Το πρόβλημα δεν είναι η στάση του Δένδια. Η ασπόνδυλη εξωτερική πολιτική οδηγεί την χώρα στην αυτοκατάργηση

Print Friendly, PDF & Email
spot_img
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Όλα όσα διαδραματίστηκαν την χθεσινή μέρα κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Έλληνα ΥΠΕΞ στην Τρίπολη της Λιβύης, αφορούν στην εθνική εκπροσώπηση. Ως τέτοια λοιπόν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται στην κριτική μας, μαζί με τα όποια λάθη ενδεχομένως καταγράφονται, χωρίς φυσικά να παρασυρόμαστε από τις γνωστές αδιέξοδες και αυτοκτονικές αντιπολιτευτικές λογικές που δεν οδηγούν πουθενά…

Ποια είναι τα δεδομένα…

Πρώτον: Ο Έλληνας υπουργών Εξωτερικών παγιδεύτηκε. Και το κρίσιμο ζήτημα είναι να κατανοήσουμε ότι η παγίδευση αυτή, είχε θεσμικά χαρακτηριστικά. Αυτοί που την ενορχήστρωσαν, επιδίωξαν να καταγραφεί η συνάντησή του με την Λίβυα Υπουργό των Εξωτερικών. Δεν τους ενδιέφερε ούτε η ταυτότητα ούτε η προγενέστερη συνολική στάση της Λίβυας αξιωματούχου. Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν να καταγραφεί η συνάντηση με ένα πρόσωπο το οποίο επιτελεί συγκεκριμένο θεσμικό ρόλο, αντίστοιχο με αυτόν του κ. Δένδια. Μια τέτοια καταγραφή, τροποποιούσε άρδην τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά της συνάντησης και αυτό ακριβώς είναι που ήθελαν οι ενορχηστρωτές

Δεύτερον: Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι οι ενορχηστρωτές αυτής της δολιότητας, θα ήταν τόσο αφελείς ώστε να ακυρώσουν το όποιο κέρδος από την εξασφάλιση της πολυπόθητης εικόνας, με το να δώσουν την ευκαιρία (ή την πάσα) στον κ. Δένδια να «ταπώσει» κατά το κοινώς λεγόμενο την Λίβυα ΥΠΕΞ. Αυτοί που έστησαν το συγκεκριμένο σκηνικό, το έστησαν για να πάρουν ΚΑΙ όχι για να δώσουν. Και η μοναδική εκδοχή που δεν θα μπορούσε να είναι υπό τον απόλυτο έλεγχο των διοργανωτών, ήταν αυτή που επέλεξε ο Δένδιας με το να μην αποβιβαστεί από το αεροσκάφος. Όσοι λοιπόν πιστεύουν ότι ο Έλληνας Υπουργός θα έπρεπε να αποβιβαστεί και να καταγγείλει ή έστω να πουλήσει αγοραία ανωτερότητα, μάλλον σκέφτονται με υπερβολική αθωότητα και αυτή η αθωότητα δεν συμπεριλαμβάνεται στις «προδιαγραφές» των διοργανωτών

Τρίτον: Φυσικά μπορούμε να υποθέσουμε πιθανούς τρόπους με τους οποίους θα ήταν δυνατόν να επιχειρηθεί η αξιοποίηση αυτής της συνάντησης. Άλλωστε αυτοί που την ενορχήστρωσαν, είναι βέβαιο πως δεν το έκαναν για λόγους αβροφροσύνης. Το ότι αυτή η δυνατότητα τελικά δεν εξασφαλίστηκε, είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη πλευρά σχετίζεται με την επικοινωνιακή διαχείριση της ΜΗ συνάντησης και καλό θα είναι να ασχοληθούμε ως χώρα και με αυτήν την διάσταση, που δεν είναι διόλου ήσσονος σημασίας…

