Στην όχι και τόσο μακρινή ιστορία, ο (Σλαβο)μακεδονικός λαός έζησε και βασίστηκε σε τρεις μύθους που κινούνταν ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα και το εθνικό όνειρο, γράφει σε άρθρο του ο Πάντε Κολεμισέφσκι στη Nova Makedonija των Σκοπίων.

Το πρώτο είναι ο μύθος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και η αρχαία καταγωγή του σύγχρονου (Σλαβο)Μακεδόνα.

Το δεύτερο, ο μύθος της Ενωμένης Μακεδονίας στα πρώην γεωγραφικά, εν μέρει επίσης εθνογραφικά και γλωσσικά της σύνορα.

Ο τρίτος μύθος σχετίζεται με το VMRO (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) και τον ρόλο του στην ιστορία – θετικός ή αρνητικός.

Αναλάβαμε να απαλλαγούμε από τους μύθους μας υπογράφοντας τις συμφωνίες με Ελλάδα και Βουλγαρία;

Από την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας (τώρα Βόρεια Μακεδονία), οι τρεις μύθοι έχουν περάσει από πολλά στάδια ανάνηψης και αποκατάστασης, αλλά σήμερα, επίσημα, πολιτικά και κρατικά, έχουν τοποθετηθεί στο αρχείο ως ολοκληρωμένοι.

Παραμένουν ζωντανοί μόνο για κάποια άτομα και ομάδες ως όνειρο που δεν υλοποιήθηκε, ως έρημη επιθυμία για κάτι μακρινό και άπιαστο.

Με την υπογραφή και εφαρμογή των συμφωνιών με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία, με τις συνταγματικές τροποποιήσεις και με τη νέα ονομασία Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, το νεοονομαζόμενο κράτος ανέλαβε όχι μόνο να τους ξεφορτωθεί αλλά να τους θάψει στον τάφο.

Χωρίς να μπούμε να αποδείξουμε ή να διαφωνήσουμε εάν οι σημερινοί (Σλαβο)Μακεδόνες είναι άμεσοι ή έμμεσοι απόγονοί του ή όντως δεν έχουν καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο, μπορούμε να πούμε ότι η λατρεία του Αλεξάνδρου καλλιεργούνταν για μεγάλο χρονικό διάστημα μεταξύ των ανθρώπων.

Το όνομά του είναι στα δημοτικά τραγούδια, σε ιστορίες ολόκληρης της σλαβομακεδονόφωνης περιοχής, πολλά νεογέννητα παιδιά, αρσενικά και θηλυκά, φέρουν το όνομά του.

Σίγουρα αυτό δεν είναι τυχαίο, σίγουρα έχει αρχαίες ρίζες.

Κατά τη διάρκεια της πρώην Γιουγκοσλαβίας, καθώς και στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, ούτε οι ιστορικοί, ούτε η επιστήμη, ούτε η πολιτική έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον ή προσοχή στην ιστορία πριν από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια.

Στην πραγματικότητα, η λατρεία του Αλέξανδρου ήταν ζωντανή στη μακεδονική διασπορά στην Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά και τη Γερμανία.

Αυτή η διασπορική κλίση στην κομμουνιστική Μακεδονία θεωρήθηκε, κατά κάποιο τρόπο, ως εχθρική δραστηριότητα και πιθανός κίνδυνος μεταφοράς της καυτής εθνικής ατμόσφαιρας στα ίδια τα Σκόπια, η οποία πραγματικά μεταφέρθηκε αργότερα.

Ωστόσο, παρά την επαγρύπνηση και τους φράχτες, ο Αλέξανδρος ο Τρίτος της Μακεδονίας (Μέγας Αλέξανδρος), ο δημιουργός της μεγάλης μακεδονικής αρχαίας αυτοκρατορίας, βρέθηκε ξανά ανάμεσα στους Σλαβομακεδόνες.

