Δ. Μακροδημόπουλος: Γιατί δεν επιλύονται τα εθνικά μας θέματα;

Print Friendly, PDF & Email
- Advertisement -

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ποιο είναι το εύρος της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης; Δεν εξαντλείται στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο; Διαβάσαμε ότι ο ΥΠΕΞ κ. Δένδιας ολοκλήρωσε στις 13 Ιανουαρίου την πολλοστή περιοδεία του σε κράτη της Αφρικής στα πλαίσια της ευρύτερης προσπάθειας αντιρρόπησης  της αυξανόμενης επιρροής της Τουρκίας στην Αφρική, “ως ανάχωμα στην τουρκική διείσδυση στην Αφρική”, όπως χαρακτηρίστηκε (Καθημερινή 14/1/2023). Όπως αναφέρει ο Economist,  η Τουρκία έχει 43 διπλωματικές αποστολές στην Αφρική, το εμπόριο με την ήπειρο αγγίζει τα 30 δις δολάρια, με τα 11 από αυτά να αφορούν συναλλαγές με υποσαχάριες χώρες. Εξάγει τα μη επανδρωμένα Bayraktar TB2 αλλά και τα εκπαιδευτικά Hurkus ενώ από το Σαχέλ έως τη Σομαλία, όπου ο τουρκικός στρατός διατηρεί στρατιωτική βάση και κέντρο εκπαίδευσης, τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις αποτελούν ολοένα και πιο συχνά στοιχείο των πεδίων μαχών. Αλλά πριν καν επιστρέψει ο κ. Δένδιας αναχώρησε και πάλι στις 24 Ιανουαρίου για την Αφρική, πραγματοποιώντας σύμφωνα με ανακοίνωση του ΥΠΕΞ το έβδομο ταξίδι του στην υποσαχάρια περιοχή Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα στα πλαίσια της γαλλοτουρκικής αντιπαράθεσης στην Αφρική ιδιαίτερα στο Σαχέλ και στις γαλλόφωνες περιοχές. Εμείς γιατί παρεμβαίνουμε; Έχουμε ερείσματα εκεί; Αποτελούμε “ουρά” της γαλλικής πολιτικής στην αντιπαράθεσή της με την Τουρκία; Αυτό προβλέπει η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία; Τα εθνικά μας συμφέροντα αγγίζουν και την υποσαχάρια περιοχή; Μήπως φθάνουν και έως την Κεντρική Ασία, στο Καζακστάν ή στον Καύκασο στην Αρμενία, την οποία επισκέφθηκε ο κ. Δένδιας ακολουθώντας κατά πόδας την κ. Πελόζι, σε αντιπαράθεση με την Τουρκία που υποστηρίζει το Αζερμπαιτζάν; Τελικά που αποβλέπει αυτή η κλιμάκωση της όξυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε περιοχές όπου δεν διακυβεύονται ελληνικά συμφέροντα;

Δεν είναι άξιον απορίας που η Ουάσινγκτον αντί να διαμεσολαβεί ειρηνικά ανάμεσα σε Ελλάδα – Τουρκία ασκώντας την επιρροή της, αντίθετα υποδαυλίζει την ένταση και την απειλή μιας καταστροφικής σύγκρουσης με σύγχρονα όπλα, αποκομίζοντας παράλληλα μεγάλα οικονομικά οφέλη; Γιατί υιοθετεί αυτή τη στάση; Διότι πέραν του οικονομικού οφέλους, η ένταση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο της δίνει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει και να αξιοποιεί τις δύο χώρες κατά περίπτωση ως εφαλτήριο των επιδιώξεών της στην ευρύτερη περιοχή. Αξιοποιεί την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετατρέποντας την χώρα σε αμερικανική βάση με προεξάρχουσα την Αλεξανδρούπολη, με αντιστάθμισμα τη δήθεν προστασία της Θράκης από την τουρκική επιβουλή.

