Αρθρα των διευθυντών «Κ» και «Μιλιέτ»

Print Friendly, PDF & Email
- Advertisement -

Δίαυλο επικοινωνίας ανοίγουν η «Καθημερινή» και η «Μιλιέτ». Ο διευθυντής της τουρκικής εφημερίδας γράφει απευθυνόμενος στους αναγνώστες της «Κ» για τις προοπτικές της ελληνοτουρκικής προσέγγισης. Αντίστοιχο άρθρο του διευθυντή της «Κ» δημοσιεύει σήμερα και η «Μιλιέτ».

 14.01.2024 • 13:25

Στη χρονιά που ανέτειλε πριν από λίγες ημέρες θα κριθεί κατά πόσον μπορεί να διαρκέσει και να καρποφορήσει η ελληνοτουρκική προσέγγιση. Οι διευθυντές δύο μεγάλων εφημερίδων στις δύο όχθες του Αιγαίου, της «Κ» και της Milliyet, αποφάσισαν ο ένας να απευθυνθεί στους αναγνώστες του άλλου, μια χειρονομία που συμβολίζει την ανάγκη να διαλυθεί η αμοιβαία καχυποψία.

«Είναι σηµαντικό, αν θέλουµε να διαφυλάξουµε το σηµερινό καλό κλίµα, να επικοινωνούµε περισσότερο απευθείας µεταξύ µας και να καταλαβαίνουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον (…), όπως το πώς εισπράττει η ελληνική κοινή γνώμη δηλώσεις ή ενέργειες που υποδηλώνουν αναθεωρητισμό και αμφισβήτηση κυριαρχίας», γράφει, μεταξύ άλλων, ο διευθυντής της «Κ», Αλέξης Παπαχελάς.

«Αν μπορούμε να μάθουμε να μοιραζόμαστε αντί να χωρίζουμε, θα επωφεληθούμε και οι δύο από αυτό», αναφέρει, από πλευράς του, ο διευθυντής της Milliyet, Οζάι Σεντίρ.

Σήμερα, αμφότερα τα φύλλα δημοσιεύουν τα άρθρα που ακολουθούν.

Ενας Τούρκος, δύο Αθήνες

Ο διευθυντής της Μilliyet γράφει στους αναγνώστες της «Κ»

 

Αρθρα των διευθυντών «Κ» και «Μιλιέτ»-1
Ο Οζάι Σεντίρ χρησιμοποιεί ως παράδειγμα τους Θεοδωράκη και Χατζιδάκι, οι οποίοι, όπως λέει, «είχαν αντίθετες απόψεις για τη ζωή, αλλά και οι δύο ανέβασαν την ελληνική μουσική στην κορυφή».

To σαγανάκι για πρώτη φορά στη ζωή μου το δοκίμασα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1990.

Ισως λόγω της ανωριμότητας της νιότης, τότε δεν μπορούσα να σκεφτώ να κρατήσω το όνομά του στο μυαλό μου.

Χρόνια αργότερα, στη Θεσσαλονίκη, στο δείπνο με τον δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη, ξαναδοκίμασα αυτή τη γεύση, αυτή τη φορά απομνημόνευσα αμέσως το όνομά της.

Εκτοτε, όπου κι αν πήγαινα, στην Πάτμο, στην Τορώνη, στα Δίκελλα, στην Ασπροβάλτα, το σαγανάκι δεν έλειπε ποτέ από το τραπέζι μου.

Δυστυχώς, αυτός ο κανόνας παραβιάστηκε τον Δεκέμβριο του 2023.

Μετά το δεύτερο Ακαδημαϊκό και Δημοσιογραφικό Φόρουμ Ελλάδας – Τουρκίας, στο εστιατόριο το οποίο πήγαμε, ζήτησα σαγανάκι. Ο φίλος που εξυπηρετούσε το τραπέζι μού πρότεινε μοτσαρέλα. Στο τέλος της βραδιάς ζήτησα ελληνικό καφέ, αλλά μου είπαν ότι υπήρχε μόνο εσπρέσο. Εμεινα λίγο έκπληκτος, αλλά περισσότερο λυπημένος.

