάνει κριτικήχωρς νὰ σο τὸ λέηΣο προσφέρει γεία ψυχς σχολίασταΣο μιλχωρς νὰ ἀπευθύνεται σὲ σέναΣοῦ ἀναμοχλεύει σοβαρότατα προσωπικὰ θέματαμονολογώντας καθ ἑαυτόν.

Καὶ ἐπειδὴ σὲ ἀφήνει λεύθερο, πς κοντά τουπειδὴ δν σο κάνει τν δάσκαλοτεντώνεις τὸ ατί σουπειδὴ ἔχει ατὸ ποὺ θέλειςμένεις πάνταθελά σουδίπλα του.

ν ζητοσε νὰ τν κούσουνατὸ καὶ μόνο θὰ ἦταν κανὸ νὰ διώξη τος νθρώπους πὸ κοντά τουΘὰ ἦταν πόδειξι τι λέει ψέματα.

Τὸ ψεύτικο προβάλλεται καὶ ζητᾶ ὀπαδούςΤὸ ἀληθινὸ τιμται περιφρονούμενο καὶ σώζει ατος ποὺ μπορον νὰ νοιώσουν τν ξία του.

Δν πιδιώκει κάτι δικό τουλλὰ φανερώνει κενο ποὺ λειτουργεῖ καὶ καταλήγει κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεο.

Κάνει φαινομενικὰ κάτι τὸ ἄσχετο ἢ καὶ μπλεγμένοΟἱ ἥρωές του εναι συχνὰ παράφρονεςδαιμονισμένοι ἢ καὶ ἐγκληματίεςΟἱ ἱστορίες του εναι φορτωμένες καὶ περιπεπλεγμένεςλλὰ ὁ ἄξονάς του σταθερόςΚαὶ τὸ σημεο που δηγεσαφς καὶ παρήγορολοι ρχονται κούσια πρς ατόνκεῖ ποὺ βρίσκεται τὸ ἄγνωστο εναι τουςτὸ ἄλγος τοῦ νόστου.

«που ἐὰν  τὸ πτμακεῖ συναχθήσονται οἱ ἀετοί» (Ματθ. 24, 28). Καὶ οἱ ἄνθρωποι ρχονται στὸ πτμαστν πόνοστν τάφοπ’ ὅπου ἡ ζωή.

Πόσοι πολλοὶ ἀλληλοσπαρασσόμενοι, ποὺ δν μπορον νὰ ἀνεχθον ὁ ἕνας τν λλονχουν τν Ντοστογιέφσκι μέσα στν καρδιά τουςχουν τὴ φωτογραφία του μέσα στν πιὸ δικό τους χροχουν τὴ μαχαιριὰ τοῦ πόνου του νὰ αμορραγῆ καὶ νὰ μαλακώνη τὰ σωθικά τους!

Δν μπορες νὰ διαβάσης τν Ντοστογιέφσκιν ζητς τὰ τίμιακαὶ νὰ μείνης ὁ ἴδιοςΔν μπορες νὰ τν διαβάσηςτν ρα ποὺ μπορες νὰ πάρης τὸ μήνυμά τουκαὶ νὰ τν ξεχάσηςΓίνεται δικός σουΓίνεσαι δικός τουδελφωθήκατε σ ἕνα χρο βαθύψηλόερύχωρο· σ ἕνα χρο ποὺ ἀνήκει σ ὅλουςΚαὶ χωρον λοι.

Ἡ φωνή του καταργεῖ τος χωρισμούςὉ λόγος του πάει βαθιάΠερνᾶ ὅλα τὰ γρανιτώδη πετρώματα τς νθρώπινης σκληρότητοςἩ ψυχή του ἔχει ντοχὴ ἀτσαλιοῦ καὶ εαισθησία γγέλουΜπαίνει στν πιὸ βαθὺ χρο τοῦ σπιτιοῦ σουπου δν μπκες κόμηΣοὺ τραγουδᾶ κάποιο τραγούδι τν προγόνων σου, ποὺ δν τὸ ἄκουσες ποτένῷ ὁ σκοπός του μυρμηδίζει στὸ αμα σουΣὲ πάει πολὺ πίσωστν ρχήπ’ ὅπου λοι ξεκινμεΣὲ προχωρεῖ πολὺ μπροστάστὸ μέλλονπου λοι συναντιόμαστεκαὶ ἀγκαλιάζει ὁ φονις τὸ θύμα καὶ ὁ σκοτωμένος τν φονιά.

Ατς ποὺ ἔχει μέσα του ἕνα πυράκτωμα γάπηςς πλοτο προσωπικς ζωςκαὶ μιὰ παράφορη δίψα τοῦ ἀπολύτουΑτς ποὺ νοιώθει τὴ χάρι τς ταπεινώσεως καὶ τν γγελικὴ λεπτότητα τοῦ μικροῦ παιδιοῦ ἀλλὰ καὶ τς καρδις τοῦ πληγωμένου μέθυσου ἢ ἐγκληματίαΑτς ποὺ ζασθάνεται καὶ κρύβει μέσα του ὅλους τος πόνους τοῦ κόσμουτος τύπους τν νθρώπωνκαὶ σὲ τίποτε δν θέλει νὰ βλάψη κανέναΑτς ποὺ κράτα λα τὰ θέματα νοιχτάγιατ δν λέχθη κόμη ὁ τελικς λόγος πὸ τν Θεν Λόγον, ποὺ μπορεῖ καὶ ὀφείλει νὰ τν ππειδὴ εναι ἡ ἈγάπηΑτς ποὺ ἔχει ατὴ τν εαισθησίαμεγαλοθυμία καὶ εθύνηΑτς ποὺ κανένα δν γνοεδν πορρίπτειδν δικεκαὶ μς φήνει μόνους νὰ τὸ καταλάβωμεΑτς ποὺ βασανίζεταιθυσιάζεται, πεθαίνει γιὰ τν λευθερία καὶ τν νότητα λων μαςΑτς ποὺ δν ζῆ χωρς τος λλουςλλὰ χάριν τν λλων.

