Αρμενία: Νικόλ Πασινιάν, ο χαμένος – Ένα πορτραίτο του από Γαλλοαρμένιο γνωστό αναλυτή

6/6/21 | 0 | 0 | 125 εμφανίσεις

του Λωράν Λεϋλεκιάν*

Γνωρίζουμε τη σκληρή κρίση που εξέφρασε ο στρατηγός Ντε Γκωλ εκ των υστέρων για τον Albert Lebrun, τον ατυχή τελευταίο πρόεδρο της Τρίτης Δημοκρατίας στη Γαλλία: «Κατά βάθος, ως αρχηγός του κράτους, δύο πράγματα του έλειπαν: να ήταν ηγέτης και να υπήρχε κράτος».
Ίσως να είναι η ελάχιστα κολακευτική ετυμηγορία που θα αποδώσει η ιστορία για τον Νικολ Πασινιάν, νυν προσωρινό πρωθυπουργό της Δημοκρατίας της Αρμενίας.

Ερχόμενος στο Παρίσι σε επίσημο ταξίδι αυτή τη 1η Ιουνίου, ο Νικολ Πασινιάν ήθελε να συναντήσει Αρμένιους της Γαλλίας και Γάλλους αρμενικής καταγωγής, μεταξύ των οποίων η πρεσβεία μου έκανε την τιμή να προσκαλέσει. Πρέπει να πω ότι δίστασα να ανταποκριθώ θετικά σε αυτήν την πρόσκληση, μοιρασμένος, ως ξένος, μεταξύ της απροθυμίας μου να δώσω υποσχέσεις σε έναν υποψήφιο για τις επόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές – ο Νικολ Πασινιάν παραιτήθηκε επίσημα – και ακόμα πολύ λιγότερο για να υποστηρίξω την πολιτική του και της περιέργειάς μου για το όραμα που θα μπορούσε να είχε αναπτύξει ο αρχηγός του κόμματος «Το Βήμα μου», καταβεβλημένος από την πρόσφατη στρατιωτική ήττα της Αρμενίας εναντίον του Αζερμπαϊτζάν.

Ας το πούμε αμέσως: θα ήταν άδικο να θέλουμε να φορτώσουμε όλη αυτή την ήττα και την καταστροφική κατάσταση που προκύπτει από αυτήν στους ώμους του Νικόλ Πασινιάν μόνο. Με αυτήν την ήττα, η Αρμενία πληρώνει αναμφίβολα για δεκαετίες απερισκεψίας και αδαημοσύνης.

Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι ο Νικόλ Πασινιάν – ως υπεύθυνος για τη χώρα τη στιγμή της καταστροφής – πρέπει πρωτίστως να επωμιστεί τις συνέπειες. Μπροστά μας, το είπε και ο ίδιος «Αναλαμβάνω αυτήν την ευθύνη». Και πρέπει πράγματι να του δώσουμε πίστωση για την παραίτηση της κυβέρνησής του, την οποία παρέδωσε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, για να επανακτήσει – ενδεχομένως – μέσω της κάλπης τη νομιμότητα που έχασε με τα όπλα.

Κατά τα άλλα, αν και δεν είναι ασφαλώς ο μόνος υπεύθυνος για αυτήν την ήττα, ο πρωθυπουργός, από τις θέσεις του και τις παράλογες δηλώσεις του έναντι της Ρωσίας και έναντι του Αζερμπαϊτζάν, ήταν αναμφίβολα ο κύριος παράγοντας ο οποίος ξεκίνησε το πόλεμο, παρά τις συνεχιζόμενες πολεμοχαρείς στάσεις του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας. Μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες στους προκατόχους του – παρά τις αμέτρητες πραγματικές ή υποτιθέμενες ατέλειες τους, διαφθορά, νεποτισμό, αυταρχισμό – γιατί ήταν αρκετά επιδέξιοι και αναπτύσσαν διαπροσωπικές δεξιότητες με τη Μόσχα και ακόμα με το Μπακού για να αποφευχθεί μια τόση ελεεινή και αξεδιάλυτη κατάσταση.