Τέταρτον: Το μεγάλο πρόβλημα, είναι ότι η Ελληνική εξωτερική πολιτική ΚΑΙ σε σχέση με το Λιβυκό, δεν χαρακτηρίζεται από την απαιτούμενη στρατηγική συνεκτικότητα. Από αυτήν την άποψη, η χθεσινή αντίδραση του Έλληνα Υπουργού εξωτερικών, δεν μπορεί να ακουμπήσει και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να ερμηνευτεί στο πλαίσιο μιας ενιαίας και ολοκληρωμένης αντίληψης που θα έπρεπε να διαπερνά την Ελληνική Διπλωματία. Κατά την άποψη του γράφοντος, η αντίδραση του Έλληνα Υπουργού ήταν μια ευφυής κίνηση ανάγκηςπου απλώς ακύρωσε έναν δόλιο σχεδιασμό, χωρίς όμως να παραπέμπει αναγκαστικά σε μια στοχευμένη και παραγωγική συνέχεια. Αυτό όμως είναι το ζητούμενο. Και αυτό το στοίχημα δεν κερδίζεται με μια μίζερη αναψηλάφηση των πεπραγμένων

Πέμπτον: Δεν είναι σωστή η αντίληψη που λέει ότι η Ελλάδα και η Διεθνής κοινότητα έχουν αναγνωρίσει γενικώς την Κυβέρνηση της Τρίπολης. Αυτό που έχουν αναγνωρίσει τόσο η Ελλάδα όσο και η Διεθνής κοινότητα, είναι ότι αυτή η κυβέρνηση έχει περιορισμένο ρόλο και όχι το απεριόριστο δικαίωμα έναντι πάντων και επί παντός επιστητού, υπενθυμίζοντάς της ταυτόχρονα ότι έχει παραβιάσει συνειδητά τους όρους της συγκρότησής της και ότι είναι ήδη εκπρόθεσμη ως προς το χρονοδιάγραμμα και τις υποχρεώσεις που της έχουν ανατεθεί. Δεν τίθεται λοιπόν απλώς ζήτημα διαφωνίας με συγκεκριμένους χειρισμούς της Λιβυκής «κυβέρνησης»Τίθεται – και μάλιστα με απόλυτη σαφήνεια – ζήτημα άρνησης να της αναγνωριστεί ντε φάκτο ένας ρόλος τον οποίο ουδείς της ανέθεσε, και που μόνο η Τουρκία έχει φροντίσει προκαταβολικά να επενδύσει τα μέγιστα στην πολύπλευρη εργαλειοποίησή της…

ΈκτονΤο πραγματικό δίλημμα δεν είναι εάν η απόφαση του Δένδια να ακυρώσει στην πράξη την επίσκεψή του στην Τρίπολη, ωφέλησε ή έβλαψε την χώρα μας. Αυτό είναι κάτι που δεν κρίθηκε χθες, αλλά θα εξαρτηθεί από τον σχεδιασμό και την αποφασιστικότητα που διαθέτει (εάν την διαθέτει) η Ελληνική κυβέρνηση, ώστε να δώσει την κατάλληλη συνέχεια στο χθεσινό γεγονός και να μην το αφήσει να εκφυλιστεί μέσα στην γνωστή αποσπασματικότητα. Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν είναι η έκταση της ζημιάς που θα μπορούσε να έχει υποστεί η χώρα, εάν αυτή η επίσκεψη είχε πραγματοποιηθεί. Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά πληθωρικές αυταπάτες…

ΈβδομονΛαθεμένη κατά την γνώμη του γράφοντος, είναι και η άποψη που λέει ότι από την στιγμή που ο Έλληνας ΥΠΕΞ επισκέπτεται την συγκεκριμένη χώρα, είναι εν πολλοίς και υποχρεωμένος να συναντηθεί και με την αντίστοιχη ομόλογό του ΥΠΕΞ. Καμία τέτοια υποχρέωση δεν προκύπτει a priori, εάν δεν είναι προσυμφωνημένη δια της διπλωματικής οδού. Ουδείς μπορεί να εμφανίζεται ως Φάντης Μπαστούνης στο αεροδρόμιο, δημιουργώντας τετελεσμένο σε έναν ξένο επίσημο, ακόμη και αν πρόκειται για θεσμικό πρόσωπο σε μια χώρα που θριαμβεύει η κανονικότητα σε όλο το εύρος των θεσμών. Πολύ δε περισσότερο δεν μπορεί να ισχύσει κάτι αντίστοιχο στην παρούσα περίσταση, αφού είναι γνωστό ότι σημαντικά θεσμικά όργανα της Λιβύης, δεν αναγνωρίζουν στην ΥΠΕΞ της συγκεκριμένης κυβέρνησης το δικαίωμα της Διεθνούς εκπροσώπησης. Με ποια ιδιότητα η Ελλάδα θα παραβλέψει αυτήν την πολιτική στάση, πολύ δε περισσότερο που είναι η στάση των ανθρώπων με τους οποίους συνομιλεί. Εάν υπήρχε ανάγκη ή έστω σκοπιμότητα να υπάρξει συνάντηση με την Λύβια ΥΠΕΞ, αυτό θα μπορούσε να γίνει με την διαμεσολάβηση υπηρεσιακού παράγοντα αλλά σε καμία περίπτωση με την παρουσία του Έλληνα Υπουργού

