Στράτος Σιμιτζής: Δυναμικό κοινό!

Print Friendly, PDF & Email
spot_img

του Στράτου Σιμιτζή*

Μια μόνιμη φράση όταν μνημονεύουν την τηλεθέαση των διαφόρων τηλεοπτικών εκπομπών είναι και το “δυναμικό κοινό” και το ορίζουν σε ηλικίες από 18-54 ετών.

Μας είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε νεαρά άτομα από 18 μέχρι και 25 έτη που συνήθως συγκεντρώνονται στα πολυσύχναστα στέκια τους να “στήνονται” στην τηλεόραση και να παρακολουθούν τηλεοπτικές εκπομπές, έκτος αν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Μήπως θα έπρεπε το δυναμικό κοινό να το ερμηνεύουμε με κυρίες κάποιας ηλικίας, συνταξιούχους και συναφείς που γνωρίζουν απ’ έξω και ανακατωτά τις τηλεοπτικές εκπομπές και δη τα σήριαλ;

Γενικά, πάντως, αυτός ο υπολογισμός του ποσοστού τηλεθέασης προκαλεί απορίες και ευρήματα. Έχει ένα μυστήριο.

Τι θα πει φερ’ ειπείν, ότι… για ένα λεπτό η τηλεθέαση ανήλθε σ’ εκείνο το ποσοστό;

Η υπόθεση αυτή είναι ταυτόσημη με το “πίστευε και μη έρευνα”. Και ο Θεός βοηθός.

Όταν η προοπτική υποχρεώνει και απαιτεί

Φαίνεται, πως η εποχή εκείνη που όσες ομάδες “ανέβαιναν” στη Θεσσαλονίκη για να αντιμετωπίσουν τον ΠΑΟΚ στο γήπεδο της Τούμπας και έχαναν, από το αεροδρόμιο, έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Όπως και η εποχή, όπου κι αν αγωνιζόταν ο ΠΑΟΚ, προκαλούσε, δέος και αίσθημα ηττοπάθειας.

Σήμερα, τα αποτελέσματα των αγώνων, εντός και εκτός έδρας, δεν πιστοποιούν πως είναι η ομάδα που προκαλεί δέος και σεβασμό στον αντίπαλο.

Παρακολουθώντας με συνέπεια τα ξένα πρωταθλήματα, κάθε τόσο ο προπονητής δίνει ευκαιρία μέχρι που τον εμφανίζει βασικό, σε κάποιο ταλαντούχο νεαρό παίκτη, ακόμη και δεκαεπτά ετών, και έτσι επιτυγχάνεται σταδιακά με πειθαρχία και αρμονία η ανανέωση της ομάδας.

Είναι κοινή η πεποίθηση και κάτι που συνεχή συζητείται ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές στον ΠΑΟΚ που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, αφού πρώτα έδωσαν οποία δυνατότητα διέθεταν και είναι πια απίθανο να δώσουν κάτι ακόμη. Αυτοί πρέπει να αντικατασταθούν, όσο βαρύ συναισθηματικά κι είναι αυτό.

Αυτός άλλωστε ο κύκλος κάθε ζωής και το ποδόσφαιρο δεν εξαιρείται.

Ξεκίνημα, ανάπτυξη, ακμή και παρακμή. Δυστυχώς δεν ισχύει κάτι διαφορετικό.

Και εκείνοι που κρίνουν ορθολογικά και με ψυχραιμία προχωρούν σε τομές, αν τους προκαλεί η αγωνιστική ανανέωση και η φρεσκάδα.

Αρνητές και συγχρόνως ανιστόρητοι!!

Το ότι αρνούνται να εμβολιαστούν είναι προφανώς δικαίωμά τους.

Όμως αν από την άρνησή τους διακυβεύονται πολλά, από ζητήματα υγείας, οικονομικά και ενδεχομένως εθνικά, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίζονται αλλιώς. Αλλά αυτό είναι “αλλουνού παπά ευαγγέλιο”.

