Άποψη του Harlan Ullman
Το Ιράν κυριάρχησε στην ομιλία του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για την Κατάσταση του Έθνους το βράδυ της Τρίτης, δεδομένης της ενίσχυσης της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή και της αβεβαιότητας για το αν ενδέχεται να εγκρίνει ένα πλήγμα.
© Bonnie Cash/UPI — 25 Φεβρουαρίου (UPI) — Η κυβέρνηση Τραμπ δεν είχε εξαπολύσει προληπτικό πλήγμα κατά του Ιράν πριν από την ομιλία για την Κατάσταση του Έθνους, όμως ο Λευκός Οίκος θα έκανε καλά να λάβει υπόψη το εξής: οι Ιρανοί είναι επίσης Πέρσες.
Η κληρονομιά και ο πολιτισμός της Περσίας εκφράζονται σε έναν υπερήφανο και ανυπότακτο λαό, όσο κι αν η κυβερνώσα κληρικοκρατία έχει επιχειρήσει να καταπιέσει και να εξαλείψει αυτή την ιστορία.
Η τελευταία φορά που βρέθηκα στο Ιράν ήταν στις αρχές του 1979, ακριβώς τη στιγμή που ο Ρεζά Παχλαβί εγκατέλειπε τη χώρα. Πέρασα αρκετούς μήνες στον Περσικό Κόλπο το 1981, διοικώντας ένα αμερικανικό αντιτορπιλικό, σε ένα παιχνίδι «γάτας και ποντικιού» με έναν ιρανικό στρατό που είχε εξοπλιστεί με αμερικανικά όπλα, συμπεριλαμβανομένων μαχητικών F-4 Phantom. Όμως, πριν από αυτό, δύο περιστατικά, ως προσωπικές εμπειρίες, είχαν ιδιαίτερη σημασία για μένα.
Κατά τη διάρκεια ανταλλαγής με το Βασιλικό Ναυτικό, από τα τέλη του 1969 έως το 1971, τους τελευταίους πέντε μήνες τοποθετήθηκα στο Ναυτικό Κολέγιο Britannia στο Ντάρτμουθ, στη νότια Αγγλία — το αντίστοιχο του Βασιλικού Ναυτικού με τη Ναυτική Ακαδημία των ΗΠΑ στην Αννάπολη.
Ήταν μια πανέμορφη καλοκαιρινή ημέρα. Είχα παίξει τένις στα υπέροχα χωμάτινα γήπεδα με γρασίδι που υπήρχαν τότε δίπλα στο κεντρικό κτίριο. Με ένα Pimm’s Cup στο χέρι, περπάτησα χαλαρά προς την είσοδο του κολεγίου, όταν, στο βάθος, ένα XKE Jaguar ανέβαινε με μεγάλη ταχύτητα τον δρόμο.
Το αυτοκίνητο δεν μείωσε ταχύτητα όταν χτύπησε πάνω στα πολλά, από τούβλα, σαμαράκια σε μια διαδρομή περίπου μισού μιλίου. Σταμάτησε απότομα, τρίζοντας τα φρένα, λίγα μέτρα μπροστά μας. Ο αξιωματικός υπηρεσίας βρισκόταν δίπλα μου. Από περιέργεια, πλησίασε το ανοιχτό αυτοκίνητο. Ο οδηγός ήταν Πέρσης και επρόκειτο να ενταχθεί στο κολέγιο ως δόκιμος.
Κατέβασε το παράθυρο και, πετώντας τα κλειδιά στον αξιωματικό υπηρεσίας, είπε ευχάριστα: «Παρακαλώ, παρκάρετέ το». Αποδείχθηκε ότι ο —σύντομα— δόκιμος θα εντασσόταν στη δική μου διμοιρία. Και ήταν γρήγορος στο να μαθαίνει.
Πριν φύγω από το κολέγιο για να επιστρέψω στην Αμερική, ο δόκιμος με ευχαρίστησε που ήμουν αξιωματικός της διμοιρίας του και μου πρόσφερε ένα στιλέτο με πολύτιμους λίθους, που πιθανότατα κόστιζε πολλαπλάσια από τον ετήσιο μισθό μου. Δυστυχώς, δεν μπορούσα να το κρατήσω.