ΌγδοονΟ μη διορισμός Έλληνα πρεσβευτή στην Λιβύη, συνιστά μια από τις πολλές καραμπινάτες αστοχίες της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικήςαλλά θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι τόσο η μη ύπαρξη Έλληνα πρέσβη στην Λιβύη, όσο και η ύπαρξη Λίβυου επιτετραμένου στην Αθήνα, είναι σημαντικές και κρίσιμες παράμετροι πέραν πάσης αμφιβολίας, αλλά σε καμία περίπτωση ΔΕΝ είναι ταυτόσημες σε σημασία, βαρύτητα και λειτουργικότητα, με την χρησιμότητα που μπορεί να έχει η επίσκεψη ενός θεσμικού εκπροσώπου ενός συγκροτημένου κράτους εν προκειμένω της Ελλάδας, ο οποίος βεβαίως και δικαιούται να βλέπει και να συνδιαλέγεται με τον πολιτειακό ή υπηρεσιακό παράγοντα της άλλης χώρας, που θα κρίνει ότι είναι απαραίτητο (εν προκειμένω με τον πρόεδρο Μένφι), προκειμένου να διευθετηθούν ζητήματα ή να δρομολογηθεί η διευθέτηση ζητημάτων αμοιβαίου ενδιαφέροντος που άπτονται του θεσμικού του ρόλου.

Ένατον: Κατά την γνώμη του γράφοντος πάντως, το όλον ζήτημα δεν προσφέρεται για γεγικόλογες φιλολογικές προσεγγίσεις. Ο προσανατολισμός, οι δεσμεύσεις και οι γενικότερες εξαρτήσεις που αλυσοδένουν στο άρμα της Τουρκίας την πολιτική σέχτα που – κατά παράβαση των αποφάσεων του ΟΗΕ – επιμένει να διοικεί την πρωτεύουσα της Λιβύης, είναι σαφείς, είναι ισχυρές και συνιστά τουλάχιστον αυταπάτη το να πιστεύουμε ότι θα μπορούσε η επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού των Εξωτερικών, ακόμη και αν ξεχείλιζε από σαβουάρ βίβρ όλων των ειδών, να τροποποιήσει έστω και κατά τι την συγκεκριμένη κατάσταση, προς όφελος των Ελληνικών επιδιώξεων και της λογικής. Το μόνο που θα μπορούσε να επιτύχει μια ενδεχόμενη Ελληνική «απλοχεριά», θα ήταν… Να προσφέρει την πολυπόθητη αναβάθμιση (την αναβάθμιση από τον κυρίως θιγόμενο και αυτό είναι το σημαντικό) σε ένα καθεστώς που νέμεται τον πλούτο και την εξουσία στην Λιβύη… Να αποδομήσει πλήρως κάθε δυνατότητα περαιτέρω συνεννόησης με τις Λυβικές δυνάμεις που αντιπαλεύουν το συγκεκριμένο καθεστώς… Και φυσικά στην επόμενη στροφή, η πατρίδα μας θα θέριζε τις θύελλες που θα προκαλούσε αυτός ο καιροσκοπισμός. Θύελλες που θα κυριαρχούσαν στην έτσι κι αλλιώς απαράδεκτη συμπεριφορά εκείνων των πολύτιμων «συμμάχων» μας, που δεν έχουν κανέναν λόγο να αντιτίθενται και δεν έχουν αντιταχθεί με αποφασιστικότητα στην πειρατική τουρκολυβική αθλιότητα.  Γι ΄αυτό και

Δέκατον: Ο Δένδιας καλά έκανε και προέβη σε μια κίνηση ή οποία θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα, τόσο στην διεθνή κοινότητα όσο και στους Ευρωπαίους χαρτογιακάδες και λοιπούς χαφταλεύρηδες.

