Κ. Κυριακόπουλος: Ο «πέτσινος» ήρωας Ζελένσκι και η δίδυμη πρόκληση της νέας εποχής

Print Friendly, PDF & Email
spot_img
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Ζελένσκι απέδειξε απλώς ότι είναι αφελής. Δεν είναι ψεύτης. Είναι όμως αφελής. Πίστεψε όλα όσα του είπαν οι παραμυθάδες της Δύσης, για να ντοπάρουν τους Ουκρανούς με εργαλείο την αφέλεια και την ματαιοδοξία του…

Τονίσαμε από την πρώτη στιγμή, ότι ένοχοι για τα όποια εγκλήματα αυτού του πολέμου, δεν είναι μονάχα αυτοί που πυροβολούν.  Είναι και όλοι εκείνοι που έκαναν ότι μπορούσαν για να ενισχύσουν τις αυταπάτες και να σπρώξουν τον Ουκρανικό λαό σε αυτοκαταστροφικές και αδιέξοδες επιλογές, με όχημα τους τυχοδιωκτισμούς των Ουκρανών νεοναζί και εργαλείο την επιπολαιότητα ενός ματαιόδοξου θεατρίνου.

Ο Ζελένσκι ενσωματώθηκε πλήρως στον ρόλο ενός «ηγέτη» τον οποίο φιλοτέχνησαν και εν τέλει του ανέθεσαν οι Δυτικοί, και παρέσυρε την πατρίδα του στην καταστροφή με την επιλογή του να αρνηθεί την διερεύνηση μιας σχετικά αξιοπρεπούς λύσης, που θα μπορούσε να δώσει μια συμβιβαστική διέξοδο και να αποτρέψει την επέκταση των συγκρούσεων. Ο Ζελένσκι ενσάρκωσε τον ρόλο ενός κινηματογραφικού «ηγέτη»θεωρώντας ότι η διεισδυτικότητα που παρουσιάζει αυτός ο  ρόλος στα σαλόνια των Δυτικών, είναι συνώνυμο της ικανότητάς που οφείλει να διαθέτει ένας πραγματικός ηγέτης, προκειμένου να διαχειριστεί αποτελεσματικά μια κορυφαία κρίση που αφορά στην εμπόλεμη χώρα του.

Οι Δυτικοί από την μεριά τους, φρόντισαν να «μακιγιάρουν» πολιτικά αυτό που εξέπεμψε, διότι αυτό ακριβώς απαιτούσε το δικό τους «υποστηρικτικό» σενάριο. Στην ουσία ποτέ δεν στήριξαν και δεν επρόκειτο να στηρίξουν την Ουκρανία. Όχι μόνο επειδή είχαν πλήρη επίγνωση των κινδύνων που θα σηματοδοτούσε η άμεση Δυτική εμπλοκή στο πεδίο και δεν αισθάνονταν διόλου έτοιμοι να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τους… Αλλά και διότι – παράλληλα με αυτό – συμβιβάστηκαν γρήγορα με την ιδέα πως θα διευκόλυνε και τους ίδιους, η προδιαγεγραμμένη θυσία της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, προκειμένου να μελετήσουν σε πραγματικό χρόνο και με πραγματικούς όρους τις επιχειρησιακές τακτικές ενός από τους αντιπάλους τους.

Και για να το πούμε απλά, όσο και αν αυτό ακούγεται κυνικό… Από την στιγμή που η Δυτική Συμμαχία δεν βρήκε τον τρόπο να αποτρέψει την εισβολή, επέλεξε να μείνει στο περιθώριο και να την «απολαύσει»ντοπάροντας τον Ζελένσκι στις αυτοκτονικές του επιλογές, καθηλώνοντας τους Ρώσους σε μακροχρόνιες επιχειρήσεις κατατριβής δυνάμεων που αποδυναμώνουν τις ευρύτερες στρατηγικές τους στοχεύσεις και χρησιμοποιώντας τις επιχειρήσεις ως κίνητρο – μπαμπούλα προκειμένου να νοικοκυρέψει τα του οίκου της και να ανακόψει την διαδικασία της σταδιακής αποδόμησης των συμμαχικών δομών της.

Ο ίδιος ο Ζελένσκι, σε ένα πρωτοφανές κρεσέντο υποκρισίας και προφανώς ενθαρρυμένος από την τακτική με την οποία τον περιέβαλαν οι Δυτικοί ηγέτες, φαίνεται ότι δεν έχει κανέναν απολύτως ενδοιασμό στο να ξεπεράσει την κόκκινη γραμμή. Εκβιάζει, απειλεί και προσπαθεί να συμπαρασύρει τις Νατοϊκές δυνάμεις στην ολέθρια απόφαση της επιβολής ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στον Ουκρανικό εναέριο χώρο, αξιοποιώντας την συγκυρία και τον άπλετο επικοινωνιακό χώρο που του προσφέρεται.