Δεν είναι περίεργο που πόλεις με ιστορία μερικών μόνο αιώνων αλλάζουν πολιτισμό και επηρεάζονται από τον άνεμο της παγκοσμιοποίησης, αλλά εδώ μιλάμε για την Αθήνα.

Σε έναν κόσμο όπου η Βαρκελώνη και η Ρώμη διατηρούν τον πολιτισμό τους, χρειάζεται να αλλάξει τόσο πολύ η Αθήνα;

Η αλλαγή είναι μια σημαντική έννοια, ο χρόνος όλους μάς αλλάζει λίγο…

Το 1989 έγραφα ρομαντικές προτάσεις, όπως ότι τα αποδημητικά πουλιά δεν γνωρίζουν την υφαλοκρηπίδα και οι άνθρωποι δεν πρέπει να είναι σκλάβοι των συνόρων που δημιουργούν.

Εκείνος ο νεανικός ρομαντισμός έμεινε πίσω, σήμερα είμαι 54 χρόνων, σε μια πιο λογική μου φάση μπορώ να πω ότι τα ψάρια που περιφέρονται στο Αιγαίο δεν γνωρίζουν από θαλάσσια δικαιοδοσία. Σήμερα ένα νέο παράθυρο ευκαιρίας άνοιξε μπροστά μας.

Αν μπορούμε να μάθουμε να μοιραζόμαστε αντί να χωρίζουμε, θα επωφεληθούμε και οι δύο από αυτό.

Οσο εμείς θα κερδίζουμε, θα χάνουν οι χώρες που εμπορεύονται όπλα, οι ευκαιριακές πρωτεύουσες που προσπαθούν να εδραιωθούν στη γεωγραφία μας και όσοι χτίζουν την προσωπική τους καριέρα στην πολιτική με την εχθρότητα.

Φυσικά δεν θα είναι εύκολο, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ακόμη για τον αριθμό των θεμάτων στα οποία διαφωνούμε, αλλά καταφέραμε να αλλάξουμε τη στάση των χεριών μας από τη λειτουργία γροθιών σε λειτουργία χειραψίας και αρχίσαμε να νοιαζόμαστε, να ακούμε και όχι μόνο να μιλάμε. Τα πιο δύσκολα βήματα που κάνει ένας άνθρωπος σε όλη του τη ζωή είναι τα παιδικά βήματα, έπειτα από τα οποία κάθε βήμα γίνεται πιο εύκολο…

Ενα νέο παράθυρο ευκαιρίας άνοιξε μπροστά μας. Αν μπορούμε να μάθουμε να μοιραζόμαστε αντί να χωρίζουμε, θα επωφεληθούμε και οι δύο από αυτό.

Το να σκέφτεσαι διαφορετικά και να έχεις διαφορετικές πεποιθήσεις δεν αποτελεί εμπόδιο στην εξυπηρέτηση του ίδιου σκοπού.

Δύο από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης, είχαν αντίθετες απόψεις για τη ζωή, αλλά και οι δύο ανέβασαν την ελληνική μουσική στην κορυφή.

Ηταν άνθρωποι που σέβονταν πολύ ο ένας τον άλλον και μιλούσαν προσεκτικά ο ένας για τον άλλον. Και οι χώρες μας μπορούν να κάνουν το ίδιο.

Τα τραγούδια του Θεοδωράκη, του οποίου η μητέρα ήταν από το Τσεσμέ και ο πατέρας του από τη Χίο, τραγουδιούνται με την ίδια ειλικρίνεια και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, αυτός είναι ο κοινός μας πλούτος.

Τα σημεία που διασταυρώνονται οι ζωές μας δεν είναι απλώς τραγούδια, τζατζίκι ή μπακλαβάς.

Ο τουρκικός και ο ελληνικός λαός υπέφεραν πολύ από στρατιωτικά πραξικοπήματα και τις κυβερνήσεις που υποστηρίχθηκαν από τον στρατό, και πλήρωσαν βαρύ τίμημα για αυτόν τον σκοπό.