Αυτό λοιπόν που έχει σημασία, δεν είναι να αναλωθούμε σε μια αντιπαραγωγική ομφαλοσκόπηση με όρους καθωσπρεπισμού διαχειριζόμενοι μια πολιτική εξαπάτηση, αλλά να συμφωνήσουμε και κυρίως να απαιτήσουμε τα μείζονα και τα ουσιώδη από την πολιτική ηγεσία του τόπου μας.

Η Ελλάδα οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι ο αποδέκτης των χειρισμών και των πρωτοβουλιών της, δεν είναι τα χειραγωγούμενα ανδρείκελα της Τρίπολης αλλά η Διεθνής κοινότητα. Και απέναντι σε αυτήν, η χώρα μας οφείλει να διαμηνύσει την αποφασιστικότητά της για καθολική μεταστροφή και για το οριστικό τέλος της ανοχής την οποία ουδείς έδειξε πως είναι διατεθειμένος να επιβραβεύσει. Και παράλληλα με αυτό, η Ελλάδα οφείλει να μην εγκλωβιστεί σε κανενός είδους αδιέξοδες λογικές κατατριβής, που μόνο την τουρκική πειρατική αλητεία μπορούν να οφελήσουν.

Ο καθένας λοιπόν δικαιούται να κρίνει περισσότερο ή λιγότερο αυστηρά την επιλογή Δένδια. Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι να υπάρξει συνέχεια. Να δοθεί ένα τέλος στην κακώς νοούμενη «σύνεση» και στις συμβιβαστικές λογικές, που προωθούν τις στρατηγικές επιλογές τρίτων, κρατώντας την πατρίδα μας στο περιθώριο ως φτωχό συγγενή, αν και είναι ο άμεσα και πρωταρχικά θιγόμενος από την πειρατική τουρκολιβυκή δράση.

Η Ελλάδα οφείλει να σπεύσει να εξαργυρώσει την συνεπή απέναντι στην Αίγυπτο στάση που σηματοδότησε η επιλογή Δένδια, και να απαιτήσει διεύρυνση της συνεννόησης και άμεσο κλείσιμο όλων των εκκρεμών ζητημάτων διμερούς ενδιαφέροντος.

Και φυσικά ήδη σήμερα, με φροντίδα της Ελληνικής Διπλωματίας, η συνέχεια θα έπρεπε να έχει πάρει ήδη τον δρόμο για το ΣΑ του ΟΗΕ. Δυστυχώς όμως δεν είδαμε ΟΥΤΕ αυτό. Η Ελληνική κυβέρνηση παραμένει καθηλωμένη στον κόσμο της κι εμείς στον δικό μας. Αυτό κύριοι θα έχει κόστος… Κρατήστε το…

spot_img

15 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μια άκρως υπεύθυνη τοποθέτηση.
    Χαίρομαι που την διάβασα και την συνυπογράφω ανεπιφύλακτα !

    Ως προς το ζήτημα “Λιβύη” αυτό που προέχει είναι να πάψει η χώρα μας να έχει μηδενικές έως και αποσπασματικές πολιτικές. Χρειαζόμαστε διαχρονικό συντονισμό σχεδιασμού , ενότητα και σταθερότητα στάσης και στόχων.

    Με δεδομένο τον πολυκερματισμο της χώρας σε διάφορες φυλές, η προσωπική μου άποψη είναι ότι δύσκολα πλέον η Λιβύη θα επανέλθει σε μια κανονικότητα εάν δεν διαχωριστεί σε δύο κρατικά ανεξάρτητα σχήματα.
    Αυτή την αναγκαία , όπως καταδεικνύουν τα πράγματα, συνθήκη την εκλαμβάνω ως την μοιραία πορεία και κατάληξη των πραγμάτων.
    Άλλωστε τόσος φυσικός πλούτος όχι μόνον την εκθέτει σε ασύμμετρους κινδύνους , αλλά καταλήγει επικίνδυνο να ελέγχεται από μια και μόνον αρχή .