Το δεύτερο περιστατικό συνέβη το 1974, όταν ήμουν υποπλοίαρχος (executive officer) σε ένα αντιτορπιλικό με έδρα το Νόρφολκ της Βιρτζίνια. Σε μία από τις προβλήτες που προορίζονταν για αντιτορπιλικά και υποβρύχια υπήρχε ένα στέκι που λεγόταν «DesSub Pub» — μια φθηνή, αλλά βολική εκδοχή λέσχης αξιωματικών, όπου στα happy hours της Παρασκευής το βράδυ τα μαρτίνι κόστιζαν περίπου μια πεντάρα το ένα. Εκείνη την περίσταση, ήταν παρόντες περίπου 30 ή 40 αξιωματικοί και καλεσμένοι.
Ένα ιρανικό αντιτορπιλικό, που είχε υπηρετήσει στο Βασιλικό Ναυτικό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε μεταφερθεί αργότερα στο Ιράν, βρισκόταν στο Νόρφολκ για μια μακρά ανακατασκευή/εκσυγχρονισμό. Το πλοίο ήταν σε κακή κατάσταση και, σε σύγκριση με το πιο σύγχρονο Αμερικανικό Ναυτικό, είχε γίνει κατά κάποιον τρόπο αντικείμενο χλευασμού. Ο κυβερνήτης του IIS Artemis ήταν στο DesSub Pub και καθόταν μόνος του στο μπαρ.
Ήταν εμφανώς αρσιβαρίστας: όχι πάνω από 1,68 μ. ύψος, αλλά ένας πολύ μυώδης άνδρας 250 λιβρών. Ήταν φαλακρός και φορούσε ένα νάιλον σκουφάκι που τραβούσε τα βλέμματα. Οι νεαροί αξιωματικοί δεν έκαναν καμία προσπάθεια να κρύψουν την περιφρόνησή τους για το ιρανικό πλοίο και τη «περίεργη» κορμοστασιά του κυβερνήτη. Γνωρίζοντας ότι θα ήταν μάταιο να τους πω να σταματήσουν, πήγα στον Ιρανό πλοίαρχο και του ζήτησα συγγνώμη.
Οι νεαροί αξιωματικοί το εξέλαβαν αυτό ως άδεια να δυναμώσουν τις κοροϊδίες τους — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ άσχημο επεισόδιο, καθώς κανείς σώφρων δεν θα ήθελε να τα βάλει με αυτόν τον «Πέρση Charles Atlas». Εκείνος μου χαμογέλασε και έβγαλε ένα χαρτονόμισμα των 100 δολαρίων. Πριν από σαράντα χρόνια, αυτό ήταν ένα μεγάλο ποσό.
Είπε στον μπάρμαν, με φωνή αρκετά δυνατή ώστε να ακουστεί σε όλη την παμπ: «Ένα ποτό για όλους». Και ακόμη πιο δυνατά πρόσθεσε: «Και κράτα τα ρέστα». Αυτό πιθανότατα σήμαινε 90 ή 95 δολάρια.
Αυτό ήταν μια εξαιρετική, σιωπηρή αλλά ηχηρή απάντηση — μια επίδειξη αξιοπρέπειας και χαρακτήρα. Και ήταν απολύτως περσικό.
Δύο προσωπικά περιστατικά δεν αρκούν για να εξαχθούν γενικά συμπεράσματα. Ωστόσο, εάν η αμερικανική κυβέρνηση επιλέξει να επιτεθεί στο Ιράν, θα πρέπει να κατανοήσει ότι η περίπτωση αυτή δεν θα είναι αντίστοιχη με τη Βενεζουέλα και τον Μαδούρο ή με μια επιχείρηση τύπου «Midnight Hammer».
Ο Harlan Ullman είναι ανώτερος σύμβουλος στο Atlantic Council της Ουάσινγκτον, πρόεδρος ιδιωτικής εταιρείας και κύριος διαμορφωτής του δόγματος «σοκ και δέος» (shock and awe). Το επόμενο βιβλίο του, το οποίο συνυπογράφει με τον Στρατάρχη Λόρδο David Richards, πρώην αρχηγό Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου και αναμένεται να κυκλοφορήσει το επόμενο έτος, τιτλοφορείται Who Thinks Best Wins: How Decisive Strategic Thinking Will Prevent Global Chaos («Όποιος σκέφτεται καλύτερα κερδίζει: Πώς η αποφασιστική στρατηγική σκέψη θα αποτρέψει το παγκόσμιο χάος»). Ο συγγραφέας μπορεί να εντοπιστεί στην πλατφόρμα X στο @harlankullman.