Στην υπερδύναμη χώρα, όπου δεν συμβιβάζονται ούτε αστειεύονται, ο τότε κυβερνήτης της Καλιφόρνια και μετέπειτα Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν (αυτό είναι το σωστό), όταν μια δράκα ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας έθεσε σε κίνδυνο ζωτικά οικονομικά συμφέροντα – εξαγωγικό και εισαγωγικό εμπόριο – με μία απόφαση τους έστειλε όλους στα σπίτια τους και τον αντικατέστησε με άλλους προφανώς άνεργους.

Εκεί έχουν αποδείξει πως ούτε αστειεύονται ούτε “παίζουν τις κουμπάρες”.

Στα δικά μας.

Οι αρνητές είναι και ανιστόρητοι, γιατί δεν έχουν διδαχθεί, ότι οι σοβαρότερες μάστιγες υγείας παγκοσμίως, έχουν εξουδετερωθεί με τον εμβολιασμό.

Εκκωφαντικό παράδειγμα η Αφρική, όπου οι κάτοικοι της πέθαιναν, κάποτε σαν τις … μύγες, από χολέρα, λέπρα, πολιομυελίτιδα και τόσες άλλες επιδημικές ασθένειες.

Αυτοί δεν σώθηκαν ως στα μαγείας, αλλά με τον εμβολιασμό.

Όμως ξεχνούν και το πιο σημαντικό πως για να φτάσουν στην ηλικία τους ως μωρά και παιδιά έλαβαν ένα σωρό εμβόλια.

Όμως ποιό το όφελος απ’ αυτά που μνημονεύουμε;

“Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα”, λέει ο θυμόσοφος λαός μας.

Αναταραχή και νευρικότητα στα Βαλκάνια

Δεν υπάρχει περιοχή στον κόσμο, που να παρατηρείται τόση επεκτατική νευρικότητα όπως είναι τα Βαλκάνια.

Κάποια κράτη την έχουν στο πολιτικό ρεπερτόριό τους. Όμως τα περισσότερα όλο και θα ήθελαν να προσαρτήσουν λίγα ακόμη εδάφη για να επεκτείνουν τα όρια τους.

Πιο χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις της Τουρκίας και της Αλβανίας, κράτη που υπάρχουν στιγμές που δεν τηρούν ακόμη και προσχήματα αλλά που αγνοούν και τα διεθνώς κρατούντα.

Τα Βαλκάνια ήταν ανέκαθεν χαρακτηρισμένα ως η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, μια και μόνιμη νευρικότητα επικρατούσε στην περιοχή.

Ας μην ξεχνάμε πως η δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου διαδόχου της Ανδρίας στις 28 Ιουνίου 1914, στο Σεράγεβο, ήταν αφορμή για την κήρυξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Πολύ πιθανόν οι λαοί των Βαλκανίων να ήταν ανέκαθεν ανήσυχοι, νευρικοί και είχαν επεκτατικές διαθέσεις, γιατί δεν είχαν κοινή προέλευση, αλλά ήταν πανσπερμία λαών και φυλων, που επωφθαλμιούσαν ο ένας τον άλλο.

Και ενώ οι τούτοι γενικά έχουν πέσει από τους περισσότερους και έχει εμπεδωθεί καθεστώς καλής γειτονιάς, η Τουρκία, μόνη εξαίρεση, δεν εννοεί να ηρεμήσει και κάθε τόσο βρίσκει και ένα τομέα για να προκαλέσει.

Να όμως που ο λογαριασμός της νοικοκυράς ουδέποτε συμφωνεί με τον λογαριασμό της αγοράς ή αλλιώς κάνουν με το νου τους μπαϊράμι.

Ένα αριστούργημα από τα παλιά

Την υπερπαραγωγή “Ωραία μου κυρία” παρουσίασε πρόσφατα η οικεία ενότητα της COSMOTE TV.

Ένα σκηνοθετικό μεγαλείο, μελωδίας, μεγαλοπρέπειας, σκηνογραφίας, ενδυματολογίας και χορού.

Μεγάλοι πρωταγωνιστές η αλαβάστρινη, γλυκύτατη Ώντρεϊ Χέπμπορν και ο έξοχος Rex Harrison.