  2. Η Αίγυπτος χρειάζεται προσοχή γιατί κάτω από το τραπέζι συζητά το Καστελόριζο και την ΑΟΖ με την Τουρκία. Μόλις πάρει αυτά που θέλει θα τα βρει με την Τουρκία και θα υπογράψει.
    Οπότε προσοχή μην έρθει το Τουρκοαιγυπτιακό μνημόνιο.
    Οι Άραβες γενικά θεωρούν ψηλό το μπόι τους για αυτό κάνουν βόλτες με τις καμήλες.

  3. Σωστό το άρθρο και το προσυπογράφω κι εγώ.

    @ M.A

    Οριοθετήσαμε ΑΟΖ (ο Θεός να την κάμει) με την Αίγυπτο, κατά τρόπο που να μην μπορούμε να οριοθετήσομε με την Κύπρο και να τής αφήνομε ανοικτό τον διάδρομο για οριοθέτηση με την Τουρκία. Τι να προσέξομε τώρα πια; Η Ελλάδα ακολουθεί καταστροφική εξωτερική πολιτική.

  4. Βρε, βρε βρε επιτέλους -καθυστερημένα έστω-θεωρούν και μερικοί στις Ανιχνεύσεις (το γράψαμε τρις χθες σε σχόλια ) ορθότατη και πατριωτική την ενέργεια του κ.Δένδια , αλλά μάλλον πιστεύουν ότι αυτή έγινε εν αγνοία του πρωθυπουργού κ .Μητσοτάκη ,παρασυρμένοι από την προπαγάνδα του ΤσιπροΣύριζα , που δεν την θεωρεί ορθή- ”όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια”-και επιπλέον βεβαιώνει ”καπετανάτο” του κ. Δένδια , επειδή είναι στην λίστα- αγνώστου πατρός και προελεύσεως- των τηλεφωνικών παρακολουθήσεως -σιγά το νέο για τους ΥΠΕΞ όλων των κρατών.
    Ευχαριστώ και εγώ τον δημοσιογράφο κ.Κυριακόπουλο ,παρ’ότι ο τίτλος του άρθρου του για ασπόνδυλη εξωτερική πολιτική είναι και αναπόδεικτο (ας έβαζε τουλάχιστον ένα ερωτηματικό) και παραγνωρίζει ότι η εξωτερική πολιτική όλων ων κρατών (και της Ελλάδος μας) -όπως και η ζωή όλων μας- αλλάζει καθημερινώς και πρέπει να παρακολουθεί αυτές τις εξελίξεις για το εκάστοτε εθνικό μας συμφέρον και σε κάθε περίπτωση να μη νομμοποιούμε διπλωματικώς τον καθένα , που θέλει να αυτοαποκαλείται ως κυβερνητικός , όπως την κυρία ΥΠΕΞ της μισής Λιβύης, που μας αγνόησε όταν υπέγραφε τα δυο μνημόνια με την Τουρκία.

  5. Πιστεύω πως άλλο η υποδοχή από τη Λίβυα ΥΠΕΞ της προσωρινής κυβέρνησης και άλλο η προγραμματισμένη συζήτηση με τον πρόεδρο του προεδρικού συμβουλίου τςη Λιβύης. Η υποδοχή από την ομόλογο δεν δημιουργούσε στον κύριο Δένδια καμία υποχρέωση συζήτησης μαζί της πέρα ενός εθιμοτυπικού χαιρετισμού για να ακολουθήσει μετά η προγραμματισμένη συνάντηση με τον πρόεδρο κ. Μένφι. Εδώ υπάρχει μια ακραία αντίφαση: Αν ο κ. Δένδιας δεν αναγνωρίζει την Λίβυα ΥΠΕΞ της προσωρινής κυβέρνησης πώς αναγνωρίζει το προεδρικό συμβούλιο της χώρας και τον πρόεδρό του κ. Μένφι που έχει την έδρα του επίσης στην Τρίπολη, όπου εδρεύει και η προσωρινή κυβέρνηση. Το ζήτημα που δημιουργήθηκε αύξησε το ρήγμα ανάμεσα στη χώρα μας και στη Λιβύη ενώ η επίσκεψη Δένδια απέβλεπε στην εξομάλυνσή του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις 3 διεθνείς διασκέψεις για τη Λιβύη, στις δύο πρώτες στο Βερολίνο και στην Τρίτη προ 20ημέρου στο Λονδίνο η χώρα μας ούτε καν προσκλήθηκε. Άλλο η διπλωματία και άλλο τα αντριλίκια.