Μπορεί να διαφωνούμε, αλλά η ανάσταση του ονόματός του και του θέματός του ήταν αναπόφευκτη στις ταραχώδεις ιστορικές επανεξετάσεις των πρώτων χρόνων μιας  ανεξάρτητης ‘Μακεδονίας’.

Τον έφερε στη ζωή σε μια μεγάλη σκηνή ο Βασίλ Τουπουρκόφσκι-Τσιλέ, ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς εκείνη την εποχή.

Η δημοσίευση πολυτελών βιογραφιών του Αλέξανδρου, που βασίζονται σε αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αμερικής, έχει πυροδοτήσει ένα κύμα έκκλησης για τη θαμμένη αρχαία ιστορία, συμπεριλαμβανομένων των θρύλων του αλόγου του Βουκεφάλα.

Η  Ιππασία στην ιστορία της αρχαίας καταγωγής των σημερινών Μακεδόνων και της ταύτισής τους με μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της παγκόσμιας ιστορίας, κέρδισε χιλιάδες ψήφους σε πολλές διαδοχικές εκλογικές νίκες.

Είναι μια, θα έλεγε κανείς, η φωτεινή πλευρά του μεταλλίου, εκείνης της αρχαίας κορύφωσης, που υποστηρίζεται σθεναρά από την αρχαιότητα, με την ανέγερση μεγάλου αριθμού μνημείων και ιδιαίτερα με το οικοδομικό έργο «Σκόπια 2014».

Από την άλλη, η επιστροφή στον Αλέξανδρο και την εποχή του και η αναζήτηση εθνικών ριζών μέσω αυτού, όχι χωρίς βάση, αντιμετωπίζεται ως πλήγμα στην επιστημονικά αποδεκτή σλαβική ταυτότητα των ‘Μακεδόνων’ και ως δήθεν προσβολή των Ελλήνων.

Παρά τις προσπάθειες και τις επενδύσεις πολλών χρημάτων, που θεωρήθηκε ως εθνική κάθαρση, αυτό το εγχείρημα, τελικά, αντί για ενότητα, εισήγαγε μια νέα εθνική διχόνοια με μακροπρόθεσμες συνέπειες. Το παράλογο είναι ότι το μεγαλείο, αντί να το συντηρεί, έθαψε τον μύθο.

Η συμφωνία φιλίας με τη Βουλγαρία και η συμφωνία με την Ελλάδα για το όνομα του κράτους, εκτός από τον μύθο για τον Αλέξανδρο, κατέστρεψαν έναν ακόμη μύθο, ένα ακόμη ανεκπλήρωτο ή απραγματοποίητο όνειρο και μέρος των σλαβομακεδονικών αυταπατών.

Ο μύθος της ενωμένης Μακεδονίας (εδαφικά, γεωγραφικά, εθνοτικά και κρατικά) που δεν είχε σβήσει για περισσότερο από έναν αιώνα τραγούδησε σίγουρα το κύκνειο άσμα του στο χωριό Ψαράδες της Μικρής Πρέσπας στην Ελλάδα, στις όχθες της λίμνης της Πρέσπας.

Η λαχτάρα για το όρος Πιρίν και το Αιγαίο (Λευκό) Πέλαγος περιέχει στοιχεία που έφεραν τύχη ή ατυχίες;!

Δεν είναι απαραιτήτως αλήθεια, αλλά δεν απέχει πολύ από την αλήθεια να πούμε ότι το ιδανικό της ενοποίησης, το οποίο συχνά καταχράστηκε, και η λαχτάρα για τα βουνά Πιρίν και το Αιγαίο (Λευκό) Πέλαγος περιείχαν στοιχεία που δεν έφεραν ευτυχία ή τίποτα εθνικό όφελος.

Αυτές οι μάχες είχαν πολύ μικρό θετικό αποτέλεσμα αν συνοψιστούν από τη σημερινή οπτική γωνία και αν κριθούν από τη σημερινή θέση των Σλαβομακεδόνων σε αυτές τις χώρες.