Οι  Δυτικοί γνωρίζοντας ότι η τύχη της Ουκρανίας είναι ουσιαστικά προδιαγεγραμμένη, φαίνεται πως διαθέτουν την σύνεση να μην εμπλακούν σε αυτήν την περιπέτεια, σταθμίζοντας σωστά την σχέση κόστους – οφέλους που θα είχε για τους ίδιους μια τέτοια επιλογή.

Η συνισταμένη όλων των παραπάνω, δημιουργεί μια καινούρια κατάσταση από την οποία η διέξοδος δεν είναι ορατή. Είναι όμως πέραν του δέοντος ξεκάθαρα πέντε κρίσιμα συμπεράσματα, τα οποία θα βάλουν με τον δικό τους τρόπο την δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις που πρόκειται ν’ ακολουθήσουν.

Πρώτον: Η Αμερικανονατοϊκή συμμαχία, παρά τις διαβεβαιώσεις, τα χτυπήματα στην πλάτη και τις κάθε λογής μεγαλοστομίες, την κρίσιμη ώρα δεν θα εμπλακεί και δεν θα στηρίξει κανέναν αφελή, εάν αυτό δεν εξυπηρετεί με τρόπο άμεσο και ευθύ τους σχεδιασμούς των ισχυρών που την συναπαρτίζουν.

Δεύτερον: Η Ουκρανία οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στον διαμελισμό και αυτή η εξέλιξη επαναδιατυπώνει την εξίσωση ισορροπίας ισχύος σε ολόκληρη την Ευρώπη. Επομένως, ο τερματισμός των επιχειρήσεων όταν και με όποιον τρόπο επιτευχθεί, δεν θα επαναφέρει την ηρεμία στην ιστορικά ταλαιπωρημένη Ήπειρο. Αντιθέτως θα εγκαινιάσει μια νέα περίοδο αστάθειας, συγκρούσεων και ανατροπών, με ορατό πλέον τον κίνδυνο αλλαγής ακόμη και συνόρων .

Τρίτον: Η Ουκρανική σύγκρουση εγκαινιάζει μια παρατεταμένη περίοδο σημαντικών ανατροπών στο status της μεταπολεμικής Ευρώπης, η οποία παρά την φαινομενική της επανασυσπείρωση, συνεχίζει να καταγράφεται ως δύναμη που στερείται γεωπολιτικής πυξίδας, πράγμα που την καθιστά ευάλωτη σε τυχοδιωκτισμούς.

Τέταρτον: Την ίδια στιγμή η Ρωσία, πιεσμένη από τις συνέπειες των εξελίξεων που δεν διασκεδάζονται ακόμη και με την ολοκληρωτική της επικράτηση επί της Ουκρανίας, είναι βέβαιο πως θα επιχειρήσει να δραπετεύσει δυναμικά από την εσωστρέφεια που θα κυριαρχήσει την επόμενη περίοδο, ώστε να διεκδικήσει με αξιώσεις, ένα σημαντικό μερίδιο από την πίτα των ανατροπών που θα οριοθετήσουν την νέα ισορροπία ισχύος στο Διεθνές Σύστημα. Αυτό, δεν είναι κατ’ ανάγκη προάγγελος θετικών εξελίξεων για το περιβάλλον της περιφερειακής αστάθειας στο οποίο ενσωματώνεται και η Ελλάδα.

Πέμπτον: Κρίσιμες ανάγκες στον πλανήτη είναι φανερό πλέον ότι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν περιμένοντας την αποκατάσταση των διαταραγμένων ισορροπιών που ανέκυψαν ως απότοκος της Ουκρανικής σύγκρουσης. Ενεργειακή επάρκεια και εφοδιαστική αλυσίδα, είναι η δίδυμη πρόκληση που μετατοπίζει αναγκαστικά το κέντρο βάρος του ενδιαφέροντος σε νέους πρωταγωνιστές, με νέο ενισχυμένο ρόλο αλλά και ισχυρότατο ανταγωνιστικό φορτίο, παράγοντες που προϊδεάζουν για μια εξόχως ενδιαφέρουσα αλλά και εξαιρετικά δύσκολη στην διαχείρισή της εξίσωση, που θα βάλει την σφραγίδα της στην ισορροπία ισχύος της νέας εποχής.

spot_img

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Έκτον: Η Ρωσία αποκάλυψε το πραγματικό της πρόσωπο (άγριος λαός με εχθρικά ένστικτα και απομονωτικό σύνδρομο) και τους κινδύνους που προκαλεί στο παγκόσμιο σύστημα. Επιπλέον ένας αφελής ηγέτης απέδειξε στον κόσμο ότι η Ρωσία υστερεί στρατιωτικά και οι πόλεμοι κερδίζονται πρώτα στις ψυχές και μετά στα πεδία των μαχών. Οι λαοί είναι υπερήφανοι για την αντίσταση που προβάλουν στους κατακτητές τους όπως έκανε και η Ελλάδα στον πόλεμο 1940-1941 ενάντια στις δυνάμεις του άξονα. Ακόμα και αν κατακτηθεί η Ουκρανία θα έχει κατακτήσει τον κόσμο και θα γίνει παγκόσμιο σύμβολο χώρας αντίστασης, ότι και να κάνουν τα κόκκινα πληκτρολόγια.