    • Μα νομίζω ότι σού το εξήγησα κι έπρεπε να το είχες καταλάβει. Άπαξ και ο Δένδιας δεχόταν να το υποδεχθεί η εν λόγω Λίβυα ΥπΕξ, την ανεγνώριζε de facto ως τέτοια κι αυτό ακριβώς δεν ήθελε να κάμει. Δεν ήταν το θέμα αν θα συζητούσε μαζί της.

  6. @Μακροδημόπουλος,

    σαφέστατα η επίσκεψη Δένδια απέβλεπε στην εξομάλυνση, όχι όμως και στην πλήρη υποχώρηση της δικής μας πλευράς.
    Εξάλλου η επίσκεψη στην Τρίπολη δείχνει ακριβώς ότι η ελληνική πλευρά εξαντλεί πραγματικά όλα τα περιθώρια τα οποία μας αφήνει μια κυβέρνηση τρίτης χώρας όταν υπογράφει συμφωνίες και μνημόνια τα οποία αφορούν και δικά μας χωράφια χωρίς να μας ρωτήσουν.
    Δεν ξέρω βέβαια εάν στην δική σας αντίληψη περί διπλωματίας, η αναχώρηση του έλληνα Υπουργού βαραίνει περισσότερο από ό,τι επιχείρησαν δολίως από λιβυκής πλευράς.

  7. Υπάρχει ειδοποιός διαφορά μεταξύ των θεσμών ενός Προέδρου και μιας Κυβέρνησης.
    Ο Πρόεδρος είναι η ανώτατη αρχή μιας χώρας που εκπροσωπεί όλη την χώρα μέχρι και τον τελευταίο πολίτη της . Είναι ο ανώτατος πολίτης μιας χώρας.
    Δεν ασκεί τις πολιτικές επιλογές της .

    Αυτές τις ασκεί η Κυβέρνηση της χώρας στην οποία εναπόκειται η εφαρμογή των νόμων λ,η διεύθυνση των κρατικών υποθέσεων και ο έλεγχος της δημόσιας διοίκησης της χώρας .
    Η Κυβέρνηση είναι ένα συλλογικό όργανο και ασκεί την εν γένει κρατική εξουσία .

    Στην Λιβυκή κυβέρνηση ,που δεν είναι -προς το παρόν – αιρετή , έχουν ανατεθεί περιορισμένες αρμοδιότητες που συνδέονται με τις πιο πάνω αρμοδιότητες της χώρας. Στην ουσία ορίστηκε ως μια μεταβατική κυβέρνηση που θα προετοίμαζε (μετά την επιτευχθεισα από τον ΟΗΕ κατάπαυση του πυρός) θα οδηγούσε την χώρα την 24.12.2022 σε εκλογές , επαναφέροντας την νομιμότητα και την κανονικότητα.

    Η προσωρινή , δοτή , κυβέρνηση της Λιβύης δεν εκτέλεσε την εντολή που της δόθηκε ως μεταβατική από τον ΟΗΕ και προσπαθεί να επεκτείνει τις αρμοδιότητες της στα πλαίσια των καθηκόντων και των αρμοδιοτήτων μιας νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, πράγμα που δεν είναι. Υπ’αυτη την έννοια σφετερίζεται καθήκοντα κι αντιποιείται αρμοδιότητες που ουδέποτε της έχουν ανατεθεί. Κατ’επεκτασιν έχει κηρύξει εαυτόν έκπτωτη καθ’ο μέρος δεν εκτέλεσε την εντολή που της δόθηκε από τον ΟΗΕ και δεν είναι νόμιμη να ασκεί ανάλογου τύπου εξουσίας υπογράφοντας ψευδοΤουρκολιβυκής μνημόνια.