Το χέρι ήταν πάντα το ίδιο πίσω και από τα δικά μας και από τα δικά σας πραξικοπήματα. Αυτό πρέπει να μας λέει πολλά.

Επειδή δίνω σημασία στη σχέση φιλίας που έχουμε δημιουργήσει με τον Αλέξη Παπαχελά και την «Καθημερινή», ως φιλοξενούμενος αρθρογράφος δεν θα μακρηγορήσω:

Από τις δικές μας ακτές ακούσαμε το τραγούδι «Ben seni sevdugumu tüm dünyaya bildirdim» (μτφρ.: Σε όλο τον κόσμο είπα ότι σ’ αγαπώ) που μετέδωσε η ΕΡΤ το πρωί της 8ης Φεβρουαρίου και το παρακολουθήσαμε πολλές φορές δακρυσμένοι, μέσα στον πόνο εκείνων των ημερών.

Ενώ ο δικός μας πόνος συνεχιζόταν, στενοχωρηθήκαμε για τους Ελληνες πολίτες που έχασαν τη ζωή τους στο σιδηροδρομικό δυστύχημα της 1ης Μαρτίου και καταλάβαμε ο ένας τον άλλον καλύτερα.

Είμαστε άνθρωποι και στις δύο πλευρές του Αιγαίου που ξέρουν να βλέπουν τη ζωή και με τα συναισθήματά τους, και όπως στον ανταγωνισμό έτσι και στην ειρήνη μπορούμε να φτάσουμε από το 1 στο 100.

Εύχομαι σε όλους καλή χρονιά και να είναι γεμάτη με υγεία και ειρήνη.

Ενας δίαυλος για την αλήθεια

Ο διευθυντής της «Καθημερινής» προς τους αναγνώστες της Milliyet

To 2024 ξεκινάει με την Ελλάδα και την Τουρκία να έχουν περάσει σε μια νέα φάση αναθέρμανσης των σχέσεών τους. Απόδειξη το γεγονός πως η Milliyet δημοσιεύει αυτό το άρθρο και η «Καθημερινή» το αντίστοιχο του ομολόγου μου.

Ελπίζω πως αυτή η περίοδος ηρεµίας θα διαρκέσει πολύ. Εχουµε άλλωστε αποδείξει τα τελευταία 100 χρόνια ότι µπορούµε να είµαστε «καλοί αντίπαλοι» αλλά και καλοί φίλοι. Οι τύχες μας είναι αναπόφευκτα συνδεδεμένες, μια και είμαστε όμηροι της γεωγραφίας και –ενίοτε– της Ιστορίας. Αν ανατρέξετε στα πρωτοσέλιδα των δύο ιστορικών μας εφημερίδων, θα βρείτε κορυφαίες στιγμές σύγκρουσης αλλά και συνεργασίας.

Οι τύχες μας είναι αναπόφευκτα συνδεδεμένες, μια και είμαστε όμηροι της γεωγραφίας και –ενίοτε– της Ιστορίας.

Είναι όµως σηµαντικό, αν θέλουµε να διαφυλάξουµε το σηµερινό καλό κλίµα, να επικοινωνούµε περισσότερο απευθείας µεταξύ µας και να καταλαβαίνουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον. Ηταν για μένα προσωπικά πολύ χρήσιμα τα δύο μικρά συνέδρια που έγιναν πρώτα στην Κωνσταντινούπολη και μετά στην Αθήνα με τη συμμετοχή πανεπιστημιακών, αναλυτών από δεξαμενές σκέψεις και δημοσιογράφων.

Συζητώντας με τους γείτονές μας κατάλαβα, για παράδειγμα, πόσο σημαντικό θέμα είναι για την τουρκική κοινή γνώμη η δημιουργία αμερικανικών βάσεων σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας, οι οποίες μεταφράζονται ως κομμάτι ενός σχεδίου στραγγαλισμού της Τουρκίας.

