Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν εξέφρασε πρόσφατα τη νέα διάθεση στην Άγκυρα, λέγοντας στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας: «Δεν υπάρχει πρόβλημα Παλαιστινίων, Λιβάνων, Σύρων, Υεμενιτών ή Ιρανών, αλλά υπάρχει σαφώς ένα ισραηλινό πρόβλημα», γράφει η βρετανική εφημερίδα σε άρθρο της με τίτλο: «Η Τουρκία και το Ισραήλ κινδυνεύουν να ολισθήσουν σε αντιπαράθεση» της Ασλί Αϊντιντασμπάς.
Η συγγραφέας ξεκινά το άρθρο επισημαίνοντας τον πρόσφατο πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα την «αναδιάρθρωση της ισορροπίας δυνάμεων στη Μέση Ανατολή». Υποστηρίζει ότι το πιο επικίνδυνο αποτέλεσμα αυτού του πολέμου μπορεί να μην έγκειται σε περαιτέρω μάχες μεταξύ των δύο χωρών, αλλά μάλλον στην εμφάνιση ενός σκληρότερου ανταγωνισμού μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.
«Αυτό το συναίσθημα αντικατοπτρίζει μια μετατόπιση στον τουρκικό τρόπο σκέψης σχετικά με τη θέση του Ισραήλ στην περιοχή», γράφει η συντάκτρια. «Κάποτε σύμμαχος, έπειτα ανταγωνιστής, τώρα θεωρείται ολοένα και περισσότερο ως άμεσος αντίπαλος».
Η αρθρογράφος πιστεύει ότι η Άγκυρα αισθάνεται άβολα με το Ισραήλ και τη νέα του ταυτότητα ως κυρίαρχης δύναμης στην περιοχή, που χαρακτηρίζεται από τόλμη και αυτοπεποίθηση, έναν ρόλο που ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιδιώκει εδώ και καιρό.
Αναφέρει μια πρόσφατη κατηγορία του Τούρκου πολιτικού Ντεβλέτ Μπαχτσελί, βασικού συμμάχου του Ερντογάν, ότι το Ισραήλ επιχειρεί να «πολιορκήσει την Ανατολία» και να αποσταθεροποιήσει την Τουρκία, υποστηρίζοντας ότι αυτή η σκέψη δεν είναι πλέον περιθωριακή εντός της τουρκικής γραφειοκρατίας και των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης.
Η συντάκτρια σημειώνει ότι μια αντίθετη εικόνα σε αυτή την εμμονή είναι εμφανής στο Ισραήλ, όπου τμήματα του κατεστημένου ασφαλείας βλέπουν όλο και περισσότερο την τουρκική περιφερειακή επιρροή ως μακροπρόθεσμη απειλή «πιο επικίνδυνη από το Ιράν».
Η δημόσια υποστήριξη του Ερντογάν προς τη Χαμάς έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, πυροδοτώντας μια έντονη ανταλλαγή επικρίσεων και ενισχύοντας τους δεσμούς του Ισραήλ με τους Σύρους Κούρδους, τους οποίους η Άγκυρα θεωρεί εδώ και καιρό απειλή, αναφέρει η συγγραφέας.
«Σε μια ήδη ασταθή περιοχή, μια σύγκρουση μεταξύ δύο από τους πιο ισχυρούς στρατούς της περιοχής -και οι δύο σύμμαχοι των ΗΠΑ- θα μπορούσε να διαβρώσει περαιτέρω την εύθραυστη ισορροπία δυνάμεων», έγραψε.
Η αναλύτρια θεωρεί τη σύγκρουση μεταξύ των δύο περιφερειακών δυνάμεων ως ιδεολογική και γεωπολιτική, και ότι η Συρία – μετά την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Άσαντ – είναι το πιο επείγον πεδίο πιθανής αντιπαράθεσης.
Ενώ η Τουρκία επιδιώκει να εδραιώσει την επιρροή της στη Συρία, υποστηρίζοντας τους συμμάχους της που βρίσκονται τώρα στην εξουσία και απαιτώντας μια σταθερή κεντρική κυβέρνηση σε συμμαχία με την Άγκυρα, το Ισραήλ έχει εντείνει τις αεροπορικές επιδρομές του και έχει εκφράσει την υποστήριξή του στην αυτονομία των Κούρδων και των Δρούζων, αντιμετωπίζοντας τους νέους ηγέτες της Συρίας με καχυποψία λόγω των τζιχαντιστικών τους ριζών.
«Οι εντάσεις κορυφώθηκαν τον Απρίλιο, όταν το Ισραήλ βομβάρδισε μια τοποθεσία που είχε οριστεί για τουρκική βάση (στη Συρία). Υπάρχει πλέον μια στρατιωτική τηλεφωνική γραμμή, αλλά η ευρύτερη διπλωματική συνεργασία (μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ) έχει παγώσει», λέει η δημοσιογράφος.
Πιστεύει, επίσης, ότι «η Τουρκία έχει πάρει τα δικά της μαθήματα από τον πόλεμο του Ιράν, καθώς η δολοφονία Ιρανών στρατιωτικών ηγετών από το Ισραήλ αποτελεί μια έντονη υπενθύμιση της αεροπορικής υπεροχής και των δυνατοτήτων πληροφοριών του, ωθώντας την Άγκυρα να «κινηθεί τώρα για να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες της σε αυτό το θέμα».
Η αρθρογράφος καλεί τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να αξιοποιήσει την καλή σχέση του τόσο με τον Νετανιάχου όσο και με τον Ερντογάν για να διαχειριστεί αυτήν την αντιπαράθεση.
Κατέληξε στο συμπέρασμα: «Με το Ιράν να έχει αποδυναμωθεί, η Ουάσινγκτον και οι σύμμαχοί της πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η επόμενη δοκιμασία για τη Μέση Ανατολή μπορεί να προέλθει από την αντιπαλότητα μεταξύ δύο από τους στενότερους εταίρους της – της Τουρκίας και του Ισραήλ».
—