Αλλά, τελικά, το πιο ενοχλητικό ήταν, αυτή τη 1η Ιουνίου, η προφανής απουσία κάθε οράματος που εκθείασε ο Αρμένιος πρωθυπουργός μπροστά μας. Βέβαια, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε εντελώς ότι η συμπεριφορά του συνιστούταν στο να παρουσιαστεί ο ίδιος σε αναζήτηση λύσεων, τις οποίες εμείς, οι συνομιλητές του, θα ήμασταν οι θεματοφύλακες, είναι μέρος της πολιτικής τακτικής που στοχεύει στο να πείσει και να παραπλανήσει το ακροατήριο. Ωστόσο, ο Βασιλιάς εμφανίστηκε γυμνός και πραγματικά δεν φαινόταν να είναι μια οπτική ψευδαίσθηση.

Όταν ο Νικόλ Πασινιάν ισχυρίζεται ότι η Αρμενία έχει περάσει από κύκλους επιτυχιών και ατυχιών από της εποχής του Βασιλιά Μπαμπ, δεν δηλώνει παρά μόνο μια κοινοτυπία. Όταν μας ρωτάει πώς να βγούμε από αυτή τη κατάσταση, θα μπω στον πειρασμό να του απαντήσουμε ότι εκλέχθηκε ακριβώς με την υπόσχεση κάποιων λύσεων. Όταν ισχυρίζεται ότι δεν ξέρουμε πού ακριβώς περνάνε τα σύνορα, τα οποία περιέγραψε ορθά ως «διοικητικά» μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, και επομένως ότι δεν ξέρουμε πώς να μετατρέψουμε αυτά τα τεχνητά σύνορα σε οριοθέτηση των κρατικών συνόρων, θα θέλαμε να απαντήσουμε ότι ο ομόλογός του, Ιλχάμ Αλίγιεφ, δεν ενοχλείται με τέτοιες λεπτομέρειες, καθώς ξέρει ακριβώς πού περνάνε τα σύνορα: απλά και καθαρά, από την εξαφάνιση της Αρμενίας!

Όταν, ο Νικόλ Πασινιάν προτρέπει τα μέλη του Οργανισμού της Συνθήκης για την Συλλογική Ασφάλεια να επέμβουν στρατιωτικά για να αποτρέψουν τις εδαφικές καταπατήσεις των υπεροπτών μιλιταριστών του Αζερμπαϊτζάν, θα έπρεπε κανείς να του πει ότι – καθώς κανείς δεν είναι πιο βασιλικός από τον βασιλιά – ίσως ο CSTO να επέμβει όταν ο ίδιος ο αρμενικός στρατός θα το κάνει πρώτα.

Όταν τέλος ισχυρίζεται ότι δεν έχει ιδέα πώς θα μπορούσε η διασπορά να βοηθήσει καλύτερα την Αρμενία, θα θέλαμε να απαντήσουμε ότι η διασπορά θα μπορούσε να είναι πιο αποτελεσματική όταν η ίδια η Αρμενία θα έχει καθορίσει σαφώς τις προτεραιότητές της.

Εν ολίγοις, όπως όλες οι χώρες, η Αρμενία χρειάζεται μια εξουσία και όχι έναν πληρεξούσιο. Ωστόσο, ο Νικόλ Πασινιάν φαίνεται να υιοθετεί τη στάση ενός διαχειριστή που περιμένει τις αποφάσεις που λαμβάνονται από μια συνέλευση συν-ιδιοκτητών. όπως θα ήταν η Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν, η Γαλλία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Κάθε πολιτική πράξη αρχίζει από την επιβεβαίωση του εαυτού μας. Η επιβεβαίωση του εαυτού μας θα ξεκινούσε πραγματοκά αφαιρώντας καταρχάς από το πολιτικό λεξιλόγιο των Αρμενίων το επίρρημα դժբախտաբար (δυστυχώς).
Για να επιστρέψουμε στο παράδειγμα των συνόρων, όλοι γνωρίζουμε ότι όχι μόνο οριοθέτηση μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν δεν καθορίστηκε ποτέ με σαφήνεια, αλλά όχι μόνο άλλαζε με την πάροδο του χρόνου  ανάλογα με τις διαθέσεις των σοβιετικών ηγετών, αλλά και ότι η απόσπαση του «Άνω Ναγκόρνο-Καραμπάχ» από το «Κάτω Ναγκόρνο -Καραμπάχ» και την Αρμενία έγινε από ένα απόλυτα αυθαίρετο ουκάζιο. Τα σύνορα δεν ανακηρύσσονται, υπερασπίζονται.