Σπουδαίοι όμως και οι συμπρωταγωνιστές Ουίλφριντ Χάιντ- Ουάϊτ, Στάνλεϊ Χόλογουεη και Γκλάντις Κούπερ.

Τα χρόνια εκείνα η επιτυχία της ταινίας στηριζόταν στο επίπεδο της υποκριτικής των ηθοποιών. Στις μέρες μας μεγάλο μέρος της επιτυχίας στηρίζεται στα “εφφέ”. Ουρανοξύστες που σωριάζονται σαν χάρτινοι, πόλεις που ισοπεδώνονται, τέρατα που βγαίνουν από τη θάλασσα και υπερανθρωποι που δεν καταβάλονται. Ιστορίες για αγριους.

Η ταινία, με σκηνοθέτη τον Τζορτζ Κιούκορ, απέσπασε το Oscar καλύτερης ταινίας το 1964 και ο Rex Harrison το Oscar καλύτερου ηθοποιού, βασίζεται στο θεατρικό έργο Πυγμαλίων του μεγάλου Τζωρτζ Μπέρναρντ.

Τα μουσικά σάουντρακ είναι του Φρέντερικ Λόου, ενώ τις αθάνατες μελωδίες ερμηνεύει η ορχήστρα Philarmonia με μαέστρο τον εξαίρετο Αντρέ Πρεβέν.

Ένα αριστούργημα από τα παλιά που οι παλαιότεροι παρακολουθούν με νοσταλγία και οι νεότεροι ασφαλώς με έκπληξη και θαυμασμό.

Ταξί και αγοραία

Μερικές δεκαετίες πριν, τα ταξί, ως μέσο μεταφοράς, συμπλήρωναν τις δυνατότητες του τραμ, που ήταν τότε το κυρίαρχο μέσο μαζικής μεταφοράς.

Τα περισσότερα ταξί, αν όχι όλα, ήταν τα περίφημα Ford με τα μουστάκια οι δε πιάτσες διάσπαρτες, κυρίως στο ιστορικό κέντρο.

Υπήρχαν όμως και δύο “πιάτσες” ή μια στην οδό Αγίας Σοφίας- κινηματογράφος “Διονύσια” και η άλλη στην οδό Βενιζέλου, γωνία Εγνατίας, όπου στάθμευαν τα λεγόμενα αγοραία.

Τα αγοραία ήταν μεγάλες πολυτελείς λιμουζίνες αμερικανικής κατασκευής, που τα ναύλωναν για επισκέψεις επίσημων, γάμους και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις.

Τα αγοραία “απέφευγαν” τις μικρές, σύντομες ναυλώσεις, που αναλάμβαναν τα ταξί.

Διηγούνται ένα χαριτωμένο περιστατικό με ήρωα τον τότε Γενικό Διοικητή- Υπουργό Βορ.Ελλάδος Λεωνιδα Ιασωνίδη.

Ο Λεωνίδας Ιασωνίδης ήταν απλός, ταπεινός, πολιτικός, καθημερινός άνθρωπος που συνήθιζε να πηγαίνει με τα πόδια στο Διοικητήριο.

Οι συνεργάτες του τον συμβούλευαν, τουλάχιστον να πηγαίνει με ταξί στο Υπουργείο και όχι με τα πόδια.

Ο Ιασωνίδης πήρε ένα από τα αγοραία της οδού Βενιζέλου και μόλις είπε στον οδηγό την διαδρομή – ούτε ένα χιλιόμετρο – εκείνος ξύνισε, αλλά δε μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Όταν οι οδηγοί των αγοραίων πληροφορήθηκαν όλοι για την συγκεκριμένη περίπτωση, απέφευγαν τον Λεωνίδα Ιασωνίδη προφασιζόμενοι διάφορες δικαιολογίες.

Μια- δύο τέτοιες αρνήσεις και ο Ιασωνίδης ξέσπασε σε έναν που του είπε πως δεν μπορεί να τον πάρει γιατί είναι “αγκαζέ”.

“Πας δεν πας, θα πας. Ιασωνίδης Υπουργός” είπε ταπεινός εκείνος, απλός πολιτικός άνδρας.

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.

spot_img

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,693ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
19,300ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisement -spot_img

Τελευταία Άρθρα