Ούτε μικρή ζημιά έκανε ένα μεγάλο ψέμα που έλεγε ότι θα φτάσουμε στο Αιγαίο, που ζωντάνεψε την εποχή της ανάστασης του VMRO μέσω του Λιούπτσο Γκεοργκιέφσκι και στο οποίο έπεσε μεγάλος αριθμός ειλικρινών πατριωτών, και το προπαγάνδισαν οιονεί πατριώτες, προβοκάτορες και αστυνομικοί πληροφοριοδότες.

Ο τρίτος ζωντανός μύθος μεταξύ των Μακεδόνων είναι η οργάνωση VMRO, ο μη πλήρως ξεκαθαρισμένος ρόλος της στον αγώνα για μια ανεξάρτητη ή αυτόνομη Μακεδονία, συμπεριλαμβανομένων των αντιπαραθέσεων της, η ιστορική σύνδεση με τη Βουλγαρία κ.λπ.

Αναζωογονημένη και διωγμένη, ελεύθερη ή απαγορευμένη, μυστική ή δημόσια, αυτή η οργάνωση έχει δείξει μια ιστορική επιμονή να επιβιώσει. Αυτή η εικόνα δεν έχει αλλάξει εδώ και σχεδόν 130 χρόνια.

Το ερώτημα είναι αν οι σημερινοί ιστορικοί έχουν τη βούληση, τις ευκαιρίες και την ικανότητα να ξεκαθαρίσουν όλες τις αντιπαραθέσεις σχετικά με το κόμμα και τους ηγέτες του.

Όπως σε όλη την ιστορία και στην ανεξάρτητη ‘Δημοκρατία της Μακεδονίας’, πολλά γεγονότα στο πολιτικό κόμμα VMRO-DPMNE, τον επίσημο διάδοχο της ιστορικής επαναστατικής οργάνωσης, μαρτυρούν ότι ξεπερνά τις ίδιες ασθένειες των οποίων οι ιοί εισήγαγαν οι ιδρυτές, και ούτε καν οι οι μετέπειτα ηγέτες είχαν ανοσία.

 Γεννημένο το πρωί της σλαβομακεδονικής ανεξαρτησίας, στην οποία έχει συμβάλει καθόλου, το κόμμα ακόμη και στη σύγχρονη εποχή, σε ένα πολυκομματικό σχετικά δημοκρατικό περιβάλλον, στηρίζεται άφθονα στην ιστορία των αμοιβαίων σφαγών, των αμοιβαίων αιματηρών αντιπαραθέσεων, της πονηριάς, προδοσίες και αδελφοκτονίες, δωροδοκίας, υποταγής στη κλεπτομανία και παράδοση (πώληση) σε συντρόφους για 30 αργυρά νομίσματα.

Δεν είναι άγνωστο ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου η Εσωτερική Οργάνωση φοράει το μπάλωμα του βουλγαρικού ή φιλοβουλγαρικού και τέτοια σημάδια τοποθετήθηκαν στο μέτωπο του πολιτικού κόμματος των Σκοπίων, VMRO-DPMNE, ειδικά κατά την ίδρυσή του και κατά την ηγετική περίοδο του Λιούπτσο Γκεοργκιέφσκι όταν αυτός και πολλοί γύρω του αμφισβήτησαν την εθνική ταυτότητα των πολιτών τους.

Ο Νίκολα Γκρούεφσκι, μετά τις λογομαχίες και τους κρυφούς καυγάδες με τον τότε πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ, διέκοψε απότομα αυτή τη σχέση με το VMRO – Βουλγαρίας και ο Μίτσκοσκι δεν την έχει πιάσει μέχρι σήμερα.

Μια πολιτική πυξίδα που δείχνει σταθερά προς την ίδια κατεύθυνση: η ‘Μακεδονία για τους Μακεδόνες’

Αλλά εδώ είναι η έκπληξη. Αν και δεν αποτελεί έκπληξη, μετά την άνοδο του Χριστιάν Μίτσκοσκι στην εξουσία, φυσούν κι άλλες τρομπέτες.