Ο Νικόλ Πασινιάν θέλει ιδέες; Δεν βλέπουμε τι εμποδίζει την Αρμενία να διεκδικήσει, για παράδειγμα, όλα τα εδάφη πάνω από 1.000 μέτρα υψόμετρο.
Το να μην υπερασπιστεί αυτό δίνει δίκιο στον Αλίγιεφ ο οποίος διεκδικεί τώρα το Siounik, τη λίμνη Sevan, ακόμη και το Ερεβάν, εν συντομία, όλη την Αρμενία.

Το να μην υπερασπιστεί αυτό, είναι ουσιαστικά να θεωρηθεί ότι οι πέντε χιλιάδες Αρμένιοι στρατιώτες που σκοτώθηκαν στη μάχη «πέθαναν για το τίποτα», όπως μερικοί το επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά.
Πάντως, ένα εκ των δύο μπορεί να συμβαίνει:

  • είτε πραγματικά πέθαναν για το τίποτα και να απαιτήσουμε μαζί με τον Ιλχάμ Αλίγιεφ τα τρία εκατομμύρια εναπομείναντες Αρμένιοι να μεταναστεύσουν στη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες ή στο φεγγάρι, ώστε το ζήτημα να κλείσει τελικά χωρίς άλλη αιματοχυσία,
  • είτε πέθαναν για να υπερασπιστούν μια πατρίδα, έναν πολιτισμό και μια δημοκρατία ενάντια σε μια διαβόητη γενοκτονική δικτατορία και η θυσία τους πρέπει να επιτρέψει στην Αρμενία να ανακάμψει.

Χωρίς απαραίτητα να είμαστε πολεμοχαρείς, και δεδομένης της γεωγραφικής θέσης της Αρμενίας, η οποία – κάποιοι θα το έχουν σημειώσει – δεν γειτνιάζει με τις σκανδιναβικές χώρες, μπορούμε να επιλέξουμε τη δεύτερη επιλογή.

Ο Νικόλ Πασινιάν είναι συμπαθητικός άνθρωπος. Θα πίναμε ευχαρίστως μπύρες μαζί του.
Είναι αναμφίβολα ειλικρινής, ίσως έξυπνος, δεν είναι καθόλου υπεροπτικός και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επιθυμεί το καλύτερο για τους συμπατριώτες του. Υποστηρίχτηκε και υποστηρίζεται από ανθρώπους με τα ίδια χαρακτηριστηκά, εξοργισμένους από τη διαφθορά, τον κυνισμό ή τον αυταρχισμό των προκατόχων του.

Αλλά ίσως το μάθημα όλων των παραπάνω είναι ότι ο Νικολ Πασινιάν είναι εκτός τόπου, ότι για να διευθύνεις μια χώρα, πρέπει να είσαι λίγο ικανός, λίγο κυνικός και λίγο αυταρχικός. Και ότι σίγουρα πρέπει να έχεις όραμα και να το υπερασπιστείς υπέρ και κατά όλων. Εν συντομία, πρέπει να είσαι ηγέτης.

Λωράν Λεϋλεκιάν

από τον Ara Toranian την Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2021© armenews.com 2021

Ο Λωράν Λεϋλεκιάν (Laurent Leylekian), πολύ γνωστός στους γαλλόφωνους Αρμενίους, είναι πρώην διευθυντής της Ευρω-Αρμενικής Ομοσπονδίας για την Δικαιοσύνη και την Δημοκρατία (Βρυξέλλες) και πρώην διευθυντής έκδοσης του περιοδικού FranceArménie. Είναι τώρα πολιτικός αναλυτής, μέλος του Αρμενικού Παρατηρητηρίου και τακτικός συνεργάτης ορισμένων γαλλικών εφημερίδων.

Μετάφραση: Κριστιάν Ακκυριά

infognomon.gr

Category: Διπλωματία

Leave a Reply

 characters available

 


Το σχόλιο της ημέρας

    22/6/21 | (0 σχόλια)
    του Παντελή Οικονόμου Ο νόμος για τα εργασιακά που ψηφίστηκε στην Βουλή, πέρα και πάνω από επί μέρους διατάξεις, έχει ένα και μόνον ένα κύριο θέμα: την διαιώνιση του 8ωρου. Και αιτιολογική βάση δυο γνωστά επιχειρήματα. Πρώτο η, erga ...

Ροή Ειδήσεων


Εορτολόγιο