Μπορεί να μη συμφωνώ καθόλου με αυτή την εκτίμηση, ήταν όμως πολύ χρήσιμο να το ακούσω και να το καταλάβω. Ελπίζω και για τους συνομιλητές μου οι συζητήσεις μας να ήταν χρήσιμες και να αντιλήφθηκαν το πώς εισπράττει η ελληνική κοινή γνώμη δηλώσεις ή ενέργειες που υποδηλώνουν αναθεωρητισμό και αμφισβήτηση κυριαρχίας.

Συμφωνήσαμε µε τον Οζάι Σεντίρ να γράψουµε αυτά τα άρθρα και να αποκαταστήσουμε έναν μόνιμο δίαυλο επικοινωνίας, ο οποίος θα μπορούσε να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμος σε μια μελλοντική ελληνοτουρκική κρίση. Είναι πολλές οι φορές που παρεξηγήσεις ή λανθασμένες ερμηνείες μιας δήλωσης ή κίνησης μας έφτασαν κοντά στην αναμέτρηση. Και τίποτα δεν βοηθάει περισσότερο σε αυτές τις περιπτώσεις από την άμεση επικοινωνία δημοσιογράφων που μπορούν να «διαβάσουν» σωστά τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, ειδικά στην εποχή μας, την εποχή των fake news.

Καθώς υποδεχόµαστε το 2024 καταλαβαίνουµε όλοι ότι έχουµε µπει σε µια παρατεταµένη φάση παγκόσµιας αστάθειας. Ο κόσµος γύρω μας γίνεται ολοένα πιο απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε την υποχρέωση να ερμηνεύουμε όσα συμβαίνουν, να εξηγούμε με ακρίβεια και χωρίς ψευδαισθήσεις τις εξελίξεις. Μπορούμε όμως με την επικοινωνία μεταξύ μας να βοηθήσουμε στην αλληλοκατανόηση και τη σταθερότητα σε μια περιοχή που γειτονεύει με κάθε μεγάλη κρίση που βιώνουμε. Εύχομαι στους αναγνώστες της Milliyet καλή και ειρηνική χρονιά!

Καθημερινή

spot_img

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Υπάρχει μια δημοσιογραφική κίνηση που αξίζει να προσεχθεί.
    Δύο εφημερίδες, η «Καθημερινή» και η «Μιλιέτ» αποφάσισαν να συνεργαστούν ώστε η επικοινωνία μεταξύ τους να φανεί χρήσιμη σε περίπτωση μιας νέας κρίσης.
    Το πως θα γίνει αυτό παραμένει να μας διευκρινισθεί. Επειδή οι δύο εφημερίδες ανέλαβαν μια πρωτοβουλία με πολιτικά χαρακτηριστικά-παράλληλα, ίσως, με τα ενημερωτικά- η κίνησή τους επιδέχεται κριτικής.

    Ως πρώτο βήμα, οι διευθυντές των δύο εφημερίδων, ο Αλέξης Παπαχελάς της «Καθημερινής» και ο Οζάι Σεντίρ της «Milliyet», έγραψαν από ένα άρθρο. και τα δύο μαζί δημοσιεύονται σήμερα στις δύο εφημερίδες.

    Με αφορμή και τη συνεργασία των δύο εφημερίδων και το περιεχόμενο των άρθρων τους θα εστιάσουμε σε ορισμένα θέματα.

    1.-Οτιδήποτε χαλαρώνει την ένταση μεταξύ των δύο χωρών είναι άξιο προσοχής και επιδοκιμασίας. Η συνεργασία των δύο εφημερίδων δεν πρόκειται να έχει αρνητικά αποτελέσματα. Ή θα έχει θετικά ή, στη χειρότερη περίπτωση, ουδέτερα. Είναι επαφή σε κοινωνικό-και όχι κρατικό- επίπεδο και οι επαφές μεταξύ των λαών και των κοινωνικών θεσμών τους διευκολύνουν τις σχέσεις τους. Η κίνηση επιδοκιμάζεται.