Τους τελευταίους μήνες, οι περισσότεροι πολιτικοί, ιστορικοί, δημοσιογράφοι και ΜΜΕ στη Βουλγαρία χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο δηλώσεις και δημοσιεύματα με τα οποία προσπαθούν να επιβάλουν την άποψη ότι οι νέες αρχές (από το μεγαλύτερο κόμμα στην εξουσία) στα Σκόπια συνδέονται με το Βελιγράδι και εφαρμόζουν τις σερβικές Γιουγκοσλαβικές και Τιτοϊκές πολιτικές απέναντι στη Βουλγαρία.

Τέτοιες συμπεριφορές εδώ στα Σκόπια ενθαρρύνονται και υποστηρίζονται από ένα μέρος των Βουλγαρομακεδόνων, εσωκομματικών αντιπάλων της πολιτικής του κόμματος και προσωπικούς αντιπάλους και ανήμπορους αντιπάλους του Μίτσκοσκι.

Αυτές οι ομάδες προσπαθούν όλο και περισσότερο να επιβάλλουν την άποψη ότι το κόμμα εγκατέλειψε τις αυθεντικές (βουλγαρο-φιλοβουλγαρικές) ρίζες του και στράφηκε στη Σερβία, τον υποτιθέμενο υποκριτικό φίλο των Σκοπίων.

Σχεδόν χωρίς καμία σημαντική βάση, επικρίνουν σφοδρά τη σχέση Μίτσκοσκι-Βούτσιτς, Όρμπαν, φτάνοντας μέχρι τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ως την κορυφή αυτής της «νέας» συμμαχικής πυραμίδας.

 Αυτό, κατά κάποιον τρόπο, θα πρέπει να σημαίνει κάποιου είδους στροφή της σλαβομακεδονικής πολιτικής προς την Ανατολή (Ρωσία) αντί προς τη Δυτική Ευρώπη, που είναι πραγματικά απόλυτη πνευματική ανοησία, για να μην πω μεγάλη βλακεία.

Εδώ πηγάζουν οι ειρωνείες του VMRO-DPMNE με την προσθήκη του «Σερβικού» ή του «Cacak-party» και για το ότι η κυβέρνηση παίζει στους ρυθμούς του «Zikino Kolo».

Από την κορυφή του κόμματος και της κυβέρνησης δείχνουν ψυχραιμία και δεν αντιδρούν σε τέτοιους υπαινιγμούς. Σίγουρα τα έχουν στο μυαλό τους, αλλά τα αγνοούν, πιθανώς νομίζοντας ότι οι ραδιουργοί χρησιμοποιούν μόνο λεκτικά ακροβατικά, και δεν έχουν κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί αυτές τις ίντριγκες.

Ωστόσο, ανεξάρτητα από όλα, η μονολιθική προσέγγιση της ιδεολογίας του Μακεδονισμού, η βαθιά και μακρόχρονη παράδοση, το μακεδονικό υπόστρωμα, η ταυτότητα, η διαφορετικότητα… είναι αυτά που σκληραίνουν την τρέχουσα πολιτική πυξίδα που δείχνει σταθερά προς την ίδια κατεύθυνση:

‘Μακεδονία για τους Μακεδόνες’ και για όσους θέλουν να ζουν στα Σκόπια!

Μύθοι, θρύλοι, ιστορίες, παραμύθια, κατ’ αρχήν, τόσο πολιτικά όσο και πρακτικά, χρησιμεύουν στην ενίσχυση, ενοποίηση και ενίσχυση του εθνικού ιστού ενός λαού, ενός έθνους, μιας εθνότητας, μεγάλης ή μικρής.

Εδώ, μεταξύ των Σλαβομακεδόνων, συμβαίνει το αντίθετο. Ίσως το όνομα Μακεδονία να παραμείνει ως ένας νέος μύθος που πέρασε επίσημα στην ιστορία, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι παλιοί μύθοι αναβιώνουν σε ορισμένες περιόδους με νέες μορφές ή ρούχα.

Панде Колемишевски- Nova Makedonija

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