Τουρκία: Όλα έτοιμα να χειροτερέψουν

6/12/20 | 1 | 0 | 597 εμφανίσεις

του Παντελή Σαββίδη

Τελικά στα 20 χρόνια διακυβέρνησης κατάφερε τίποτε ο Ερντογάν; Αναμφιβόλως, ναι. Σε πολλούς τομείς. Οδήγησε όμως τη χώρα του σε ένα κομβικό σημείο όπου όλα είναι έτοιμα να χειροτερέψουν. Από την οικονομία μέχρι τα πολεμικά και διπλωματικά μέτωπα που άνοιξε.

Η κρισιμότητα της στιγμής καθορίζεται από την ανάδειξη νέας ηγεσίας στις ΗΠΑ και την αποσαφήνιση των γερμανικών θέσεων. Σε ό,τι τουλάχιστον μας αφορά.

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την ευρύτερη περιοχή μας, μια πολιτική που εφήρμοσε ο Τραμπ, άφησε περιθώρια σε φιλόδοξους περιφερειακούς δρώντες να καταλάβουν τα κενά. Και εδώ φάνηκε η ανάγκη μιας ισχυρής δύναμης που έχει την αίσθηση παγκόσμιας αποστολής. Η δύναμη αυτή είναι οι ΗΠΑ. Ακολουθούν η Ρωσία και η Κίνα, αλλά προς το παρόν ο καταλύτης των εξελίξεων είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι ΗΠΑ, λοιπόν, διακήρυξαν διά του νέου προέδρου τους πως θα επιδιώξουν να ασκήσουν και πάλι τον παγκόσμιο ρόλο τους για να επιφέρουν μια κανονικότητα, μια νέα ισορροπία. Και αυτή η πρόθεση εξυπηρετεί την Ελλάδα. Δεν βοηθά, βεβαίως, τους τουρκικούς σχεδιασμούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Άγκυρα θα παραδοθεί αμαχητί. Αν και ο Ερντογάν και η πολιτική του βρίσκονται προς το τέλος τους. Η Τουρκία, είτε τώρα είτε με τον διάδοχο του Τούρκου προέδρου, θα αναζητήσει νέα πολιτική. Η παλιά δεν της βγαίνει.

Εκείνο που διαφαίνεται ότι θα επιδιώξουν οι ΗΠΑ στην περιοχή μας είναι να επανεμφανιστούν, βεβαίως, αλλά και να συνεργαστούν με την ΕΕ για να αναλάβει και αυτή τις υποχρεώσεις της.

Θα επιχειρήσουμε να δούμε τις εξελίξεις από την ελληνική οπτική.

Η παρουσία των ΗΠΑ εξυπηρετεί την Ελλάδα. Η Ουάσινγκτον έχει πάρει, έστω και λεκτικά, ευνοϊκές θέσεις υπέρ της Αθήνας στην τελευταία μακρά διένεξή της με την Άγκυρα. Η πολιτική του Τούρκου προέδρου οδήγησε τη χώρα του σε μια πρωτοφανή απομόνωση, σε αντίθεση με την Ελλάδα η οποία πρέπει να βρίσκεται αυτήν την περίοδο σε ιστορικό απόγειο των διεθνών συνεργασιών της. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν ήταν εύκολο για την Τουρκία να προβεί σε καθοριστικής σημασίας επιθετική κίνηση. Ακόμη και με τον Τραμπ, την περίοδο του οποίου η αμερικανική γραφειοκρατία διατύπωνε θέσεις αντίθετες ακόμη και με τη βούληση του προέδρου.

Η ανάγκη όμως των ΗΠΑ να συνεργαστούν στην περιοχή με την ΕΕ, λόγω της αναγκαστικής παρουσίας τους και στην Ασία προς αντιμετώπιση της Κίνας, οδηγεί στην εξέταση των ενδοευρωπαϊκών σχέσεων και προθέσεων. Και εδώ υπάρχει μια δυσκολία.

Στην ΕΕ διαμορφώνονται δύο γραμμές. Η γερμανική και η γαλλική. Και είναι αποκλίνουσες. Η Γερμανία διακατέχεται, όπως και η Τουρκία, από μια αντίληψη ιδιαιτερότητας, και έχει την αίσθηση πως μετά από προσπάθειες ενάμιση αιώνα κατάφερε να πετύχει να κυριεύσει την Ευρώπη. Τα στερεότυπα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής δεν άλλαξαν. Η Τουρκία θεωρείται βασικός πυλώνας της γερμανικής αντίληψης.

Θα έλεγα πως και η Βουλγαρία ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία, αλλά προσώρας η Σόφια δεν διαδραματίζει παρά δευτερεύοντα ρόλο.

Οι προθέσεις και η πολιτική της Γερμανίας θα φανούν τις επόμενες ημέρες κατά τη Σύνοδο Κορυφής όπου θα τεθεί μετ’ επιτάσεως το ζήτημα των κυρώσεων κατά της Τουρκίας λόγω των προκλητικών ενεργειών της κατά της Ελλάδας και της Κύπρου. Για να διευκολύνει το Βερολίνο στις θέσεις του κατά τη σύνοδο που είναι ήδη γνωστές, η Τουρκία απέσυρε το «Oruç Reis», ζητά διάλογο (προφανώς για όλα) και κρατά στάση αναμονής για την επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό. Θέλει να αποφύγει τις κυρώσεις οι οποίες, μαζί με τις διαφαινόμενες αμερικανικές για άλλους λόγους, θα επιδεινώσουν την τουρκική οικονομία. Και η Γερμανία θέλει να βοηθήσει την Τουρκία. Και θα το κάνει.