    Ο Πρόεδρος της Λιβύης , που και αυτός διορίσθηκε από τον ΟΗΕ ,. εκπροσωπεί το σύνολο των πολιτών της χώρας , δεν ασκεί εξουσία, δεν συμμετείχε στην σύναψη και στην υπογραφή των ψευδοΤουρκολιβυκων μνημονίων και δεν παραβίασε την εντολή που του δόθηκε από τον ΟΗΕ. Συνεχίζει απλώς να εκπροσωπεί διεθνώς την χώρα και τους πολίτες της.
    Δεν νομίζω ότι εμείς έχουμε κάτι εναντίον του Λιβυκού λαού κι ότι θα έπρεπε να απορρίψουμε μια συνάντηση με τον Πρόεδρο του. Ο Λιβυκος λαός είναι ένας φίλος λαός.

    Εμείς απορρίψαμε την προσωρινή κυβέρνηση της Λιβύης που αντιποιείται παράνομα δικαιώματα κι αρμοδιότητες που δεν της έχουν δοθεί, επιχειρεί να καπελωσει και να εξουσιάσει τον Λιβυκό λαό, μπλοκάροντας τον να εκφράσει την βούληση του μέσω εκλογών στις οποίες δεν τον οδηγεί., παρόλο που αυτός ήταν ο λόγος που είχε προσωρινώς διορισθεί και διεθνώς αυτός ήταν ο μόνος αποδεκτός ρόλος της.

  8. Καλημέρα. Ευχαριστώ για τις επεξηγήσεις. Είχαμε τόσες ευκαιρίες να λύσουμε το θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ.! Όμως, πάνω από όλα το πολιτικό κόστος και η επανεκλογή στην εξουσία. Πιστεύω ότι και τώρα αξιοποιείται το θέμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων με τις ίδιες σκοπιμότητες με αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζει τα αδιέξοδα. Το ίδιο συμβαίνει και με την Άγκυρα. Όσο πιστεύουμε ότι έχουμε σε όλες τις πτυχές του προβλήματος 100% δίκιο ποτέ δεν θα αμβλυνθούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και θα μας κατευθύνουν τα συμφέροντα των υποβολέων μας.

  9. Είναι η εποχή των παρακολουθήσεων και των υποκλοπών!!
    Διάβασα στο σημερινό άρθρο του κ. Κώστα Ιορδανίδη στην Καθημερινή με τίτλο “Ανατολίτικο κουβάρι”(σελ 30) ότι η σημερινή λιβυκή κυβέρνηση έχει αναγνωριστεί από την Ελλάδα!!!!!!!!!!!!

    • Έχει πει κανείς το αντίθετο; Η θητεία της, όμως, έχει λήξει και το λάθος τής Ελλάδας, όπως έχω ήδη επισημάνει, είναι που δεν διέκοψε αμέσως μετά την υπογραφή τού τουρκο”λιβυκού” (*) μνημονίου τις σχέσεις της μαζί της, αποκαθιστώντας πλήρεις σχέσεις με την κυβέρνηση (τότε) Χαφτάρ. Ο ΟΗΕ μπορεί ν’ αναγνωρίζει όποια κυβέρνηση εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά κανείς δεν μάς υποχρεώνει να συνεχίσομε να στηρίζομε έναν Τούρκο, τον Σάραζ, που έτυχε να ηγείται αυτής και να είναι υποχείριο τού Ερντογάν, κόντρα στα συμφέροντα τής χώρας μας.

      (*) Το μνημόνιο έχει κυρωθεί μόνον από την τουρκική εθνοσυνέλευση, όχι όμως και από την λιβυκή βουλή. Συνεπώς είναι “τουρκο-Σαράζ” μνημόνιο.

      Ανατολίτικο κουβάρι

      “Πέραν αυτού, «ο ένοχος της πλεκτάνης» εντοπίσθηκε αμέσως, και δεν είναι άλλος από τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αρα καλώς έγινε ό,τι έγινε. Εξάλλου, η κ. Μανγκούς είχε συνυπογράψει στις 3 Οκτωβρίου με τον Τούρκο ομόλογό της Μεβλούτ Τσαβούσογλου συμφωνία ερευνών στη λιβυκή ΑΟΖ από τουρκικές εταιρείες.”

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,749ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
23,200ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisement -spot_img

Τελευταία Άρθρα