    2.-Ανάλογες κινήσεις έχουν γίνει στο παρελθόν. Στις αρχές του 1990 η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας Θράκης είχε δημιουργήσει μια Βαλκανική Συνομοσπονδία Δημοσιογράφων με την βοήθεια και της Διεθνούς Ένωσης Δημοσιογράφων και με οικονομική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είχε περιορισμένα αποτελέσματα. Υπήρξαν κάποια αλλά περιορισμένα. Θα μου πείτε τι θέλετε, να λύσουν τα εθνικά προβλήματα οι εφημερίδες και οι δημοσιογράφοι; Όχι αλλά προσπαθώ να δω την εμβέλεια της ενέργειας των δύο εφημερίδων.

    3.-Ανάλογη προσπάθεια έγινε και με το Σχέδιο Ανάν. Με την βοήθεια των ΗΠΑ έγιναν αρκετές συναντήσεις Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων. Και εδώ τα αποτελέσματα περιορισμένα. Το διακύβευμα εδώ ήταν να πεισθούν οι δημοσιογράφοι να στηρίξουν το σχέδιο Ανάν και για ορισμένους ευτυχώς που η προσπάθεια απέτυχε.

    4.-Τι μπορεί να προσδοκούν οι διευθυντές των δύο εφημερίδων;

    Ο Παπαχελάς είναι πιο σαφής από τον ομόλογό του στο άρθρο του. Γράφει: “Συμφωνήσαμε µε τον Οζάι Σεντίρ να γράψουµε αυτά τα άρθρα και να αποκαταστήσουμε έναν μόνιμο δίαυλο επικοινωνίας, ο οποίος θα μπορούσε να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμος σε μια μελλοντική ελληνοτουρκική κρίση”.
    Πως ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ δύο εφημερίδων θα αποδειχθεί χρήσιμος σε περίπτωση κρίσης; Τι δυνατότητες έχουν οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ που εργάζονται να καθορίσουν την εξέλιξη των κρίσεων; Αρκεί η συνεργασία δύο εφημερίδων για να δράσει αποτρεπτικά σε μια εκτροπή η κοινή γνώμη των δύο χωρών;
    Στόχος, γράφει στην αρχή του δημοσιεύματος η «Καθημερινή» είναι να διαλυθεί η αμοιβαία καχυποψία.
    Η καχυποψία από τουρκικής πλευράς είναι ένα συναίσθημα που προκαλείται από το τουρκικό κράτος. Όταν το τουρκικό κράτος θελήσει ενεργοποιεί τα αρνητικά αντανακλαστικά της τουρκικής κοινής γνώμης. Όταν δεν θέλει τα υποστέλλει. Μπορεί μια συνεργασία εφημερίδων να επηρεάσει το τουρκικό- ή ακόμη και το ελληνικό- κράτος;
    5.-Ο τούρκος δημοσιογράφος Οζντάι Σεντίρ ξεκινά το άρθρο του με μια εμπειρική περιγραφή. Του άρεσε το σαγανάκι κατά τις επισκέψεις του στην Ελλάδα και το παρήγγελνε όπου και να πήγαινε. Μέχρι που προσφάτως, στην Αθήνα (Το Ντουμπάι των Βαλκανίων) το ζήτησε σε ένα εστιατόριο στην Αθήνα το 2023 κατά τη διάρκεια ενός φόρουμ και οι ξιπασμένοι Αθηναίοι του πρότειναν μοτσαρέλα. Ζήτησε στο τέλος και ελληνικό καφέ- όπως γράφει- και του πρότειναν εσπρέσο.
    Κατάλαβε την αθηναϊκή ξιπασιά και σημειώνει:
    Σε έναν κόσμο όπου η Βαρκελώνη και η Ρώμη διατηρούν τον πολιτισμό τους, χρειάζεται να αλλάξει τόσο πολύ η Αθήνα;
    Ας σημειώσουμε πως η Τουρκία σε επίπεδο υποδομών και άλλων πολλών δημοσίων χαρακτηριστικών (δεν μιλώ για το πολιτικό σύστημα) έχει αφήσει παρασάγγας πίσω την Ελλάδα.
    6.-Γράφει ο τούρκος δημοσιογράφος: «Αν μπορούμε να μάθουμε να μοιραζόμαστε αντί να χωρίζουμε, θα επωφεληθούμε και οι δύο από αυτό… Τα ψάρια που περιφέρονται στο Αιγαίο δεν γνωρίζουν από θαλάσσια δικαιοδοσία».
    Να μοιρασθούμε ναι, Τι όμως, Όσα ανήκουν στην Ελλάδα; Αφού η τουρκική πλευρά είναι τόσο διατεθειμένη στη μοιρασιά γιατί η ακτοφυλακή διώχνει τους Έλληνες ψαράδες από περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας; Α, η δικαιοδοσία, την οποία προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο πρέπει να εξαιρεθεί. Να τα βρούμε με το μάτι.
    «Οσο εμείς θα κερδίζουμε, συνεχίζει ο Οζντάι Σεντίρ θα χάνουν οι χώρες που εμπορεύονται όπλα, οι ευκαιριακές πρωτεύουσες που προσπαθούν να εδραιωθούν στη γεωγραφία μας και όσοι χτίζουν την προσωπική τους καριέρα στην πολιτική με την εχθρότητα».
    Σωστό. Θα κερδίζουμε τι; Και πως; Ο τούρκος πρόεδρος στην ουσία ζητά ελληνική παράδοση.
    Προσέξτε αυτό το όσο εμείς θα συνεργαζόμαστε…κλπ» του Σεντίρ το οποίο ο Παπαχελάς το διατυπώνει με την ελληνική εκδοχή: «να επικοινωνούµε περισσότερο απευθείας µεταξύ µας και να καταλαβαίνουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον».
    Είναι η θέση του Ερντογάν για να αποκλείσει τις ΗΠΑ και την Ευρώπη από τη διαμεσολάβηση μεταξύ των δύο χωρών. Δεν είναι κατ ανάγκην κακή πρόταση. Αλλά, είναι αυτό το πρόβλημα; Το πρόβλημα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι ότι δεν επικοινωνούμε; Όταν η άλλη πλευρά θέτει θέμα κυριαρχίας νησιών εκείνο που της λείπει είναι η επικοινωνία;