  2. Η ήττα για την Ρωσία είναι πολύ ευρύτερη… Είναι στρατηγική… Και είναι μη αναστρέψιμη αγαπητέ… Μην βιάζεσαι να προσθέσεις χρώμα στα πληκτρολόγια… Και κυρίως μην συμψηφιζεις απλοϊκά τον αγώνα των λαών με τις καταστροφικές επιλογές των ηγετών και δη τέτοιων ηγετών. Σε ένα περιβάλλον διαρκούς έντασης και μετά την απώλεια της Κριμαίας, αλλά και αφού ξεκίνησε η εισβολή, οι χειρισμοί στην Ουκρανία υπήρξαν καταστροφικοί και αυτή δεν ήταν επιλογή των πολιτών της.

  3. τι εννοείται κ. Κυριακοπουλε ήττα της Ρωσίας;; τι ήττα ακριβώς ηγέτη η Ρωσία. παρακαλώ εξηγήστε. ευχαριστώ

  4. Ενεργοποίησε ανταγωνιστικές δυναμικές που δεν θα ήθελε και δεν θα μπορούσε να θέλει ως δύναμη που επιχειρεί να θεμελιώσει έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο στην κορυφή της πυραμίδας ισχύος… Ροκάνισε δυνάμεις και δρώντες που παραδοσιακά στήριζαν ή ανέχονταν και πάντως προσέγγιζαν θετικά έναν ρόλο της Ρωσίας στα Ευρωπαϊκά και διεθνή δρώμενα… Συνέβαλε στην απομυθοποίηση της πραγματικής της δυνατότητας στα μάτια όλων ενώ θα μπορούσε να παίξει καλύτερα συντηρώντας ένα προφίλ ισχύος και το δέος με το οποίο προσέγγιζαν οι πάντες την πιθανή ενεργοποίησή του… Σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία που διαμορφώνεται η νέα ισορροπία ισχύος βγαίνει στην γεωπολιτική πιάτσα με εμφανώς αποδυναμωμένα τα θεμελιώδη της… Με δυο λόγια αυτόν τον πόλεμο θα έπρεπε αφού μπήκε, να είχε τον απαραίτητο επιχειρησιακό σχεδιασμό έτσι ώστε να τον είχε ήδη τελειώσει. Διαφορετικά θα ήταν ωφελιμότερο και περισσότερο επικερδές για την ίδια και για την διεθνή της θέση, αν είχε χειριστεί το όλο ζήτημα πολιτικά και διπλωματικά με αιφνιδιαστικές πρωτοβουλίες που θα επέβαλαν ντε φάκτο μια νέα κατάσταση. Σε κάθε περίπτωση δεν ήταν στρατηγικά έξυπνη κίνηση το να μπει σε έναν πόλεμο κατατριβής, γκρεμίζοντας ότι οικοδόμησε κατά την διάρκεια μιας εικοσαετίας. Μια δύναμη επιπέδου Ρωσίας, πρέπει να βλέπει την μεγάλη εικόνα και να μην εξαντλεί το βλέμμα της στα όρια της Ουκρανίας. Η Ουκρανία ΟΥΤΕ καταλαμβάνεται ΟΥΤΕ δίνει την δυνατότητα να «στηθεί» επάνω της ένα καθεστώς Κατοχής. Έχω γράψει και σχετικό άρθρο επ’ αυτού…
    https://www.anixneuseis.gr/%ce%ba-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b9-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%af-%ce%b7-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1/

  5. ok ευχαριστώ για την απάντηση. γενικά η ρωσική προπαγάνδα, όσον αφορά το ποσό δυνατή είναι έχει αγκίστρωσει πολύ κόσμο στην Ελλάδα. Μέχρι να φανεί στο πεδίο το ίδιο έκανε και η Τουρκία. είχε πείσει πολλούς ότι αν γίνει κάτι δεν οφελει να μας πολεμήσετε γιατί δεν έχετε καμία τύχη. φαίνεται ότι η Ρωσία αθόρυβα και με αιχμή ορθόδοξους κύκλους ασκεί απο 20ετιας προπαγάνδα (ξανθό γένος κτλ). ακόμα και ο λιακοπουλος έπαιξε τον ρόλο του λόγω της απήχησης του σε ακροατήριο πολύ χαμηλού επιπεδου( ως προς την αναλυτική ικανοτητα) έπλεξε την αλήθεια με τον μύθο και εκανε την Ρωσία να φαίνεται σύμπαντικη δύναμη. η πραγματικότητα δείχνει αλλά πάντως…

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,750ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
23,800ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisement -spot_img

Τελευταία Άρθρα