Η ιστορική εμπειρία θα έπρεπε να μας έχει πείσει ότι η άσκηση ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής από μια χώρα που είναι “δεδομένη”, που εναποθέτει δηλαδή την προστασία των εθνικών της συμφερόντων σε  μια ισχυρότερη δύναμη και παραδίδεται άνευ όρων σε αυτή, είναι αδύνατη. Διότι, οι μεγάλες δυνάμεις υποδαυλίζουν τις διενέξεις για να διεισδύουν στην ευρύτερη περιοχή. Κυρίως, διότι θεωρούμε ότι τα εθνικά μας συμφέροντα συμπλέουν  με τα συμφέροντα των ισχυρών. Επειδή όμως οι σχέσεις αυτές είναι ετεροβαρείς (όπως Ελλάδας – ΗΠΑ, Ελλάδας – Γαλλίας ή Γερμανίας), οι εξελίξεις δεν οριοθετούνται εκεί όπου εκπληρώνονται τα εθνικά μας συμφέροντα αλλά των ισχυρών, γιαυτό συνήθως είναι καταστροφικές ή αδιέξοδες. Και για έναν πρόσθετο λόγο. Διότι από ένα σημείο και πέρα τα συμφέροντα των ισχυρών είναι ανταγωνιστικά και ως αδύναμη χώρα εμπλέκεσαι στη δίνη τους (Μικρασιατική καταστροφή). Για αυτούς τους λόγους η εξωτερική πολιτική που ασκεί η Αθήνα είναι αντιφατική σε σημείο ώστε να διερωτάσαι πότε εξυπηρετούνται τα εθνικά μας συμφέροντα. Στην περίπτωση της εθνικής μας ευαισθησίας που εξαντλείται στις  ελληνοτουρκικές σχέσεις ή της ανοχής στον εκπατρισμό των ομοεθνών μας της Β. Ηπείρου από μια ανύπαρκτη στρατιωτικά χώρα, την Αλβανία; Διότι στην πρώτη περίπτωση η απειλή έχει δυνητικό χαρακτήρα ενώ στη δεύτερη όχι μόνον είναι υπαρκτή αλλά έχει δημιουργήσει και τετελεσμένα με τη δραματική απομείωση της ελληνικής μειονότητας και τη συνεχιζόμενη επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των εναπομεινάντων ομοεθνών, μέχρι την πλήρη εξαφάνισή της. Τα εθνικά μας συμφέροντα υπηρετούνται με τον εναγκαλισμό του Κοσσόβου από την Αθήνα (πέντε φορές σε ενάμισι χρόνο επισκέφθηκε ο κ. Δένδιας την Πρίστινα), με την αναβάθμιση των σχέσεών μας και την υποστήριξη της υποψηφιότητάς του για ένταξη στο Συμβούλιο της Ευρώπης ή με την καταγγελία της ψευδεπίγραφης Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου, ως προϊόν εισβολής και κατοχής; Διότι η πολιτική μας έναντι του Κοσσόβου αναιρεί την πάγια θέση μας στο Κυπριακό. Γιατί “αγαπήσαμε” ξαφνικά το Κόσσοβο; Στα μέσα του Ιανουαρίου πενταμελής επιτροπή Αμερικανών και Ευρωπαίων διπλωματών έθεσε στον Σέρβο πρόεδρο Βούτσιτς το δίλημμα της ανεμπόδιστης ένταξης του Κοσσόβου στον ΟΗΕ και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς ως κρατική οντότητα στα σημερινά του σύνορα ή της λήψης ολοκληρωτικών μέτρων σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο σε βάρος της Σερβίας.

Τα εθνικά μας θέματα οδηγούνται σε όξυνση ή σε αδιέξοδα με την απώλεια των ερεισμάτων τους, διότι εμπλέκονται με τα συμφέρονται ισχυρότερων δυνάμεων που αναδεικνύονται σε υποβολείς τους. Η “διπλωματία των σεισμών” που ξαφνικά επανέκαμψε ως ευκαιρία με τον τρομακτικό σεισμό στην Τουρκία, ανοίγει διαύλους συνεννόησης ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα για επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων στη βάση του Διεθνούς δικαίου με προσφυγή στη Χάγη μακριά από τη μέγγενη των υποβολέων μας. Θα αξιοποιηθεί;

 

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

7/2/2023

 

 

 

 

 

spot_img

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Μα αγαπητέ κ. Μακροδημόπουλε από το 1975 Καραμανλής και Ντεμιρέλ αποφάσισαν να παραπέμψουν στο Δ.Δ της Χάγης την μια και μόνη από τότε διαφορά μας ,που ήταν και είναι (μετά το 1982 είναι και η ΑΟΖ) ο ορισμός της υφαλοκρηπίδος σε όλο το εύρος των θαλασσίων συνόρων μας , αλλά το 1976 ο διάδοχος του Ντεμιρέλ ΕΤΣΕΒΙΤ υπανεχώρησε και από τότε τους περιμένουμε .
    Πως όμως να δεχθούμε να υπογράψουμε συνυποσχετικό όταν στο μοναδικό τότε θέμα της διαφοράς μας η Τουρκία προσθέτει ό,τι δεν μπορεί να αφομοιώσει στο εσωτερικό της ,διότι τρέφει μόνιμη εχθροπάθεια εναντίον της Ελλάδος ,που έγινε αμοιβαία μετά την εισβολή της στην Κύπρο το 1974.
    Την τιμώρησε όμως ο Αλλάχ της τώρα με τους δύο φοβερούς σεισμούς και γιαυτό ελπίζουμε να σκεφτεί πολύ το υπέροχο ρεφρέν στο τραγούδι στην επταετία για τα 150 χρόνια από το 1821 ” εγώ Χριστό και εσύ Αλλάχ όμως και οι δυο μας αχ και βαχ” και να λογικευτεί για να ξεκινήσουμε την υπογραφή του συνυποσχετικού για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στο Δ.Δ. Χάγης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,767ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
31,000ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisement -

Τελευταία Άρθρα