    Συμφωνήσαμε µε τον Οζάι Σεντίρ- γράφει ο Παπαχελάς- να γράψουµε αυτά τα άρθρα και να αποκαταστήσουμε έναν μόνιμο δίαυλο επικοινωνίας, ο οποίος θα μπορούσε να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμος σε μια μελλοντική ελληνοτουρκική κρίση.
    Μακάρι. Αλλά δεν καταλάβαμε το πως.
    Η συνεργασία είναι θετική αν στην προσπάθεια «αλληλογνωριμίας» ΔΕΝ αποκρύπτονται δυσάρεστες ειδήσεις και ΔΕΝ παραποιούνται οι ερμηνείες τους.
    Θα μου πείτε είναι θέμα των εφημερίδων και θα υποστούν τις συνέπειες. Νομίζω πως όχι μόνο. Ο Παπαχελάς επικαλείται πως πρέπει να αποφύγουν τα fake news που δημιουργούν παρεξηγήσεις. Σωστά. Αλλά να μην τα αντικαταστήσουν με εκείνες τις περίεργες λειάνσεις που, πάλι, fake news καταντούν.
    Ας ευχηθούμε τα πράγματα να εξελιχθούν όπως τα φαντάστηκαν οι δύο δημοσιογράφοι. Αν και στην Τουρκία τίποτε δεν ξεφεύγει από το άγρυπνο μάτι του ερντογανικού καθεστώτος.
    Αλλά και στην Αθήνα δείχνουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία στις κυβερνητικές επιθυμίες.
    Καλή Επιτυχία.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,767ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
28,400ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisement -

Τελευταία Άρθρα