Ατς ταν μιλλοι σιωπονγιὰ νὰ τν κούσουνκούγοντάς τονσβήνουν οἱ θόρυβοι καὶ τὰ παράσιταΚαθένας κούει τὴ βαθύτερη φωνὴ τοῦ ἑαυτοῦ τουγιατὶ ἀληθινὰ ἀκούγεται ὁ ἀπ’ ἀρχς καὶ ἕνας Λόγος.

Ατς νέβασε τὸ ἐπίπεδο τς ζως τοῦ ἀνθρώπουτς δουλεις καὶ τς δημιουργίας του πιὸ ψηλὰ ἀπὸ ὅλους τος λλουςγιατ κατέβηκε στὰ κατώτατα μέρηΔοκίμασε τν βάστακτο πόνο καὶ δν δυσανασχέτησελλὰ ἀπὸ μέσα του βγκε λόγος καὶ διάθεσι εγνωμοσύνης γιὰ ὅλα του τὰ βάσαναΠρε βοήθειαΒρκε τὸ μυστικόΔέχτηκε τὸ προζύμι τς ΒασιλείαςΚαὶ ὅλο τὸ φύραμα τς ζως καὶ τς δημιουργίας του ἀνέβηκε μὲ τὴ δραστικὴ ζύμη τς μελλούσης Βασιλείας.

Εναι ὁ πολὺ βασανισμένος καὶ παρηγορημένος· στν πιὸ βαθὺ ἅδη κατεβασμένος καὶ σὲ ὁλοφώτεινο ορανὸ ἀνεβασμένοςΠέρασε τὴ ζωηφόρο νέκρωσιΖῆ τὴ νεκρανάστασιΓι’ ατόχει τὴ δυνατότητα καὶ τὴ χάρι νὰ δώση τὸ εαγγέλιο τς χαρς πρς λους.

Ατὸ γίνεταιπειδὴ τὸ ζΛέγεται μόνο τουΚαὶ δι ὅλων σα λέειδι ὅλων σα βάζει τος ρωές του νὰ λένενὰ τσακώνωνταινὰ χαριεντίζωνταιφανερώνεται καὶ προσφέρεται ατότὸ ἕνα καὶ σωτήριο. 

Νομίζει ὁ ἄλλος τιδιαβάζοντας Ντοστογιέφσκιδιαβάζει στυνομικὰ μυθιστορήματα ἢ συγγραφέα νατόμο τς νθρώπινης ψυχς, ποὺ κάνει τὴ χαρτογράφησι τοῦ ἄγνωστου καὶ ἀπλησίαστου εναι μαςτσι εναιΤὰ κάνει λα ατάλλὰ τὸ σημαντικότερο εναι τιδι ὅλων ατννσταλάζει μέσα μας τν παράκλησι τοῦ Πνεύματος καὶ τὴ βεβαιότητα τι πάρχει κενος ποὺ συνέχει τὰ πάντα· ἀγαπᾶ καὶ σώζει τν νθρωπο.

Ὁ Ντοστογιέφσκι ξέρει τν λήθεια τς ζωςΕναι γεμάτος βαριὰ χαράΞέρει τί περιμένουν οἱ ἄλλοι π’ ατόνΚαὶ ποὺ ὀφείλει καὶ μπορεῖ τώρα νὰ τος κατευθύνη:

Νὰ μὴ βιαστον νὰ ἐλπίσουνστηριζόμενοι σὲ πράγματα πρόσκαιρα, «ος οκ στι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3).

Νὰ μὴ βιαστον νὰ ἀπελπιστοννομίζοντας τι ἡ ὅποια δοκιμασία τους εναι ρρώστια πρς θάνατον. 

χει ὁ Θες γιὰ ὅλους μαςρκεῖ νὰ ταπεινωθομενὰ συγχωρομε καὶ νὰ περιμένωμε.

τσιετε διαβάσεις τν ββᾶ Ἰσαάκετε τν Ντοστογιέφσκι, παίρνεις ν τέλει τὸ ἴδιο μήνυματὴ χάρι καὶ τν παρηγοριά.

Ατς ὁ συγγραφέας εναι να βιωματικὸ καὶ ὁλοζώντανο σχόλιο στν ββᾶ ἸσαάκΚαὶ «ντοστογιεφσκικά», μὲ ὅλα του τὰ ἔργα, πιστοποιεῖ καὶ ἐπικυρώνει τὴ διπλὴ βεβαιότητα τοῦ Ἀββᾶ οὺ εναι καὶ δική του):

Χωρς μεγάλους πειρασμούςδν δίδονται μεγάλα χαρίσματα (βλλόγο μς΄σ. 192). ΚαίἩ χαρὰ ἡ ἐν τῷ Θεῷ εναι σχυροτέρα τς παρούσης ζως (πρβλλόγο λη΄σ. 163).

Σημείωση

1. Βλπαντα τοῦ Ντοστογιέφσκι (στὰ ρωσικά), γΠετρούπολη 1985, τόμ. 28, σ. 176.

πὸ τὸ βιβλίο Φς Χριστοῦ φαίνει πσικδΜβήρων και από το  Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία τεύχος 255 Ιανουάριος 20114 Αφιέρωμα στον Φ.Μ. Ντοστογιέφσκυ.

antifono.gr

spot_img

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,659ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
18,200ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisement -spot_img

Τελευταία Άρθρα