Αντίθετη είναι η στάση της Γαλλίας η οποία οικοδομεί μια συνεργασία χωρών που ανησυχούν από την προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας. Η Γαλλία, σε αντίθεση με τη Γερμανία, είναι θαλάσσια και όχι χερσαία δύναμη. Έχει συμφέροντα στη Μεσόγειο, και η πολιτική που τείνει να διαμορφώσει συγκλίνει με την ελληνική.

Το ερώτημα είναι ποια πολιτική θα ευνοήσουν οι ΗΠΑ: τη γερμανική ή τη γαλλική;

Πάντως, και στην ΕΕ αρχίζουν να ωριμάζουν τα πράγματα για το δέον γενέσθαι. Η αλλαγή ηγεσίας στην Ουάσινγκτον θα διευκολύνει, όπως όλα δείχνουν, την ελληνική προσέγγιση στις εξελίξεις. Τις οποίες αναμένει με αγωνία και η Τουρκία.

Category: Προτεινόμενα άρθρα, Το σχόλιο της ημέρας

( 1 )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1
    Σ.Α.Ν. says:

    Αναντίρρητη η παραδοχή από όλους μας ότι ” Η Ελλάδα ,-κατά τον κ.Σαββίδη – βρίσκεται αυτήν την περίοδο σε ιστορικό απόγειο των διεθνών συνεργασιών της ”αντίστοιχο (προσθέτουμε) της 5ετίας 1974-1979” των κυβερνήσεων των αειμνήστου Κων/νου Καραμανλή ,για το Κυπριακό και την ΕΟΚ.
    ”Θα έλεγα ,-γράφει αλλού-, πως και η Βουλγαρία ανήκει ”στην γερμανική αντίληψη για την αντιμετώπιση της Τουρκίας από την Ε.Ε.” ,αλλά προσώρας η Σόφια δεν διαδραματίζει παρά δευτερεύοντα ρόλο”.
    Στην διένεξη της όμως με τα Σκόπια για την ”μακεδονική γλώσσα” μήπως δεν εξυπηρετεί την Γερμανία, αλλά ευνοεί τα Ρωσοσλαβικά συμφέροντα, που εμφανίσθηκαν από ο 1870;;;.
    ΟΙ ΗΠΑ -όπως μέχρι τώρα- θα ”επιβάλλουν” την πολιτική του ΝΑΤΟ στο οποίο είναι ενταγμένες από της ιδρύσεώς του και η Γερμανία και η Γαλλία -οι οποίες συντόμως θα ”τα βρουν”στην Ε.Ε- για να αντιμετωπίσουν τους απειλητικούς -και οικονομικώς και στρατιωτικώς γεωπολιτικούς παίκτες Κίνα και Ρωσία ,οι οποίες και πολύ δύσκολα θα αποφύγουν και τον μεταξύ και πολεμικό ακόμη ανταγωνισμό.
    Όσον αφορά στην Τουρκία με την 18ετή ικανή -και λόγω της συνεχείας της-εξουσία του κ.Ερντογάν κέρδισε τα περισσότερα και στο εσωτερικό της ,αλλά κυρίως στο εξωτερικό με την αλλαγή της Προεδρευομένης σε Προεδρική-μονοπρόσωπη- Δημοκρατία -τουρκικής δε κοπής-,την οποίαν δεν θα αλλάξουν -όπως στην Γαλλία από το 1958- ούτε οι διάδοχοί του και η οποία θα ”κοντράρεται” κυρίως με την 27κέφαλη -και με βέτο των κρατών-μελών της-Ευρωπαική Ένωση μας ,μέχρι να γίνει και αυτή ομοσπονδιακή και να αποκτήσει εκλεγμένο Πρόεδρο , όπως οι ΗΠΑ ,Κίνα και Ρωσία ,των οποίων τους Προέδρους υπολογίζει και τώρα ο κ.Ερντογάν.
    Μπορούμε να σκεφθούμε ένα Έλληνα πρωθυπουργό να προτείνει και να επιτύχει με δημοψήφισμα την Προεδρική Δημοκρατία με την εκλογή του Προέδρου της με λαική πλειοψηφία και τι τομή στα ελληνικά πράγματα θα επιφέρει ,μετά την 35ετή (από το 1985) ”τραγελαφική” Δημοκρατία μας ;;;.

Back to Top

Leave a Reply

 characters available

 


Το σχόλιο της ημέρας

    16/1/21 | (0 σχόλια)
    Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να απαλλαγούν από το σύνδρομο του πραξικοπηματία. Στις δεκαετίες ΄60 και '70 έκαναν πραξικοπήματα σε άλλες χώρες. Τώρα, κάνουν πραξικοπήματα στο εσωτερικό τους. Ο ίδιος ο πρόεδρός τους επιχείρησε πραξικόπημα με την εισβολή στο Καπιτώλιο. Πραξικόπημα, ...

Ροή Ειδήσεων


Εορτολόγιο

Φωτογραφία της ημέρας